Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 42/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 43, art. 76 § 1
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 70 § 4
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Asesor WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 10 stycznia 2022 r. nr 2401-IEE.711.1042.2021.21.MT UNP: 2401-22-004655 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 stycznia 2022r. nr 2401-IEE.711.1042.2021.21.MT UNP: 2401-22-004655 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 30 sierpnia 2021r. r [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Z. S. (dalej: skarżący, zobowiązany) na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 17.10.2013r. o numerach: SM6/2571/13, SM6/2572/13, SM6/2573/13, SM6/2S76/13, SM6/2577/13, SM6/2578/13, SM6/2579/13, SM6/2580/13 wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K..

Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 43 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2505 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Stan sprawy.

Skarżący w dniu 15 marca 2021r. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. wniosek o umorzenie postepowania egzekucyjnego objętego tytułami wykonawczymi z dnia 17.10.2013r. o numerach: SM6/2571/13, SM6/2572/13, SM6/2573/13, SM6/2576/13, SM6/2577/13, SM6/2578/13| SM6/2579/13, SM6/2580/13 wystawionymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. dotyczącymi zaległości podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec -grudzień 2009r. (dalej: tytuły wykonawcze).

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2021r. organ pierwszej instancji odmówił skarżącemu umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułów wykonawczych.

Jak wynikało z treści postanowienia, wierzyciel w piśmie z dnia 25 czerwca 2021r. wyraził przekonanie, iż stanowiące przedmiot tytułów wykonawczych zaległości z tytułu podatku od towarów i usług nie przedawniły się.

Jak podkreślono w postanowieniu, wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w C. z dnia 23 grudnia 2019r. sygn. akt [...] stwierdza, że J. S. dokonała w celu użycia za autentyczny podrobienia podpisu Z. S. na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej odpisy tytułów wykonawczych wystawionych przed Urząd Skarbowy w K. nadanej przez ten Urząd o nr nadania [...] z dnia 18 października 2013r. w pozycji: czytelny podpis odbiorcy oraz na karcie doręczeń przesyłek poleconych Poczty Polskiej SA z dnia 21 października 20l3r. w pozycji: podpis odbiorcy. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż powyższy wyrok nie określa natomiast co stało się z korespondencją skierowaną do Z. S., w szczególności, czy J. S. oddała korespondencję adresatowi, czy też ją zatrzymała lub w inny nieuprawniony sposób nią zadysponowała.

W ocenie organu fakt nieotrzymania przez skarżącego korespondencji wskutek nieuprawnionego działania innej osoby pozostaje bez znaczenia dla faktu wszczęcia tej egzekucji. Jak stanowi bowiem art. 26 § 5 u.p.e.a. w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpi) przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego,

Jak wyjaśniono, w niniejszej sprawie do wszczęcia egzekucji administracyjnej doszło w trybie określonym w art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., czyli z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności będącego bankiem - B. SA zawiadomienia o zajęciu rachunku z dnia i8.10.2013r. cz Nr [...] (bank zawiadomienie odebrał dnia 29 października 2013r.).

Konkludując organ pierwszej instancji uznał, iż sporny obowiązek nie przedawnił się dlatego też brak podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Skarżący złożył zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 30 sierpnia 2021r. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 4 o.p. poprzez uznanie, że fakt nieotrzymania przez zobowiązanego tytułów wykonawczych wskutek nieuprawnionego działania innej osoby pozostaje bez znaczenia dla faktu wszczęcia egzekucji. Zobowiązany wskazał, iż skuteczność wszczęcia egzekucji administracyjnej z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o jej zajęciu jest uzależniona od późniejszego doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, do czego nie doszło ani w dniu 21 października 2013 roku ani w terminie późniejszym.

DIAS postanowieniem z dnia 10 stycznia 2022r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 30 sierpnia 2021r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

DIAS uznał, iż nie doszło do przedawnienia dochodzonych należności.

Zdaniem organu odwoławczego odpisy tytułów wykonawczych zostały skarżącemu przesłane wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z 18 października 2013 roku nr [...]. Organ stanął na stanowisku, iż przesyłkę bezsprzecznie odebrała matka zobowiązanego - J. S. 21 października 2013 roku podrabiając podpis skarżącego zarówno na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jak i na karcie doręczeń przesyłek poleconych Poczty Polskiej S.A. Fakt ten został potwierdzony wyrokiem Sądu Rejonowego w C. Wydział [...] Karny z 23 grudnia 2019 r. sygn. akt [...]. W ocenie organu odwoławczego powyższy wyrok nie potwierdza okoliczności, iż sporne tytuły wykonawcze jak i zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego nie zostały skarżącemu doręczone, gdyż przedmiotem postępowania karnego nie było ustalenie czy przesyłka została doręczona, czy też nie. Wyrokiem tym Sąd uznał J. S. winną jedynie podrobienia podpisu zobowiązanego. Dalej wywiedziono, że matka skarżącego odbierając od listonosza przesyłkę jako dorosły domownik podjęła się oddania jej zobowiązanemu. Zdaniem DIAS brak jest dowodu, że skarżący nie odebrał przesyłki.

W konsekwencji DIAS uznał, iż przesyłka została finalnie doręczona skarżącemu, a postępowanie egzekucyjne zostało skutecznie wszczęte.

Reprezentowany przez pełnomocnika zobowiązany nie zgadzając się z postanowieniem DIAS wniósł skargę do tut. Sądu.

Postanowieniu DIAS zarzucono naruszenie:

- art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie prawidłowości doręczeń (w tym prawidłowego adresu), uznanie znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru za wiarygodny dowód potwierdzający skuteczne doręczenie, pominięcie wykluczającej się treści adnotacji na tym potwierdzeniu, braku ustaleń przymiotu domownika,

- art. 1 § 1 i 2 u.p.e.a., art. 59 § 1 pkt. 2 i 7 u.p.e.a. w zw. z w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 43 k.p.a. oraz art. 70 § 1 i 4 o.p. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że;

— organ może doręczać korespondencję na inny adres niż zgłoszony do oficjalnego rejestru CEIDG,

— doręczenie korespondencji na nieprawidłowy adres otwiera możliwość skorzystania z zastępczych doręczeń,

— doręczenie zastępcze z art. 43 k.p.a. można stosować również w przypadku doręczeń na wskazany w CEIDG adres do doręczeń podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą,

— jakąkolwiek osobę zastaną pod adresem wskazanym przez podatnika można traktować jako "dorosłego domownika", któremu można doręczyć korespondencję, co później skutkuje doręczeniem zastępczym na zasadzie art. 43 k.p.a.,

— mimo niedoręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych oraz zawiadomienia o zajęciu rachunków w dniu 21.10.2013 r., postępowanie egzekucyjne jest dopuszczalne a podjęte w nim czynności są skuteczne,

— skuteczne jest doręczanie zawiadomień o stosowaniu środków egzekucyjnych z pominięciem ustanowionego pełnomocnika

co skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że w dniu 21 października 2013 r. (oraz w wyniku doręczeń zawiadomień dokonywanych później np. 29.10.2013 r.) doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres lipiec - grudzień 2009 r., podczas gdy bieg terminu nie został przerwany, biegł dalej i upłynął 8 sierpnia 2019 r. wobec czego postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone gdy zobowiązanie wygasło.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji celem uwzględnienia przy rozstrzygnięciu w szczególności prawomocnego wyroku skazującego Sądu Rejonowego w C. z 23.12,2019 r., sygn. [...], z którego wynika i czym organ jest związany, że przesyłka, zawierająca tytuły wykonawcze oraz zawiadomienie o zajęciu w dniu 21.10.2013 r., nie została doręczona skarżącemu.

Wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

W skardze podkreślono, iż zgodnie z danymi zawartymi w rejestrze CEIDG wg stanu na październik 2013 r. adresem dla doręczeń ujawnionym w CEIDG skarżącego oraz adresem jego działalności był adres ul. [...] w C. zaś adres przy ul [...] w K. był ujawniony jako dodatkowy adres prowadzenia działalności. Wynika z tego, że organ wysłał przesyłkę na nieprawidłowy adres. W skardze wskazano, iż konsekwencją wysłania przesyłki na zły adres jest to, że w ogóle nie aktywowała się możliwość doręczenia zastępczego jakiegokolwiek, czy to z art. 44 czy to z art. 43 k.p.a., gdyż warunkiem skuteczności doręczeń zastępczych jest uprzednie nieskuteczne doręczenie, które jednakże musi być wykonane na prawidłowy adres (wyrok NSA z 9 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 2339/12). Już powyższe naruszenia uzasadnia uwzględnienie skargi w całości.

W przekonaniu zobowiązanego organ nie mógł doręczyć korespondencji zastępczo w oparciu o art. 43 k.p.a. gdyż przepisu tego nie stosuje się do osób prowadzących działalność gospodarczą. Doręczenie zastępcze według zasad z art. 43 k.p.a. nie odniosło żadnego skutku na płaszczyźnie postępowania egzekucyjnego.

W ocenie zobowiązanego organ nie doręczył mu tytułów wykonawczych ani do rąk własnych ani nie uczynił tego w trybie zastępczym oddając przesyłkę osobie, którą uznał za "domownika" chcą stosować art. 43 k.p.a. Organ nie wykazał aby osoba, która odebrała przesyłkę mogła być "domownikiem" w myśl art. 43 k.p.a. gdyż status domowników mają zamieszkujący z adresatem krewni. Nie jest zrozumiałe w jaki sposób organ ustalił, że osoba która odebrała przesyłkę mieszka ze skarżącym. Zwłaszcza, że organ wskazuje jakoby z utartej praktyki wynikało odbieranie korespondencji również przez pracowników skarżącego, którzy mieli wkładać korespondencję "do korytka" a pracownicy definicji "domownika" na pewno nie spełniali. Wydaje się, że doręczyciel odformalizował proces doręczeń i poprzez "utarty zwyczaj" dokonywał ich bez dochowania wymogów z k.p.a.

Zdaniem skarżącego doręczenie tytułów wykonawczych i zawiadomienia o czynności egzekucyjnej w trybie art. 43 k.p.a. nie mogło skutkować przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2009. Organ wskazuje, jakoby doręczenie nastąpiło zwyczajowo "domownikowi", jednak zwrotne potwierdzenie odbioru (w aktach) tego nie potwierdza albowiem nie wskazuje "domownika", któremu zastępcze doręczenie miało nastąpić.

Według zobowiązanego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono, że doręczenie nastąpiło "adresatowi" jednak przy podpisie tego adresata jest adnotacja: "p./o. Z. S." (odręczna adnotacja jest nieczytelna, najprawdopodobniej chodzi o "pełniący obowiązki" względnie o "per procura"). Potwierdzenie zawiera więc wzajemnie wykluczające się informacje: odebrał adresat ale jednak nie adresat. Okoliczność ta już na pierwszy rzut oka powinna wzbudzić wątpliwości organu, którego jako profesjonalistę obciąża obowiązek prawidłowych doręczeń. Adnotacja na potwierdzeniu odbioru ..p./o. Z. S." wprost potwierdza, że doręczenie nie nastąpiło adresatowi ale jakiejś osobie trzeciej działającej w jej imieniu, której dane nie wynikają z potwierdzenia. Podniesiono, że prawomocny wyrok skazujący Sądu Rejonowego w C. z 23 grudnia 2019 r., sygn. [...] wiążący sądy i organy na zasadzie art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z poz. ze zm., dalej: p.p.s.a.) potwierdza, że doręczenie nastąpiło nie do rąk Z. S. i to nie jego podpis został zamieszczony na potwierdzeniu.

Stanowi to błąd podważający skuteczność doręczenia nawet gdyby przyjąć, że organ mógł doręczać przesyłkę w trybie art. 43 k.p.a. (a nie mógł).

W przekonaniu skarżącego postępowanie egzekucyjne, w ramach którego organ usiłował zastosować środek egzekucyjny, nie zostało skutecznie wszczęte, a co za tym idzie — nie został skutecznie zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia środków z rachunku bankowego. Zgodnie bowiem z art. 26 § 5 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego; lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika z tego, że tytuł wykonawczy musi być doręczony zobowiązanemu zawsze, niezależnie od tego, czy dochodzi do tego przed, czy po dokonaniu zajęcia. Bez tego nie ma mowy o skutecznym wszczęciu egzekucji i zastosowaniu środka egzekucyjnego (wyrok WSA w Łodzi z 7,2.2023 r., sygn. I SA/Łd 115/23).

W braku doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych postępowanie egzekucyjne było niedopuszczalne a czynności podejmowane w tym postępowaniu nieskuteczne.

W skardze zarzucono, iż organ odwoławczy stosuje odwrócony ciężar dowodu wskazując, że: "nie ma dowodu, że nie odebrał Pan przesyłki". Argument ten, według zobowiązanego, jest nietrafny gdyż w aktach powinien się znaleźć dowód "pozytywny" tzn. że "odebrał Pan przesyłkę". Przede wszystkim zaś potwierdzenie doręczenia powinno dotyczyć doręczenia na właściwy adres, a tego w aktach brak. Takiego dowodu na skuteczne doręczenie skarżącemu tytułów wykonawczych oraz zawiadomienia o czynności egzekucyjnej jednak w aktach brak. W konsekwencji należy uznać, że postępowanie egzekucyjne nie zostało skutecznie wszczęte w dniu 21 października 2013 r. i nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Spór pomiędzy stronami sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy w sprawie doszło przedawnienia zaległości podatkowych objętych tytułami wykonawczymi.

Zdaniem skarżącego sporna zaległość uległa przedawnieniu, gdyż nie otrzymał on tytułów wykonawczych oraz zawiadomienia o wszczęciu egzekucji. Z powyższego faktu zobowiązany wywodzi, iż nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a zatem organ egzekucyjny nie mógł skutecznie zastosować środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, co warunkuje przerwanie biegu terminu przedawnienia na zasadzie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2383 z\e zm., dalej: o.p.). W ocenie zobowiązanego należy umorzyć postępowanie egzekucyjne.

Odmiennego zdania jest organ, według którego nie doszło do przedawnienia zaległości objętej tytułami wykonawczymi, gdyż skarżącemu skutecznie doręczono zarówno tytuły wykonawcze jak i zawiadomienie o wszczęciu egzekucji w dniu 21 października 2013r. w trybie art. 43 k.p.a. i skutecznie zastosowano środek egzekucyjny.

Rację w sporze należało przyznać skarżącemu.

Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego; 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Tym samym tytuł wykonawczy musi być doręczony zobowiązanemu zawsze, niezależnie od tego, czy dochodzi do tego przed, czy po dokonaniu zajęcia (to ma znaczenie tylko dla ustalenia daty wszczęcia egzekucji) – bez tego nie ma mowy o skutecznym wszczęciu egzekucji, a więc i zastosowaniu środka egzekucyjnego. Jeżeli stosowany jest środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego, konieczne jest zawiadomienie zobowiązanego. To zawiadomienie jest równoznaczne z powiadomieniem podatnika, o którym mowa w art. 70 § 4 O.p. (tak WSA w Łodzi w wyroku z dnia 10 maja 2022r., sygn. akt I SA/Łd 113/22).

Doręczenie tytułu wykonawczego w ramach postępowania egzekucyjnego powinno nastąpić zgodnie z regułami określonymi w art. 39-49b k.p.a. oraz wskazanymi wyżej przepisami rozporządzenia, gdyż tylko w takim przypadku będzie ono skuteczne – tytuł taki zostanie wprowadzony do obrotu prawnego (art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.).

Wskazać należy, iż przepisy regulujące doręczenia pełnią funkcję gwarancyjną dla ochrony strony postępowania, szczególną w przypadku doręczania, m.in. tytułu wykonawczego, od którego zależy skuteczne prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji zaniedbań organów, których efektem jest brak doręczenia. Wyłącznie zatem doręczenie zgodne z regułami przewidzianymi przez ustawodawcę w art. 39-49b k.p.a. może odnieść procesowy skutek doręczenia takiego tytułu oraz stanowić podstawę do zgodnego z prawem prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy jako akt zewnętrzny musi być zakomunikowany stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowany stronie, dopóty jest aktem niewywierającym skutków prawnych. Uzewnętrznienie takiego aktu w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia zarzutów). Doręczenie tytułu wykonawczego stanowi o jego wprowadzeniu do obrotu prawnego. Od tego momentu akt ten wiąże organ egzekucyjny i zobowiązanego (tak NSA w wyroku z dnia 5 stycznia 2021r., sygn. akt I GSK 1573/20).

Jeśli fakt niedoręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego został stwierdzony przez sam organ egzekucyjny, to rozpoznając wniosek strony w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego powinien on przede wszystkim rozważyć skutki wskazanego zdarzenia w odniesieniu do dopuszczalności samej egzekucji. Dopuszczalność egzekucji administracyjnej stanowi bowiem przesłankę, która warunkuje możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a wszelkie okoliczności wpływające na możliwość prowadzenia egzekucji powinny być brane pod uwagę z urzędu przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2545/10, LEX nr 1244245).

W realiach rozpoznanej sprawy wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w C. z dnia 23 grudnia 2019r. sygn. akt [...] stwierdzono, że J. S. dokonała w celu użycia za autentyczny podrobienia podpisu Z. S. na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej odpisy tytułów wykonawczych wystawionych przed Urząd Skarbowy w K. nadanej przez ten Urząd o nr nadania [...] z dnia 18 października 2013r. w pozycji; czytelny podpis odbiorcy oraz na karcie doręczeń przesyłek poleconych Poczty Polskiej SA z dnia 21 października 2013r. w pozycji: podpis odbiorcy.

Zdaniem organu powyższa przesyłka została skarżącemu skutecznie doręczona, gdyż matka skarżącego J. S. odebrała ją w dniu 21 października 2013 r. i przekazała skarżącemu, a postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte.

Sąd stwierdza, iż powyższe stanowisko organu jest błędne.

Podnieść należy, iż stosowanie do treści art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone.

W wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 23 grudnia 2019r. sygn. akt [...] stwierdzono, że J. S. dokonała w celu użycia za autentyczny podrobienia podpisu Z. S. na potwierdzeniu odbioru przesyłki. Powyższy fakt, jako stwierdzony w prawomocnym wyroku skazującym, który zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. wiąże organ.

Zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

W rozpoznanej sprawie matka skarżącego nie podjęła się oddania pisma adresatowi, gdyż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki o nr nadania [...] z dnia 18 października 2013r. nie widnieje jej podpis. Już ta okoliczność powoduje, iż nie doszło do skutecznego doręczenia w/w przesyłki w trybie art. 43 k.p.a. Co więcej prawomocnym wyrokiem skazującym stwierdzone zostało, iż J. S. dokonała w celu użycia za autentyczny podrobienia podpisu Z. S. na potwierdzeniu odbioru przesyłki, czego konsekwencją jest nieskuteczność doręczenia przesyłki w trybie art. 42 k.p.a.

W rezultacie organ naruszył art. 43 k.p.a., art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 26 § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 i 4 o.p.

W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie organu odwoławczego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2008r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze z., dalej: p.p.s.a.).

W ponownym postepowaniu DIAS uwzględni wykładnię przepisów prawa poczynioną przez WSA w niniejszym wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę obejmującą uiszczony wpis sądowy (100 zł), kwotę 480 zł na podstawie § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 265) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej.