Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 71/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy~Prezydent Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku M. L. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem B. i Prezydentem Miasta B. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M. L. o skierowanie do domu pomocy społecznej postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

M. L. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem B. i Prezydentem Miasta Ba. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M. L. o skierowanie do domu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że SKO w T. postanowieniem z dnia 8 lutego 2023 r., odmówiło rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego w niniejszej sprawie, wskazując, że nie jest organem wyższego stopnia dla w/w jednostek. Kolegium podało, że organem wyższego stopnia dla Prezydenta Miasta Ba. jest SKO w Ba., zaś dla Burmistrza B. – SKO w T..

Wobec tego, M. L. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu, wskazując na trudną i niestandardową sytuację, w jakiej się znalazł.

Wskazał, że pismem z 7 listopada 2022 r. zwrócił się do MOPS w Ba. z wnioskiem o umieszczenie go w domu pomocy społecznej. Następnie, pismem z 30 listopada 2022 r. MOPS w Ba. przekazał jego wniosek do MOPS-u w B., wskazując, że jego ostatni adres zamieszkania to ul. [...] w B.. Wskazał, że obecnie przebywa w Centrum Medycznym [...] w Ba. na oddziale [...] (od 5 października 2022 r.). Wskazał, że wobec tego należy go uznać za osobę bezdomną. Podał, że w Ba. zamieszkuje od 2001 r. i z tym miastem wiąże swoje centrum spraw życiowych, ale obecnie nie ma gdzie mieszkać. Wskazał, że po śmierci ojca – w dniu 27 września 2022 r. – mieszkanie dotychczas wynajmowane, zostało mu wypowiedziane. W ocenie wnioskującego, w okolicznościach długiego zamieszkiwania w Ba. oraz zamiaru stałego pobytu w tym mieście, fakt zameldowania na pobyt stały do 2021 r. w B., nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Dlatego też – w jego ocenie – organem właściwym w niniejszej sprawie jest Prezydent Miasta Ba..

Wniesiono o pilne załatwienie sprawy.

Pismami z dnia 7 marca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny wezwał Burmistrza Miasta B. i Prezydenta Miasta Ba. do przedstawienia – w terminie 30 dni – odpowiedzi na wniosek oraz przedstawienia akt sprawy.

W odpowiedzi, Dyrektor MOPS w Ba. – działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Ba. – wniósł o wskazanie Burmistrza Miasta B. jako organ właściwy w niniejszej sprawie. Podniesiono, że nic nie wskazuje na to, aby M. L. posiadał miejsce zamieszkania, szpital nie realizuje bowiem celów mieszkaniowych. Wobec tego – w ocenie Prezydenta Miasta Ba. – M. L. należy uznać za osobę bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm.).

Z kolei Dyrektor MOPS w B. – działając z upoważnienia Burmistrza B. – w odpowiedzi wskazał, że M. L. zamieszkuje w Ba. od kilku lat – ma tam siostrę, ukończył studia w [...] w Ba., podejmował prace dorywcze, pobiera świadczenie rentowe z ZUS-u w Ba. stawał na komisji lekarskiej ZUS w Ba.

Jednocześnie organ wskazał, że pismem z dnia 13 lutego 2023 r. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego jednakowy wniosek o rozstrzygnięcie sporu pomiędzy wskazanymi w sprawie organami. Sprawie nadano sygn. akt I OW 58/23.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny). Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, niemającymi wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem o właściwość, rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a.). Rozstrzyganie sporów o właściwość, należących do sądów administracyjnych, objęte jest właściwością Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).

Pismem z dnia 13 lutego 2023 r. Dyrektor MOPS w B. – działając z upoważnienia Burmistrza B. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem B. i Prezydentem Miasta Ba. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M. L. o skierowanie do domu pomocy społecznej. Sprawie nadano sygn. I OW 58/23. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt I OW 58/23, rozstrzygnął sprawę, wskazując Burmistrza B. jako organ właściwy w sprawie. Wobec tego, ze względu na tożsamość sprawy zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym, postępowanie w sprawie należało umorzyć.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.