Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 35/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Generalny Konserwator Zabytków
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Stwierdzono, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Orzeczono o wymierzeniu grzywny w trybie art. 149 par. 2 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P z siedzibą w W na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków 1. zobowiązuje Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku do rozpoznania sprawy z wniosku skarżącej P z siedzibą w W z dnia 3 kwietnia 2022 r. w terminie 1 (jednego) miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Pomorskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w Gdańsku grzywnę w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych, 4. zasądza od Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku na rzecz skarżącej P z siedzibą w W kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Pismem z 3 kwietnia 2022 r. "P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

(dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżąca"), na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2021 r., poz. 710 ze zm.), wystąpiła do Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku (dalej: "PWKZ", "Organ") z wnioskiem o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (rozbudowa instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] na obiekcie wpisanym do rejestru pod numerem [...], położonym w Gdańsku przy ul. S. [...], działka nr [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...].

Pismem z 8 czerwca 2022 r. Spółka, na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", złożyła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "MKiDN") ponaglenie na niezałatwienie sprawy przez PWKZ.

Pismem z 16 sierpnia 2022 r. MKiDN zwrócił się do PWKZ o przesłanie akt sprawy

i ustosunkowanie się do ponaglenia Spółki, zaś w przypadku zakończenia sprawy wniósł

o przesłanie poświadczonego za zgodność z oryginałem rozstrzygnięcia (w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma).

W dniu 5 grudnia 2022 r. Spółka złożyła skargę na bezczynność Organu wnosząc

o zobowiązanie PWKZ do załatwienia sprawy (wniosku o wydanie pozwolenia na prowadzenia robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków, tj. na obiekcie wpisanym do rejestru pod numerem [...], położonym w Gdańsku, przy ul. S. [...], działka nr [...], obręb [...]) w terminie 30 dni od dnia doręczenia Organowi odpisu wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdzenie, że PWKZ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a ponadto, że naruszenie to miało charakter rażącego naruszenia prawa; wymierzenie PWKZ grzywny w wysokości określonej

w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", z uwzględnieniem rażącego niewykonania obowiązku nałożonego przez inny organ; zasądzenie od PWKZ na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu podano, że 3 kwietnia 2022 r. Skarżąca złożyła do Organu wniosek o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Z powodu przewlekłego prowadzenia postępowania Strona wystąpiła

8 czerwca 2022 r. do organu nadzorczego z ponagleniem. Z uwagi na brak działania Organu Spółka wystąpiła ponownie bezpośrednio do MKiDN z ponagleniem, a MKiDN pismem z 16 sierpnia 2022 r. zobowiązał Organ do wyjaśnienia sprawy, a następnie do jej załatwienia.

Skarżąca podniosła, że przedmiotowa sprawa nie została załatwiona do dnia wniesienia skargi, tj. w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Nie została również załatwiona pomimo wskazania organu nadzorczego. W konsekwencji działanie Organu uznano za stanowiące rażące naruszenie prawa, a ponadto stanowiące podstawę do nałożenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a.

Pismem z 8 lutego 2023 r. Organ, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał Spółkę do skorygowania i uzupełnienia wniosku oraz dostarczenia wymienionych w piśmie dokumentów, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę (pismo z 8 marca 2023 r.) PWKZ wniósł o niewymierzanie mu grzywny i stwierdzenie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego.

W uzasadnieniu Organ podał, że przekazuje skargę i wyraża żal z powodu zaistniałej bezczynności. Wskazano, że wskutek błędu pracownika akta sprawy zostały zagubione, zaś prowadzący sprawę inspektor błędnie przyjął, że podanie zostanie uzupełnione w zakresie braków formalnych, na skutek rozmowy telefonicznej

z przedstawicielem wnioskodawcy. Wyjaśniono, że prowadzący sprawę inspektor,

z krótkim stażem w administracji, przez wiele miesięcy był również na zwolnieniu lekarskim, co jednak nie usprawiedliwia zaistniałej bezczynności i popełnionych błędów. Przyznano, że taka sytuacja nie powinna mieć miejsca i Organ przyznaje się do bezczynności w tej sprawie. Nie była jednak ona wyrazem złej woli Organu, czy też jego celowego działania, stąd PWKZ wniósł o nieuznanie zaistniałej bezczynności za rażącą. Organ zaznaczył, że należy przeprosić inwestora za zaistniały stan rzeczy. PWKZ wskazał, że nie szuka w tej sprawie usprawiedliwienia w kłopotach organizacyjnych, czy związanych z pandemią licznymi zachorowaniami i nieobecnościami. Zaznaczono, że pracownik został upomniany w sprawie popełnionych błędów, zaś celem PWKZ jest niezwłoczne rozpoznanie sprawy po uzupełnieniu braków formalnych podania (brak numeru księgi wieczystej nieruchomości). PWKZ podał, że podejmie dalsze czynności organizacyjne, aby taka sytuacja nie powtórzyła się więcej.

Postanowieniem z 23 czerwca 2023 r. MKiDN stwierdził, że PWKZ pozostaje

w bezczynności, wyznaczył dodatkowy termin do załatwienia sprawy (30 dni od daty doręczenia postanowienia), stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności.

W pismach procesowych z 24 stycznia 2023 r., 4 kwietnia 2023 r. i 29 sierpnia

2023 r. Skarżąca podtrzymała stanowisko prezentowane w skardze, wskazując dodatkowo, że PWKZ od dłuższego czasu świadomie łamie przepisy prawa (na dowód tego Strona załączyła dwa artykuły prasowe, z 2019 r. i z 2022 r., w których wskazano na rażące nieprawidłowości w działaniu Organu). Stąd twierdzenia PWKZ, jakoby uchybienie terminowi w niniejszej sprawie było wynikiem jednorazowego, nieprawidłowego zachowania pracownika Organu, uznano za nieprawdziwe. W ocenie Skarżącej długotrwałe lekceważenie obowiązków przez PWKZ jest również wynikiem pobłażliwego traktowania przez inne organy. Spółka zaznaczyła, że w niniejszej sprawie nie było żadnych działań jej pełnomocników, które uzasadniałyby wstrzymywanie, przedłużanie, czy też odraczanie rozstrzygnięcia w sprawie.

Postanowieniem z 14 listopada 2023 r. Sąd dopuścił Stowarzyszenie [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi "P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zwalcza bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku w zakresie rozpatrzenia jej wniosku

z 3 kwietnia 2022 r. o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (rozbudowa instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] na obiekcie wpisanym do rejestru pod numerem [...], położonym w Gdańsku przy ul. S. [...], działka nr [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...]).

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi należy wskazać, że pismem z 8 czerwca 2022 r. Skarżąca wniosła do MKiDN ponaglenie na bezczynność Organu w niniejszej sprawie, który postanowieniem z 23 czerwca 2023 r. stwierdził, że PWKZ pozostaje

w bezczynności, wyznaczył dodatkowy termin do załatwienia sprawy (30 dni od daty doręczenia postanowienia), stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności. Tym samym Spółka wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z czym przedmiotowy środek zaskarżenia należy uznać za dopuszczalny.

Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 k.p.a., jest obowiązek działania organów sprawnie, wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2).

Zgodnie zaś z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane

z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3

(§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo

z przyczyn niezależnych od organu (§ 5).

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy

w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (zob. wyrok NSA z 25 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1467/18, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, obojętne jest, czy przekroczenie przez organ ustawowego terminu odnoszącego się do podjęcia lub wykonania czynności jest zawinione, czy też niezawinione (zob. wyrok NSA z 29 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 2635/18). Przedmiotem kontroli w postępowaniu zainicjowanym złożeniem skargi na bezczynność jest zatem ocena, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej - czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione.

Oceniając tok czynności kontrolowanego Organu w kontekście powyższych uwag Sąd uznał, że pozostaje on bezczynny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawa zainicjowana wnioskiem Skarżącej z 3 kwietnia 2022 r. nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a.

Na podstawie przesłanych przez Organ akt administracyjnych sprawy należy przyjąć, że wniosek o podjęcie przez PINB władczych działań został złożony 3 kwietnia 2022 r. W tym bowiem dniu wpłynął do Organu wniosek Skarżącej o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Od tego momentu Organ miał ustawowy obowiązek zakończyć postępowanie w terminie miesiąca lub, uwzględniając nawet skomplikowany charakter sprawy, w terminie dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W terminach tych nie zostało jednak wydane rozstrzygnięcie kończące sprawę. Oznacza to, że ww. wniosek Skarżącej z 3 kwietnia 2022 r. nie został rozpoznany. Po wpłynięciu do Organu ww. wniosku PWKZ nie podjął żadnej czynności w sprawie. Również po złożeniu przez Skarżącą ponaglenia i zwróceniu się przez MKiDN do Organu

o przesłanie akt sprawy i ustosunkowanie się do ponaglenia PWKZ nadal był bierny. Dopiero po dwóch miesiącach od złożenia przez Stronę skargi Organ podjął pierwszą czynność w sprawie, jaką było wystosowanie do Skarżącej pisma z 8 lutego 2023 r. wzywającego do skorygowania i uzupełnienia wniosku oraz dostarczenia wymienionych

w tym piśmie dokumentów.

Opisana powyżej chronologia poszczególnych czynności prowadzi do wniosku,

że Organ dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.

Uznać tym samym należało, że na dzień wniesienia skargi nie został dochowany termin załatwienia sprawy wynikający z art. 35 § 3 k.p.a. Sprawy nie rozpoznano również na datę orzekania przez Sąd (do dnia wydania wyroku PWKZ nie poinformował Sądu

o załatwieniu sprawy, pismo Sądu z 29 sierpnia 2023 r. z prośbą o wskazanie, czy sprawa została załatwiona, pozostało bez odpowiedzi). W konsekwencji należało uwzględnić żądanie skargi co do wyznaczenia kontrolowanemu Organowi terminu na rozpoznanie sprawy, o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W tym zakresie Sąd uznał, że termin jednego miesiąca na załatwienie sprawy będzie adekwatny do jej okoliczności.

Stwierdzając, że w niniejszej sprawie doszło do bezczynności PWKZ Sąd uznał,

że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Ze względu na to, że ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to zaś cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA

w Gdańsku z 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 107/20). Na tę ocenę rzutuje z kolei m.in. kilkukrotne przekroczenie ustawowego terminu na przeprowadzenie postępowania oraz podejmowanie czynności nieefektywnych i ewidentna "zła wola" organu w zakresie realizacji swoich ustawowych obowiązków (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 8 września

2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 112/20). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić,

że naruszono prawo w sposób oczywisty. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W piśmiennictwie wskazuje się,

że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej

i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie

w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, s. 808-812).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazać bowiem należy, że PWKZ nie tylko nie załatwił sprawy w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a., ale wielokrotnie go przekroczył, dodatkowo nie wywiązując się z obowiązku informacyjnego wynikającego z treści art. 36 k.p.a. Analizując przedstawioną wyżej chronologię czynności dokonanych w sprawie przez Organ należy stwierdzić,

że wezwanie do skorygowania i uzupełnienia wniosku mogło zostać wystosowane do Strony wcześniej aniżeli po dziesięciu miesiącach od dnia jego wpływu do PWKZ. Usprawiedliwieniem dla utrzymującego się stanu bezczynności Organu w rozpoznaniu wniosku Skarżącej nie mogą być trudności kadrowe bądź organizacyjne Organu, w tym błędy wynikające z niedoświadczenia pracownika. Kwestie te stanowią bowiem sprawy wewnętrzne Organu i nie mogą mieć wpływu na wykonywanie przez niego obowiązków ustawowych, w szczególności nie mogą ograniczać obywateli w realizacji ich praw podmiotowych. Pracę PWKZ należy tak organizować, aby nawet w sytuacjach trudności kadrowych zapewnić sprawne i skuteczne załatwianie spraw administracyjnych bez szkody dla obywateli.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że działania Organu w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem Spółki nie były podejmowane sprawnie i efektywnie. PWKZ nie rozpatrzył wniosku Skarżącej w terminie, czym naruszył postanowienia przepisów art. 35

§ 1 i 3 k.p.a. oraz korespondujące z nimi art. 12 § 1 i 2 k.p.a. Oceniając prowadzone postępowanie Sąd nie tylko badał przekroczenie terminów ustawowych, lecz rozważył także, czy możliwe było szybsze i efektywniejsze prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie i w tym zakresie uznał, że było to w granicach możliwości Organu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., orzekł jak punkcie 2 wyroku.

Powyższa ocena skutkowała wymierzeniem PWKZ grzywny na podstawie art. 149

§ 2 P.p.s.a.

W judykaturze wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona niedopuszczalnego, celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie (zob. wyrok WSA

w Gdańsku z 3 lipca 2019 r. sygn. akt II SAB/Gd 39/19). Okoliczności niniejszej sprawy,

w tym długotrwałość okresu bezczynności oraz brak podejmowania jakichkolwiek czynności procesowych w okresie od dnia wpływu wniosku Spółki (3 kwietnia 2022 r.) do dnia podjęcia pierwszej czynności w sprawie (8 lutego 2023 r.) potwierdzały potrzebę dyscyplinowania Organu w celu zapewnienia terminowego podejmowania rozstrzygnięć

w przyszłości. W konsekwencji Sąd uznał, że grzywna w wysokości 1.000 zł uwzględnia całokształt okoliczności sprawy, jest adekwatna do stopnia zaniedbania Organu oraz spełni swoją funkcję represyjno-dyscyplinującą, skutecznie oddziałując na Organ. W związku

z tym, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 3 wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

(Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od Organu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

W niniejszej sprawie Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a.[pic]