Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 395/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 190 i art. 191
journal: Dz.U. 2022 poz 2625
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)
article: art. 105
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa ASR WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2024 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 stycznia 2024 r. nr KR.RUZ.4217.23.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie urządzenia wodnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 listopada 2022 r., znak: [...], Dyrektor Zarządu Zlewni w K. umorzył w całości, wszczęte z urzędu, postępowanie administracyjne w sprawie przywrócenia do stanu pierwotnego (odtworzenia), zasypanego przez właściciela działki ewid. [...] w msc. S. , odcinka rowu zasilającego stawy, znajdujące się na działkach ewid. nr [...] i [...] w msc. S. , gm. C., ponieważ stało się bezprzedmiotowe.

Od powyższej decyzji odwołał się M. Z..

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 26 stycznia 2024 r., znak KR.RUZ.4217.23.2022 utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023r., poz. 775 z późn. zm.).

W pierwszej kolejności szczegółowo opisano przebieg postępowania przed organem I instancji, zainicjowanego wnioskiem M. Z. z dnia 19 maja 2021 r. Zwrócił się on o interwencję w związku z zalewaniem stanowiącej jego własność działki nr [...], położonej w S. . Z pisma wynika, że powodem zalewania było zatkanie przez sąsiada przepustu prowadzącego wody na stawy, co doprowadziło do zmiany kierunku odpływu wody ze źródła na działkę nr [...].

Uznając, że odcinkowa likwidacja rowu zasilającego stawy na działce ewid. nr [...] i [...] została wykonana bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, Dyrektor Zarządu Zlewni w K. w dniu 21 października 2021 r. skierował do Z. M. i M. M. - współwłaścicieli działki nr ewid.[...] oraz nr ewid. [...] w S. , pismo znak: [...], informujące o przepisach ustawy Prawo wodne dotyczących likwidacji urządzeń wodnych oraz o warunkach legalizacji wykonanej bez pozwolenia wodnoprawnego likwidacji.

W odpowiedzi Z. M. poinformował, że współwłaściciele nie będą występować z wnioskiem o zalegalizowanie urządzenia wodnego - rzekomo zlikwidowanego odcinka rowu prowadzącego do stawów, gdyż nie prowadzono żadnych działań zmieniających ukształtowanie terenu, co spowodowałoby zmianę naturalnego kierunku cieków wodnych. Od przeszło 40 lat staw nie jest użytkowany, wcześniej tylko okresowo woda była doprowadzana do stawów poprzez "zrobienie z deski zapory na głównym cieku". Jak wynika z pisma, woda ze źródła płynie przez działkę o nr [...], działkę sąsiednią o nr [...] i dociera do najniżej położonej nr [...], na której zawsze znajdowała się woda tworząc rozlewisko. Do pisma dołączono między innymi dokumentację fotograficzną pokazującą podtopienia sąsiednich działek oraz artykuły prasowe dotyczące podtopień, oświadczenia: T. L., A. M., W. M., H. M. oraz H. M., a także kserokopie korespondencji z Powiatowym Zarządem Dróg w K. w sprawie udrożnienia przepustu pod drogą powiatową nr [...] w S. .

Przeprowadzono też oględziny, podczas których ustalono, że na działce nr ewid.[...] istnieje źródełko, z którego woda spływa w kierunku działek [...] i [...], nie stwierdzono rowu na działce nr [...], a jedynie zakrzaczenie, teren był podmokły z zastoiskiem wody. Nie stwierdzono także rowu pomiędzy działkami nr ewid. [...] i 281, który wg M. Z. służył do zasilania stawów, znajdujących się na tych działkach. Ponadto od strony zabudowy dz.nr ewid.[...] widoczny był niedziałający betonowy upust wody ze stawu oraz przelew w skarpie w celu odprowadzania nadmiaru wody ze stawu do rowu ciążącego do przepustu. Strony w kolejnych pismach ustosunkowały się do wyników oględzin.

W dniu 23 marca 2022 r. do organu I Instancji wpłynęło pismo z dnia 21 marca 2022 r., nie zawierające podpisu autora (treść pisma wskazuje, że jest to odpowiedź Pani sołtys), z którego wynika, że źródło na działce nr [...] było "od niepamiętnych czasów", woda ze źródła pobierana była przez mieszkańców S. do picia i gotowania, do czasu podłączenia do wodociągu, prawdopodobnie w latach 60-tych oraz, że działka nr [...] jest najniższą działką i zawsze była podmoknięta.

Odnosząc się do sprawy organ II instancji przytoczył treść art. 190 oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, a także art. 105 k.p.a.

Zaznaczono, że organ I Instancji, w wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego uznał za legalne stawy oraz zasilający je rów ziemny. Nadto stwierdził, że brak jest dokumentacji pozwalającej na ustalenie parametrów technicznych rowu oraz że rów nie został celowo zlikwidowany przez właściciela działki nr ewid.[...], obręb S., lecz samoczynnie zarósł i zamulił się z uwagi na brak okresowej konserwacji. W związku z powyższym Dyrektor Zarządu Zlewni w K. uznał, że postępowanie administracyjne powinno być prowadzone w oparciu o art. 191 ustawy Prawo wodne i umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie prowadzone w trybie art. 190 ustawy Prawo wodne.

Dalej organ odwoławczy przytoczył treść art. 191 ustawy Prawo wodne podkreślając, że ma on zastosowanie w sytuacji nieumyślnych działań, zaniedbań w zakresie wykonywania obowiązku z art. 188 ust. 1 ustawy Prawo wodne. W sytuacji, gdy miała miejsce celowa nielegalna likwidacja czy przebudowa rowu, to właściwą podstawą prawną procedowania będzie art. 190, w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego. Istotą przepisu art. 191 ustawy Prawo wodne jest przywrócenie funkcji urządzenia wodnego. Nie musi to oznaczać przywrócenia jego pierwotnych parametrów, w decyzji określa się warunki przywrócenia poprzedniej funkcji, co oznacza, że w ramach tych warunków powinien być określony odcinek rowu oraz parametry przywracające jego funkcję, w szczególności jego spadek i przepustowość.

Ja wynika z akt sprawy, w S. na działce nr ewid.[...] znajduje się źródło, z którego woda do czasu wykonania wodociągu (lata 60-te) pobierana była przez mieszkańców do celów pitnych, aktualnie woda spływa zgodnie ze spadkiem terenu. Z kolei na działkach nr ewid.[...] i [...] znajdują się stawy ziemne, będące najpierw stawami rybnymi, a następnie służące do przechowywania beczek z ogórkami kiszonymi, od 40 lat stawy nie są wykorzystywane. W okresie funkcjonowania stawów, zasilane były wodą spływającą ze źródła na działce nr ewid.[...], poprzez rowek wykonany na granicy działek nr ewid.[...] i [...]. Woda ze stawów odprowadzana była do rowu na działce nr ewid.[...], następnie przepustem pod drogą powiatową do rowu po południowej stronie drogi. Świadczy o tym nieczynny betonowy upust oraz przelew w skarpie stawu w celu odprowadzania nadmiaru wody ze stawu do rowu. Brak korzystania ze stawów spowodował brak potrzeby zasilania go wodą, skutkiem tego rów służący do doprowadzenia wody do stawów, w wyniku braku konserwacji, uległ naturalnej degradacji. W związku z powyższym organ odwoławczy uznała rozstrzygnięcie organu I instancji co do zasady za prawidłowe. Na podstawie art. 191 ustawy Prawo wodne organ będzie musiał ustalić jaka była pierwotna funkcja przedmiotowego rowu, czy w wyniku nienależytego jego utrzymania nastąpiła zmiana jego funkcji lub szkodliwe oddziaływania na grunty sąsiednie, czy przywrócenie funkcji urządzenia wodnego jest możliwe, a jeżeli nie, to w oparciu o art. 191 ust. 3 Organ powinien określić na nowo funkcję urządzenia oraz ustalić jego parametry. W tym celu wskazane byłoby pozyskanie opinii biegłego.

Niezależnie od powyższego organ II Instancji stwierdził, że ukształtowanie terenu (układ warstwie) przyległego do drogi powiatowej nr [...], wskazuje że powierzchniowy spływ wód na przedmiotowym terenie odbywa się od strony północno-wschodniej w kierunku południowo-zachodnim. Droga powiatowa nr [...] zmieniła naturalny spływ wód ze zlewni powyżej. Z map dostępnych na stronach internetowych serwisu mapowego Geoportal Otwartych Danych Przestrzennych oraz internetowej platformie mapowej Google Maps wynika, że na odcinku drogi powiatowej od działki nr ewid. [...] (od strony zachodniej) do działki nr [...] (od strony wschodniej) znajduje się tylko jeden przepust pod drogą powiatową, na wysokości działki nr ewid.[...] Przepust ten jest na rowie którego początek znajduje się na działce nr ewid.[...] i którego trasa przebiega przez działki nr ewid.: [...], [...] i [...] - od strony północnej drogi. Analiza map (brak rowów przydrożnych) oraz akta sprawy wskazują, że nie rozwiązano problemu odwodnienia drogi powiatowej, czego wynikiem są podtopienia zabudowań po stronie północnej drogi. Pani M. B., córka Pana Z. M. w oświadczeniu z dnia 8.11.2021 r. stwierdziła: "znam usytuowanie terenu naszej działki. Jedyny rów jaki przez nią przebiega, swój początek ma na sąsiedniej posesji, następnie przecina działki o nr [...], [...] i dociera do nieruchomości nr [...], aby połączyć się z ciekiem biegnącym do głównego strumienia". Z oświadczenia G. P. z dnia 9 lutego 2022 r. wynika, że: "odkąd pamiętam to jest około 1977r. struga biegła tak jak teraz od działki pani Ł. w kierunku południowo wschodnim przez działkę D. do działki Z. tam wpadała do bagna u pana Z. następnie skręcała na zachód przez działkę M. wpadała do strumyka u pani Ł.". Aktualnie na mapach nie widać rowu przy drodze powiatowej. Nie ma też na wysokości działki nr ewid.[...] przepustu pod drogą powiatową, jak również rowu po stronie południowej drogi powiatowej nr [...] Oświadczenia M. B. oraz G. P. wskazują, że wody z rowu na działce nr ewid.[...] nie były przeprowadzane przepustem na południową stronę drogi. Ze znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń innych mieszkańców S. wynika tylko że zawsze był rów na działce M. Z.. Brak dalszego biegu rowu sprawia, że rów jest bezodpływowy, a odbiornikiem wód ze źródła jest działka M. Z.. Wobec braku odpływu, zarzuty, że wynikiem podtopienia działki nr [...] jest brak konserwacji rowu należy uznać za nieuzasadnione i nierozwiązujące problemu. Jedynym ciekiem, który może przejąć wody ze zlewni i odprowadzić je do odbiornika (zlewnia rzeki C. N.) aktualnie jest ciek który przeprowadza wody przez drogę powiatową na wysokości działki nr ewid.[...] Jednak jak wynika z akt sprawy (wycinki z prasy, zdjęcia dostarczone przez mieszkańców) nie spełnia tej funkcji, z powodu być może niewystarczającej przepustowości lub z powodu zbyt małego światła przepustu pod drogą. Sprawa odprowadzenia wód ze zlewni po stronie północnej drogi powiatowej nr [...] wymaga kompleksowego rozwiązania.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. Z., zarzucając jej:

1. Naruszenie art. 7. art.77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) polegające na wydaniu decyzji bez podjęcia niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. zebrania rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

2. Naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 10 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz braku oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie zebranego materiału dowodowego

3. Art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji, podczas gdy organ powinien wydać rozstrzygnięcie reformacyjne bądź kasatoryjne;

4. W podstawie prawnej decyzji nie wskazano przepisu prawa materialnego, na podstawie którego organ drugiej instancji wydał rozstrzygnięcie, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a.

5. Sprzeczności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem decyzji.

Na podstawie tych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wskazując, że w uzasadnieniu decyzji omówiono szczegółowo zarówno ustalenia faktyczne sprawy, jak też wskazano dowody, na podstawie których dokonano tych ustaleń wraz z ich omówieniem. Okoliczność, że strona podejmuje polemikę z ustaleniami organu nie przesądza, że ustalenia te zostały dokonane w sposób nienależyty.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona wadliwa i wymaga uchylenia wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją organu I instancji. Obie te decyzje naruszają przepisy postępowania, bowiem brak było podstaw do wydania decyzji umarzającej postępowanie.

W okolicznościach niniejszej sprawy urządzeniem wodnym, którego dotyczyło postępowanie był rów, który miał się znajdować pomiędzy działkami nr [...] i [...], a który przestał istnieć. Skarżący w trakcie postępowania zmierzał do nakazania Z. M. odtworzenia tego rowu, co jego zdaniem rozwiąże problem zalewania należącej do niego działki nr [...].

Zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. "a" ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 z późn. zm.) – dalej jako "u.p.w." – rów jest urządzeniem wodnym, a stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do (...) rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń.

Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał na różnice pomiędzy art. 190 i art. 191 ustawy Prawo wodne: pierwszy z nich znajdzie zastosowanie, gdy doszło do celowej likwidacji urządzenia wodnego, natomiast jeśli dysponent urządzenia zaniedbał obowiązek utrzymania go w odpowiednim stanie – należy zastosować art. 191 tej ustawy.

Zgodnie z art. 190 ust. 13 ustawy jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o jego legalizację, lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku.

W okolicznościach niniejszej sprawy to rzekome zasypanie rowu miało stanowić samowolne wykonanie urządzenia wodnego, a zatem, zdaniem wnioskodawcy, a obecnie skarżącego, istniały podstawy do nakazania Z. M. odtworzenia rowu - likwidacji skutków wcześniejszego samowolnego zlikwidowania rowu.

W myśl art. 191 ust. 1 u.p.w. w przypadku nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego, którego następstwem jest zmiana funkcji tego urządzenia lub szkodliwe oddziaływanie tego urządzenia na wody lub grunty, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych z urzędu lub na wniosek, mając na uwadze, że korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, marnotrawstwa wody lub energii wody, a także nie może wyrządzać szkód, może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi tego urządzenia przywrócenie poprzedniej funkcji tego urządzenia, wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub likwidację szkód.

W zaskarżonej decyzji stwierdzono: Dyrektor Zarządu Zlewni w K. uznał, że postępowanie administracyjne powinno być prowadzone w oparciu o art. 191 ustawy Prawo wodne i umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie prowadzone w trybie art. 190 ustawy Prawo wodne. Organ odwoławczy rozstrzygnięcie to uznał za prawidłowe. Jednocześnie w zaskarżonej decyzji zawarto wskazania co do postępowania prowadzone na podstawie art. 191 u.p.w.: "organ będzie musiał ustalić jaka była pierwotna funkcja przedmiotowego rowu, czy w wyniku nienależytego jego utrzymania nastąpiła zmiana jego funkcji lub szkodliwe oddziaływania na grunty sąsiednie, czy przywrócenie funkcji urządzenia wodnego jest możliwe, a jeżeli nie, to w oparciu o art. 191 ust. 3 organ powinien określić na nowo funkcję urządzenia oraz ustalić jego parametry. W tym celu wskazane byłoby pozyskanie opinii biegłego".

W kontrolowanej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej winien wydać decyzję odpowiadającą poczynionym ustaleniom faktycznym, nie zaś umarzać postępowanie, powołując się na konieczność rozstrzygnięcia na innej podstawie prawnej. Istotą sprawy jest rozwiązanie problemu zalewania działki skarżącego, nie zaś ocena, czy Z. M. zlikwidował rów celowo, czy też doszło do naturalnej likwidacji rowu z powodu jego nieużywania. Trzeba zauważyć, że "obowiązek likwidacji urządzenia", o którym mowa w art. 190 ust. 13 i "nakazanie właścicielowi urządzenia przywrócenie poprzedniej funkcji tego urządzenia, wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub likwidację szkód" (art. 191 ust. 1) w okolicznościach tej konkretnej sprawy mogłyby uzyskać formę tego samego obowiązku tj. obowiązku otworzenia istniejącego rowu. W obu sprawach właściwy jest również też sam organ administracji.

Organ zebrał bardzo obszerny materiał dowodowy, koncentrując się na okoliczności, która w żaden sposób nie rozwiązuje problemu zalewania działki skarżącego, natomiast czysto formalistyczne pozwala na zakończenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Taki sposób załatwienia sprawy nie może znaleźć akceptacji Sądu. Okoliczność, czy likwidacja rowu nastąpiła samoczynnie czy też jest wynikiem czyjegoś celowego działania obecnie stanowi oś sporu pomiędzy skarżącym a uczestnikiem Z. M., podczas gdy w istocie jest to okoliczność drugorzędna. Nie przesądza bowiem o istnieniu bądź też braku podstaw do nałożenia na Z. M. obowiązków, a jedynie determinuje tryb ich nałożenia (art. 190 ust. 13 albo art. 191 ust. 1 u.p.w.).

Skoro – co stwierdzają organy obu instancji – w sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 191 u.p.w., to prowadzone postępowanie nie było bezprzedmiotowe. W sprawie błędnie zastosowano art. 105 k.p.a. i dlatego zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wymagały uchylenia.

Drugim powodem uchylenia obu decyzji są braki zebranego w postępowaniu materiału dowodowego. W szczególności dotyczy to dowodu z oględzin, podczas których sporządzono dokumentację fotograficzną, którą dołączono do protokołu. Zdjęcia te nie są jednak w żaden sposób opisane, zatem nie sposób stwierdzić które z nich co miałoby przedstawiać. Tak samo nie sporządzono choćby szkicu sytuacyjnego czy innego rodzaju rysunku, który uwidoczniłby ustalenia faktyczne poczynione podczas oględzin. Ponadto skarżący przedłożył do akt administracyjnych (jak również na etapie postępowania sądowego) liczne mapy pochodzące z różnych okresów, do których organy administracji się nie odniosły. Nie sposób więc stwierdzić, czy na tej podstawie poczyniono jakiekolwiek ustalenia, czy też dowody te okazały się nieprzydatne dla rozstrzygnięcia.

Mimo, że materiał dowodowy zebrany w trakcie postępowania jest obszerny, nie został prawidłowo rozważony, w związku z czym na obecnym etapie postępowania Sąd nie może ocenić prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu. Skoro organ błędnie stwierdził, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, bowiem winno być prowadzone w innym trybie, to w istocie uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy ocenią cały zebrany materiał, wyjaśniając w szczególności które dowody były przydatne i dlaczego, a które ewentualnie nie przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego. Dowód z oględzin należy powtórzyć, sporządzając dokumentację z tej czynności w taki sposób, aby poddawała się weryfikacji również przez osoby, które nie brały w niej udziału. Organ I instancji winien prowadzić postępowanie w trybie art. 191 u.p.w. Mimo uchylenia decyzji organu odwoławczego, aktualne pozostają wskazania co do okoliczności, które winny w tym trybie zostać ustalone.

Zastrzeżenia budzi również końcowa część zaskarżonej decyzji, rozpoczynająca się od słów "Niezależnie od powyższego Organ II Instancji stwierdza:". Fragment ten zawiera swego rodzaju ogólne refleksje i przemyślenia organu odwoławczego na temat stosunków wodnych w omawianym obszarze i nie dotyczy konkretnie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Rozważania te doprowadziły organ odwoławczy do wniosku, że sprawa odprowadzenia wód ze zlewni po stronie północnej drogi powiatowej nr 0377T wymaga kompleksowego rozwiązania. W jaki konkretnie sposób miałoby to "kompleksowe rozwiązanie" nastąpić, kto i w jakim trybie powinien się tym zająć – tego jednak nie wyjaśniono. Uzasadnienie decyzji administracyjnej nie jest miejscem do umieszczania tego rodzaju ogólnych rozważań, lecz do wskazania motywów jakimi organ kierował się rozstrzygając sprawę administracyjną. Jeśli natomiast istnieje podstawa do wszczęcia z urzędu postępowania, które doprowadzi do takiego "kompleksowego rozwiązania" stwierdzonych problemów, to organ winien ją wskazać.

Z uwagi na nieuzasadnione umorzenie postępowania administracyjnego oraz niedostateczne rozważenie zebranego materiału dowodowego – Sąd uznał, że zaskarżona decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji naruszały przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy i uchylił obie te decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.