Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 841/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 par. 2 i 3, art. 124, art. 125, art. 126, art. 127
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia; oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r., nr rej. (...), Inspektor Pracy działający w ramach właściwości miejscowej Okręgowego Inspektoratu Pracy w P., na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z zm.), orzekł o nałożeniu na M. K. grzywny w wysokości (...) zł, w celu przymuszenia wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr (...) z dnia (...) listopada 2009 r.

Jak wyjaśnił organ M. K., prowadząca przedsiębiorstwo pod nazwą "A" w K., nie wykonała podlegających wykonaniu decyzji inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. wskazanych w punktach 2, 10, 14, 19 i 21 nakazu z dnia (...) sierpnia 2008 r., nr rej. (...). Decyzje powyższe nakładały na obowiązaną konieczność zapewnienia prawidłowej szerokości dojścia do stanowiska obsługi kas i sprzedaży alkoholi w sklepie położonym przy ul. (...) w P. (decyzja nr 2); zapewnienia prawidłowej szerokości zejścia do pomieszczeń magazynowych w sklepie przy ul. (...) w P. (decyzja nr 10); zorganizowania stanowiska pracy kierownika sklepu przy ul. (...) w P. w pomieszczeniu o wysokości min. 2,5 m (decyzja nr 14); zapewnienia/urządzenia dla pracowników zatrudnionych w sklepie przy ul. (...) w odpowiednich. odpowiednich pomieszczeń/urządzeń higieniczno – sanitarnych (decyzja nr 19) oraz zapewnienia/urządzenia dla pracowników zatrudnionych w sklepie przy ul. (...) w P. pomieszczenia do spożywania posiłków własnych (decyzja nr 21). M. K. nie wykonała powyższych obowiązków pomimo doręczenia zobowiązanej upomnienia z wezwaniem do dobrowolnej realizacji decyzji. W związku z powyższym organ, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) listopada 2009 r., nałożył na zobowiązaną cztery kolejne grzywny w celu przymuszenia w kwocie (...) zł, (...) zł, (...) zł i (...) zł. Pomimo zastosowania powyższego środka egzekucyjnego od ponad dwóch lat decyzja pozostaje jednakże niewykonana przez zobowiązaną.

W dalszej części uzasadnienie organ podał, iż zgodnie z art. 121 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywna w celu przymuszenia nakładana na M. K. nie mogła być niższa od kwoty (...) zł oraz przekroczyć kwoty (...) zł. Organ wymierzając przedmiotową grzywnę uwzględnił fakt, iż realizacja decyzji jest niezbędna dla zapewnienia ochrony życia i zdrowia pracowników, a zobowiązana od ponad dwóch lat uchyla się od jej wykonania.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. K. zarzucając mu naruszenie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niedoręczenie zobowiązanej upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku przed nałożeniem grzywny w celu przymuszenia. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 124 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na niepodaniu w treści postanowienia imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby, która je wydała oraz zaniechaniu wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego postanowienia, jak i naruszenia art. 7 § 2 w związku z art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenia maksymalnej grzywny w wysokości (...) zł.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2011 r. nr (...) Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie organ II instancji powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wyjaśnił, iż na zaskarżonym postanowieniu znajduje się własnoręczny podpis osoby, która wydała zaskarżone postanowienie oraz pieczątka z podaniem imienia i nazwiska, a także stanowiska tej osoby. Informacje zawarte w miejscu złożenia podpisu przez osobę wydającą postanowienie pozwalają na stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane przez M. W., starszego inspektora pracy – specjalistę, oraz że ww. osoba własnoręcznie podpisała wydane postanowienie. Okręgowy Inspektor Pracy nie zgodził się z wykładnią art. 124 § 1 kpa dokonaną przez zobowiązaną, w myśl której imię i nazwisko oraz stanowisko osoby wydającej postanowienie powinny być napisane odręcznie. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz doktryny postępowania administracyjnego. Podobnie za bezzasadny uznano zarzut zaniechania wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów, na podstawie których zostało wydane. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia skarżącej upomnienia, organ wyjaśnił, iż w dniu (...) marca 2009 r., inspektor pracy skierował do zobowiązanej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru pisemne upomnienie nr rej. (...), doręczone w dniu (...) marca 2009 r. Zobowiązana potwierdziła odbiór upomnienia własnoręcznym podpisem. Po doręczeniu upomnienia, niewykonanie decyzji z dnia (...) sierpnia 2008 r. zostało stwierdzone przez inspektorów pracy w toku kontroli przeprowadzonej w dniach (...) września i (...) października 2009 r., a potwierdzone w protokole kontroli z dnia (...) października 2009 r. Ustalenia powyższe legły u podstaw wszczęcia w dniu (...) listopada 2009 roku postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) listopada 2009 r. W ramach przedmiotowego postępowania wydane zostało zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Mając powyższe na względzie Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że podniesiony w zażaleniu zarzut niedoręczenia upomnienia jest bezzasadny. Za równie nietrafny uznano zarzut nałożenia grzywny w maksymalnej wysokości. Jak wskazano, w art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 powyższej ustawy). Z zasad powyższych wynika obowiązek zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. W opinii organu nie można natomiast z treści art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wywodzić, że organ egzekucyjny ma obowiązek uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia sytuacją osobistą czy możliwościami finansowymi zobowiązanego. Tym bardziej, że zobowiązany może uwolnić się od zapłacenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek. Zdaniem Okręgowego Inspektora Pracy organ egzekucyjny (inspektor pracy) wyznaczył wysokość grzywny w myśl wskazanych w orzecznictwie sądów administracyjnych zasad racjonalnego działania i niezbędności. Celem zastosowanego środka egzekucyjnego było doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku. Zważywszy na fakt, iż realizacja decyzji jest niezbędna dla zapewnienia ochrony życia i zdrowia pracowników, a zobowiązana już od ponad dwóch lat nie wykonuje nałożonych na nią obowiązków, również pomimo czterokrotnego zastosowania wcześniej grzywny w celu przymuszenia w kwotach: (...) zł, (...) zł, (...) zł i (...) zł, zastosowaną grzywnę w wysokości (...) zł należało uznać za środek egzekucyjny zastosowany zgodnie z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. K. reprezentowana przez adwokata P. S. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niedoręczenie zobowiązanej upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku przed nałożeniem grzywny w celu przymuszenia; naruszenie art. 124 § 1 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na niepodaniu w treści postanowienia imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby, która je wydała oraz zaniechaniu wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego postanowienia; naruszenie art. 7 § 2 w związku z art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenia maksymalnej grzywny w wysokości (...) zł; naruszenie art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest dla strony bardziej korzystne niż wykonanie zastępcze oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 oraz art. 138 § 1 kpa poprzez brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy jak i nieprawidłowe zachowania zaskarżonego postanowienia w mocy.

W treści skargi podtrzymano dotychczasowe zarzuty podkreślając w szczególności, iż wadliwe jest twierdzenie organu, iż upomnienie z dnia (...) marca 2009 r. zwalniało organ z konieczności ponownego upomnienia skarżącej. Nałożenie grzywny stanowiło bowiem nową, samodzielną czynność organu egzekucyjnego. Powtórzono również zarzuty dotyczące wyjątkowej dolegliwości grzywny w wysokości (...) zł oraz braku rozważenia, czy w realiach przedmiotowej sprawy za bardziej zasadne nie należałoby uznać zastosowania innego środka egzekucyjnego – wykonania zastępczego.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości postanowienia Okręgowego Inspektora Pracy utrzymującego w mocy postanowienie Inspektora Pracy działającego w ramach właściwości miejscowej Okręgowego Inspektoratu Pracy z dnia (...) czerwca 2011 r. nakładającego na M. K. grzywnę w wysokości (...) zł, w celu przymuszenia wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia (...) listopada 2009 r.

W pierwszej kolejności niezbędne jest wskazanie, że w sprawie prowadzonych wobec skarżących czynności egzekucyjnych orzekał już zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Przedmiotem sądowej kontroli były uprzednio wydane postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia(...) sierpnia 2010 r., utrzymujące w mocy postanowienie z dnia (...) lipca 2010 r., nakładające na skarżącą grzywnę w wysokości (...) zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia (...) listopada 2009 r. I tak, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 771/10 oddalił skargę na powyższe postanowienie, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 759/11, oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu wojewódzkiego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, LEX 493588).

Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym powyżej wyroku z dnia 20 lipca 2011 r. wskazał, iż w sprawie wykonania obowiązków, określonych decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r. zostały już wcześniej podjęte czynności egzekucyjne. I tak inspektor pracy skierował w dniu (...) marca 2009 r. do zobowiązanej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru pisemne upomnienie, które zostało skutecznie jej doręczone w dniu (...) marca 2009 r. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż obecnie kwestionowana grzywna w celu przymuszenia dotyczy wykonania tych samych obowiązków, do których odnosiło się powołane powyżej upomnienie (tożsamość przedmiotowa czynności egzekucyjnej); natomiast sama grzywna została nałożona w celu kolejnego przymuszenia zobowiązanej M. K. do wykonania obowiązków wynikających z nakazu Inspektora Pracy (tożsamość podmiotowa czynności egzekucyjnej). Jak wyjaśnił Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2011 r., jeżeli w ramach egzekucji tych samych obowiązków wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, podejmuje kolejne czynności egzekucyjne, w takim przypadku nie musi ponawiać wcześniejszego upomnienia do zobowiązanego ani kierować do niego nowego upomnienia, wszak takowe już nastąpiło. Skarżąca nie ma zatem podstaw, by twierdzić, że przed nałożeniem kolejnej grzywny w celu przymuszenia organ Inspekcji Pracy winien skierować do niej "nowe" upomnienie, co przesądza o bezprzedmiotowości powyższego zarzutu.

Podobnie za nietrafny uznać należy zarzut naruszenie art. 7 § 2 w związku z art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenie maksymalnej grzywny w wysokości (...) zł oraz naruszenie art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest dla strony bardziej korzystne niż wykonanie zastępcze. Sąd podkreśla, iż zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2011 r., jak i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2011 r. zasadnie podkreślono, iż grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, stosowanym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, którego zadaniem jest doprowadzenie do realizacji tychże obowiązków, wynikających z decyzji administracyjnej. Grzywna nie ma zatem charakteru sankcji za niewykonanie nałożonych obowiązków, a jedynie ma odpowiednio zmotywować osobę zobowiązaną do ich realizacji. Obowiązkiem organu jest zatem nałożenie grzywny, która będzie na tyle dolegliwa, iż przyczyni się do wykonanie nałożonego na osobę zobowiązaną zobowiązania, przy uwzględnieniu sytuacji faktycznej zobowiązanego.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji niezwykle precyzyjnie wyjaśnił, iż wysokość grzywny w celu przymuszenia, choć leży w sferze uznania administracyjnego, nie może być jednakże nakładana w sposób dowolny. Przy jej nakładaniu organ obowiązany jest w szczególności uwzględnić podstawowe zasady postępowania egzekucyjnego, do który zalicza się zasadę racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) oraz zasadę niezbędności (art. 7 § 3 powyższej ustawy). Obowiązkiem organu jest więc zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. W przedmiotowej sprawie celem zastosowanego środka egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku, który ma podstawowe znaczenie zapewnienia ochrony życia i zdrowia pracowników. Co więcej, zobowiązana już od prawie trzech lat nie realizuje nałożonego na nią obowiązku, również pomimo wcześniejszego, czterokrotnego zastosowania grzywny w celu przymuszenia w kwotach: (...) zł, (...) zł, (...) zł i (...) zł. W powyższym świetle zastosowaną grzywnę w wysokości (...) zł należało uznać za środek egzekucyjny zastosowany zgodnie z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności. Niewątpliwie zastosowana grzywna, z uwagi na swoją dolegliwość, może wpłynąć na wykonanie przedmiotowej decyzji. Jak zresztą zasadnie wywodzi organ II instancji, zastosowanie grzywny w niższej wysokości skutkowałoby pozbawieniem powyższego środka jego podstawowego celu, którym jest doprowadzenie do realizacji obowiązku.

Odnosząc się do braku rozważenia, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie innego środka egzekucyjnego – wykonania zastępczego – powtórzyć należy za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2011 r., iż wbrew twierdzeniu skarżącej środek ten jest jednak bardziej dolegliwy niż nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Polega on na zleceniu innej osobie wykonania za zobowiązanego egzekwowanego obowiązku na jego koszt. W konsekwencji pociąga on za sobą nieodwracalne dla zobowiązanego skutki natury finansowej. Natomiast, zgodnie z art. 125 i 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu, w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Z kolei grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą mu być zwrócone w całości lub w części. Stąd, jak zasadnie wywiódł organ II instancji w odpowiedzi na skargę, za bezzasadny uznać należało zarzut braku rozważanie, czy w sprawie nie należało zastosować innego środka egzekucyjnego.

Za równie nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art. 124 § 1 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na niepodaniu w treści postanowienia imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby. Jak prawidłowo wyjaśnił Okręgowy Inspektor Pracy w zaskarżonym postanowienie, na postanowieniu Inspektora Pracy z dnia (...) czerwca 2011 r. znajduje się własnoręczny podpis osoby, która wydała zaskarżone postanowienie oraz pieczątka z podaniem imienia i nazwiska, a także stanowiska tej osoby. Informacje zawarte w miejscu złożenia podpisu przez osobę wydającą postanowienie pozwalają na stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane przez M. W., starszego inspektora pracy – specjalistę, oraz że ww. osoba własnoręcznie podpisała wydane postanowienie. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, iż z treści art. 124 kpa nie można wywieść, aby na organy administracji publicznej nałożony został obowiązek własnoręcznego oznaczenia imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby podpisującej postanowienie, lecz zobowiązuje organ do własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do wydania postanowienia. W przedmiotowej sprawie podpis osoby upoważnionej do wydania postanowienia jest własnoręczny, co prawda nieczytelny, ale uzupełniony imienną pieczątką składającego podpis z podaniem imienia nazwiska i stanowiska służbowego. Takie podpisanie postanowienia spełnia wymagania z art.124 kpa i jest w ocenie Sądu prawidłowe bowiem identyfikuje osobę, która wydała decyzję w sposób jasny i niewątpliwy, a temu właśnie służy złożenie podpisu pod postanowieniem.

Nie znajdują również oparcia zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów art. 7 oraz art. 77 kpa poprzez niewystarczające wyjaśnienie sytuacji faktycznej sprawy, w szczególności pominięcie powierzchni lokalowej, trudności organizacyjnych związanych z dostosowaniem lokalu do określonych w decyzji wymagań. W istocie bowiem, zgodnie z treścią art. 29 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności zarzutu objętego tytułem wykonawczym, nie może rozpatrywać zarzutów dotyczących postepowania jurysdykcyjnego.

Reasumując dotychczasowe rozważania Sąd wskazuje, iż zaskarżone postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.