Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1684/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 149 par. 2, art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 17, art. 17b
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 1 sierpnia 2023 r. nr SKO.4106.146.2023 w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącego 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 1 sierpnia 2023 r. numer SKO.4106.146.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") uchyliło ostateczną decyzję własną z 16 stycznia 2023 r. numer SKO.4106.1370.2022 oraz utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. (dalej "Burmistrz" lub "Organ pierwszej instancji") z 25 października 2022 r. numer [...] odmawiającą przyznania M. N. (dalej "Skarżący") prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Zaskarżona decyzja Kolegium zapadła w następującym stanie sprawy.

Decyzją z 16 stycznia 2023 r. Kolegium uchyliło w całości decyzję Burmistrza z 25 października 2022 r. odmawiającą Skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i orzekło o przyznaniu Skarżącemu od 25 listopada 2022 r. na czas nieokreślony prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką.

Postanowieniem z 24 lutego 2023 r. numer SKO.4106.146.2023 Kolegium wznowiło z urzędu postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Kolegium z 16 stycznia 2023 r. Kolegium uznało, że zachodzi konieczność wznowienia postępowania z uwagi na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W dacie wydania ostatecznej decyzji Kolegium z 16 stycznia 2023 r. Skarżący jako rolnik podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników, co wynika z zaświadczenia KRUS z 26 stycznia 2023 r., przekazanego przez Organ pierwszej instancji. Natomiast we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego Skarżący oświadczył, że nie jest rolnikiem, małżonkiem rolnika i nie prowadzi gospodarstwa rolnego.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżący w toku postępowania administracyjnego w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego oświadczył, że z dniem 25 listopada 2022 r. zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego, którego jest właścicielem. Od maja 2022 r. oddał gospodarstwo rolne w dzierżawę osobie niespokrewnionej w drodze umowy ustnej, nie wskazując jednak komu i na jakich warunkach (oświadczenia Skarżącego z 16 lutego 2023 r. i z 21 lipca 2023 r.). Z pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 21 lipca 2023 r. wynika natomiast, że Skarżący aktualnie znajduje się na liście aktywnych producentów rolnych. Ostatni wniosek o płatności bezpośrednie Skarżący złożył 25 maja 2022 r.

Kolegium uznało zatem, że Skarżący w dalszym ciągu jest rolnikiem i nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego. Na poparcie swojej argumentacji Organ odwoławczy przywołał treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 30 maja 2023 r. o sygn. akt II SA/Ke 260/23.

Okoliczność, że Skarżący nadal jest rolnikiem, wyszła na jaw po wznowieniu postępowania przez Kolegium, a istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej z 16 stycznia 2023 r.

Orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza z 25 października 2022 r. wynika z faktu, że w wyniku wznowienia postępowania ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że Skarżący jest rolnikiem i nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego, co oznacza, że nie spełnia on warunków z art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm.; dalej "u.ś.r.").

W takiej sytuacji obowiązkiem Organu odwoławczego stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. było wydanie decyzji w przedmiocie uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 16 stycznia 2023 r. i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, tj. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza z 25 października 2022 r.

Skarżący, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Kolegium nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię, a to art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1 oraz art. 17b u.ś.r. przez błędne uznanie, że Skarżący od listopada 2022 r. nie zaprzestał prowadzić działalności rolniczej i w związku z tym nie przysługuje mu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego i należało uchylić przyznane mu decyzją Kolegium z 16 stycznia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię, tj.

- art. 6, 7, 8, 9, art. 77, art. 80 k.p.a w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie za niewiarygodne oświadczenia Skarżącego odnośnie zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej;

- art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu dokonania weryfikacji zgodności złożonego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia Skarżącego oraz przyjęcie domniemania prowadzenia gospodarstwa rolnego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ zaniechał dokładnego ustalenia kto w maju 2022 r. wydzierżawił od Skarżącego gospodarstwo rolne i czy w 2023 r. złożono na to gospodarstwo wniosek o dopłaty bezpośrednie i kto był ich wnioskodawcą. Nie mając żadnych dowodów na okoliczność, że Skarżący nadal prowadzi działalność rolniczą organ uznał, że skoro wnioskował on o dopłaty bezpośrednie za 2021 r. to nadal prowadzi działalność rolniczą.

Skoro Skarżący złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, że zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej, a brak jest jakichkolwiek dowodów, aby takową prowadził, to Kolegium winno uznać oświadczenie Skarżącego za wiarygodny dowód. Sam fakt, że Skarżący figuruje na liście aktywnych producentów rolnych nie oznacza automatycznie, że nadal prowadzi działalność rolniczą lub zarządza gospodarstwem. Oświadczenie o nieprowadzeniu gospodarstwa rolnego nie unieważnia fakt podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników w KRUS, ponieważ nie oznacza ono samo przez się, że rolnik nie zaprzestał pracy w gospodarstwie rolnym. Także samo posiadanie bądź własność gospodarstwa rolnego nie mogą być kwalifikowane jako jego prowadzenie, jeżeli nie wiąże się z nimi wykonywanie określonej działalności rolniczej.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreśliło, że w toku wznowionego postępowania Skarżący nie przekazał żadnych informacji dotyczących zawartej umowy dzierżawy gospodarstwa rolnego. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, które by dotyczyły kluczowych w sprawie okoliczności faktycznych, np. że to dzierżawca pobiera dopłaty bezpośrednie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).

Wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na to, że Skarżący złożył wniosek o zastosowanie tego trybu postępowania, zaś Kolegium nie zażądało przeprowadzenia rozprawy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zarzuty skargi okazały się zasadne.

Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie m. in. gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5). Stosownie do art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Przypomnieć należy, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (por. uchwała NSA z 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").

Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i § 2 k.p.a.).

Ustalenie przez organ orzekający w postępowaniu wznowieniowym, że nie zachodzi podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., pomimo powołania jej we wniosku o wznowienie i wydania postanowienia o wznowieniu, skutkuje wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Stwierdzenie zaś zaistnienia podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. upoważnia organ do wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. W pierwszej kolejności organ powinien zatem przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia czy wystąpiła w sprawie podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków. Pierwszy przewiduje, że zgłoszone okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek wymaga, by nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody miały istotne znaczenie dla sprawy. Występuje tu związek z regulacją materialnoprawną. Trzeci warunek, to istnienie okoliczności faktycznej, istnienie dowodu w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2017 r., II OSK 2010/15, opubl. w CBOSA).

Stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez Kolegium decyzji o przyznaniu Skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego) świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje określonym kategoriom osób - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W myśl zaś art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r. w przypadku, gdy o świadczenia pielęgnacyjne ubiegają się rolnicy, świadczenia te przysługują rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 17b ust. 2 u.ś.r.).

W świetle dokonanych ustaleń co do okoliczności faktycznych, znajdujących potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w pełni zaakceptować należy stanowisko Kolegium, iż w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W świetle przepisów określających przesłanki ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego dla rolnika kwestia podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników (zaświadczenie KRUS z 26 stycznia 2023 r.) oraz figurowanie na liście aktywnych producentów rolnych (pismo ARiMR z 21 lipca 2023 r.) stanowią okoliczności istotne dla sprawy o przyznanie tego świadczenia. Jednocześnie też okoliczności te istniały w dniu wydania decyzji tj. 16 stycznia 2023 r. Fakt, iż nie były one brane pod uwagę przy podjęciu rozstrzygnięcia i ujawnione zostały dopiero po wydaniu ww. decyzji, przesądza z kolei o tym, iż stanowiły one okoliczności nowe, które nie były znane Organowi odwoławczemu w chwili wydania decyzji.

W konsekwencji we wznowionym postępowaniu Kolegium uprawnione było do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie ustalenia Skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednakże - zdaniem Sądu - Kolegium przedwcześnie oceniło, że w ustalonych okolicznościach sprawy (tj. podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników i figurowanie Skarżącego w rejestrze aktywnych producentów rolnych) Skarżący nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego.

Dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania ograniczona jest przesłanką pozytywną, tj. zaistnieniem podstawy wznowienia i dwiema przesłankami negatywnymi określonymi w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. Po wznowieniu postępowania organ musi nie tylko zbadać, czy istniała podstawa wznowienia, ale także, czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 k.p.a. Z art. 146 § 2 k.p.a. wynika, że decyzji nie uchyla się w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stwierdzenie zaistnienia podstawy wznowienia nie skutkuje zatem automatycznym uchyleniem decyzji ostatecznej co do której postępowanie wznowieniowe się toczy. Przed wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. należy dokonać ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Oznacza to, że organ administracji publicznej zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy pod względem faktycznym i prawnym (por. wyrok WSA w Gdańsku z 12 września 2007 r., II SA/Gd 602/06, opubl. w CBOSA).

Organ odwoławczy w sposób automatyczny przyjął, że stwierdzenie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ma wpływ na treść decyzji dotychczasowej i pociąga za sobą konieczność jej uchylenia oraz wydania nowej decyzji co do meritum sprawy. Kolegium nie rozpatrzyło sprawy administracyjnej na nowo w jej całokształcie i nie zweryfikowało zaistnienia przesłanki negatywnej z art. 146 § 2 k.p.a. Wniosek o braku przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. może być wyłącznie konsekwencją zestawienia wyników przeprowadzonego ponownie postępowania z rozstrzygnięciem decyzji dotychczasowej. W przypadku wystąpienia nowych faktów lub dowodów konieczne jest ich uwzględnienie wspólnie zarówno z dotychczas zebranym materiałem dowodowym jak i z nowo pozyskanymi dowodami.

Podkreślić należy, że prowadzenie gospodarstwa rolnego jest pojęciem szerokim, mieszczącym w sobie zespół różnych czynności, polegających nie tylko na zarządzaniu gospodarstwem albo na wykonywaniu pracy w tym gospodarstwie lub podejmowaniu innych zwykłych czynności związanych z prowadzeniem takiej działalności. Samo posiadanie lub własność gospodarstwa nie mogą być kwalifikowane jako jego prowadzenie, jeżeli nie wiąże się z nimi wykonywanie określonej działalności rolniczej. Zdaniem Sądu o prowadzeniu działalności rolniczej nie może też decydować wyłącznie wpis do ewidencji aktywnych producentów rolnych. W rozpoznawanej sprawie Kolegium nie dostrzegło, że wniosek o dopłaty składany przez Skarżącego dotyczył okresu, w którym prowadził on gospodarstwo rolne (wniosek z 25 maja 2022 r. na kampanię 2022 r.). Natomiast jak wynika z pisma ARMiR z 21 lipca 2023 r. Skarżący w ramach kampanii na 2023 r. nie składał wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich. Natomiast fakt pobierania takich dopłat potwierdzałoby aktywne prowadzenie działalności rolniczej, czyli prowadzenie gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r. Zdaniem Sądu mając na uwadze wskazany cel świadczenia pielęgnacyjnego, tj. zastąpienie dochodu uzyskiwanego dotychczas z wykonywanej pracy (w tym przypadku w rolnictwie), nie można traktować jako czynnika decydującego o niemożliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie faktu zarejestrowania w systemie ARiMR w charakterze aktywnego producenta rolnego – w sytuacji, gdy dana osoba nie korzysta ze świadczeń finansowych z tym związanych.

Kolegium nie podjęło wszelkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia sprawy. W szczególności pominęło informację o utracie przez Skarżącego posiadania gospodarstwa rolnego tzn. nie wyjaśniło kwestii dzierżawy gospodarstwa rolnego oraz tego, czy nowy dzierżawca składał wniosek o przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na kampanię 2023 r. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika także, czy Skarżący pomimo złożenia stosownego oświadczenia wykonywał prace w gospodarstwie i zarządzał nim oraz czy ubiegał się o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolniczej, a jeśli tak to w jakim okresie. W związku ze złożeniem przez Skarżącego pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego obowiązkiem Kolegium było przeprowadzenie szczegółowego postępowania wyjaśniającego, z którego wynikałoby w sposób jednoznaczny, że ww. oświadczenie Skarżącego nie było zgodne z prawdą. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie przesłanka pozwalająca na przyznanie rolnikowi świadczenia pielęgnacyjnego nie opiera się o domniemanie prowadzenia gospodarstwa rolnego, lecz wynika z rzeczywistego stanu rzeczy (por. wyrok NSA z 30 października 2020 r., I OSK 1273/20, opubl. w CBOSA).

Obowiązkiem organu administracji jest podjęcie czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i rozpatrzenie tak zgromadzonego materiału (art. 77 § 1 k.p.a.). Z tego też powodu organy administracji są zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Realizacja powyższych obowiązków wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a następnie organ winien dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), a swoje stanowisko powinien przekonująco uzasadnić (art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a.) (por. wyrok NSA z 28 września 2012 r., II GSK 1548/11, opubl. w CBOSA). Z treści art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ powinien zatem przeprowadzić dowody, niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy niezależnie od inicjatywy dowodowej strony. W konsekwencji, nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja administracyjna wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w sprawie zastosowanie (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2020 r., II OSK 1241/20, opubl. w CBOSA).

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 149 § 2 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 i art. 17b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.ś.r. w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium zobowiązane będzie uwzględnić ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do art. 153 p.p.s.a.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Do kosztów zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł).