Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 7/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, 1a i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniosku skarżącego J. R. z dnia [...] stycznia 2019 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w H. grzywnę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. J. R. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. (dalej jako: "PINB") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej:

1. Wskazania przez PINB wszystkich stanowisk w organie w 2018 r.

2. Wskazania, które stanowiska zajmują funkcjonariusze publiczni, a które są stanowiskami pomocniczymi lub technicznymi i dlaczego organ je tak kwalifikuje.

3. Podania z imienia i nazwiska osób, które zajmowały w 2018 r. funkcje publiczne oraz kiedy i w jakiej wysokości wypłacono im nagrody w 2018 r.

4. Wskazania wysokości i terminu wypłacenia nagród pracownikom technicznym i pomocniczym z podziałem na stanowiska, czyli niebędącymi funkcjonariuszami publicznymi.

5. Wskazania kryteriów branych pod uwagę w przyznawaniu nagród w 2018 r. – tj. jakie konkretne przesłanki zostały wzięte pod uwagę przy przyznawaniu nagród dla każdego funkcjonariusza publicznego i pracownika pomocniczego lub technicznego.

6. Przesłania kopii regulaminu bądź uchwał lub innych dokumentów, na podstawie których wypłacono w organie nagrody w 2018 r.

7. Podania wykształcenia wszystkich pracowników organu, zamieszczając rodzaj ukończonej szkoły lub uczelni, kursów, egzaminów kwalifikacyjnych, tytułów naukowych bądź technicznych, a w przypadku wyższego wykształcenia również kierunku ukończonych studiów oraz daty zatrudnienia na zajmowanym stanowisku. Informacja ta miała zostać podana co do funkcjonariuszy publicznych z imienia i nazwiska, zaś co do pracowników pomocniczych i technicznych z zajmowanego stanowiska na dzień realizacji wniosku.

8. Podania wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto z wyszczególnieniem jego składników tj. płacy zasadniczej, dodatków specjalnych, funkcyjnych, za wysługę lat itp., przypisując do każdego funkcjonariusza publicznego

z imienia i nazwiska, zaś kwota na stanowisko pomocnicze lub techniczne powinna odzwierciedlać utrzymanie tego etatu ze środków publicznych, zgodnie z ostatnio wypłaconym wynagrodzeniem.

9. Wskazania, czy pracownicy organu są w posiadaniu uprawnień budowlanych, a jeśli tak, wnioskodawca wniósł o przesłanie kopii.

10. Wskazania, czy PINB zawierał jakiekolwiek umowy cywilno-prawne

z dowolnymi podmiotem w latach 2014-2018, a jeśli tak wnioskodawca wniósł o przesłanie kopii tych umów.

11. Wskazania, czy pracownicy organu otrzymują bony świąteczne, a jeśli tak wnioskodawca wniósł o wyszczególnienie w jakiej były wysokości w 2018 r.

Na powyższe PINB udzielił odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2019 r.

nr [...], w której wskazał, że:

1. W 2018 r. organ jakim jest PINB stanowi samodzielne, jednoosobowe stanowisko pracy zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego.

2. Stanowisko PINB w 2018 r. zajmuje funkcjonariusz publiczny z mocy art. 80 Prawa budowlanego oraz art. 115 § 13 pkt 6 Kodeksu karnego.

3. R. W. w 2018 r. jako PINB pełni funkcję publiczną. Dnia [...] grudnia 2018 r. otrzymał nagrodę w wysokości 2.150,00 zł.

4. Organ - PINB jest stanowiskiem jednoosobowym, samodzielnym jak i też pełni funkcję publiczną, jak wskazuje odpowiedź zarówno w pkt 2 jak i pkt 3.

5. Kryterium brane pod uwagę w przyznawaniu nagród to zapisy § 10.1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie wynagradzania pracowników nie będących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek.

6. Kopię ww. rozporządzenia dot. pkt 5, załączono do odpowiedzi na wniosek.

7. Organ - PINB reprezentowany przez R. W. absolwenta Politechniki L., kierunku Budownictwo, posiadającego wykształcenie wyższe z tytułem magistra inżyniera. Zatrudniony został na ww. stanowisko

z dniem [...] sierpnia 2016 r. R. W.

8. Miesięczne wynagrodzenie netto organu – PINB – R. W. wynosi 4.074,20 zł, płaca zasadnicza 4.450,00 zł, dodatek stażowy 623.00 zł, dodatek funkcyjny 672,00 zł.

9. R. W. pełniący funkcję PINB posiada uprawnienia budowlane, kopia uprawnień w załączeniu do wniosku.

10. PINB zawierał w latach 2014-2018 umowy cywilno-prawne z dowolnymi podmiotami. Kopie umów w załączeniu do wniosku.

11. Organ - PINB – R. W. otrzymuje bony świąteczne. W roku 2018 ich wysokość - 290,00 zł.

Odpowiedź powyższą doręczono wnioskodawcy [...] stycznia 2019 r.

Następnie J. R. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność PINB w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, wnosząc o:

1. Zobowiązanie PINB do udzielenia informacji publicznej zgodnie

z obowiązującymi przepisami prawa, tj. ustawą z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej.

2. Stwierdzenie, ze PINB dopuścił się bezczynności związanej z obowiązkiem udzielenia informacji publicznej zgodnie z ww. ustawą.

3. Stwierdzenie, że bezczynność PINB miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w związku z tym wymierzenie organowi grzywny w kwocie 1.500 zł.

4. Zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że PINB nie załatwił jego wniosku z [...] stycznia 2019 r., błędnie zawęził pojęcie osób będących funkcjonariuszami publicznymi do tylko jednej osoby, podczas gdy pojęcie to jest szersze. Ponadto nie wskazał wszystkich stanowisk z uwzględnieniem wnioskowanego podziału. Udzielił zaś jedynie szczątkowych informacji, działając celowo, świadomie i z premedytacją, nasuwając podejrzenie ukrywania nieprawidłowości w jednostce. Skarżący wskazał również, że z analogicznymi wnioskami występował do organu w poprzednich latach. Sprawy te kończyły się na etapie sądowym stwierdzeniem przewlekłości postępowania lub bezczynności organu, w sprawach sygn. akt: II SAB/Bk 58/16,

II SAB/Bk 13/17 i II SAB/Bk 63/17.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że udzielił żądanej informacji, w sposób pełny i wyczerpujący, co eliminuje zarzut bezczynności. Powołał się przy tym na art. 80 ust. 2 pkt 1 niedookreślonego aktu prawnego, który wskazuje w jego ocenie, że organem nadzoru budowlanego jest PINB, zaś wniosek dotyczył właśnie organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie, albowiem złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został załatwiony w sposób wyczerpujący i zgodny z zawartym w nim żądaniem.

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zasady udzielania informacji publicznej, jak wskazano już wyżej, reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej, która definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania

i ograniczenia w tym zakresie.

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym

w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy,

np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu,

w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych

w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

A zatem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął on żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma natomiast znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się ponadto pogląd, który w pełni akceptuje Sąd w niniejszej sprawie, że na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować także udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 57/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt

II SAB/Sz 6/14, Lex nr 1474351; wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności za oczywiste należy uznać, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. jako organ administracji publicznej, jest jednym

z podmiotów zobowiązanych do realizacji gwarancji zapewniających dostęp do informacji publicznej, wskazanych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Analizując natomiast wniosek skarżącego z punktu widzenia przedmiotowego przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych

w art. 6 tej ustawy. Informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy będzie natomiast każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne

w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn., akt I OSK 2445/11, Lex nr 1264728).

W niniejszej sprawie żądanie skarżącego dotyczyło udzielenia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 14 stycznia 2019 r. w postaci: wskazania przez PINB wszystkich stanowisk w organie w 2018 r. (1), wskazania, które stanowiska zajmują funkcjonariusze publiczni, a które są stanowiskami pomocniczymi lub technicznymi i dlaczego organ je tak kwalifikuje (2), podania

z imienia i nazwiska osób, które zajmowały w 2018 r. funkcje publiczne oraz kiedy

i w jakiej wysokości wypłacono im nagrody w 2018 r. (3), wskazania wysokości

i terminu wypłacenia nagród pracownikom technicznym i pomocniczym z podziałem na stanowiska, czyli niebędącymi funkcjonariuszami publicznymi (4), kryteriów branych pod uwagę w przyznawaniu nagród w 2018 r. – tj. jakie konkretne przesłanki zostały wzięte pod uwagę przy przyznawaniu nagród dla każdego funkcjonariusza publicznego i pracownika pomocniczego lub technicznego (5), przesłania kopii regulaminu bądź uchwał lub innych dokumentów, na podstawie których wypłacono

w organie nagrody w 2018 r. (6), podania wykształcenia wszystkich pracowników organu, zamieszczając rodzaj ukończonej szkoły lub uczelni, kursów, egzaminów kwalifikacyjnych, tytułów naukowych bądź technicznych, a w przypadku wyższego wykształcenia również kierunku ukończonych studiów oraz daty zatrudnienia na zajmowanym stanowisku. Informacja ta miała zostać podana co do funkcjonariuszy publicznych z imienia i nazwiska, zaś co do pracowników pomocniczych

i technicznych z zajmowanego stanowiska na dzień realizacji wniosku (7), podania wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto z wyszczególnieniem jego składników tj. płacy zasadniczej, dodatków specjalnych, funkcyjnych, za wysługę lat itp., przypisując do każdego funkcjonariusza publicznego z imienia i nazwiska, zaś kwota na stanowisko pomocnicze lub techniczne powinna odzwierciedlać utrzymanie tego etatu ze środków publicznych, zgodnie z ostatnio wypłaconym wynagrodzeniem (8), wskazania, czy pracownicy organu są w posiadaniu uprawnień budowlanych, a jeśli tak, wnioskodawca wniósł o przesłanie kopii (9), wskazania, czy PINB zawierał jakiekolwiek umowy cywilno-prawne z dowolnymi podmiotem w latach 2014-2018,

a jeśli tak wnioskodawca wniósł o przesłanie kopii tych umów (10), wskazania, czy pracownicy organu otrzymują bony świąteczne, a jeśli tak wnioskodawca wniósł

o wyszczególnienie w jakiej były wysokości w 2018 r. (11).

Uwzględniając wyżej wskazaną definicję pojęcia informacji publicznej, Sąd zakwalifikował powyższy wniosek w całości jako informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c, d i f ustawy). Oceniając zaś spełnienie powyższego żądania w kontekście udzielonej przez organ odpowiedzi w piśmie z dnia 24 stycznia 2019 r., stwierdzać należy, że nie stanowi ona pełnej informacji publicznej, o którą wystąpiono. Trafne jest przy tym stanowisko strony skarżącej, że błędnie organ zawęził pojęcie osób będących funkcjonariuszami publicznego tylko do jednej osoby i w konsekwencji odniósł zakres żądania tylko do jednego funkcjonariusz organu. W ocenie Sądu taki sposób załatwienia wniosku nie odpowiada prawu, w szczególności zaś ugruntowanej już linii orzecznictwa prezentowanej na tle rozumienia pojęcia "funkcjonariusz publiczny".

W tym miejscu zauważyć należy za skarżącym, że organ miał w tym zakresie, ułatwione zadanie, albowiem niemal identyczne wnioski, z tym że dotyczące danych za rok 2015, 2016, a także w 2017 były już kierowane do skarżonego organu i na tle tych spraw tutejszy Sąd orzekał m. in. wyrokiem z dnia: 20 września 2016 r. (II SAB/Bk 58/16), z dnia 20 kwietnia 2017 r. (II SAB/Bk 14/17), z dnia 25 kwietnia

2017 r. (II SAB/Bk 13/17) oraz z dnia 11 lipca 2017 r. (II SAB/Bk 63/17), w każdym przypadku zobowiązując organ do udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniach zaś podjętych orzeczeń, Sąd szczegółowo wyjaśnił organowi powołując się na utrwaloną linię orzecznictwa sądowoadministracyjnego, jak należy rozumieć pojęcie funkcjonariusza publicznego oraz informacji publicznej, w tym co wchodzi w jej zakres przedmiotowy w kontekście składanych wniosków. I tak w sprawie II SAB/Bk 58/16 skład orzekający powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. K 17/05, w którym stwierdzono, że: "nie jest możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji (...)". W sprawie tej (K 17/05), podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny" (OTK/A 2006/3/30). Nadto w uzasadnieniu wyroku II SAB/Bk 58/16 wskazano wyraźnie, że informacja o wynagrodzeniach pracowników organu PINB w H. jest informacją o sprawach publicznych, bowiem dotyczy bezpośrednio działalności organu władzy publicznej oraz sposobu wydatkowania środków publicznych, w zakresie wynagrodzenia pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego (art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Dane w zakresie wysokości dodatkowego wynagrodzenia w postaci premii lub nagród przyznanych i wypłaconych pracownikom inspektoratu nadzoru budowlanego mieszczą się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego - art. 6 ust. 1 pkt 5h u.d.i.p. (vide WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 30 lipca 2014 r., II SAB/Gd 64/14; WSA w Kielcach w wyroku z dnia 22 stycznia 2015 r., II SAB/Ke 72/14 oraz WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 5 marca 2015 r., II SA/Rz 1334/14, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Powyższe uwagi odnieś należy również do regulaminu udzielania tych nagarów (II SAB/Bk 14/17) oraz wykształcenia pracowników zatrudnionych w organie.

W tych uwarunkowaniach, uznać należy, że w sprawie niniejszej skarżący uzyskał jedynie informację szczątkową, bo odnoszącą się tylko do jednej osoby, którą uznano za funkcjonariusza publicznego w organie. Powyższy sposób załatwienia wniosku skarżącego, w szczególności jego interpretacja, pozostaje

w oczywistej sprzeczności z rozumieniem pojęcia funkcjonariusza publicznego zaprezentowanego w wyżej powołanych wyrokach, których treść znana była organowi. W niniejszej sprawie nie budzi zatem wątpliwości, że pełna informacja udzielona skarżącemu powinna zawierać wskazanie liczby i rodzaju stanowisk, na których zatrudniane są osoby w PINB w H.; wskazanie przez organ, które stanowisko jest zajmowane przez funkcjonariusza publicznego, jak organ rozumie to pojęcie i kto jest tym funkcjonariuszem (podanie z imienia i nazwiska); wskazanie, kiedy i w jakiej wysokości została wypłacona nagroda poszczególnym funkcjonariuszom publicznym oraz kiedy i w jakiej wysokości została wypłacona nagroda osobom pełniącym funkcje pomocnicze lub techniczne (bez wskazywania imienia i nazwiska tych osób). To samo dotyczy wskazania kryteriów branych pod uwagę przy przyznawaniu nagród funkcjonariuszom publicznym oraz pracowników pomocniczych, udostępnienia kopii regulaminu bądź innych dokumentów w oparciu, o które wypłacono pracownikom nagrody w 2018 r. oraz wskazania wykształcenia wszystkich pracowników zatrudnionych w organie, ich miesięcznego wynagrodzenia wraz poszczególnymi dodatkami wreszcie nie wskazał wszystkich pracowników, którzy otrzymali bony świąteczne. Powyższych danych nie zawierała jednakże odpowiedz organu z dnia [...] stycznia 2019 r., dlatego też w ocenie Sądu nie czyniła zadość żądaniu skarżącego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w wyznaczonym terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, zaś w jego punkcie 2, stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a., wyrok punkt 3).

Zdaniem Sądu, treść oceny prawnej formułowanej w zakresie rozumienia pojęcia funkcjonariusza publicznego w wyżej powołanych orzeczeniach tutejszego Sądu na tle spraw skarżonego organu w przedmiocie informacji publicznej była na tyle czytelna i jednoznaczna w swej wymowie, że organ bez trudu mógł podjąć właściwe działania w sprawie, w tym prawidłowo odczytać treść żądania. Tego jednak organ nie uczynił, co powoduje, że stwierdzona bezczynność musi zostać oceniona jako rażąca. Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, że w szczególności żadnego racjonalnego uzasadnienia nie znajduje twierdzenie organu, że "cały wniosek dotyczy "organu", tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w H. a nie instytucji powiązanej, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H.". W ocenie Sądu takiego wniosku nie można było sformułować na tle niniejszej sprawy, w szczególności mając na uwadze liczne wnioski o identycznej treści składane przez skarżącego do organu, których sposób załatwienia był już przedmiotem oceny tutejszego Sądu, m.in.

w powołanych wyżej wyrokach. W sytuacji zatem jasnej i niebudzącej wątpliwości wykładni przepisów dokonanej w analogicznych sprawach przez WSA

w Białymstoku, przyjąć należy stanowisko o charakterze bezczynności organu jako rażącej, co zobowiązywało Sąd do orzeczenia na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.

Okoliczności przesądzające o rażącym charakterze bezczynności uzasadniają nałożenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Jest ona dodatkowym środkiem dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia

w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (vide: wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1810/16). Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej powyższe okoliczności wystąpiły, zaś fakt niedziałania organu zgodnie z prawem, uzasadnia obawę o nierespektowanie obowiązków wynikających z przepisów prawa. Orzeczona grzywna w kwocie 1000 zł spełni przy tym rolę proporcjonalnej represji za niezgodne z prawem działanie i jest wystarczającym środkiem dyscyplinującym do podjęcia stosownych działań.

Rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.