Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 776/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a art. 30   ust. 2 ust. 5  ust. 5d ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 50 ust. 1 pkt 1 pkt 2  ust. 2a art. 59 ust. 1 ust. 2 ust. 2a
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia 8 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...], decyzją z dnia 20 lipca 2022 roku (nr [...]), skierowaną do inwestora M. K., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia budowy budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ewid. [...], obręb B., gmina M..

Starosta wyjaśnił, że przedmiotem zgłoszenia jest wolno stojący parterowy budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35m2 w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy - Prawo budowlane. Organ zaznaczył przy tym, że zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Organ wskazał, że obligatoryjne wniesienie sprzeciwu zachodzi, gdy zaktualizują się przesłanki określone w art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane. Sprzeciw wnosi się, gdy budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub inne akty prawa miejscowego lub przepisy. Powołany przepis koresponduje z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Natomiast zgodnie natomiast z art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepis art. 59 ust. ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

Organ zaznaczył, że wykładnia art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zawarte w nim odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 50 ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy może nasuwać wątpliwości. Jednak w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że zgodnie z art. 59 ust. 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga każda zmiana zagospodarowani terenu, nawet taka, która nie wymaga pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 26 stycznia 2012 roku o sygn. akt II OSK 2144/10 oraz wyrok NSA z dnia 13 lipca 2007 roku o sygn. akt II OSK 1069/06).

Inwestor nie spełnił wymogu nałożonego na niego postanowieniem z dnia 23 czerwca 2022 roku (nr [...]) w zakresie uzupełnienia zgłoszenia poprzez przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej na jego rzecz dla planowanej do realizacji inwestycji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 30c ust. 5 ustawy - Prawo budowlane Starosta uznał, że zgłoszenie jest niepełne i nie czyni zadość wymogom obowiązujących przepisów prawa.

M. K. skorzystał z prawa do wniesienia odwołania.

Strona zażądała wydania, w możliwie krótkim czasie, decyzji reformatoryjnej uwzględniającej jej stanowisko, że budowa objęta zgłoszeniem nie jest objęta zakresem obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji inwestor nie miał obowiązku załączania takiej decyzji do zgłoszenia.

Wojewoda, decyzją z dnia 8 września 2022 roku (nr [...]), po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w części dyspozytywnej przywołującej, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, i w to miejsce powołał przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda wyjaśnił, że w świetle art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu zasadą jest, iż zmiana zagospodarowania terenu (przy braku planu miejscowego) wyrażająca się w budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zamiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu). O tym jak kompleksowo ustawodawca traktuje ten wymóg świadczy jeszcze dobitniej art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu, w myśl którego art. 59 ust. 1 "stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej zamiany, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku".

Organ wyjaśnił, że ustalenia warunków zabudowy wymaga w zasadzie każda zmiana zagospodarowania terenu, choćby nie była ona reglamentowana prawem budowlanym, gdyż wedle przywołanych przepisów zmiana zagospodarowania może mieć postać budowy obiektu budowlanego, wykonania innych robót budowlanych, zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a nawet nie wymagającej pozwolenia na budowę zmiany zagospodarowania samego terenu.

Przepisu art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu w zawiązku z art. 59 ust. 1 tej ustawy nie można stosować w sposób, który prowadzi do zaprzeczenia sensowi wyjściowej regulacji zawartej w art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu.

Zwolnienie zawarte w art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu, jako odpowiednie uzupełnienie może mieć zastosowanie tylko w przypadku, gdy nie zaprzecza regulacji głównej, co oznacza, że z obowiązku uzyskania warunków zabudowy zwolnione będą tylko roboty budowlane nieingerujące w zagospodarowanie terenu, czyli takie, które należą do drugiej z trzech kategorii wymienionych w art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu, tj. wykonywanie innych robót budowlanych.

Działka objęta zgłoszeniem jest niezabudowana. Nieruchomość zmieni swój sposób zagospodarowania poprzez realizację wnioskowanej inwestycji. Bez znaczenia pozostaje fakt, że zamierzenie inwestycyjne podlega procedurze zgłoszenia i nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta słusznie wezwał inwestora do przedłożenia stosownej decyzji o warunkach zabudowy oraz słusznie wniósł sprzeciw z uwagi na brak uzupełnienia materiału dowodowego o powyższy dokument.

M. K. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi storna powtórzyła argumentację z postępowania administracyjnego, że nie zgadza się ze stanowiskiem, jakoby w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosując prawidłowo art. 50 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy należy dojść do stwierdzenia, że nie wymagają decyzji o warunkach zabudowy roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę poza pewnymi wyjątkami określonymi w art. 50 ust. 2a i art. 59 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy planowana inwestycja będzie realizowana w trybie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b oraz 19a ustaw - Prawo budowlane. W przypadku zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych innych niż powyżej wymienione nie można żądać dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Podsumowując skarżący wskazał, że realizacja zgłoszonej inwestycji nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, bo nie istnieją podstawy faktyczne i prawne uprawniające organ do wniesienia sprzeciwu.

Wojewoda zażądał oddalenia skargi oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021, poz. 2095). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329; dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Sąd nie ujawnił podstaw dla przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja, została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. c) P.p.s.a.

Zgłoszenie budowy lub wykonywania innych robót budowlanych w trybie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) inicjuje uproszczone postępowanie administracyjne. Zgłoszenie jest sui generis wnioskiem o milczącą akceptację organu względem zgłaszanego zamierzenia budowlanego (Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz. Wyd. 10, Warszawa 2021, art. 30).

Zgodnie z art. 30 ust. 5 zdanie drugie ustawy - Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw.

Zgłoszenie zamiaru budowy lub wykonywania innych robót budowlanych otwiera bieg terminu prawa materialnego na dokonanie oceny zgodności z prawem opisanego w zgłoszeniu zamierzenia inwestycyjnego. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5 zdanie trzecie ustawy - Prawo budowlane).

W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c ustawy - Prawo Budowlane).

Bieg terminu na wniesienie sprzeciwu przerywa wydanie postanowienia w przedmiocie nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia (art. 30 ust. 5d ustawy - Prawo Budowlane).

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;

4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy są w istocie bezsporne pomiędzy organem a skarżącym.

Skarżący podaniem złożonym w Starostwie Powiatowym w N. w dniu 9 czerwca 2022 roku zgłosił zamiar budowy w miejscowości B. na działce ewidencyjnej nr [...] parterowej drewnianej szopy gospodarczej w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy - Prawo budowlane. Zgłaszający zaznaczył, że planowany do pobudowania budynek gospodarczy nie będzie trwale związany z gruntem oraz będzie miał powierzchnię 23,95m˛. Do zgłoszenia załączone zostały: oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane (własność inwestora), opis planowanego budynku ze wskazaniem jego przeznaczenia do prowadzenia gospodarki pszczelej oraz rysunkami elewacji, przekroju i rzutu (parametry budynku), a także kopią mapy zasadniczej w skali 1:1000.

Starosta [...], postanowieniem z dnia 23 czerwca 2022 roku, zobowiązał zgłaszającego do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji oraz do określenia na załączonej mapie odległości zgłaszanego obiektu od granicy działki oraz jego wymiarów.

Skarżący wykonał zobowiązanie odnośnie naniesienia na mapie wymiarów i danych lokalizacyjnych planowanego budynku (pkt 2 postanowienia).

Zobowiązanie w zakresie przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy (pkt 1 postanowienia) pozostało niewykonane.

Natomiast w piśmie z dnia 11 lipca 2022 roku skarżący przedstawił stanowisko, że zgłoszenie zawiera wszystkie załączniki wymagane przepisem art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane oraz zaznaczył, że przepisy ustawy - Prawo budowlane nie nakładają na inwestora obowiązku przedstawiania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, odwołując się do treści przepisu art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skarżący podniósł, że nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę poza pewnymi wyjątkami wskazanymi w art. 50 ust. 2a oraz 59 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Kwestia sporna sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w powołanych powyżej okolicznościach skarżący powinien był uzyskać i przedstawić organowi administracji architektoniczno-budowlanej decyzję o ustaleniu warunków zabudowy.

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

Treść powołany przepisów expressis verbis wskazuje, że ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji wymaga "zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części", a tę zasadę stosuje się również do "zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku".

Zamierzenie inwestycyjne skarżącego polega na budowie wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35m˛, co zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 powołanej ustawy. Działka objęta zgłoszeniem jest niezabudowana. Skarżone organy trafnie wskazują, że na skutek realizacji wnioskowanej inwestycji dojdzie do zmiany sposób zagospodarowania nieruchomości.

Z powyższych względów, nie budzi żadnych wątpliwości, że w okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy, na gruncie przepisów art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Zastosowania w kontrolowanej sprawie nie znajduje przepis art. 59 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis także stanowi o obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale dotyczy budowy obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 1a, 3 i pkt 16 lit. b ustawy - Prawo budowlane, a więc innych zamierzeń budowlanych niż objęte zgłoszeniem skarżącego.

Zastosowanie w kontrolowanej sprawie nie znajduje także przepis art. 50 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który dotyczy wymogu uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Sąd w całości podziela stanowisko skarżonych organów, co do wykładni i zastosowania w kontrolowanej sprawie przepisu art. 50 ust. 2 w związku z art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z brzmieniem art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane:

1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo

2) niewymagające pozwolenia na budowę.

Przede wszystkim dostrzegać należy, że przepis art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy inwestycji celu publicznego, który jedynie odpowiednio należy stosować do zmiany zagospodarowania terenu, która wymaga ustalenia warunków zabudowy.

Wojewoda trafnie wskazuje, że odpowiednie stosowanie przepisu art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może prowadzi do zaprzeczenia sensu wyjściowej regulacji zawartej w art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu.

Według brzmienia art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie obiektu budowlanego zawsze wtedy, gdy nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

Z kolei ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymaga zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,.

W tym stanie rzeczy przyjmować należy, że zwolnienie z obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy sytuacji, które także nie podlegają obowiązkowi uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Obowiązek ustalenia warunków zabudowy aktualizuje się bowiem wówczas, gdy dochodzi do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, w tym na skutek zmiany użytkowania obiektu buowlanego.

Przyjmuje się, że przepis art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie koryguje unormowania mieszczącego się w przepisie art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 12, Warszawa 2021, art. 59).

Przepis art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy inwestycji celu publicznego, która polega na robotach budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę (np. podlegających zgłoszeniu). Stąd zamierzenie o cechach inwestycji celu publicznego podlegające zgłoszeniu jest wyłączone spod obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Może być przeprowadzone bez poprzedzenia jej wskazanym aktem administracyjnym.

Z kolei przepis art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy decyzji o warunkach zabudowy, którą wydaje się także dla zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę. Zasadą jest zatem, że obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy pozostaje aktualny także wówczas, gdy dochodzi do zmiany sposobu zagospodarowania terenu na skutek budowy, która nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia.

Przyjmuje się, że przepis art. 50 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym można stosować wobec zmiany sposobu użytkowania obiektu związanej z wykonaniem robót budowlanych, na które nie jest wymagane pozwolenie. W takiej sytuacji nie ma obowiązku ubiegania się o warunki zabudowy (Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 12, Warszawa 2021, art. 59).

Na gruncie okoliczności kontrolowanej sprawy bezsporne pozostaje, że zgłoszenie nie dotyczy wykonania robót budowlanych prowadzących do zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu, lecz budowy nowego parterowego budynku gospodarczego na działce, które pozostaje niezabudowana.

Starosta prawidłowo zobowiązał skarżącego do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Brak decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwiał organowi administracji architektoniczno-budowlanej realizację obowiązków w zakresie kontroli zgodności planowanego zamierzenia budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, która była wymagana na gruncie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym stanie rzeczy organ zgodnie z prawem zgłosiły sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329), skarga podlegała oddaleniu.