Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1461/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Anna Rotter, Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 sierpnia 2023 r. nr SKO.F/41.4/590/2023/11573 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 sierpnia 2023 r. nr SKO.F/41.4/590/ 2023/11573 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej O.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. o właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 19), art. 13 § 1 pkt 3 O.p. w zw. z art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia 21 marca 2023 r. nr ewid. [...] ustalającą wobec J. A. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. w kwocie 187 zł w zw. z nieruchomością gruntową położoną w R. przy ul. [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 21 marca 2023 r. ustalił wobec J. A. (dalej: strona, skarżąca) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w związku z nieruchomością położoną w R. przy ul. [...] na 2023 w kwocie 187 zł. W podstawie opodatkowania w zakresie podatku rolnego ujęto grunty orne klasy IV b, (podatek – 55,98 zł), grunty orne kl. V (podatek 0 zł), pastwiska kl. IV (podatek – 131,29 zł), a w zakresie podatku od nieruchomości – grunty pozostałe – drogi "dr" o powierzchni 159 m 2 (podatek 0 zł).

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła, że decyzja organu podatkowego I instancji jest "niezgodna ze stanem faktycznym, została oparty na domniemaniach i ma charakter roszczeniowy". Strona podniosła, że działka nr [...] jest położona niezmiennie przy ulicy [...] w gminie R., obręb [...], a nie - jak wskazano - w R. przy ul. [...]. Nadto wskazała, ze zmiana użytku gruntowego działki na podstawie zmiany geodezyjnej nr [...] z dnia 2 listopada 2022 r. nie została zatwierdzona przez Wojewodę [...]. Strona oświadczyła, że od ponad 22 lat płaci niezmiennie podatek rolny od powierzchni 0,9919 ha, stanowiącej uprawiane grunty rolne. Podała, że w dotychczasowych nakazach płatniczych nie wykazywano gruntów oznaczonych jako drogi.

Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie nowej, odpowiadającej stanowi faktycznemu i prawnemu.

Kolegium nie uwzględniło odwołania.

Na wstępie swoich rozważań podało, że Prezydent Miasta R. działając jako organ ewidencyjny w związku z aktualizacją baz danych ewidencyjnych wprowadził w zakresie należącej do strony działki nr [...] położonej w R. obręb [...] nr [...] następujące zmiany: PSIV – 0, 3546 ha, R IVb0,1512, dr 0,0159 ha (przed zmianą Ps IV 0,3665 ha, RIB b 0,1512 ha, RV 0,4702 ha). Łączna powierzchnia gruntów przed i po zmianie wynosi 0,9919 ha.

Do ewidencji gruntów wprowadzono również oznaczenie położenia gruntów - ul. [...]. Zmianę wprowadzono z dniem 3 listopada 2022 r. (co potwierdza zawiadomienie o zmianach ewidencyjnych [...]).

Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 333 ze zm., dalej u.p.r.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.r. za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Z kolei podstawę prawną (materialnoprawną) wymiaru podatku od nieruchomości stanowi przede wszystkim u.p.o.l. oraz przepisy prawa miejscowego regulujące wysokość stawek oraz zwolnienia z podatku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei art. 2 ust. 2 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Kolegium wyjaśniło także, iż zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku rolnego, czy też podatku od nieruchomości dla osób fizycznych powstaje wraz z doręczeniem decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania podatkowego (art. 6 ust. 7 u.p.o.l. i art. 6a ust. 7 u.p.r.). Szczególną kategorią decyzji ustalającej wymiar zobowiązania podatkowego jest nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne o którym mowa w art. 6c ust. 1 u.p.r. Stosownie do tego przepisu osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tego samego Miasta, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

Wskazano także, iż stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm., dalej: p.g.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków odgrywa doniosłą rolę przy wymiarze podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego. Widoczne jest to chociażby w treści art. 1a ust. 3 u.p.o.l., z której wynika bezpośrednie powiązanie klasyfikacji gruntów w ewidencji z prawnopodatkowym stanem faktycznym. Ewidencja ta stanowi zasadnicze źródło informacji nie tylko w zakresie przedmiotów opodatkowania takich jak grunty. Jak wskazał WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 68/22 od reguły przewidzianej w art. 21 p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Tym samym wykluczona jest możliwość prowadzenia przeciwdowodu w trybie art. 194 § 3 O.p przez inne organy, w tym także podatkowe na okoliczność np. faktycznego wykorzystywania gruntów lub ich faktycznego charakteru. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4707/21 odnosząc się do użytego w art. 21 u.p.g.k. zwrotu "podstawa wymiaru podatków" wyjaśnił, że wpływające na wymiar podatku dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, a to znaczy, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi. "O sposobie kwalifikacji gruntu i budynku dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, przesądza nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, lecz funkcja (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 74/23.). Dopuszczalne jest prowadzenie samodzielnych ustaleń przez organ podatkowy w zakresie funkcji użytkowej budynków, dopiero wówczas gdy w ewidencji gruntów i budynków nie została ona wpisana.

Korzystając z analizy dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2565/12 (który nie utracił na aktualności) Kolegium wyjaśniło, że dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków można podzielić wg kryterium związania nimi organu podatkowego na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy, które do czasu zmiany ewidencji w przewidzianym trybie nie mogą być weryfikowane w toku postępowania podatkowego. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym statusem prawnym (właścicielskim) lub faktycznym (posiadanie, istnienie budynków lub budowli) może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych. Do wspomnianej pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali, o ile została podana.

Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zasadnie potraktował część gruntów o powierzchni 159 m2 jako niepodlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym, lecz stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie organ był bezwzględnie związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. Ewentualna zmiana klasyfikacji gruntów i ich powierzchni, w zależności od trybu jej wprowadzenia stanowić może podstawę do wznowienia postępowania zakończonego niniejszą decyzją, względnie oddziaływać będzie na przyszłość.

Nawiązując do zarzutów odwołania wskazano, że dotyczy to również oznaczenia i miejsca położenia nieruchomości. Zaznaczono przy tym, że zasadniczym sposobem identyfikacji nieruchomości jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest nr księgi wieczystej oraz nr geodezyjny działki/działek. Oznaczenie nr porządkowym i przypisanie do konkretnej ulicy ma jedynie charakter pomocniczy. Z akt sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość stanowiąca własność skarżącej dla której urządzono księgę wieczystą [...] i noszącą geodezyjne oznaczenie [...].

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj,:

a. art. 21 ust. 1 p.g.k. w zw. z art. 6a ust, 4 u.p.r. w zw. z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 122 w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 217 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w toku postępowania podatkowego organy podatkowe są bezwzględnie związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków i nie jest dopuszczalne przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność niezgodności danych z ewidencji ze stanem rzeczywistym, podczas gdy z ww. przepisu ww. wniosek nie wynika i w przypadku wątpliwości co do zgodności stanu ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym, organ podatkowy zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia ww. wątpliwości, w wyniku czego organ II instancji utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu I instancji;

b. art. 21 ust. 1 p.g.k. poprzez jego błędną wykładnię i bezzasadne przyjęcie, iż organy są bezwzględnie związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, co prowadziłoby do wniosku, iż przedmiot opodatkowania nieobjęty ewidencją gruntów i budynków nie powinien w ogóle podlegać opodatkowaniu, co stałoby w sprzeczności z istotą ww. podatków w demokratycznym państwie prawnym.

2.naruszenie innych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art.120, art.121 § 1, art.122 oraz art.124 O.p. poprzez zaniechanie ich zastosowania i nieprawidłowe wyważenie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli w niniejszej sprawie, naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie oraz zasady prawdy obiektywnej, przejawiające się w wydaniu decyzji przedwcześnie, bowiem skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...] w sprawie o sygnaturze [...] wydanej w dniu 11 sierpnia 2023 r. w zakresie kwalifikacji przedmiotowej nieruchomości jako zajętej pod drogę, a ew. decyzja Ministra Rozwoju i Technologii uwzględniająca to odwołanie bezpośrednio wpływałaby na treść wpisu w ewidencji gruntów i budynków, a więc i przedmiot niniejszego postępowania;

b. art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie oraz niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w stopniu niezbędnym do ustalenia rzeczywistej kwalifikacji przedmiotowej działki;

c. art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na ustaleniu kwalifikacji przedmiotowej działki w oparciu jedynie o dane wynikające z ewidencji gruntów z pominięciem pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, bez wyjaśnienia przyczyn, dla których organ odmówił im wiarygodności.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzję organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż działka skarżącej nr [...] zgodnie z umową darowizny Repetytorium A nr [...] z dnia 9 stycznia 2001 r. jest położona przy ulicy [...] w gminie R., obręb [...]. Prezydent Miasta R. wnioskiem z dnia 11 stycznia 2023 r. wszczął postępowanie o stwierdzenie nabycia z mocy prawa, a to z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę R. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną gminną (ul. [...]) oznaczonej jako działka nr [...] (oznaczenie zgodne z projektem podziału) o pow. 0,0159 ha, wydzielonej z działki nr [...]. W dniu 11 sierpnia 2023 r. po przeanalizowaniu przedłożonych przez Prezydenta Miasta R. oraz przez stronę dowodów Wojewoda [...] wydał decyzję stwierdzającą nabycie przez Gminę R. przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

W dniu 21 marca 2023 r. Prezydent Miasta R. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w związku z nieruchomością położoną w R. przy ul. [...] na 2023 r. w kwocie 187 zł. Do podstawy opodatkowania organ podatkowy I instancji przyjął w zakresie podatku od nieruchomości grunty orne kl. IVb i pow. 0,1512 ha oraz pastwiska kl. IV o pow. 0,3548 ha. Jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości wymienione zostały grunty pozostałe - drogi o pow. 159 m 2, przy czym nie zostały opodatkowane jako korzystające ze zwolnienia. Na decyzję tą skarżąca wniosła odwołanie, które jednak nie zostało uwzględnione.

Skarżąca podkreśliła, że w sprawie dotyczącej nabycia z mocy prawa przez Gminę R. własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną gminną (ul. [...]) oznaczoną jako działka nr [...] (oznaczenie zgodne z projektem podziału) o pow. 0,0159 ha, wydzielonej z działki nr [...] ujawnionej w księdze wieczystej nr [...] toczy się obecnie postępowanie przed Ministrem Rozwoju i Technologii w wyniku odwołania złożonego od decyzji Wojewody [...] z dnia 11 sierpnia 2023 r. wydanej w sprawie o sygnaturze [...].

W odwołaniu tym skarżąca podniosła szereg zarzutów istotnych również z punktu widzenia niniejszego postępowania, kwestionując zarówno podstawy merytoryczne, jak i sposób przeprowadzenia postępowania. Co najistotniejsze, skarżąca konsekwentnie wskazuje, iż przedmiotowa część nieruchomości położona jest zasadniczo poza jezdnią drogi i według znajdujących się w aktach sprawy map, stanowi bardzo wąski fragment nieruchomości na długości przylegania tej nieruchomości do pasa drogowego. Jeżeli więc ewidencja, zdaniem organu, ma tak kluczowe znacznie dla określenia zobowiązania podatkowego, to nieracjonalne jest wydanie decyzji w momencie, w którym poprawność danych zawartych w ewidencji jest wciąż kwestionowana.

W ocenie skarżącej nie zasługuje na uznanie stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym organ podatkowy dla potrzeb ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości jest związany ewidencją gruntów i budynków bez względu na ewentualne różnice pomiędzy zakwalifikowaniem nieruchomości, uwidocznionym w ewidencji, a faktycznym przeznaczeniem tej powierzchni. W świetle zasady prawdy obiektywnej (którą ustawodawca odnosi nie do rzeczywistego stanu uwidocznionego w ewidencji gruntów i budynków, ale do rzeczywistego stanu faktycznego) powyższe przepisy należy wykładać w ten sposób, że kwalifikację gruntów oraz powierzchnię przedmiotu opodatkowania ww. podatkiem należy ustalać każdym dostępnym, zgodnym z prawem dowodem i brak jest podstaw, by twierdzić, że w odniesieniu do części przedmiotowej nieruchomości zastosowanie znajdzie stawka podatku właściwa dla gruntów zajętych pod drogi. Art. 194 O.p. nie wyłącza przecież, wbrew stanowisku organów, możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Oznacza to, że organ nie jest zobowiązany do przyjęcia wynikających z dokumentu okoliczności za udowodnione. Szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego polega na tym, że organ nie może odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym bez przeprowadzenia przeciwdowodu.

Jak wskazano już wcześniej organ zaniechał w swojej decyzji wszechstronnej analizy doktryny oraz orzecznictwa, ograniczając się do przytoczenia treści jednego z orzeczeń, co przeczy zasadzie praworządności, prawdy obiektywnej, rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, zaufania do władzy publicznej oraz przekonywania. Przepis art. 121 § 1 O.p. wyrażający zasadę dbałości o utrzymywanie zaufania obywatela do organów podatkowych nie jest przecież jedynie ideologicznym ozdobnikiem dla ścisłych reguł proceduralnych zawartych w O.p. Zasada budzenia zaufania do państwa ma swoje zakorzenienie w konstytucyjnym standardzie demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Jest ona też uznawana za standard wyznaczający nie tyle określonego rodzaju czynności organu, ale raczej za miernik rzetelności i staranności organu w prowadzonym postępowaniu. Natomiast zasada przekonywania wyrażona w art. 124 O.p. nakazuje, aby wszystkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, były rzetelnie omówione i przeanalizowane.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) podlegała decyzja z dnia 28 sierpnia 2023 r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia 21 marca 2023 r. ustalającą wobec skarżącej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r.

Kontrolę tą rozpocząć należy od wskazania, że strona zakwestionowała zakwalifikowanie części należących do niej gruntów do gruntów zajętych pod drogi. Wskazała, że jest to konsekwencją postępowania o stwierdzenie nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę R. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną gminną (ul. [...]) oznaczonej jako działka nr [...] (oznaczenie zgodne z projektem podziału) o pow. 0,0159 ha, wydzielonej z działki nr [...]). W postępowaniu tym Wojewoda [...] wydał decyzję stwierdzającą nabycie przez Gminę R. przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Strona wniosła od tej decyzji odwołanie, obecnie sprawa toczy się przed Ministrem Rozwoju i Technologii, wobec czego, zdaniem skarżącej, uwzględnienie w decyzji dotyczącej wymiaru podatku, że część gruntów oznaczona jest symbolem dr, było przedwczesne.

Przedstawione powyżej stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Posiłkując się w poniższych rozważaniach wywodem zawartym w wyroku NSA z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 2142/21 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, wskazać należy, że zagadnienie dotyczące znaczenia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków było wielokrotnie podnoszone w orzecznictwie NSA, w tym w wyroku tego Sądu z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 1699/21. Wskazano w nim, że zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Regulacja ta, mimo, że nie została umieszczona w ustawie podatkowej ma istotne znaczenie dla konstrukcji podatku od nieruchomości. Ustawodawca posługuje się tu bowiem kategorycznym sformułowaniem wskazując jednoznacznie, że dane, które są zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków, w tym również podatku od nieruchomości. To normatywne wyrażenie stanowi zatem jednocześnie o zakresie związania danymi zawartymi w tej ewidencji, co znajduje także potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku tego Sądu z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 465/21, przyjęto, że "dane zawarte w ewidencji są na podstawie art. 21 ust. 1 p.g.k. wiążące dla wymiaru podatków, a zatem organy podatkowe są zobowiązane do ich uwzględnienia. Organy te nie mogą zatem w oparciu o art. 194 § 3 o.p. prowadzić dowodu przeciwko danym wynikającym z ewidencji, gdyż nie może to doprowadzić do ich zmiany lub obalenia zasady związania tymi danymi". Ustawowy zwrot "podstawa wymiaru podatków" stanowiący o zasadzie związania danymi zawartymi w tej ewidencji oznacza również to, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4707/21). Organ podatkowy nie ma zatem kompetencji do zmiany tych danych w postępowaniu podatkowym, gdyż zmiana taka jest możliwa dopiero wówczas, gdy odpowiedni zapis zostanie dokonany w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4693/21).

Z punktu widzenia zasady związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów

i budynków, a także zarzutów podniesionych w skardze, istotne jest wskazanie momentu, dokonania zmiany tych danych. Jak powszechnie przyjmuje się w judykaturze datą dokonania zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu kierowanym przez organ ewidencyjny do organu podatkowego (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 461/21, 1 grudnia 2021 r., sygn. akt 3376/21, 16 czerwca 2020 r., sygn. akt II FK 645/20). Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Tożsamy pogląd prezentowany jest w doktrynie. Wskazuje się w niej, że "Na tle (...) trybów dokonywania zmian w ewidencji zauważyć trzeba, że czym innym są dokumenty stanowiące podstawę do zmian ewidencyjnych, a czym innym sama zmiana (...). To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych. Wyłącznie starostowie upoważnieni są zatem do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy (por. S. Bogucki, K. Winiarski, - "Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych", (w:) Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015 r., nr 2, s.11-19).

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazać należy, iż skoro znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych, na skutek których grunt o powierzchni 0,0159 ha oznaczono symbolem dr opatrzone jest datą 3 listopada 2022 r., to uwzględnienie tej klasyfikacji gruntów w decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. było uprawnione.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, której zarzuty okazały się bezpodstawne.