Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2244/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Asesor sąd. Edyta Podrazik (spr.) Protokolant ref.staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę; oddala skargę. /-/ E. Podrazik /-/ A. Zieliński /-/ A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

II SA/Po 2244/02

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 08.2002 r. Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania D. Z. , utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]06.2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom K. i A. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego –skrajny segment zabudowy szeregowej na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu podano, iż w dniu [...].02.2002 r. inwestorzy uzyskali decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu przedmiotowej nieruchomości, określono w niej precyzyjnie warunki wynikające dla działki przy ul. [...] z ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, odwołująca się wprawdzie nie otrzymała tej decyzji, jednak okoliczności podnoszone przez nią w odwołaniu nie miałyby wpływu w rozstrzyganej sprawie, projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami planu miejscowego i wymaganiami ochrony środowiska oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stąd w oparciu o art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji skargę złożyła D. Z. , domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że pozbawiono ją prawa aktywnego udziału w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz na etapie ustalania miejscowego planu ogólnego zagospodarowania obejmującego teren przy ul. [...], tym samym pozbawiono ją bez odszkodowania praw nabytych, a na skutek decyzji o pozwoleniu na budowę należąca do niej działka nr [...] utraci swój pierwotny charakter.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zarzuty skargi oraz jej uzasadnienie sformułowane zostały bardzo lakonicznie i sprowadzają się do twierdzenia, iż skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem inwestorom K. i A. W. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla terenu przy ul. [...] w P. oraz w postępowaniu planistycznym, w wyniku którego uchwalono miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego P. . Podobnie lakoniczne były złożone przez skarżącą odwołanie z dnia [...].07.2002 r., a w toku postępowania przed organem I instancji pismo z dnia [...].06.2002 r.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].06.2002 r., w której z kolei zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom K. i A. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego – skrajny segment zabudowy szeregowej na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (nr geodezyjny działek [...],[...], ark. 26, obręb [...]). W postępowaniu, którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie można skutecznie podnosić zarzutu, iż we wcześniejszym etapie procesu budowlanego, w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, strona bez własnej winy nie brała udziału. Okoliczność taka jest jedną z przesłanek wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 kpa i w tym trybie skarżąca winna realizować swoje uprawnienia do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ani z akt sprawy, ani ze skargi nie wynika, aby takie postępowanie się toczyło, czy też by skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie takiego postępowania. Podobnie odnieść się należy do zarzutu braku udziału skarżącej na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. . Warunki i tryb zaskarżenia uchwał gminy (w tym przepisów gminnych) przewiduje art. 101 ustawy z dnia 08.03.1999 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142 poz. 1591 z 2001 r.) i zarzuty odnoszące się do prawidłowości postępowania planistycznego winny być zgłaszane w tym trybie. Powyższe zarzuty skarżącej uznać należy za całkowicie nietrafne.

Oceniając w oparciu o art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawidłowość zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stwierdzić należy, iż w myśl art. 47 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestorzy K. i A. W. dysponują ostateczną decyzją nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...].02.2002 r., w której ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przy ul. [...] w P. (działki nr [...] i [...]) dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego domu mieszkalnego w zabudowie szeregowej – skrajny segment graniczący z działkami [...] oraz od strony północnej z działkami nr [...] i 29/3. Przedstawiony projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania terenu odpowiada wymaganiom określonym w tejże decyzji. Nie narusza również przepisów techniczno-budowlanych, w tym obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15 poz. 140 z 1999 r.). Przepis § 12 ust. 6 tego rozporządzenia dopuszcza usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości minimalnej 1,5 m od granicy. Organy obu instancji stwierdziły także zgodność projektu zagospodarowania działki z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta P. zatwierdzonego uchwałą nr X/58/II/94 z dnia 06.12.1994 r., a skarżąca okoliczności tej nie kwestionuje. Spełnione zostały więc warunki z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane do wydania pozwolenia na budowę.

Zarzut skarżącej, iż na skutek decyzji o pozwoleniu na budowę należąca do niej działka nr [...] utraci swój pierwotny charakter nie został bliżej sprecyzowany ani poparty argumentami, natomiast w toku postępowania administracyjnego w piśmie z dnia [...].06.2002 r. skarżąca wyraziła obawę, iż proponowana odległość między budynkiem a granicą jej działki uniemożliwi w przyszłości realizację jej inwestycji. W świetle przywołanego wyżej § 12 ust. 6 rozporządzenia zarzut ten uznać należy za chybiony.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...].06.2002 r., nie naruszają prawa.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) skargę należało oddalić.

/-/ E. Podrazik /-/ A. Zieliński /-/ A. Łaskarzewska