Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 613/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 1267
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
article: art. 134 par.1, art. 145 par.1 pkt 1 lit.a) i c), art. 200, art. 205 par.2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 29 ust. 1 pkt 16 lit.a), art. 30 ust.5, ust. 5c i ust. 5d
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: par. 12 ust.1 i ust.5, par.271, par. 272 ust.2
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2024 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy budynku rekreacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz P. D. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 19 kwietnia 2024 r. Starosta G., na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682, dalej jako P.b.), wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia P. D. (dalej jako: inwestor lub skarżący) dotyczącego budowy budynku rekreacji indywidualnej o wymiarach 3,6 m x 7,5 m, powierzchni 27 m², parterowego z antresolą, wysokość 4,5 m, dach dwuspadowy, kąt nachylenia 45 st., blacha trapezowa brązowa, posadowienie - płyta fundamentowa betonowa, stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni terenu 5%, powierzchnia biologicznie czynna 95%, w miejscowości P., na działce nr (...), obręb (...) A., gmina G.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z 25 marca 2024 r. Starosta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonej dokumentacji, określony w 9 punktach, w terminie do 29 kwietnia 2024 r., w tym w pkt 7 postanowienia organ nakazał: "odsunąć budynek na odległość co najmniej 4m od granicy z działkami sąsiednimi nr (...) oraz nr (...). Usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 4 m spowoduje ograniczenie zabudowy działek sąsiednich zgodnie z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz.1225 ze zm., dalej jako: rozporządzenie z 2002 r.). Wobec powyższego, usytuowanie budynku rekreacji indywidualnej w odległości bliższej niż 4 m spowoduje oddziaływanie na działki sąsiednie, co w konsekwencji wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę". Podano, że w zakreślonym przez organ terminie inwestor dokonał uzupełnienia dokumentacji, poza punktem 7 postanowienia. Organ podniósł, że w myśl § 271 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego wynosi 8 m. Podano, że ustawodawca przewidział możliwość zmniejszenia tej odległości poprzez odpowiednie, zgodne z przepisami zapewnienie odporności ogniowej ścian budynku. Wskazano, że wprawdzie inwestor deklaruje zastosowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowej, ale takie rozwiązanie zobowiązuje również inwestorów działek sąsiednich do zastosowania ścian NRO, a więc bezpośrednio wpływa na kreowanie przyszłej sąsiedniej zabudowy. Wskazano także, że nie ma pewności, że inwestor faktycznie zastosuje rozwiązanie gwarantujące zapewnienie ochrony przeciwpożarowej. Zdaniem organu możliwość realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego we wskazanej odległości 3 m od granicy z działkami sąsiednimi jest możliwe wyłącznie w procedurze pozwolenia na budowę, w której to projektant potwierdzi wykonanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami P.b. i zgodnie ze sztuką budowlaną oraz w której stronami postępowania będą właściciele działek znajdujących się w obszarze odziaływania obiektu. Skoro zatem inwestor uzupełnił złożoną dokumentację jedynie częściowo, orzeczono o wniesieniu sprzeciwu.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania oraz zarzucając naruszenie:

- art. 30 ust. 5c P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, że usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działkami sąsiednimi spowoduje oddziaływanie na działki sąsiednie, co w konsekwencji wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy przedmiotowa inwestycja takiego oddziaływania nie wywołuje, a nawet w przypadku odmiennego przyjęcia - jako parterowy budynek rekreacji indywidualnej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę;

- § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, że przepisu tego nie stosuje się w procedurze zgłoszenia, podczas gdy nie wynika to z żadnego przepisu obowiązującego prawa, wobec czego stanowi jedynie niedozwoloną nadinterpretację organu;

- art. 29 ust. 1 pkt 16 P.b. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia z

2002 r. poprzez ich błędną wykładnię polegającą nie niewłaściwym przyjęciu, że usytuowanie parterowych budynków rekreacji indywidualnej, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 P.b. w odległości 3 m od granicy działki - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy, wymaga złożenia wniosku i uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy z treści pkt 16 wymienionego przepisu nie wynika warunek braku oddziaływania poza działką lub działki, na których zostały wybudowane, a co za tym idzie dla przedmiotowej inwestycji, nawet w przypadku uznania, że oddziałuje ona poza granicę działki, wystarczające jest dokonanie zgłoszenia i nie ma konieczności uzyskania pozwolenia na budowę;

- art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja, poprzez usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działkami sąsiednimi, spowoduje oddziaływanie na działki sąsiednie, co w konsekwencji wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestycja ta takiego oddziaływania nie wywołuje oraz niewłaściwe uznanie, że ww. inwestycja nie spełnia wymogów legalności zabudowania działki objętej procedurą zgłoszenia, podczas gdy wszystkie przesłanki w tym zakresie zostały spełnione, w tym miejsce usytuowania budynku względem granicy działki inwestora z działkami nr (...) i nr (...) jest zgodne z obowiązującymi przepisami;

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak szczegółowego i wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej oraz okoliczności sprawy, w tym w oparciu o jakie przepisy przyjęto, że usytuowanie budynku będącego przedmiotem inwestycji w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działkami sąsiednimi spowoduje oddziaływanie na działki sąsiednie.

Decyzją z 14 czerwca 2024 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że generalna zasada, wyrażona w § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., odnośnie do odległości budynku od granicy działki stosowana jest wówczas, gdy inne wymagania nie wynikają z pozostałych przepisów tego rozporządzenia, do których należą m.in. przepisy przeciwpożarowe określone w § 271-273. W myśl tych przepisów na możliwość lokalizacji domu na działce budowlanej ma wpływ materiał, z którego ten dom został wybudowany (zaprojektowany). Wskazano, że ze złożonej dokumentacji wynika, że inwestor planuje budowę drewnianego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m², parterowego z antresolą, w odległości 3 m od granicy działki. Podano, że zgodnie z § 209 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. budynek ten zaliczyć należy do kategorii zagrożenia ludzi ZL, gdyż budynek drewniany jest rozprzestrzeniającym ogień. Wprawdzie w myśl § 213 ust. 1a rozporządzenia z 2002 r. wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 oraz dotyczące klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków mieszkalnych: jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, z zastrzeżeniem § 217 ust. 2, jednakże nie oznacza to, że taki budynek nie jest zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZL. Stosownie zaś do § 271 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. dla budynku ZL wymagana odległość pomiędzy budynkami wynosi 8 m. Przy czym, w myśl § 271 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r., jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, co ma miejsce w sytuacji budynku drewnianego, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Jednocześnie zgodnie z § 271 ust. 6 - 7 i 9 rozporządzenia z 2002 r. możliwe jest zmniejszenie wymaganej odległości 8 m, pod warunkiem spełnienia wskazanych w tych przepisach przesłanek dotyczących m.in. wyposażenia stref pożarowych obiektu w urządzenia gaśnicze lub posiadanie elementów nierozprzestrzeniających ognia. Organ odwoławczy wskazał również, że zgodnie z § 272 ust 1 rozporządzenia z 2002 r. w przypadku braku planu miejscowego odległość wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1. W sytuacji, gdy budynek rekreacji indywidualnej posiadałby ściany i dachy z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, mógłby on być sytuowany w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12, na co wskazuje § 272 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. Wskazano, że inwestor w zgłoszeniu podał, że wszelkie ściany bez okien i drzwi zwrócone w stronę działek sąsiednich oraz elementy konstrukcji dachu, jego przekrycia, będą wykonane z elementów nierozprzestrzeniających ognia, niemniej jednak to projektant posiadający właściwe uprawnienia do projektowania, w projekcie budowlanym powinien wypowiedzieć się co do zastosowanych rozwiązań projektowych, w tym także przeciwpożarowych. Dopiero bowiem sporządzenie projektu budowlanego i zatwierdzenie go w decyzji o pozwoleniu na budowę daje możliwość sprawdzenia przez organ zaprojektowanych rozwiązań zgodnych z obowiązującymi przepisami. W tych okolicznościach w ocenie Wojewody zgłoszenie budowy drewnianego budynku rekreacji indywidualnej, posadowionego w odległości 3 m od granicy z działką powoduje, że obszar oddziaływania wykracza poza działkę inwestora, gdyż wprowadzi to ograniczenia w zabudowie terenu sąsiedniego. W konsekwencji, należałoby wdrożyć procedurę uzyskania pozwolenia na budowę, w której stronami postępowania byliby także właściciele działek sąsiednich, do których inwestycja zbliża się na odległość 3 m.

W skardze na powyższą decyzję inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie:

- art. 30 ust. 5c P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, że usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działkami sąsiednimi spowoduje oddziaływanie na działki sąsiednie, co w konsekwencji wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestycja skarżącego takiego oddziaływania nie wywołuje, a nawet w przypadku odmiennego przyjęcia - jako parterowy budynek rekreacji indywidualnej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę;

- § 213 ust. 1a rozporządzenia z 2002 r. poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 rozporządzenia oraz dotyczące klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków mieszkalnych: jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie, a więc takich, jaki jest przedmiotem postępowania w sprawie;

- § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. poprzez jego błędne niezastosowanie wskutek przyjęcia, że do inwestycji skarżącego zastosowanie znajduje § 271 ust. 1, podczas gdy nie ustalono, żeby zewnętrzne ściany budynku niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego miały na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej(E), a skarżący deklarował w toku postępowania przed organem;

- art. 29 ust. 1 pkt 16 P.b. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia z

2002 r. w sprawie warunków technicznych, poprzez ich błędną wykładnię polegającą nie niewłaściwym przyjęciu, że usytuowanie parterowych budynków rekreacji indywidualnej, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 P.b., w odległości 3 m od granicy działki - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy, wymaga złożenia wniosku i uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy z treści pkt 16 wymienionego przepisu nie wynika warunek braku oddziaływania poza działką lub działki, na których zostały wybudowane, a co za tym idzie dla inwestycji skarżącego, nawet w przypadku uznania, że oddziałuje ona poza granicę działki, wystarczające jest dokonanie zgłoszenia i nie ma konieczności uzyskania pozwolenia na budowę;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i utrzymanie przez organ odwoławczy nieprawidłowej decyzji organu pierwszej instancji w mocy, podczas gdy zasadnym było jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania;

- art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja, poprzez usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działkami sąsiednimi spowoduje oddziaływanie na działki sąsiednie, co w konsekwencji wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestycja skarżącego takiego oddziaływania nie wywołuje oraz niewłaściwe uznanie, że inwestycja skarżącego nie spełnia wymogów legalności zabudowania działki objętej procedurą zgłoszenia, podczas gdy wszystkie przesłanki w tym zakresie zostały spełnione, w tym miejsce usytuowania budynku względem granicy działki inwestora z działkami nr (...) i nr (...) jest zgodne z obowiązującymi przepisami;

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak szczegółowego i wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej oraz okoliczności sprawy, w tym w oparciu o jakie przepisy przyjęto, że usytuowanie budynku będącego przedmiotem inwestycji skarżącego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działkami sąsiednimi spowoduje oddziaływanie na działki sąsiednie.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, o ile nie zostanie przedłożony spis kosztów.

W uzasadnieniu wniesionej skargi podniesiono, że brak jest przepisów, które przemawiałyby za uznaniem, że § 12 rozporządzenia z 2002 r. nie znajduje zastosowania w procedurze zgłoszenia i nie wskazał ich także organ. Podano, że zgodnie art. 29 ust. 1 pkt 16 P.b. budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m² nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 P.b. Przy czym w przepisie tym nie ma wymogu odnośnie do obszaru oddziaływania takich budynków. W ocenie inwestora nieuzasadnione jest również twierdzenie organu, że zastosowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego nakładałoby tożsamy obowiązek na inwestora przyszłej sąsiedniej zabudowy, gdyż takie stwierdzenie nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Skarżący podniósł, że wskazane w § 271 rozporządzenia z 2002 r. minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego nie dotyczą lokalizacji obiektów, z których jeden ma ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jeżeli zatem jeden z budynków ma zewnętrzną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, to odległości, o jakich mowa w tym przepisie, nie muszą być zachowane. Skarżący zwrócił również uwagę, że przepis ten dotyczy odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E). Zaznaczył, że w toku postępowania zgłaszał gotowość wykonania przedmiotowego budynku z materiałów nierozprzestrzeniających ognia, wykorzystywanych w budynkach w postaci systemów używanych na fasadach, czy pokryciach dachowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Podnieść należy, że wykonanie robót budowlanych, polegających na budowie wolnostojącego, parterowego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m², stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a P.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz wymaga zgłoszenia, o ile liczba tych budynków na działce nie jest większa niż jeden na każde 500 m² powierzchni działki. W myśl art. 30 ust. 5 P.b. zgłoszenia tego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Przy czym zgodnie z art. 30 ust. 5c P.b. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Stosownie do art. 30 ust. 5d P.b. nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. Należy jednak podkreślić, że wniesienie sprzeciwu z uwagi na niepełne zgłoszenie, którego braków nie uzupełniono w terminie jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy dokumenty, których przedłożenia żąda organ, są konieczne w świetle ustaleń faktycznych oraz wymagane przepisami ustawy Prawo budowlane lub ustaw szczegółowych (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2612/16, dostępne w CBOSA).

W niniejszej sprawie zgłoszenie wykonania robót budowlanych do organu I instancji wpłynęło w dniu 5 marca 2024 r., zaś postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało wydane 25 marca 2024 r. Termin do uzupełnienia zgłoszenia został wyznaczony do dnia 29 kwietnia 2024 r., zaś uzupełnienie zgłoszenia, poza zmianą lokalizacji obiektu względem granicy działki, jak podał organ wpłynęło 18 kwietnia 2024 r. Natomiast decyzję o sprzeciwie organ wydał 19 kwietnia 2024 r., a skarżący odebrał w dniu 24 kwietnia 2024 r. W tych okolicznościach, uwzględniając art. 30 ust. 5d P.b., termin 21 dni do wniesienia sprzeciwu byłby zachowany, o ile organ I instancji miał podstawy prawne do wydania postanowienia z 25 marca 2024 r. co do wszystkich punktów określonych w tym postanowieniu. Jak bowiem wskazano wyżej, tylko w sytuacji, gdy organ prawidłowo i zasadnie wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych można przyjąć, że w związku z niewykonaniem zobowiązania objętego postanowieniem uzupełniającym organ mógł zgłosić sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5c P.b.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organów obu instancji, organ nie wykazał, że zaistniały podstawy do nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia poprzez odsunięcie budynku na odległość co najmniej 4 m od granicy z działkami sąsiednimi.

Należy podkreślić, że kwestia odległości budynku od granicy działki jest w uregulowana w § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania zgłoszenia i orzekania przez organy, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Organy orzekające uznały, że w odniesieniu do projektowanego budynku rekreacji indywidualnej odległość od granicy działki należy określić z uwzględnieniem przepisów § 271 – 273 rozporządzenia z 2002 r. Zauważyć jednak należy, że § 271 rozporządzenia z 2002 r. określa odległości pomiędzy ścianami zewnętrznymi budynków niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Tymczasem z akt sprawy wynika, że projektowany budynek rekreacji indywidualnej sąsiaduje z działką niezabudowaną. Zgodnie zaś z § 272 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indywidualnej oraz budynki mieszkalne zagrodowe i gospodarcze, ze ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, powinny być sytuowane w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12. Skarżący podał, że wszystkie ściany bez okien i drzwi zwrócone w stronę działek sąsiednich oraz elementy konstrukcji dachu i jego przykrycia będą wykonane z elementów nierozprzestrzeniających ogień. Jednakże organ odwoławczy, z niezrozumiałych względów uznał, że dla zastosowania tego przepisu niewystarczające jest samo oświadczenie inwestora co do użycia elementów nierozprzestrzeniających ogień wskazując, że "to projektant posiadający właściwe uprawnienia do projektowania w projekcie budowlanym powinien wypowiedzieć się co do zastosowanych rozwiązań projektowych, w tym także przeciwpożarowych". Należy zatem podkreślić, że ani z powołanego przepisu rozporządzenia, ani też z innych przepisów prawa nie wynika, aby § 272 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. miał zastosowanie wyłącznie w przypadku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Takiego przepisu nie wskazał zresztą sam organ. Skoro zaś ustawodawca dopuszcza możliwość posadowienia określonych obiektów budowlanych wyłącznie na podstawie zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę, to niczym nieuzasadnione jest twierdzenie organu, że tylko sporządzenie projektu budowlanego przez uprawnionego projektanta umożliwia organowi sprawdzenie zgodności przyjętych rozwiązań z obowiązującymi przepisami prawa.

Należy również podkreślić, że oceniając kwestię zachowania odległości usytuowania obiektu od granicy działki organ bierze pod uwagę stan istniejący na dzień zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Skoro zatem działka sąsiednia nie jest działką zabudowaną, to brak jest podstaw do oceny przyjętej przez inwestora odległości z uwzględnieniem przepisów dotyczących odległości między budynkami, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie wiadomo czy działka sąsiednia w ogóle zostanie zabudowana i w jaki sposób. Idąc zresztą tym tokiem rozumowania należałoby stwierdzić, że § 272 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. byłby przepisem martwym, skoro w każdym przypadku należałoby uwzględniać odległości przyjęte jak dla sąsiedniej działki zabudowanej. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie argumentacja organu, że przyjęta przez inwestora lokalizacja spowoduje, że obszar oddziaływania będzie wykraczał poza działkę inwestora, gdyż spowoduje to ograniczenie w zabudowie terenu sąsiedniego. Należy wskazać, że zgodnie z § 12 ust. 5 rozporządzenia z 2002 r. usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 - 4, powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zatem - a contrario - zachowanie wymogów określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia takiego oddziaływania nie powoduje. Przyjęta przez inwestora odległość budynku od granic działki spełnia wymogi określone w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r. Tym samym nie sposób przyjąć, że realizacja przedmiotowego obiektu spowoduje ograniczenie w zabudowie działki sąsiedniej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Przy ponownym rozpoznania sprawy organ oceni zgłoszony zamiar wykonania robót budowlanych mając na względzie powyższe wskazania Sądu.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi (500 zł), wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.).