Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2424/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją uchylającą w części koncesję na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 października 2012 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 15 października 2012 r. (data stempla pocztowego) J. M. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], którym odmówiono skarżącemu wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w sprawie uchylenia koncesji udzielonej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: M. i K. w województwie [...] w części dotyczącej wykonania 52 otworów wiertniczych z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania.

W skardze z dnia 12 października 2012 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], którą organ udzielił koncesji P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: M. i K. w województwie [...], podając, że jej wykonanie doprowadzi do nieodwracalnych i trudnych do odwrócenia następstw w wyniku budowy kopalni na terenach o wysokiej kulturze rolniczej i wysokiej dochodowości gospodarstw rolnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 nazywanej dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej

szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W cytowanym przepisie mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania

wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Oznacza to,

że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one "w granicach tej samej sprawy".

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Sądu jest postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu z dnia [...] lipca 2012 r., którym odmówiono wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w sprawie uchylenia koncesji udzielonej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie węgla brunatnego w rejonie "[...]" i "[...]", położonym na terenie miast i gmin: M. i K. w województwie [...] w części dotyczącej wykonania 52 otworów wiertniczych z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania.

Natomiast wniosek strony o ochronę tymczasową dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], zmienionej decyzją ministra Środowiska z [...] września 2011 r. nr [...].

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 1499/12, w takiej sytuacji w pierwszej kolejności trzeba rozważyć jak należy rozumieć sformułowanie odnoszące się do wszystkich postępowań "w granicach tej samej sprawy", a w szczególności czy w granicach sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, mieści się decyzja, na mocy której Minister Środowiska udzielił koncesji na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K..

W powołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w art. 134 p.p.s.a. ustawodawca posłużył się zwrotem "w granicach danej sprawy", zaś w art.

135 p.p.s.a. nakazał stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych lub podjętych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga".

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7), podjętej wprawdzie pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.), ale zachowującej aktualność także obecnie (v. powołane powyżej postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2012 r.), stwierdził, że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową

i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej.

Podzielając to stanowisko i przenosząc zawartą w nim argumentację na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem dotyczącym odmowy wznowienia postępowania, zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia 8 marca 2011 r., a postępowaniem w przedmiocie udzielenia koncesji na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa. W literaturze przedmiotu tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw lub obowiązków oraz podstawy prawnej

i faktycznej (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Zakamycze 2005, s.

319-320).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że podmiotowo i przedmiotowo sprawy te są różne, jak również różnią się podstawą prawną rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, orzekanie o legalności źródłowej decyzji Ministra Środowiska przyznającej koncesję wykraczałoby poza granice sprawy, której przedmiotem jest postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Tym samym nie jest możliwe

wkraczanie w sferę wykonalności decyzji z dnia [...] maja 2011 r., gdyż orzeczenie to nie mieści się w pojęciu tej samej sprawy w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd zauważa, że negatywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji państwowej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.