Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 26/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.I. na bezczynność Burmistrza Miasta H. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta H. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2023 r. w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie pkt 1 w części udostępnienia danych nabywcy nieruchomości oraz w zakresie pkt 4 w części informacji o przyznaniu pracownikowi nagrody rocznej; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 4. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 5. zasądza od Burmistrza Miasta H. na rzecz skarżącego A.I. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A.I. (dalej: "skarżący") wnioskiem z 6 marca 2023 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwrócił się do Burmistrza Miasta H. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie następujących informacji:

1. dokumentacji związanej z ogłoszeniem, przeprowadzeniem, a następnie odwołaniem pierwszego przetargu ustnego nieograniczonego na zakup nieruchomości przy ul. [...] (Przetarg Nr [...]/2022), w szczególności: treści ogłoszenia o przetargu, dokumentów potwierdzających wniesienie wadium uprawniającego do udziału w przetargu, kopię zgłoszenia do udziału w przetargu, protokół z postępowania przetargowego wskazujący uzyskaną cenę końcową oraz dane nabywcy, ponadto dokumentację związaną z unieważnieniem przetargu.

2. imion i nazwisk członków komisji przetargowej z informacją, które z tych osób pozostają zatrudnione w Urzędzie Miasta wraz z podaniem nazwy zajmowanego stanowiska służbowego oraz właściwej komórki organizacyjnej (referatu).

3. imienia i nazwiska osoby odpowiedzialnej z ramienia Urzędu Miasta za brak umieszczenia ogłoszenia o przetargu nr [...]/2022 w Biuletynie Informacji Publicznej.

4. informacji, czy pracownik odpowiedzialny z ramienia Urzędu Miasta za brak umieszczenia ogłoszenia o przetargu nr [...]/2022 w Biuletynie Informacji Publicznej, otrzymał nagrodę roczną za 2022 r. oraz czy i jakie konsekwencje służbowe zostały wyciągnięte za brak publikacji ogłoszenia w BIP. W przypadku odpowiedzi pozytywnej skarżący zwrócił się o przekazanie pełnej dokumentacji w tej sprawie.

Pismem z dnia 15 marca 2023 r. Burmistrz przesłał skarżącemu: kopię dokumentacji związanej z ogłoszeniem, przeprowadzeniem oraz unieważnieniem przetargu ustnego nieograniczonego Nr [...]/2022 na sprzedaż na własność lokalu mieszkalnego nr 2 usytuowanego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w H., ogłoszenie o przetargu, wydruk ogłoszenia z Monitora Urzędowego, wydruki ogłoszeń z portali internetowych, protokół z wpłaconego wadium, oświadczenia członków komisji, protokół postępu cen, protokół z przetargu, informację o unieważnieniu przetargu.

Ponadto, odpowiadając na wniosek skarżącego, organ podał imiona i nazwiska członków komisji przetargowej wraz z podaniem nazwy zajmowanego stanowiska służbowego oraz referatu, a także imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej z ramienia Urzędu Miasta za brak umieszczenia ogłoszenia o przetargu nr [...]/2022 w Biuletynie Informacji Publicznej.

W ww. piśmie organ poinformował ponadto, że wnioskowane dane dotyczące udostępnienia danych nabywcy nie mogą zostać udostępnione. Zakres żądanych informacji dotyczy danych osobowych osoby fizycznej, które należy rozpatrywać w kategorii danych wrażliwych. Są to dobra chronione, których nie dotyczy zasada jawności informacji publicznych. W związku z tym dane dotyczące nabywcy nie zostały udostępnione - zostały zanonimizowane jako niepodlegające udostępnieniu.

Odnośnie żądania zawartego w pkt 4 wniosku organ wskazał, że informacja dotycząca kar porządkowych nałożonych przez pracodawcę na pracownika nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Nie jest to wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, lecz dotyczy sfery stosunków pracy pracodawca - pracownik. Stosownie do art. 108 § 1 Kodeksu pracy, ustawodawca przewidział tylko i wyłącznie dla pracodawcy prawo stosowania kar porządkowych za nieprzestrzeganie ustalonego porządku, regulaminu pracy, przepisów bhp oraz przepisów przeciwpożarowych. Katalog kar porządkowych oraz naruszeń pracowniczych, za które pracownicy mogą ponosić odpowiedzialność, jest ściśle określony. Umieszczenie nadto odpisów wymierzonych kar porządkowych w aktach osobowych pracownika umacnia dodatkowo argumentację, iż nie są wytworzone przez organ administracji publicznej, a tym samym żądanie udostępnienia tych dokumentów wyłącza je z kręgu informacji, o której stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W dnu 16 marca 2023 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Burmistrza Miasta H. W skardze tej zarzucił naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

- art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 2176 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej,

- art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

- zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 6 marca 2023 r.

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ może załatwić wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dwojaki sposób. Po pierwsze, poprzez udostępnienie informacji publicznej będącej przedmiotem żądania, po drugie zaś poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli, zdaniem organu, w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia dostępności informacji publicznej. Niepodjęcie ani jednego, ani drugiego działania świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności. Nie ma przy tym znaczenia pismo z 15 maja 2023 roku, skoro to działanie organu nie przybrało formy wymaganej przez prawo (tj. formy decyzji administracyjnej). Wydanie przez organ decyzji administracyjnej jest niezbędne do umożliwienia .zakwestionowania prawidłowości ograniczenia prawa do informacji publicznej.

W skierowanej do Sądu odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazał m.in., że dane osobowe oferenta w unieważnionym przetargu oraz informacja, czy pracownikowi odpowiedzialnemu z ramienia Urzędu Miasta za brak publikacji ogłoszenia o przetargu w BIP zostały wyciągnięte konsekwencje służbowe, nie mieści się w definicji informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259). Zgodnie z tym przepisem, w trybie uproszczonym może być rozpoznana sprawa, w której przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego.

Skarga jest częściowo zasadna i w tym zakresie podlegała uwzględnieniu. Do bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej doszło, gdyż załatwienie wniosku w zakresie wskazanym w pkt 1 wyroku nastąpiło w sposób niezgodny z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Skargą objęto cały wniosek, jednak z jej treści wynika, że skarżący kwestionuje nieudostępnienie mu informacji w postaci danych nabywcy nieruchomości przy ul. [...] i w zakresie odpowiedzi, czy wobec pracownika odpowiedzialnego z ramienia UM za brak umieszczenia ogłoszenia o przetargu w BIP zostały wyciągnięte konsekwencje służbowe.

W zakresie żądanej dokumentacji związanej z: (1) ogłoszeniem, przeprowadzeniem, a następnie odwołaniem pierwszego przetargu ustnego nieograniczonego na zakup nieruchomości i związanej z unieważnieniem przetargu; (2) imionami i nazwiskami członków komisji przetargowej z informacją, które z tych osób pozostają zatrudnione w Urzędzie Miasta wraz z podaniem nazwy zajmowanego stanowiska służbowego oraz właściwej komórki organizacyjnej (referatu); (3) imieniem i nazwiskiem osoby odpowiedzialnej z ramienia Urzędu Miasta za brak umieszczenia ogłoszenia o przetargu w Biuletynie Informacji Publicznej – organ uczynił zadość wnioskowi skarżącemu.

Dodatkowo sąd zauważa, choć nie jest to podnoszone w skardze, że organ nie odniósł się w żaden sposób do żądania w zakresie tego, czy pracownik odpowiedzialny z ramienia Urzędu Miasta za brak umieszczenia ogłoszenia o przetargu nr [...]/2022 w Biuletynie Informacji Publicznej, otrzymał nagrodę roczną za 2022 r.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jak stanowi art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Z przepisów u.d.i.p. wynika więc, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno–technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Jako niezasadną należy uznać skargę na bezczynność organu administracji w udostępnieniu informacji publicznej, w sytuacji gdy przedmiot żądania nie mieści się w obszarze tak definiowanej prawem informacji.

Bezczynność w sprawach informacji publicznej polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia takiej informacji nie podejmuje tej czynności w terminie wskazanym w u.d.i.p, ani też nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Jak stanowi natomiast art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Wprawdzie Burmistrz Miasta H. w terminie wynikającym z ww. przepisu tj. w dnu 15 marca 2023 r. (termin 14-dniowy upływał 20 marca 2023 r.) udzielił skarżącemu odpowiedzi, jednak w spornym zakresie z pkt 1 jej forma nie była odpowiednia gdy chodzi o przyjęte przez organ stanowisko. Z kolei w części dotyczącej nagrody rocznej (pkt 4) organ w ogóle nie odpowiedział. W odniesieniu zaś do żądania wniosku w zakresie, czy wobec pracownika odpowiedzialnego z ramienia UM za brak umieszczenia ogłoszenia o przetargu w BIP zostały wyciągnięte konsekwencje służbowe sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organu, że informacja taka nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Art. 61 Konstytucji RP stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie nie jest sporne, że Burmistrz pozostaje dysponentem żądanych przez skarżącego informacji.

Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie katalogu otwartego wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Dla oceny zasadności wniosku o udostępnienie informacji publicznej będącego przedmiotem niniejszej sprawy, należało przede wszystkim ustalić z punktu widzenia przedmiotowego, czy w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej żądane przez skarżącego informacje mają walor informacji publicznej.

Rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ winien zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy dane objęte tym wnioskiem stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzenie, że zakres informacji, o które ubiega się strona, nie stanowi informacji publicznej, obliguje organ do poinformowania o tym wnioskodawcy w formie pisma.

Jeśli natomiast podmiot dysponuje informacją publiczną, to zobowiązany jest zasadniczo ją udostępnić, co następuje w drodze czynności materialno – technicznej, chyba, że wystąpią okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia informacji (np. wynikające z art. 5 u.d.i.p.). Wówczas, z mocy art. 16 u.d.i.p., organ zobowiązany jest rozstrzygnąć w drodze decyzji.

Odpowiadając na wniosek skarżącego pismem z 15 marca 2023 r. organ odmówił udostępnienia danych nabywcy, wskazując, że są to dane wrażliwe i jako takie mogą one być udostępniane po dokonaniu anonimizacji danych w celu uniknięcia naruszenia dóbr chronionych. Organ zaznaczył, że zasada jawności informacji publicznych nie dotyczy dóbr chronionych.

Zatem na etapie rozpoznawania wniosku organ nie negował tego, że dane nabywcy mieszczą się w kategorii informacji publicznej, jednak uważał, że dane te nie mogą zostać udostępnione z uwagi na dobra chronione. Jak stanowi art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Słusznie podnosi skarżący, że przyjęcie takiego stanowiska obligowało organ do wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji. Odmowa udostępnienia informacji publicznej, z mocy art. 16 ust. 1 u.d.i.p., następuje bowiem w formie decyzji. Pomimo zajętego w piśmie z 15 marca 2023 r. stanowiska, organ nie rozstrzygnął w wymaganej prawem formie.

Nie sposób jednak nie dostrzec, że w odpowiedzi na skargę Burmistrz wskazuje, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej.

Odnosząc się do tego twierdzenia należy w pierwszej kolejności wskazać, że art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowi: "Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". Zdaniem sądu, lex specialis wobec ustawy o dostępie do informacji publicznej jest ustawa o gospodarce nieruchomościami i wydane z jej upoważnienia akty podustawowe.

Gospodarowanie nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego następuje w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W art. 42 tej ustawy zawarto delegację dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu i tryb przeprowadzania przetargów na zbycie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego oraz przeprowadzania rokowań po drugim przetargu, uwzględniając konieczność zapewnienia jawności i jednolitości postępowania, równego dostępu do udziału w przetargu, uzyskania najkorzystniejszego wyniku przetargu.

Korzystając z tej delegacji Rada Ministrów wydała Rozporządzenie z dnia 14 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości (Dz. U. z 2021 r. poz. 2213).. W § 10 ust. 1 tego rozporządzenia wskazano, że Przewodniczący komisji przetargowej sporządza protokół przeprowadzonego przetargu. Protokół powinien zawierać informacje m.in. o: osobach dopuszczonych i niedopuszczonych do uczestniczenia w przetargu, wraz z uzasadnieniem (pkt 6); cenie wywoławczej nieruchomości oraz najwyższej cenie osiągniętej w przetargu albo informację o złożonych ofertach wraz z uzasadnieniem wyboru najkorzystniejszej z nich albo o niewybraniu żadnej z ofert (pkt 7); imieniu, nazwisku i adresie albo nazwie lub firmie oraz siedzibie osoby wyłonionej w przetargu jako nabywca nieruchomości (pkt 9).

§11 cyt. rozporządzenia reguluje tryb złożenia skargi na czynności związane z przeprowadzeniem przetargu. W ust. 2 wskazano, że w przypadku wniesienia skargi, o której mowa w ust. 1, właściwy organ wstrzymuje czynności związane ze zbyciem nieruchomości. Po rozpatrzeniu skargi wojewoda albo organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego zawiadamia skarżącego, a właściwy organ niezwłocznie, na okres co najmniej 7 dni, zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu go obsługującego oraz wywiesza w swojej siedzibie informację o sposobie rozstrzygnięcia skargi (ust. 5).

Z §12 cyt. rozporządzenia wynika zaś, że w przypadku niezaskarżenia w wyznaczonym terminie czynności związanych z przeprowadzeniem przetargu albo w razie uznania skargi za niezasadną właściwy organ podaje do publicznej wiadomości, zamieszczając w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu go obsługującego oraz wywieszając w swojej siedzibie, na okres co najmniej 7 dni, informację o wyniku przetargu, która zawiera:

1) datę i miejsce oraz rodzaj przeprowadzonego przetargu;

2) oznaczenie nieruchomości będącej przedmiotem przetargu według katastru nieruchomości i księgi wieczystej;

3) liczbę osób dopuszczonych oraz osób niedopuszczonych do uczestniczenia w przetargu;

4) cenę wywoławczą nieruchomości oraz najwyższą cenę osiągniętą w przetargu albo informację o złożonych ofertach lub o niewybraniu żadnej z ofert;

5) imię, nazwisko albo nazwę lub firmę osoby ustalonej jako nabywca nieruchomości.

Zatem dopiero upływ terminu do zaskarżenia czynności związanych z przeprowadzeniem przetargu, ewentualnie uznanie skargi na niezasadną uaktualnia obowiązek podania m.in. informacji o nabywcy nieruchomości w Biuletynie Informacji Publicznej. Wcześniej informacje te nie podlegają obowiązkowi ujawnienia.

W realiach rozpoznawanej sprawy przetarg został przeprowadzony 26 stycznia 2023 r., jednak już w dniu 31 stycznia 2023 r. został on unieważniony. Oznacza to, że nie upłynął jeszcze termin do zaskarżenia czynności związanych z przeprowadzeniem przetargu, co oznacza, że informacje wymienione w § 12 rozporządzenia nie stały się jawne i nie podlegały udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając na uwadze powyższe, sąd był zobligowany zobowiązać organ do rozpoznania wniosku w wyżej opisanym zakresie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. O ile o tym, że dane objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, informuje się pismem, to jednak z pisma tego powinna płynąć prawidłowa informacja na temat przyczyny nieudostępnienia informacji. Nie jest prawidłowym takie działanie organu, gdzie stosując formę pisma informuje, że odmawia udostępnienia informacji z uwagi na przesłanki z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., gdyż – jak wskazano – odmowa udzielenie informacji publicznej następuje w formie decyzji.

Sąd uznał za zasadne zobowiązać Burmistrza Miasta H. do rozpoznania wniosku w zakresie pytania, czy pracownik odpowiedzialny z ramienia Urzędu Miasta za brak umieszczenia ogłoszenia o przetargu nr [...]/2022 w Biuletynie Informacji Publicznej, otrzymał nagrodę roczną za 2022 r. W pierwszej kolejności należy ustalić, czy dane w tym zakresie stanowią informację publiczną, do której dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Należy mieć przy tym na uwadze, że zasadniczo informacje o nagrodach, wypłacanych pracownikom ze środków publicznych, są uznawane za informację publiczną (zob. np. wyrok NSA z 12 maja 2021 r., III OSK 930/21; wyrok NSA z 9 września 2021 r. III OSK 872/21), gdyż są one uważane za informacje o majątku publicznym. W przeważającej części orzecznictwa przyjmuje się, że wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zwolennicy tego poglądu uważają, że ochrona prywatności pracowników w zakresie ujawniania wypłacanego im ze środków publicznych wynagrodzenia, powinna być realizowana nie na etapie kwalifikacji żądanych informacji, lecz przez ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wobec tego organ ma obowiązek takiej informacji udzielić bądź wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, jeżeli uznaje, że wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona ze względu na dobra prawnie chronione (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Wyrażane są również poglądy odmienne, mianowicie takie, że informacja o wynagrodzeniach (w tym o nagrodach) pracowników sfery publicznej z żądaniem podania ich imienia i nazwiska nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, np. w wyrokach NSA z 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2623/19, z 27 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2710/17 i z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1380/17. Wg tego stanowiska, informacja taka nie jest sprawą publiczną (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), bowiem dotyczy sprawy prywatnej (ad personam).

Dostrzegając powyższe, zdaniem sądu, należy jednak zwrócić uwagę, że analiza treści pytania może nasuwać wątpliwość, czy w tej sprawie wnioskodawcę interesuje majątek publiczny, czy może sposób potraktowania (ukarania) pracownika, który dopuścił się nieprawidłowego działania. Należy zatem rozważyć, czy wniosek dotyczy stricte przyznawania nagród, czy jednak sfery pracowniczej, która to zasadniczo nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ winien rozważyć tę kwestię i podjąć odpowiednie działania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeśli uzna, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, powinien poinformować o tym wnioskodawcę. Stwierdzenie natomiast, że dane te stanowią informację publiczną obliguje do udzielenia informacji, chyba że zachodzą przeszkody do jej udzielenia. Wówczas odmowa winna nastąpić w drodze decyzji.

Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organu, że informacja dotycząca konsekwencji pracowniczych ewentualnie podjętych przez pracodawcę nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Należy w pełni podzielić argumentację zawartą w wyroku WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Wa 48/20, w myśl której informacje dotyczące kar porządkowych nałożonych przez pracodawcę na pracowników nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Nie jest to bowiem wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, lecz dotyczy sfery stosunków pracy, relacji pracodawca - pracownik. Podobnie należy przyjąć w przypadku odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków pracowniczych. Umieszczenie takich informacji w aktach osobowych pracownika wskazuje, iż nie są wytworzone przez organ administracji publicznej, a tym samym żądanie udostępnienia tych dokumentów wyłącza je z kręgu informacji publicznej, uregulowanej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe sąd stwierdził, że w zakresie, w jakim organ nie procedował w sposób zgodny z ustawą o dostępie do informacji publicznej, należało wydać rozstrzygnięcie zobowiązujące do załatwienia wniosku skarżącego w trybie tej ustawy (pkt 1 sentencji wyroku). W pozostałym zakresie tj. dotyczącym tego, czy zostały wyciągnięte konsekwencje służbowe za brak publikacji ogłoszenia w BIP skarga została przez sąd oddalona (pkt 2 sentencji wyroku).

Nieudostępnienie informacji w zakresie danych nabywcy nieruchomości jak i informacji o nagrodzie rocznej dla pracownika, przy jednoczesnym braku wydania decyzji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, tj. 14 dni od dnia złożenia wniosku, musiało zostać ocenione przez sąd jako bezczynność organu – art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. (punkt 4 sentencji wyroku) sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie przejawiał uporczywości w braku udzielenia informacji publicznej.

Brak przymiotu rażącego naruszenia prawa przy stwierdzonej bezczynności organu wykluczył orzekanie z urzędu o nałożeniu grzywny, a strona o nałożenie grzywny nie wnosiła.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 5 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę kosztów sądowych składa się jedynie wpis od skargi (100 zł).