Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1121/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Lotnicze prawo
Kara administracyjna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 6 w zw. z art. 5 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 64 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1441
law: Ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (t. j.)
article: art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 81, art. 107 § 2 i  § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 9
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktatu o Unii Europejskiej
article: art. 56, art. 267
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Dorota Fleszer, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi F. Oy z siedzibą w V. na decyzję Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w Raciborzu z dnia 19 października 2023 r. nr 2022-05-FSF-3 (Śl.-OŚ-STO-440.4.2023) w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków przez przewoźnika lotniczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 19 października 2023 r., Nr 2022-05-FSF-3 (Ś1.-OŚ-STO-440.4.2023) Komendant Śląskiego Oddziału Straży Granicznej (dalej: "Komendant", "KŚSG" "organ") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku przewoźnika lotniczego F Oy (dalej: "Strona", "Przewoźnik", "Skarżący"), o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z wydaniem Decyzji Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia 10 lipca 2023 roku dotyczącej nałożenia na przewoźnika lotniczego administracyjnej kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 roku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz. U. z 2022 r. poz. 1441) uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w części dotyczącej nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 20 000 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych), za niedopełnienie przez przewoźnika lotniczego [...] Oy obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 roku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz. U. z 2022 r. poz. 1441, dalej jako: "ustawa PNR") w związku ze zrealizowanym lotem nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego S. ([...]) w dniu 11 maja 2022 r. z planowaną godziną przylotu 18:42 czasu polskiego oraz utrzymał w mocy w część dotyczącej nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 20 000 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych), za niedopełnienie przez przewoźnika lotniczego [...] Oy obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 roku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz. U. z 2022 r. poz. 1441), w związku ze zrealizowanym lotem nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego S. ([...]) w dniu 11 maja 2022 roku z planowaną godziną przylotu 18:42 czasu polskiego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji KŚSG wskazał, że w dniu 21 marca 2023 roku wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z niedopełnieniem przez przewoźnika lotniczego [...] Oy obowiązków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PNR.

Podstawą wszczęcia postępowania były naruszenia przepisów ustawy PNR, które wynikły z wykonania przez przewoźnika lotniczego [...] Oy lotu nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego S. ([...]) w dniu 11 maja 2022 r. z planowaną godziną przylotu 18:42 czasu polskiego.

W następstwie czego Komendant Śląskiego Oddziału Straży Granicznej, decyzją administracyjną sygn. 2022-05-FSF-3 (Ś1.-OŚ-STO-440.4.2023) z dnia 10 lipca 2023 r. nałożył na przewoźnika [...] Oy na podstawie art. 67 ust. 2 i 5 ustawy PNR administracyjną karę pieniężną w kwocie 40 000 zł (słownie: czterdzieści tysięcy złotych) za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PNR.

W dniu 27 lipca 2023 r. strona złożyła do Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik strony zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego i procesowego:

1) naruszenie art. 2 pkt 6 ustawy PNR poprzez przyjęcie błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż lot wykonany samolotem [...] nr rejestracyjny [...] należącym do [...] w wykonaniu umowy, jaką łączyła stronę i [...] jako lot biznesowy niekomercyjny - tzw. właścicielski - w ramach usług zarządzania statkiem powietrznym świadczonych przez Stronę i nie mieści się w definicji lotu PNR wynikającej z art. 2 pkt 6 ustawy PNR. Lot odbywał się w ramach segmentu [...] i w związku z tym nie zbierano na niego rezerwacji i nie wystawiano biletów - pasażerowie nie uiszczali opłaty za lot,

2) naruszenie art. 64 ust. 1 ustawy PNR poprzez jego zastosowanie, podczas gdy każdy lot wewnątrzunijny uznać należy za niezgodny z Dyrektywą PNR - Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2022 roku, sygn. akt C-817/19,

3) naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmiennej od decyzji z dnia 26 maja 2023 roku wydanej w sprawie o sygn. akt [...] przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, uchylającej decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec strony oraz umarzającej postępowanie,

4) naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez odniesienie się do art. 105 § 2 k.p.a. jako ewentualnej podstawy umorzenia, pomimo iż pełnomocnik strony nie złożył wniosku o tzw. umorzenie fakultatywne, a zwrócił uwagę organu na zaistnienie w sprawie przesłanek do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenia postępowania na tej podstawie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Śląskiego Oddziału Straży Granicznej, zaskarżoną decyzją z dnia 19 października 2023 roku, nr 2022-05-FSF-3 (Śl.- OŚ-STO-440.4.2023), utrzymał częściowo w mocy swoją decyzję z dnia 10 lipca 2023 r., dotyczącą nałożenia na skarżącego: [...] Oy, spółki prawa finlandzkiego z siedzibą w V., w Finlandii, administracyjnej kary pieniężnej w kwocie łącznej 20000,00 zł, z tytułu niedopełnienia obowiązku określonego w art, 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR - w związku z wykonaniem lotu nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego S. ([...]) w dniu 11 maja 2022 r. z planowaną godziną przylotu 18:42 czasu polskiego.

Na ww. decyzję z 19 października 2023 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zakres skargi obejmował tylko część decyzji, która utrzymuje w mocy poprzednie rozstrzygnięcie organu wydane w tej samej sprawie. Skarżący podniósł następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 8 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a."), poprzez brak pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej przejawiający się w wydaniu odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych tj. poprzez uznanie, że skarżący podlega obowiązkowi przekazywania danych pasażerów zgodnie z ustawą PNR podczas świadczenia usług managerskich dla prywatnych właścicieli statków powietrznych, mimo iż przy realizacji takich samych usług przez skarżącego dla tego samego podmiotu. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia 26 maja 2023 roku wydaną w sprawie o sygn. akt [...] ustalił, że w zakresie tej działalności skarżący nie podlega obowiązkom wynikającym z ustawy PNR, czego skutkiem było niezasadne nałożenie na niego kary za nieprzekazanie danych PNR w terminie,

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 § 1 i 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez nienależyte i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych i zdawkowych sformułowań, zaniechania wypowiedzenia się co do mocy dowodowej i znaczenia zaoferowanych przez skarżącego dowodów i niewystarczającego (jak pisze skarżący) umotywowania odejścia przez organ od dotychczasowej praktyki w zakresie wyłączenia czynności managerskich dla prywatnych właścicieli statków powietrznych z podlegania obowiązkom wynikającym z ustawy PNR, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania do organów państwowych i uniemożliwia dokonanie pełnej kontroli merytorycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym zrozumienie, jakie według organu okoliczności uzasadniały wydanie odmiennej decyzji w analogicznej sytuacji,

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i art. 77 §1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i na jego dowolnej ocenie, a także niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przejawiające się w braku nadania należnej mocy dowodowej dokumentów przedłożonych przez skarżącego do sprawy, w tym umowy zawartej z właścicielem statku powietrznego oraz listy pasażerów lotu, wskutek czego – jak pisze skarżący - organ błędnie uznał, że dany lot stanowił lot komercyjny organizowany przez skarżącego w rozumieniu ustawy PNR, gdy w rzeczywistości skarżący nie prowadził sprzedaży biletów za lot i jedynie zapewniał właścicielowi statku powietrznego jego obsługę, a związku z tym nie mieścił się w definicji lotu PNR wynikającej z art. 2 pkt 6 Ustawy PNR,

4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 §1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. polegające na uniemożliwieniu skarżącemu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak zawiadomienia skarżącego o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie oraz brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się w kwestii materiału dowodowego przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie, czym naruszył prawo skarżącego do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego,

5. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 pkt 6 w zw. z art. 5 ust. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR poprzez jego błędną wykładnię, wobec uznania, że lot, zrealizowany w wykonaniu umowy pomiędzy skarżącym a właścicielem statku powietrznego tj. [...] tzn. lot właścicielski (w ramach usług zarządzania statkiem powietrznym) mieści się w definicji lotu PNR z art. 2 pkt 6 Ustawy PNR, a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 5 ust. 1 i 6 ust. 1 pkt 2 Ustawy PNR, przejawiające się w uznaniu, że Skarżący przy realizacji Lotu miał przymiot "przewoźnika lotniczego, który organizuje lot PNR" i obowiązany był do przekazania danych PNR w terminach wynikających z Ustawy PNR,

6. wydanie decyzji w oparciu o nieważną podstawę prawną, z uwagi na niezgodność postanowień ustawy PNR (w tym art.2 ust. 6, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1) z postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania (dalej: "dyrektywa PNR"), art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: "TUE") i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: "TFUE").

Podniósłszy te zarzuty, skarżący, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zażądał uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu z dnia 10 lipca 2023 roku i uchylenie poprzedzającej jej decyzji z dnia 10 lipca 2023 roku w części nakładającej na Skarżącego karę pieniężną w kwocie 20000 zł, i umorzenie w tym zakresie postępowania jako bezprzedmiotowego; bądź też o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję z dnia 10 lipca 2023 roku. Wniósł również o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych

Skarżący zażądał ponadto wydania przez Sąd postanowienia w przedmiocie skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: "TSUE") dotyczącego kwestii, którą skarżący formułuje następująco: "Czy obowiązki określone w przepisach ustawy z dnia 9 maja 2018 roku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera wskazujące, że obowiązek przekazywania danych PNR obejmuje wszystkie loty wewnątrzunijne jest zgodny z postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania, art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej".

Skarżący domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego.

W uzasadnieniu skargi Strona m.in. wskazała, że na podstawie umów zawartych z właścicielami statków powietrznych, w ramach swojej działalności gospodarczej świadczy dwojakiego rodzaju usług:

I. usługi zarządzania i eksploatacji statków powietrznych eksploatowanych przez ich właściciela (usługi managerskie),

II. usługi czarteru statków pasażerskich na rzecz osób trzecich (usługi czarterowe).

Usługi zarządzania i eksploatacji statków powietrznych (tzw. usługi managerskie) obejmowały zapewnienie dla właściciela statku powietrznego personelu i pilotów za wynagrodzeniem obejmującym miesięczną opłatę za zarządzanie (w tym księgowość, nadzór i opłaty za wysyłki) wraz z opłatą za każdą godzinę lotu realizowanego przez właściciela z nim, jego rodziną, przyjaciółki, partnerami lub pracownikami. Skarżący w ramach tych usług, po zgłoszeniu przez właściciela statku powietrznego chęci, że chce z niego skorzystać, organizował pilota, personel i podejmował inne czynności w celu odbycia lotu. Skarżący nie miał żadnego wpływu na to, kto znajdzie się na pokładzie samolotu oraz jaka będzie jego trasa - o tym decydował właściciel statku powietrznego. Skarżący nie prowadził sprzedaży biletów na loty właścicielskie ani rezerwacji na nie. Pasażerowie nie ponosili żadnych opłat za lot - czy to do Skarżącego, czy też innego podmiotu.

Usługi czarterowe świadczone na rzecz właściciela statku powietrznego obejmowały udostępnianie samolotu dla osób trzecich poprzez ich czarter na rzecz F SA, która jest komercyjną linią lotniczą.

W dniu 26 listopada 2020 r. Skarżący (wtedy pod nazwą H. Oy) zawarł z właścicielem samolotu, którym wykonany został Lot tj. [...] z siedzibą w L. oraz F SA umowę dotyczącą zarządzania i czarteru samolotu należącego do [...]. Na podstawie tej umowy Skarżący miał świadczyć wskazane powyżej usługi managerskie i czarterowe na rzecz właściciela statku powietrznego.

Skarżący wskazał, że lot będący przedmiotem postępowania był zrealizowany dla właściciela statku powietrznego i jego rodziny, w związku z tym nie stanowił komercyjnej usługi czarteru, a jedynie realizację usług managerskich na rzecz [...]. Skarżący w swojej ocenie w związku z Lotem nie miał obowiązku zgłoszenia danych PNR w terminach wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PNR.

W ocenie skarżącego Organ w zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odniósł się do przyczyn odstąpienia od utrwalonej praktyki podczas wydawania zaskarżonej decyzji, a jedynie w sposób lakoniczny i skrótowy odniósł się do kwestii obowiązywania zasady związania organu wydaną decyzją, a także rozpatrywał brak możliwości określania dwóch spraw jako sobie tożsamych.

Nadto Organ w zaskarżonej decyzji podniósł, iż obecnie odchodzi się od stosowania określeń "sprawy takie same" bądź "na korzyść sprawy podobnej". Z niniejszymi stwierdzeniami nie sposób się zgodzić ponieważ we współczesnej judykaturze wciąż używane są określenia, których semantyka odnosi się do tożsamości obu spraw i tym samym zachodzi obowiązek zastosowania podobnej bądź jednakowej subsumpcji przez organ administracji publicznej, co wynika z zasady zaufania do władzy publicznej, której realizacji służy rozstrzyganie spraw zgodnie z utrwaloną praktyką.

Zdaniem strony argumentacja Organu, iż pojęcie tożsamości zostało zarezerwowane dla sprawy jednakowej, z tego względu wykluczone jest określanie innej sprawy jako tożsamą, ponieważ nie ma dwóch tych samych bądź takich samych spraw jest niezgodne z obowiązującą wykładnią prawa.

Ponadto skarżący wskazał, iż stan faktyczny w przedmiotowej sprawie oraz w sprawie o sygn. [...], w której wydano decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 26 maja 2023 roku są tożsame, w szczególności:

I. w obu sprawach Skarżący realizował usługi na podstawie tej samej umowy z dnia 26 listopada 2020 r.,

II. usługi były świadczone na rzecz tego samego podmiotu F1,

III. Lot był wykonany tym samym statkiem powietrznym (P typ [...] nr rejestracyjny [...]) należącym do [...],

IV. Lot był wykonywany na tej samej trasie (z portu lotniczego S. ([...]) do portu lotniczego L. ([...]) tj. pomiędzy zakładami [...],

V. oba loty były wykonane w krótkich odstępach czasu (22 lutego 2022 r. i 11 maja 2022 r.), w obu lotach uczestniczyli właściciele [...] ([...]) wraz z pracownikami spółki.

W związku z powyższym wydanie w przedmiotowej sprawie odmiennego rozstrzygnięcia, mimo zaistnienia takiego samego stanu faktycznego i prawnego, jak w prawomocnie zakończonej sprawie o sygnaturze [...] stanowiło naruszenie zasady wyrażonej w art. 8 § 2 k.p.a.

Skarżący wskazał, że lot został zrealizowany przez Skarżącego samolotem [...] typ [...] nr rejestracyjny [...] należącym do [...] w wykonaniu powyżej wskazanej umowy, jaka łączyła Skarżącego i [...] jako lot biznesowy niekomercyjny - tzw. właścicielski. Ze względu na fakt, iż przedmiotowy lot był lotem prywatnym ad hoc wykonywanym na rzecz właściciela statku powietrznego, obsługiwanym w ramach usług zarządzania statkiem powietrznym (business aviation management), nie miał on charakteru lotu komercyjnego, został zgłoszony w planie lotu jako lot lotnictwa ogólnego ([...]) i nie stanowił w związku z tym lotu PNR w rozumieniu art. 2 pkt 6 Ustawy PNR. Zgodnie z deklaracjami ogólnymi do lotu, na pokładzie samolotu znajdowało się 6 pasażerów, w tym 2 właścicieli statku powietrznego (A) - co potwierdzają listy pasażerów zawarte w Deklaracjach Ogólnych Lotów (General Declaration). Lot odbywał się w ramach segmentu [...] i związku z tym nie zbierano na niego rezerwacji i nie wystawiano biletów - pasażerowie nie uiszczali opłaty za lot.

W ocenie Skarżącego, prowadzone postępowanie dowodowe w sprawie przedmiotowego lotu wykazało, że nie podlegał on obowiązkowi przekazania danych PNR, a w związku z tym Skarżący nie naruszył obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy PNR.

Skarżący zaakcentował, że art. 2 ust. 6, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 Ustawy PNR są niezgodne z Dyrektywą PNR w zakresie jakim rozciąga obowiązek przekazania danych PNR na każdy lot wewnątrzunijny, a jego naruszenie nie powinno stanowić podstawy do wymierzenia wobec Spółki kary administracyjnej na podstawie art. 64 ust. 1 Ustawy PNR.

W kwestii dopuszczalności pytania prejudycjalnego, Skarżący wskazał na przepis art. 267 TFUE, który jest bezpośrednio skuteczny w tym znaczeniu, że stanowi samodzielną podstawę dla sądów krajowych do zwracania się z wnioskiem prejudycjalnym do TSUE.

W kontekście przedmiotowej sprawy, zdaniem strony istnieje potrzeba wykładni przez TSUE: "Czy obowiązki określone w przepisach ustawy z dnia 9 maja 2018 roku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera wskazujące, że obowiązek przekazywania danych PNR obejmuje wszystkie loty wewnątrzunijne jest zgodny z postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania, art, 9 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej".

Z uwagi na to, że istnieją uzasadnione wątpliwości w zakresie właściwego stosowania prawa Unii, zgodnie z art. 267 TFUE za uzasadnione należy uznać skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał zajmowane wcześniej stanowisko, wyrażone w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy pokrótce przypomnieć treść niektórych przepisów ustrojowych i proceduralnych, ściśle regulujących zakres właściwości i kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: z 28 października 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 7 lipca 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia 19 października 2023 r.

Okolicznością w sprawie bezsporną pozostaje, że w dniu 11 maja 2022 r. realizował lot nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego S. ([...]) w dniu 11 maja 2022 roku z planowaną godziną przylotu 18:42 czasu polskiego.

Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera została uchwalona w dniu 9 maja 2018 r. (przedstawiona KE w dniu 25 maja 2018 r.) zaś weszła w życie w dniu 29 maja 2018 r. (Dz.U z 2018 r. poz. 894). Nie ulega więc wątpliwości, że jej zapisy obowiązywały przewoźnika lotniczego wykonującego lot w dniu 11 maja 2022 r.

Zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, lotem PNR jest lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekro-czenie granicy państwowej, a start albo lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt realizowania lotu lot nr [...] generuje po stronie przewoźnika lotniczego obowiązek przekazania danych.

Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy PNR, przewoźnik lotniczy, realizujący lot, zobowiązany jest do przekazywania danych dotyczących przelotu pasażera zwanych danymi (...)" do Krajowej Jednostki do Spraw Informacji o Pasażerach (JIP).

W oparciu o art. 6 ust. 1 ustawy PNR przewoźnik lotniczy zobowiązany jest do przekazywania danych w dwóch terminach tj. od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu (...) oraz niezwłocznie po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejściu pasażerów na pokład statku powietrznego, kiedy nie mogą już go opuścić przed jego startem, a inni pasażerowie nie mogą wejść na pokład.

Tak więc przekazanie danych w terminie określonym w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy polega na co najmniej jednokrotnym przekazaniu danych do JIP. Przekazanie danych w terminie wskazanym w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR polega na przekazaniu danych (potwierdzenie) albo aktualizacji danych, które zostały przekazane w terminie określonym w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy PNR. Dopiero bowiem uzyskanie pełnych i zupełnych danych (po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejściu pasażerów na pokład samolotu, kiedy pasażer nie może już opuścić pokładu przed startem a inni pasażerowie nie mogą już wejść na pokład), pozwala organom na podjęcie działań zmierzających do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postepowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania.

Obszerność skargi, a w szczególności podniesionych w części wstępnej zarzutów, skłoniła Sąd do poszukiwania istoty sporu między stronami. Nie jest ona, jak się okazuje, związana z jakimkolwiek zagadnieniem prawnym, które wymagałoby zasięgania opinii Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ani zadawania komukolwiek pytań prejudycjalnych. Przeciwnie, wystarczające dla rozstrzygnięcia sporu jest dokonanie subsumpcji ustalonych faktów pod odpowiednie przepisy prawa materialnego, stosowane wprost, przy zastosowaniu powszechnie używanych metod wykładni.

Badając zakres sporu, Sąd zwrócił uwagę, iż skarżący wielokrotnie powtarza ten sam w istocie zarzut, formułując każdorazowo odmienne tezy o naruszeniu rozmaitych przepisów materialnoprawnych i procesowych. Metoda ta w niniejszej sprawie zawiodła.

Istotą sporu, jak jednoznacznie wynika z akt sprawy, jest bowiem wyłącznie rozbieżność oceny materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu administracyjnym. Co do oceny tego materiału skarżący nie podziela wniosków organu, twierdząc, jakoby wykonywany przez niego transport lotniczy osób nie wypełniał przesłanek zastosowania przepisów art. 2 pkt 6 w zw. z art. 5 ust. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR. Przeciwnego zdania jest organ. W jego ocenie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymierzenia skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej, albowiem, co zresztą między stronami jest bezsporne, skarżący przed rozpoczęciem lotu nie wykonał obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 wspomnianej ustawy. Skarżący twierdzi, że nie miał obowiązku zgłoszenia, albowiem wykonywał lot inny, aniżeli określony w ustawie mianem "lotu PNR" (art. 2 pkt 6 ustawy PNR). Tutaj więc, i tylko tutaj, stanowiska stron są w istocie rozbieżne; pozostałe zarzuty skarżącego, jako mniej istotne, zostaną omówione w końcowej części uzasadnienia.

Dla wyjaśnienia problemu należy wziąć pod uwagę zakres ustawowej definicji wspomnianego pojęcia "lotu PNR". Zakres ten, jak wynika z art. 2 pkt 6 ustawy PNR, jest bardzo szeroki. Lotem PNR jest lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekroczenie granicy państwowej, a start lub lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący obstaje przy twierdzeniu, iż spod zakresu pojęcia "lotu PNR", a konsekwencji spod zakresu obowiązywania normy wynikającej z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, wyjęte są te przewozy pasażerów statku powietrznego, w trakcie których nie następuje ani rezerwacja lotu, ani sprzedaż biletów lotniczych. Przyczyna tej tezy pozostaje niepewna. Skarżący twierdzi, iż w innej decyzji organu nie uznano za "lot PNR" transportu lotniczego osób, wykonanego w ramach świadczenia usług managerskich dla prywatnych właścicieli statków powietrznych. W tej okoliczności skarżący dopatruje się odstąpienia przez organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (art. 8 § 2 k.p.a.), podnosząc, iż wbrew owej ustalonej praktyce organ rozstrzygnął tym razem sprawę na jego niekorzyść.

Wbrew jednakże wszelkim wysiłkom skarżącego, nie sposób zakwalifikować jego zarzutów w sposób inny, jak tylko jako zakwestionowanie dokonanych przez organ ustaleń faktycznych. Ustalenia te nie opierają się – choć skarżący uważa inaczej – na takim samym stanie faktycznym i prawnym, jaki istniał w innej sprawie. Tożsamość ta mogłaby istnieć – mając na uwadze cel wprowadzenia ustawy, jakim jest zwalczanie terroryzmu i innych przestępstw o charakterze transgranicznym (art. 1 ust. 1 ustawy PNR) – wyłącznie w przypadku wielokrotnych podróży lotniczych tych samych pasażerów. Jeżeli pasażerami dwóch lub kilku lotów są różne od siebie osoby, tożsamość przedmiotu sprawy, ani nawet podobieństwo sytuacji faktycznej, nie zachodzi. Sąd nie podziela w tym względzie stanowiska skarżącego, jako że nie jest ono oparte na jakiejkolwiek rzeczywistej podstawie prawnej. Za niezasadne należy uznać szersze omawianie problematyki rzekomo wiążącej mocy dyrektyw unijnych, jako że strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a jednak podniosła zarzut wyrażony w punkcie 6 skargi. Podobnie jak pozostałe zarzuty, i ten jest w oczywisty sposób chybiony.

Skarżący poprzez nader obszerną objętościowo argumentację zdaje się zmierzać do wykazania, iż osoby obecne na pokładzie statku powietrznego podczas lotu nie były jego pasażerami, w zwykłym rozumieniu tego pojęcia. Również i to twierdzenie nie może się ostać. Istnieje wyraźny, spójny logicznie podział osób obecnych w samolocie na dwie jedynie kategorie: są nimi załoga i pasażerowie. Do tych ostatnich zalicza się nie tylko posiadaczy biletów lub rezerwacji, lecz również wszystkich tych, którzy nie należą do załogi statku powietrznego. Wszyscy oni, z wyłączeniem samej tylko załogi, podlegają procedurze zgłoszenia danych osobowych krajowej jednostce do spraw informacji o pasażerach, zwanej w ustawie "JIP" (art. 2 pkt 2 ustawy PNR). Sąd podkreśla, że nie ma, i nie może być, żadnej "utrwalonej praktyki", dającej prawną podstawę odstąpienia od zgłaszania danych pasażerów wspomnianej jednostce; żadna bowiem praktyka nie może prowadzić do zniesienia mocy obowiązującej przepisów prawa materialnego lub procesowego. Prowadziłoby to do osłabienia znaczenia konstytucyjnej zasady państwa prawnego, i faktycznego obalenia nowożytnego rozumienia powszechności obowiązywania norm prawnych.

Spór stron, dotyczący jednego w istocie zagadnienia, rozgrywa się zarówno na płaszczyźnie materialnoprawnej, jak i proceduralnej. Z wyżej wskazanych przyczyn zarzut naruszenia prawa materialnego nie może się ostać. Natomiast zarzut naruszenia przepisów procesowych ma nieco inne znaczenie. Jak wskazano wyżej, sąd administracyjny co do zasady nie bada stanu faktycznego sprawy, poprzestając jedynie na kontroli formalnej prawidłowości dokonywania przez organ ustaleń faktycznych. Tutaj, na tej płaszczyźnie, zarzuty skarżącego nie są zasadne. Organ, zdaniem Sądu, nie przekroczył w żaden sposób zakresu przyznanej mu przez prawodawcę swobody oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.); nie naruszył procedury zbierania dowodów (art. 75 – art. 78 k.p.a.); nie odsuwał skarżącego od udziału w jakimkolwiek etapie postępowania; odmawiając przeprowadzenia określonego dowodu z dokumentów, nie naruszył przepisu art. 78 § 1 k.p.a. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. byłby zaś skuteczny jedynie wtedy, gdyby skarżący wykazał, iż wskutek jego naruszenia nie mógł dokonać jakiejś ważnej czynności procesowej, a w szczególności złożyć nowych wniosków. O ile zarzutów tego rodzaju nie można postawić skutecznie organowi, o tyle bezspornym faktem pozostaje, iż w toku postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał nadmiernej aktywności procesowej. Pozytywna zmiana w tym zakresie zaszła dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jednak, jak już kilkakrotnie wspomniano, aktywność ta jest spóźniona; właściwym czasem na prowadzenie przeprowadzanie dowodów jest postępowanie merytoryczne, sąd administracyjny zaś, rozpoznając skargę, udziela jedynie odpowiedzi na pytanie, czy było ono prowadzone zgodnie z prawem. Potwierdzając, iż tak właśnie było, Sąd w niniejszym składzie podziela zdanie organu w kwestii prawidłowości zastosowania względem skarżącego administracyjnej kary pieniężnej, i oparcia tego orzeczenia na rzetelnych podstawach prawnych oraz faktycznych.

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający stwierdzenie ich nieważności, czy też ich uchylenie.

Podsumowując rozważania Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie Skarżący jako przewoźnik lotniczy, 11 maja 2022 r., wykonywał przelot nr lot nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego S.. Ten l ot był lotem PNR w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy PNR i Skarżący nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, w terminach określonych w art. 6 ust. 1 ustawy PNR, dotyczącego przekazania danych PNR do JIP. Są to niebudzące wątpliwości okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, potwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy, nie kwestionowane przez Skarżącego.

Analizując przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy PNR, dane PNR są to dane dotyczące przelotu pasażera, w tym dane osobowe, które są przetwarzane w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przewoźników lotniczych w celu dokonania rezerwacji lub realizacji lotu w ramach przewozu lotniczego, podlegające przekazaniu przez przewoźnika lotniczego do JIP (pkt 1). JIP jest to Krajowa Jednostka do spraw Informacji o Pasażerach (pkt 2). Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 6 ustawy PNR, lot PNR jest to lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekroczenie granicy państwowej, a start albo lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponieważ sporny w niniejszej sprawie lot z 11 maja 2022 r., z lot nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego S. ([...]) w dniu 11 maja 2022 r. spełnił definicję lotu PNR, Skarżący objęty był obowiązkiem wynikającym z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, z którego miał się wywiązać w terminach określonych w art. 6 ust. 1 ustawy PNR.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, przewoźnik lotniczy, który organizuje lot PNR, przekazuje do JIP dane PNR dotyczące pasażerów tego lotu, spośród kategorii danych PNR, które gromadzi w trakcie prowadzonej przez siebie działalności w celu dokonania rezerwacji lub realizacji przewozu lotniczego.

Jak natomiast wynika z art. 6 ust. 1 ustawy PNR, dane PNR są przekazywane przez przewoźników lotniczych do JIP w następujących terminach: 1) od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu PNR oraz 2) niezwłocznie po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejściu pasażerów na pokład statku powietrznego, kiedy nie mogą już go opuścić przed jego startem, a inni pasażerowie nie mogą wejść na pokład.

Z art. 1 ust. 3a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2365 z późn. zm.) wynika, że zadania Krajowej Jednostki do spraw Informacji o Pasażerach – JIP, realizuje Straż Graniczna.

KGSG w związku z niewywiązaniem się przez Przewoźnika z obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, w terminach określonych w art. 6 ust. 1 ustawy PNR, nałożył na Skarżącego na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy PNR, administracyjną karę pieniężną w kwocie 20 000 zł.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy PNR, przewoźnik lotniczy, który nie przekazuje danych PNR do JIP w terminie, o którym mowa w art. 6 ust. 1, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 20 000 zł, za każdy lot PNR, w którym takie naruszenie nastąpiło.

Skarżący nie przekazał wymaganych danych PNR w terminie, dając podstawę do nałożenia przez organ administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł.

Zdaniem Sądu brak jest uzasadnionych podstaw do wystąpienia do TSUE z pytaniem prejudycjalnym z następujących względów:

Sąd stwierdził, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący wydania decyzji w oparciu o nieważną podstawę prawną, z uwagi na niezgodność postanowień ustawy PNR z postanowieniami dyrektywy PNR, art. 9 TUE i art. 56 TFUE. Skarżący upatruje niezgodność postanowień ustawy PNR z postanowieniami dyrektywy PNR, art. 9 TUE i art. 56 TFUE, w fakcie wprowadzenia w życie ustawy PNR w sposób który uniemożliwił przewoźnikom wypełnianie obowiązków przewidzianych dyrektywą PNR.

Odnosząc się do powyższego, należy zauważyć, że przepisy ustawy PNR stanowią implementację postanowień dyrektywy PNR, która weszła w życie 24 maja 2016 r. Zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy PNR, państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 25 maja 2018 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję. Ustawa PRN została ogłoszona w Dzienniku Ustaw z 14 maja 2018 r., weszła w życie 29 maja 2018 r. i jak wskazuje w skardze sam Skarżący, została przekazana 25 maja 2018 r. Komisji Europejskiej, a więc zgodnie z wymogami art. 18 ust. 1 dyrektywy PNR.

Biorąc pod uwagę prawidłową notyfikacją ustawy PNR Komisji Europejskiej 25 maja 2018 r., wejście jej w życie 29 maja 2018 r. oraz fakt, że sporny w sprawie przelot miał miejsce 11 maja 2022 r., niezrozumiały jest zarzut skargi, że wprowadzenie ustawy PNR zostało dokonane w sposób który uniemożliwił przewoźnikowi wypełnienie obowiązków przewidzianych dyrektywą PNR.

Z powyższych względów Sąd stwierdza, że przepisy ustawy PNR nie stoją w sprzeczności z przepisami dyrektywy PNR, art. 9 TUE oraz art. 56 TFUE, co również oznacza brak uzasadnionych podstaw do wystąpienia do TSUE z pytaniem prejudycjalnym w tej kwestii.

Ponadto zdaniem Sądu w kwestii wniosku o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), Sąd podziela pogląd ukształtowany w jednolitej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym wyłącznie wątpliwości sądu, a nie skarżącego, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej. Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prawnym we wnioskowanym w skardze zakresie.

Sąd stwierdził również, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie decyzji, w której organ ustalił, iż doszło do naruszenia przez Skarżącego procedury zgłaszania danych. Sąd stwierdza, że organ, działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. KGSG na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego słusznie ustalił, że Skarżący nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy PNR w terminach określonych w art. 6 ust. 1 ustaw PNR, nie przekazując do JIP danych PNR związanych z lotem z 11 maja 2022 r. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności faktyczne sprawy, stan prawny sprawy oraz swoje stanowisko w sprawie, w związku z czym, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem art. 77 i 77 k.p.a., wskazać należy, że w ocenie Sądu, wydaniu zapadłych rozstrzygnięć, wbrew zarzutom skargi, towarzyszyła analiza wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, którym zostało nadane prawidłowe znaczenie prawne. Zostały one także w wystarczający sposób ujawnione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, które spełniają wymagania art. 107 § 3 k.p.a.

Konkludując Sąd podzielił stanowisko organu, iż niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 7a, art. 10, art. 77§ 1, art. 81, art. 81a§1, art. 107 § 2 i 3 k.p.a. ponieważ w uzasadnieniu decyzji Organ wyjaśnił istotne okoliczności faktyczne sprawy, stan prawny i swoje stanowisko, w związku z czym, uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów./

W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. przez organ jest chybiony ponieważ rozstrzygający organ administracji publicznej nie jest związany decyzją wydaną przez inny organ administracji publicznej jak to ma miejsce we wskazanym przez skarżącego przypadku.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ nie naruszył art. 2 pkt. 6, art. 6 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, a twierdzenie Skarżącego, że przepisy prawa wyłączały wprost zastosowanie ustawy PNR do przedmiotowego lotu nie ma oparcia w prawie.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.