Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 30/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2021 r. sprawy ze skargi Z. N. reprezentowanego przez kuratora adwokata P. J. ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 października 2020 r. nr WSO-I.621.1.144.2020 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania adw. P.J. – kuratora Z.N. ustanowionego postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku sygn. [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2020 o wymeldowaniu Z.N. z pobytu stałego w lokalu nr. [...] przy ul. W [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na skutek wszczęcia i przeprowadzenia postępowania z urzędu organ I instancji doszedł do wniosku, że zachodzą przesłanki do wymeldowania Z.N. na podstawie art. 35 ustawy z 24 września 2010 o ewidencji ludności tj. Dz. U z 2019r. poz. 256 ze zm. ).

Odwołanie od decyzji Prezydenta wniósł kurator Z.N.. Zarzucił on decyzji Prezydenta naruszenie w szczególności przepisów art. 7, 77,80 kpa, a także art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Rozpoznając odwołanie Organ II instancji wskazał, że zarzuty powołane w odwołaniu są niezasadne. Organ uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy na równi z dobrowolnym i trwałym opuszczeniem lokalu traktować należy także sytuację, że osoba opuszcza lokal ponieważ nie posiada tytułu prawnego do jego zajmowania, w szczególności jeśli do opuszczenia lokalu dochodzi na skutek wykonania przez komornika prawomocnego wyroku eksmisyjnego. Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, iż komornik 9 kwietnia 2019 roku przeprowadził eksmisję i wprowadził wierzyciela w posiadanie lokalu. Z.N. zabrał wówczas swoje rzeczy. Ponadto organ stwierdził, że na dzień wydania decyzji w II instancji przedmiotowy lokal w sposób zgodny z prawem zajmowała inna osoba. Odnosząc się do zarzutu nie ustalenia przez organ miejsca pobytu Z.N., zdaniem organu II instancji, jest to zadanie kuratora i to on winien dołożyć starań w tym zakresie.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wniósł adw. P.J. – kurator Z.N., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 7,77 i 80 kpa poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności polegającego na przesłuchaniu świadków mających wiedzę, czy uczestnik opuścił lokal, a także czy opuścił go na stałe, czy czasowo;

2) art. 104, 107 i 11 kpa, poprzez wydanie decyzji niezawierającej wszystkich koniecznych elementów, w szczególności uzasadnienia faktycznego i prawnego, co stanowi naruszenie wyrażonej w art. 11 kpa zasady przekonania.

3) art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 o ewidencji ludności poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku bezspornego ustalenia, że zachodzi przesłanka do wymeldowania uczestnika postępowania.;

4) art. 11 kpa i art. 107 §3 kpa poprzez niedołożenie staranności w uzasadnieniu decyzji, co stanowi naruszenie wyrażonej w art. 11 kpa zasady przekonywania.;

5) art. 8 kpa poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny stanu faktycznego, co doprowadziło do jego błędnego ustalenia.;

6) art. 138 §1 pkt. 2 kpa, poprzez utrzymanie decyzji Prezydenta Miasta [...], mocy, mimo stwierdzenia naruszeń

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jego odrzucenie ze względu na braki formalne, tj. niewskazanie numeru PESEL.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału kurator P.J. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi , w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podanie numeru PESEL, oraz wskazanie, że posiada pełnomocnictwo do reprezentowania Z.N. w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wszystkie braki formalne, zostały uzupełnione w zakreślonym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie Wojewody [...] w przedmiocie wymeldowania skarżącego, któremu zarzucono szereg naruszeń prawa procesowego jak i prawa materialnego. W ocenie sądu zarzuty te nie są jednak zasadne.

Jak wynika z akt sprawy wymeldowania skarżącego organy dokonały z urzędu, działając na podstawie art. 35 ustawy z 24 września 2010 o ewidencji ludności tj. Dz. U z 2019r. poz. 256 ze zm. ). Zgodnie z tym przepisem organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

W rozpoznawanej sprawie organy uznały, za wystarczający dowód opuszczenia miejsca pobytu stałego przez skarżącego sporządzony przez komornika, przy udziale skarżącego, jako dłużnika oraz wierzyciela, protokół wydania nieruchomości – opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. W. [...] w [...], z [...] kwietnia 2019r. Eksmisję przeprowadzono na skutek wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r .I ACa 1063/15. W ocenie organów w/w protokół jest dokumentem o najwyższym walorze dowodowym, potwierdzającym okoliczności w nim zawarte, tym samym prowadzenie postępowania z przesłuchiwania kogokolwiek na okoliczność, że było inaczej, niż opisuje to dokument było nieuzasadnione.

Sąd podzielił powyższe stanowisko organów, uznając, że samo posiadanie przez organy w aktach sprawy podpisanego przez dłużnika protokołu wydania nieruchomości i opróżnienia lokalu, jest wystarczające do uznania, że zachodzi przesłanka trwałego opuszczenia lokalu w sposób dobrowolny, a tym samym, że zachodzi przesłanka do wymeldowania, o której mowa w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Z protokołu tego wynika bowiem jednoznacznie, że w skutek prowadzonych czynności skarżący przeniósł swoje rzeczy na nowy adres zamieszkania. Co więcej do protokołu zapisano, że dłużnik wskazał nowy adres korespondencyjny, oraz że prowadzone przez komornika czynności zakończyły się sukcesem, tj. wprowadzeniem wierzyciela w posiadanie nieruchomości. Należy mieć także na uwadze fakt, że w lokalu nr. [...] przy ulicy W. [...] od dłuższego czasu legalnie – na podstawie umowy najmu przebywa inna osoba.

Tym samym w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia w/w przepisu przez organy, które zasadnie wszczęły postępowanie w niniejszej sprawie z urzędu i rozstrzygnęły o wymeldowaniu skarżącego. Należy wskazać, że zgodnie z poglądem NSA, do stwierdzenia, że opuszczenie lokalu nastąpiło w sposób trwały i dobrowolny, wystarczy stwierdzenie, że proces ten był realizowany na skutek działania pod przymusem ze strony powołanych do stosowania tego przymusu organów państwowych ( por. wyrok NSA II OSK 136 /20 ). Ponadto należy zaznaczyć, że "Na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny)." ( por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 2337/19).

Co więcej wbrew zarzutom skargi w zakresie niewłaściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, w ocenie Sądu przedstawione zarzuty nie uzasadniają uchylenia zaskarżonej decyzji. W sprawie nie doszło bowiem do istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Orzekające w sprawie organy ustaliły w sposób prawidłowy stan faktyczny, a następnie dokonały właściwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w koniecznym zakresie, niezbędnym do oceny braku podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy. Organ II instancji w sposób prawidłowy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, bowiem jasno i w sposób zrozumiały przedstawił i wyjaśniła swoją argumentację, w oparciu jak wskazano powyżej o właściwie zebrany i oceniony materiał dowodowy. Zaskarżona decyzja została zaś uzasadniona, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 Kpa.

Zdaniem Sądu, Wojewoda zasadnie uznał więc, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 35 ustawy o ewidencji ludności i decyzja organu I instancji o wymeldowaniu skarżącego jest zgodna z prawem.

Z tych wszystkich względów, Sąd nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów podniesionych w skardze.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.