Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 572/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-02-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 41, art. 42
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 4 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi P. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. D.T.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...] roku nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., po rozpatrzeniu odwołania P.M., utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] roku w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

W dniu 23 października 2009 roku P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższy rozkaz personalny. W uzasadnieniu skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek skarżącego o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i przekazał sprawę do rozpoznania na rozprawie.

W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 7 stycznia 2010 roku, pełnomocnik skarżącego wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego został złożony w trybie art. 61 oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu podano, że w ocenie skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, bowiem ostateczna decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych na czas nieokreślony uprawnia organ administracji do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w trybie przepisów art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Wskazano, że żaden z przepisów prawnych nie zabezpiecza praw skarżącego w pełnym zakresie, lecz jedynie zapewnia prawo do uposażenia nie więcej niż za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne straty, nawet w postępowaniu odszkodowawczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 – nie publikowane).

Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie dokonuje oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. np. postanowienia NSA: z dnia 6 lutego 2008r., I OZ 47/08; z dnia 1 kwietnia 2008r., I OZ 209/08; z dnia 3 lipca 2008r., I OZ 493/08; z dnia 18 czerwca 2008r., I OZ 386/08; z dnia 13 czerwca 2008r., I OZ 410/08 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl oraz postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2005r., II OZ 513/05 – nie publikowane). Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje bowiem dopiero wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.). W związku z tym, samo ogólnikowe powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu strona nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego mogłoby spowodować skutki, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Niebezpieczeństwo ich wystąpienia nie wynika również z okoliczności, jak i charakteru sprawy.

Zgodzić się należy ze skarżącym, iż ewentualne zwolnienie ze służby w Policji wiąże się z utratą uposażenia wynikającego ze stosunku służbowego. Jednakże okoliczność ta nie świadczy jeszcze o tym, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007r., nr 43, poz. 277 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl art. 42 ust. 4 i 5 tej ustawy prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust.1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu (art. 42 ust. 6 ustawy o Policji). Ponadto, w myśl art. 42 ust. 7 ustawy o Policji przytoczone wyżej przepisy ust. 1 – 6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego.

Z treści przytoczonego unormowania wynika więc, iż wykonanie ewentualnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji ma, w razie jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności z powodu wadliwości, skutek odwracalny.

Podnieść również należy, że w przedmiotowej sprawie skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego przedłużającego okres jego zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Przedstawiona zatem przez skarżącego argumentacja dotycząca ewentualnego zwolnienia ze służby, nie będącego przedmiotem niniejszego postępowania, nie jest wystarczająca do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania

trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

D. T.