Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 82/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par. 1 pkt 3 oraz par. 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Wójta Gminy Bolesław w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 września 2022 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Bolesław do wydania aktu lub dokonania czynności, II. stwierdza, że Wójt Gminy Bolesław dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Wójta Gminy Bolesław na rzecz T. S. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 11 kwietnia 2023 r. na bezczynność Wójta Gminy Bolesław

w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13.09.2022 r.

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 13.09.2022r. (data wpływu do urzędu 14.09.2022r.),

2) stwierdzenie bezczynności organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej,

3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, poprzez niewskazanie przez podmiot zobowiązany sposobu lub formy, w jakich informacja publiczna może być udostępniona niezwłocznie; art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez dyskryminowanie skarżącego względem udzielonej ustnej odpowiedzi mieszkańcowi na XXXIII Sesji Rady Gminy Bolesław w podobnym temacie jako informacji szczególnie prostej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 14.09.2022r. złożył wniosek w trybie informacji publicznej do Wójta Gminy Bolesław następującej treści:

"W związku z publiczną informacją Wójta Gminy Bolesław na XXXIII Sesji Rady Gminy Bolesław, która odbyła się w dniu 29.12.2021r. odnośnie regulowania stanu prawnego granic dróg publicznych, wznawiania granic na koszt gminy przed rozpoczęciem inwestycji dotyczących: łącznika ulicy W. i P., drogi dojazdowe do pól budowane przez kilka ubiegłych lat, proszę o informację, które drogi publiczne w Gminie Bolesław nie mają jeszcze ustalonych, wyznaczonych lub wznowionych granic, uregulowanego stanu prawnego. Niniejszy wniosek dotyczy dróg gminnych (chyba, że Wójt Gminy Bolesław ma prawo do zarządzania jeszcze innymi drogami, w takim przypadku wniosek obejmuje również drogi inne). Bardzo proszę również o kopię dokumentów geodezyjnych, w tym kopię umowy na wykonanie prac geodezyjnych, kopię kosztorysu i kopię faktury, które jednoznacznie i bezspornie udowodnią, iż w ramach inwestycji wykonanych na terenie Gminy Bolesław w 2020 roku dot. drogi dojazdowej do pól - ul. P. w ramach zadania wykonano usługę geodezyjną polegającą na wytyczeniu pasa drogowego. Wnioskuję o informację w jaki sposób ten pas został wyznaczony i oznaczony w terenie za publiczne pieniądze. Proszę podać nr uprawnień geodety wykonującego czynność geodezyjną w ramach w/w zadania."

Skarżący podniósł, że aby podmiot zobowiązany nie pozostawił bez rozpatrzenia złożonego wniosku, skarżący przytoczył orzecznictwo - "Ponowne złożenie wniosku o udzielenie informacji publicznej nie zwalnia organu od udzielenia odpowiedzi na taki wniosek. Należy bowiem zauważyć, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji, brak jest więc jakichkolwiek ograniczeń, co do liczby składanych wniosków, które ich adresat ma obowiązek rozpoznać w sposób formalny lub merytoryczny. " Wyrok WSA w Kielcach z 10.06.2021 r., II SAB/Ke 60/21.

Skarżący prosił, aby odpowiedzi na wniosek udzielić w formie papierowej przesyłając za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres vide góra wniosku po lewej stronie.

Wyjaśniając ponowne złożenie wniosku skarżący wskazał, że wniosek o podobnej treści złożył, w trybie dostępu do informacji publicznej, w dniu 18.07.2022r., ale organ mimo ciążącego na nim obowiązku do dnia sporządzenia przedmiotowej skargi nie udzielił odpowiedzi i bez wydania decyzji wymijająco zakończył procedowanie.

Pismem IR. 1431.8.2022 z dnia 27.09.2022r. (pismo nie zawierało oznaczenia organu) skarżący został wezwany do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej w zakresie "które drogi publiczne w Gminie Bolesław nie mają jeszcze ustalonych, wyznaczonych lub wznowionych granic, uregulowanego stanu prawnego" pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Pomimo obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia zasadności w/w wezwania podmiot zobowiązany w uzasadnieniu nie przedstawił żadnego argumentu, jakoby wnioskowana informacja miała postać przetworzoną.

W dniu 30.09.2022r. skarżący wezwał podmiot zobowiązany do przedstawienia rzetelnych argumentów, które jednoznacznie i bezspornie przemawiają, że informacja prosta, o którą wnioskował, ma charakter informacji przetworzonej lub do wydania wyżej wspomnianej decyzji odmownej.

Zważywszy na brak jakichkolwiek argumentów podmiotu zobowiązanego, które by przemawiały, iż mamy do czynienia z informacją przetworzoną, aby uniknąć kontroli sądowoadministracyjnej, pismem z dnia 11.10.2022r. (złożone 13.10.2022r. w urzędzie) skarżący wezwał Wójta Gminy Bolesław do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Samo już wezwanie podmiotu zobowiązanego do dokonania czynności świadczy o jego nieuzasadnionej bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

Pismem IR. 1431.8.2022 z dnia 18.10.2022r. zatytułowanym Decyzja podmiot zobowiązany odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej nie przedstawiając w uzasadnieniu żadnych konkretnych przyczyn odmowy.

Na w/w decyzję zostało złożone odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej SKO) i SKO decyzją SKO.IP/4105/56/2022 z dnia 21.11.2022r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Pismem IR.1431.8.2022 z dnia 14.12.2022r. (pismo również nie zawierało oznaczenia organu) ponownie skarżący został wezwany do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej. W piśmie podmiot zobowiązany nieudolnie usiłował zmienić treść wniosku wskazując, że wniosek obejmuje drogi wewnętrzne. Co bardzo istotne podmiot zobowiązany oświadczył cyt. "Gmina nie prowadzi rejestrów/ ewidencji ww. dróg", co jest sprzeczne z art. 20 pkt 9 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, gdzie ustawodawca zobowiązał zarządcę dróg do prowadzenia ewidencji dróg, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz udostępnianie ich na żądanie uprawnionym organom.

Pismem z dnia 21.12.2022r. skarżący ponownie dokładnie wyjaśnił podmiotowi zobowiązanemu, iż wniosek obejmuje tylko drogi publiczne; wyjaśnił, że zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych Wójt może być zarządcą dróg publicznych innych niż drogi gminne, jeżeli zawrze stosowne porozumienie z innymi zarządcami dróg publicznych. Skarżący dokładnie również wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek nie obejmuje dróg wewnętrznych, gdyż drogi wewnętrzne nie należą do żadnej kategorii dróg publicznych.

Pismem IR. 1431.8.2022 z dnia 04.01.2023r. zatytułowanym Decyzja podmiot zobowiązany ponownie odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Pomimo wcześniejszego wytłumaczenia, iż przedmiotowy wniosek dotyczy tylko dróg publicznych, organ swoje uzasadnienie oparł na drogach wewnętrznych i na tej podstawie znów bezzasadnie wydał decyzję odmowną. W swojej decyzji ponownie zaświadczył, że cyt. "Gmina nie prowadzi rejestrów/ ewidencji ww. dróg...".

Kiedy jednak w odwołaniu od wspomnianej decyzji skarżący wskazał, że zgodnie z art. 20 pkt 9 ustawy o drogach publicznych ustawodawca zobowiązał zarządcę dróg do prowadzenia ewidencji dróg i skoro podmiot zobowiązany oświadcza, że nie prowadzi takiej ewidencji to albo kłamie albo nie wywiązuje się ze swoich ustawowych obowiązków.

Nagle w piśmie IR. 1431.8.2022 z dnia 17.01.2023r. podmiot zobowiązany zmienia swoje oświadczenie pisząc cyt. "Gmina prowadzi rejestry ewidencji dróg..."

Skarżący nadmienił, że SKO Decyzją SKO.IP/4105/2/2023 z dnia 30.01.2023r. ponownie uchyliło skarżoną Decyzję Wójta Gminy Bolesław w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Do dnia sporządzenia skargi Wójt Gminy Bolesław, pomimo otrzymania Decyzji SKO w dniu 13.02.2023r., nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, do dnia dzisiejszego nie wydał kolejnej decyzji, kompletnie nic nie zrobił, co czyni go bezczynnym w udostępnieniu informacji publicznej.

Bardzo istotne dla naruszenia art. 32 Konstytucji RP jest fakt udostępnienia informacji publicznej przez Wójta Gminy Bolesław jako informacji szczególnie prostej, która została udzielona w formie ustnej mieszkańcowi na XXXIII Sesji Rady Gminy Bolesław (jako dowód: link do Sesji https://bip.malopolska.pl/ugboleslaw.a.2039926.20211229-xxxiii-sesia-radvgminy-boleslaw.hlml., link do protokołu z sesji https://bip.malopolska.pl/ugboleslaw.a.2058037.protokol-nr-xxxiii2021-z-obrad-sesii-rady-gminv-boleslaw-w-dniu-29-grudnia-2021-r.html) odnośnie regulowania stanu prawnego granic dróg publicznych, wznawiania granic na koszt gminy przed rozpoczęciem inwestycji drogowej.

Wójt odpowiadając mieszkańcowi, które drogi publiczne w Gminie Bolesław mają uregulowany stan prawny, gdzie zostały wznowione granice na drogach publicznych na koszt gminy bardzo dobrze był przygotowany do odpowiedzi.

Kiedy skarżący prosi o udzielenie informacji, które drogi publiczne w Gminie Bolesław nie mają jeszcze ustalonych, wyznaczonych lub wznowionych granic, uregulowanego stanu prawnego, podmiot zobowiązany ewidentnie uchyla się od obowiązku udzielenia skarżącemu wnioskowanych informacji, tym samym dyskryminuje osobę skarżącego.

Skarżący podkreślił, że jednoznaczna odpowiedź na pytanie, czy na ul. P. w ramach zadania w 2020 roku wykonano usługę geodezyjną polegającą na wytyczeniu pasa drogowego? - do dnia sporządzenia skargi nie została udostępniona.

Udzielona odpowiedz była wymijająca, co przemawia o bezczynności, również zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem w tym: Wyrok NSA z 23.02.2021 r., III OSK 2559/21, "Organ udzielając informacji publicznej powinien czynić to dokładnie i precyzyjnie, tak aby podmiot wnioskujący nie miał jakichkolwiek wątpliwości, że uzyskana odpowiedź stanowi realizację jego żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, i tym samym niewyczerpującej żądania wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p."

Zgodnie z Wyrokiem WSA w Lublinie z 6.05.2014 r., II SAB/Lu 104/14, "Bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stan bezczynności jest oczywisty, widoczny nawet przy wstępnej ocenie akt sprawy. "

Wójt Gminy Bolesław bezsprzecznie od samego początku uchyla się od obowiązku udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej wydając po ustawowym terminie swoje bezzasadne decyzje odmowne. Nadto, pomimo otrzymania w dniu 13.02.2023 r. Decyzji SKO.IP/4105/2/2023 z dnia 30.01.2023r., gdzie organ odwoławczy zobowiązał go do ponownego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, do dnia sporządzenia skargi kompletnie nic nie zrobił. Nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, nie wydał kolejnej decyzji odmownej, nie poinformował o nowym terminie do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, co uzasadnia stwierdzenie, że bezczynność w tym przypadku ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego skarga jest w pełni zasadna i konieczna.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Bolesław wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał, że z bezczynnością organu, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot obowiązany do udzielenia informacji nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 14 ust. 1 ustawy), ani nie wydaje w powyższym terminie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej - art. 16 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie, w ocenie organu, taki przypadek nie miał miejsca.

Ustosunkowując się do skargi organ wskazał, że w dniu 21 kwietnia 2023 roku pismem IR.1431.8.2022 organ wykonawczy gminy Bolesław - Wójt Gminy Bolesław, udzielił skarżącemu kolejnej odpowiedzi na jego wniosek o informację publiczną odnoszącą się do jego wniosku z dnia 13 września 2022 roku. (w aktach sprawy karta nr 24). Chociażby z tego względu nie można twierdzić, iż organ znajduje się w stanie bezczynności.

Wójt Gminy w niniejszej sprawie dwukrotnie wykazywał, iż wnioski skarżącego dotyczą informacji przetworzonej. Niestety SKO w Krakowie nie podzielało jego stanowiska wyrażanego w decyzjach o odmowie, wydawanych po tym jak wnioskodawca nie wykazywał istnienia interesu publicznego.

Skarżący nawet jednym zdaniem nie próbował wykazywać interesu publicznego dla swych żądań o udzielenie informacji publicznej (vide: akta sprawy). Co więcej, jego żądania, które ponadprzeciętnie angażują działalność organu i jego pracowników, są z tym interesem sprzeczne.

Skarżącemu organ udzielił informacji publicznej, co wynika z istniejącej dokumentacji, a tym samym organ nie pozostaje w bezczynności.

Należy też zauważyć, iż pierwotne pytanie o udzielenie informacji publicznej z 18 lipca 2022 roku zostało zmienione przez skarżącego, najprawdopodobniej - w ocenie organu - z powodu braku chęci skarżącego do wykazania interesu publicznego. Skarżący zmienił bowiem treść pytania, na co wskazuje treść jego pisma z dnia 5 sierpnia 2022 roku (karta akt 6).

Pismem z dnia 8 września 2022 roku, IR. 1431.8.2022, organ udzielił informacji o zakończeniu procedury w związku ze zmianą pierwotnego pytania.

Na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 13 września 2022 roku (karta 24) organ udzielił odpowiedzi w części wniosku, a w pozostałej wezwał skarżącego do wykazania interesu publicznego pismem IR.1431.8.2022 z dnia 27 września 2022 roku (karta 27).

Ponadto pismem IR.1431.8.2022 z dnia 7 października 2022 roku (karta 31) organ wyjaśnił swe stanowisko w sprawie.

W związku z brakiem wykazania przez skarżącego szczególnego interesu publicznego organ wydał decyzję odmowną IR. 1431.8.2022 z dnia 18 października 2022 roku (karta 36). Wydanie drugiej decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej z uwagi na nie wykazanie interesu publicznego było poparte wcześniejszym szczegółowym wyjaśnieniem powodów uznania wnioskowanej informacji za przetworzoną (karta nr 44-45).

Ustosunkowując się do treści skargi organ wskazał, że na podstawie art. 2a i art. 19 ustawy o drogach publicznych, drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu powiatu lub gminy. Wójt Gminy jest zarządcą nie tylko dróg publicznych gminnych, ale także nieruchomości wchodzących w zasób nieruchomości gminnych użytkowanych przez mieszkańców Gminy faktycznie jako drogi: wewnętrzne: dojazdowe do posesji, dojazdowe do pól, leśne, pętle autobusowe, drogi osiedlowe, itp., niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych, a tym samym nieposiadające statusu drogi publicznej. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o drogach, zarządzanie drogami wewnętrznymi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu. To, że gmina jest zarządcą nieruchomości publicznych użytkowanych jako drogi, nie jest równoznaczne z tym, że chodzi o drogę publiczną. Potoczne rozumienie określenia "droga gminna" może rozmijać się z oficjalnym statusem.

Mając na względzie powyższe, wzięto pod uwagę dalszą częścią wniosku: "...Niniejszy wniosek dotyczy dróg gminnych (chyba, że Wójt Gminy Bolesław ma prawo do zarządzania jeszcze innymi drogami, w takim przypadku wniosek obejmuje również drogi inne)", co znacznie poszerzyło zakres wnioskowanych informacji.

Dalej wskazano, że Gmina nie prowadzi rejestrów/ewidencji ww. dróg oraz rejestrów w zakresie nieustalonych, wyznaczonych i wznowionych granic czy rejestru uregulowanego stanu prawnego tych dróg. W związku z tym, iż Wójt Gminy Bolesław nie dysponuje informacją objętą wnioskiem, zachodzi potrzeba przetworzenia informacji, poprzez stworzenie odrębnych zbiorów/baz celem uzyskania nowych informacji zgodnie z wnioskiem oraz wedle wskazanych przez wnioskodawcę kryteriów. Pomimo, że organ zwracał się do skarżącego o wykazanie interesu publicznego we wnioskowanym zakresie, skarżący nie podjął próby jego wykazania ww. zakresie.

Skarżący otrzymał odpowiedź pismem z dnia 27 września 2022 roku IR.1431.8.2022 roku (pismo znajduje się w aktach sprawy karta nr 27). Odpowiedź miała poniższe brzmienie: "W odpowiedzi na Pana wniosek z dnia 13.09.2022 r., który wpłynął do Urzędu Gminy Bolesław w dniu 14.09.2022 r. o udostępnienie informacji publicznej informuję, iż obsługa geodezyjna przy realizacji inwestycji dotyczącej remontu drogi dojazdowej do pól, ul. P. , w 2020 r., obejmowała wyznaczenie przez Wykonawcę zakresu inwestycji. Prace w tej dziedzinie zlecone w ramach inwestycji, obejmowały swym zakresem roboty pomiarowe przy liniowych robotach ziemnych, co jest typowym działaniem przy wyznaczaniu frontu robót dla dróg dojazdowych do pól. Gmina nie posiada danych geodety wykonującego czynności geodezyjne oraz dokumentów potwierdzających wykonanie prac geodezyjnych, gdyż obsługa geodezyjna wykonywana była przez geodetę na zlecenie i potrzeby Wykonawcy robót. Polegała ona na wskazaniu w terenie za pomocą palików zakresu inwestycji."

Tym samym organ udzielił odpowiedzi.

Organ wskazał dalej, że pod pojęciem rażącego naruszenia prawa ujmuje się sytuację, w której bez żadnej wątpliwości może stwierdzić, że naruszono prawo, a więc sytuację, w której to naruszenie jest oczywiste (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Można dodać, że jest to stan, w którym naruszenie to jest także istotne, a więc niedające się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. W świetle orzecznictwa NSA, oceniając charakter bezczynności nie można pominąć więc charakteru sprawy jak i specyfiki trybu jej załatwienia (por. wyrok NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 585/15). Sąd musi przy tym wziąć pod uwagę m.in. występujące ewentualnie w sprawie przyczyny "usprawiedliwiające" bezczynność (patrz wyrok NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. II FSK 3614/13) w tym wszelkie działania strony angażujące organ i jego pracowników.

Organ otrzymał z SKO w Krakowie komplet dokumentacji w dniu 7 kwietnia 2023 roku i na jej podstawie już w dniu 21 kwietnia 2023 roku przesłał wnioskodawcy informacje, które w ocenie organu powinny wyjaśnić skarżącemu jego wszelkie wątpliwości, a tym samym organ nie pozostaje w bezczynności.

Informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostych, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej nie stanowi tylko technicznego przeniesienie danych, lecz wymaga potrzeby przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, czy usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną. Informacja przetworzona, to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu) w związku z czym, jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania - zob. wyroki NSA z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1374/05, WSA z dnia 25 lutego 2010 r., II SA/Ol 991/09, WSA z dnia 27 czerwca 2007 r., II SA/Wa 112/07 i WSA z dnia 25 marca 2008 r., II SAB/Kr 122/07: CBOSA. Uzyskanie informacji przetworzonej uwarunkowane jest szczególnie istotnym interesem publicznym. Udostępnienie informacji publicznej przetworzonej ustawodawca ograniczył jedynie do tych przypadków, gdy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ograniczenie to ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej. Wobec tego wniosek zawierający szczególnie istotny interes publiczny powinien wskazywać, że podmiot, który się udzielenia informacji publicznej przetworzonej zapewni (udowodni), że udzielona mu informacja publiczna zostanie realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów samorządu. W ocenie organu skarżący takich wymogów nie realizuje.

Organ zaakcentował fakt istnienia obszernej korespondencji pomiędzy osobą skarżącego, a organami Gminy Bolesław, w której skarżący domaga się udzielania wyjaśnień lub składa wnioski o udzielenie informacji publicznej, skargi do sądów, w tym do WSA w Krakowie, co jest znane sądowi z urzędu. Skarżący jako pełnomocnik swej małżonki prowadzi spór z Gminą Bolesław o kilka metrów kwadratowych gruntu rolnego, co w ocenie organu stanowi tło wszelkich skarg i żądań skarżącego.

Organ wskazał, że skarżący i jego syn w ciągu ostatnich miesięcy eskalują spór, składając szereg pism i skarg. W ocenie organu skarżący próbuje wykorzystać składanie skarg dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego samorządu, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji. Z całokształtu akt sprawy wynika, że złożona w niniejszej sprawie skarga ma na celu wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie funkcjonowania Urzędu Gminy Bolesław. Nie budzi wątpliwości, że składane pisma nie służą jakiemukolwiek dobru powszechnemu, działanie takie nie tylko nie prowadzi do poprawy funkcjonowania urzędu, wręcz przeciwnie, ma stanowić dla niego dokuczliwość. W istocie więc skarga nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych, a godzi jedynie w realizację tych zadań. Postępowanie skarżącego prowadzi wręcz do zagrożenia praw osób, które chcą je realizować zgodnie z jego istotą. Opisane nadużycie absorbuje bowiem organ, jego siły i środki, co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa.

Biorąc pod uwagę fakt, iż skarżący domaga się orzeczenia stwierdzenia, że "bezczynność organu" miała miejsce "z rażącym naruszeniem prawa" zdaniem organu przywołane w odpowiedzi na skargę okoliczności są zasadne.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera systemowych ograniczeń przeciwdziałających nadużywaniu prawa do uzyskania informacji. Udostępnienie informacji publicznej wiąże się zawsze z zaangażowaniem personelu urzędniczego i określonych środków technicznych. Związane z tym obowiązki administracji nie są wobec tego obojętne dla efektywności wykonywania innych zadań publicznych. Zakres obowiązku informacyjnego urzędu nie zapewnia równowagi pomiędzy korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji dla skarżącego a szeroko rozumianymi kosztami, jakie musi ponieść w celu jego realizacji jako podmiot zobowiązany. Nadużywanie prawa do informacji może bowiem ograniczać dostęp do niej innym podmiotom i zakłócać funkcjonowanie urzędu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy intencje składającego wniosek (skarżącego) nie mieszczą się w założeniach aksjologicznych, które legły u podstaw ustawy o dostępie do informacji publicznej, a celem jest jedynie zajmowanie pracą podmiotu rozpatrującego.

Wielokrotne formułowanie na przestrzeni półtora roku pism i zawartych w nich komentarzy o pracy zatrudnionych w UG Bolesław, szeregu wniosków o informację publiczną, skarg, wniosków o ustalenie winnych, skarg do sądu administracyjnego krystalizuje określoną ocenę działalności skarżącego.

W ocenie organu podobnie jak inne wolności i prawa, także prawo do sądu może zostać nadużyte. W skrajnym przypadku takiego nadużycia prawo do sądu przestaje spełniać swój zasadniczy cel, jakim jest ochrona (przede wszystkim interesu prawnego) jednostki, a korzystanie z różnych środków prawnych jako realizacji prawa do sądu staje się celem samym w sobie. Zasadniczo, granicą prawa do sądu jest istota wolności i praw oraz funkcja ochrony wolności i praw jednostek przez sąd. Dlatego, gdy obiektywnie stwierdzić można brak wystąpienia przesłanki w postaci tego podstawowego celu postępowania sądowego (tj. domagania się ochrony prawnej np. ze względu na faktyczny uszczerbek w prawach czy wolnościach), jak ma to miejsce w rozpatrywanej skardze, to - co do zasady - w takich przypadkach można już rozważać wystąpienie zjawiska pieniactwa procesowego.

W sensie formalnym pieniactwo wyraża się we wszelkich pismach, jeśli nie zmierzają do uzyskania ochrony sądowej, a służą raczej zaspokajaniu wewnętrznych racji i emocji, np. uporczywe zgłaszanie wniosków oraz wnoszenie pism, uporczywe inicjowanie spraw sądowych. Pieniactwo może być też realizowane w innego rodzaju korespondencji, domagania się ochrony fikcyjnych interesów, składanie dziesiątek wniosków o udzielenie informacji publicznej, itp.

Skarżący w swej skardze podniósł, iż jest dyskryminowany. Wskazywanie w skardze na naruszenie art. 32 ust. 2 Konstytucji przez organ, czyli dokonywanie "dyskryminacji" skarżącego poprzez porównanie faktu udzielenia innemu mieszkańcowi informacji na sesji Rady Gminy, a wobec skarżącego uchylanie się "od obowiązku udzielenia mi wnioskowanych informacji tym samym dyskryminuje moją osobę" jest pozbawione elementarnych podstaw (przesłanek) nie tylko ww. przepisie, lecz również w przepisie art. 119 kodeksu karnego. Stwierdzanie "dyskryminacji" w oparciu o wewnętrzne przekonanie skarżącego należy uznać za przedwczesne. Natomiast w ocenie skarżonego organu rozważeniu może podlegać, czy w związku z licznymi wnioskami o udzielanie informacji publicznej nie zachodzi przypadek nękania pracowników Urzędu Gminy, na których barkach ciąży zajmowanie się odpowiedziami na liczne pisma skarżącego i jego krewnych.

Częstymi zarzutami skarżącego jest "bezczynność organu", "rażące naruszenie prawa" i częstokroć wniosek "o ukaranie winnych". Naczelny Sąd Administracyjny w jednej ze spraw uznał, iż nadużyciem prawa procesowego, które nie powinno korzystać z ochrony prawnej pomimo formalnej dopuszczalności przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest okoliczność, gdy "skarżący ponawia swoje niemal jednobrzmiące wnioski i zarzuty zażaleniowe nie przyjmując do wiadomości wyrażanych przez sądy administracyjne ocen takiego działania i czyniąc inicjowane postępowania celem samym w sobie" (postanowienie z dnia 9 maja 2017 r., I OZ 551/17, Legalis nr 1626302).

Z uwagi na przywołane okoliczności organ wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z 15 czerwca 2023 r. skarżący, odnosząc się do odpowiedzi na skargę, przywołał orzecznictwo sądowe i wyjaśnił, że:

- po pierwsze, organ zobowiązany wprowadza Sąd w błąd informując, że udostępnił wnioskowane informacje publiczne. Pisma, które organ zobowiązany nazywa "odpowiedziami" w ogóle nie są zgodne ze złożonym wnioskiem, jego "odpowiedzi" są zupełnie inne niż wnioskowane, wymijające, z których nic nie wynika. Podmiot zobowiązany do dnia dzisiejszego nie udzielił wnioskowanych informacji, które by odzwierciedlały złożony wniosek. Wójt Gminy Bolesław nie udostępniając pełnej, zgodnej ze złożonym wnioskiem informacji publicznej, na dzień wniesienia pisma pozostaje w bezczynności;

- po drugie, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej również w kwestii kategorii dróg usiłuje wprowadzić Sąd w błąd, podobnie jak usiłował w błąd wprowadzić Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie. Złożony wniosek dotyczy tylko dróg publicznych, których Wójt Gminy Bolesław jest zarządcą i żadnych innych. Do kategorii drogi publicznej zgodnie z art. 2 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645 z późn. zm.) zaliczamy: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Drogi wewnętrze, o które podmiot zobowiązany opiera swoją argumentację, cyt. że "zachodzi potrzeba przetworzenia informacji, poprzez stworzenie odrębnych zbiorów/baz celem uzyskania nowych informacji" nie obejmują wniosku, gdyż drogi wewnętrzne nie należą do żadnej kategorii dróg publicznych. Wielokrotnie skarżący tłumaczył pismami, że wniosek nie dotyczy dróg wewnętrznych, również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zwróciło na ten fakt uwagę w swoim stanowisku uchylając dwukrotnie wydane przez Wójta Gminy Bolesław decyzje w tej sprawie;

- po trzecie, organ w "odpowiedzi na skargę" mocno nadużywa wolności wypowiedzi bezpodstawnie pomawiając skarżącego o liczne składanie wniosków o udostępnienie informacji publicznych oraz skargi, tym samym wprowadza Sąd w błąd, jednocześnie naruszając etykę zawodową. Skarżący podał, że na obecną chwilę w imieniu własnym złożył tylko dwa wnioski w trybie dostępu do informacji publicznej (dotyczące przedmiotowej skargi) i jedną skargę, która jest przedmiotem rozpatrzenia, a pomawianie skarżącego o "pieniactwo" i wprowadzanie Sądu w błąd oraz ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej i lekceważenie stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego przez organ wykonawczy gminy jest sprzeczne z art. 225 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zaprzecza zasadzie Demokratycznego Państwa Prawa i nie może być tolerowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekle prowadzone przez niego postępowanie ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzone przez niego postępowanie, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania lub dążył do tego załatwienia bez zbędnej zwłoki.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. – z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2) lub w tym terminie wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej lub że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.). We wcześniejszym etapie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest natomiast postępowaniem odformalizowanym, a przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może więc przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Wobec braku jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o istocie takiego wniosku rozstrzygać winna jego treść. W żaden sposób nie dyskwalifikuje natomiast kwalifikacji wniosku, jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej, brak wskazania, że wniosek skierowany został w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., I OSK 1621/16, CBOSA).

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany przez skarżącego do Wójta Gminy Bolesław.

Nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy Bolesław jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a objęta wnioskiem z dnia 5 sierpnia 2022 r. informacja jest informacją publiczną, czego nie kwestionuje sam organ.

Sąd stwierdził, że co do części wniosku, w zakresie " czy w ramach inwestycji wykonanych na terenie Gminy Bolesław w 2020 roku dot. drogi dojazdowej do pól - ul. P. wykonano usługę geodezyjną polegającą na geodezyjnym wytyczeniu pasa drogowego" organ udzielił odpowiedzi pismem z 27 września 2022 r., IR. 1431.8.2022 (k. 25 akt adm.), zatem w tym zakresie organ nie pozostaje w bezczynności, niezależnie od tego, czy skarżący jest usatysfakcjonowany treścią tej odpowiedzi.

Natomiast w pozostałym zakresie wniosku z 13 września 2022 r., po wezwaniu skarżącego do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej w zakresie "które drogi publiczne w Gminie Bolesław nie mają jeszcze ustalonych, wyznaczonych lub wznowionych granic, uregulowanego stanu prawnego" - pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, organ wydał dwie decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Pierwsza decyzja z 18 października 2022 r. została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie SKO.IP/4105/56/2022 z dnia 21 listopada 2022r. uchylona i SKO przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją IR. 1431.8.2022 z dnia 4 stycznia 2023 r. skarżony organ ponownie odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Decyzją SKO.IP/4105/2/2023 z dnia 30 stycznia 2023 r. SKO ponownie uchyliło skarżoną Decyzję Wójta Gminy Bolesław w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Do dnia sporządzenia skargi Wójt Gminy Bolesław nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej, a nieudostępnionej wcześniej pismem z 27 września 2022 r., IR. 1431.8.2022, informacji publicznej.

Organ uczynił to dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi, a to pismem z 21 kwietnia 2023 r., IR. 1431.8.2022 (k. 63 akt adm.). W piśmie tym organ wyjaśnił skarżącemu, co następuje:

"W odpowiedzi na wniosek z dnia 13.09.2022 r., który wpłynął do Urzędu Gminy Bolesław w dniu 14.09.2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie, "które drogi publiczne w gminie Bolesław nie mają jeszcze ustalonych, wyznaczonych lub wznowionych granic, uregulowanego stan prawnego (...)" informuję, iż drogi publiczne na terenie gminy Bolesław, które zostały przejęte z ustalonym przebiegiem na gruncie, podczas podziału administracyjnego Miasta i Gminy Bolesław w 1991 r. mają zastany ład przestrzenny. Na drogach tych nie były realizowane inwestycje drogowe, w związku z tym nie dochodziło do regulowania stanu prawnego, wyznaczania i wznawiania granic.

Droga publiczna w Gminie Bolesław, która ma uregulowany stan prawny, wyznaczone i ustalone granice, to nowo wybudowana droga: łącznik W.-P., zgodnie z tym, o czym wspominał Wójt Gminy Bolesław na XXXIII Sesji Rady Gminy Bolesław, która odbyła się w dniu 29.12.2021 r. a brzmiała ona: "...wszędzie tam, gdzie budujemy drogę, nową, przed rozpoczęciem inwestycji, wznawiamy granice na koszt gminy i tak się dzieje, jeżeli ktoś zapyta, gdzie tak zrobiliście to już Panu odpowiem, łącznik W.-P., drogi dojazdowe do pól, budowane przez kilka ubiegłych lat. Wszędzie wznawiane są granice, wszędzie regulowany jest stan prawny (...)". Nie należy jednak wypowiedzi dotyczącej konkretnego zdarzenia lub zapytania na sesji, traktować rozszerzająco i odnosić do całości zasobów dróg w gminie. Mało tego, w wypowiedzi o regulacji stanu prawnego nie można również mówić tylko o zasadach wyznaczania punktów granicznych lub wznawianiu znaków granicznych wynikających z przepisów prawa. Należy również zwrócić uwagę, że podczas wypowiedzi słownych, bardzo często używany jest język potoczny, zrozumiały dla znacznej części słuchających, bez wchodzenia w szczegóły, które zostały jednoznacznie uregulowane właśnie w prawie.

Gmina z uwagi na ograniczenia finansowe oraz nieuregulowane stosunki własnościowe działek, procesy związane z regulowaniem stanu prawnego działek pod inwestycje drogowe przeprowadza sukcesywnie (stopniowo).

Wójt Gminy jako zarządca drogi i reprezentant właściciela Gminy Bolesław prowadzi ewidencję dróg w zakresie w jakim zobowiązuje go ustawa o drogach publicznych, jak i ustawa Prawo budowlane, a w szczególności rozdz. 6. Nie jest to ewidencja w zakresie działek mających ustalone, wyznaczone lub wznowione granice lub uregulowany stan prawny.

Postępowania w przedmiocie ustalenia granic lub wyznaczenia i wznowienia punktów granicznych prowadzone są w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej odrębnie dla każdej nieruchomości oznaczonej jako działka lub działki geodezyjne. Zwrócić należy uwagę, że przebieg drogi publicznej może składać się z wielu działek geodezyjnych. Wobec czego nie prowadzi się rejestrów dla poszczególnych dróg publicznych gminnych. Wskazuję, że dokumentacja geodezyjna, stanowiąca zasób geodezyjny dotycząca granic działek oraz ich punktów granicznych znajduje się w Starostwie Powiatowym w Olkuszu dla terenu Gminy Bolesław bowiem zgodnie z art. 7d ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990) do zadań Starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.".

Tak więc w chwili wydawania wyroku organ nie pozostawał już w bezczynności.

Odrębną kwestią jest to, czy odpowiedź organu zawarta w piśmie z 21 kwietnia 2023 r., IR. 1431.8.2022 (k. 63 akt adm.) była dla skarżącego satysfakcjonująca i zgodna z jego oczekiwaniami, czy nie.

Faktem jest, że żądana informacja została udzielona, a kwestia tego, czy jest ona dla skarżącego satysfakcjonująca, nie ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenia.

Faktem jest też brak zakwestionowania przez skarżącego faktu otrzymania pismem z 27 września 2022 r., IR. 1431.8.2022 (k. 25 akt adm.) odpowiedzi na zagadnienie w zakresie "czy w ramach inwestycji wykonanych na terenie Gminy Bolesław w 2020 roku dot. drogi dojazdowej do pól - ul. P. wykonano usługę geodezyjną polegającą na geodezyjnym wytyczeniu pasa drogowego".

Wobec udzielenia, przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, odpowiedzi na całość wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Sąd nie miał podstaw, by zobowiązywać Wójta Gminy Bolesław do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Raz jeszcze Sąd wskazuje, że nie ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenia kwestia, czy odpowiedź organu zawarta w pismach z 27 września 2022 r. (k. 25 akt adm.) oraz z 21 kwietnia 2023 r. (k. 63 akt adm.) była dla skarżącego satysfakcjonująca i zgodna z jego oczekiwaniami, czy też nie.

Zdaniem Sądu sposób formułowania przez organ odpowiedzi był adekwatny do sposobu formułowania wniosku i dalszych pism przez skarżącego. Kolokwialnie rzecz ujmując, jaki wniosek skarżącego, taka odpowiedź organu.

Wniosek został wniesiony 14 września 2022 r. Skarga na bezczynność została wniesiona 11 kwietnia 2023 r., a organ udzielił skarżącemu częściowej odpowiedzi pismem z 27 września 2022 r., IR. 1431.8.2022 (k. 25 akt adm.), a brakującej odpowiedzi pismem z 21 kwietnia 2023 r., IR. 1431.8.2022 (k. 63 akt adm.). W międzyczasie organ dokonywał wezwań wobec skarżącego oraz wydał dwie decyzje odmowne z 18 października 2022 r. (k. 36 akt adm.) i z 4 stycznia 2023 r. (k. 51 akt adm.).

Wprawdzie końcowa odpowiedź na wniosek została udzielona z przekroczeniem ustawowego terminu, to jednak nie ulega wątpliwości, że Wójt nie zbył wniosku milczeniem i nie zignorował go, lecz podejmował ww. działania.

Zważywszy na to - zestawiając ze sobą datę wniesienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z datą wpływu skargi i z datą udzielenia finalnej odpowiedzi na wniosek - Sąd stwierdził, że choć Wójt dopuścił się bezczynności, to jednak bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – o czym orzeczono w pkt II i III wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a.

W wyroku z dnia z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1973/21, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności czy przewlekłości. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter szczególnie kwalifikowany.

W tej sytuacji, w omówionych wyżej okolicznościach sprawy, za zbędne należało uznać stosowanie dodatkowych środków dyscyplinująco–represyjnych i wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 P.p.s.a.) – o co z resztą nie wnioskowano w skardze.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną przez skarżącego tytułem wpisu od skargi.