Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1529/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 18ee
journal: Dz.U. 2022 poz 2587
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)
article: art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Sułkowska, Protokolant referent stażysta Maria Pawlik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca C. sp. z o.o. w W. (dalej także jako "spółka" lub "skarżąca"), pismem z 23 lutego 2023 r. zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej, w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi podatkowej i odliczania od podstawy opodatkowania kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów, zaliczonych do źródła przychodów zyski kapitałowe, poniesionych na działalność, o której mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm. dalej: "ustawa o CIT").

We wniosku wskazano, że skarżąca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, podlegającą w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów oraz niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło Ich osiągania. Spółka posiada siedzibę oraz zarząd na terytorium Polski. Wnioskodawca w ramach swojej działalności podstawowej realizuje projekty badawczo- rozwojowe, których wyniki odsprzedaje, uzyskując z tego tytułu przychody. Spółka jest odpowiedzialna także za popularyzację działalności Grupy Kapitałowej, do której należy, w szczególności poprzez promocję logo Grupy w związku z różnymi wydarzeniami. Wnioskodawca jest właścicielem praw do loga Grupy. Inne podmioty z Grupy płacą na rzecz spółki opłaty licencyjne za prawo do korzystania z logo Grupy, które spółka rozpoznaje jako przychody podatkowe w źródle przychodów zyski kapitałowe. Wnioskodawca posiada również udziały w innym podmiocie z Grupy.

W związku z zadaniem dotyczącym promowania logo Grupy, spółka w ramach swojej działalności zawiera umowy sponsoringowe z różnymi podmiotami, na podstawie których podmioty te wykonują na jej rzecz różnego rodzaju świadczenia reklamowe, z logo i marki Grupy. Wynagrodzenie płacone przez spółkę na rzecz podmiotów wykonujących świadczenia reklamowe na podstawie umów sponsoringowych, zalicza ona do kosztów podatkowych tylko w źródle przychodów zyski kapitałowe. Podmioty sponsorowane przez spółkę, to m. in. podmioty z sektora sportu (w tym kluby sportowe), kultury czy szkolnictwa wyższego i nauki. W przypadku części umów sponsoringowych, wynagrodzenia wypłacane przez spółkę na rzecz podmiotów z sektora sportu, kultury czy szkolnictwa i nauki, stanowić będę koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność:

- sportową,

- kulturalną w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu

i prowadzeniu działalności kulturalnej,

- wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę,

w rozumieniu art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT. Innymi słowy, w związku z ponoszeniem ww. kosztów. spółka byłaby co do zasady uprawniona na podstawie wskazanego przepisu ustawy o CIT, do odliczenia od podstawy opodatkowania, w zeznaniu składanym za rok podatkowy, w którym poniesiono te koszty, kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na wskazaną powyżej działalność.

Koszty ponoszone przez spółkę na działalność, o której mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, nie będą jej zwrócone w jakiejkolwiek formie ani nie zostaną przez nią odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Skarżąca wskazała również, że osiąga na bieżąco przychody w obu źródłach przychodów w rozumieniu ustawy o CIT, tj. z zysków kapitałowych oraz z innych źródeł przychodów. Przeważająca część przychodów i kosztów Spółki rozliczana jest w źródle przychody z zysków kapitałowych, co dotyczy w szczególności przychodów uzyskiwanych tytułem otrzymywanych opłat licencyjnych za prawo do korzystania z logo Grupy oraz kosztów wynikających z zawieranych umów sponsoringowych.

Skarżąca wystąpiła o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Czy spółka, na podstawie art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, będzie mogła skorzystać z ulgi podatkowej i odliczać od podstawy opodatkowania kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów, zaliczonych do źródła przychodów zyski kapitałowe, poniesionych na działalność, o której mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, do wysokości kwoty nieprzekraczającej dochodu osiągniętego przez spółkę z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych?

2. Zakładając pozytywną odpowiedź na pytanie pierwsze, czy spółka, na podstawie art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, będzie mogła odliczać od podstawy opodatkowania kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów, zaliczonych do źródła przychody z zysków kapitałowych, poniesionych na działalność, o której mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, w dowolnej proporcji w obu źródłach przychodów (przychody z zysków kapitałowych i inne źródła przychodów), do kwoty odliczenia nieprzekraczającej łącznie dochodu osiągniętego przez Spółkę z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych?

Przedstawiając własne stanowisko skarżąca uznała, że:

1. Na podstawie art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, będzie mogła odliczać od podstawy opodatkowania kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów, zaliczonych do źródła przychodów zyski kapitałowe, poniesionych na działalność, o której mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, jednak tylko do wysokości kwoty nieprzekraczającej dochodu osiągniętego przez spółkę z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.

2. Spółka, na podstawie art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, będzie mogła odliczać od podstawy opodatkowania kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów, zaliczonych do źródła przychodów zyski kapitałowe, poniesionych na działalność, o której mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, w dowolnej proporcji w obu źródłach przychodów (przychody z zysków kapitałowych i inne źródła przychodów), do kwoty odliczenia nieprzekraczającej jednak łącznie dochodu osiągniętego przez spółkę z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych, a więc w szczególności będzie mogła odliczyć pełną kwotę ulgi albo od dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych albo od dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca powołał się na treść art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT i reguły oraz systematykę wykładni: językowej, systemowej, funkcjonalnej i reguły odstąpienia od poszczególnych rodzajów wykładni, w tym wskazówki z dorobku prawnego, w szczególności z orzecznictwa.

Zdaniem Skarżącego, warstwa językowa art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT stawia tylko dwa wymogi, od których uzależniona jest możliwość skorzystania przez podatnika z ulgi na sponsoring, tj.:

• uzyskanie przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych (w danym roku podatkowym);

• zaliczenie do kosztów podatkowych wydatków poniesionych na działalność, o której mowa w tym przepisie {w danym roku podatkowym).

Skoro art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT jest jasny i precyzyjny w tym zakresie, zaś spółka spełnia oba te wskazane wyżej warunki (uzyskuje ona bowiem przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych oraz zalicza do kosztów podatkowych wydatki, w których mowa w art. 18ee ustawy o CIT), to będzie ona uprawniona do skorzystania z tzw. ulgi sponsoringowej. Przywołany przepis nie stanowi nic w zakresie tego, w jakim źródle przychodów możliwe jest rozliczenie ulgi sponsoringowej, jak też nie uzależnia także możliwości skorzystania z ulgi sponsoringowej od źródła przychodów, do którego zostały zaliczone koszty podatkowe kwalifikujące się do objęcia ulgą. Skoro ustawodawca nie wypowiedział się w zakresie źródła przychodów, w jakim można rozliczyć ulgę sponsoringową, to pozostawił w tym zakresie swobodę podmiotom uprawnionym do ulgi. Konsekwentnie, skoro ustawodawca nie wskazał także, że koszty podatkowe kwalifikujące się do ulgi powinny być rozpoznane w konkretnym źródle przychodów, a dokładniej w przychodach z innych źródeł przychodów, to dla możliwości skorzystania z ulgi nie ma znaczenia, w którym źródle je rozpoznano. Art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT wymaga jedynie, aby wydatki ponoszone na podstawie umów sponsoringowych stanowiły koszty uzyskania przychodów, a nie koszty uzyskania przychodów rozpoznane w konkretnym źródle przychodów. Ważne jest więc jedynie, aby wydatki te stanowiły koszty podatkowe. Pozostawienie podatnikowi swobody, za pośrednictwem którego źródła przychodów chce on rozliczyć w swojej podstawie opodatkowania ulgę sponsoringową, jest wewnętrznie spójne w ramach ustawy o CIT, w szczególności w ramach definicji z art. 7 ustawy o CIT.

Niezależnie od tego, poprzez które źródło zostanie rozliczona ulga sponsoringowa, będzie ona i tak miała finalnie wpływ na ten sam, jeden dochód (podstawę opodatkowania) podatnika, albowiem podatnik CIT ma jeden dochód (podstawę opodatkowania). Podobnie jest ze źródłem przychodów, w którym rozpoznano koszty kwalifikujące się do ulgi sponsoringowej. Niezależnie od źródła, w którym rozpoznane zostaną koszty sponsoringu kwalifikujące się do ulgi, finalnie i tak ich odliczenie od dochodu w ramach ulgi sponsoringowej będzie miało wpływ na jeden i ten sam dochód (podstawę opodatkowania podatnika).

W ocenie skarżącej spółki, poprzez wprowadzenie do ustawy o CIT ulgi sponsoringowej, ustawodawca chciał wesprzeć podmioty z sektora sportu, kultury oraz szkolnictwa wyższego i nauki, zachęcając podatników do wspierania takich podmiotów poprzez zawieranie z nimi umów sponsoringowych. Skarżąca powołała się na uzasadnienia do projektu ustawy wprowadzającego przepisy w zakresie ulgi sponsoringowej do ustaw o PIT i CIT (Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw uchwalony ostatecznie jako Ustawa z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw — Dz. U. 2021 poz. 2105). Pozostawienie podatnikom swobody co do wyboru źródła przychodu, w którym zostanie rozliczona ulga sponsoringowa oraz brak wymogu - dla możliwości skorzystania z ulgi rozpoznania kosztów sponsoringu tylko w źródle przychodów innym niż zyski kapitałowe, jest także spójne z celem ustawodawcy, ponieważ przyczynia się do większego zainteresowania ulgą wśród podatników, a tym samym staje się potencjałem do otrzymania większego wsparcia przez podmioty z branży sportu, kultury, szkolnictwa wyższego i nauki.

W przypadku odmiennej interpretacji, podmioty takie jak Wnioskodawca:

• dla których przeważająca część działalności dla celów podatkowych rozpoznawana jest w źródle zyski kapitałowe oraz

• które z uwagi na powyższe rozpoznają koszty umów sponsoringowych w źródle przychodów zyski kapitałowe,

miałyby znacznie ograniczony zakres możliwości skorzystania z ulgi w stosunku do podmiotów, dla których całość lub przeważająca część działalności dla celów podatkowych, w tym także koszty sponsoringu, rozpoznawana jest w przychodach z innych źródeł.

Podsumowując swoje stanowisko spółka stwierdziła, że na podstawie art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, będzie mogła odliczać od podstawy opodatkowania kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów, zaliczonych tylko do źródła przychodów zyski kapitałowe, poniesionych na działalność, o której mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, do kwoty nieprzekraczającej jednak dochodu osiągniętego przez Spółkę z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. Będzie więc mogła, w opisanym zdarzeniu przyszłym, skorzystać z ulgi sponsoringowej.

Jeżeli chodzi o limit odliczenia ulgi, art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT wprost limituje odliczenie do kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. Nie zawiera jednak regulacji w zakresie tego, w jakim źródle należy rozliczyć ulgę sponsoringową. Zatem, nawet w przypadku rozliczenia ulgi sponsoringowej tylko w źródle przychody z zysków kapitałowych, wysokość ulgi do rozpoznania w tym źródle będzie limitowana do wysokości dochodu w przychodach z innych źródeł – podniesiono we wniosku.

W ocenie skarżącej możliwe są trzy scenariusze rozliczenia ulgi:

• w całości w źródle inne źródła przychodów;

• w całości w źródle zyski kapitałowe;

• częściowo w źródle inne źródła przychodów a częściowo w źródle zyski kapitałowe (według dowolnie obranej przez Wnioskodawcę proporcji).

W przypadku każdego z ww. scenariuszy, łącznie rozliczenie nie może jednak przekroczyć kwoty dochodu osiągniętego przez spółkę z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.

Dlatego – wskazano we wniosku - spółka, na podstawie art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, będzie mogła odliczać od podstawy opodatkowania kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na działalność, o której mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, w dowolnej proporcji w obu źródłach przychodów (przychody z zysków kapitałowych i inne źródła przychodów), do kwoty nieprzekraczającej jednak łącznie dochodu osiągniętego przez Wnioskodawcę z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "Dyrektor", "organ interpretacyjny") w interpretacji indywidualnej z 2 maja 2023 r., na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej jako "ordynacja podatkowa"), uznał stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe. Dyrektor powołał się na art. 7 ust. 1 i 2, art. 7b, art. 15, art. 16, art. 18ee ustawy o CIT i zaakcentował, że od 2018 r. w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przychody podatników zostały rozdzielone na źródła:

- z zysków kapitałowych oraz

- z innych źródeł.

Wyjaśnił, że istotą wprowadzonych zmian jest wyodrębnienie źródła przychodów w postaci zysków kapitałowych i oddzielenie dochodów uzyskiwanych z tego tytułu od pozostałych dochodów uzyskiwanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych. Wydzielając na gruncie ustawy o CIT odrębne źródło przychodów - z zysków kapitałowych - ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów zaliczanych do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b ustawy o CIT.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do kategorii wydatków mających na celu osiągnięcie przychodów zalicza się między innymi koszty reklamy. Wydatki poniesione na reklamę, jako niewymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w pełnej wysokości mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że wydatki te spełniają kryteria określone w art. 15 ust. 1 tej ustawy – wskazał organ interpretacyjny.

Pod pojęciem reklamy należy rozumieć działania podmiotu gospodarczego, mające na celu kształtowanie popytu na dane towary, usługi lub markę, poprzez zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do nabywania towarów i usług tego podmiotu gospodarczego. Wśród działań podejmowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, mających na celu kształtowanie popytu na oferowane przez nie towary, usługi bądź markę można wyróżnić sponsoring. Jest on definiowany jako "finansowanie czegoś, często w zamian za reklamowanie własnej działalności" (Słownik wyrazów obcych PWN - wersja internetowa). Sponsorowanie może wiązać się z otrzymywaniem świadczeń wzajemnych od podmiotu sponsorowanego, bądź też mieć charakter jednostronny. Skutki podatkowe sponsoringu są uzależnione od treści tego stosunku prawnego. W tym miejscu należy zaznaczyć – wskazano w interpretacji - że umowy sponsoringu należą do kategorii umów nienazwanych - żadne przepisy nie zawierają bowiem ich definicji. Możliwość ich zawarcia wynikać będzie z reguły ogólnej zawartej w art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.), który zakłada swobodę umów w obrocie gospodarczym.

Sponsoring jest jedną z form promocji, polegającą na skojarzeniu pozytywnego obrazu sponsorowanego ze sponsorem, którego znak towarzyszy imprezom lub działaniom sponsorowanej osoby lub instytucji. Sponsoring uznawany jest za formę reklamy, której przedmiotem jest firma i jej produkty.

W dalszej części interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS przedstawił rodzaje umów sponsoringu, a następnie stwierdził, że tylko takie ukształtowanie w umowie obowiązków sponsorowanego daje podatnikowi korzyści, które pozwalają stwierdzić związek przyczynowo-skutkowy z przychodem, a tym samym możliwość zaliczenia wydatku poniesionego na sponsoring do kosztów uzyskania przychodów w myśl ww. art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Następnie, organ interpretacyjny powtórzył opis sprawy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Następnie zaakcentował, że zgodnie z art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych może odliczyć od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na działalność sportową, kulturalną w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę, przy czym kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. Dodatkowe odliczenie od podstawy opodatkowania kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na działalność sportową, kulturalną oraz wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę oznacza, iż w przypadku ww. wydatków na sponsorowanie, będących kosztami uzyskania przychodu na zasadach ogólnych, sponsor będzie mógł odliczyć od podstawy opodatkowania łączną kwotę 150% poniesionych wydatków (dotychczasowe 100% odliczenie + 50% ulga). Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć w danym roku podatkowym kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika odpowiednio z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych zgodnie z art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT.

Spółka w opisie zdarzenia przyszłego wskazuje, że osiąga na bieżąco przychody z obu źródeł przychodów w rozumieniu ustawy o CIT, tj. z zysków kapitałowych oraz z innych źródeł przychodów. Natomiast z zadanych pytań wynika, że przedmiotem wątpliwości Spółki jest ustalenie czy będzie mogła skorzystać z ulgi podatkowej w świetle art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT i odliczać od podstawy opodatkowania kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów, zaliczonych do źródła przychodów zyski kapitałowe.

W ocenie Dyrektora KIS, przy kwalifikowaniu do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu. Ponadto – podkreślił organ interpretacyjny - wydatki na sponsoring, o których mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, są ponoszone w celu zwiększenia grona odbiorców produktów oferowanych w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez sponsora. Celem zawartej umowy sponsoringu jest pozyskanie nowych klientów, rozpowszechnienie wizerunku sponsora, jego firmy, marek oraz sprzedawanych towarów czy usług. Dodatkowo trzeba mieć na uwadze, że wydatki na sponsoring mogą zostać zaliczone do kosztów podatkowych wyłącznie wtedy, gdy zostały właściwie udokumentowane (faktury, umowy, inne dowody).

Według Dyrektora KIS, z treści art. 18ee ustawy o CIT wyraźnie wynika, że koszty w stosunku do których można skorzystać z ulgi sponsoringowej powinny być związane/zaliczane do źródła przychodów innych niż przychody zysków kapitałowych. W przepisie tym nie wskazano, że ww. koszty mogą być przyporządkowane do obu źródeł w jakiejś proporcji. Skoro w opisie zdarzenia przyszłego wyraźnie wskazano, że wydatki na sponsoring będą przez spółkę poniesione w związku z promowaniem loga Grupy, do której Spółka należy, nadto wydatki te będą związane z uzyskiwanym przez spółkę przychodem z zysków kapitałowych, nie zaś z przychodem z pozostałych źródeł, to koszty uzyskania przychodów, o których mowa we wniosku zaliczone do źródła przychodów zyski kapitałowe, nie będą mogły być odliczone od podstawy opodatkowania na podstawie art. 18ee ustawy o CIT. Zdaniem Dyrektora KIS, spółka nie może odliczać od podstawy opodatkowania kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na działalność sportową, kulturalną oraz wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę, zaliczone do źródła przychodów zyski kapitałowe, gdyż koszty zaliczane do ww. źródła przychodów nie kwalifikują się do objęcia ulgą, o której mowa w art. 18ee ustawy o CIT. Ponadto – stwierdził organ interpretacyjny - ww. wydatki nie będą poniesione w celu promowania działalności spółki lecz loga Grupy do której spółka należy. W konsekwencji stanowisko spółki w zakresie zadanego pytania nr 1 i nr 2 należało uznać za nieprawidłowe – stwierdził organ w podsumowaniu interpretacji indywidualnej.

Na powyższa interpretację indywidualną spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca, powyższej interpretacji zarzuciła naruszenie:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, poprzez dopuszczenie się błędu wykładni polegającego na dokonaniu wykładni innej niż językowa wskazanego przepisu, gdy tymczasem wykładnia językowa tego przepisu jest jasna i jednoznaczna, co powinno wykluczać stosowanie innych metod wykładni, nie nazwanych przy tym przez Organ, to zaś w rezultacie doprowadziło do niewłaściwej oceny przepisów prawa materialnego i uznania, że skarżąca nie może skorzystać z ulgi podatkowej,

II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

art. 120 oraz 121 § 1 ordynacji podatkowej które mają zastosowanie do postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej na podstawie odesłania zawartego w art. 14h, oraz art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie Interpretacji, która faktycznie nie zawiera uzasadnienia i argumentacji organu odnośnie zanegowania stanowiska spółki, i w zakresie oceny prawnej ogranicza się zasadniczo do stwierdzenia, że jest ono po prostu nieprawidłowe, co w istotny sposób uniemożliwia skarżącej merytoryczną polemikę z Organem i zaprezentowaną przez niego argumentacją. Doszło tutaj zatem w szczególności do naruszenia zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w związku z nienależytym uzasadnieniem ocen prawnych zawartych w interpretacji.

W uzasadnieniu skargi spółka przytoczyła przebieg postępowania i powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o interpretację.

Uzasadniając pogląd o błędzie wykładni oraz niewłaściwej oceny przepisów prawa materialnego, tj. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, spółka powołała się na to, że przepis art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT jest jasny i precyzyjny, zaś warstwa językowa tego przepisu stawia tylko dwa wymogi, od których uzależniona jest możliwość skorzystania przez podatnika z ulgi na sponsoring, tj.:

- uzyskanie przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych (w danym roku

podatkowym);

- zaliczenie do kosztów podatkowych (kosztów uzyskania przychodów) wydatków poniesionych na działalność, o której mowa w tym przepisie (w danym roku podatkowym).

W ocenie skarżącego spełnia ona oba te wskazane wyżej warunki. Uzyskuje ona bowiem w każdym roku przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych (nie tylko przychody z zysków kapitałowych) oraz zalicza do kosztów podatkowych wydatki, w których mowa w art. 18ee ustawy o CIT (wydatki sponsoringowe). Zdaniem skarżącej, gdyby racjonalny ustawodawca chciał ograniczyć podatnikom prawo do skorzystania z tej ulgi tylko w odniesieniu do kosztów podatkowych rozpoznanych w źródle przychodów innym niż zyski kapitałowe, tak jak tego chciałby organ, to dałby temu jednoznaczny wyraz w treści przepisu. Tym bardziej, że co do zasady przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych (jako swoisty wyjątek od zasad opodatkowania) powinny być nie tylko formułowane w sposób jednoznaczny, ale na dodatek powinny być interpretowane ściśle, jeżeli już taka interpretacja jest konieczna. Zdaniem skarżącej, stanowisko zaprezentowane przez organ, niewątpliwie jest przejawem wykładni rozszerzającej na niekorzyść podatnika, nieznajdującej oparcia w treści przepisu, która nakłada na podatnika dodatkowe warunki do skorzystania z ulgi niewynikające z treści przepisu (wbrew literalnej treści przepisu, wykładnia Organu zawężałaby zakres kosztów uzyskania przychodów, które mogą kwalifikować się do ulgi). Według skarżącej, brak wprowadzenia w ustawie o CIT wymogu - dla możliwości skorzystania z ulgi - rozpoznania kosztów sponsoringu jako kosztów uzyskania przychodów tylko w źródle przychodów innym niż zyski kapitałowe, jest spójny z powyższym celem ustawodawcy, ponieważ przyczynia się do większego zainteresowania ulgą wśród podatników, a tym samym staje się potencjałem do otrzymania większego wsparcia przez podmioty z branży sportu, kultury, szkolnictwa wyższego i nauki. Stąd - w ocenie spółki - stanowisko Organu w skarżonej Interpretacji, będące konsekwencją błędu wykładni art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, spowodowało także dokonanie przez Organ niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, poprzez uznanie, że skarżąca nie będzie miała w opisanych przez siebie okolicznościach w ogóle możliwości zastosowania tego przepisu i korzystania z ulgi sponsoringowej. Tymczasem, zdaniem spółki żadne przepisy ustawy o CIT, nie uniemożliwiają jej odliczania od podstawy opodatkowania kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów, zaliczonych przez nią tylko do źródła przychodów zyski kapitałowe, poniesionych na działalność, o której mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, do kwoty nieprzekraczającej jednak dochodu osiągniętego przez nią z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.

Naruszenia art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 14h ordynacji podatkowej skarżąca dopatruje się w tym, że przed przeanalizowaniem argumentacji spółki, już na wstępie założył, że Interpretacja będzie negatywma. Jednak nie dość, że w ogóle nie wszedł w polemikę z argumentami Skarżącej wskazanymi we Wniosku, to jeszcze w żaden sposób się do nich nie odniósł. Niezwykle lakoniczne odniesienie się do istoty merytorycznej zagadnienia sprowadziło się jedynie do stwierdzenia, że spółka nie może skorzystać z ulgi. Jak bowiem wskazał Organ, z art. 18ee ustawy o CIT wyraźnie wynika, że koszty w stosunku do których można skorzystać z ulgi sponsoringowej powinny być związane / zaliczane do źródła przychodów innych niż przychody zysków kapitałowych. Zdaniem Skarżącej, Organ - w ramach Interpretacji - takiego wyraźnego związku między swoim rozstrzygnięciem a brzmieniem art. 18ee ustawy o CIT jednak w żaden sposób nie wykazał. Zdaniem spółki organ nie powołał więc żadnego argumentu na poparcie swojego stanowiska, tj. dlaczego w przypadku braku przepisu umożliwiającego wprost rozliczenia w uldze sponsoringowej kosztów rozpoznanych w źródle zyski kapitałowe, przepis art. 18ee ustawy o CIT należy interpretować w ten sposób, że takich kosztów podatkowych nie można uznać za koszty kwalifikowane w tej uldze. Dodatkowo, co już zostało wskazane w ramach uzasadnienia zarzutu prawa materialnego, organ dokonał rozstrzygnięcia, które było rozbieżne z celem wprowadzenia do ustawy o CIT ulgi sponsoringowej, który to cel sam powołał. Powoduje to - stwierdziła skarżąca - że uzasadnienie Interpretacji wydanej przez organ jest wewnętrznie sprzeczne - z jednej strony organ powołuje w Interpretacji cel wprowadzenia ulgi sponsoringowej do ustawy o CIT, a z drugiej strony dokonuje rozstrzygnięcia, które z tym celem nie jest zgodnie. Co więcej, Organ w ramach uzasadnienia Interpretacji nie powiązał w żaden sposób ze swoim rozstrzygnięciem uwag o celu wprowadzenia ulgi sponsoringowej do ustawy o CIT. Dodatkowo, z perspektywy Skarżącej, Organ nie wiedzieć czemu zajął (chyba) stanowisko co do pytania nr 2. Tak bowiem (chyba) można odczytać jego konstatację, że w przepisie tym (art. 18ee ustawy o CIT) nie wskazano także, że koszty w stosunku do których można skorzystać z ulgi sponsoringowej, mogą być przyporządkowane do obu źródeł w jakiejś proporcji. Według skarżącej, organ ewidentnie odnosił się w całej interpretacji do kwestii z pytania 1, by nagle w ostatnim zdaniu uzasadnienia stwierdzić, że za nieprawidłowe należało uznać stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1 i nr 2. Pytanie nr 2 było niewątpliwie pytaniem wariantowym powiązanym z pytaniem nr 1, tj. w razie uznania stanowiska spółki w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, spółka oczekiwała odpowiedzi organu na pytanie nr 2. Skoro jednak organ zajął negatywne stanowisko w zakresie pytania nr 1, to pytanie nr 2 powinien pozostawić bez rozpatrzenia.

Skarżąca powołała się na dorobek prawny, w tym orzecznictwo sądów.

Dyrektor, w odpowiedzi na skargę, zwrócił się o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 dalej jako: ppsa), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.

Na podstawie art. 146 § 1 ppsa, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, sąd uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 ppsa stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza

w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku - winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ordynacji podatkowej).

Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.

Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.; zob. też S. Babiarz (red.), K. Aromiński, Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce, publ. Lex 2015).

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zagadnienie możliwości skorzystania przez skarżącą spółkę z ulgi podatkowej, o której mowa w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT – w okolicznościach przedstawionych w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie skarżącej spółki ma ona prawo do korzystania z przedmiotowej ulgi, bowiem spełnia oba warunki wskazane w treści przepisu, tj. uzyskuje przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych oraz zalicza do kosztów podatkowych wydatki, o których mowa w art. 18ee ustawy o CIT. Przeciwnego zdania jest organ interpretacyjny. W jego ocenie, skarżąca spółka nie jest uprawniona do skorzystania z przedmiotowej ulgi, bowiem zalicza te koszty (o których mowa w uldze) do jako koszty przychodu ze źródła zyski kapitałowe.

W ocenie sądu rację w tym sporze należy przyznać skarżącej spółce. Przed przedstawieniem szerszego uzasadnienia tego stanowiska należy przypomnieć treść przepisów art. 18ee ustawy o CIT mających zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zgodnie z treścią art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT, podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych może odliczyć od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na działalność:

sportową,

kulturalną w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej,

wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę

- przy czym kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.

W myśl art. 18ee ust. 2 ustawy o CIT, za koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność sportową uznaje się koszty poniesione na finansowanie:

1) klubu sportowego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, na realizację celów wskazanych w art. 28 ust. 2 tej ustawy;

stypendium sportowego;

2. imprezy sportowej, niebędącej masową imprezą sportową, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2171).

Przepis ust. 3 art. 18ee ustawy o CIT stanowi, że przez stypendium sportowe, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, rozumie się finansowane przez podatnika jednostronne, bezzwrotne świadczenie pieniężne, które jest przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego, ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, organizacje pożytku publicznego lub kluby sportowe, za osiągnięcie określonego wyniku sportowego lub umożliwiające przygotowanie się do imprezy sportowej.

W myśl pozostałych przepisów powołanego artykułu ustawy o CIT, koszty, o których mowa w ust. 1, podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie lub nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym (ust. 8). Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono koszty, o których mowa w ust. 1 (ust. 9). Podatnik korzystający z odliczenia składa w terminie złożenia zeznania, w którym dokonuje tego odliczenia, informację, według ustalonego wzoru, zawierającą wykaz poniesionych kosztów podlegających odliczeniu (ust. 10). W przypadku skorzystania z odliczenia kosztów, o których mowa w ust. 1, przepisu art. 16 ust. 1 pkt 48 nie stosuje się (ust. 11).

Jak trafnie wskazał organ interpretacyjny, ulga wprowadzona w art. 18ee ustawy o CIT (z dniem 1 stycznia 2022 roku) jest propozycją nowej zachęty podatkowej, mającej na celu wsparcie określonych dziedzin życia społeczno – gospodarczego. Wsparcie to jest dedykowane podmiotom prowadzącym działalność sportową, kulturalną oraz wpierającą szkolnictwo wyższe i naukę. Ten cel wprowadzenia omawianej ulgi wynika z uzasadnienia projektu do zmian ustawy o CIT, na podstawie którego wprowadzono do tej ustawy powołany wyżej przepis. W uzasadnieniu tego projektu wskazano, że jest to propozycja nowej zachęty podatkowej, mającej na celu wsparcie określonych dziedzin życia społeczno–gospodarczego. Wsparcie dedykowane jest podmiotom prowadzących działalność sportową, kulturalną oraz wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę. Będzie polegała na możliwości odliczenia od podstawy obliczenia podatku 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na określone cele. Oznacza to, że podatnik, oprócz zaliczenia poniesionych kosztów do kosztów uzyskania przychodów, w tym również poprzez odpisy amortyzacyjne, uzyska prawo do dodatkowej preferencji w podatku dochodowym poprzez odliczenie od podstawy obliczenia podatku połowy poniesionych kosztów. Ulga w podatku dochodowym przyczyni się do tego, że sponsorowanie określonych działalności stanie się bardziej atrakcyjne (przedsiębiorcy będą bardziej zainteresowani np. współpracą z klubami sportowymi czy uczelniami), co pozwoli też pozyskać tym podmiotom (np. klubom sportowym) dodatkowe środki na prowadzoną działalność. Odliczeniu będą podlegały koszty, które nie zostały podatnikowi zwrócone w jakikolwiek sposób lub odliczone od dochodu. Ulga będzie odliczana w zeznaniu rocznym. (por. uzasadnienie projektu zmian, https://www.sejm.gov.pl/Sejm9.nsf/druk.xsp?nr=1532).

W ocenie sądu, stanowisko organu interpretacyjnego wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie daje się pogodzić z treścią art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT. Przepis ten wskazuje jednoznacznie, że ulga jest skierowana do podatników, którzy uzyskują przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych. Takie przychody osiąga skarżąca spółka. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazano bowiem, że uzyskuje ona przychody ze sprzedaży wyników prowadzonych projektów badawczo – rozwojowych. Skarżąca zaznaczyła – podając tę okoliczność jako element okoliczności sprawy/zdarzenia przyszłego – że osiąga na bieżąco przychody w obu źródłach przychodów w rozumieniu ustawy o CIT, tj. z zysków kapitałowych oraz z innych źródeł. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że po stronie skarżącej spółki spełniona jest przesłanka osiągania przychodów innych niż przychód z zysków kapitałowych. Podkreślić należy, że ustawodawca nie wprowadził w art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT wymogu osiągania wyłącznie przychodów innych niż przychodów z zysków kapitałowych.

W ocenie sądu, skorzystaniu przez skarżącą spółkę z omawianej ulgi przewidzianej w art. 18ee ustawy o CIT nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że przeważająca część kosztów, w tym kosztów wynikających z umów sponsoringowych, jest przez nią rozliczana w źródle przychody z zysków kapitałowych. Przeciwne stanowisko organu interpretacyjnego jest nieprawidłowe. Skarżąca spółka trafnie podnosi, że przepis art. 18ee ustawy o CIT nie stanowi nic w zakresie tego, w jakim źródle przychodów możliwe jest rozliczenie ulgi sponsoringowej. W treści art. 18ee ust. 1 ustawy o CIT jest mowa wyłącznie o kosztach uzyskania przychodów poniesionych na wskazaną w tym przepisie działalność (sportową, kulturalną, czy wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę). W żadnej części przepisu art. 18ee ustawy o CIT ustawodawca nie postawił warunku rozliczania wskazanych kosztów w konkretnym źródle przychodów, tj. przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. Wysokość tych przychodów (innych niż przychody z zysków kapitałowych) stanowi jedynie górną granicę kwoty odliczenia w ramach przedmiotowej ulgi, co jednoznacznie wynika z końcowej części ustępu pierwszego art. 18ee ustawy o CIT. Zasadnie podnosi skarżąca spółka, że gdyby wolą ustawodawcy było ograniczenie podatnikom prawa skorzystania z omawianej ulgi tylko do kosztów podatkowych rozpoznanych w źródle przychodów innym niż zyski kapitałowe, znalazłoby to wyraz w treści przepisu.

Sąd w pełni zgadza się ze skarżącą spółką, że wykładnia językowa przedmiotowego przepisu daje jednoznaczny rezultat, przeciwny stanowisku organu interpretacyjnego. Nadto, jak zasadnie zostało podniesione w skardze, wskazany wyżej i przedstawiony przez skarżącą spółkę rezultat wykładni językowej pozostaje w zgodzie z przedstawionym wyżej celem wprowadzenia przepisów o uldze sponsoringowej.

Z uwagi na powyższe nieprawidłowe jest stanowisko organu interpretacyjnego, że koszty poniesione przez skarżącą na działalność sportową, kulturalna oraz wpierającą szkolnictwo wyższe i naukę, zaliczone do źródła przychodów zyski kapitałowe nie kwalifikują się do objęcia ulgą, o której mowa w art. 18ee ustawy o CIT. Zasadnie zatem zarzucono w skardze naruszenie tego przepisu prawa materialnego.

W ocenie sądu, do naruszenia wskazanego wyżej przepisu ustawy o CIT doszło również w związku ze stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej interpretacji, z którego wynika, że organ zakwestionował przedstawione we wniosku wydatki z uwagi na to, że promują one logo grupy, do której należy skarżąca. Dyrektor KIS stwierdził: "Ponadto ww. wydatki nie będą poniesione w celu promowania działalności Spółki lecz loga Grupy do której Spółka należy." Pogląd ten wyrażony w końcowej części stanowiska organu interpretacyjnego nie został w żaden sposób uzasadniony. W tym zakresie zasadny również okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Z treści przepisów art. 18ee ustawy o CIT wynika, że ulga sponsoringowa odnosi się do wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów. W ocenie sądu wydatki przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej spełniają wszelkie kryteria zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów, wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. W szczególności bez wątpienia pozostają w związku z prowadzoną przez skarżącą spółkę działalnością gospodarczą i są ponoszone w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub mogą mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Skarżąca – co wynika ze opisu sprawy przedstawionego we wniosku – jest właścicielem logo grupy, a za prawo korzystania z tego logo pobiera opłaty licencyjne, które rozpoznaje jako przychód w źródle przychody z zysków kapitałowych. Te z kolei – co także wskazano w opisie sprawy – stanowią przeważającą część przychodów skarżącej spółki.

Mając na uwadze wskazane wyżej naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 146 § 1 ppsa, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. W toku ponownego rozpoznania spray organ interpretacyjny uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu.

O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku.

Łączną kwotę 697 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącego stanowią: wpis od skargi – 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.

Orzeczenie powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.