Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 798/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Sędzia NSA Anna Stępień, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej D. w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w Ł. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 798/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla "A" sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. A 10a, obejmujące: budowę stacji bazowej Telefonii Komórkowej systemu 900/1800/2100 na istniejącym słupie energetycznym nr 4 wraz z pomostami, wzmocnieniem słupa oraz stóp fundamentowych słupa na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 58 (dz. nr 17/52), na warunkach uzgodnienia raportu i projektu budowlanego Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego w Ł. z dnia [...], znak: [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa "D" podniosła, iż przedmiotowa decyzja została wydana w oderwaniu od skutków, które powstaną w wyniku realizacji ww. inwestycji. Wskazała przy tym, iż nie zgadza się z dołączonym do dokumentacji Raportem oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, w którym przedstawiono prognozę występowania obszarów o wartościach przekraczających dopuszczalny poziom promieniowania, informującą, że będzie on występował wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Odwołująca się podkreśliła ponadto, iż projektowana inwestycja, jako zlokalizowana na terenie parku, będzie miała niekorzystny wpływ na świat roślin i zdrowie ludzi.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...], znak: [...].

W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż inwestor wystąpił w dniu [...] do organu I instancji o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej Telefonii Komórkowej systemu 900/1800/2100 na istniejącym słupie energetycznym nr 4, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 58 (dz. nr 17/52) i modernizację w/w słupa, określając zakres tej modernizacji. Do wniosku załączono wymagane prawem dokumenty, w tym raport oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Zawarta w tymże raporcie ocena oddziaływania na środowisko wskazująca, iż oddziaływanie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej nie będzie wpływało negatywnie na zdrowie ludności ani na inne elementy szeroko pojętego środowiska naturalnego, została sporządzona przez osobę upoważnioną do jej dokonywania i stanowiła wraz z projektem budowlanym podstawę do wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...], Nr [...], w której uzasadnieniu stwierdzono, iż w oparciu o przedłożone materiały Wydział Środowiska i Rolnictwa [...] Urzędu Wojewódzkiego uzgodnił rozwiązania projektowe stacji bazowej w proponowanej lokalizacji uznając, że planowana inwestycja będzie spełniała wymogi w zakresie ochrony środowiska przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym szkodliwym dla ludzi i środowiska. Stąd też w ocenie organu odwoławczego zachodzi brak podstaw do podważenia opinii biegłego, a tym samym zarzut strony skarżącej, że inwestycja ta będzie miała niekorzystny wpływ na świat roślin oraz zdrowie ludzi, jest bezzasadny.

Na podstawie powyższych ustaleń organ odwoławczy przyjął, iż w sprawie zostały spełnione warunki wskazane w art. 35 ust l i 2 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 106 poz. 1126, z późn. zm.), co zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy powoduje, że właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze na powyższą decyzję Spółdzielnia Mieszkaniowa "D", wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podniosła zarzut naruszenia przez organy orzekające w sprawie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Skarżąca wskazała przy tym m.in., że zarówno ona, jak i mieszkańcy Osiedla są zdecydowanie przeciwni lokalizacji budowy stacji bazowej telefonii komórkowej w bezpośrednim sąsiedztwie ich domów mieszkalnych. Zgodnie bowiem z miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego osiedla funkcją dominującą jest mieszkalnictwo. Zamierzoną inwestycję należy niewątpliwie zaliczyć do mogących pogorszyć stan środowiska. Tymczasem układ terenów zieleni miejskiej powinien zapewniać właściwe warunki zdrowotne, klimatyczne i wypoczynkowe, niezbędne do zaspokojenia potrzeb miast, związanych z zamieszkaniem, pracą i wypoczynkiem. Słup po modernizacji będzie zaś stanowił negatywną dominację przestrzenną, która oprócz wyładowań elektrycznych będzie budziła niepokój i wpływała negatywnie na chęć rekreacji w parku, który jest jedynym miejscem zabaw dla dzieci.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek głównie z przyczyn niepodniesionych przez skarżącą, które jednak Sąd wziął pod uwagę, nie będąc stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), związany granicami skargi.

Tym niemniej tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uwzględnienie skargi skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji może nastąpić zaś tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "upsa"/.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz. 1126, z późn. zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 2 tej ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:

1) projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi,

2) dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym,(...).

Stosownie zaś do art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji, zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl ustępu drugiego tego artykułu, nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę /pkt 2/ oraz roboty budowlane polegające na modernizacji, remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z perspektywy powołanych wyżej przepisów w pierwszej kolejności podnieść należy, iż organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, iż wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. A 10a pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż budowa stacji bazowej Telefonii Komórkowej systemu 900/1800/2100 na istniejącym słupie energetycznym wraz z pomostami, wzmocnieniem słupa oraz stóp fundamentowych tegoż słupa, zmienia zagospodarowanie terenu i w związku z tym w sprawie występowała konieczność ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania, o której mowa w przywołanym wyżej art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W dalszej kolejności wskazać przyjdzie, iż organy orzekające w sprawie także błędnie przyjęły, iż inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wprawdzie stacja ma zostać zrealizowana na istniejącym słupie, niemniej jak wynika z projektu budowlanego, słup ten ma zostać rozbudowany u podstawy, tj. wzmocniony i wyposażony w fundamentowe stopy. Niewątpliwie ów słup posadowiony jest na gruncie, którego właścicielem jest Skarb Państwa, użytkownikiem wieczystym zaś Spółdzielnia Mieszkaniowa "D". Powyższe okoliczności powodują, iż nie można uznać załączonej do akt administracyjnych umowy najmu (części powierzchni konstrukcji kratowej słupa nr 4 elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV EC4-[...]-[...]), zawartej między inwestorem a [...] Zakładem Energetycznym Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. przy ul. C 58, za wystarczający dowód na dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu cyt. art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Niewątpliwie bowiem sporna inwestycja wykracza poza przedmiot najmu. Okoliczność ta powoduje, iż niezbędnym jest uzyskanie oświadczenia Spółdzielni – jako użytkownika wieczystego gruntu w kwestii możliwości dysponowania przez inwestora przedmiotową nieruchomością na cele budowlane.

Ponadto uwagę zwraca lakoniczność uzasadnienia decyzji. Organ nie wyjaśnił, jaki dokument wziął pod uwagę przy ocenie przesłanki dowodu na dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane oraz z jakich powodów przyjął, iż sporna inwestycja nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Brak zaś realizacji tychże obowiązków stanowi o naruszeniu art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż sprawa pozwolenia na budowę nie została należycie wyjaśniona, co w konsekwencji oznacza, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. oraz art. 7, art. 77, art. 80, art.81 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym zbędna jest ocena zarzutów skargi, dotyczących raportu oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, gdyż ewentualne oddziaływanie tejże inwestycji na środowisko zostanie poddane ocenie przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ administracji prowadzący postępowanie.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ ten wyjaśni zatem dokładnie wszystkie elementy stanu faktycznego i rozważy jego ocenę w świetle przesłanek wskazanych w art. 32 wskazanej wyżej ustawy, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 ( 3 k.p.a.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 135 i art. 152 upsa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), oraz stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Nadto, wobec uwzględnienia skargi, na mocy art. 200 upsa orzeczono także o kosztach postępowania.