Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 448/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska /spr./ Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Starosta, decyzją nr [...] z [...]r., na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust. 4 i art. 36, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane / Dz. U. Nr 207, poz. 2016, z 2003r. z późn. zm./, art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Z. K. obejmujący budowę [...] garażu [...] w [...] przy ul. [...] na działkach Nr ewid. [...] i [...] obr. [...].

Decyzja organu została doręczona Z. K., Wspólnocie Mieszkaniowej budynku mieszkalnego nr [...] ul. [...], Zespołowi Szkół Nr [...] w [....].

Wnioskiem z dnia [...]r. Z. Ł. zwróciła się do Starostwa o wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie wydanego Z. K. pozwolenia na budowę [...] garażu [...] w [...] przy ul. [...], na działkach nr ewid. [..] i [...] obr.[...].

Decyzją z dnia [...]r. Starosta, na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 1 i § 2 oraz art. 104 Kpa po rozpoznaniu wniosku Z. Ł. zamieszkałej w [...] przy ul. [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego wydania pozwolenia na budowę [...] garażu [...] w [...] przy ul. [...] na działkach nr [...] i [...] obr. [...], zakończonego wydaniem przez Starostę decyzji nr [...] z dnia [...]r.

o pozwoleniu na budowę garażu [...] z powodu uchybienia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.

Od decyzji tej odwołanie złożyła Z. Ł., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Z. Ł. wskazuje w odwołaniu, że w świetle przepisów art. 65 kpa, skierowane do Rady Powiatu pismo z dnia [...]r., w pkt [...] zawierające zarzut stanowiący podstawę do wznowienia postępowania z przyczyny określonej art. 145 § 1 pkt 4 kpa (przeprowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu bez udziału Skarżącej współwłaścicielki nieruchomości w [...] części), powinno było zostać przekazane Staroście do rozpatrzenia według właściwości jako wniosek o wznowienie postępowania, przy czym zgodnie z treścią § 2 cytowanego przepisu, podanie należało uznać za wniesione w terminie. Skarżąca dowiedziała się

o wydaniu przedmiotowej decyzji [...]r, a podanie o wznowienie postępowania złożyła [..]r., a zatem wniosek został złożony w terminie przewidzianym w art. 148 § 2 kpa. Ponieważ pismo z dnia [...]r. nie zostało rozpatrzone pod kątem wznowienia postępowania , skarżąca złożyła w dniu [...]r. kolejny wniosek o wznowienie postępowania.

Wojewoda decyzją z dnia [...]r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 147 i 149 § 3 Kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji uznał, że skarżąca zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, natomiast skarżąca nie wykazała, że przysługiwały jej prawa strony w przedmiotowej sprawie.

Z tych przyczyn organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji odmawiająca wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kpa odpowiada prawu. Brak w uzasadnieniu decyzji organu I instancji pełnej oceny, czy skarżącej przysługiwały prawa strony w przedmiotowej sprawie nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 80 poz. 903 z późn. zm.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową. W myśl art. 21 tej ustawy - zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz. Również w postępowaniach administracyjnych wspólnota właścicieli lokali jest reprezentowana przez zarząd,

a zatem zasadne było skierowanie przez organ I instancji zawiadomienia

o wszczęciu postępowania, a następnie decyzji pozwolenia na budowę z dnia

[...]r., do Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], a nie do poszczególnych członków wspólnoty. Nadto organ zauważa, że na budowę przedmiotowego garażu Wspólnota Mieszkaniowa wyraziła zgodę w formie uchwały (uchwała Nr [...] z dnia [....]r.).

.W ocenie organu odwoławczego, Z. Ł. nie wykazała swojego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Uregulowanie art. 22 ust. 1 ustawy z 1994 r. o własności lokali nie wyklucza wprawdzie (na co zwraca uwagę orzecznictwo NSA) działania członków wspólnoty mieszkaniowej .na zewnątrz w obronie własnych praw mieszkaniowych, należy jednak wziąć pod uwagę, że zarówno w orzecznictwie jak w doktrynie ukształtowany jest pogląd, że interes prawny powinien wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego, który odnosi się do uprawnień lub obowiązków danego podmiotu. Z treści wystąpień Skarżącej

(w tym wniosku o wznowienie postępowania oraz odwołania wraz z uzupełnieniem

z dnia [...]r.) wynika, że tak rozumianego interesu prawnego

w przedmiotowej sprawie Z. Ł. nie posiada, a co za tym idzie nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa,

Pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to wynikające z jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich".

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Z. Ł., która domaga się stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżąca uważa, że posiada przymiot strony w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zarzuca naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 10, 81 kpa.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd nie zastępuje właściwego organu w merytorycznym orzekaniu co do istoty sprawy, lecz bada czy zaskarżony akt ( decyzja lub postanowienie) odpowiada przepisom prawa materialnego i przepisom procedury administracyjnej. W razie stwierdzenia, że akt ten nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej P.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) lub nie powoduje konieczności stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 tej samej ustawy - sąd skargę oddala.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Fakt, że wydana dla Z. K. decyzja o pozwoleniu na budowę obejmująca budowę [...] garażu [...] w [...] przy ul. [...] na działkach Nr [...] i [...] obr. [...] nie posiada aprobaty skarżącej nie może być jedyną okolicznością świadczącą o tym, że Z. Ł. jako członek wspólnoty mieszkaniowej ma przymiot strony

w postępowaniu administracyjnym. Zasadą jest, że zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust.1 ustawy z dnia

24 czerwca 1994r.. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2000r.Nr 80, poz. 903 ze zm.)

z uwzględnieniem art. 22 oraz innych przepisów o własności lokali, ograniczających tę regułę.

Z ustaleń organu wynika, że w dniu [...]r. Wspólnota Mieszkaniowa budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] podjęła uchwałę nr [...] wyrażającą zgodę na budowę opisanego wyżej garażu.

Bezsporne w sprawie jest również to, że Zarząd Wspólnoty otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania, a następnie decyzję o pozwoleniu na budowę

z [...]r.

Przyjęcie więc, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę opisanego wyżej garażu należało dopuścić do udziału

w charakterze stron zarząd i właścicieli lokali byłoby sprzeczne z ratio legis ustawy

o własności lokali.

Trafnie zatem organ odwoławczy, który stosownie do treści art. 138 kpa ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji uznał, że decyzja organu I instancji odmawiająca na podstawie art. 149 § 3 kpa wznowienia postępowania odpowiada prawu.

Wydanie na podstawie art. 149 § 3 kpa decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe wówczas, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych oraz gdy strona zgłosiła żądanie wznowienia z uchybieniem terminu. Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych zachodzi między innymi, gdy żądanie takie pochodzi od osoby nie będącej stroną w sprawie.

I taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem wniosek o wznowienie postępowania złożyła skarżąca nie mająca przymiotu strony z przyczyn opisanych wyżej.

Na rozprawie skarżąca przyznała, że zachowane zostały prawem nakazane odległości przedmiotowego garażu od budynku mieszkalnego i okien lokalu skarżącej.

Okoliczności podniesione przez skarżącą załączniku nr [...] do odwołania od decyzji organu I instancji z [...]r., a dotyczące nagannego zachowania inwestora i niszczenia mienia nie przesądzają o istnieniu interesu prawnego po stronie skarżącej.

W ocenie Sądu naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 kpa nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.