Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 969/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2025-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 3 pkt 3 i pkt 9
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. S.A. w W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta M. z dnia 4 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Prezydenta Miasta M. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 4 czerwca 2024 r. nr [...] wydana przez Prezydenta Miasta M. (dalej: Prezydent, organ interpretacyjny) na wniosek A S.A. w W. (dalej: Wnioskodawczyni, skarżąca) dotycząca opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji ładowania pojazdów elektrycznych.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawione zostało następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski i jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce. Główny zakres prowadzonej przez nią działalności obejmuje obszar hurtowej sprzedaży oraz dystrybucji paliw. Zarządza także siecią stacji paliw. Wnioskodawczyni w przyszłości zamierza rozszerzyć zakres prowadzonej działalności poprzez działalność związaną ze stacjami ładowania pojazdów elektrycznych, o których mowa w art. 2 pkt 27 ustawy z 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 1083, "ustawa o EIPA"). Przede wszystkim występując jako właściciel i operator stacji ładowania Wnioskodawczyni planuje umożliwiać ładowanie pojazdów elektrycznych zarówno klientom biznesowym (przedsiębiorstwa, głównie podatnicy VAT) oraz konsumentom (osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej). Stacje ładowania pojazdów mają być zlokalizowane zarówno na gruntach stanowiących własność Wnioskodawczyni, jak również na gruntach stanowiących własność jej partnerów biznesowych, które to grunty będą przedmiotem umów dzierżawy. Wnioskodawczyni planuje rozszerzyć zakres prowadzonej działalności wyłącznie o stacje ładowania pojazdów:

a) posadowione na fundamencie prefabrykowanym, dedykowanym do konkretnego modelu stacji;

b) przymocowane do powierzchni w postaci betonowej czy żelbetowej płyty parkingowej, jak również do fundamentowej lub stropowej płyty garażu wielostanowiskowego.

Stacje ładowania będą mocowane do ww. fundamentu/powierzchni szpilkami fundamentowymi, na które po posadowieniu (wstawieniu w otwory montażowe stacji) zostaną nałożone nakrętki. Stacja ładowania pojazdów będzie spełniać warunki techniczne określone w ustawie o EIPA oraz rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie wymagań technicznych dla stacji ładowania i punktów ładowania stanowiących element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego (Dz.U. z 2019 r., poz. 1316). Stacja ładowania pojazdów składać się będzie przede wszystkim z urządzenia technicznego, przewodów do ładowania pojazdów i ewentualnego fundamentu prefabrykowanego. Planowany przez Spółkę model stacji ładowania umożliwi przeniesienie jej do innej lokalizacji bez uszkodzenia fundamentu lub powierzchni płyty parkingowej. W skład stacji wchodzić będą przede wszystkim następujące elementy techniczne: gniazdo ładowania AC, dotykowy wyświetlacz, przewody; czytnik RFID, obudowa ładowarki z blachy (ściany osłonowe, drzwi, dach urządzenia), w środku urządzenia - część energoelektroniki i rozdzielczo - zabezpieczeniowa; celem zapewnienia zasilania w stacji ładowania - przewody zasilające, przechodzące poprzez fundament/powierzchnię pod stację ładowania.

Planowany przez Spółkę model stacji ładowania umożliwi w dowolnym momencie przeniesienie jej do innej lokalizacji bez uszkodzenia płyty fundamentowej/ powierzchni (np. z wykorzystaniem wózka widłowego).

Dodatkowo na str. 6 wniosku Wnioskodawczyni wskazała, iż opisane urządzenie techniczne zostanie wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych oraz że nie będzie ono spełniać przesłanek zarówno budynku, jak również obiektu małej architektury. Z kolei na str. 9 wniosku podano, że opisana przez Spółkę stacja ładowania nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 682, dalej: "P.b"),

We wniosku z 23 lutego 2024 r. Wnioskodawczyni zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie odpowiedzi na pytanie czy stacja ładowania pojazdów elektrycznych będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Przedstawiając swoje stanowisko Wnioskodawczyni stwierdziła, że stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z wyłączeniem ewentualnego fundamentu bądź podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym.

Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że stacje ładowania pojazdów elektrycznych nie zostały wymienione w art. 3 pkt 3 P.b., w innych przepisach tej ustawy, jak również w załączniku do niej. Tym samym nie mogą zostać uznane za budowlę. Nie sposób również przyjąć, aby stacje ładowania zakwalifikować jako urządzenie budowlane, a tym samym budowlę na gruncie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm., dalej: "u.p.o.l."). Brak jest wskazania w art. 3 ust. 9 P.b. stacji ładowania pojazdów elektrycznych. Urządzenia te nie będą również występowały w roli służebnej do obiektu budowlanego, ponieważ to fundament zapewnia możliwość użytkowania stacji zgodnie z przeznaczeniem, a nie odwrotnie. Wnioskodawczyni zauważyła, iż ustawodawca w art. 3 pkt 3 P.b. jako budowle wymienił wolno stojące urządzenia techniczne. Tym niemniej opisane we wniosku stacje ładowania pojazdów elektrycznych nie będą stanowiły takiego rodzaju obiektu budowlanego. Przez wolno stojące urządzenie techniczne rozumie się bowiem takie urządzenie, które nie jest połączone przestrzennie z żadnym obiektem budowlanym, zarówno z budynkiem, jak i budowlą np. fundamentem. W opisanym zdarzeniu przyszłym wyraźnie podkreślono, że stacje ładowania, które w praktyce stanowią urządzenie techniczne będą połączone z fundamentem, a zatem z budowlą w rozumieniu P.b. i u.p.o.l. lub podobną powierzchnią stanowiącą budowlę. Niemniej jednak za budowlę ustawodawca uważa części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń), czy też fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawczyni wskazała że stacja ładowania pojazdów elektrycznych, stanowiąca urządzenie techniczne, będzie przymocowana do fundamentu a w niektórych przypadkach, np. do betonowej płyty parkingowej bądź stropowej płyty garażu wielostanowiskowego.

Mając na uwadze powyższe Wnioskodawczyni stwierdziła, że w tak opisanym zdarzeniu przyszłym budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie wyłącznie fundament bądź część budowlana (np. betonowa płyta parkingowa).

Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawczyni przytoczyła poglądy judykatury oraz szereg interpretacji indywidualnych.

Organ interpretacyjny stwierdził, że powyższe stanowisko jest:

1. nieprawidłowe w zakresie, w jakim Wnioskodawczyni stwierdza, że stacja ładowania pojazdów elektrycznych przymocowana do powierzchni w postaci płyty parkingowej (betonowej czy żelbetowej) lub płyty garażu wielostanowiskowego (fundamentowej lub stropowej) nie stanowi wolnostojącego urządzenia technicznego w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b., a tym samym podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budowli, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l.;

2. prawidłowe w zakresie, w jakim Wnioskodawczyni stwierdza, że stacja ładowania pojazdów elektrycznych posadowiona na prefabrykowanym fundamencie, dedykowanym do konkretnego modelu stacji stanowiącym odrębną pod względem technicznym część przedmiotu składającą się na całość użytkową, nie stanowi stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l.

Uzasadniając tę ocenę organ interpretacyjny na wstępie przywołał art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09, zgodnie z którym przy kwalifikacji danego obiektu jako budowli należy przede wszystkim ustalić czy jest on wymieniony wprost w katalogu budowli zawartym w art. 3 pkt 3 P.b., innych przepisach tej ustawy lub załączniku do niej.

Dalej wskazano, że w analizowanej sprawie (zdarzeniu przyszłym) o statusie stacji ładowania pojazdów elektrycznych, w świetle wyroku TK z dnia 13 września 2011 r., oprócz przepisów P.b. współdecydują również zapisy UEiPA. Wnioskodawczyni wskazała, iż zamierza rozszerzyć przedmiot prowadzonej działalności o stacje ładowania pojazdów elektrycznych, o których mowa w art. 2 pkt 27 UEiPA. Zgodnie z tym przepisem za stacje ładowania pojazdów uważa się:

a) urządzenie budowlane obejmujące co najmniej jeden punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym, lub

b) wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy łub punktem ładowania o dużej mocy

- wyposażone w oprogramowanie wykorzystywane do świadczenia usługi ładowania, wraz ze stanowiskami postojowymi, których liczba odpowiada liczbie punktów ładowania umożliwiających jednoczesne świadczenie tej usługi, oraz, w przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego.

Powołana ustawa wprowadzając definicję legalną pojęcia stacja ładowania pojazdów nie odsyła wprost do P.b., celem ustalenia znaczenia użytych pojęć, jak: urządzenie budowlane oraz wolnostojący obiekt budowlany. Kierując się jednak zasadą racjonalnego ustawodawcy należy przyjąć, że nie zamierzano nadawać użytym w tej ustawie pojęciom innego znaczenia aniżeli te przyjęte w P.b.

Zgodnie z art. 3 pkt 1) P.b. ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

W pkt 3 powołanego przepisu zawarto definicję budowli, zgodnie z którą przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Organ interpretacyjny zauważył, że stacje ładowania pojazdów nie pozostają poza zakresem regulacji P.b. W art. 29 ust. 1 pkt 25 tej ustawy określono bowiem, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 budowa stacji ładowania, w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 875, 1394,1506 i 1681), z wyłączeniem infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 6) P.b. budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego.

Stacja ładowania pojazdów jest zatem wymieniona w przepisach P.b. jako obiekt budowlany.

Ponadto Wnioskodawczyni na str. 5 wniosku przyznała odnośnie opisanej przez niej stacji ładowania pojazdów, iż "(...) będzie to obiekt, który zostanie wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, a tym samym stanowić będzie obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 P.b.

Za bezsporne i nie budzące wątpliwości Wnioskodawczyni uznał organ interpretacyjny również stanowisko zawarte na str. 6 wniosku, gdzie stwierdzono, że analizowany obiekt budowlany nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury.

Skoro zatem stacja ładowania pojazdów zostanie wzniesiona z użyciem wyrobów budowlanych oraz nie będzie ona ani budynkiem ani obiektem małej architektury do rozważenia pozostaje problem zakwalifikowania jej jako budowli lub urządzenia budowlanego w rozumieniu przepisów P.b. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Prezydent stwierdził, że "aprobuje klarowne stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym "stacja ładowania pojazdów" stanowi urządzenie techniczne". P.b. nie zawiera definicji "urządzenia technicznego". Zgodnie z definicją zawartą w "Słowniku Języka Polskiego" (Słownik Języka Polskiego wydawnictwo PWN wersja internetowa httr)s://sir).pwn.pl): urządzenie to: mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych czynności, a techniczny to: "odnoszący się do techniki jako dziedziny wiedzy", używany przy kreśleniu projektów maszyn, urządzeń, rozwiązań architektonicznych, planów, map itp., "dotyczący techniki wykonywania jakichś czynności lub sposobu realizacji czegoś".

Na str. 3 wniosku wyszczególniono jakie elementy będą wchodziły w skład stacji ładowania pojazdów elektrycznych. Wymieniono następujące elementy: gniazdo ładowania AC, dotykowy wyświetlacz, przewody, czytnik RFID, obudowę ładowarki z blachy, w środku urządzenia - część energoelektroniki i część rozdzielczo - zabezpieczeniowa, celem zapewnienia zasilania w stacji ładowania - przewody zasilające, przechodzące poprzez fundament/powierzchnię pod stację ładowania. Jest to zatem zespół mechanizmów służących do wykonywania określonych czynności (ładowania pojazdów) w określonej technice z zastosowaniem źródła energii elektrycznej, czyli urządzenie techniczne.

Użyte w przepisie art. 3 P.b. pojęcie "urządzenie techniczne" występuje jednak w różnych połączeniach wyrazowych, a z każdym z nich wiążą się inne konsekwencje prawne. I tak:

- w art. 3 pkt 3 - mowa jest o wolno stojącym urządzeniu technicznym, części budowlanej urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń), fundamentach pod maszyny i urządzenia, jako odrębnych pod względem technicznym części przedmiotów;

- w art. 3 pkt 9 - mowa jest z kolei o urządzeniach budowlanych, przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Do budowli w rozumieniu P.b. zalicza się wolnostojące urządzenia techniczne, części budowlane urządzeń technicznych (jeśli urządzenie takie części posiada), oraz fundamenty pod urządzenia techniczne.

Do stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w rozumieniu u.p.o.l. poza urządzeniami technicznymi wymienionymi w art. 3 pkt 3 P.b. zalicza się także urządzenia techniczne, o których mowa w art. 3 pkt 9 P.b. stanowiące urządzenia budowlane.

Należy zatem rozważyć, do której z wymienionych kategorii należy urządzenie techniczne - stacja ładowania pojazdów elektrycznych.

Jak już wcześniej wspomniano ustawodawca wymienia wprost stację ładowania pojazdów w art. 29 pkt 25 P.b. jako obiekt budowlany powstający w procesie "budowy". Bezsporne jest także i to, że stacja ładowania pojazdów zostanie wzniesiona z użyciem wyrobów budowlanych.

Co istotne, na str. 5 i nast. Wnioskodawczyni przyznała, że w opisywanym zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia z "urządzeniem technicznym w postaci stacji ładowania pojazdów elektrycznych".

W opisywanym zdarzeniu przyszłym stacja ładowania pojazdów będzie mocowana do fundamentu (dedykowanego do konkretnego modelu stacji), do płyty parkingowej (betonowej czy żelbetowej) lub płyty garażu wielostanowiskowego (fundamentowej lub stropowej). Na str. 9 wniosku Wnioskodawczyni wyraźnie wskazała, że opisana stacja ładowania nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu P.b.

Uznać wobec tego należy, że tak opisana stacji ładowania pojazdów elektrycznych wyklucza możliwość zaliczenia jej do urządzeń budowlanych w rozumieniu P.b.

Tym samym uznać należy, że opisana przez Wnioskodawczynię stacja nie stanowi stacji ładowania, o której mowa w art. 2 pkt 27 lit. a) UEiPA, zgodnie z którym stacja ładowania to urządzenie budowlane obejmujące co najmniej jeden punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym.

A zatem do rozważenia pozostaje kwestia zakwalifikowania stacji ładowania pojazdów elektrycznych do budowli wymienionych w art. 3 pkt 3) P.b., stanowiących zarazem - jako budowla - przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Na str. 6 wniosku wyrażono ocenę, że opisane stacje ładowania pojazdów nie będą stanowiły wolnostojących urządzeń technicznych. Wnioskodawczyni stwierdziła, że "przez wolno stojące urządzenia techniczne rozumie się takie urządzenia, które nie są połączone przestrzennie z żadnym obiektem budowlanym, zarówno budynkiem jak i budowlą np. fundamentem ".

Odnosząc się do powyższej oceny Wnioskodawczyni organ interpretacyjny stwierdził, że w art. 3 pkt 3) P.b. ustawodawca uznaje za budowle m.in. wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne. Jest oczywiste, że zarówno maszty antenowe, tablice, urządzenia reklamowe czy instalacje przemysłowe będą posadowione na gruncie w taki sposób, aby zachować stabilność, bezpieczeństwo i opierać się warunkom atmosferycznym. Najczęściej będą mocowane do podłoża, na którym - z uwagi na gabaryty i wagę obiektu będzie specjalne utwardzenie czy fundament. Pomimo zatem, iż taki obiekt jest posadowiony i "połączony przestrzennie" z innym obiektem budowlanym - np. fundamentem czy utwardzonym placem - nie traci on cechy urządzenia wolnostojącego.

Organ interpretacyjny zauważył więc, że w opisanym zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia ze stacją ładowania stanowiącą w istocie wolnostojący obiekt budowlany, o którym mowa w przepisie art. 2 pkt 27 lit. b) UEiPA, zgodnie z którym za stacje ładowania pojazdów uważa się:

- wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy wyposażony w oprogramowanie wykorzystywane do świadczenia usługi ładowania, wraz ze stanowiskami postojowymi, których liczba odpowiada liczbie punktów ładowania umożliwiających jednoczesne świadczenie tej usługi, oraz, w przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego.

Na str. 3 wniosku wspomniano, iż dotyczy on stacji ładowania, o której mowa w art. 2 pkt 27 UEiPA. Uznać przy tym należało, że opisana we wniosku stacja ładowania nie stanowi stacji ładowania, o której mowa w art. 2 pkt 27 lit. a) UEiPA, czyli urządzenia budowlanego związanego z obiektem budowlanym, ponieważ na str. 9 wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że opisana stacja ładowania nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu P.b. Jak wyjaśniono wcześniej brak podstaw ku temu, aby pojęciu urządzenie budowlane użytemu w P.b. oraz w UEiPA nadawać odmienne znaczenie.

W przypadku urządzeń technicznych, w tym wolnostojących, ustawodawca zastosował dodatkowe zastrzeżenie, ponieważ jeśli urządzenie takie posiada "części budowlane" lub "fundament" to opodatkowaniu jako budowla będzie podlegała jedynie część budowlana (na podstawie art. 3 pkt 3 P.b. - części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)) lub fundament (fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową).

Jeśli natomiast budowla: płyta parkingowa, płyta garażu wielostanowiskowego czy fundament, nie będą stanowiły części urządzenia technicznego (bo będą stanowiły budowlę w postaci parkingu, utwardzonego placu, części budynku, fundament stanowiący część innego obiektu budowlanego) to takie urządzenie techniczne – w ocenie organu interpretacyjnego - będzie stanowiło wolnostojące urządzenie techniczne.

W związku z powyższym "przestrzenne połączenie" z innym obiektem budowlanym

- o ile nie będzie to część urządzenia technicznego w postaci stacji ładowania pojazdów, lecz inny, samodzielny obiekt budowlany lub lego cześć - nie wyklucza uznania takiego urządzenia technicznego jako wolnostojącego (podobnie jak nie wyklucza kwalifikowania do budowli wolnostojących urządzeń reklamowych posadowionych na fundamencie, pomimo ich "przestrzennego" powiązania z fundamentem).

W konsekwencji za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3) P.b. będzie uznana ta stacja ładowania pojazdów, która zostanie przymocowana do powierzchni w postaci płyty parkingowej (betonowej czy żelbetowej) lub do płyty garażu wielostanowiskowego (fundamentowej lub stropowej). W każdym z tych przypadków stacja ładowania pojazdów elektrycznych będzie stanowiła wolnostojące urządzenie techniczne, czyli budowlę stanowiącą przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W tym zakresie Prezydent nie podzielił przytoczonych przez Wnioskodawczynię na str. 7 wniosku interpretacji indywidualnych z dnia 14 września 2023r., z dnia 17 października 2023 r. oraz z dnia 6 października 2023 r, w których organy podatkowe stanęły na stanowisku, iż opodatkowaniu podlega wyłącznie część budowlana (np. fundament bądź betonowa płyta parkingowa) stacji ładowania pojazdów.

Natomiast w przypadku posadowienia stacji ładowania pojazdów na fundamencie prefabrykowanym, dedykowanym do konkretnego modelu stacji, budowlę stanowić będzie jedynie fundament. Zgodnie bowiem z końcowym fragmentem przepisu art. 3 pkt 3 P.b. pod pojęciem budowli należy rozumieć: części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Niewątpliwie w takim przypadku hipoteza tego przepisu będzie wypełniona, zważywszy na odrębność pod względem technicznym prefabrykowanego fundamentu wobec stacji (skoro fundament będzie wykonany z betonu lub innego podobnego materiału), z którą to stacją fundament będzie tworzył jednak całość użytkową.

Przechodząc na grunt u.p.o.l. Prezydent stwierdził, uwzględniając treść art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l., że stacja ładowania pojazdów będzie w niektórych przypadkach (zależnych od sposobu posadowienia) stanowiła wolnostojące urządzenie techniczne - zatem budowlę wprost wymienioną w art. 3 pkt 3) P.b., a więc budowlę stanowiącą przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W związku z powyższym stanowisko Spółki przedstawione we wniosku uznano za:

1. nieprawidłowe w zakresie, w jakim Wnioskodawczyni stwierdziła, że stacja ładowania pojazdów przymocowana do powierzchni w postaci płyty parkingowej (betonowej czy żelbetowej) lub płyty garażu wielostanowiskowego (fundamentowej lub stropowej) nie stanowi wolnostojącego urządzenia technicznego w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b., a tym samym podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budowli, o której mowa w art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l.,

2. prawidłowe w zakresie, w jakim Wnioskodawczyni stwierdziła, że stacja ładowania pojazdów posadowiona na prefabrykowanym fundamencie, dedykowanym do konkretnego modelu stacji stanowiącym odrębną pod względem technicznym część przedmiotu składającą się na całość użytkową, nie stanowi stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

W skardze na powyższą interpretację indywidualną, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, reprezentujący skarżącą doradca podatkowy, zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego polegające na:

- niewłaściwej ocenie co do zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że wskazana we wniosku o wydanie interpretacji stacja ładowania pojazdów może stanowić w całości budowlę w rozumieniu tych przepisów, podczas gdy:

a) stacja ładowania jako całość nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu P.b,

b) stacja ładowania nie stanowi wolnostojącego urządzenia technicznego wskazanego w art. 3 pkt 3 P.b.,

c) stacja ładowania nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu P.b.,

d) stacja ładowania nie spełnia wskazanej w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przesłanki zapewnienia możliwości użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem,

i konsekwentnie, z uwagi na powyższe, stacja ładowania nie spełnia jako całość przesłanek definicji budowli opodatkowanej podatkiem od nieruchomości.

- błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że pojęcie budowli jako przedmiotu opodatkowania w kontekście stacji ładowania pojazdów należy interpretować w oparciu o przepisy Ustawy o EiPA, podczas gdy u.p.o.l. zawiera autonomiczne definicje przedmiotów opodatkowania, w których odwołuje się wyłącznie do P.b., co doprowadziło do nieprawidłowego uznania przez organ, że stacje ładowania pojazdów mogą stanowić jako całość budowlę, podlegającą opodatkowaniu.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano w szczególności, że w świetle art. 217 Konstytucji RP element konstrukcyjny podatku, jakim jest przedmiot opodatkowania, nie może być ustalany na podstawie domniemania istnienia budowli. Zatem zasadne jest stwierdzenie, że wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 P.b. dla potrzeb klasyfikacji prawno-podatkowej ma charakter zamknięty. Pozostałe przepisy P.b., czy przepisy innych ustaw dla klasyfikacji na gruncie podatku od nieruchomości nie powinny być kluczowe w sytuacji, gdy podobna kategoria obiektu nie została w ogóle wskazana w art. 3 pkt 3 P.b. Nie można także dokonywać kwalifikacji przedmiotu opodatkowania opierając się jedynie na załączniku do P.b.

W tym kontekście skarżąca wskazała na brak jednoznacznego wskazania w art. 3 pkt 3 P.b., pozostałych przepisach tej ustawy oraz załącznikach do niej stacji ładowania pojazdów elektrycznych. Tym samym mając na względzie standardy interpretacyjne wyznaczone przez wyrok TK w sprawie P 33/09 (którego istotnych aspektów organ interpretacyjny nie uwzględnił) stwierdzić należy, że stacje ładowania nie zostały uznane za budowle, a tym samym nie objęto ich opodatkowaniem. Pozostałe przepisy P.b. mogą być pomocne przy kwalifikacji prawno-podatkowej danego obiektu, jeżeli dana klasa (kategoria) obiektu została wprost wskazana w art. 3 pkt 3 P.b. Natomiast jeżeli dana klasa (kategoria) obiektu nie została expressis verbis wymieniona w art. 3 pkt 3 P.b., to ewentualne wskazanie tego obiektu w dalszych przepisach tej ustawy nie może być decydujące przy klasyfikacji prawno-podatkowej.

Mimo, że w art. 3 pkt 3 P.b. jako przykładowy rodzaj budowli wymieniono wolnostojące urządzenia techniczne, to w przeciwieństwie do stanowiska organu, zdaniem skarżącej, nie można uznać, aby stacje ładowania pojazdów stanowiły taki obiekt. Przez tego rodzaju obiekt rozumie się takie urządzenia, które nie są połączone przestrzennie z żadnym obiektem budowlanym, zarówno z budynkiem jak i budowlą np. fundamentem, co potwierdza się w doktrynie (np. W. Morawski w: W. Morawski (red.), T. Brzezicki, K. Lasiński—Sułecki, P. Majka, W. Morawski, Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych - komentarz, Gdańsk 2016, s. 101-102).

Tym samym pogląd organu, wskazujący, że przestrzenne połączenie z innym obiektem budowalnym - o ile nie będzie to część urządzenia technicznego w postaci stacji ładowania pojazdów, lecz inny, samodzielny obiekt budowlany lub jego część - nie wyklucza uznana takiego urządzenia technicznego jako wolnostojącego jest błędny.

W doktrynie wskazuje się także, iż pojęcie "wolnostojące obiekty budowlane" na gruncie ustawy o EiPA należy interpretować inaczej, niż "wolnostojące urządzenia techniczne" dla potrzeb P.b. (A.Kałążny: Stacje ładowania samochodów elektrycznych a podatek od nieruchomości w: Kazus Podatkowy 3(14) 2020).

Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA (m.in. w wyrokach NSA z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2493/12 oraz z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 1770/21, z których wynika, że na gruncie u.e.p.a. przez "wolnostojący obiekt budowlany" należy rozumieć po prostu stację ładowania zlokalizowaną poza budynkiem, również w sytuacji gdy jest posadowiona na fundamencie, a więc odmiennie niż przyjęto interpretować pojęcie "wolno stojący" na gruncie podatku od nieruchomości".

W konkluzji tej części rozważań skarżąca stwierdziła, że w opisanym zdarzeniu przyszłym opodatkowaniu podlegać będzie wyłącznie element budowlany, do którego będzie przymocowana stacja, czyli fundament bądź inna powierzchnia w przypadku uznania za budowlę.

Nadto wskazano, że stacji ładowania pojazdów nie można uznać za urządzenie budowlane, które zapewnia możliwość użytkowania danego obiektu zgodnie z lego przeznaczeniem. Opodatkowaniu podlegają urządzenia wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 9 P.b., a także inne urządzenia techniczne, które nie są wymienione w treści art. 3 pkt 9 P.b. pod warunkiem, że zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego będącego budowlą zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie sposób przyjąć, aby to stacja ładowania składająca się z poszczególnych elementów technicznych zapewniała możliwość użytkowania fundamentu lub podobnej powierzchni zgodnie z jej przeznaczeniem. Przeciwnie, to ten fundament/podobna powierzchnia będą zapewniać, aby urządzenie techniczne mogło być używane zgodnie z przeznaczeniem.

W ramach zarzutu błędnej wykładni art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że pojęcie budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w kontekście stacji ładowania pojazdów należy interpretować w oparciu o przepisy ustawy o EiPA skarżąca wskazała, że argumentacja dokonana przez organ opiera się na przyjęciu, że ustawa o EiPA stanowi uzupełnienie przepisów P.b. w zakresie budowli opodatkowanych, gdyż z wyroku TK sygn. P 33/09 wynika, że dla celów klasyfikacji prawno-podatkowej nie jest wykluczone aby współdecydowały "inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane". W ocenie skarżącej, brak jest jednak podstaw, aby uznać ustawę o EiPA za akt w odpowiedni sposób uzupełniający/modyfikujący/ doprecyzowujący P.b. w powyższym rozumieniu. Należy zauważyć m.in., że wolnostojące urządzenia techniczne w rozumieniu P.b. oznaczają takie urządzenia, które nie są połączone przestrzennie z żadnym obiektem budowlanym, zarówno z budynkiem jak i budowlą, jak również nie zawierają części budowlanych (co jednoznacznie potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych). Natomiast stacje ładowania, które organ określa jako objęte art. 2 pkt 27 lit. b) ustawy o EiPA, są połączone z fundamentem, a zatem z budowlą w rozumieniu P.b. oraz u.p.o.l. lub inną podobną powierzchnią. Ta okoliczność potwierdza, że "wolnostojące obiekty budowlane" na gruncie Ustawy o EiPA należy interpretować inaczej, niż "wolnostojące urządzenia techniczne" dla potrzeb P.b. i opodatkowania podatkiem od nieruchomości, co znajduje potwierdzenie w doktrynie w odniesieniu do traktowania ładowarek "słupkowych". Art. 2 pkt 27 lit. b) Ustawy o EiPA, czy inne przepisy tej ustawy nie potwierdzają tożsamego traktowania tych definicji, np. poprzez jednoznaczną referencję do przepisów P.b. Przyjęcie za organem, iż przedmiot opodatkowania może być definiowany przez inne ustawy niż u.p.o.l. oraz P.b. stanowiłoby naruszenie jednej z fundamentalnych zasad prawa podatkowego w demokratycznym państwie prawnym, zgodnie z którą zakres przedmiotu opodatkowania musi być precyzyjnie określony w ustawie podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak skardze, podkreślając dodatkowo, że stanowisko strony znajduje potwierdzenie w wyrokach NSA w sprawach o sygn. III FSK 840 – 842/23, a także w licznych orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych. Wskazał także, iż zaskarża przedmiotową interpretację w całości i wnosi o jej uchylenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej: p.p.s.a.) podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 4 czerwca 2024 r. nr [...] dotycząca opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji ładowania pojazdów elektrycznych wydana przez Prezydenta Miasta M. na wniosek skarżącej

(przy czym w oznaczeniu adresata interpretacji popełniono błąd pisarski oznaczając go jako "A1").

Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozstrzyganej sprawie skarżąca, kwestionując zgodność z prawem zaskarżonej indywidualnej interpretacji, sformułowała zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

Na wstępie zaznaczyć należy, że zagadnienie, którego dotyczy zaskarżona interpretacja było już przedmiotem analizy sądów administracyjnych, które uchyliły interpretacje wydane na wniosek skarżącej kierowany do innych organów (por.m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 593/24, WSA w Warszawie z dnia 10 października 2024 r., sygn. akt VIII SA/Wa 546/24, WSA w Gliwicach: z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 475/24 oraz z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 628/24, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko zawarte w przywołanych orzeczeniach, wobec czego posłuży się zaprezentowaną w nich argumentacją.

W myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędącym budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związanym z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Ustawodawca na gruncie powyższego przepisu wyodrębnił zatem dwie kategorie budowli zaliczane dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości:

1) obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 P.b., niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury,

2) urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 P.b. związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Przez obiekt budowlany w rozumieniu przepisów P.b. należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z uwagi na fakt, że prawodawca w treści art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wyraźnie wyeliminował budynki i obiekty małej architektury, należy przytoczyć definicję budowli określoną przez prawo budowlane.

Art. 3 pkt 3 P.b. stanowi, że budowla to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przechodząc do ostatniej z definicji, tj. urządzenia budowlanego - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 P.b.).

Analiza powyższych przepisów pozwala na stwierdzenie, że urządzenie budowlane w świetle przepisów prawa budowlanego jest odrębną od budowli kategorią obiektów. Spełnienie przez urządzenie kryteriów urządzenia budowlanego nie jest również uzależnione od wypełnienia kryterium obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 P.b. Z kolei definicja budowli zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmuje obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Dla celów podatkowych ustawodawca rozszerzył więc w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w porównaniu z przepisami P.b. pojęcie budowli, obejmując tą kategorią zarówno budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, jak i urządzenia budowlane wymienione w art. 3 pkt 9 P.b.

Ustalając przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy mieć na uwadze art. 2 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc ustalenie, że dany obiekt jest budowlą lub urządzeniem budowlanym wymienionym w art. 3 pkt 9 P.b. wymaga potwierdzenia, że jest obiektem budowlanym zgodnie z at. 3 pkt 1 P.b. oraz wykluczenia możliwości jego identyfikowania jako budynku (w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) albo obiektu małej architektury. Jednocześnie stosując reguły wykładni językowej należy dojść do wniosku, że urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 P.b., jeżeli nie spełniają kryteriów określonych w art. 3 pkt 1 P.b., nie są objęte zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości. Dokonując weryfikacji, które obiekty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, należy mieć również na uwadze wyrok TK z 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że za budowle dla celów podatkowych mogą zostać uznane jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 P.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b P.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową, mając zarazem na uwadze, iż nie jest wykluczone, że o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń współdecydować będą również inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane. Przy czym odwołanie się w u.p.o.l. do przepisów prawa budowlanego należy interpretować jako odesłanie do przepisów ustawy Prawo budowlane, a nie jako odesłanie do wszelkich przepisów regulujących zagadnienia związane z procesem budowlanym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że skarżąca planuje rozszerzyć zakres prowadzonej działalności o stacje ładowania pojazdów, które będą posadowione na fundamencie prefabrykowanym, dedykowanym do konkretnego modelu stacji oraz przymocowane do powierzchni w postaci betonowej czy żelbetowej płyty parkingowej, jak również do fundamentowej lub stropowej płyty garażu wielostanowiskowego. Stacje ładowania będą mocowane do ww. fundamentu/powierzchni szpilkami fundamentowymi, na które po posadowieniu (wstawieniu w otwory montażowe stacji) zostaną nałożone nakrętki. Stacja ładowania składać się będzie przede wszystkim z urządzenia technicznego, przewodów do ładowania pojazdów i ewentualnego fundamentu prefabrykowanego. Ponadto planowany przez skarżącą model stacji umożliwi w dowolnym momencie przeniesienie jej do innej lokalizacji bez uszkodzenia płyty fundamentowej.

Oceniając czy stacja ładowania stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. wskazać należy, że stacje ładowania pojazdów elektrycznych nie zostały wymienione w treści art. 3 pkt 3 P.b. Nie zostały również zdefiniowane jako budowla w pozostałych przepisach tej ustawy, czy w jej załącznikach.

Odnotować w tym miejscu trzeba, że w tej sprawie organ interpretacyjny bezpodstawnie przyjął, że jest związany stwierdzeniami Wnioskodawczyni zawartymi w przedstawionym przez nią stanowisku, w ramach którego strona podnosiła, że stacja ładowania pojazdów nie jest urządzeniem budowlanym, podczas gdy dla organu wiążący jest jedynie opis stanu faktycznego, w konsekwencji czego organ odstąpił od argumentacji opartej na definicji zawartej w art. 2 pkt 27 lit. a ustawy o EIPA.

Niemniej jednak wskazać warto, że, zdaniem Sądu, opodatkowania stacji ładowania pojazdów nie można także wywodzić z zakwalifikowania ich art. 2 pkt 27 lit. a ustawy o EIPA do urządzeń budowlanych

Z zacytowanego bowiem wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jak również z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2022 r., sygn. akt III FPS 2/22 (opubl. w CBOSA), wynika wprost, że za budowlę uznaje się jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3 pkt 9 P.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej. Jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane expressis verbis w ustawie, koniecznym jest wykazanie, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem z wyłączeniem jednak: urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu P.b., które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle w ujęciu u.p.o.l. oraz urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu P.b. nie są instalacje. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż zarówno w ustawie Prawo budowlane, jak i w załącznikach do niej nie znajduje się żadne odwołanie do ustawy o EIPA. Tym samym, zasadny jest zarzut skarżącej, że przy definiowaniu budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie należy odwoływać się do innych niepodatkowych ustaw, które nie zostały objęte odesłaniem z u.p.o.l. W konsekwencji definiowanie stacji ładowania jako przedmiotu opodatkowania poprzez odwołanie się do przepisów ustawy o EIPA nie jest zasadne.

Tym samym kwestią decydującą dla rozstrzygnięcia podatkowego statusu stacji ładowania pojazdów jest interpretacja zwrotu: "związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt III FSK 3953/21 przesądził, że przez urządzenie budowlane, niewymienione wprost w art. 3 pkt 9 P.b. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., należy rozumieć urządzenia techniczne:

1) niebędące instalacjami, o których mowa w art. 3 pkt 1 P.b., jak też budynkiem, budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b., załącznika do tej ustawy lub innej ustawy zawierającej przepisy prawa budowlanego, a także obiektem małej architektury;

2) funkcjonalnie powiązane z budynkiem lub budowlą w znaczeniu wymienionym w pkt 1;

3) pełniące funkcję służebną wobec budynku lub budowli wymienionej w pkt 1;

4) zapewniające możliwość użytkowania budynku lub budowli wymienionej w pkt 1 zgodnie z ich przeznaczeniem i tylko wówczas, gdy związek użytkowy urządzenia technicznego z takim obiektem budowlanym jest konieczny dla realizacji funkcji tegoż obiektu oraz bezpośredni (nie będą urządzeniem budowlanym urządzenia techniczne jedynie usprawniające eksploatację obiektu identyfikowanego, jako oddzielna budowla, poprawiające warunki pracy, np. taśmociągi, suwnice, terminale komputerowe, kasy fiskalne itp.);

5) wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych;

6) użytkowo/funkcjonalnie powiązane z konkretnym budynkiem lub konkretną budowlą w znaczeniu opisanym w pkt 1, tj. skonkretyzowanym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W świetle tej definicji Sąd uznał, że stacja ładowania pojazdów nie stanowi urządzenia budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 9 P.b., a w konsekwencji budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Nie można jej bowiem zaliczyć do urządzeń, które zostały wymienione w art. 3 pkt 9 P.b. Nie można również uznać, aby stacja ładowania pojazdów pełniła funkcję służebną w stosunku do obiektu budowlanego w postaci fundamentu/podobnej powierzchni.

Ponadto Sąd zaaprobował ugruntowany pogląd judykatury, zgodnie z którym w stanie prawnym obowiązującym po 28 czerwca 2015 r. nie można zaakceptować stanowiska organów podatkowych, które uznają, że rozmaite urządzenia związane z przepływem energii elektrycznej, takie jak m.in.: rozdzielnia wnętrzowa, automatyka, sterownia, aparatura wysokiego napięcia, transformator itp. stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 P.b. i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., będące w związku techniczno-użytkowym i funkcjonalnym z siecią elektroenergetyczną stanowiącą budowlę w rozumieniu Prawa budowlanego, wymienioną w kategorii XXVI obiektów budowlanych załącznika do ustawy Prawo budowlane (por. wyroki: NSA z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 740/22, WSA w Poznaniu z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Po 636/22).

Uwzględniając zatem powyższe podzielić należało Sąd stanowisko skarżącej, zgodnie z którym stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (z wyłączeniem ewentualnego fundamentu lub podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym). Przedstawiona ocena prawna przesądza zatem o uznaniu za zasadne podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię.

Ponownie rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji organ zobowiązany będzie do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości, pomimo, iż w części stanowisko Wnioskodawczyni uznano za prawidłowe. Sąd miał bowiem na uwadze niepodzielność interpretacji, którą wydano w odpowiedzi na jedno pytanie Wnioskodawczyni.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł, obejmującą wpis od skargi uiszczony w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, określone w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.