Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 22/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art.art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f i d, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149  par. 1 pkt 1, art. 149  par. 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy J.. na bezczynność Wójta Gminy J.. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej w sprawie wniosku z dnia 26 listopada 2023 r. 1. zobowiązuje Wójta Gminy J. do rozpatrzenia wniosku skarżącego Stowarzyszenia na Rzecz Gminy J. z dnia 26 listopada 2023 r. (L.dz. [...]) o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Wójt Gminy J. dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku opisanego w punkcie 1 (pierwszym); 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Wójta Gminy J. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 26 listopada 2023 r. Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Gminy J. (dalej: "Skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy J. o udostępnienie informacji publicznej przez wskazanie posiadanego przez Inspektora ds. gospodarki wodno-ściekowej Gminy J. wykształcenia, w tym kierunku studiów i nazw uczelni, które ta osoba ukończyła.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt pismem z dnia 6.12.2023 roku poinformował Skarżącego, że ze względu na ilość wpływających wniosków o informację publiczną do tut. Urzędu Gminy, a także skalę żądanych informacji w otrzymywanych wnioskach, wymaga to podjęcia wielu czynności merytorycznych i technicznych związanych z przygotowaniem wnioskowanej informacji. Z tych względów żądana informacja zostanie udzielona w terminie do 25 stycznia 2024 r.

Organ 24 stycznia 2024 r. udzielił odpowiedzi, w której wskazał, że Inspektor ds. gospodarki wodno-ściekowej Gminy J. posiada wymagane wykształcenie na zajmowanym stanowisku. Jednocześnie wskazał, że Inspektor posiada wykształcenie wyższe i kwalifikacje zawodowe, zgodne z art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 4 ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych. Następnie organ przytoczył treść wskazanych wyżej przepisów.

Pismem z 25.01.2024 r. Skarżący wniósł o doprecyzowanie odpowiedzi poprzez wskazanie kierunku studiów i nazw uczelni, które ta osoba ukończyła. W odpowiedzi organ wskazał, że udzielił już odpowiedzi na powyższy wniosek i powtórzył treść pisma z 24.01.2024 r.

W złożonej 15 lutego 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze Skarżący zarzucił organowi bezczynność w udzieleniu informacji na wniosek. Zarzucił naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa Człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Stawiając powyższe zarzuty wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji tj. kierunku studiów i nazw uczelni, które ukończyła osoba zatrudniona na stanowisku Inspektora ds. gospodarki wodno-ściekowej Gminy J.;

3) zasądzenie od organu na naszą rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał m. in., że doszło jedynie do częściowego udostępnienia informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek bowiem w odniesieniu do pytań o kierunek studiów i nazw uczelni, które ukończyła osoba zatrudniona na w/w stanowisku informacji nie udostępniono.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 13 ust. 2 udip wskazał termin udzielenia informacji na wniosek z 26.11.2023 r. do 25.01.2024 r. Informacja została udzielona z zachowaniem w/w terminu tj. 24.01.2024 r. Skarżący wniósł o doprecyzowanie odpowiedzi. Pismem z 8.02.2024 r. organ wskazał, że Inspektor ds. gospodarki wodno-ściekowej Gminy J. posiada wykształcenie wyższe w rozumieniu przepisów ustawy prawo o szkolnictwie wyższym i kwalifikacje zawodowe zgodne z ustawą o pracownikach samorządowych. Stanowisko to organ podtrzymał w piśmie z 14.02.2024 r. Udzielając odpowiedzi organ analizuje wnioski również pod katem rzeczywistych intencji, które są sprzeczne z celami udip. Organ wskazał, że podobnie jak w szeregu innych, wcześniejszych wniosków Stowarzyszenia lub jej Prezesa, których złożono ponad 280 pozyskiwanie informacji służy jedynie prowadzeniu ataków na Wójta, Radnych Gminy i pracowników UG sprowadzających się do zarzutów o niegospodarność, rzekome nieprawidłowości w funkcjonowaniu Gminy, kierowaniu zawiadomień i skarg do różnych instytucji publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Powyższe zakreśla zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym przypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.

W przedmiotowa sprawa dotyczy skierowanego do Wójta Gminy J. wniosku Skarżącego z 26.11.2023 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie danych odnoszących się do posiadanego przez Inspektora ds. gospodarki wodno-ściekowej Gminy J. wykształcenia, w tym kierunku studiów wraz i nazw uczelni, które ta osoba ukończyła.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p."), obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Nie budzi również wątpliwości, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. Przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane.

Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z tymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. a także organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d).

Wskazać należy, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, nie umożliwiają jej udostępnienia w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

Wobec powyższych wskazań Sąd przyjął, że Organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku Skarżącego (o czym orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku), bowiem udzielił mu niepełnej, żądanej informacji publicznej. Organ udzielił jedynie odpowiedzi, w której wskazał, że Inspektor ds. gospodarki wodno-ściekowej Gminy J. ma wykształcenie wyższe. Nie udzielił natomiast informacji objętej wnioskiem, a dotyczącej kierunku studiów oraz nazw uczelni wyższych, które ukończyła osoba zatrudniona na tym stanowisku. Nie ulega wątpliwości, że Inspektor ds. gospodarki wodno-ściekowej Gminy J. jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zatem informacje dotyczące jego wykształcenia, w tym kierunku studiów i nazw uczelni, które ta osoba ukończyła mają bezpośredni związek z pełnieniem ww. funkcji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał w pkt 1 wyroku organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 26.11.2023 r. (L.dz. 6342.2023) o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażącego (punkt 3 sentencji wyroku). Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.

O kosztach postępowania, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 4 sentencji wyroku). Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał w pkt pierwszym wyroku Organ do rozpoznania wniosku Skarżącego z 26.11.2023 r. w pełnym zakresie tzn. wskazania kierunku studiów i nazw uczelni które ukończył Inspektor ds. Kadr Urzędu Gminy i Obsługi Sekretariatu Urzędu Gminy J. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w pkt drugim wyroku orzeczono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, albowiem Organ miał podstawy do skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w świetle chociażby liczby wniosków kierowanych do Organu przez Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, zatem udzielenie informacji, aczkolwiek niepełnej, nastąpiło w ustawowym, bo nie dłuższym niż 2 miesiące terminie od dnia złożenia wniosku. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu Organu.

O kosztach postępowania, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargo w wysokości 100 zł.