Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 5881/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej G. sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 947 (dziewięćset czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ") z dnia [...] sierpnia 2023 r., znak: [...], którą po rozpatrzeniu odwołania G. [...] sp. z o.o. z/s w R. M.[1] (dalej "Skarżąca", "Spółka") została utrzymana w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. (dalej: "KPW ITD", Organ I instancji") o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł w związku z przejazdem po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach zewnętrznych, masie całkowitej i naciskach osi odpowiadających zezwoleniu kategorii VII, bez wymaganego zezwolenia (dalej: "Zaskarżona decyzja").

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. - zwanej dalej kpa), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 12 maja 2017 r. poz. 935), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 2, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej p.r.d.), § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.).

Do wydania Zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] sierpnia 2016 r. o godz. 22:20 w miejscowości L. na drodze krajowej nr 10, skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr 552 zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z 3-osiowego samochodu ciężarowego marki DAF o nr rej. [...] i 3-osiowej przyczepy marki Dool o nr rej. [...]. Zespół pojazdów skierowano na punkt kontrolny mieszczący się przy autostradzie A1 (MOP Nowa Wieś - kierunek Gdańsk), gdzie przeprowadzono czynności kontrolne. Zespołem pojazdów kierował Pan G. T., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem elementu betonowego (ładunek niepodzielny) w imieniu Pani A. Z. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo Transportowo - Usługowo - Handlowe "[...]" A. Z.. Załadowcą przewożonego ładunku była "C." SPÓŁKA AKCYJNA.

Z akt sprawy wynika, że w toku kontroli zostało przeprowadzone ważenie pojazdu na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do ważenia pojazdów w mieszczącym się przy autostradzie A-1, MOP Nowa Wieś (kierunek Gdańsk), wyposażonym w przenośne wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C II o numerach fabrycznych [...] i [...], połączonych 5-metrowym przewodem, które posiadały ważne w dniu kontroli świadectwa dopuszczające je do użytkowania, a także zagłębienia dostosowane do użytych wag. Odczytów wskazań wag dokonano wspólnie z kierowcą, którego poinformowano o przysługujących mu prawach, zapoznano z procedurą kontroli i okazano stosowne dokumenty legalizacyjne. Kierowca nie zgłosił wniosku o ponowne ważenie lub zmierzenie parametrów zewnętrznych pojazdu oraz nie okazał stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W wyniku kontroli ustalono przekroczenie rzeczywistej długości zespołu pojazdów z ładunkiem, która wyniosła 34,01 m, a zatem przekraczała wartość dopuszczalną (18,75 m) o 15,26 m, tj. o 81,37%. Ponadto stwierdzono normatywność w zakresie pozostałych wymiarów zewnętrznych (wysokości i szerokości) oraz w zakresie masy całkowitej i nacisków osi zespołu pojazdów. Na podstawie ustalonych gabarytów zespołu pojazdów, stwierdzono, że odpowiadał on parametrom wymiarowo - wagowym przewidzianym dla zezwolenia kat. VII.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Kierowca nie wniósł uwag do przeprowadzonej kontroli, w tym uzyskanych wyników pomiarowych, jednakże odmówił podpisania protokołu z kontroli drogowej bez podania przyczyny.

Kierujący pojazdem został przesłuchany w charakterze świadka. Wyjaśnił, że wykonywał przewóz drogowy 1 sztuki elementu betonowego stanowiącego ładunek niepodzielny, który został załadowany przez pracowników firmy C. S. A. Zakład Produkcyjny, T. ul. [...]. Według jego oświadczenia, po załadunku pojazd nie był ważony całościowo, nie były sprawdzane naciski poszczególnych osi oraz pozostałe parametry. Przesłuchiwany kierowca zeznał, iż miał świadomość, że pojazd z ładunkiem ma ponad 30 m. Zeznał, że w momencie wyjazdu nie posiadał zezwolenia kategorii VII, a jedynie zezwolenie kategorii V. Wskazał jednakże, iż pracownicy firmy C. S.A. Zakład Produkcyjny T. ul. [...] nie sprawdzili zezwoleń przed wyjazdem. Kierowca miał świadomość, że poruszał się bez wymaganych zezwoleń kategorii VII, gdyż jak wskazał musiał pilnie dostarczyć element na budowę.

Zawiadomieniami z dnia [...] września 2016 r. poinformowano Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego i przysługujących jej w postępowaniu prawach strony, a także wezwano do nadesłania odpowiednich dowodów celem poświadczających, że podmiot nie godził się lub nie miał wpływu na powstanie ww. naruszeń. Wraz zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego Stronie został przesłany protokół kontroli.

W odpowiedzi na wezwanie KPW ITD, pismem z dnia 20 września 2016 r., Skarżąca przedstawiła stanowisko w sprawie, wskazując na charakter prowadzonej działalności, zaznaczając, że nie posiada własnej floty transportowej, a jedynie korzysta z pośrednictwa firm trudniących się profesjonalnie przewozem towarów. Wskazała, że zawarła umowę z A. M., prowadzącym działalność pod nazwą P., którego obowiązkiem było posiadanie wszystkich stosownych zezwoleń, a także który miał możliwość zlecenia wykonania transportu podwykonawcom. Spółka wskazała, że "zgodnie z § 1 zawartej umowy, przewoźnik zobowiązał się do świadczenia w okresie od 1 sierpnia 2016 r. do zakończenia realizacji kontraktu przez Spółkę – usług transportowych na trasach: Rakowice Małe – Oświęcim, ul. [...]. Szczegółowa specyfikacja przeznaczonych do przewozu elementów wraz z ich gabarytami, przedstawiona została w tabeli ujętej w treści cytowanego paragrafu. Zgodnie z tą tabelą elementy wyszczególnione w pozycji 6-11 (w tym m.in. dźwigary DZ-1 i DZ-2 o długości, odpowiednio 30,16 m i 31.91 m), przewiezione miały zostać z Torunia do Oświęcimia. Zgodnie z § 4 ust. 1 rzeczonej umowy, do obowiązków przewoźnika należało m.in. terminowe podstawienie środków transportu do załadunku, zgodnie z poszczególnymi wywołaniami (lit. a), dopilnowanie, aby pojazd był odpowiedni do gabarytów ładunku, zaś akcesoria zabezpieczające były czyste (lit. b), a także posiadanie odpowiednich zezwoleń na przejazdy ponadnormatywne (lit. e).". Na dowód czego spółka załączyła dokument umowy oraz wydruki korespondencji mailowej z przewoźnikiem.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zarzuciła naruszenie przez organ I instancji art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a także naruszenie art. 140aa ust. 1, 2 i 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i wymierzeniu Spółce kary, w sytuacji gdy wobec skarżącej nie doszło do aktualizacji określonej w tym artykule przesłanki. Skarżąca podniosła, że wcześniej informowała podmiot wykonujący przejazd o wymiarach ładunku i to na tym podmiocie ciążył obowiązek uzyskania stosownego zezwolenia.

Po rozpatrzeniu odwołania GITD decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji z dnia [...] listopada 2016 r.

Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodziła się Spółka i wniosła sakrę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie:

1) art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., polegające na zaniechaniu należytego i szczegółowego rozpatrzenia zarzutów, podniesionych przez C. S.A. w odwołaniu oraz należytej analizy w postępowaniu odwoławczym całego zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego oraz całkowitym pominięciu wydruków prowadzonej przez spółkę korespondencji mailowej i stanowiącego jej załącznik harmonogramu dostaw potwierdzających fakt posiadania przez przewoźnika wszelkich informacji niezbędnych do wykonania zlecenia transportowego w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym przekazania mu przez skarżącą informacji o terminach transportu poszczególnych elementów prefabrykowanych z wyprzedzeniem umożliwiającym mu pozyskanie niezbędnych zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych, prowadzące do niezgodnego z rzeczywistością stwierdzenia, że skarżąca miała wpływ lub co najmniej godziła się na powstanie naruszenia,

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a polegający na uznaniu, iż zlecając podmiotowi zawodowo zajmującemu się usługowym przewozem towarów (na podstawie zawartej z tym podmiotem umowy o usługi transportowe, zawierającej szczegółową specyfikację zlecanych do przewozu towarów oraz regulującej prawa i obowiązki stron, w szczególności zaś nakładającej na przewoźnika obowiązek posiadania wymaganych zezwoleń) przewozu niepodzielnych ponadgabarytowych i fabrykowanych elementów betonowych skarżąca miała wpływ lub co najmniej godziła się na wystąpienie zarzucanego naruszenia w sytuacji, gdy:

a) obowiązek uzyskania wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego ciążył na przewoźniku, o czym przewoźnik uzyskał wiedzę już w dacie zawarcia przedmiotowej umowy,

b) informacje o planowanej dacie dostawy poszczególnych elementów przekazywane były przez skarżącą za pośrednictwem poczty e-mail z około miesięcznym wyprzedzeniem i terminem wystarczająco długim na zdobycie ww. zezwoleń,

c) skarżąca po raz pierwszy uzyskała informację o nieposiadaniu przez przewoźnika wymaganego zezwolenia dopiero w dacie powzięcia informacji o przeprowadzonej w stosunku do przewoźnika kontroli,

d) znajdujący się na kontrolowanym pojeździe prefabrykowany dźwigar o długości przekraczającej 30 m, załadowany został przez skarżącą w sposób zgodny z wymaganiami wynikającymi z treści art. 61 p.r.d., czego potwierdzeniem są ustalenia protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2016 r.,

3) mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 1, 2 i 3 pkt 2 p.r.d., polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i wymierzeniu kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII w sytuacji, gdy w odniesieniu do skarżącej nie uległy aktualizacji określone w art. 140aa ust. 3 pkt 2 ww. ustawy przesłanki wpływu lub godzenia się na wystąpienie tego rodzaju naruszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 789/17, po rozpoznaniu skargi "C." S.A. w R. M. (obecnie G. [...] Sp. z o.o. w R. M.), uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej i zasądził zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem jednoznacznie, iż skarżąca w chwili załadunku pojazdu miała pełną świadomość, że przewóz ładunku w tej sprawie, ze względu na jego długość, stanowi przejazd nienormatywny. Tym samym argumentacja organu odwoławczego wskazującego na konieczność zważenia i zmierzenia pojazdu przez załadowcę nie jest adekwatna do stanu faktycznego sprawy. Sąd podkreślił również, iż skarżąca w toku postępowania administracyjnego podnosiła, że jest producentem prefabrykowanych elementów betonowych, w tym dźwigarów wymagających przewozu na teren budów pojazdami nienormatywnymi, z uwagi na ich wymiary. Skarżąca nie posiada przy tym własnej, specjalistycznej floty pojazdów spełniających powyższe wymogi. W tym zakresie zawarła umowę z profesjonalnym podmiotem zajmującym się transportem m.in. ładunków ponadnormatywnych. Zgodnie z warunkami tej umowy przewoźnik zobowiązany był posiadać wszelkie zezwolenia niezbędne do przewozu tego typu ładunków. Co więcej, skarżąca przestawiła korespondencję mailową z przewoźnikiem, w której z wyprzedzeniem informowała go o parametrach ładunku, który podlegał przewozowi oraz przekazała szczegółowy harmonogram dostaw. Ponadto skarżąca podkreślała, że aż do chwili zawiadomienia jej o zatrzymaniu transportu nie była informowana przez przewoźnika o żadnych trudnościach z przewozem ładunku.

Sąd wskazał, że Organ w żaden sposób nie odniósł się jednak do powyższej argumentacji strony skarżącej. Organ nie ocenił także - poza przytoczeniem - zeznań kierowcy przewożącego w dniu kontroli ładunek załadowany przez skarżącą, z których to zeznań wynika, że kierowca ten miał świadomość wymiarów przewożonego ładunku oraz że w niniejszej sprawie konieczne było zezwolenie kategorii VII. Miało mu ono zostać dowiezione. Co jednak nie nastąpiło.

Dopiero uwzględniwszy, że Skarżąca ustaliła wcześniej parametry przewożonego ładunku, a następnie poinformowała o tym przewoźnika i przekazała mu harmonogram dostaw zawierający daty przewozu poszczególnych elementów oraz potwierdziła możliwość dokonania przez przewoźnika takich dostaw można było przystąpić do rozważań o odpowiedzialności skarżącej jako załadowcy.

Od powyższego wyroku Organ wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej "k.p.a."), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania przez niezebranie i nierozważenie całości materiału dowodowego w sprawie w kontekście odpowiedzialności skarżącej jako załadowcy przewożonego towaru, podczas gdy stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, a organy administracji zgromadziły całkowicie wystarczający materiał dowodowy, który wskazuje na wystąpienie w sprawie przesłanek hipotezy normy prawnej odnoszących się do skarżącej, jako załadowcy ładunku, zawartych w art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm., dalej "p.r.d."), pozwalających na uznanie, że skarżąca miała decydujący i bezpośredni wpływ na powstanie naruszenia polegającego na przejeździe po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, lub co najmniej godziła się na wystąpienie tego naruszenia, gdyż to ona dokonała załadunku towaru nadanego do przewozu, którego parametry spowodowały nie normatywność pojazdu wraz z ładunkiem w takim wymiarze, że jego przejazd po drogach publicznych był dopuszczalny wyłącznie po uzyskaniu przez przewoźnika zezwolenia kategorii VII, czego strona musiała mieć świadomość z uwagi na treść przepisów ustawy – p.r.d. – a to art. 64 ust. 1 i art. 64d ust. 1 oraz załącznika nr 1 do tej ustawy, a której to okoliczności strona nie zweryfikowała w żaden sposób po dokonaniu załadunku, wypuszczając pojazd nienormatywny na drogę publiczną, co oznacza, że zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób wyczerpujący wyjaśniający motywy zapadłego rozstrzygnięcia,

2) przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d., przejawiające się w przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, że skarżąca podnosiła argumentację wskazującą na brak jej zawinienia w powstaniu naruszenia ze względu na zawarcie umowy z profesjonalnym przewoźnikiem, który zobowiązał się w umowie do uzyskania wymaganego dla danego przejazdu zezwolenia, podczas gdy skarżąca mając świadomość co do obowiązków wynikających z przepisu art. 43 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1173 ze zm.; dalej "p.p."), dokonując załadunku towaru, który spowodował nienormatywność pojazdu w określonych i znanych stronie rozmiarach, powinna była – przed wypuszczeniem takiego pojazdu na drogi publiczne – sprawdzić wypełnienie zobowiązań umownych przez przewoźnika co do posiadania przez niego stosownego zezwolenia względem każdego z załadowanych pojazdów, wobec czego organy zasadnie argumentowały, że z okoliczności i dowodów zgromadzonych w sprawie bezspornie wynika, że do naruszenia przepisów p.r.d. w zakresie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia doszło właśnie wskutek zaniedbania skarżącej jako załadowcy.

Z ostrożności procesowej zarzucił także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 64d ust. 1 tej ustawy oraz przepisami załącznika nr 1 do p.r.d., a także art. 43 ust. 2 p.p., poprzez błędne uznanie, że przepis ten nie może znaleźć zastosowania w sprawie z uwagi na to, że z ustaleń stanu faktycznego sprawy nie wynika ponad wszelką wątpliwość wina osoby dokonującej załadunku (jej pracowników), podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że strona działając jako podmiot dokonujący załadunku, dopuściła się co najmniej niedbalstwa, nie weryfikując w żaden sposób wykonania przez przewoźnika zobowiązań umownych co do posiadania wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, dopuszczając do wyjazdu pojazdu nienormatywnego na drogę publiczną, a co niezbicie oznacza, że skarżąca miała bezpośredni wpływ na powstałe naruszenia polegającego na przejeździe po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez takiego zezwolenia lub przynajmniej godziła się na tego wystąpienie tego naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 października 2020 r., sygn. akt II GSK 548/18 skargę kasacyjną GITD oddalił. Sąd kasacyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji, zasadnie dopatrzył się naruszenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i zalecił, by organ w pełni odniósł się do wszystkich elementów stanu faktycznego i poddał je wszechstronnej ocenie, uwzględniając przy tym okoliczność zawarcia przez skarżącą umowy przewozu ładunku, a następnie uzasadnił decyzję, dokładnie określając, jakim obowiązkom spółka uchybiła. W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska wyrażonego w znanym mu z urzędu, wyroku z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 549/18, którym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Warszawie z 3 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 790/17 i oddalił skargę złożoną przez "C." S.A. w R. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.

GITD ponownie rozpatrując sprawę, z uwzględnieniem wytycznych wynikających z wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 789/19 oraz wyroku NSA z dnia 2 października 2020 r., sygn. akt II GSK 548/18 wydał zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji Organ przytoczył okoliczności faktyczne, które były podstawą nałożenia na Stronę kary pieniężnej, przytoczył również obszerny fragment wyroku NSA z dnia 2 października 2020 r., a następnie przystąpił do rozważań w zakresie zasadności utrzymania w mocy decyzji Organu I instancji.

W pierwszej dokonał oceny czy w sprawie nie doszło do przedawnienia możliwości nałożenia kary pieniężnej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Organ wskazał, że wspomniana nowelizacja obejmowała m.in. włączenie do k.p.a. zamieszczonych w jego nowym dziale IVa przepisów o karach pieniężnych, w tym art. 189g § 1, odnoszącego się do przedawnienia nakładania tego rodzaju sankcji. Organ wskazał ponadto, że w sprawach dotyczących kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d., zastosowanie znajduje art. 189h k.p.a., regulujący instytucję przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Dokonując analizy przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie Organ doszedł do wniosku, że pięcioletni termin przedawnienia określony w art. 140ac ust. 5 p.r.d. z dniem wniesienia przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tj. dniem 3 marca 2017 r., uległ zawieszeniu do dnia 2 października 2020 r. tj. do dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt. VI SA/Wa 789/17 z dnia 3 października 2017 r. - włącznie. Bieg terminu uległ zawieszeniu na okres 1299 dni, co stanowi 3 lata, 6 miesięcy i 30 dni. Zatem ww. termin przedawnienia upłynie w dniu 24 marca 2025 r.

W dalszej kolejności GITD wskazał, że w dniu 13 marca 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 54), która m.in. dokonała nowelizacji przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zakresie zasad wydawania zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego i kar dla pojazdów nienormatywnych. Usunięta została kategoria I zezwoleń, w tym przepisy dotyczące opłat dla niej i kar za jej brak. W pozostałych kategoriach dokonano zmian w odniesieniu do nacisków osi. Organ wskazał, że zmianie uległ także załącznik nr 1 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, który określa kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego. Natomiast zgodnie z treścią art. 11 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw z dnia 18 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 54), do postępowań w sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii VII, o którym mowa w art. 64d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Następnie Organ dokonał analizy przepisów prawa materialnego i wskazał m.in., że stosownie do art. 64 ust. 1 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy,

2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1,

3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi przepisami,

4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym.

W myśl art. 64 ust. 2 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I i II.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt I i 2 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd,

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

Organ wskazał, że w dniu kontroli ww. zespołem pojazdów wykonywano przejazd drogowy z ładunkiem elementu betonowego (ładunek niepodzielny). Miejsce kontroli legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] lipca 2011 r. Podmiot wykonujący przejazd legitymował się zezwoleniem kategorii V nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego w terminie od 13.04.2016 r. do 13.10.2016 r., po drogach publicznych, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy, nacisków osi, określone w pozycji 5 tabeli. Zgodnie z Ip. 5 załącznika nr 1 do p.r.d., w brzmieniu obowiązującym dniu kontroli, zezwolenie kategorii V było wydawane na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych:

a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

• 15 m dla pojedynczego pojazdu,

• 23 m dla zespołu pojazdów,

• 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t.

Organ wskazał, iż podczas kontroli stwierdzono, że długość zespołu pojazdów wraz z ładunkiem wynosiła 34,01 m, a zatem przekraczała dopuszczalną normą dla zezwolenia kategorii V, tj. 30,00 m. Tym samym okazane przez kierowcę zezwolenie nie uprawniało do przejazdu kontrolowanego pojazdu nienormatywnego. Jednocześnie GIDT zauważył, że w aktach sprawy znajduje się również zezwolenie kategorii VII nr [...]r., na wielokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego marki DAF o nr rej. [...] i przyczepy marki Dool o nr rej. [...], które jak wynika z jego treści zostało wydane dnia 23.08.2016 r., na przejazd w okresie od 24.08.2016 r. do 22.09.2016 r. Tym samym to zezwolenie nie obowiązywało w dniu kontroli.

Organ wyjaśnił, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną nałożono za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do Ip. 7 załącznika nr 1 do p.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, było wydawane na przejazd pojazdu:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 15000 złotych.

Dokonując subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod dyspozycję normy z art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d., GITD wskazał, że ustawodawca uznał, iż krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego może być szerszy. W procesie załadunku uczestniczą bowiem nie tylko sami kierowcy pojazdów, co więcej - decydującą rolę w tych czynnościach, które wszak nie są obojętne dla kwestii wykonywania przejazdu drogowego, odgrywają zwykle inne podmioty uczestniczące w procesie związanym z przejazdem pojazdem z ładunkiem m.in. załadowcy. W ocenie Organu nie sposób zatem przyjąć, iż tylko jeden z elementów łańcucha podmiot wykonujący czynności ładunkowe - podmiot wykonujący przejazd - odbiorca ładunku ma być odpowiedzialny za powstałe w wyniku określonej transakcji handlowej naruszenie norm dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu poruszającego się po drogach publicznych. Zdaniem GITD art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd, będący podstawą do nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, m.in. załadowcy, jako przesłankę warunkową odpowiedzialność wskazuje jedynie jego wpływ lub zgodę na powstanie naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy świadczy, że strona miała wpływ na powstanie naruszeń ujawnionych podczas kontroli.

Organ odwoławczy odnosząc się do umowy o usługi transportowe z dnia 1 lipca 2016 r., zawartej pomiędzy "C." S.A. zwanym "zamawiającym" - stroną niniejszego postępowania, a Panem A. M. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą: "P." z siedzibą w R. M. [...], 59-600 L. Ś., zwanym "przewoźnikiem", zauważył, że podmiotem wykonującym kontrolowany przejazd była Pani A. Z. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo Transportowo - Usługowo - Handlowe "[...]" A. Z., a nie Pan A. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: "P." A. M.. Organ podniósł, że strona w wyjaśnieniach z dnia [...] września 2016 r. wskazała, iż zawarta umowa nie zabraniała przewoźnikowi korzystania z podwykonawców, w realizacji zlecenia, jednakże w myśl kodeksu cywilnego, ponosił on odpowiedzialność względem zamawiającego odpowiedzialność za ich działania i zaniechania, w tym do uzyskania właściwego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Przewoźnik skorzystał z podwykonawcy tj. Pani A., który to podmiot podstawił pod załadunek kontrolowany zespół pojazdów.

Odnosząc się do powyższego GITD wskazał, że przedstawiona przez Stronę ww. umowa wraz z korespondencją mailową, harmonogramem dostaw, w żaden sposób nie świadczą, że nie miała ona wpływu, nie godziła się na ujawnione podczas kontroli naruszenie. W ocenie Organu nie można zgodzić się ze stanowiskiem Strony, iż obowiązek uzyskania wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym ciążył na przewoźniku, o czym przewoźnik uzyskał wiedzę już w dacie zawarcia przedmiotowej umowy. Organ wskazał, iż skoro deklarowana długość dźwigara (§ 1 ww. umowy) wynosiła 30,16 m, to Strona powinna mieć świadomość, że przejazd z takim ładunkiem mógł odbywać się wyłącznie na podstawie zezwolenia kategorii VII. Natomiast samo stworzenie możliwości uzyskania właściwego zezwolenia poprzez przekazanie parametrów - gabarytów ładunku, który ma być przedmiotem przewozu, bez rzeczywistej weryfikacji posiadanego zezwolenia, nie świadczy, że strona nie ma wpływu na powstanie naruszenia ujawnionego podczas kontroli. W ocenie Organu Strona, jako załadowca jest zobligowana do dokonania załadunku pojazdu do wartości normatywnych czyli określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a w sytuacji załadunku towaru o parametrach przekraczających taką wartość, tylko w sytuacji, gdy podmiot wykonujący przejazd posiada właściwe zezwolenie. Sytuacja, w której zespół pojazdów przekracza dopuszczalną normę (18,75 m), a przekraczał, gdyż deklarowana długość ładunku wynosiła 30,16 m, przy braku weryfikacji posiadania właściwego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, czyli wyłącznie kategorii VII, jest godzeniem się na powstanie naruszenia ujawnionego podczas kontroli, co w niniejszych przypadku nastąpiło.

Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodziła się Skarżąca i pismem z dnia [...] września 2023 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2023 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. w związku z art. 15 k p a., polegające na dokonaniu, w postępowaniu odwoławczym od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., całkowicie dowolnej analizy całego zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego w postaci przedstawionej przez skarżącego umowy o usługi transportowe z dnia [...] lipca 2016 r., wydruków prowadzonej przez skarżącego z przewoźnikiem korespondencji e-mail i stanowiącego do niej załącznik harmonogramu dostaw potwierdzających fakt posiadania przez przewoźnika wszelkich informacji niezbędnych do wykonania zlecenia transportowego w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym przekazania mu przez skarżącego informacji o terminach transportu poszczególnych elementów prefabrykowanych z wyprzedzeniem umożliwiającym mu pozyskanie niezbędnych zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych, prowadzące do niezgodnego z rzeczywistością stwierdzenia, że skarżący miał wpływ lub co najmniej godził się na powstanie naruszenia, polegającego na przejeździe pojazdem nienormatywnym po drodze publicznej bez wymaganego zezwolenia, w tym do stwierdzenia, że to po stronie skarżącego, a nie przewoźnika, leżał obowiązek pozyskania odpowiedniego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym,

2) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, istotnie wpływający na jego treść, a polegający na uznaniu, iż zlecając podmiotowi zawodowo trudniącemu się usługowym przewozem towarów - na podstawie zawartej z tym podmiotem umowy o usługi transportowe, zawierającej szczegółową specyfikację zlecanych do przewozu towarów oraz regulującej prawa i obowiązki stron, w szczególności zaś nakładającej na przewoźnika obowiązek posiadania wymaganych zezwoleń - przewozu niepodzielnych ponadgabarytowych prefabrykowanych elementów betonowych skarżący G. [...] sp. z o.o. (poprzednio: C. S.A.) miał wpływ lub co najmniej godził się na wystąpienie naruszenia, polegającego na przejeździe po drodze publicznej bez wymaganego zezwolenia kategorii VII pojazdu nienormatywnego w sytuacji, gdy:

a) obowiązek uzyskania wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego ciążył na przewoźniku, o czym przewoźnik uzyskał wiedzę już w dacie zawarcia przedmiotowej umowy,

b) informacje o planowanej dacie dostawy poszczególnych elementów przekazywane były mu przez skarżącego za pośrednictwem poczty e-mail z około miesięcznym wyprzedzeniem, tj. z terminem wystarczająco długim na zdobycie ww. zezwoleń,

c) skarżący po raz pierwszy uzyskał informację o nieposiadaniu przez przewoźnika wymaganego zezwolenia dopiero w dacie powzięcia informacji o przeprowadzonej w stosunku do tego przewoźnika kontroli,

d) znajdujący się na kontrolowanym pojeździe prefabrykowany dźwigar o długości przekraczającej 30m, załadowany został przez skarżącego w sposób zgodny z wymaganiami wynikającymi z treści art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, czego potwierdzeniem są ustalenia protokołu kontroli z dnia 22 sierpnia 2016 r.,

- co jednoznacznie wyklucza możliwość przyjęcia, że skarżący miał jakikolwiek wpływ na powstanie tego naruszenia lub też że na jego powstanie się godził,

3) mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 1, 2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i wymierzeniu skarżącemu G. [...] sp. z o.o. kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII w sytuacji, gdy w odniesieniu do skarżącego nie uległy aktualizacji określone w art. 140aa ust. 3 pkt 2 ww. ustawy przesłanki wpływu lub godzenia się na wystąpienie tego rodzaju naruszenia.

Formułując powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji KPW ITD. z dnia [...] listopada 2016 r., ewentualnie, o uchylenie Zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy GITD do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od GITD na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu Strona rozwinęła podniesione zarzuty, wskazała m.in., że organ II instancji - wbrew jednoznacznej treści umowy o usługi transportowe z dnia [...] lipca 2016 r. oraz jakiejkolwiek logice - uznał, że obowiązek uzyskania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdem nienormatywnym nie ciążył na przewoźniku. W ocenie Skarżącej, szczegółowa analiza postanowień tej umowy prowadzi do wniosku, że jedynym postanowieniem umownym odnoszącym się do kwestii pozwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, jest przepis § 4 ust. 1 lit. e) tej umowy, znajdujący się w jednostce redakcyjnej obejmującej obowiązki przewoźnika. Żadne dodatkowe postanowienia w przedmiocie pozwolenia na przejazd nienormatywny nie zostały ujęte w jakimkolwiek innym przepisie tej umowy, szczególnie zaś w treści § 5 określającego obowiązki zamawiającego (skarżącego). W żadnym z postanowień umowy nie ustalono, że to na zamawiającym ciążyć będzie obowiązek wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o wydanie stosownego pozwolenia kategorii VII na rzecz przewoźnika czy któregokolwiek z jego podwykonawców. W przedmiotowej umowie nie określono co do tożsamości pojazdów/zespołu pojazdów, za pomocą których realizowane będą przewozy określonych w tej umowie prefabrykatów betonowych. W umowie tej nie zawarto również postanowienia, zgodnie z którym przewoźnik miałby przekazywać zamawiającemu dane tych pojazdów w celu umożliwienia zamawiającemu wystąpienie w imieniu przewoźnika z wnioskiem o uzyskanie wymaganych zezwoleń. A jest rzeczą oczywistą, że wydanie takiego zezwolenia obejmuje konkretny pojazd/zespół pojazdów. To przewoźnik posiadał wiedzę na temat tego, przy użyciu jakich pojazdów transport taki będzie wykonywany. Jest zatem oczywiste, że przyjmując na siebie obowiązek posiadania wymaganego zezwolenia, przewoźnik zobowiązał się także do jego uzyskania. Wystąpienie z wnioskiem o wydanie takiego zezwolenia oraz jego uzyskanie są warunkami niezbędnymi jego posiadania. A jeżeli w umowie o świadczenie usług transportowych nie określono tego w sposób odmienny, to logiczne jest, że to właśnie przewoźnik z wnioskiem takim zobowiązany był wystąpić. Argumentem dodatkowo potwierdzającym ten fakt jest również harmonogram dostaw oraz korespondencja e-mail, z której wynika, że informacje na temat szczegółowych terminów dostaw poszczególnych prefabrykatów były przesyłane do przewoźnika z wyprzedzeniem na tyle znacznym, że bez problemu zezwolenia te mógł uzyskać.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 133 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Ponadto stosownie do art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd orzekający w sprawie Zaskarżonej decyzji miał na uwadze, że jej rozpoznanie jest determinowane treścią wyroków wymienionych we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Zatem Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, przy rozpoznaniu zarzutów skargi, obowiązany jest uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 789/17, utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 2 października 2020 r., sygn. akt II GSK 548/18.

Przedmiotem kontroli przez Sąd jest decyzja GITD z dnia [...] sierpnia 2023 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł w związku przejazdem po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach zewnętrznych odpowiadających zezwoleniu kategorii VII, bez wymaganego zezwolenia.

W przedmiotowej sprawie nie ma sporu co do okoliczności faktycznych. Żadna ze stron nie kwestionuje, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. był wykonywany przewóz elementu betonowego (ładunek niepodzielny), gdzie długość zespołu pojazdów z ładunkiem wynosił 34.01 m, tj. z przekroczeniem dopuszczalnej długości o 81,37% (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu). Spór w istocie dotyczy wykładni przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 z późn. zm., dalej "p.r.d."), tj. czy Strona miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia polegającego przejeździe po drodze publicznej w dniu [...] sierpnia 2016 r. pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia. Skarżąca stoi na stanowisku, iż dopełniła wszelkich czynności, aby przejazd spornego pojazdu odbywał się w zgodzie z obowiązującymi przepisami, natomiast ustalenie, iż przewoźnik nie posiadał stosownego zezwolenia nie może być jej przypisane w kontekście podjętych działań. Przeciwnego zdania jest organ, który twierdzi, że podjęte przez Stronę czynności oraz zaniechania po załadunku betonowego elementu nie wyłączają jej odpowiedzialności w kontekście dyspozycji art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d.

Uwzględniając ustalony stan faktyczny i prawny racje w zaistniałym sporze należy przyznać Skarżącej.

Materialnoprawną podstawą przypisania Skarżącej odpowiedzialności z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym jest ustawa Prawo o ruchu drogowym.

Na wstępie Sąd w składzie rozpoznającym sprawę wskazuje, że do rozpoznania sprawy znajdują zastosowanie przepisy ustawy p.r.d. z dnia stwierdzenia naruszenia, a to na mocy art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 5 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), zgodnie z którym do spraw dotyczących naruszeń, o których mowa w art. 140aa ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2 – sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponadto w dniu 13 marca 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 54), która m.in. dokonała nowelizacji przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zakresie zasad wydawania zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego i kar dla pojazdów nienormatywnych. Usunięta została kategoria I zezwoleń, w tym przepisy dotyczące opłat dla niej i kar za jej brak. Dotychczasowa kategoria VII została kategorią V. Jednocześnie, na podstawie art. 11 ww. ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw do postępowań w sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii VII, o którym mowa w art. 64d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd wskazuje, że zgodnie z obowiązującymi w dacie kontroli przepisami, pojazd nienormatywny został zdefiniowany w art. 2 pkt 35a p.r.d. jako pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Natomiast stosownie do brzmienia art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd,

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

Sąd w składzie rozpoznającym sprawę wskazuje, że Organ stosownie do wytycznych WSA w Warszawie oraz NSA ponownie rozpatrując sprawę przedmiotem swoich rozważań uczynił również znajdujące się w aktach sprawy stanowisko Skarżącej z dnia [...] września 2016 r. oraz załączone doń dokumenty, tj. umowę z dnia [...] lipca 2016 r. o usługi transportowe zawartą z przewoźnikiem P. oraz wiadomości e-mail wraz z załącznikami.

Sąd zauważa, że przepisy p.r.d. ani w brzmieniu obecnym, ani w brzmieniu z dnia naruszenia nie definiują pojęć "wpływu" lub "godzenia się" na powstanie naruszenia polegającego na przejeździe nienormatywnym po drogach publicznych. W tym zakresie zasadne jest odwołanie się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W judykaturze przyjmuje się, że "Możliwość nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. powstaje wtedy, gdy właściwy organ wykaże, w pierwszej kolejności, że strona postępowania była podmiotem, o którym mowa w tym przepisie, na przykład - załadowcą, a dopiero po drugie, wykazać że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia" (vide: wyrok NSA z 24 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 993/19). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt II GSK 1388/17 orzekł, że w przypadku podmiotów określonych w art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. - w tym załadowcy - ich odpowiedzialność nie ma charakteru bezwzględnego, a zatem samo stwierdzenie wystąpienia naruszenia - nie jest wystarczającą podstawą do nałożenia kary pieniężnej na te podmioty. W takim przypadku właściwy organ musi ustalić, czy okoliczności sprawy lub dowody wskazują na wpływ lub zgodę organizatora transportu, nadawcy, odbiorcy, załadowcy lub spedytora na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu. Podobnie NSA w wyroku z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 4582/16 stwierdził, że odpowiedzialność załadowcy - organizatora transportu przewidziana w art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. opiera się nie na zasadzie obiektywnego naruszenia przepisów przez przewoźnika, lecz zawiera elementy stopnia przyczynienia się (wpływu) i godzenie się na powstanie tego naruszenia - co należy zbadać w postępowaniu administracyjnym i przeprowadzić w tym zakresie postępowanie dowodowe. Status określonego podmiotu w sprawie związanej z nienormatywnością pojazdu musi być oceniany przez pryzmat konkretnego naruszenia w ściśle określonych warunkach, jak i tego, w jaki sposób do niego doszło oraz jakiemu podmiotowi, poza wykonującym przewóz, stawiany jest w tym zakresie zarzut. Przy czym omawiany wpływ na powstanie danego naruszenia musi mieć jednocześnie charakter realny i bezpośredni, co oznacza, że nie może być on prostą konsekwencją czynności składających się na szeroko rozumiany proces transportu towarów (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2012 r., II GSK 1375/11). Odpowiedzialność załadowcy - jako jednego z podmiotów wymienionych w art. 140aa ust. 2 pkt 3 p.r.d. - została zaś powiązana z "godzeniem się" lub "wpływem" na powstanie naruszeń.

NSA wielokrotnie podkreślał, że odpowiedzialność z tytułu przekroczenia maksymalnych norm nacisku osi na drogę i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, wobec ustawowo poszerzonego katalogu podmiotów odpowiedzialnych, nie następuje automatycznie, tj. nie wynika z samego faktu przekroczenia norm wagowych. Odpowiedzialność za przeważenie pojazdu lub naruszenie norm nacisku osi ma w istocie charakter kaskadowy i nieautomatyczny. NSA dopuszcza oczywiście możliwość odpowiedzialności nawet wszystkich uczestników przewozu naruszającego normy dotyczące przeciążenia pojazdu, a więc tak podmiotu wykonującego sam przewóz, jak i nadawcy, załadowcy, spedytora ładunku. Ważne jest jednak, aby każdy z nich odpowiadał za działanie bądź zaniechanie, które wiąże się z daną kategorią podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2016 r., II GSK 2715/14).

Przywołane w ostatnim akapicie stanowisko NSA wprawdzie odnosi się do nienormatywności pojazdu w kontekście przekroczenia nacisku osi na drogę, niemniej jednak dotyczy zasadniczo tego samego zagadnienia, tj. przypisania odpowiedzialności administracyjnej podmiotom w jakikolwiek sposób związanych z realizacją przewozu. Tym samym, uwzględniając przedmiot niniejszej sprawy kierunek zaprezentowany w tym orzeczeniu jest właściwy również w niniejszej sprawie.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważa, że w przypadku podmiotów określonych w art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. ich odpowiedzialność nie ma charakteru bezwzględnego, a zatem samo stwierdzenie wystąpienia naruszenia nie jest wystarczającą podstawą do nałożenia kary pieniężnej na te podmioty. W omawianej sytuacji właściwy organ musi wykazać, że okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują na wpływ lub zgodę nadawcy, załadowcy lub spedytora ładunku na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu. Oznacza to, że dowody takie powinny istnieć, a okoliczności załadunku i przewozu towaru nie mogą budzić wątpliwości oraz dowody i okoliczności te powinny być na tyle jednoznaczne, aby nie pozostawiały żadnych wątpliwości, co do wpływu i godzenia się załadowcy na powstanie naruszeń.

GDIT ponownie rozpatrując sprawę dokonał w szczególności analizy umowy zawartej przez Skarżącą z P. na usługi transportowe oraz pozostały materiał dowodowy przedłożony przez Stronę. Niemniej jednak w ocenie Sądu wyciągnięte wnioski okazały się wadliwe.

Skarżąca konsekwentnie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego podkreślała, że prowadzi działalność gospodarczą, przedmiotem której jest produkcja i sprzedaż wyrobów prefabrykowanych z betonu. Przedmiotowe produkowane są i dostarczane przez Spółkę na terenie całego kraju. Spółka nie posiada własnej floty transportowej, wobec czego dostawa gotowych elementów odbywa się za pośrednictwem firm, profesjonalnie trudniących się przewozem drogowym tego typu elementów. Spółka podkreśliła również, że na potrzeby przewozu elementów betonowych, transportowanych w dniu [...] sierpnia 2016 r. Spółka zawarła w dniu [...] lipca 2016 r. zawarła umowę o usługi transportowe z przewoźnikiem, tj. A. M. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.. Przedmiotem umowy było świadczenie na rzecz Spółki usług transportowych, a nadto konkretnie elementy będące przedmiotem usług przewozu oraz prawa i obowiązki stron umowy. Skarżąca wskazywała również, iż przewoźnik z odpowiednim wyprzedzeniem informowany był o terminie przewozu poszczególnych elementów wyspecyfikowanych w ww. umowie.

Dokonując analizy podjętych przez Skarżącą czynności, w kontekście obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym w szczególności odpowiedzialności z art. 140aa p.r.d. Sąd wskazuje, że Skarżąca podjęła wystarczające kroki, aby dochować należytej staranności. Tym samym nie sposób podzielić stanowisko Organu, iż niezależnie od podjętych działań Skarżąca miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia. I tak Sąd zauważa, że kluczowa z punktu oceny przypisania Stronie odpowiedzialności za naruszenie jest umowa z dnia [...] lipca 2016 r. Zawierając bowiem przedmiotową umowę Skarżąca podjęła działania zmierzające po pierwsze do przetransportowania elementów z miejsca ich produkcji do miejsca przeznaczenia przez podmiot profesjonalnie trudniący się transportem drogowym – a nie jakikolwiek podmiot. Po wtóre umowa jasno określała w dniu jej zawarcia, jakie elementy (masa, długość) będą przedmiotem przewozu. Po trzecie w umowie jasno zostały określone obowiązki przewoźnika. W ocenie Sądu odkodowując treść i zgodny zamiar stron ww. umowy Organ nie tylko błędnie odczytał jej treść, ale przede wszystkim jaki był cel tej umowy. Tym celem było bowiem przewiezienie elementów betonowych przez przewoźnika. Przewoźnik w tym zakresie zobowiązał się nie tylko do terminowego podstawienia środków transportu do załadunku i odpowiedniego do gabarytów ładunku (§ 4 ust. 1 lit a i b), co również do obowiązków przewoźnika należało posiadanie odpowiednich zezwoleń na przejazdy ponadnormatywne (§ 4 ust. 1 lit. e). Z materiału dowodowego, w tym korespondencji e-mail i harmonogramu dostaw z dnia [...] lipca 2016 r. wynika, iż firma M. - podmiot wykonujący montaż na budowie wykonanych przez Skarżącego elementów, przesłała do Skarżącej harmonogram dostaw na plac budowy w [...]. Następnie, w mailu z dnia [...] lipca 2016 r. pracownik Skarżącej, Pani A. Z., zwróciła się do przewoźnika z prośbą o potwierdzenie możliwości realizacji zlecenia transportowego w oczekiwanych przez montażystę terminach (k. 38 akt administracyjnych).

W Zaskarżonej decyzji Organ powołał się na zeznania przesłuchanego w toku świadka kierowcy Pana G. T., który zeznał, że po wykonaniu załadunku - elementu betonowego, pojazd nie był ważony całościowo, nie były sprawdzane naciski poszczególnych osi oraz pozostałe parametry. Kierowca dodał, że miał świadomość, iż pojazd z ładunkiem posiadał długość ponad 30 metrów, a w momencie wyjazdu (z miejsca załadunku), nie posiadał zezwolenia kategorii VII, które miało zostać dowiezione przed wyjazdem. Poza tym pracownicy załadowcy nie sprawdzali zezwoleń przed wyjazdem (s. 140 akt administracyjnych).

Sąd zauważa, że przesłuchany w charakterze świadka kierowca zatrzymany podczas kontroli w dniu [...] sierpnia 2016 r. nie zeznał, że zezwolenie kategorii VII ma być dostarczone przez pracowników załadowcy (tu: Strony). Kierowca miał świadomość, że ładunek przekraczał ponad 30 m, jednak nie był ważony. Natomiast transport musiał być wykonany, bowiem należało pilnie dostarczyć elementy na budowę.

Odnosząc się do powyższego Organ wywiódł nieprawidłowe wnioski dotyczące obowiązków Skarżącego. W ocenie Sądu Strona zwierając w dniu [...] lipca 2016 r. umowę o usługi transportowe miała na celu aby przetransportować na miejsce budowy wyprodukowane elementy betonowe. W umowie owe elementy zostały wskazane, jak też strony jasno określiły rozkład wzajemnych obowiązków dotyczących wykonania umowy. Innymi słowy Strona oczekiwała od profesjonalnego przewoźnika, aby ten przetransportował elementy w sposób bezpieczny i terminowy, jednocześnie działał w zgodzie z obowiązującymi przepisami – posiadał stosowne zezwolenia na przejazdy ponadnormatywne. Tym samym całkowicie chybione jest stanowisko Organu, iż Skarżąca swoim zaniechaniem – brakiem zważenia i zmierzenia samochodu po jego załadowaniu – wypełniła znamiona z art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. Nietrafna jest również argumentacja Organu, iż niezależnie od zawartej umowy, Skarżąca mogła samodzielnie wystąpić o wydanie zezwolenia, bowiem obowiązujące w dniu kontroli rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych z dnia 22 czerwca 2012 r. – z załącznika nr 4 wynikało, że o wydanie stosownego zezwolenia mógł się zwrócić inny podmiot niż wykonujący przejazd.

W ocenie Sądu faktycznie z brzmienia ww. rozporządzenia nie wynikało, że wnioskodawcą może być wyłącznie przewoźnik. Niemniej w niniejszej sprawie stanowisko Organu nie sposób pogodzić z ustalonym materiałem dowodowym i podjętym przez Stronę czynnościami. Zamiarem Strony nie było bowiem podejmowania czynności w celu uzyskania stosownego zezwolenia – obowiązek jego posiadania został bowiem scedowany w umowie z dnia [...] lipca 2016 r. na przewoźnik i co istotne P. takie zezwolenie uzyskał, przy czym dopiero w dniu [...] sierpnia 2016 r. (k. 23 akt administracyjnych). Już chociażby z tego faktu wynika, że przewoźnik miał świadomość, że uzyskanie stosownego zezwolenia leży po jego stronie, zważywszy, że treść zezwolenia zawiera informacje o zespole pojazdów, na który owo zezwolenie zostało wydane. Jak trafnie zauważa Skarżąca, ona wiedzy o pojazdach, którymi będą wykonywane transporty nie miała. Stosowna specyfikacja wykorzystywanych pojazdów nie został również załączona do umowy z dnia [...] lipca 2016 r.

Jako chybione należy uznać również stanowisko Organu, zgodnie z którym odpowiedzialność Spółki za przewóz towaru po drodze publicznej pojazdem ponadnormatywnym wynika z art. 55a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 8) oraz wskazane posiłkowo art. 38 i 43 Prawa przewozowego. Sąd zauważa, że ponownie rozpatrując sprawę Organ nie sprostał wskazaniom NSA w wyroku z dnia 2 października 2020 r., sygn. akt II GSK 548/18, w zakresie obowiązku Spółki sprawdzenia czy przewoźnik posiada zezwolenie kategorii VII. Sąd zauważa, że art. 55a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo przewozowe, w myśl którego zabrania się nadawcy, zlecania przewozu drogowego przesyłki towarowej pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia na taki przewóz. Przewidziany powyższym przepisem zakaz nie daje podstaw by twierdzić, że sam fakt załadunku - w wyniku którego miał miejsce przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym - stanowi przesłankę odpowiedzialności załadowcy z art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. Zdaniem Sądu, powoływanie się przez Organ na ww. artykuł Prawa przewozowego, jako podstawa odpowiedzialności nie może być dokonywana w oderwaniu od art. 140aa ust. 3 pkt p.r.d. i okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie Organ powołując się na art. 55a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo przewozowe wyciągnął nietrafne wnioski, że skoro element betonowy w dniu został wydany na podstawie dokumentu WZmT [...]z dnia [...].08.2016 r., to na Stronie ciążył również obowiązek wykonania przewozu zgodnie z właściwymi przepisami. W ocenie Sądu rozważania GITD byłyby uprawnione, gdyby Skarżąca nie zawarła z przewoźnikiem umowy jasno określającej jej przedmiot (w tym wykaz przewożonych elementów) oraz obowiązki stron oraz gdyby dokonane w toku kontroli Organ stwierdził inne naruszenia, np. przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogę. W niniejszej sprawie takich naruszeń nie stwierdzono, tym samym rozważania Organu przypisania odpowiedzialności Stronie w oparciu o art. 55a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo przewozowe.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że przy wydaniu Zaskarżonej decyzji GITD naruszył art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 2 p.r.d. przypisując Skarżącej, jako załadowcy odpowiedzialność karnoadministracyjną w związku z przejazdem w dniu [...] sierpnia 2023 r. po drodze publicznej pojazdem ponadnormatywnym bez wymaganego zezwolenia. W świetle zgromadzonego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego Strona podjęła czynności, aby przejazd nie naruszał obowiązujących przepisów prawa. Skarżąca do przewozu elementów betonowych wynajęła profesjonalnego przewoźnika. Wszystkie istotne zagadnienia zostały uzgodnione w umowie z dnia [...] lipca 2016 r. W związku z czym, wbrew stanowisku Organu, Skarżąca nie miała wpływu lub nie godziła się na powstanie naruszenia, bowiem za organizację przewozu, w tym uzyskanie stosownych zezwoleń odpowiadał przewoźnik, w którego imieniu przejazd wykonywał podwykonawca. Do ewentualnego przypisania Skarżącej odpowiedzialności w tym zakresie bez znaczenia jest, iż po załadowaniu elementu betonowego pracownicy załadowcy (tu: Spółki) nie dokonali całościowego ważenia i mierzenia zespołu pojazdów. Bowiem okoliczność, iż transportowany element będzie ponadnormatywny znane było stronom już w momencie podpisania umowy, tj. w dniu [...] lipca 2016 r. Natomiast w toku kontroli inne naruszenia nie zostały stwierdzone.

Uznając skargę za zasadną Sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit. a uchylił Zaskarżoną decyzję oraz z tych samych względów Sąd uchylił decyzję Organu I instancji w oparciu o art. 135 P.p.s.a.

Jako że prowadzenie dalszego postępowania administracyjnego byłoby w przedmiotowej sprawie zbędne, Sąd na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie w punkcie 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania WSA w Warszawie rozstrzygnął na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) zasądzając od Organu na rzecz Strony kwotę 947 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.

Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .

-----------------------

[1] W dniu prowadzenia czynności kontrolnych oraz na dzień wydania decyzji przez Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. Skarżąca działała pod firmą C. Spółka Akcyjna.