Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1110/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 25 października 2007 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 roku , który działając na podstawie art. 138 §1 pkt.2w zw. z art. 51ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( t.j.Dz. U. nr 207 poz. 2016 z 2003 ze zm.) uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] marca 1991 r.[...], jednocześnie odmówił wydania nakazu rozbiórki trzech boksów garażowych zlokalizowanych przy ścianie szczytowej budynku mieszkalnego przy ul. [...] w P.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że na wniosek A. C. Architekt Miejski w P., decyzją [...] z [...] maja 1990 nakazał Przedsiębiorstwu [...] w P. rozbiórkę w/w garaży.

W następstwie odwołania P [...], decyzją [...] z dnia [...].09.1990 r. Wojewoda [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, wskazując, że garaże wybudowane były przez osoby fizyczne na terenie nie będącym własnością odwołującego.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ I instancji ustalił że użytkownikami garaży są : J. B., K. J. i W. Z. , którzy przedłożyli do wglądu decyzję Prezydium MRN

[...] z dnia [...] kwietnia 1970 udzielającą pozwolenia na budowę garaży na działce nr 62, obręb [...] położonej w P. przy ul. [...]. Użytkownik środkowego boksu J. B. nie przedłożył decyzji, jednak przedstawił świadków na okoliczność, że taką decyzję posiadał. Organ I instancji stwierdził, że , wbrew twierdzeniom A. C., dobudowane garaże nie stanowiły przyczyny zawilgocenia budynku mieszkalnego , w którym brak jest prawidłowej izolacji i należytego odprowadzania wód opadowych z dachu, a stan techniczny rynien i obróbek blacharskich jest zły. Po dokonaniu tych ustaleń Kierownik Urzędu Rejonowego, decyzją [...] z [...].03.1991 odmówił wydania nakazu rozbiórki garaży usytuowanych przy ścianie budynku – ul. [...] i jednocześnie umorzył postępowanie w sprawie.

Wojewoda [...] , po rozpatrzeniu odwołania A. C., decyzją z [...].06.1991 nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na skutek skargi A. C., Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z 18 października 1991 r. S.A./Kr/969/91 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1991 r.

z uwagi na niedopuszczalność jednoczesnego umorzenia postępowania i orzeczenia co do istoty sprawy a także nie wyjaśnienie zarzutów skarżącego o kwestii posiadania pozwolenia na budowę. Sąd ten nakazał wyjaśnić , z ewentualnym udziałem biegłych, zarzuty skarżącego o szkodliwym oddziaływaniu garaży na zdrowie mieszkańców. Nakazał też ustalić odległość garaży od okien budynku mieszkalnego i wyjaśnić kwestię ewentualnego przenikania spalin . Zasugerował, że pogląd organów co do zastosowania przepisów technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki może ulec zmianie, bowiem § 3 rozporządzenia MAGTiOŚ z 3 lipca 1980 r. stanowi, że przepisy rozporządzenia nie dotyczą budynków istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia, nie odpowiadających jego przepisom, jeżeli zostały zbudowane zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich wznoszenia

i nie zagrażają bezpieczeństwu ludzi i mienia z uwzględnieniem §2. Stwierdził, że organ powinien rozważyć , czy istnieją wystarczające podstawy do przyjęcia, że J. B. także legitymuje się pozwoleniem na budowę garaży.

W dalszej kolejności Wojewoda [...] decyzją [...] z dnia [...].12.1998 – uchylił decyzję organu I instancji z [...].03.1991 w części dotyczącej umorzenie postępowania.

Na skutek skargi A. C. ,Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy

w Rzeszowie , wyrokiem z dnia 21 czerwca 2000 S.A./Rz 82/99 uchylił decyzję Wojewody [...] z [...].12.1998. W uzasadnieniu wyroku Sąd zalecił, by przy ponownym rozpatrywaniu odwołania organ uwzględnił wskazówki zawarte

w poprzednim wyroku. Nakazał sprawdzić :

1/ czy garaże zostały wybudowane z zachowaniem warunków technicznych przewidzianych w projektach budowlanych , stanowiących integralną część pozwoleń na budowę, nakazał przeprowadzić ewentualnie dowody pośrednie, jak projekty typowe lub zeznania świadków;

2/ nakazał także, by drodze konfrontacji biegłych wyjaśniono sprzeczności dotyczące przyczyn zawilgocenia budynku mieszkalnego , w szczególności prawidłowości wykonania obróbek blacharskich przy stryku ze ścianą szczytową, izolacji garaży od ściany szczytowej , przenikania spalin i.t.p. Nadto zalecił ewentualną możliwość dopuszczenia dowodu z opinii nowego biegłego w razie stwierdzenia odstępstw od projektów budowlanych. Najważniejszą bowiem kwestią w sprawie jest ustalenie, czy garaże zostały wybudowane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a jeżeli nie – to czy odstępstwa są istotne.

W dalszej kolejności Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją [...] z dnia [...].02.2001 uchylił decyzję z [...].03.1991 w całości i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wskutek skargi H. i Z. B., A. i J. B. oraz W. i E. Z. ,Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 czerwca 2003 roku S.A./Rz 524/01 uchylił powyższą decyzję . Jako przyczynę kasacji decyzji Sąd wskazał naruszenie przepisu art. 30 ustawy o NSA poprzez nie wykonanie zaleceń sądu wynikających z poprzedniego wyroku, bowiem organ II instancji ograniczył postępowanie dowodowe do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i ustalenia, że w sprawie mają zastosowanie przepisy obowiązujące w trakcie realizacji inwestycji , tj przepisy zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 29 czerwca 1966 r. Należało wyjaśnić kwestię pozwolenia na budowę garażu .

Po uzupełnieniu postępowania dowodowego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...].05.2004 [...] uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] marca 1991, jednocześnie odmawiając wydania nakazu rozbiórki garaży.

W motywach decyzji organ ten podniósł , że uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku z dnia 27 czerwca 2003 r. zlecono wykonanie niezależnej ekspertyzy technicznej. Z taką ekspertyzą, opracowaną przez rzeczoznawcę budowlanego Zespołu Rzeczoznawców Budowlanych [...] Oddział w R. zapoznano strony postępowania.

Po rozpoznaniu skargi A. C., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie , wyrokiem z dnia 26 lipca 2005 roku II SA./Rz 471/04 uchylił decyzję z [...] maja 2004. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że kwestia posiadania pozwolenia na budowę ma o tyle znaczenie, że przesądza, jakie przepisy prawa materialnego mają zastosowanie.

Sąd wskazał, że w trakcie czternastoletniego czasokresu trwania postępowania doszło do zmiany prawa materialnego , bowiem ustawa Prawo budowlane z 1974 roku zostało zastąpione Prawem budowlanym z 1994 roku. Z uwagi na okoliczność, że Sąd nie wyrażał poglądów co do zastosowania prawa materialnego, a przyczyny uchylania decyzji miały charakter procesowy, wskazania zawarte w wyrokach wiązały organ, z wyłączeniem tych, które stały się nieaktualne /niemożliwość przeprowadzenia konfrontacji biegłych związana ze śmiercią jednego nich./.

Zgodnie z art.103 ustawy prawa budowlanego z 1994r., do spraw wszczętych przed jej wejściem w życie (...) stosuje się jej przepisy z zastrzeżeniem ust.2. Przepis ten ustanawia zasadę stosowania ustawy nowej.

Sąd zalecił, by w postępowaniu ponownym organ przesłuchał właścicieli garaży z zachowaniem wymogów art. 86 k.p.a. celem ustalenia kiedy je wybudowano , czy były one wykonywane od podstaw , czy też była to przebudowa obiektów już istniejących / uczestnik W. Z. twierdzi, że zbudowano je w miejscu istniejących wcześniej garaży drewnianych /, kto wykonywał prace budowlane, czy na budowę wydano jedną decyzję dla wszystkich garaży, czy też dla garażu użytkowanego przez J. B. wydano odrębne zezwolenie, co stało się z oryginałem decyzji, której kserokopia zalega w aktach, czy dla garaży była opracowana dokumentacja projektowa i co się z nią stało , podejmie poszukiwania pozwolenia i dokumentacji u następców prawnych organu, który miał wydać pozwolenie i fakt ten oraz rezultaty poszukiwań udokumentuje w aktach w sposób przewidziany przepisami k.p.a. Na tej podstawie ustali , z jakim rodzajem prac budowlanych mamy do czynienia oraz, czy można przyjąć, że nie jest możliwe wykazanie, że J. B. nie posiadał pozwolenia

i w zależności od rezultatu oceny , która determinować będzie, jakie prawo znajdzie zastosowanie ,doprowadzi do uzupełnienia opinii biegłego w ten sposób, by pozwoliła ona na nie budzącą wątpliwości ocenę , czy zachodzą przesłanki przewidziane prawem do rozbiórki obiektów, ewentualnie do działań mających na celu doprowadzenie go do zgodności z prawem, czy też przesłanek takich brak.

W postępowaniu ponownym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , decyzją [...] z [...] października 2006 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. , art. 51ust.1 pkt.1 pr. bud. z 7 lipca 1994 uchylił zaskarżoną decyzję [...] z [...] marca 1991 / w całości i jednocześnie odmówił wydania nakazu rozbiórki trzech boksów garażowych zlokalizowanych przy ścianie szczytowej budynku mieszkalnego przy ul. [...] w P.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przeprowadził w dniu 3 marca 2006 rozprawę administracyjną z udziałem stron postępowania. Ustalono, że właścicielem garażu skrajnego , od ul. [...] , jest W. Z. Garaż został wybudowany w 1970 roku na działce nr 62/3 , na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z [...] kwietnia 1970 r.[...]. Pozwolenie obejmowało również drugi garaż, usytuowany na działce 62/1, po stronie wewnętrznej , przylegający do budynku mieszkalnego. Było ono udzielone dla M. J., a obecnie garaż stanowi własność Z. B. Organ przytoczył złożone na rozprawie zeznania W. Z. , że dokumentacja projektowa obejmowała trzy garaże, jednak wymienione pozwolenie obejmowało dwa skrajne . Zeznał też, że obecne garaże wybudowane zostały w miejsce wcześniej istniejących garaży drewnianych , istniejących od czasów przedwojennych. Właściciel garażu środkowego usytuowanego na działce nr 62/2, J. B. zeznał, że wybudował garaż w 1971 roku

w oparciu o pozwolenie na budowę . Dodał, że garaże budowane były ze środków własnych na gruncie Skarbu Państwa , dlatego w celu zawarcia umowy najmu garażu, po zakończeniu budowy zobowiązany był przekazać pozwolenie na budowę wraz z dokumentacją budowlaną. Okoliczność tę potwierdzili pozostali właściciele garaży, co organ przyjął za podstawę do uznania, że wszystkie garaże wybudowano w oparciu o pozwolenie na budowę.

Zbadano też, czy garaże zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie ludzi , mienia, bądź środowiska, bądź też w sposób istotnie odbiegający od warunków i ustaleń określonych w pozwoleniu na budowę lub przepisach. W decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] kwietnia 1970 nie określono warunków ich lokalizacji, lecz wskazano, że pozwolenie traci ważność w razie samowolnego odstąpienia od warunków pozwolenia. Uznano, że skoro ze wszystkimi użytkownikami garaży ADM zawarł umowę, to garaże zostały wybudowane zgodnie warunkami pozwolenia. Biorąc pod uwagę okres realizacji garaży, zbadano i rozstrzygnięto , czy świetle obowiązujących wówczas przepisów , sporne garaże zostały wybudowane i zlokalizowane zgodnie z zachowaniem warunków technicznych obowiązujących w okresie ich realizacji. Zgodnie z §146 ust.1 Zarządzenia Min, Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych nr 130 z 29 czerwca 1966 garaże powinny być wykonane z materiałów niepalnych i odpowiednio wentylowane. Zgodnie z ust.2 pkt. 3 mogą być dobudowane do innych budynków. Zgodnie z ust.11 , odległość krawędzi otworu wjazdu do garażu (... ) od najbliższego otworu nie może być mniejsza niż 4,0m a dachu garażu mniejsza niż 3.0 m. licząc od stropodachu do dolnej krawędzi otworu w ścianie budynku przyległego.

Garaże wybudowano z materiałów niepalnych, posiadają one wentylację grawitacyjną. W ścianie budynku mieszkalnego przylegającego do garaży brak jest otworów okiennych ,tym samym organ nie stwierdził przepisów warunków technicznych. Organ wskazał też, że zlecono uzupełnienie wykonania niezależnej ekspertyzy technicznej, zgodnie wyrokiem WSA. Stwierdza ona ,że przedmiotowe boksy garażowe zostały zrealizowane zgodnie ze sztuką budowlaną i nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenie środowiska. Organ zwrócił też uwagę na stan techniczny budynku mieszkalnego A. C. Budynek od kilku lat nie jest użytkowany, nie eksploatowany i nie ogrzewany, co oznacza, że jego właściciel nie utrzymuje obiektu w należytym stanie technicznym. W konkluzji organ stwierdził, że lokalizacja garaży nie jest bezpośrednią przyczyną zawilgocenia

i zagrzybienia budynku .

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. C. wnosząc o uchylenie jej w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący w obszernym uzasadnieniu skargi domaga się nakazania rozbiórki spornych garaży , dobudowanych , jego zdaniem bezprawnie, do ściany szczytowej jego budynku mieszkalnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

Jak wskazano wyżej, w sprawie czterokrotnie orzekał sąd administracyjny. Ostatni z wyroków - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 lipca 2005 roku , sygn. II S.A./Rz 471/04 wskazał organowi czynności , konieczne do wykonania przed podjęciem decyzji. W szczególności Sąd ten zobowiązał organ nadzoru budowlanego do przesłuchania właścicieli garaży z zachowaniem wymogów art. 86 k.p.a. celem ustalenia kiedy je wybudowano, czy były one wykonywane od podstaw, czy też była to przebudowa obiektów już istniejących , kto wykonywał prace budowlane, czy na budowę wydano jedną decyzję dla wszystkich garaży , czy też dla garażu użytkowanego przez J. B. wydano odrębne pozwolenie, co się stało z oryginałem decyzji , której kserokopia zalega w aktach , czy dla garaży była opracowana dokumentacja projektowa i co się z nią stało. Sąd zobowiązał organ do podjęcia poszukiwań pozwolenia i dokumentacji u następców prawnych organu, który miał wydać pozwolenie i do udokumentowania tego faktu i rezultatów poszukiwań w sposób przewidziany w k.p.a. Na podstawie tak zebranego materiału organ miał ustalić z jakim rodzajem robót budowlanych mamy do czynienia oraz czy można przyjąć , że nie jest możliwe wykazanie, iż J. B. nie posiadał pozwolenia i w zależności od rezultatu tej oceny – doprowadzić do uzupełnienia opinii biegłego w ten sposób, by pozwoliła ona na nie budzącą wątpliwości ocenę ,czy zachodzą przesłanki przewidziane prawem do rozbiórki obiektów, ewentualnie do działań mających na celu doprowadzenie go do zgodności z prawem, czy też przesłanek takich brak.

Wykonując wytyczne Sądu, organ przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron postępowania, podczas której ustalono, że przedmiotowe garaże wybudowano w miejsce wcześniej istniejących garaży drewnianych , na gruncie Skarbu Państwa. Skrajny garaż wybudowany został przez W. Z. w 1970 roku na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, znak : [...] z [...] kwietnia 1970 r. Pozwolenie to, wydane dla M. J., obejmowało też drugi skrajny garaż , od strony budynku A. C. Obecnym właścicielem garażu jest Z. B. Na podstawie zeznań W. Z. organ ustalił , że dokumentacja projektowa obejmowała trzeci garaż, środkowy, którego właściciel J. B. zeznał, że garaż wybudował w 1971 roku w oparciu o pozwolenie na budowę,

z następnie, w celu zawarcia umowy najmu, przekazał pozwolenie wraz

z dokumentacją budowlaną ADM w P. Dodał, że bez tych dokumentów umowa nie zostałaby zawarta. Zeznania te, potwierdzone przez właścicieli pozostałych garaży , potraktowane jako dowód pośredni, dały organowi podstawę do uznania, że wszystkie garaże zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę. Dodać należy, że z akt [...] przesłanych do organu odwoławczego przez Prezydenta Miasta [...] wynika, że w drodze umowy sprzedaży gruntu

i nieodpłatnego przeniesienia własności budynków / akt notarialny [...] z [...] marca 1995 r. / własność działki 62/1 o pow. 19 m wraz z wybudowanym tam garażem nabyli Z. i H. B., działki 62/2o pow. 23 m wraz z wybudowanym tam garażem nabyli J. i A. B., a własność działki 62/3 o pow. 24 m wraz z wybudowanym tam garażem - nabyli E. i W. Z. Aktualnym właścicielem ostatnio wymienionego garażu jest K. M. Wskazane akta zawierają decyzję Kierownika urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 1994 w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości oznaczonej jako działka 62, potwierdzającą fakt istnienia decyzji o pozwoleniu na budowę 2-ch boksów garażowych i wskazująca, iż użytkownik 3-go garażu ubiega się

o odtworzenie zaginionej decyzji na budowę. Zawierają też uchwałę nr [...] Rady Miejskiej z [...] listopada 1994 w sprawie zbycia gruntu pod przedmiotowymi garażami oraz odpowiedź Archiwum Państwowego z dnia 14 stycznia 1991roku skierowaną do J. B., że nie jest możliwe odtworzenie pozwolenia na budowę garażu z 1970 roku. Akta [...] zawierają nadto informację skierowaną do Urzędu Miejskiego , że garaż usytuowany w ciągu boksów garażowych wybudowany został w 1976 roku przez J. B. ze środków własnych .

Sąd podziela stanowisko organu, że przeprowadzone dowody potwierdzają istnienie pozwolenia na budowę środkowego garażu.

Organ przeprowadził też dowód z ekspertyzy technicznej, której zakres obejmował rozstrzygnięcie kwestii zgodności budowy garaży z zasadami wiedzy technicznej oraz wpływu garaży na stan budynku mieszkalnego A. C. Ekspertyza wykonana przez Zespół Rzeczoznawców Budowlanych [...] na zlecenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ocenia stan techniczny budynku garaży jako dobry. Stwierdza, że budynek ten został zrealizowany w latach 70 – tych systemem gospodarczym na podstawie oraz z zachowaniem przepisów zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych nr 130 z 29 czerwca 1966 roku w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego / rozdział 26 – garaże/. Stan techniczny budynku mieszkalnego A. C. ekspertyza określa jako zły z uwagi na duże zawilgocenie i zagrzybienie ścian piwnic oraz parteru, jako przyczynę takiego stanu rzeczy – wskazując brak skutecznych izolacji przeciwwilgociowych ścian budynku, jego nieużytkowanie i brak ogrzewania w okresie – jesienno – zimowo - wiosennym. Dodatkowe wyjaśnienia do tej ekspertyzy, z marca 2006 roku uzupełniają ocenę techniczną budynku mieszkalnego przez stwierdzenie, że zawilgocenie oraz wykwity grzyba dotyczą całego budynku, jego stan techniczny określono jako zły. W oparciu o wskazaną ekspertyzę organ odwoławczy ustalił, że sporne garaże wybudowane w oparciu o pozwolenie na budowę nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ludzi, mienia bądź środowiska.

W tym miejscu należy wskazać na przepis art. 153 P.p.s.a. ustanawiający zasadę, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Stosując się do powyższej zasady, po dokonaniu oceny, czy organ nadzoru budowlanego zastosował się do wskazań wyrażonych w w/w wyroku z 26 lipca 2005r. Sąd stwierdził, że zostały przez organ poczynione ustalenia dotyczące okresu i legalności wybudowania garaży. Jak wskazano wyżej , uzupełniona została też ekspertyza techniczna dotycząca zgodności budowy garaży z zasadami wiedzy technicznej oraz wpływu garaży na stan budynku mieszkalnego. W konsekwencji – ustalenie, że garaże zbudowane legalnie, z zachowaniem warunków technicznych obowiązujących w okresie ich budowy zasadnie skutkowało odmową orzeczenia ich rozbiórki.

Reasumując- Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, dlatego skargę oddalił w oparciu

o przepis art. 151 P.p.s.a.