Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 516/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 roku, numer [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 roku w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 16.000 zł za dokonanie na terenie działki przy ul. [...] w [...], tj. poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowanie niemożliwych do odwrócenia skutków.

Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że branża mechaniki samochodowej, w której prowadzi działalność gospodarczą, wymaga ciągłych nakładów finansowych. Natomiast egzekucja nałożonej kary pieniężnej pozbawi skarżącego płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności w postaci mechaniki samochodowej. Wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z koniecznością poniesienia przez skarżącego znacznych nakładów finansowych, co z pewnością uniemożliwiłoby skarżącemu bieżące regulowanie zobowiązań, co może powodować popadnięcie w stan zadłużenia. Niewstrzymanie wykonania decyzji poważnie naruszy sytuację majątkową skarżącego, skutkiem czego będzie utrata partnerów gospodarczych i płynności finansowej. Konieczność uiszczenia tak wysokiej kary niewątpliwie doprowadzi do utraty wielu klientów i środków. Konieczność uiszczenia tak dużej kwoty poważnie zagrozi wypłacalności skarżącego. Utrata płynności finansowej skutkować będzie niemożliwością prowadzenia działalności gospodarczej. Sytuacji finansowa skarżącego jest trudna, a jego reputacja została nadszarpnięta. Na skutek prowadzonej kontroli skarżący stracił zaufanie wielu klientów. Brak możliwości uregulowania zobowiązań uniemożliwi skarżącemu powrót do relacji biznesowych z partnerami handlowymi. Skarżący wskazał, że ma na utrzymaniu rodzinę, w tym dwoje małoletnich dzieci. Uiszczenie kary pieniężnej oznaczałoby dalsze pogorszenie sytuacji majątkowej skarżącego oraz postawienie w niebezpieczeństwie zdrowia jego rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672).

Wniosek skarżącego zawiera uzasadnienie, jednakże podniesione w nim argumenty nie pozwalają uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazanie, iż egzekucja nałożonej kary administracyjnej w wysokości 16.000 zł naraża skarżącego na utratę płynności finansowej w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a nadto pogorszyłoby jego aktualną sytuację majątkową nie może stanowić samoistnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 16.000 zł, bez wiedzy o możliwościach finansowych skarżącego, nie pozwala przyjąć, że w niniejszej sprawie możemy mówić o znacznej kwocie pieniężnej, której pozbawienie naraża skarżącego na poniesienie znacznej szkody. Skarżący nie uprawdopodobnił, że egzekucja wskazanej kwoty może spowodować np. niebezpieczeństwo utraty przez niego wszelkich środków do utrzymania własnego czy też utraty płynności finansowej, a w konsekwencji konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie mechaniki samochodowej. Pamiętać należy, że zmniejszenie ilości posiadanych środków finansowych samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero dalsze wyjaśnienia skarżącego dotyczące jego sytuacji majątkowej, mogłyby ewentualnie uzasadnić zastosowanie powołanego przepisu. Takich wyjaśnień skarżący jednak nie złożył, w szczególności skarżący nie wskazał czy dysponuje oszczędnościami, jakie osiąga dochody oraz jakie ponosi wydatki związane z utrzymaniem rodziny oraz prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto skarżący nie uprawdopodobnił, aby utracił partnerów biznesowych, którzy ewentualnie wypowiedzieliby mu umowy o współpracę. W tym miejscu należy wskazać, że z samego charakteru świadczenia majątkowego wynika, iż jego spełnienie jest całkowicie odwracalne, nie zachodzi zatem także druga z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Jednocześnie Sąd zaznacza, że wydanie tego postanowienia nie pozbawia strony możliwości ponownego wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu i złożenia stosownego wniosku w tym zakresie wraz z odpowiednią dokumentacją do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.