Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 691/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi J.M. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa; 2) umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku; 3) zasądza od Starosty [...] na rzecz strony skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

J. M. (dalej jako "Skarżący") wniósł skargę na bezczynność Starosty [...] (dalej jako "Organ") w zakresie udzielenia informacji publicznej. Wyjaśnił przy tym, że wnioskiem z 24 sierpnia 2024 r. zwrócił się do Organu o przesłanie mu projektu organizacji ruchu na drogach gminnych w miejscowości L. oraz protokołów z dwóch ostatnich kontroli dróg gminnych. Zdaniem Skarżącego, termin do udzielenia mu tych informacji upłynął z dniem 9 września 2024 r., bo tak wynika z przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. w Dz.U. z 2022 r., poz. 902, w skrócie jako "u.d.i.p."). Ponieważ nie otrzymał wnioskowanych informacji, wystąpił do Sądu z wnioskiem o zobowiązanie Organu do załatwienia swego wniosku oraz o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania sądowego.

Jako podstawę prawną swej skargi wskazał przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.

Organ wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że w swym wniosku z 24 sierpnia 2024 r. Skarżący nie powołał się na ustawę o dostępie do informacji publicznej i dlatego wniosku tego nie rozpoznawano w trybie tej ustawy, a skierowano do pracownika merytorycznego, by załatwił sprawę w terminach wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego, czyli nie później niż w ciągu miesiąca. Odpowiedź została Skarżącemu udzielona 23 września, przesłano mu wnioskowane dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko.

Skarga jest uzasadniona. Wniosek Skarżącego z 24 sierpnia 2024 r. powinien być potraktowany od chwili jego doręczenia Organowi jako złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazuje na to jego treść, w której obywatel zwrócił się do organu władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) o informację i dokumenty dotyczące sprawy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Nie można było potraktować tego wniosku jako wszczynającego postępowanie określone w kodeksie postępowania administracyjnego i zastosować termin z art. 35 § 3 k.p.a. (nie później niż w ciągu miesiąca), ponieważ termin ten obowiązuje w przypadku załatwienia sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego przez wydanie decyzji, postanowienia lub podjęcie czynności materialno-technicznej, przy czym czynność materialno-techniczna ma dotyczyć praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa a dotyczących obywatela. Nie da się przyjąć z uwagi na jego treść, że wniosek ten wszczynał postępowanie o wydanie zaświadczenia urzędowego, czyli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego zgodnie z przepisem art. 217 § 2 k.p.a. Wniosek ten nie był też skargą ani wnioskiem z art. 221 k.p.a.

Skoro zatem wniosek ten od chwili jego złożenia powinien być potraktowany jako wniosek o informację publiczną, to słuszność ma Skarżący gdy twierdzi, że Organ powinien udzielić mu informacji w terminie wynikającym z przepisu art. 13 ust. 1 ustawy, czyli do 9 września 2024 r. (Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.). Terminu tego Organ nie dotrzymał, gdyż udostępnił Skarżącemu zawnioskowane dokumenty 23 września 2024 r., a to oznacza, że pozostawał w bezczynności polegającej na niezałatwieniu sprawy w terminie wskazanym w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Z powyższych względów Sąd orzekł w pkt 1 wyroku na podstawie przepisu art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a ustawy z dnia 2 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2024 r., poz. 935), że Organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa jest szczególnym, kwalifikowanym naruszeniem, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, prowadzącym do skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia porządku prawnego i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Takich cech stwierdzone w tej sprawie naruszenie prawa w postaci niedotrzymania terminu udzielenia informacji publicznej nie posiada. Mamy tu do czynienia ze zwykłym naruszeniem prawa, potocznie mówiąc – opieszałością w udzieleniu informacji publicznej.

W pkt 2 wyroku Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Organu do załatwienia wniosku, ponieważ wniosek został już załatwiony zgodnie z wolą Skarżącego, co prawda po wniesieniu skargi, ale skutek tego jest taki, że w tym zakresie żądanie skargi stało się bezprzedmiotowe.

Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zostało wydane z mocy przepisu art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Orzeczona w ten sposób kwota 100 zł, to wpis uiszczony przez Skarżącego przy wniesieniu skargi do Sądu.