Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 224/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art 61  ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 16 kwietnia 2024 r. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: straszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skarg Z. Spółdzielni Mieszkaniowej w K. i Spółdzielni Mieszkaniowej im. T. K. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2023 r. znak: SKO.ZP/415/389/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2023 r. nr SKO.ZP/415/389/2023 utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 lipca 2023 r. nr 296/6730.2/2023 orzekającą o ustaleniu na wniosek R. K. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: budowa budynku biurowo-usługowego (drobny handel i usługi) z garażem podziemnym na działkach: nr [...], nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Opisaną powyżej decyzją z dnia 5 lipca 2023 r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku biurowo – usługowego w oparciu o art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977).

Od powyższej decyzji odwołania złożyły Z. Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa im. T. K. w K.

Z. Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. podniosła, że projektowany budynek wpłynie na istniejącą zabudowę, głównie na budynek położony przy ul. [...], gdzie nasłonecznienie lokali mieszkalnych na poziomie parteru jest znacznie ograniczone. Ponadto, zakres planowanej inwestycji spowoduje uciążliwości w postaci hałasu i wibracji, będących następstwem prowadzonych prac budowlanych, między innymi garażu podziemnego, a głównie z zagrożeniem dla stabilności pobliskich obiektów. Odwołująca się spółdzielnia wskazała, że zagęszczenie zabudowy na terenie działek przy budynku położonym przy ul. [...] jest bardzo duże, samochody dostawcze stanowią ogromne utrudnienie dla mieszkańców tego terenu oraz bardzo mała ilość miejsc parkingowych zajmowanych również przez studentów pobliskiej uczelni.

Spółdzielnia Mieszkaniowa im. T. K. w K. zarzuciła objęcie zbyt małym zakresem obszaru odziaływania planowanej inwestycji, gdyż funkcja usługowa spowoduje zagęszczenie samochodów osobowych i zwiększy zapotrzebowanie na nowe miejsca postojowe. Analiza pod tym względem nie została należycie przeprowadzona, podobnie linię zabudowy wyznaczono w sposób błędny. W szczególności, w sąsiedztwie planowanej inwestycji linia zabudowy jest stopniowana (budynek [...] w bezpośrednim sąsiedztwie), gdzie linia zabudowy jest cofnięta w głąb działek, czego analiza nie uwzględnia, podobnie jak zbyt niskiego udziału powierzchni biologicznej czynnej i brak wskazania, że powierzchnia biologicznie czynna powinna być sytuowana bezpośrednio na gruncie w obszarze inwestycji.

Odwołania okazały się nieskuteczne, bowiem Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że planowana inwestycja ma polegać na zabudowie usługowej, która stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obr[...]. Jak wynika z analizy urbanistyczno-architektonicznej funkcjami istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym są bowiem: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa usługowa, drogi publiczne i wewnętrzne oraz obiekty infrastruktury technicznej. Planowana inwestycja jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie ulicy J.. L., w rejonie ściśle zurbanizowanym, w obszarze zabudowy miejskiej o dużej intensywności, gdzie zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (dominująca), przeplata się z zabudową usługową, głównie dopełniającą funkcję mieszkalną.

Obszar analizowany wyznaczono w oparciu o trzykrotność szerokości północnej granicy terenu objętego wnioskiem, tj. 60 m od granic tego terenu, zgodnie z art. 61 ust. 5a cyt. ustawy.

Linię zabudowy wyznaczono w odległości 2,5 m od granicy z działką drogową nr [...], a powyższy wymiar zapewnia zgodność w zakresie odległości od krawędzi jezdni z ustawą o drogach publicznych. Organ zauważył, że istniejąca zabudowa jest niejednorodna i przebiega w odległości od 0 m poprzez około 1,5 m do około 6 m-7 m. W związku z tym nie występuje konieczność wyznaczenia linii zabudowy, zobowiązującej do usytuowania budynku bezpośrednio przy tej linii, lecz jedynie stanowiącej ograniczenie lokalizacji planowanej inwestycji względem drogi.

Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy został wyznaczony na poziomie średnim w wysokości 48% z tolerancją 5% (w obszarze analizowanym wskaźniki zabudowy mieszczą się w przedziale od około 21% do 100%).

Jak wynika z przeprowadzonej analizy szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym jest zróżnicowana i wynosi od około 7 m do około 49 m, a średnia szerokość w obszarze analizowanym wynosi około 20 m. W przedmiotowej sprawie, nie jest zasadne wyznaczenie szerokości elewacji frontowej zgodnie ze średnią z obszaru, ze względu na brak jej jednolitości, wobec czego przyjęto mniejszą wielkość 14,5 m-15 m.

Wysokość budynków w obszarze analizowanym jest zróżnicowana: od około 8,5 m - do około 34 m. Średnia wysokość zabudowy dla kalenicy wyniosła około 13 m, dla attyki około 20 m oraz dla okapu 10 m. W zaskarżonej decyzji przyjęto dla planowanej inwestycji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale od 10,0 m do 15,0 m.

Teren planowanej inwestycji ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej.

W odpowiedzi na zarzuty Kolegium zapewniło, że realizacja inwestycji nie może powodować ograniczenia w dopływie światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również ograniczenia dostępu do drogi publicznej, czy też możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz

ze środków łączności, czy wymaganej ilości miejsc parkingowych. Szczegółowe rozwiązania techniczne w tym zakresie, nastąpią jednak dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji skargi złożyły Z. Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa im. T. K. w K. . W obydwu skargach przedstawiono tożsame zarzuty naruszenia:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz działanie wbrew zasadzie "dobrego sąsiedztwa", a w szczególności poprzez niezbadanie uwarunkowań faktycznych i prawnych działki mającej zapewnić dostęp do drogi publicznej,

2. art. 28 i 8 § 1 k.p.a poprzez brak ujęcia mieszkańców budynku mieszkaniowego przy ul. [...] jako strony postępowania,

3. objęcie zbyt małym zakresem obszaru oddziaływania planowanej inwestycji,

4. błędnie wyznaczoną linię zabudowy,

5. zbyt niski udział powierzchni biologicznie czynnej i brak wskazania, że powierzchnia biologicznie czynna powinna być sytuowana bezpośrednio na gruncie w obszarze inwestycji.

W konsekwencji strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2023, poz. 1634), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawnia każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym do jego zagospodarowania, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesów osób trzecich.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów, każda zmiana zagospodarowania terenu lub zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego czy jego części, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ustalająca te warunku jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego – po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne lub projektowany sposób użytkowania obiektu spełnia warunki określone w art. 61 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do funkcji, jaka na danym obszarze występie tj. funkcji zabudowy mieszkaniowej, usługowej przemysłowej, magazynowej itp., oraz parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Organ ustala też, czy działka objęta zamiarem inwestycyjnym ma dostęp do drogi publicznej, oraz czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego a także, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588 (dalej: rozporządzenie) określone zostały zasady ustalania parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno- architektoniczną.

W opinii Sądu w zaskarżona decyzja jest prawidłowa zarówno pod względem proceduralnym, jak i materialnym.

Odnosząc się na wstępie do zarzutu naruszenia art. 28 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez błędne wyznaczenie kręgu stron postępowania z pominięciem mieszkańców budynku mieszkaniowego przy ul. [...], należy wyjaśnić, że sąd administracyjny, rozpoznający skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. bez uprzedniego podniesienia takiego zarzutu przez stronę, której prawo zostało naruszone. Zarzut ten może zostać uwzględniony tylko w przypadku wniesienia skargi przez stronę, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tylko taka strona może się powoływać na ten zarzut przed sądem administracyjnym rozpatrującym jej skargę na decyzję (wyrok NSA z dnia 29 listopada 2019 r., I OSK 844/18 ). Wobec tego, że w przedmiotowej sprawie zarzut nie został podniesiony przez osoby, które rzekomo zostały pominięte w postępowaniu, nie może zostać uwzględniony.

Na marginesie należy ponadto wskazać, że kwestia prawidłowego ustalenia stron postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oraz ustalenia warunków zabudowy była wielokrotnie rozstrzygana w orzecznictwie. Ugruntował się pogląd, że interes prawny w postępowaniu dot. ustalenia warunków zabudowy, będącym niejako promesą do udzielenia pozwolenia na budowę (wykazującym czy dana inwestycja w konkretnej lokalizacji może być realizowana) oraz ustalającym parametry i wyznaczniki urbanistyczne dla zamierzenia inwestycyjnego, objętego tym postępowaniem, sprowadza się do ustalenia czy inwestycja ta będzie oddziaływała na sąsiednie nieruchomości, w tym nieruchomości zabudowane obiektami należącymi do spółdzielni mieszkaniowej. Spółdzielnia mieszkaniowa, której zabudowa na działce sąsiedniej może taką ingerencję wywoływać, jest stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Jej członek natomiast może być stroną takiego postępowania na zasadzie wyjątku, jedynie wtedy, gdy wykaże, że zabudowa na działce sąsiedniej będzie miała - w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego - bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki, że będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2017 r. II OSK 719/16, z dnia 15 lutego 2017 r. II OSK 671/15, wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1148/23).

W ocenie Sądu nic nie wskazuje na to, aby taka ingerencja w prawa poszczególnych mieszkańców budynku przy ul. [...] miała miejsce, z resztą uzasadnienie skargi w żaden sposób tej kwestii nie przybliża.

Przechodząc do meritum, punktem wyjścia dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest kontrola poprawności przyjętego obszaru analizy. Zgodnie z art. 61 ust. 5a cyt. ustawy, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę.

W opinii Sądu organy słusznie uznały, że obszar analizy został zakreślony poprawnie, a zarzuty skarg w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Obszar ten wyznaczono zgodnie z cyt. powyżej przepisem, przyjmując trzykrotną szerokość frontu, czyli północnej granicy terenu. Przyjęta odległość – 60 m przekracza minimum ustawowe i jak zapewnia autor analizy – obejmuje wszystkie formy zabudowy i zagospodarowania terenu występujące w sąsiedztwie, umożliwiając pełną ocenę kształtowania badanej powierzchni. W obszarze zabudowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które pozwalają na określenie wymagań dla nowej zabudowy.

W świetle powyższego roszczenie stron skarżących, aby obszar analizy był szerszy, nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Obszar ten został wyznaczony w sposób prawidłowy, odpowiadający w pełni wymogom wynikającym z art. 61 ust. 5a cyt. ustawy.

Sąd nie ma również zastrzeżeń co do prawidłowości wyznaczonych parametrów nowej zabudowy. Linia zabudowy wyznaczana jest wg wskazań wynikających z § 4 cyt. rozporządzenia. Zasadą w tym zakresie jest przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1 i 3), jednakże nie stanowi to bezwzględnego wskazania, bowiem zgodzie z ust. 4 dopuszczalne jest inne wyznaczenie linii zabudowy. Zdaniem Sądu w analizie uzasadniono w sposób wystarczający, że zaproponowane przez inwestora rozwiązanie (usytuowanie linii w odległości 2,5 m od ul. [...]) jest dopuszczalne. Wzdłuż ulicy linia zabudowy kształtuje się bowiem niejednorodnie – od 0 m do 7 m, a odległość 2,5 m od drogi jest zgodna z przepisami odrębnymi – ustawą o drogach publicznych. W skardze zarzucono, że analiza nie uwzględnia budynku przy ul. [...], gdzie linia zabudowy jest cofnięta w głąb działek. Wbrew temu zarzutowi autor analizy wskazał na duże różnice w ukształtowaniu linii zabudowy, należy przy tym pamiętać, że zacytowane powyżej przepisy nie przewidują konieczności restrykcyjnego przedłużenia linii z sąsiednich działek, które byłoby najkorzystniejsze dla sąsiadów.

Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy został wyznaczony na poziomie średnim w wysokości 48% z tolerancją 5% (w obszarze analizowanym wskaźniki zabudowy mieszczą się w przedziale od około 21% do 100%). Ustalenie to jest zatem zgodne z zasadniczym wskazaniem zawartym w § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Szerokość elewacji frontowej została natomiast ustalona poniżej średniej, jednakże ustalenie to znalazło uzasadnienie w analizie i przez to jest zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszczalne. Autor analizy wyjaśnił, że szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym jest bardzo zróżnicowana i wynosi od około 7 m do około 49 m, przez co średnia szerokość w obszarze analizowanym wynosi około 20 m, a ład przestrzenny wymaga zmniejszenia szerokości dla nowej inwestycji. W tym miejscu odstępstwo nie jest z resztą kwestionowane przez strony, które sprzeciwiają się zagęszczeniu zabudowy. Powierzchnia biologicznie czynna została ustalona na poziomie 30%, a zatem spełnia minimum przewidziane w § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1025). Nawiązano przy tym do średniej występującej na działkach zabudowanych z obszarze analizowanym, warunków na działkach bezpośrednio sąsiadujących z nową inwestycją oraz do wskazań Wydziału Kształtowania Środowiska UMK. Roszczenie zatem stron skarżących, aby powierzchnia ta została ustalona na wyższym poziomie nie znajduje zatem prawnego uzasadnienia, spełnia bowiem minimum zastrzeżone w cyt. przepisie.

Jeżeli chodzi o wysokość budynków w obszarze analizowanym, to z analizy wynika, że jest ona zróżnicowana: od około 8,5 m - do około 34 m. Średnia wysokość zabudowy dla kalenicy wyniosła około 13 m, dla attyki około 20 m oraz dla okapu 10 m. W zaskarżonej decyzji przyjęto dla planowanej inwestycji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale od 10 m do 15 m, a ustalenie to jest zgodne z § 7 rozporządzenia. Z analizy wynika bowiem, że planowany budynek zostanie zrealizowany pomiędzy budynkiem wielorodzinnym o wysokości ok. 17 m a zespołem zwartej zabudowy mieszkalno-usługowej o wysokości od 8 do 10 m. W tej sytuacji, zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia co do zasady przyjmuje się średnią wysokość z obszaru analizowanego, która w przedmiotowej sprawie wynosi 15 m (do głównej kalenicy/attyki). Wobec tego przyjęto wskazaną przez inwestora wysokość maksymalną 15 m, dopuszczając dolną granicę na poziomie 10 m, co stanowić będzie kontynuację zabudowy na działce sąsiedniej, gdzie poziom okapu znajduje się właśnie na tej wysokości.

Geometria dachu także nawiązuje do zabudowy jednorodzinnej z obszaru analizy.

Wyznaczenie parametrów nowej zabudowy, znajduje uzasadnienie w argumentacji przedstawionej w analizie. Podkreślić przy tym należy, że wyznaczanie parametrów nowej zabudowy jako wartości średniej z obszaru analizy, nie wymaga szczegółowej argumentacji. Taka bowiem jest wymagana w sytuacji odstąpienia od ogólnej zasady uśredniania parametrów projektowanego zainwestowania do wartości, jakie występują w obszarze analizy. Tym niemniej uzasadnienia ustalenia wartości parametrów nowej zabudowy, tak w kontrolowanej decyzji jak i w analizie urbanistyczno-architektonicznej dokonano a argumentację w tych uzasadnieniach przedstawioną, należy przekonującą i wyczerpującą.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia powoływanych w skardze przepisów procesowych w postaci art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2022 r. poz.2000 ze zm.). Wręcz przeciwnie, organ rzetelnie rozpatrzył sprawę, a do analizy urbanistycznej będącej podstawą ustaleń nie można mieć żadnych zastrzeżeń. Dokument ten został sporządzony w sposób prawidłowy i rzetelny. Autor analizy dokonał charakterystyki terenu objętego wnioskiem, opisał jego otoczenie i zbadał funkcję sąsiedniej zabudowy. W dostateczny sposób opisał sposób zagospodarowania na poszczególnych działkach, tj. w zakresie: linii zabudowy, wskaźnika powierzchni istniejącej zabudowy, szerokości elewacji frontowej wysokości elewacji frontowej, geometrii dachów. Dane te zostały usystematyzowane w zestawieniach tabelarycznych, co pozwoliło na weryfikację prawidłowości obliczenia średnich wartości poszczególnych parametrów w badanym terenie. Tak sporządzona analiza urbanistyczno - architektoniczna w pełni pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, po myśli art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Fakt, że strony skarżące nie zgadzają się z planowaną inwestycją twierdząc, że zagęści ona i tak intensywną zabudowę oraz osłabi niewystarczającą już na chwilę obecną infrastrukturę drogową – nie stanowi wystarczającej podstawy do zablokowania spornego zamierzenia budowlanego poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy. Jak wskazano powyżej, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawnia każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym do jego zagospodarowania, a wobec spełnienia szczegółowych przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 tej ustawy, ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie miało swoje uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne.

Odnosząc się do obaw stron skarżących co do osłabienia infrastruktury drogowej m.in. poprzez brak możliwości zapewnienia dostatecznej miejsc parkingowych, wskazać należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla inwestycji. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Natomiast według § 18 ust. 2, liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Z obowiązku tego organ I instancji się wywiązał. W pkt 4 Warunków zabudowy zobowiązał bowiem inwestora do zapewnienia miejsc postojowych poza pasami drogowymi dróg publicznych (lit.d), wskazując na wymagania w zakresie minimalnej liczby miejsc wynikające z uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr LIII/723/12 (lit.e).

Określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje na późniejszym etapie niż wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, tj. na etapie tworzenia projektu budowlanego w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA: z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1534/17, z dnia 9 stycznia 2019 r., II OSK 379/18, z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 761/16, z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 449/16, z dnia 7 września 2016 r., II OSK 3016/14, z dnia 2 sierpnia 2016 r., II OSK 1871/15, z dnia 8 października 2015 r., II OSK 346/14, z dnia 19 grudnia 2012 r., II OSK 1543/11).

W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.