Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 174/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1, art 52 ust. 2, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 64 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Gminnej Spółdzielni "[...]" z siedzibą w [....] kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia [...] października 2020 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

W dniu 20 sierpnia 2020 r. Z Sp. z o.o. z/s w [...] zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku handlowo – usługowego, zlokalizowanego na działce nr 1222/2 w [...].

Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił na rzecz Z Sp. z o.o. pp. AO WO, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku handlowo – usługowego, zlokalizowanego na działce nr 1222/2 w [...], poprzez dobudowę dodatkowych pomieszczeń usługowych.

Uzasadniając wydaną decyzję organ I instancji podał, że wniosek inwestora był kompletny i spełniał wymogi określone ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.", na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pozwoliła ustalić, że planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., niezbędne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Mając na uwadze powyższe, obowiązkiem organu było uwzględnienie wniosku inwestora.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Gminna Spółdzielnia [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółdzielnia") zarzucając nieuwzględnienie przez organ I instancji zgłoszonego żądania przeprowadzenia dowodu z dokumentacji dla wykazania wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie w zakresie emisji hałasu, gazów lub pyłu. Niezależnie od powyższego skarżąca zarzuciła błędne określenie adresata, na rzecz którego organ I instancji ustalił warunki zabudowy argumentując, że podmiot o nazwie: Z Sp. z o.o. pp. AO WO, nie figuruje w rejestrze przedsiębiorców.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję Wójta Gminny [...].

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w sposób wykazał, że planowana inwestycja spełnia przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. do ustaleni warunków zabudowy. Analiza wykazała, że inwestycja nie naruszy dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, dokonując przy tym szczegółowych obliczeń wartości poszczególnych parametrów. Teren posiada dostęp do drogi publicznej, a samo zamierzenie nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. Organ I instancji w decyzji nakazał projektować i realizować inwestycję zapewniając spełnienie wymagań dotyczących poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Wymagania ochrony środowiska lub ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia nie mogły stanowić samoistnie kryteriów prawnej dopuszczalności inwestycji, gdyż o pozytywnym rozpatrzeniu wniosku decyduje ocena w zakresie spełnienia wymogów przewidzianych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Prawidłowo organ I instancji ustalił warunki dla planowanej inwestycji. Wskazanie z imienia i nazwiska wspólników Spółki w rozstrzygnięciu decyzji nie świadczy o skierowaniu decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Gminna Spółdzielnia [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej, decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem:

I. art. 78 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przez organy żądania skarżącej przeprowadzenia dowodu z dokumentacji, która określiłaby wpływ planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie;

II. art. 123 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaaprobowanie przez organ odwoławczy, że organ I instancji nie miał obowiązku wydać postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z dokumentów;

III. art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym określeniu wnioskodawcy, na rzecz którego została wydana decyzja;

IV. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 §1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie niniejszy wyrok wydał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Ustawodawca nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać prawo własności (art. 1). Art. 56 u.p.z.p. stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis ten odpowiednio stosuje się do wszystkich decyzji o warunkach zabudowy ( art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Art. 60 i nast. u.p.z.p. określają przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, co jest uwarunkowane tylko w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest od lat jednolite stanowisko, że decyzja o warunkach zabudowy to decyzja deklaratoryjna o charakterze związanym. Związany charakter decyzji o warunkach zabudowy oznacza, że przed jej wydaniem organ administracji zobowiązany jest zbadać stan faktyczny sprawy w przedmiocie zgodności z przepisami prawa, a jeżeli takiej niezgodności nie stwierdzi, jest zobowiązany wydać decyzję odpowiadającą żądaniu wnioskodawcy. Decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru konstytutywnego, gdyż nie tworzy porządku prawnego, ale stanowi informację o charakterze urzędowym, co i pod jakimi warunkami, inwestor może na danym terenie wybudować, nie naruszając przepisów prawa w kontekście wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Funkcją decyzji o warunkach zabudowy jest określenie dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa oraz wskazanie warunków i zasad, którym inwestycja, jako całość powinna odpowiadać.

Stanowisko wyrażone w tym względzie w rozpatrywanej sprawie przez organy orzekające jest zatem w pełni prawidłowe, aczkolwiek podkreślić należy, że warunkiem, od którego bezwzględnie zależy możliwość wydania pozytywnej dla inwestora decyzji, jest prawidłowa analiza urbanistyczna, w zakresie spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.), a w rozpoznawanej sprawie kwestia ta nie została dostatecznie wyjaśniona tak ze względu na wady analizy oraz braki formalne wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Oceną należy objąć wpływ planowanej, konkretnie dającej się zidentyfikować inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym, co oznacza, że w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany, jako urbanistyczną i architektoniczną całość, zaś zamierzenie inwestycyjne, jako nowy niekolidujący z taką całością element.

Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno-urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588) zwane dalej rozporządzeniem.

Rozporządzenie to wydano na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p. Treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Należy jednak podkreślić, że analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ analiza jest odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie treści tego dokumentu i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy.

W świetle art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. warunki zabudowy ustala się na wniosek inwestora. Wniosek ten, stosownie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p., powinien zawierać m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenie i gabaryty projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchnię terenu podlegającą przekształceniu a także określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, tj. informację o cechach urbanistycznych, technicznych i infrastrukturalnych planowanej inwestycji. Jest to o tyle istotne, że treść wniosku i wynikający z niej zamiar realizacji przedsięwzięcia o zindywidualizowanych w stopniu ogólnym parametrach stanowi jednocześnie punkt wyjścia i odniesienia dla ustaleń faktycznych przeprowadzonych w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, jak i dla podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2735/14, zam. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "cbosa"). Rozpoznanie sprawy ponad żądanie lub niezgodnie z żądaniem traktuje się, jako działanie bez podstawy prawnej, gdyż w decyzji nie mogą zostać ustalone warunki, które nie są zgodne z wnioskiem. Wniosek wyznacza przedmiot postępowania, determinując jego kierunek, a zatem jest wiążący dla organów orzekających w sprawie. W toku postępowania wniosek ten może być przez inwestora zmodyfikowany, stąd obowiązkiem organu jest dokładne określenie intencji strony. Natomiast, gdy powstaną wątpliwości, co do treści żądania, organ powinien zwrócić się do wnioskodawcy, aby ten ją sprecyzował.

W rozpoznawanej sprawie inwestor złożył wniosek w dniu 21 sierpnia 2020 r., co do zamierzenia inwestycyjnego, obejmującego rozbudowę - dobudowę budynku handlowo - usługowego o wymiarach 20,0m x 10,0m x 12,0m o powierzchni zabudowy od 200,0 do 220,0 m2, szerokość elewacji frontowej 10,0 do 12m. Dach dwuspadowy lub wielospadowy, wysokość kalenicy od 5,0 do 7,5 m. Kąt nachylenia od 200 do 450. Projektowana inwestycja ma być realizowana na działce nr 1222/2 w miejscowości [...]. Do wniosku dołączono mapę ewidencyjną, na której wrysowano projektowany budynek oznaczony cyfrą 1 - z opisem: "rozbudowa budynku usługowo - handlowego"; 2- istniejący budynek handlowo - usługowy; 3 -parking. 4,5 - istniejące wjazdy.

Sąd stwierdza, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy brak jest jakichkolwiek informacji, na czym ma polegać działalność usługowa i handlowa, co stanowi naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2b u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem charakterystyka inwestycji we wniosku polega między innymi na określeniu planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Inwestor nie wyjaśnił, a organy obydwu instancji nie zwróciły na tę okoliczność uwagi, na czym ma polegać planowa inwestycja w zakresie wykonywanych usług, brak informacji o proponowanej lokalizacji planowanego obiektu budowlanego. Określenie rodzaju inwestycji powinno być na tyle szczegółowe, by pozwalało na ocenę możliwości jej wpływu na nieruchomości sąsiednie. Zatem zarzuty odnośnie niewyjaśnienia oddziaływania planowanej inwestycji podniesione w odwołaniu i powtórzone w skardze okazały się w tym zakresie zasadne.

Wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy wiąże organy orzekające w sprawie, chociaż w zakresie parametrów inwestycji nie jest to związanie bezwzględne. Niesporne jest, że w toku postępowania wniosek ten może zostać przez inwestora modyfikowany, także w wyniku działań zainicjowanych przez organ. W sytuacji, gdy powstaną jakiekolwiek wątpliwości, co do treści wniosku, w szczególności do zawartych żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądanie. Organ nie może modyfikować wniosku o ustalenia warunków zabudowy "z urzędu", bez uprzedniego zwrócenia się do inwestora o zajęcie w tym przedmiocie stanowiska (zob. wyrok NSA z dnia 30.05.2019 r., sygn. akt II OSK 1330/18, zam. w cbosa).

Pozytywne rozpatrzenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy wymaga, aby nowe zamierzenie inwestycyjne kumulatywnie spełniało warunki określone w art. 61 u.p.z.p. Wniosek dotknięty był w tym zakresie brakami formalnymi, które należało usunąć przez zastosowanie art. 64 § 2 K.p.a., który nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek wezwania strony do usunięcia braków formalnych podania (wniosku), określonych w przepisach prawa, w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieuzupełnienie tych braków w przewidzianym terminie spowoduje pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania. Skoro wymogi formalne określone w art. 64 § 2 K.p.a., formułuje również art. 52 ust. 2 u.p.z.p., to niedołączenie do wniosku określonych w tym przepisie elementów - w szczególności niezbędnych załączników obrazujących rodzaj obiektu lub obiektów oraz niepodanie wymaganych parametrów charakteryzujących inwestycję - sprawia, że nie spełnia on wymogów formalnych wniosku i uzasadnia wezwanie do uzupełnienia tych braków z ww. rygorem.

W niniejszej sprawie nie doszło jednak do wezwania inwestora do usunięcia braków wniosku. Zaniechanie w tym zakresie przez organ I instancji świadczy o naruszeniu wskazanego przepisu prawa materialnego oraz art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błąd ten powieliło również Kolegium, które nie wyjaśniło sprawy w tym aspekcie. Braki wniosku, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a., a więc i w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. są bowiem tego rodzaju, że dotknięty nimi wniosek nie jest zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, które winno zakończyć się w formie decyzji (por. wyrok NSA z 24.08.2010 r., sygn. akt II OSK 2061/09, wyrok NSA z 23.08.2016 r., sygn. akt II OSK 406/16 dostępne w cbosa).

Określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. parametry i cechy nowej inwestycji konieczne są do jednoznacznego określenia charakteru, rodzaju i wielkości planowanej zabudowy. Ta charakterystyka - co do zasady - ma służyć porównaniu zamierzenia inwestycyjnego z zabudową istniejącą w obszarze analizowanym.

Z § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50m.

W pkt I.2. analizy podano, że zasięg obszaru analizowanego przyjęto, jako wielokrotność szerokości frontu działki (front działki przylega bezpośrednio do drogi kat. gminnej nr ew.1763/1, który wynosi ok. 60m) i nie mniejsza niż 3-krotność we wszystkich istniejącej zabudowy usytuowanej wzdłuż drogi, natomiast w kierunku, gdzie brak jest zabudowy (tereny użytków rolnych) utrzymano granice obszaru analizowanego na poziomie minimalnym, jednak nie mniej niż 50 m od granicy nieruchomości. W pkt I.3 analizy wyjaśniono, że zasięg obszaru analizowanego wykazano na załączniku graficznym nr 2 do niniejszej decyzji, który jest właściwsza niż podawana w formie liczbowej, tym bardziej, że nie jest wielkością stałą.

Powyższe zapisy analizy w zestawieniu z załącznikiem graficznym prowadzą do wniosku, że nie można poznać wielkości parametrów, które analizator przyjął dla wyznaczenia obszaru analizowanego. Wiadomo, że dla trzech kierunków jego wyznaczenia przyjął parametr większy niż trzykrotna szerokość frontu działki przylegającej do drogi gminnej nr ew.1763/1, a w kierunku użytków rolnych jest na pewno większy niż 50 m, jako najniższy parametr. Poza tym, analizator nie podając konkretnych parametrów liczbowych nie podał argumentów dla ich przyjęcia. Zatem działanie i argumenty przytoczone w pkt I.3. analizy potwierdzają wyznaczenie obszaru analizowanego w sposób sprzeczny z powołanymi wyżej przepisami, które charakteryzuje kategoryczność, a każde odstępstwo musi być wyjaśnione. Tym standardom nie czyni zadość wyznaczenie obszaru analizowanego.

Lektura pozostałej części analizy prowadzi do wniosku, że jest bardzo ogólna i brak w niej jakichkolwiek wyników i odniesień do stanu faktycznego zagospodarowania terenu, co do wszystkich parametrów wymaganych rozporządzeniem z 2003 r. Sama analiza jest ogólnikowa, a przede wszystkim niekompletna.

W analizie brak jest wyznaczenia nowej linii zabudowy od strony drogi kat. powiatowej nr ew. 1762, o czym stanowi § 4 rozporządzenia. Ze względu na położenie działki objętej inwestycją, wymagane jest wyznaczenie linii zabudowy od dwóch, przeciwległych stron działki, z których każda graniczy z drogą gminną. Parametru tego brak w części graficznej analizy, natomiast linię zabudowy wrysowano na załączniku graficznym nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast z projektu decyzji pkt 3.1b tiret 2 wynika, że dobudowę należy usytuować od ściany istniejącego budynku od strony zachodniej z zachowaniem odległości zabudowy minimum 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi kat. powiatowej nr ew. 1762. Brak jest wyliczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. W tym wskaźniku należało uwzględnić istniejącą zabudowę na działce inwestora (§ 5 rozporządzenia). Sposobu wyznaczenia parametru powierzchni biologicznie czynnej, nie da się natomiast zweryfikować w ogóle. O ile przepisy rozporządzenia nie określają sposobu wyznaczania tego parametru, o tyle z uzasadnienia analizy winno wynikać, z jakich przyczyn za właściwą uznano wielkość tego parametru ustaloną w decyzji.

Żaden parametr będący podstawą do określenia wielkości dla nowej zabudowy nie znajduje odniesienia do zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Analiza winna zawierać wymagane parametry zabudowy w obszarze analizowanym przedstawione w taki sposób, aby można było zweryfikować poprawność wyznaczenia tego parametru. Z § 7 ust. 1 rozporządzenia wynika, że jako zasadę przyjmuje się ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy, jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a gdy ta wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). W przedmiotowej sprawie z samej analizy w ogóle nie wiadomo jak i na podstawie którego ustępu § 7 rozporządzenia parametr ten ustalono. Nie wskazano wysokości dla części zabudowy sąsiedniej, ani nie wskazano średniej wielkości wysokości występującej w obszarze analizowanym. Brak jest nawet odniesienia do parametrów obiektu budowlanego, na działce objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W analizie brak jest ustaleń, co do geometrii dachu (§ 8 rozporządzenia), określenie geometrii dachu znalazło się tylko w projekcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w 1b tiret 7. Parametry określone w pkt II.2. analizy nie poddają się jakiejkolwiek weryfikacji. Z analizy nie wynika też, jakiego rodzaju usługi są prowadzone w obszarze analizowanym.

Ponadto Sąd zwraca uwagę, że nazwa firmy jest nazwą własną i powinna ona być używana w takiej formie jak w oficjalnych rejestrach. Gdyby to była jedyna wada decyzji możliwa była reformacja przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż materiał dowodowy dawał ku temu podstawy, a nie skutkowało to zmianą podmiotową adresata decyzji.

W ponownym postępowaniu, należy doprowadzić do rzeczywistego określenia zamiaru inwestycyjnego już we wniosku o ustalenie warunków zabudowy w sposób przedstawiony w uzasadnieniu. Analiza urbanistyczna wymaga poprawienia i uzupełniona o wszystkie niezbędne elementy, przy uwzględnieniu przepisów powołanego rozporządzenia z 2003 r. i powyżej przedstawionych poglądów przy uwzględnień zmian wprowadzonych do wniosku.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił decyzje organów obydwu instancji.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a.