Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 152/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi G.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2022 r. nr 407.212/F-13/22/2022 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

W dniu 12 września 2022 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania G.A. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami w związku z istnieniem uzasadnionego podejrzenia co do stanu zdrowia. Okolicznością, która legła u podstaw takiego działania organu, był wpływ w dniu 5 września 2022 r. do Referatu Praw Jazdy Urzędu Miejskiego w B. wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej B.-Południe w B. z 30 sierpnia 2022 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie skierowania G.A. na badanie lekarskie z uwagi na uzasadnione zastrzeżenia co do jej stanu zdrowia. Jako podstawę wystąpienia z ww. wnioskiem wskazane zostały ustalenia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową B.-Południe w sprawie [...], na potrzeby którego dopuszczono dowód w postaci kserokopii dokumentacji medycznej z Izby Przyjęć Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w C. z 23 lipca 2021 r. nasuwającej zastrzeżenia co do stanu zdrowia ww. kierowcy. Z tej dokumentacji medycznej wynika, że rozpoznano u G.A. zaburzenia urojeniowe.

Decyzją z 3 października 2022 r. nr DOM-II.5430.2462.2022.M.R., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Głównego Specjalistę Referatu Praw Jazdy Urzędu Miejskiego w B., skierowano G.A. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii B.

Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła, że powołane ustalenia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową B.-Południe w B. w sprawie oznaczonej numerem 4002-0.Pc.23.2022, stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, nie zostały wykazane, ani we wniosku, ani w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Dopuszczony w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową B.-Południe w B. dowód w postaci dokumentacji medycznej z Izby Przyjęć Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w C. nie stanowi dokumentu urzędowego, jak stwierdzono w uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia. Dokumentacja medyczna z Izby Przyjęć wskazująca podejrzenie rozpoznania oraz skierowanie do przychodni w celu dalszej diagnostyki, nie stanowi dowodu istnienia dolegliwości zdrowotnych, a jedynie ich podejrzenie. Odwołująca wskazała, że powołana przez organ pierwszej instancji wątpliwość co do możliwych zmian w jej organizmie powodujących "zmniejszenie się sprawności kierującego lub utratę psychicznych zdolności do kierowania pojazdami, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istnienie zastrzeżeń co do aktualnego stanu zdrowia" w jej ocenie nie stanowi uzasadnionego i poważnego zastrzeżenia, co do jej stanu zdrowia. Tym samym nie ma uzasadnienia dla obarczania jej wysokimi kosztami wykonania badań lekarskich. Zdaniem odwołującej jej stan zdrowia pozwalał oraz nadal pozwala na bezpieczne kierowanie pojazdem codziennie i niezmiennie od wielu lat.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z 5 grudnia 2022 r. nr 407.212/F-13/22/2022 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że podstawę prawną decyzji stanowi art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1212; zwanej dalej "ustawą"), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Zgodnie zaś z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy starosta wydaje decyzję administracyjna, o której mowa w ust. 1 z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1. Te regulacje pozostają w ścisłym związku z treścią art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy, wedle którego badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia" kierowcy, pozostawiając tę okoliczność ocenie organu decyzyjnego, który po powzięciu informacji o zastrzeżeniu co do stanu zdrowia kierowcy, zobligowany jest do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania kierowcy na badania lekarskie w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy, w toku którego powinien ocenić na podstawie zebranych dowodów czy faktycznie zaistniał przypadek "nasuwający zastrzeżenia" co do stanu zdrowia kierowcy i odpowiednio do wyniku tej oceny wydać decyzję administracyjną. Jest przy tym oczywiste, że w omawianym przepisie nie chodzi o jakiekolwiek przypadki, jakichkolwiek zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, ale wyłącznie o takie sytuacje związane ze stanem zdrowia kierowcy, które nasuwają wątpliwości co do jego zdolności bezpiecznego funkcjonowania jako kierowcy w ruchu drogowym. Celem tego przepisu jest bowiem stworzenie gwarancji bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez wyłączanie z uczestnictwa w tym ruchu osób, które ze względu na swój stan zdrowia nie dają gwarancji nie stwarzania w nim zagrożenia zarówno dla siebie jak i otoczenia.

Organ pierwszej instancji uznał, że ustalenia zawarte w kserokopii dokumentacji medycznej z Izby Przyjęć Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w C. (rozpoznane zaburzenie urojeniowe), a także znaczna odległość czasowa od sporządzenia świadectwa lekarskiego, znajdującego się w zgromadzonej dokumentacji kierowcy (wydanego 7 września 1977 r. ważnego bezterminowo) uzasadniają wniosek, że w organizmie odwołującej się mogły nastąpić zmiany powodujące zmniejszenie sprawności kierującego lub utratę psychicznych zdolności do kierowania pojazdami, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istnienie zastrzeżeń co do aktualnego stanu zdrowia, a więc koniecznym jest skierowanie na badania lekarskie. W ocenie Kolegium okoliczności sprawy istotnie uzasadniają skierowanie G.A. na badania lekarskie, celem dokonania oceny stanu jej zdrowia, przy czym ocena ta może być dokonana tylko i wyłącznie przez uprawnionego lekarza w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy. Organ administracji publicznej nie ma bowiem ani kwalifikacji, ani też oparcia w przepisach prawa do oceny stanu zdrowia kierowcy. Koniecznym jest przeprowadzenie w tym zakresie badania lekarskiego. Przedmiotowe badanie służyć ma wykazaniu czy brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, czy też ewentualnie przeciwwskazania takie istnieją. Na etapie postępowania administracyjnego prowadzonego w zakresie skierowania na badania lekarskie istnieją jedynie uzasadnione wątpliwości, co do stanu zdrowia kierowcy, a wyjaśnić je należy poprzez prowadzenie w tym zakresie badań.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosła G.A. i zarzuciła naruszenie:

1) art. 8, art. 9 oraz art. 11 K.p.a.;

2) art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Wskazując na te naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że decyzja organu drugiej instancji została wydana na podstawie artykułów bliżej niesprecyzowanej ustawy prawa materialnego, co narusza zasadę zaufania do organów z art. 8 § 1 oraz zasadę informowania stron wyrażoną w art. 9, a także zasadę informowania stron z art. 11 K.p.a. Nie ma usprawiedliwienia, dla niewskazywania przez organ ustawy, na którą powołuje się uzasadniając decyzję. Zarzucono, że nie wiadomo z jakiej ustawy pochodzą powołane w uzasadnieniu decyzji art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 75 ust. 1 pkt 5. Obywatel nie powinien domyślać się jaki akt prawny stoi u podstawy cytowanych przez organ przepisów. Decyzja organu powinna być należycie uzasadniona, zrozumiała i czytelna, nawet jeśli jest czytana w oderwaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Bowiem do podstawowych obowiązków organów administracyjnych rozstrzygających sprawy obywateli należy obowiązek informowania i wyjaśniania podstaw prawnych oraz powodów, które stoją u podstaw podejmowanych przez nie decyzji. Nierównorzędna pozycja organu i obywatela w postępowaniu administracyjnym powoduje, że niedopuszczalny jest brak precyzji i nonszalancja, na jaką zdecydował się organ drugiej instancji w przedmiotowej sprawie, co spowodowało, że uzasadnienie decyzji jest dla jej adresata nieczytelne, niezrozumiałe i budzące wątpliwości.

W uzasadnieniu organ powołał się na przepisy prawa materialnego, które wskazują, że "badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia", po czym wskazał, że ocena czy istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy leży w swobodnej ocenie organu administracyjnego, zapominając jednak o potrzebie uzasadnienia takich zastrzeżeń. Swobodna ocena organu administracyjnego nie oznacza jego dowolności w podejmowaniu decyzji administracyjnych. Decyzje administracyjne powinny być wydawane na podstawie w i granicach prawa. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu pominął element uzasadnienia zastrzeżeń co do stanu zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy. Zgodnie z art. 77 §1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji oparł się jedynie na wniosku Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. oraz załączonej do niego dokumentacji pozyskanej z placówki medycznej.

Organ drugiej instancji w uzasadnieniu wskazał cel badań lekarskich i powołał się na orzeczenie WSA w Gorzowie Wielkopolskim, II SA/Go 199/22 w którym stwierdzono, że "poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości, które tak jak w niniejszej sprawie mają zobiektywizowane uzasadnienie. W takiej sytuacji skierowanie na badanie lekarskie nie jest sankcją, ani autorytarnym rozstrzygnięciem, co do kwestii mających wpływ na uprawnienia strony do kierowania pojazdami mechanicznymi, lecz działaniem w interesie samej strony, a przede wszystkim interesie społecznym - bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego". Powołany wyrok, zdaniem skarżącej, zapadł jednak w zupełnie innych okolicznościach faktycznych sprawy i dotyczył osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie, dla której ustanowiono kuratora. Argumentacja powołana w tym orzeczeniu zapadła zatem na tle innych okoliczności faktycznych, zupełnie nieprzystających do okoliczności przedmiotowej sprawy.

W niniejszej sprawie okoliczności, na podstawie których skierowano skarżącą na badania lekarskie nie zostały uzasadnione ani w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji, ani w postępowaniu odwoławczym. Wskazywanie więc przez organ drugiej instancji, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest sankcją, ani autorytarnym rozstrzygnięciem z perspektywy skarżącej, na koszt której miałyby się odbyć badania, wygląda zupełnie inaczej i skierowanie wydaje się być w przedmiotowym stanie faktycznym nieuprawnione i nadmiarowe.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z 3 października 2022 r. o skierowaniu skarżącej – G.A. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii B.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm. - dalej jako ustawa). Zarzuty skargi dotyczące braku wskazania ustawy z której pochodzą zastosowane w sprawie przepisy są niezasadne. W komparycji decyzji wskazano bowiem, że została ona wydana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Stąd zarzuty dotyczące naruszenia art. 8, art. 9 oraz art. 11 K.p.a. poprzez brak wskazania przez organ ustawy, na którą powołuje się uzasadniając decyzję, należy uznać za bezzasadne.

Przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Podkreślić należy, że powyższe regulacje pozostają w ścisłym związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy, zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega między innymi osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jej stanu zdrowia.

Celem tych regulacji jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Nie budzi wątpliwości, że cel ten można osiągnąć wówczas, gdy w ruchu drogowym nie będą uczestniczyć kierujący, co do których istnieją uzasadnione wątpliwości odnośnie stanu zdrowia pozwalającego na bezpieczne kierowanie pojazdami.

Pojęcie uzasadnionych zastrzeżeń nie zostało zdefiniowane w ustawie o kierujących pojazdami. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że ustawa o kierujących pojazdami nie zawiera definicji "uzasadnione zastrzeżenia", dlatego przy wykładaniu tego zwrotu należy zastosować wykładnię językową. Pojęcie "uzasadniony" jest rozumiane jako oparty na obiektywnych racjach podstawowych, słusznych, usprawiedliwionych, natomiast zwrot "zastrzeżenie" oznacza, wątpliwość dotycząca jakiegoś szczegółu, słabej strony czegoś lub czyjejś. W konsekwencji poprzez użyte przez ustawodawcę wyrażenie "uzasadnione zastrzeżenia" należy rozumieć oparte na obiektywnych racjach, powzięte z wiarygodnego źródła wątpliwości co do stanu zdrowia pozwalającego na bezpieczne kierowanie pojazdami. Istota powyższego rozwiązania to zaistnienie takich okoliczności, z których będzie wynikało, że stan zdrowia danej osoby może nie pozwalać na bezpieczne kierowanie pojazdami - a więc dawać podstawę do tych "uzasadnionych zastrzeżeń" (vide: np. wyrok WSA w Gliwicach z 16 lutego 2018 r., II SA/Gl 880/17, pub. CBOSA). Użyty w art. 99 ust. 1 zwrot "starosta wydaje decyzję administracyjną", nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ administracyjny nie ma w tym zakresie żadnej możliwości uznania, czy decyzję wyda, czy nie. Organ jest obowiązany wydać decyzję o skierowaniu na badania lekarskie w sytuacji, w której istnieją uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu zdrowia kierującego i nie ma w tym zakresie żadnego luzu decyzyjnego (vide: wyrok WSA w Krakowie z 17 czerwca 2021 r., III SA/Kr 1294/20, pub. w CBOSA).

Wątpliwości organu co do stanu zdrowia kierowcy muszą dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Za uzasadnione można uznać takie zastrzeżenia, z których przynajmniej z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne, co do możliwości dalszego jego bezpiecznego udziału w ruchu drogowym. Nie jest tu zatem konieczne uzyskanie przez organ pewności, co do istnienia takich przeciwwskazań. Niezbędne jest jednak prawdopodobieństwo istotnego zmniejszenia sprawności do prowadzenia pojazdów w ruchu drogowym (vide: wyrok NSA z 18 maja 2020 r., I OSK 514/19, pub. CBOSA). Uprawnienie starosty do skierowania osoby, której stan zdrowia nasuwa uzasadnione zastrzeżenia, na badania, nie wymaga, aby osoba ta dopuściła się jakiegokolwiek wykroczenia, bądź przestępstwa. W rezultacie uprawnienie takie przysługuje niezależne od jakichkolwiek innych okoliczności – za wyjątkiem powzięcia uzasadnionych zastrzeżeń, co do stanu zdrowia kierowcy, opartych na wiarygodnych źródłach. Uprawnienie to należy do szeroko pojętej profilaktyki w zakresie bezpieczeństwa na drogach, a celem przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy jest spowodowanie, by osoba, w stosunku do której zaistniały określone wątpliwości, została przebadana przez uprawnionego lekarza, zanim wydarzy się coś co ją, jak też innych użytkowników drogi, narazi na utratę zdrowia bądź życia (vide: wyrok WSA w Kielcach z 6 maja 2021 r., I SA/Ke 174/21, pub. CBOSA).

Z powyższego wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie musi być wydana, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a źródło tego typu informacji jest wiarygodne.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Postępowanie zostało wszczęte na skutek wniosku Prokuratora wraz z dołączoną do niego dokumentacją medyczną. W ocenie sądu wniosek ten oparty na dokumentacji medycznej stanowi wiarygodne źródło wskazanych zastrzeżeń zdrowotnych.

Zdaniem sądu organy administracyjne obydwu instancji w niniejszej sprawie zasadnie uznały potrzebę skierowania skarżącej na badania lekarskie. Charakterystyka stanu zdrowia skarżącej jest bowiem taka, że może on wpływać na jej zachowania jako aktywnego uczestnika ruchu drogowego (kierującego) w kontekście bezpieczeństwa wszystkich uczestników tego ruchu. W trakcie pobytu skarżącej w dniu 23 lipca 2021 r. na Izbie Przyjęć Samodzielnego Publicznego Psychiatrycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w C. rozpoznano u niej zaburzenia urojeniowe. Rozpoznanie to zdaniem sądu w sposób wystarczający uzasadnia zastrzeżenia odnośnie przeciwwskazań zdrowotnych, co do możliwości dalszego bezpiecznego udziału skarżącej w ruchu drogowym. Dlatego też stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszeń procedury administracyjnej poprzez ograniczenie materiału dowodowego jedynie do wniosku Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. oraz załączonej do niego dokumentacji medycznej. Zdaniem sądu organ nie był zobligowany do przeprowadzania jakichkolwiek dalszych dowodów. Po pierwsze dlatego, że dokumentacja medyczna stanowi wiarygodne źródło informacji o stanie zdrowia skarżącej po wtóre dlatego, że rozpoznanie w postaci zaburzeń urojeniowych w dostateczny sposób uzasadnia wątpliwości odnośnie stanu zdrowia skarżącej pozwalającego na bezpieczne kierowanie pojazdami. Skarżąca na rozprawie podała, że przyjechała osobiście do sądu swoim samochodem oraz przedłożyła zaświadczenia dotyczące jej stanu zdrowia (zaświadczenie z kliniki psychologiczno – psychiatrycznej z 25 listopada 2022 r. z którego wynika, że u skarżącej blisko od 11 miesięcy nie występują wskazania do farmakologii oraz zaświadczenie lekarza rodzinnego z 29 czerwca 2021 r. z którego wynika, że skarżąca od 8 października 2220 r. skarży się na ataki chemicznymi środkami gazowymi, jako że pacjentka jest po leczeniu onkologicznym wskazane jest jak najszybsze zakończenie tego działania z uwagi na pogarszający się stan zdrowia). Okoliczności te nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej bezspornie w dniu 23 lipca 2021 r. rozpoznano u skarżącej zaburzenia urojeniowe. Diagnoza ta musi być zweryfikowana przez uprawnionego lekarza w kontekście oceny czy skarżąca nie stwarza zagrożenia dla siebie i innych użytkowników ruchu drogowego. Weryfikacja ta musi nastąpić zanim wydarzy się coś co skarżącą, jak też innych użytkowników drogi, narazi na utratę zdrowia bądź życia. Skierowanie na badania ma charakter jedynie prewencyjny – ma zabezpieczać uczestników ruchu drogowego przez osobami, które nie powinny prowadzić pojazdów - i samo w sobie nie prowadzi do odebrania uprawnień do kierowania pojazdami. Jego celem jest wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości, które niewątpliwie w sprawie zachodzą.

Podsumowując, z uwagi na przedstawione aspekty niniejszej sprawy, sąd uznał, że stanowisko organów o konieczności jednoznacznego potwierdzenia przez lekarzy specjalistów stanu zdrowia skarżącej jako kierowcy jest uzasadnione. Kwestionowane skargą decyzje zostały wydane w dostatecznie wyjaśnionych okolicznościach sprawy. Z tych względów zarzuty odnośnie naruszenia procedury nie mogły odnieść skutku. Końcowo nadmienić należy, że istotnie powołany przez organ odwoławczy wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim II SA/Go 199/22 dotyczył osoby ubezwłasnowolnionej objętej opieką kuratora, a więc innego stanu faktycznego niż w sprawie niniejszej. Wyrok ten jednak został powołany przez organ w celu zaprezentowania wykładni art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokonywanej przez sądy administracyjne. Wykładnia ta sprowadza się do tego, że należy zapobiegać zagrożeniom w ruchu drogowym i że wszystkie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy uzasadniające przeciwwskazania do kierowania pojazdami powinny być weryfikowane przez uprawnionych lekarzy.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), skargę oddalił.