Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 840/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 115 pkt 4, art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1,2 i 9, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 96 ust. 1, art. 37 ap ust. 1 pkt 2, art. 101 pkt 4
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej: organ, GIF), po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej: strona, skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...](dalej: [...]WIF) z dnia [...] października 2014 r. nr [...]w przedmiocie cofnięcia skarżącemu zezwolenia z dnia [...] lipca 1995 r., znak [...] (zmienionego decyzją z [...] kwietnia 2004 r. znak [...]) na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...], zlokalizowanej w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 115 pkt 4 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, 2 i 9, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 96 ust. 1 oraz art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.; dalej p.f.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.).

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Pismem z [...] kwietnia 2013 r. GIF zwrócił się do [...]WIF z poleceniem przeprowadzenia kontroli w aptekach ogólnodostępnych prowadzonych przez stronę, celem sprawdzenia, czy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dochodzi do naruszeń dyspozycji art. 87 ust. 2 oraz 88 ust. 5 pkt 5 oraz art. 96 p.f.

Przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2013 r. kontrola doraźna apteki ogólnodostępnej o nazwie[...], zlokalizowanej w [...], polegała na dokonaniu analizy faktur dokumentujących sprzedaż z ww. apteki w okresie styczeń-grudzień 2012 r. W protokole nie stwierdzono niezgodności dotyczącej faktur. Jednocześnie uzgodniono z przedsiębiorcą datę dostarczenia do organu faktur z pozostałych aptek.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. przeprowadzono kontrolę doraźną innej prowadzonej przez skarżącego apteki ogólnodostępnej [...]zlokalizowanej w [...]. Z protokołu kontroli wynika, że w punkcie dotyczącym niezgodności stwierdzonych w trakcie kontroli pod pozycją zgodności ważne wpisano: "Sprzedaż produktów leczniczych i wyrobów medycznych z aptek [...]do spółki [...] sp. z o.o. posiadającą apteki [...]w [...]oraz [...]

Pismem z dnia [...] października 2013 r. [...]WIF wezwał stronę do dostarczenia potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii faktur sprzedaży produktów leczniczych za okres od [...] sierpnia 2012 r. do [...] lutego 2013 r. z Apteki [...]zlokalizowanej w [...], do nabywcy [...]sp. z o. o. [...]z siedzibą w [...] przy ul. [...]. Skarżący dostarczył żądane faktury dokumentujące, sprzedaż deficytowych produktów leczniczych takich jak: [...]

Pismem z [...] marca 2014 r. [...]WIF zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki o nazwie [...]zlokalizowanej w [...]w związku z dokonywaniem sprzedaży produktów leczniczych na rzecz podmiotu prowadzącego apteki, tj. z Apteki [...]zlokalizowanej w [...], do apteki [...]sp. z o. o. [...]z siedzibą w [...].

W odpowiedzi na zawiadomienie, przy piśmie z [...]kwietnia 2014 r. (data wpływu do organu [...] kwietnia 2014 r.) skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w oświadczeniu z [...] kwietnia 2014 r. wyjaśnił, iż od chwili otrzymania decyzji [...]WIF z dnia [...] października 2011 r., nakazującej zaprzestania sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych z prowadzonej przez niego apteki [...]w żadnej z prowadzonych przez niego aptek nie dokonywał i nie dokonuje sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej. Dołączył do pisma oświadczenie kierownika apteki co do wiedzy o sprzedaży produktów leczniczych do [...] sp. z o.o.

Pismem z [...] maja 2014 r. pełnomocnik strony wnosił o przeprowadzenie dowodu z dokumentów złożonych do sprawy znak [...] wraz z pismem z [...] maja 2014 r. Do wspomnianych faktur VAT dotyczących sprzedaży z apteki [...] do aptek prowadzonych przez spółkę [...] zostało załączone zestawienie rozchodu zakupionych w ten sposób produktów leczniczych. Ponadto te wskazywały, że sprzedaże produktów leczniczych z apteki ogólnodostępnej [...]do spółki [...] sp. z o.o. zostały dokonane w związku z koniecznością realizowania przez spółkę obowiązku posiadania w prowadzonych przez nią aptekach produktów leczniczych w ilości i asortymencie niezbędnym do zaspokojenia potrzeb zdrowotnych miejscowej ludności. Zakupione od strony - podmiotu prowadzącego aptekę [...] w [...] produkty lecznicze umożliwiły aptekom prowadzonym przez spółkę [...]sp. z o.o. w [...] posiadanie asortymentu produktów leczniczych na poziomie zapewniającym zaspokojenie tych potrzeb, a tym samym realizację wskazanego obowiązku nałożonego ustawą - Prawo farmaceutyczne. Za zasadne uznał zastosowanie przez organ trybu określonego w art. 120 ust.1 pkt 2.p.f.

Pismem z [...] czerwca 2014 r. oraz [...] sierpnia 2014 r. pełnomocnik wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu dokumentów - zakwestionowanych w toku czynności kontrolnych faktur VAT wraz z zestawieniem rozchodu poszczególnych produktów leczniczych za okres od października 2012 do końca lutego 2013 r.; wystąpienie przez [...]WIF do GIF z wnioskiem o udzielenie pisemnej informacji, czy i jakich produktów leczniczych w okresie od sierpnia 2012 r. do lutego 2013 r, brakowało na rynku, jakie były powody braków i czy braki te powodowały stan zagrożenia; wystąpienie przez [...]WIF do hurtowni farmaceutycznej [...] S.A. w [...], o udzielenie pisemnej informacji, czy od sierpnia 2012r. do lutego 2013 r. hurtownie farmaceutyczne przewidywały limity na sprzedaż leków dla aptek ogólnodostępnych nowopowstałych; powołanie biegłego w celu udzielenia odpowiedzi na pytania: czy będące przedmiotem zakwestionowanych sprzedaży produkty lecznicze były w czasie tych transakcji objęte refundacją, jakie i w jakiej ilości były przedmiotem obrotu między apteką [...] a apteką prowadzoną przez spółkę [...], czy powyższe produkty lecznicze były w czasie transakcji dopuszczone do sprzedaży tylko na receptę, jakie i w jakiej ilości były przedmiotem obrotu między apteką [...]a apteką prowadzoną przez spółkę [...]czy z załączonych do akt sprawy faktur VAT oraz załączonych zestawień rozchodu wynika, że apteki należące do spółki [...]dokonywały sprzedaży produktów leczniczych do odbiorców indywidualnych, czy w tzw. "łańcuchu odwróconym", czy rozchód produktów leczniczych zakupionych przez apteki prowadzone przez spółkę [...]od apteki [...] odbywał się w ramach prowadzonej przez te apteki ewidencji, czy zakupione w wyniku tych sprzedaży produkty lecznicze były nabywane w ilościach znacznie przekraczających potrzeby lokalnej ludności, czy pośród leków sprzedanych w wyniku tych transakcji znajdowały się leki, których w danym okresie brakowało na rynku lokalnym, czy fakt sprzedaży produktów leczniczych między wymienionymi aptekami ogólnodostępnymi spowodował stan zagrożenia dla zdrowia i życia pacjentów poprzez stworzenie stanu braku dostępności określonych specyfików i jakich, jaka była ogólna wartość sprzedaży produktów leczniczych przez aptekę [...]do aptek prowadzonych przez spółkę [...] sp. z o.o. z podziałem na sumę ogólną sprzedaży wszystkich produktów leczniczych, wartość sprzedaży leków refundowanych, wartość sprzedaży leków na receptę.

Postanowieniem z [...] września 2014 r. [...]WIF odmówił wystąpienia przez ten organ do GIF z wnioskiem o udzielenie pisemnej informacji w kwestiach wskazanych przez skarżącego. Wyjaśnił, że postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej apteki zostało wszczęte w związku z dokonywaniem przez skarżącego prowadzącego aptekę ogólnodostępną sprzedaży produktów leczniczych dla podmiotu nieuprawnionego z naruszeniem przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne. Wobec tego, zdaniem organu, wskazane przez stronę kwestie dotyczą okoliczności nie mających znaczenia dla sprawy.

Pismem z [...] lipca 2014 r. [...]WIF poinformował stronę, iż przekazane przez niego dokumenty zostały włączone do akt postępowania oraz zawiadomił o zamiarze zakończenia postępowania i wydania decyzji.

Decyzją z [...] października 2014 r. [...]WIF cofnął skarżącemu powołane zezwolenie z [...] lipca 1995 r. (zmienione decyzją z [...] kwietnia 2004 r.) na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] w [...].

W ocenie organu, zgromadzony materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, że skarżący nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, bowiem naruszył przepisy ustawy - Prawo farmaceutyczne, prowadząc bez zezwolenia hurtowy obrót produktami leczniczymi.

W odwołaniu na powyższą decyzję skarżący wnosił o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WIF. Decyzji zarzucał naruszenie:

- art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- art. 120 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 p.f., poprzez ich niezastosowanie;

- art. 78 § 1 k.p.a., poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez pełnomocnika strony w piśmie z 7 sierpnia 2014 r.;

- art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2014 r., poz. 1429), poprzez nieuzyskanie w toku niniejszego postępowania opinii samorządu aptekarskiego;

- art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz zaniechanie poczynienia ustaleń, czy doszło do naruszenia przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne;

- art. 107 k.p.a., poprzez lakoniczne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji;

- art. 2 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f., pomimo że organ powinien ocenić zawartą w tym artykule normę prawną w kontekście zasady proporcjonalności i mając na uwadze prymat Konstytucji nad ustawą winien odmówić zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania GIF stanął na stanowisku, że skarżący przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, bowiem utracił przymiot dawania rękojmi należytego prowadzania ww. apteki ogólnodostępnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym faktur sprzedaży wynikało, że przedsiębiorca dokonywał sprzedaży produktów leczniczych (w tym należących do kategorii dostępności Rp, podmiotowi nieuprawnionemu, prowadzącemu aptekę o nazwie [...]tj. [...]Sp. z o.o.

Wcześniej już [...]WIF w decyzji z dnia [...] października 2011 r. nakazał zaprzestanie sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych z apteki ogólnodostępnej [...]Wówczas wskazał, że jego zdaniem, na ocenę utraty przez przedsiębiorcę przymiotu rękojmi nie ma wpływu fakt, że sprzedaży dokonywano z apteki o nazwie [...] bowiem to nie apteka traci rękojmię należytego jej prowadzenia, lecz przedsiębiorca.

Organ nie podzielił zarzutu naruszenia art. 120 ust. 1 pkt 2 p.f. polegającego na jego niezastosowaniu. Wskazał, że niewydanie decyzji nakazującej bądź zakazującej określonego zachowania nie wpływa na ocenę prawidłowości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Omawiany przepis nie znajduje zastosowania jeżeli wystąpiły okoliczności świadczące o tym, że przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. W niniejszej sprawie, okolicznością tą jest utrata rękojmi należytego prowadzenia apteki, co uzasadnia cofnięcie zezwolenia w oparciu o art. 37 ap ust. 1 pkt 2 p.f.

Co do zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. stwierdził, że [...]WIF w uzasadnieniu przytoczył zarówno poszczególne jednostki redakcyjne ustawy - Prawo farmaceutyczne, jak też dokonał analizy stanu faktycznego w oparciu o poszczególne przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnił też podstawy do zastosowania art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f., jak również wskazał dowody na których się oparł. Powyższe, zdaniem GIF, czyni bezprzedmiotowym zarzut naruszeniu art. 2 Konstytucji RP. Określony przez ustawodawcę cały proces dystrybucji produktów leczniczych jest ściśle poddany regulacjom, które mają na celu zapewnienie dostępności produktów leczniczych dla pacjentów. Z tego też względu uczestniczenie w łańcuchu dystrybucji produktów leczniczych poddane jest ścisłym regulacjom prawnym, jako działalność regulowana. Regulacje te nie mają tylko na celu określenie zasad i trybu dopuszczania do obrotu produktów leczniczych, z uwzględnieniem w szczególności wymagań dotyczących jakości, skuteczności i bezpieczeństwa ich stosowania, lecz również określenie warunków obrotu produktami leczniczymi, co zostało określone w art. 1 p.f. Podmiot, który narusza zasady określone w przepisach ustawy - Prawo farmaceutyczne nie może uniknąć sankcji w postaci cofnięcia mu zezwolenia na prowadzenie aptek.

Również nie podzielił zasadności zarzutu naruszenia przepisu art. 7, art. 75, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Zdaniem GIF z decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że doszło do naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne. Przedmiotem sprzedaży do aptek były produkty lecznicze - co wynika z zebranych dowodów w postaci faktur VAT. W toku postępowania WIF ustalił, że do apteki, o nazwie [...]w [...] skarżący dokonywał sprzedaży produktów leczniczych. Ponadto organ I instancji prawidłowo podkreślił, iż tłumaczenie przez stronę sprzedaży, koniecznością realizowania przez [...]Sp. z o.o. obowiązku posiadania w prowadzonych przez nią aptekach produktów leczniczych w ilości i asortymencie niezbędnym do zaspokojenia potrzeb zdrowotnych miejscowej ludności, nie uzasadniały dokonywania sprzedaży produktów leczniczych na rzecz podmiotu prowadzącego apteki ogólnodostępne bez wymaganego prawem zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej i obrotu hurtowego produktami leczniczymi. Apteka może zaopatrywać się w produkty lecznicze wyłącznie od podmiotów posiadających zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.

Dlatego w działaniu [...]WIF organ odwoławczy stwierdził uchybień proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy: został zebrany w wystarczającym stopniu materiał dowodowy, dokonano prawidłowej oceny prawnej stanu faktycznego i wydano decyzję zawierającą wszystkie elementy wymagane przepisami ustawy.

Nawiązując do zgłoszonych przez stronę w toku postępowania wniosków dowodowych GIF uznał, że nie miały one znaczenia dla oceny czy strona spełnia wymogi do wykonywania działalności objętej zezwoleniem w zakresie dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki. Odnosząc się do dowodu - faktur VAT dotyczących zakwestionowanych przez [...]WIF sprzedaży w powiązaniu z przedstawionymi przez stronę zestawieniami rozchodu poszczególnych zakupionych w ten sposób produktów leczniczych, które w krótkim czasie od zakupu zostały sprzedane na rzecz odbiorców indywidualnych – pacjentów, GIF stwierdził, że powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na ocenę naruszenia przez przedsiębiorcę prowadzącego aptekę fundamentalnych przepisów regulujących prowadzenie apteki.

Organ nie podzielił argumentacji strony, że w dotychczasowym stanie prawnym nie istniał konkretny ustawowy zakaz zbywania produktów leczniczych z apteki do innej apteki, co mogło wzbudzać wątpliwość strony w zakresie stosowania przepisów. Podkreślił GIF, że ustawodawca zawierając w art. 103 ust.1 pkt 2 p.f. sankcję w postaci cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki za naruszenie art. 86a p.f. jedynie wzmocnił i podkreślił istniejący dotychczas zakaz sprzedaży produktów leczniczych do podmiotów nieuprawnionych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy o izbach aptekarskich poprzez nieuzyskanie opinii samorządu aptekarskiego wyjaśnił, że ustawa - Prawo farmaceutyczne nie nakłada na wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego obowiązku uzyskania opinii izby aptekarskiej w przypadku cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki.

Powyższą decyzję skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją WIF oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, tj. do prowadzenia apteki ogólnodostępnej [...] w [...] , z uwagi na utratę rękojmi należytego jej prowadzenia w związku ze stwierdzeniem dokonywania sprzedaży produktów leczniczych na rzecz podmiotu prowadzącego apteki ogólnodostępne z naruszeniem przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne, podczas gdy organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń w celu określenia wagi stwierdzonych uchybień, powodów ich zaistnienia, które to okoliczności mają niezwykle istotne znaczenie dla oceny istnienia bądź utraty rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, przy czym organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia faktu dokonania takich sprzedaży, w wyniku czego w sposób niesłuszny zastosował tryb przewidziany w art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f. i wydał decyzję na podstawie tychże przepisów;

2. art. 120 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 p.f., poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy zespół norm wynikających z tychże przepisów reguluje tryb postępowania wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego w przypadku stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi, a stwierdzone przez organ l instancji uchybienia należały do tej kategorii i z całą pewnością nie uzasadniały wszczynania postępowania z art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f. i wydania decyzji na jego podstawie;

3. art. 78 § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu wniosków dowodowych zgłoszonych przez pełnomocnika strony w piśmie z 7 sierpnia 2014 r., poprzez które strona żądała uzyskania opinii biegłego z zakresu farmacji, a także wystąpienia do określonych podmiotów w celu uzyskania niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy informacji, a wnioskowane czynności dowodowe pozwoliłyby ustalić, czy doszło do naruszenia przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne, z jakich powodów oraz jaka jest waga tych naruszeń. Zdaniem skarżącego, ustalenie tych okoliczności jest niezbędne dla oceny istnienia bądź utraty przez skarżącego rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej;

4 art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy o izbach aptekarskich w zw. z art. 106 k.p.a., polegające na nieuzyskaniu w toku postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej opinii organu samorządu aptekarskiego, podczas gdy uzyskanie takiej opinii było istotne dla dokonania prawidłowych ustaleń w sprawie, w szczególności dla oceny rękojmi należytego prowadzenia przez skarżącego apteki ogólnodostępnej, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, albowiem wydana ona została w oparciu o niepełny materiał dowodowy;

5. art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności zaniechanie poczynienia szczegółowych ustaleń, czy faktycznie doszło do naruszenia przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne, z jakich powodów i jaka jest waga naruszeń, które to ustalenia miały zasadnicze znaczenie dla oceny istnienia bądź utraty przez skarżącego rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej;

6. art. 107 k.p.a., poprzez zbyt lakoniczne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, albowiem organ l instancji odwołując się do przepisów prawa odnoszących się do pojęcia rękojmi należytego prowadzenia apteki w żaden sposób nie wskazał na dowody, na których się oparł, którym dał wiarę, powodów odmowy wzięcia pod uwagę dowodów i okoliczności wskazanych przez skarżącego oraz nie wyjaśnił podstawy prawnej wydanej decyzji;

7. art. 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f., pomimo że organ powinien ocenić zawartą w tym artykule normę prawną w kontekście zasady proporcjonalności i mając na uwadze prymat Konstytucji nad ustawą winien odmówić zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki w zaistniałym stanie faktycznym.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinął argumentację dotyczącą wyżej wskazanych zarzutów w dużej mierze powtarzając, zaprezentowane dotychczas stanowisko w sprawie, uzupełniając je o poglądy doktryny oraz przywołując na te okoliczność tezy zawarte w orzeczeniach sądów administracyjnych. Skarżący konsekwentnie utrzymuje, że organy obu instancji dokonały błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f. przyjmując, że samo stwierdzenie dokonania sprzedaży produktów leczniczych na rzecz innego podmiotu prowadzącego ogólnodostępną aptekę przesądza o utracie rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Podnosi, że zaskarżona decyzja wydana została w wyniku zastosowania niewłaściwego trybu postępowania. Wskazuje, że w jego ocenie wyniki przeprowadzonej kontroli, jak i wiedza jaką dysponował organ przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia nie stwarzały podstaw do poddania w wątpliwość rękojmi skarżącego w zakresie prowadzenia apteki. O naruszeniu przez organ przepisów postępowania świadczy fakt nie uwzględnienia przez organy obu instancji części ustaleń w sprawie oraz oddalenie wniosków dowodowych.

W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga [...] nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 1 ust. 1 pkt 1 i 4 p.f. stanowią, że ustawa określa m.in.: zasady i tryb dopuszczania do obrotu produktów leczniczych, z uwzględnieniem w szczególności wymagań dotyczących jakości, skuteczności i bezpieczeństwa ich stosowania (pkt 1), warunki obrotu produktami leczniczymi (pkt 4).

Dopełnieniem zapisu z powołanego pkt 4 jest uregulowanie art. 65 ust. 1 p.f., według którego obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Ustawa - Prawo farmaceutyczne przewiduje dwie formy prowadzenia obrotu produktami leczniczymi: detaliczny i hurtowy. W myśl art. 68 ust. 1 p.f. obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 (Obrót detaliczny produktami leczniczymi weterynaryjnymi zakupionymi w hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych może być prowadzony wyłącznie w ramach działalności zakładu leczniczego dla zwierząt, z zastrzeżeniem przepisu art. 71 ust. 1a.), art. 70 ust. 1 (Poza aptekami obrót detaliczny produktami leczniczymi, z uwzględnieniem art. 71 ust. 1 i 3 pkt 2, mogą prowadzić punkty apteczne.) i art. 71 ust. 1 (Poza aptekami i punktami aptecznymi obrót detaliczny produktami leczniczymi wydawanymi bez przepisu lekarza, z wyłączeniem produktów leczniczych weterynaryjnych, mogą prowadzić: sklepy zielarsko-medyczne (pkt 1), sklepy specjalistyczne zaopatrzenia medycznego (pkt 2), sklepy ogólnodostępne (pkt 3) - zwane dalej "placówkami obrotu pozaaptecznego").

Z kolei w art. 72 ust. 3 p.f. zdefiniowano "obrót hurtowy" jako wszelkie działania polegające na zaopatrywaniu się, przechowywaniu, dostarczaniu lub eksportowaniu produktów leczniczych lub produktów leczniczych weterynaryjnych, posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane w Państwie Członkowskim Unii Europejskiej lub Państwie Członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub pozwolenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2, prowadzone z wytwórcami lub importerami w zakresie wytwarzanych lub importowanych przez nich produktów leczniczych, lub z przedsiębiorcami zajmującymi się obrotem hurtowym, lub z aptekami lub zakładami leczniczymi dla zwierząt, lub z innymi upoważnionymi podmiotami, z wyłączeniem bezpośredniego zaopatrywania ludności. Obrót hurtowy produktami leczniczymi ma więc miejsce m.in. wtedy, gdy ich nabywcą jest którykolwiek z podmiotów wymienionych w art. 72 ust. 3 p.f. Został również przez ustawodawcę zakreślony krąg podmiotów, które mogą prowadzić obrót hurtowy produktami leczniczymi. W myśl bowiem art. 72 ust. 1 p.f. obrót hurtowy produktami leczniczymi mogą prowadzić wyłącznie hurtownie farmaceutyczne, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych, z zastrzeżeniem ust. 8 pkt 2 (przyjmowanie i wydawanie, w tym przywóz z zagranicy i wywóz za granicę produktów leczniczych i wyrobów medycznych przeznaczonych na pomoc humanitarną z wyłączeniem środków odurzających i substancji psychotropowych oraz zawierających prekursory z grupy I-R, jeżeli odbiorca wyrazi zgodę na ich przyjęcie - pod warunkiem że produkty te będą spełniać wymagania określone odrębnymi przepisami). Ponadto zgodnie z art. 74 ust. 1 p.f. podjęcie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej wymaga uzyskania zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

W świetle przytoczonych uregulowań w aptece ogólnodostępnej nie może być zatem prowadzona działalność polegająca na dokonywaniu sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych czy innych aptek.

Stanowisko to potwierdzają także dalsze uregulowania ustawy – Prawo farmaceutyczne. W świetle art. 68 ust. 1 p.f. obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych, co w art. 87 ust. 2 p.f. zostało doprecyzowane przez zapis, iż apteki ogólnodostępne przeznaczone są do zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8 (W aptekach ogólnodostępnych na wydzielonych stoiskach można sprzedawać produkty określone w art. 72 ust. 5 posiadające wymagane prawem atesty lub zezwolenia, pod warunkiem że ich przechowywanie i sprzedaż nie będą przeszkadzać podstawowej działalności apteki.) oraz wykonywania czynności określonych w art. 86 ust. 1 i 2 tejże ustawy (ust. 1 - Apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne, o których mowa w ust. 2.; ust. 2 - Nazwa apteka zastrzeżona jest wyłącznie dla miejsca świadczenia usług farmaceutycznych obejmujących: wydawanie produktów leczniczych i wyrobów medycznych, określonych w odrębnych przepisach (pkt 1); sporządzanie leków recepturowych, w terminie nie dłuższym niż 48 godzin od złożenia recepty przez pacjenta, a w przypadku recepty na lek recepturowy zawierający środki odurzające lub oznaczonej "wydać natychmiast" - w ciągu 4 godzin (pkt 2); sporządzenie leków aptecznych (pkt 3); udzielanie informacji o produktach leczniczych i wyrobach medycznych (pkt 4)). Ponadto, przepis art. 96 ust. 1 p.f. stanowi wprost, że produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych: 1) na podstawie recepty, 2) bez recepty, 3) na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, bezsporne jest, że skarżący nie posiadał zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, a zatem nie mógł prowadzić działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, gdyż takową była sprzedaż produktów leczniczych z apteki prowadzonej przez skarżącego do innej apteki. Jak wynika z akt sprawy, w dniach: [...] zostały przeprowadzone kontrole doraźne aptek prowadzonych przez skarżącego, tj. [...]. Powyższe zostało opisane w protokole kontroli, który został podpisany przez kontrolowanego bez zastrzeżeń. Wobec powyższego, organy Inspekcji Farmaceutycznej prawidłowo uznały, że skarżący prowadził obrót hurtowy produktami leczniczymi. Powołane w motywach decyzji okoliczności i wystawione faktury w sposób jednoznaczny potwierdzają zarzuty i twierdzenia organów. Nie można uznać według powyższych uregulowań, że jedynie sprzedaż produktów do hurtowni oznacza obrót hurtowy, a sprzedaż tychże produktów między aptekami ogólnodostępnymi nie jest tego rodzaju obrotem.

Wobec tego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie, że [...] nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Ustalono bowiem, że prowadząc aptekę o nazwie [...] w [...] dokonywał - wbrew przepisom ww. ustawy - Prawo farmaceutyczne - obrotu hurtowego produktami leczniczymi, w tym wydawanych z przepisu lekarza - Rp, a ich sprzedaż dokonywana była do aptek ogólnodostępnych należących do innego przedsiębiorcy, co jest niezgodne z ww. przepisami. Należy podkreślić, że produkty lecznicze o określonej kategorii dostępności, wydawane z przepisu lekarza - Rp, mogą być wydawane z apteki wyłącznie na podstawie recepty lub zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych (art. 96 ust. 1 p.f.). Prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi przez podmiot prowadzący aptekę ogólnodostępną jest niedopuszczalne. Prowadzenie obrotu produktami leczniczymi poprzez sprzedawanie tych produktów przez podmiot prowadzący aptekę ogólnodostępną do podmiotu prowadzącego inne apteki ogólnodostępne stanowi naruszenie wymagań ustawowych, dotyczących obrotu produktami leczniczymi. Prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, z wyjątkami przewidzianymi w art. 72 ust. 8 pkt 2 p.f., zostało zastrzeżone wyłącznie dla hurtowni farmaceutycznych, składów celnych i konsygnacyjnych produktów leczniczych. Skoro skarżący nie posiadał zezwolenia na prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, to zgodnie z prawem - takiej działalności nie mógł prowadzić. Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący, prowadząc apteki ogólnodostępne, dostarczał produkty lecznicze do innych aptek ogólnodostępnych, co oznacza, że nie posiadając zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, w rzeczywistości prowadził obrót hurtowy produktami leczniczymi. Przepisy Prawa farmaceutycznego nie dopuszczają możliwości przekazywania (sprzedaży) leków między aptekami pod jakimikolwiek warunkami, co podnosił skarżący. Według art. 96 ust. 2 p.f. dopuszczalne jest, że w przypadku nagłego zagrożenia zdrowia lub życia farmaceuta, o którym mowa w art. 88 ust. 1, może wydać bez recepty lekarskiej produkt leczniczy zastrzeżony do wydawania na receptę w najmniejszym terapeutycznym opakowaniu, z wyłączeniem środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów grupy I-R. Fakt ten, zgodnie z art. 96 ust. 3 p.f., farmaceuta, o którym mowa w art. 88 ust. 1, odnotowuje na sporządzanej recepcie farmaceutycznej; recepta farmaceutyczna powinna zawierać nazwę wydanego produktu leczniczego, dawkę, przyczynę wydania produktu leczniczego, tożsamość i adres osoby, dla której produkt leczniczy został wydany, datę wydania, podpis i pieczątkę farmaceuty, o którym mowa w art. 88 ust. 1. Recepta farmaceutyczna zastępuje receptę za 100 % odpłatnością i podlega ewidencjonowaniu. Jednakże i w takiej sytuacji, w myśl art. 96 ust. 4 p.f., farmaceuta i technik farmaceutyczny mogą odmówić wydania produktu leczniczego, jeżeli jego wydanie może zagrażać życiu lub zdrowiu pacjenta.

Na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f., organ wydający zezwolenie cofa je w przypadku, gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Również przepis art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f. wskazuje, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, jeżeli apteka naruszyła przepis art. 86a. W myśl art. 86a wspomnianego aktu, zakazane jest zbywanie produktów leczniczych przez aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny hurtowni farmaceutycznej, innej aptece ogólnodostępnej lub innemu punktowi aptecznemu. Nie było więc potrzeby stosowania trybu z art. 120 ust. 1 pkt i ust. 2 p.f.

Jednym z warunków udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki jest - w myśl art. 101 pkt 4 p.f. - dawanie rękojmi należytego prowadzenia apteki. Oczywistym jest, że rękojmia należytego prowadzenia apteki musi istnieć przez cały czas prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. Konieczność posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki badana jest nie tylko na etapie wydawania zezwolenia na otwarcie nowej apteki. Przedsiębiorca posiadający już zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej musi spełniać tę przesłankę przez cały okres posiadania zezwolenia, a obowiązki nałożone na niego ww. ustawą - Prawo farmaceutyczne i zezwoleniem wyznaczają granice, w jakich może poruszać się prowadząc reglamentowaną działalność. Zresztą w decyzji z dnia [...] lipca 1995 r. udzielającej koncesji na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przy ul. [...] w [...] w pkt 2 zostało zawarte zastrzeżenie, że podjęcie i prowadzenie działalności ma być zgodne z przepisami ustawowymi. Ponadto wobec skarżącego w dniu [...] października 2011 r. została wydana decyzja nakazująca zaprzestanie sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych.

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "rękojmi należytego prowadzenia apteki". W tym zakresie należy więc skorzystać z dorobku doktryny i orzecznictwa odnoszącego się do rękojmi należytego wykonywania zawodu, tym bardziej, że Naczelny Sąd Administracyjny kilkakrotnie stwierdzał, iż orzecznictwo dotyczące poszczególnych zawodów, w których wymagana jest rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu, znajduje zastosowanie ogólnie do pojęcia "rękojmi", z uwzględnieniem cech szczególnych danego zawodu, przy czym chodzi nie tylko o wiedzę i wysokie kwalifikacje, ale o sumienność i rzetelność (M. Kulesza, Opinia prawna odnośnie do rękojmi należytego prowadzenia apteki, Biuletyn Informacyjny, Okręgowa Izba Aptekarska w Warszawie, luty 2004 r., s. 27; por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 1999 r., sygn. akt II SA 879/99, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). W orzecznictwie wskazuje się, że przez pojęcie "rękojmi należytego wykonywania zawodu" należy rozumieć całość cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących danego zawodu, składających się na jego ogólny wizerunek, a odnoszonych do osoby zaufania publicznego" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 1999 r., sygn. akt II SA 879/99, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). Na wizerunek ten składają się takie cechy charakteru, jak: szlachetność, prawość, uczciwość, sumienność i bezstronność łącznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 959/00, publ http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). Ponadto, zaznacza się, że rękojmia należytego wykonywania zawodu ściśle wiąże się z nieskazitelnym charakterem osoby, a w tym przypadku istotne są takie przymioty osobiste, jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Na rękojmię składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie. Pojęcie "rękojmi" to uroczyste poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie, że z racji posiadanych cech zawód zaufania publicznego będzie wykonywany prawidłowo. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu jest więc implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym (por wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 499/06; z dnia 12 lutego 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2084/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). Przesłanki rękojmi nie należy przy tym utożsamiać z wymaganiem odnoszącym się do kwalifikacji zawodowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 959/00, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). Z drugiej strony jednak nie można przyjąć, że rękojmia (w ogóle) nie wiąże się z wiedzą praktyczną konieczną do wykonywania zawodu. Brak odpowiednich umiejętności czy też dostatecznej praktyki może bowiem mieć wpływ na poziom świadczonych usług, a przez to nie stanowić gwarancji należytego wykonywania zawodu.

Utrata przymiotu dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej powoduje określone sankcje, jakie ustawodawca wprowadza w celu eliminowania sytuacji stwarzających zagrożenie dla obrotu produktami leczniczymi. Z tego punktu widzenia trudno uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zwłaszcza w kontekście zasady proporcjonalności. Przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności) stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Reglamentowanie sfery obrotu produktami leczniczymi niewątpliwie podyktowane jest troską ustawodawcy o zdrowie i życie obywateli, toteż ograniczenia, jakie zostały wprowadzone w ramach tego obrotu, mają służyć wypełnianiu jego założeń. Wynika to wprost z treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Nie można wobec tego przyjąć, że w przypadku utraty przez przedsiębiorcę przymiotu dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, cofnięcie zezwolenia na jej prowadzenie narusza zasadę proporcjonalności.

W rozpoznawanej sprawie orzekające w niej organy Inspekcji Farmaceutycznej zasadnie uznały, że skarżący nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki i tym samym przestał spełniać jeden z warunków wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki. Wystąpiła zatem przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia, określona w art 37ap ust. 1 pkt 2 p.f. Należy zgodzić się z organem, że wnioski dowodowe nie miały znaczenia dla oceny, czy skarżący spełnia wymogi do wykonywania działalności objętej zezwoleniem w zakresie dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki. W niniejszej sprawie oceny tej okoliczności dokonano bowiem na podstawie dowodów w postaci faktur potwierdzających sprzedaż przez skarżącego produktów leczniczych innemu podmiotowi prowadzącemu apteki ogólnodostępne. Na ocenę dokonaną w tym przedmiocie przez organ nie miały zatem wpływu takie okoliczności, jak: brak produktów leczniczych na rynku, limity hurtowni farmaceutycznych na sprzedaż produktów leczniczych do aptek, czy prawidłowość sprzedaży produktów leczniczych z aptek dla klientów indywidualnych. W tych okolicznościach, zgodnie z art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f., skarżący przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, tracąc rękojmię należytego prowadzenia apteki, co skutkowało wydaniem decyzji cofającej skarżącemu zezwolenie na prowadzenie apteki pn. [...]położonej w [...]. Okoliczność, że faktury dotyczyły działalności innej apteki – [...] także prowadzonej przez skarżącego, a nie apteki [...] nie miało wpływu na treść decyzji, gdyż przymiot dawania rękojmi odnosi się do podmiotu prowadzącego działalność (art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f.), a nie zezwolenia (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2002 r., sygn.. akt I SA 1850/00, Lex nr 81719).

Istniejące w art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2014 r., poz. 1429 ze zm.) uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni stwarza jedynie generalną kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w przepisach ww. ustawy - Prawo farmaceutyczne lub w innych regulacjach. Jednakże w obowiązującym stanie prawnym brak jest takich materialnoprawnych podstaw zobowiązujących organ Inspekcji Farmaceutycznej do współdziałania z organem samorządu aptekarskiego na podstawie art. 106 § 1k.p.a. Nie przewidują takiego trybu zarówno art. 37ap ust. 1 pkt 2, art. 99 ust. 2 ani art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f., statuujące zasady wydawania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, ani też inne przepisy tej ustawy oraz innych regulacji. Oznacza to, że [...]WIF nie miał prawnego obowiązku uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Sąd nie znalazł podstaw, by zakwestionować czynności organów Inspekcji Farmaceutycznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. Podejmując rozstrzygnięcie, organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i Kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 k.p.a. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ nadzoru farmaceutycznego argumentacja jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez

art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji.

Tym samym Sąd uznał, że poczynione przez organy Inspekcji Farmaceutycznej ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Zatem, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.