Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1106/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2023 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 marca 2023 r. nr KOC/1294/Sw/23 w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia wychowawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium/organ") decyzją z 13 marca 2023 r., nr KOC/1294/Sw/23, po rozpatrzeniu odwołania T. N. (dalej jako "Skarżący") od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "Prezydent/organ I instancji") z 3 lutego 2023 r., nr UD-XVIII-WSZ-SR-SW-000005/23, uchylającej decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 28 września 2017 r., nr UD-XVIll-WSZ-SR-SW-002719/17, przyznającej Skarżącemu świadczenie wychowawcze na dziecko B. N. za okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium przedstawiło następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Pismem z 28 grudnia 2022 r. Wojewoda [...] poinformował, że w sprawie ww. dziecka Skarżącego mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie świadczenia wychowawczego w okresie od 1 września 2017 r. do nadal, w związku z zatrudnieniem matki dziecka – L. N. w [...] od 1 kwietnia 2011 r. Wojewoda wyjaśnił przy tym, że cała rodzina mieszka na terytorium [...] od 1 lipca 2014 r., natomiast Skarżący jest zatrudniony na terytorium Polski.

Na tej podstawie Prezydent decyzją z 3 lutego 2023 r., nr UD-XVIII-WSZ-SR-SW-000005/23, uchylił własną decyzję z 28 września 2017 r., nr UD-XVIll-WSZ-SR-SW-002719/17, przyznającą Skarżącemu świadczenie wychowawcze na dziecko B. N. za okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r.

Od powyższej decyzji Prezydenta odwołanie wniósł Skarżący.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Kolegium decyzją z 13 marca 2023 r., nr KOC/1294/Sw/23 – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji prawidłowo wskazał, że w niniejszej sprawie, na podstawie przepisu art. 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Kolegium wyjaśniło przy tym, że jeżeli w stosunku do danej osoby mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, obliguje to organ do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji. Organ pomocy społecznej nie ma przy tym swobody działania w tym zakresie, w szczególności nie jest uprawniony do badania zasadności ustaleń wojewody. Jak wyjaśniło Kolegium, z art. 16 ust. 6 ww. ustawy wynika, że w przypadku, o którym mowa w ust. 5, wojewoda wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 11 od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Oznacza to, zdaniem Kolegium, że od dnia, w którym osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, właściwym organem do orzekania w sprawie świadczeń rodzinnych jest wojewoda. Tym samym decyzja o przyznaniu świadczenia przez inny organ (w tym przypadku przez Prezydenta m. st. Warszawy) nie może pozostać w obrocie prawnym. Wobec powyższych ocen prawnych Kolegium przyjęło, że prawidłowe jest uchylenie przez Prezydenta własnej decyzji mocą, której przyznał Skarżącemu świadczenie wychowawcze na syna B. N. w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r.

Pismem z 25 kwietnia 2023 r. skargę na powyższą decyzję Kolegium wywiódł Skarżący, podnosząc w niej zarzuty naruszenia:

1) art. 7 k.p.a. poprzez prowadzenie czynności postępowania w sposób przeinaczający ich przebieg oraz brak działań na rzecz rozpoznania kluczowych dla sprawy okoliczności;

2) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów władzy publicznej;

3) art. 11 k.p.a. poprzez brak zapewnienia Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, jak również poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów;

4) art. 11 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie Skarżącemu zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu niniejszej sprawy;

5) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez orzeczenie bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, co prowadzi do stwierdzenia, że przeprowadzone w sprawie postępowanie pozostawało w niezgodzie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej;

6) art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nie informowanie Skarżącego o miejscach i terminach przeprowadzania dowodów, które miały wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy;

7) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez odmowę jego zastosowania, albowiem zaskarżona decyzja nie zawiera wszystkich, obligatoryjnych elementów, określonych tym przepisem, które każda decyzja winna zawierać, by móc ją uznać za decyzję administracyjną w rozumieniu tegoż przepisu, a to wobec faktu, iż zaskarżona decyzja nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia do oznaczenia organu I instancji, albowiem J. S. - główny specjalista w Wydziale Spraw Społecznych i Zdrowia dla Dzielnicy [....] nie jest organem administracyjnym w rozumieniu przepisów prawa, jak również nie zawiera uzasadnienia w którym organ wskazałby fakty uznane za udowodnione, dowody na których ów organ się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności;

8) art. 13a, art. 16, art. 27, art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 roku o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zw. z art. 17 oraz art. 26 ustawy z dnia 17 września 2021 roku o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw, poprzez uchylenie prawa do świadczenia wychowawczego przyznanego informacją nr UD-XVIII-WSZ-SR-SW-002719/17 z 28 września 2017 r. na dziecko B. N., mimo iż nie ma ku temu podstaw prawnych i faktycznych, albowiem w sprawie niniejszej nie mają zastosowania przepisy o koordynacji zabezpieczenia społecznego z uwagi na fakt zamieszkania rodziny, w tym dzieci, w [...] przy ul. [...].

Skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych decyzji organów, natomiast w uzasadnieniu skargi przedstawił argumenty na poparcie postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Sąd we własnym zakresie uzyskał od organu odpis upoważnienia wydanego przez Prezydenta m.st. Warszawy w dniu 11 grudnia 2019 r. dla J. S. – pracownika Wydziału Spraw Społecznych i Zdrowia dla Dzielnicy [....] m.st. Warszawy, do podpisywania decyzji administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że do wniosku Skarżącego z 29 października 2018 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego na dziecko B. N. złożonego w okresie świadczeniowym 2017/2018 zastosowanie mają przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2022 r. – na mocy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1981 ze zm.).

Materialnoprawną podstawą podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć stanowiły natomiast przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r., poz. 2047, dalej jako "ustawa"), która określa warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.p.p., prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje m.in. obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 15 u.p.p., przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego są: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72, ze zm., dalej jako "rozporządzenie 883/2004") oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009, str. 1, ze zm., dalej jako "rozporządzenie 987/2009").

Wskazane powyżej rozporządzenie 883/2004, stanowi z kolei, że osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Jednak emeryt lub rencista jest uprawniony do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego właściwego ze względu na emeryturę lub rentę (art. 67).

Zgodnie natomiast z art. 68 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 883/2004, w przypadkach, w których na podstawie ustawodawstwa więcej niż jednego Państwa Członkowskiego udzielane są świadczenia w tym samym okresie i dla tych samych członków rodziny, mają zastosowanie następujące zasady pierwszeństwa, że w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów, kolejność pierwszeństwa jest następująca:

1) w pierwszej kolejności prawa udzielane z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek;

2) w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty;

3) i w ostatniej kolejności prawa uzyskiwane na podstawie miejsca zamieszkania.

Dodatkowo wskazać należy, że w przypadku zbiegu uprawnień, świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo na podstawie przepisów ust. 1. Uprawnienia do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw są zawieszane do kwoty przewidzianej przez pierwsze ustawodawstwo i, w odpowiednim przypadku, określany jest dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza tę kwotę. Jednakże taki dodatek dyferencyjny nie musi być przewidziany dla dzieci zamieszkujących w innym Państwie Członkowskim, kiedy uprawnienie do przedmiotowego świadczenia wynika wyłącznie z miejsca zamieszkania (art. 68 ust. 2 rozporządzenia 883/2004).

Stosownie natomiast do art. 68 ust. 3 lit. a) rozporządzenia 883/2004, jeżeli, zgodnie z przepisami art. 67, w instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, złożony zostaje wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych, ale nie z tytułu prawa pierwszeństwa wynikającego z przepisów ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, to instytucja ta niezwłocznie przekazuje taki wniosek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, informuje zainteresowanego i, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia wykonawczego dotyczących tymczasowego przyznawania świadczeń, zapewnia, jeżeli to konieczne, dodatek dyferencyjny wspomniany w ust. 2. Z kolei, instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, rozpatruje ten wniosek, tak jak gdyby został on złożony bezpośrednio do niej, a dzień, w którym wniosek taki został złożony w pierwszej instytucji, uważa się za dzień złożenia wniosku w instytucji mającej pierwszeństwo (art. 68 ust. 3 lit. b) rozporządzenia 883/2004).

Stosownie natomiast do art. 60 ust. 1 rozporządzenia 987/2004, wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych kierowany jest do instytucji właściwej. Do celów stosowania art. 67 i 68 rozporządzenia podstawowego (rozporządzenia 883/2004) uwzględnia się – w szczególności w odniesieniu do prawa danej osoby do ubiegania się o takie świadczenia – sytuację całej rodziny, tak jak gdyby wszystkie osoby zainteresowane podlegały ustawodawstwu zainteresowanego państwa członkowskiego i miały miejsca zamieszkania w tym państwie. W przypadku gdy osoba uprawniona do ubiegania się o świadczenia nie wykonuje swego prawa, instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, uwzględnia wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych złożony przez drugiego rodzica, osobę traktowaną jak rodzic lub przez osobę lub instytucję występującą jako opiekun dziecka lub dzieci. Zgodnie natomiast z art. 60 ust. 2 rozporządzenia 987/2009, instytucja, do której złożono wniosek zgodnie z ust. 1, rozpatruje go na podstawie szczegółowych informacji dostarczonych przez wnioskodawcę i bierze pod uwagę całościową faktyczną i prawną sytuację rodziny wnioskodawcy. Jeżeli instytucja ta uzna, że jej ustawodawstwo ma zastosowanie na zasadzie pierwszeństwa zgodnie z art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego (rozporządzenia 883/2004), zapewnia świadczenia rodzinne zgodnie ze stosowanym przez siebie ustawodawstwem. Jeżeli instytucja, w której złożono wniosek, uzna, że zastosowanie ma jej ustawodawstwo, jednak nie na zasadzie pierwszeństwa zgodnie z art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego (rozporządzenia 883/2004), niezwłocznie podejmuje tymczasową decyzję w sprawie zasad pierwszeństwa, które mają być stosowane, oraz przekazuje wniosek do instytucji innego państwa członkowskiego zgodnie z art. 68 ust. 3 rozporządzenia podstawowego (rozporządzenia 883/2004), oraz informuje o tym również wnioskodawcę. Instytucja ta zajmuje stanowisko w sprawie decyzji tymczasowej w terminie dwóch miesięcy (art. 60 ust. 3 rozporządzenia 987/2009).

Ponadto, w myśl art. 16 ust. 6 ustawy, w przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 2 (przebywania w tym wypadku jednego z rodziców w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenie lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1 – w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie czy mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego), ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego organ właściwy uchyla decyzje przyznającą świadczenie wychowawcze za okres, w którym osoba podlegająca ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Zatem uchylenie przez organ decyzji o przyznaniu świadczenia musi zostać poprzedzone ustaleniem przez wojewodę zastosowania w danej sprawie przepisów związku z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Tym samym dokonane przez wojewodę ustalenie ma ten skutek, że właściwy organ uchyla decyzje o przyznaniu świadczenia wychowawczego, co powinno nastąpić od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w zakresie świadczenia wychowawczego. Wiąże się to jednocześnie ze zmianą właściwości rzeczowej organu do rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 5 ustawy o wychowaniu w przypadku gdy wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wydaje decyzje zgodnie z art. 11, tj. w sprawach świadczenia wychowawczego realizowanego w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego.

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, że małżonka Skarżącego – L. N. wykonuje pracę zawodową na terytorium [...] od 1 kwietnia 2011 r. Skarżący miał także przyznane w Polsce prawo do świadczenia wychowawczego, w kwocie 500 zł miesięcznie, na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r., na dziecko – B. N. Ponadto, jak ustalił Wojewoda [...] na podstawie informacji przekazanej od instytucji [...] właściwej od wypłaty świadczeń – cała rodzina Skarżącego przebywa w [...] od 1 lipca 2014 r.

Skarżący wywodzi w tej sprawie, że jego rodzina, w tym dzieci, mają miejsce zamieszkania w [....] przy ul. [...].

Organy rozstrzygając niniejszą sprawę oparły swoje decyzje na ustaleniu, że pismem z 28 grudnia 2022 r. Wojewoda [...] poinformował, że w związku z zatrudnieniem matki B. N.na terytorium [...], od 1 kwietnia 2011 r. w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, powyższe stanowisko organów jest prawidłowe. Decyzja Prezydenta o uchyleniu prawa do świadczenia wychowawczego, na mocy art. 16 ust. 6 ustawy, była prawidłowa gdyż okres przyznania świadczenia wynikający z decyzji z 28 września 2017 r., tj. od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r., pokrywał się z okresem w którym miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ustalonym przez Wojewodę [...]. W tym wypadku uchylenie decyzji stanowiło zniesienie jej skutków materialnoprawnych od 1 września 2017 r., czyli od daty utraty przez Prezydenta właściwości rzeczowej do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na podstawie art. 16 ust. 5 ustawy. Nie oznacza to jednak, że Skarżący został pozbawiony tych świadczeń. Oznacza to tyle, że właściwym do rozpoznania prawa do świadczeń za ten okres jest obecnie Wojewoda [...], który powinien rozpatrzeć wniosek Skarżącego z 28 września 2017 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego na dziecko B. N.. Podkreślić przy tym należy, że z mocy art. 16 ust. 6 ustawy organ jest związany ustaleniem wojewody, co do okoliczności stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a takie ustalenie w niniejszej sprawie nastąpiło.

Wyjaśnić należy również, że na gruncie wskazanych powyżej przepisów rozporządzenia 883/2004 oraz rozporządzenia 987/2009, w sytuacji gdy członek rodziny przebywa za granicą w związku z zatrudnieniem lub pobieraniem renty/emerytury, konieczne jest ustalenie, który kraj ma pierwszeństwo do wypłaty świadczeń – Rzeczypospolita Polska czy państwo, w którym aktualnie pracuje członek rodziny (w realiach niniejszej sprawy drugi z rodziców B. N., czyli L. N.). Kluczowa podczas ustalania zasady pierwszeństwa, o której mowa w art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia 883/2004, jest przede wszystkim kwestia aktywności zawodowej obojga rodziców. Jak ustalił w niniejszej sprawie Wojewoda [...]– Skarżący jest aktywny zawodowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma natomiast znaczenia podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że rodzina Skarżącego, w tym dzieci, mieszkają w Polsce. Powyższa okoliczność nie znajduje bowiem żadnego odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym (stoi w oczywistej sprzeczności z ustaleniami Wojewody). Natomiast, Skarżący nie przedstawił na poparcie swojego stanowiska żadnego dowodu poza argumentami natury polemicznej, chociaż miał w tym zakresie nieskrępowaną inicjatywę dowodową.

Podsumowując, w ocenie Sądu, organy obu instancji ustaliły wszystkie istotne okoliczności sprawy i dokonały prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Wobec powyższego, nie można zatem skutecznie zarzucić organom administracji naruszenia prawa, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd również z urzędu nie dopatrzył się naruszenia zasad postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 13a, art. 16, art. 27 i 28 ustawy oraz art. 17 i 26 ustawy zmieniającej z 17 września 2021 r. Sąd nie stwierdził także naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 79 § 2 i 3, i 107 § 1 i 3 k.p.a.

Końcowo Sąd wyjaśnia, że niezasadny okazał się również zarzut skargi ukierunkowany na wykazanie braku umocowania osoby podpisującej w imieniu Prezydenta decyzję z 3 lutego 2023 r. Sąd ustalił bowiem, że stosowane upoważnienie zostało wydane przez Prezydenta m.st. Warszawy w dniu 11 grudnia 2019 r. dla J. S. – pracownika Wydziału Spraw Społecznych i Zdrowia dla Dzielnicy [...]m.st. Warszawy, m.in. do podpisywania decyzji administracyjnych. Sąd nie dopatrzył się również w stosunku do decyzji organu I instancji braku któregokolwiek z obligatoryjnych elementów decyzji, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Ponadto, zważywszy na przepisy art. 107 § 1 k.p.a. do koniecznych elementów aktu administracyjnego (decyzji) należy zaliczyć – oprócz oznaczenia organu, określenia strony lub stron, rozstrzygnięcie sprawy, także podpis osoby występującej jako organ lub w imieniu organu administracji. Jak wynika z akt sprawy, decyzję z 3 lutego 2023 r., nr UD-XVIII-WSZ-SR-SW-000005/23, w imieniu organu I instancji, czyli Prezydenta m.st. Warszawy (co wynika z jej treści), podpisał wspomniany J. S., który – co wynika z ww. upoważnienia – był umocowany do dokonania takiej czynności. Nie ma zatem racji Skarżący twierdząc, że decyzja z 3 lutego 2023 r. nie może zostać uznana za decyzję administracyjną w rozumieniu przepisu art. 107 § 1 k.p.a., ponieważ nie zawiera oznaczenia organu oraz przez fakt, że podpisał ją J. S. – pracownik w Wydziale Spraw Społecznych i Zdrowia dla Dzielnicy [...] m.st. Warszawy.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.