Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 187/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 85, art. 66, art. 3 ust. 1 pkt8, art. 62 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2023 r. sprawy ze skarg J. C., T. M. i E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 21 października 2022 r.nr SKO.4170.75.2022 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - skargi oddala –


UZASADNIENIE

II SA/Rz 187/23

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi E.P., T.M. i J.C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 21 października 2022 r. nr SK0.4170.75.2022 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Decyzją z 25 sierpnia 2022 r. nr RDGil.6220.2.2020 Wójt Gminy [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia pn.: Kopalnia Piasku "[...]" zlokalizowanej na terenie działek nr [...] i [...] w miejscowości Z. gm. [....], powiat [...].

Decyzję wydano w oparciu o art. 71 ust 2 pkt 2 ustawy, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz 82, art. 85 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm., dalej "uuiś.") oraz § 3 ust. 1 pkt 40 Rozporządzenia Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839).

Organ mając na uwadze przeprowadzoną ocenę odziaływania przedsięwzięcia na środowisko, analizę i ocenę wpływu inwestycji na środowisko, w tym zdrowie ludzi, możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego wpływu odziaływania na środowisko, dokonaną w szczególności na podstawie przedłożonej informacji zawartej we wniosku w raporcie o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i uzupełnieniach poprzez uzyskanie pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz pozytywnej opinii Państwowego Powiatowego inspektora Sanitarnego w [...] - uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska.

W odwołaniu od decyzji Wójta J.C. zarzucił naruszenie art. 66 ust 1 w zw. z art. 62 ust 1 uuiś poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwie sporządzony Raport niespełniający ustawowych wymagań oraz naruszenie art. 7, 77, 107 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej "kpa") oraz bez właściwego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy.

Odwołalnie złożyła również E.P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 66 ust 1 pkt 5, 6, 6a w zw. z art. 6 Poś poprzez wydanie decyzji w oparciu o Raport o odziaływaniu na środowisko i jego Aneks zawierający wadliwie sporządzoną wersję wariantowania planowanego przedsięwzięcia, które nie spełnia ustawowych wymagań. Zarzuciła nadto naruszenie art. 107 w zw. z art. 85 ust 2 pkt 1 uuiś poprzez wadliwie sporządzone uzasadnienie, które stanowi relację z postępowania i nie pozwala na kontrolę poprawności postępowania, oraz poprzez bezkrytyczną postawę organu I instancji wobec raportu, jako że organ przychylił się do jego ustaleń i przekopiował fragmenty z jego treści. Kolejno, zarzuciła naruszenie art. 66 ust 2 uuiś w zw. z art. 33 ust. 1 i 3 uop w zw. z art. 6 ust 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2019 r., poz. 1396, dalej "Poś") poprzez przeprowadzenie oceny odziaływania planowanego przedsięwzięcia na cel i przedmiot obszaru Natura 2000 - Rzeka [....], naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 11 poprzez brak odniesienia się do celów środowiskowych wynikających z dokumentów strategicznych istotnych z punktu widzenia realizacji przedsięwzięcia, co stanowi obligatoryjny element Raportu.

T.M. reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata w swoim odwołaniu zarzucił naruszenie art. 37 uuiś poprzez nierozpatrzenie uwag i wniosków zawartych w protokołach oględzin z 17 października 2019 r., 6 lutego 2019 r. oraz 4 stycznia 2021 r. w zakresie natężenia ruchu, eksploatacji terenu, zasiedlenia terenu ptactwem, uznania kompletności Raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji niewykonania inwentaryzacji przyrodniczej, faktycznym składem kopalin kopali i bazą przeładunkową, kwestii związanych z drogą dojazdową, wariantów przedsięwzięcia, analizy konfliktów społecznych, błędnej symulacji wyliczeń oddziaływania hałasu na działki sąsiednie, braku uwzględnienia odziaływania i pomiarów hałasu na zabudowę mieszkalną, pominięcie w decyzji kwestii drgań wywołanych przez pojazdy na domy i ludzi, utrudniane udziału społeczeństwa w sprawie przez brak odpowiedzi na pisma mieszkańców, brak oceny własnej organu raportu, brak wyjaśnienia sprawy i pomięcia dowodów z materiałów wideo, oparcie decyzji na sprzecznych ze sobą opiniach PPIS.

Zaskarżoną decyzją Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 66 ust 1 uuiś utrzymał w mocy decyzję Wójta z 25 sierpnia 2022 r.

Kolegium wskazało, że sprawa była już dwukrotnie rozpatrywana przez organy i dwukrotnie Kolegium uchylało decyzje organu I instancji. W ocenie Kolegium, z punktu widzenia obecnego rozstrzygnięcia sprawy, istotne jest, że organ I instancji wykonał wytyczne zawarte w decyzji kasacyjnej Kolegium z 3 stycznia 2022 r. W tym zakresie dokonał obwieszczenia o wydaniu decyzji SKO oraz wezwał inwestorów I. i S.O. od uzupełnienia Raportu, zgodnie z wymaganiami art. 66 ust 1 uuiś, tj. opracowanie racjonalnego wariantu alternatywnego przedsięwzięcia najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem wyboru, W odniesieniu do powyższego 16 marca 2022 r. do organu wpłynęło ze strony inwestorów uzupełnienie w postaci Aneksu do raportu. Ponadto organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia.

Opinią z 4 stycznia 2022 r. nr PZNS.9020.10.2.2020 PPIS, zaś opinią z 5 kwietnia 2022 r. nr WOOŚ.4221.3.4.2020.PW.7 RDOŚ ponownie pozytywnie zaopiniowali realizację przedsięwzięcia z uwzględnieniem treści Aneksu. W ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu 10 maja 2022 r. zostały złożone uwagi i zastrzeżenia mieszkańców do planowanego przedsięwzięcia, które w ocenie Kolegium zasadniczo zostały rozstrzygnięte, zaś stanowisko organu znalazło wyraz w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.

Zarzut braku aktualności Raportu jest niezasadny z uwagi na jego

uaktualnienie w Aneksie przedłożonym przez inwestora 16 marca 2022 r.,

opracowanym w związku z poprzednią decyzją Kolegium z 3 stycznia 2022 r.

uchylającą decyzję Wójta z 18 października 2021 r.

Tak samo należy ocenić zarzut braku prawidłowego wariantowania. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w Raporcie przeanalizowano dwa warianty, I inwestora oraz II wariant z zastosowaniem refulera. Został wybrany wariant inwestora polegający na wydobyciu kopaliny sprzętem mechanicznym - koparkami, jako że praca refulera wiązałby się dodatkowo z koniecznością przyłączy energetycznych, co

powodowałoby zwiększenie powierzchni objętej inwestycją.

Nie można zgodzić się też z zarzutem braku analiz wpływu planowanego przedsięwzięcia na zdrowie, warunki życia, lub że są zbyt ogólnikowe. Kwestia hałasu została także uwzględniona w Raporcie, w zakresie hałasu został przewidziany - wobec uwag skarżącego w tym zakresie - ekran akustyczny.

Jak wynika z akt została przeprowadzona inwentaryzacja przyrodnicza w zakresie niezbędnym do określenia wpływu na siedliska przyrodnicze. Zasadniczo teren kopalni obecnie rolniczy nie należy do bogatych w cenne gatunki flory i fauny. Obliczenia stężeń zanieczyszczeń powietrza oraz poziomu hałasu wykonane w raporcie dla pracy kopalni oraz drogi gminnej nie wykazują przekroczeń dopuszczalnych stężeń w powietrzu, jak i dopuszczalnych poziomów hałasu dla obiektów chronionych akustycznie.

Z kolei w zakresie po zakończeniu eksploatacji kopalni teren ma być poddany rekultywacji.

Odnośnie zarzutu wpływu pojazdów na zdrowie i życie, pylenie będzie miało zakres oddziaływania w granicach działki inwestora.

Zdaniem Kolegium w raporcie został także uwzględniony wpływ inwestycji na obszar Natura 2000 poprzez ustalenie zasięgu odziaływania kopalni na wody podziemnie i powierzchniowe. Wskazano, że z kopalni nie będą odprowadzane żadne ścieki do rzeki [....].

Nie jest zasadny zarzut bezkrytyczności organu wobec twierdzeń Raportu. W tym zakresie należy zauważyć, że Raport został sporządzony przez osobę mającą wiadomości specjalne. Z kolei wgląd w stan sprawy miały organy niezależne od inwestora: RDOŚ oraz PPWiS, którzy pozytywnie zaopiniowali planowane przedsięwzięcie.

W zakresie zarzutów skarżących dotyczących niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebrania wyczerpującego materiału dowodowego, prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu, Kolegium stwierdziło, że organ zgromadził materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji, umożliwił udział społeczeństwa nie tylko poprzez informowanie w formie obwieszczeń, zawiadamiania o możliwości zaznajamiania się z aktami, ale również poprzez odnoszenie się do zgłaszanych uwag i wniosków uczestników postępowania, wyznaczanie rozpraw administracyjnych.

Nie można też zgodzić się z zarzutem braku wskazania przez organ jakie dowody uznał za udowodnione, a jakim odmówił wiary. Z uzasadniania organu wynika, iż uznał za wiarygodną treść Raportu i na tym oparł się wydając zaskarżoną decyzję.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Kolegium z 21 października 2022 r. E.P., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego zaskarżyła w całości decyzję Kolegium zarzucając naruszenie:

Przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy :

art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, w którym organ lakonicznie odnosi się do stawianych w odwołaniu z 21 września 2022 r. zarzutów skarżącej.

Szczególnie doniosłą kwestię stanowi brak zrozumienia przez organ zagadnień dotyczących analizy wariantowej, dokonanej w Raporcie i jego Aneksu z 16 marca 2022 r. Ponadto, m.in. wbrew zasadzie przekonywania, organ w swoim uzasadnieniu całkowicie pominął zarzut skarżącej dotyczący braku uwzględnienia przez organ I instancji istotnych w sprawie okoliczności wynikających z przedłożonej przez skarżącą ekspertyzy - Kontrraportu, przedstawiającego wnioski rażąco sprzeczne z ustaleniami Raportu w zakresie konieczności realizacji dodatkowych ekranów akustycznych, z powodu przekroczenia poziomów dopuszczalnych hałasu na terenach chronionych akustycznie. W kontekście tego, organ nie wyjaśnił również dlaczego organ I instancji pominął sprzeczne w swojej treści opinie wydane przez PPIS dotyczące konieczności uwzględnienia wniosków płynących z Kontrraportu, na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Decyzja została wydana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Organ zobowiązany był w całości rozpoznać

ustalić we własnym zakresie stan faktyczny oraz ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę,

art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 85 ust. 2 uuiś, - z uzasadnienia zarówno organu jak i organu I instancji nie sposób odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania. Ze względu na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów, treść uzasadnienia nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, co podważa poprawność przeprowadzenia prawidłowego i samodzielnego postępowania wyjaśniającego.

Przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

art. 62 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, 6a i 7 uuiś w zw. z art. 6 ust. 1 i

Poś poprzez wydanie decyzji na podstawie Raportu i Aneksu do Raportu, który zawiera wadliwie sporządzoną analizę wariantowania planowanego przedsięwzięcia. Przedstawiony w aneksie do Raportu "racjonalny wariant alternatywny" nie spełnia przesłanek "racjonalności" i "alternatywności", stanowiąc jedynie pozorne spełnienie wymagań stawianych przez przepisy uuiś.

Ponadto zarówno w Raporcie, jak i w Aneksie, nie opracowano "racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dia środowiska" wraz z uzasadnieniem, a jedynie wskazano, że za taki wariant uznaje się "wariant proponowany przez wnioskodawcę", co w efekcie spowodowało brak możliwości utworzenia siatki porównawczej, na gruncie której organ I instancji miałby możliwość przeprowadzenia rzetelnej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności na zdrowie i warunki życia ludzi.

Tym samym należy uznać, że przedłożony przez inwestora Raport uzupełniony Aneksem narusza przepisy uuiś, a w związku z tym nie może być uznany za dowód w sprawie, na okoliczność, że planowana inwestycja nie będzie stwarzać zagrożeń dla środowiska, w szczególności dla zdrowia i warunków życia ludzi;

art. 66 ust. 2 uuiś w zw. z art 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (dalej "uop") w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 Poś., poprzez brak przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na integralność oraz przedmiot i cele ochrony obszaru Natura 2000 - "Rzeka [...]" ([....]), będącego specjalnym obszarem ochrony siedlisk (SOO).

Zarówno inwestor w Raporcie, jak i RDOŚ w treści uzgodnienia z 5 kwietnia 2022 r. wskazali, że z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia poza granicami przedmiotowego obszaru Natura 2000 odstąpili od przeprowadzenia oceny. Przedmiotowy obszar Natura 2000 znajduje się zaledwie ok. 270 m od planowanego przedsięwzięcia, zatem należało dokonać analizy potencjalnego zagrożenia, w szczególności przeprowadzić rozpoznanie omawianej formy ochrony przyrody w oparciu o podstawowe dokumenty i akty prawne, które zostały przyjęte dla obszaru Natura 2000 - Rzeka [...], tj. Standardowy Formularz Danych oraz plan zadań ochronnych;

art. 66 ust. 1 pkt 2a uuiś poprzez utrzymanie przez Organ w mocy decyzji organu I instancji, który w zakresie zidentyfikowanego braku, powinien był wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia Raportu z uwagi na brak wyników inwentaryzacji faunistycznej wraz z opisem metodyki stanowiącej załącznik do Raportu, którego brak jest w aktach sprawy;

art. 66 ust. 1 pkt 11a uuiś poprzez utrzymanie przez organ w mocy decyzji organu I instancji, który w zakresie zidentyfikowanego braku, powinien był wezwać wnioskodawcę o uzupełnienie Raportu w zakresie odniesienia się do celów środowiskowych wynikających z dokumentów strategicznych istotnych z punktu widzenia realizacji przedsięwzięcia, co stanowi jeden z obligatoryjnych elementów

Raportu. W Raporcie lakonicznie zostały omówione jedynie dokumenty strategiczne, które na dzień wydania decyzji były już nieaktualne tj.: Program Ochrony Środowiska Województwa Podkarpackiego na lata 2012 - 2015 z perspektywą do 2019 r.; Aktualizacja Programu ochrony powietrza dia strefy podkarpackiej - 2016 r., aktualizacja Programu Ochrony Środowiska dia Powiatu [...] na lata 2008 - 2011 z uwzględnieniem perspektywy na iata lat 2012 - 2015 czy Krajowy Program Ochrony Powietrza do roku 2020 (z perspektywą 2030);

art. 66 ust. 1 pkt 15 uuiś poprzez utrzymanie przez organ w mocy decyzji organu I instancji, który w zakresie zidentyfikowanego braku, powinien był wezwać wnioskodawcę do uzupełnienie Raportu w zakresie prawidłowego, zgodnego ze stanem faktycznym, opisu możliwych konfliktów społecznych, co w kontekście licznych uwag zgłaszanych przez społeczeństwo w sprawie, oraz fakt przeprowadzenia rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36 uuiś powinno zostać uwzględnione w Raporcie OOŚ;

art. 66 ust. 1 pkt 18 w zw. z art. 79 ust. 1 uuiś poprzez utrzymanie przez organ w mocy decyzji organu I instancji, który w zakresie zidentyfikowanego braku, powinien był wezwać wnioskodawcę. do uzupełnienie Raportu w zakresie sporządzenia prawidłowego streszczenia w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w Raporcie, w odniesieniu do każdego elementu Raportu.

Z uwagi na liczne uzupełnienia Raportu, w szczególności Aneksu, streszczenie nie spełnia wymagań stawianych przez ustawę tym samym, istotnie ograniczone dostęp społeczeństwa do prawidłowego udziału w procesie podejmowania decyzji;

art. 77 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 81 ust. 3 uuiś w zw. z art. 545 ust, 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm., dalej "Pw") poprzez brak uzyskania przez organ I instancji uzgodnienia z właściwym organem w sprawie oceny wodnoprawnej. W kontekście możliwości osiągnięcia celów środowiskowych organ I instancji uzgodnił planowane przedsięwzięcie z RDOŚ, który w dniu wydania rozstrzygnięcia w sprawie nie posiadał już merytorycznych kompetencji do rozstrzygnięcia w tym zakresie. Uzgodnienie powinno być uzyskane od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie.

Organ w ogóle nie dostrzegł tego uchybienia, w związku z tym nie miał możliwości prawidłowej weryfikacji czy w sprawie znajduje zastosowanie art. 81 ust. 3 uuiś, gdyż merytoryczna analiza w tym zakresie nie została dokonana przez właściwy organ;

art 81 ust 3 uuiś w zw. z art. 61 i 62 Pw poprzez brak przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 Pw.

Zarzucając powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm prawem przepisanych.

J.C. w skardze na decyzję Kolegium z 21 października 2022 r. zaskarżył ją w całości z powodu niezgodności z prawem zarzucając naruszenie następujących przepisów, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:

art. 66 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 uuiś ze względu na wydanie decyzji środowiskowej w oparciu o wadliwie sporządzony Raport niespełniający ustawowo określonych wymagań, w tym w szczególności brak w zakresie zgodnego z ustawą opracowania wariantów przedsięwzięcia, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, 6a i 7 uuiś oraz brak inwentaryzacji przyrodniczej i wyników jako załącznika do Raportu,

art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 80 kpa, ze względu na wydanie decyzji bez właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, niezebraniu wyczerpującego materiału dowodowego, dokonanie dowolnej oceny Raportu i innych dokumentów w sprawie oraz ze względu na wydanie decyzji środowiskowej, która nie uzasadnia dlaczego ustalono środowiskowe uwarunkowania pomimo tylu wątpliwości i niejasności podnoszonych przez strony i lokalną społeczność w sprawie.

Zwłaszcza nie odniesiono się do kwestii realizacji ekranu akustycznego, drgań i zapylenia jakie spowoduje ruch samochodów tuż przy domu skarżącego, co wpłynie ma jego zdrowie, warunki i jakość życia, a także stan zabudowy.

Z uwagi na powyższe wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na moją rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

T.M., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata, zaskarżył decyzję Kolegium z 21 października 2022 r. nr SK0.4170.75.2022 w całości z powodu jego niezgodności z prawem.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1) art. 66 ust. 1 pkt 2a) uuiś poprzez brak inwentaryzacji przyrodniczej i tym samym nie ma jej wyników jako załącznika do Raportu,

art. 66 ust. 1 pkt 3b) uuiś poprzez brak informacji na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami m.in. faktycznym składem kopalin i bazą przeładunkową na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w S., co do której Wójt prowadzi postępowanie pod znakiem RDGil.6731.1.2021,

art. 66 ust. 1 pkt 5 uuiś poprzez niezawarcie trzech wariantów w Raporcie, w tym racjonalnego wariantu przedsięwzięcia, zwłaszcza co do drogi dojazdowej do kopalni z dala od zabudowań mieszkańców, a sama decyzja stwierdza, że jeden wariant drogi jest wykluczony ze względu wiadukt kolejowy, a drugi wariant ze względu na drogi gruntowe,

art. 66 ust. 1 pkt 6 a) a] uuiś poprzez brak porównania oddziaływania wariantów przedsięwzięcia na ludzi,

art. 66 ust. 1 pkt 15] uuiś poprzez brak analizy możliwych konfliktów społecznych, wskazanych także w postanowieniu wójta z 5 marca 2018 r.,

art. 66 ust. 1 pkt 1 a] uuiś poprzez brak opracowania emisji drgań spowodowanych ruchem koparek i pojazdów ciężarowych,

art. 37 pkt 1 uuiś poprzez:

nierozpatrzenie uwag i wniosków mieszkańców zawartych w protokole oględzin z 17 stycznia 2019 r. oraz dalszych pismach tj: że teren inwestycji jest faktycznie eksploatowany bez zezwoleń, natężenie ruchu samochodów to 200-300 wywrotek dziennie, zasiedlenie terenu przez czaple siwą i sowy, wniosku o ocenę skumulowanego oddziaływania w związku z działalnością pobliskiego zakłady handlu kruszywem, wniosku o dokonanie obserwacji ornitologicznej,

nierozpatrzenie uwag i wniosków mieszkańców zawartych w piśmie z 6 lutego 2019 r., 4 stycznia 2021 r., gdyż w decyzji zawarto jedynie polemikę autorki raportu z uwagami, a organ nie przedstawia własnego stanowiska

art. 37 pkt 2 uuiś poprzez brak w uzasadnieniu informacji o sposobie załatwienia uwag i wniosków zgłoszonych przez społeczeństwo,

art. 3 ust. 1 pkt 8 lit a i c w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 62 ust. 1 uuiś poprzez brak oceany oddziaływania na środowisko z powodu braku weryfikacji raportu i zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu; brak odniesienia się do wniosków i uwag społeczeństwa; mimo że istnieje obowiązek dokonania oceny przez organ a nie inwestora,

art. 85 uuiś poprzez brak wymaganych elementów uzasadnienia decyzji tj. oceny własnej organu a jedynie przedstawienie referatu historycznego podejmowanych czynności, lub stanowiska stron,

art. 82 ust. 1 pkt 5 uuiś poprzez nierozpatrzenie możliwości nałożenia obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej,

art. 141 ust. 1 Poś poprzez brak oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przez oba organy administracji zgodnie z tym przepisem, w szczególności w zakresie standardów emisji hałasu i drgań i ich wpływu na zagrożenia życia lub zdrowia ludzi,

art. 545 Pw poprzez uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ kiedy to właściwym rzeczowo jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie,

II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:

1. art. 7, 77, 80 kpa przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i błędne ustalenia faktyczne polegające na tym, że:

uznano w decyzji, że w Raporcie dokonano prawidłowych wyliczeń symulacji oddziaływania hałasu na działki sąsiednie, tj. przyjęto normę 50 dB mierzoną do budynku, kiedy to pomiar ma być dokonany na granicy działki jako miejsca najbardziej narażonego na hałas,

nie uwzględniono oddziaływania hałasu w pomiarach na zabudowaną i zamieszkałą działkę nr [...] pod adresem S., leżącą bezpośrednio przy drodze wywozowej na działce nr [...] i [...],

pominięto w decyzji i Raporcie kwestie oddziaływania drgań (wibracji) wywołanych przez pojazdy na domy i ludzi a których limit określa Polska Norma PN- 88/B- 02171 "Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach",

nie zapewniono społeczeństwu udziału w sprawie poprzez brak odpowiedzi organu na pisma mieszkańców o informacje ze stycznia 2018 r.,

uznano, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, podczas gdy planowana inwestycja przewiduje kopalnię w sposób znaczny obciążając środowisko, powodujący emisję hałasu, drgań, co powinno prowadzić organ do wydania decyzji w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia,

uznano, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, podczas gdy planowana inwestycja będzie trwale oddziaływała na nieruchomości sąsiednie poprzez immisje pośrednie, bowiem zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości jest znaczny, powodując uciążliwości także związane ze spadkiem wartości nieruchomości, której realizacja rodzi realne obawy związane z immisjami, a zrealizowanie inwestycji w takim kształcie może doprowadzić do ograniczenia właścicieli sąsiednich nieruchomości możliwości korzystania z ich nieruchomości, w tym również w zakresie zagospodarowania oraz zabudowy tych nieruchomości;

inwestor dąży do złagodzenia skutków inwestycji dla najbliżej położonego zamieszkiwanego domu, kiedy to planowany ekran akustyczny nie ma zgody właściciela domu na wybudowanie,

pominięto w ocenie dowodów: materiały wideo złożone do sprawy, Kontr- raport z lipca 2021 r., oparto się w decyzji na dwóch sprzecznych ze sobą opiniach PPIS z 20 sierpnia 2021 r. w której wskazał, ze warunkiem realizacji przedsięwzięcia mają być rozwiązania wskazane w Analizie opracowanej przez inż. F.D. z lipca 2021 r. oraz z 1 kwietnia 2022 r., w której nie wskazano takiego warunku,

2. art. 107 § 3 kpa poprzez brak w uzasadnieniu oceny dowodów i wskazania stanu faktycznego tj. rzeczywistego zaawansowania budowy kopalni, istniejących w pobliżu źródeł hałasu i drgań i ich kumulatywnego oddziaływania, oceny materiału filmowego.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych, orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach).

W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).

Poddając kontroli legalności zaskarżoną decyzję w granicach wyżej opisanych Sąd doszedł do przekonania, że skargi są niezasadne, a zaskarżona decyzja wraz z utrzymaną odpowiada prawu.

Przede wszystkim kontrolowane organy prawidłowo w sensie formalnym i materialnym przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. postępowanie to objęło obligatoryjne elementy oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to jest weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Organy zachowały także wymogi ustanowione w art. 62 ust, 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., szczegółowo określając, analizując oraz oceniając: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, ca) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca, e) dostępność do złóż kopalin; 1a) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Również formalna i treściowa prawidłowość raportu w świetle wymogów wynikających z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. nie budzi wątpliwości Sądu. Tym samym w żadnej mierze nie można zgodzić się z twierdzeniami i ocenami strony skarżącej, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art 80 k.p.a.

Ustalona przez organy pierwszej i drugiej instancji treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, spełnia warunki określone w art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r., a uzasadnienie powyższych decyzji w pełni realizuje postanowienia art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Własne oceny merytoryczne oraz kontrolne organu odwoławczego są także prawidłowe.

Także szczegółowa ocena zarzutów skarżących nie była w stanie w sposób skuteczny podważyć pozytywnej oceny legalnościowej kontrolowanych decyzji.

Sąd podziela stanowisko SKO co do bezzasadności zarzutu aktualności Raportu z uwagi na jego uaktualnienie w Aneksie przedłożonym przez inwestora 16 marca 2022 r.

To samo dotyczy zarzutu braku prawidłowego wariantowania inwestycji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w Raporcie przeanalizowano dwa warianty, I inwestora oraz II wariant z zastosowaniem refulera. Został wybrany wariant inwestora polegający na wydobyciu kopaliny sprzętem mechanicznym - koparkami, jako że praca refulera wiązałby się dodatkowo z koniecznością przyłączy energetycznych, co powodowałoby zwiększenie powierzchni objętej inwestycją.

Nie można zgodzić się też z zarzutem braku analiz wpływu planowanego przedsięwzięcia na zdrowie, warunki życia, lub że są zbyt ogólnikowe. Kwestia hałasu została także uwzględniona w Raporcie, w zakresie hałasu został przewidziany - wobec uwag skarżącego w tym zakresie - ekran akustyczny.

W sprawie została również przeprowadzona inwentaryzacja przyrodnicza w zakresie niezbędnym do określenia wpływu na siedliska przyrodnicze. Zasadniczo teren kopalni obecnie rolniczy nie należy do bogatych w cenne gatunki flory i fauny. Obliczenia stężeń zanieczyszczeń powietrza nie wykazują przekroczeń dopuszczalnych stężeń w powietrzu, zamykając się w granicach działki inwestora.

W Raporcie został także uwzględniony wpływ inwestycji na obszar Natura 2000 poprzez ustalenie zasięgu odziaływania kopalni na wody podziemnie i powierzchniowe. Wskazano, że z kopalni nie będą odprowadzane żadne ścieki do rzeki [...].

Nie są zasadne zarzut bezkrytyczności organu wobec ogólnikowych twierdzeń Raportu. Raport został sporządzony przez osobę mającą wiadomości specjalne. 2 kolei wgląd w stan sprawy miały organy niezależne od inwestora: RDOŚ oraz PP1S, którzy pozytywnie zaopiniowali planowane przedsięwzięcie.

W zakresie zarzutów skarżących dotyczących niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebrania wyczerpującego materiału dowodowego, prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu, Kolegium stwierdziło, że organ zgromadził materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji, umożliwił udział społeczeństwa nie tylko-? poprzez informowanie w formie obwieszczeń, zawiadamiania o możliwości zaznajamiania się z aktami, ale również poprzez odnoszenie się do zgłaszanych uwag i wniosków uczestników postępowania, wyznaczanie rozpraw administracyjnych. Nie można też zgodzić się z zarzutem braku wskazania przez organ jakie dowody uznał za udowodnione, a jakim odmówił wiary. Z uzasadniania organu wynika, iż uznał za wiarygodną treść Raportu i na tym oparł się wydając zaskarżoną decyzję.

Uwagi i zastrzeżenia mieszkańców do planowanego przedsięwzięcia zostały rozstrzygnięte, zaś stanowisko organu znalazło wyraz w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.

Przedstawione wyżej okoliczności prowadzą do wniosku, że nie są trafne zarzuty dotyczące oparcia decyzji na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art 7\ art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania zebrano materiał dowodowy, który w świetle przepisów u.o.o.ś był wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Wskazać w tym miejscu należy, że dokonując oceny wniosku organ opiera się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia (KIP). To ten dokument stanowi kluczowy dowód na określenie charakteru przedsięwzięcia oraz jego wpływu na środowisko. W rozpoznawanych skargach nie wykazano na czym ma polegać sprzeczność i niespójność argumentacji zawartej w decyzjach organów obydwu instancji.

Wbrew twierdzeniom skarżących, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Sąd wskazuje, że zarzuty zawarte w odwołaniach były znane organowi I instancji na etapie prowadzenia postępowania wyjaśniającego i podmiotom uzgadniającym, a zatem ocena zastrzeżeń zgłaszanych do planowanej inwestycji nastąpiła już na tym etapie postępowania.

Reasumując, wbrew zarzutom skarg, Sąd nie stwierdził uchybień które miały wpływ na wynik sprawy, a także takich, które powinien uwzględnić z urzędu. Skoro zatem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, skargi jako niezasadne podlegały oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.