Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1030/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 14 ust. 1, § 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 2 pkt 14
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 3 § 1, art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 183 § 1, art. 183 § 2, art. 188, art. 203 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 14 ust. 1 pkt 2 list. a, art. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
article: art. 15zzs(4) ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1352/19 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od S. P. na rzecz K. D. kwotę 477 (czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., VII SA/Wa 1352/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. P., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Głównym Inspektorem") z dnia [...] kwietnia 2019 r., [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2018 r., [...].

Drugą z wymienionych powyżej decyzji Wojewoda, działając na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (w dacie decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej "K.p.a."), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] lipca 2008 r., [...], [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. D. pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego oraz na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną, na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w [...], gmina [...] (zmienionej decyzją Starosty z dnia [...] września 2009 r., [...], [...]).

W tym miejscu należy wskazać, że zakres weryfikacji pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2008 r. był w postępowaniu administracyjnym (o stwierdzenie jego nieważności) merytorycznie stosunkowo szeroki. To przełożyło się także na obszerny wachlarz zagadnień badanych w zaskarżonym wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zasadzie w całości zaakceptował stanowisko organów co do braku przesłanek nieważności pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2008 r. O uchyleniu zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora zadecydowała natomiast okoliczność dostrzeżona przez Sąd z urzędu.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że powodem uchylenia zaskarżonej decyzji okazało się to, iż organ nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie dostępu spornej inwestycji do drogi publicznej. Sąd wywodził, że zgodnie z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (na datę decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm., dalej "r.ws.w.t.") do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (§ 14 ust. 2 rozporządzenia).

Sąd akcentował, że w świetle cytowanych przepisów dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "dostępu do drogi publicznej", jednak wyjaśnienia tego sformułowania należy poszukiwać w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 14 tej ustawy przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywodził dalej, że tak rozumiany dostęp do drogi publicznej to nie tylko dostęp faktyczny, ale i prawny. Dostęp prawny powinien wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego, natomiast faktyczny musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Dostęp ten nie może być tylko hipotetyczny, ale ma być realny.

Przenosząc przedstawione uwagi na realia sprawy Sąd ustalił, że z decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji wynika, iż dostępność komunikacyjną do niej zapewnia istniejący zjazd z drogi gminnej wewnętrznej – działka [...]. Informacja ta jest powtórzona również w "Opisie technicznym do projektu zagospodarowania terenu działek" w punkcie 3 "Istniejący stan zagospodarowania działek".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że z załączonej do skargi mapy wynika, iż dojazd do inwestycji tylko częściowo przebiega poprzez działkę [...]. Dojazd ten przebiega również po krańcach działek [...] i [...]. Z akt sprawy nie wynika natomiast, czy na tych dwóch ostatnich działkach w dniu wydawania decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. na rzecz inwestora ustanowiona został służebność przejazdu. Zaznaczyć przy tym należy, że działka [...] ma nieregularny kształt i zwęża się w części środkowej. Skarżący podaje, że w zwężeniu tym ma ona szerokość jedynie 1 m.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji prawidłowe rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty wymagało ustalenia, jaka była faktyczna szerokość drogi, która na dzień wydawania tej decyzji miała zapewniać inwestycji dojazd do drogi publicznej oraz, czy był to dostęp prawny wynikający wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego.

Sąd w opisanym kontekście skonkludował, że Główny Inspektor nie podjął z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy w taki sposób, by wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Naruszył tym samym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Końcowo Sąd nadmienił, że choć kwestia dostępności do drogi publicznej nie była wcześniej przez skarżącego podnoszona, jednak nie można było jej pominąć. Stąd też konkluzja organu, że decyzja Starosty nie narusza prawa (w zakresie warunku do dostępu do drogi publicznej) w sposób rażący, okazała się zdaniem Sądu przedwczesna.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r. wniósł inwestor – K. D. . Zarzucił przy tym naruszenie:

1. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez bezpodstawne uwzględnienie skargi S. P. i uchylenie decyzji Głównego Inspektora, zamiast prawidłowego jej oddalenia. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organy – w granicach wyznaczonych zakresem postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym – wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy;

2. art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zasady orzekania na podstawie akt sprawy – poprzez przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 P.p.s.a. (przeprowadzono dowód z mapy załączonej do skargi przez S. P., w sytuacji gdy nie było to niezbędne do wyjaśnienia jakichkolwiek wątpliwości w sprawie);

3. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 P.p.s.a., art. 156 § 1 pkt 2, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1886 z późn. zm., dalej "P.b.") poprzez bezpodstawne uwzględnienie skargi S. P. i uchylenie decyzji Głównego Inspektora. Zdaniem K. D. Sąd błędnie stwierdził, że Główny Inspektor wydał zaskarżoną decyzję przedwcześnie, nie dokonując ustaleń w zakresie parametrów dostępności do drogi publicznej (przy niekwestionowanym i wynikającym z akt sprawy istnieniu dostępu do drogi publicznej). Należało uwzględnić bowiem, że mamy do czynienia ze sprawą prowadzoną w trybie nadzwyczajnym, gdzie stwierdzenie nieważności decyzji Starosty warunkowane było przesłankami wynikającymi z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (znaczenie miała więc oczywistość naruszenia, charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki decyzji). Skarżący kasacyjnie uznał, że wykonanie wskazań Sądu pierwszej instancji i tak nie doprowadziłyby do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę.

Wskazując na powyższe K. D. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi S. P. poprzez jej oddalenie, ewentualnie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarżący kasacyjnie zwrócił się także o zasądzenie od S. P. na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Odpowiedź na skargę kasacyjną przedstawił skarżący S. P. domagając się w jej oddalenia i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Zwrócił między innymi uwagę, że sporne pozwolenie na budowę zostało wydane pomimo braku dostępu komunikacyjnego inwestycji do drogi publicznej, co stanowi naruszenie warunków zabudowy (punkt 2.5). Działka [...] (wskazana w warunkach zabudowy) łącząca się z drogą jest własnością prywatną właścicieli zapisanych w księdze wieczystej NS1T/00008299/2. Zatem nie jest drogą publiczną w znaczeniu prawnym. Sam K. D. występując w sprawie cywilnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w Zakopanem do sygnatury akt I Ns 553/09 wskazywał, iż [...] [...] nie jest drogą publiczną – stanowi drogę wewnętrzną osób prywatnych. W konsekwencji inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej, co tylko świadczy o braku legitymacji do wydania pozwolenia na budowę w nakreślonym przez inwestora zakresie.

S. P. zaznaczył też, że domniemany dojazd do nieruchomości inwestora (łączący pensjonat z drogą publiczną), tylko częściowo przebiega po zwężającej się działce [...] i ma wyłącznie szerokość 1 metra. Dojazd do inwestycji przebiegać musi de facto po krańcach działki [...], która jest własnością S. P. , a do której K. D. nie miał i nie ma żadnego tytułu prawnego, w tym choćby służebności drogowej.

O oddalenie skargi kasacyjnej K. D. wniosła też uczestniczka postępowania M. P. .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna K. D. zawiera usprawiedliwione podstawy.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Jak zostało to opisane w przytoczonej wypowiedzi Sądu pierwszej instancji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd ten uwzględnił skargę S. P. i uchylił decyzję Głównego Inspektora, gdyż powziął wątpliwość, czy na datę wydania kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji Starosty ([...] lipca 2008 r.) zapewniono dla inwestycji K. D. wymagany przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, dostęp do drogi publicznej. Wątpliwości te Sąd pierwszej instancji wyraził mając między innymi na uwadze dokumentację przedłożoną wraz ze skargą.

K. D. w skardze kasacyjnej, podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 P.p.s.a., art. 156 § 1 pkt 2, art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. dopatruje się wadliwości kontroli legalności przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji. Ujmując to syntetycznie: skarżący kasacyjnie uważa, że w płaszczyźnie proceduralnej nie było podstaw do wymagania od organów prowadzenia szerszego postępowania dowodowego, jako że postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję, było postępowaniem nadzwyczajnym, a materiał dowodowy pozwalał na jego zakończenie. Z kolei w płaszczyźnie materialnoprawnej dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji okoliczności nie mogłyby być postrzegane jako okoliczności świadczące o kwalifikowanym naruszeniu prawa pozwalającym na wzruszenie decyzji w trybie nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego K. D. ma rację twierdząc, że kwestia dostępu spornej inwestycji do drogi publicznej nie mogła stanowić w okolicznościach sprawy podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. Wbrew ustaleniom Sądu pierwszej instancji nie jest też tak, że zagadnienie to musiało podlegać dodatkowej weryfikacji w kontekście dokumentacji dołączonej do skargi S. P. i że jawi się ono – w jej świetle – jako nierozpoznane.

Naczelny Sąd Administracyjny odnotowuje oczywiście, że S. P. dołączył do skargi mapę sytuacyjną dotyczącą projektu służebności drogi. W oparciu o tą mapę rzeczywiście niejasny wydaje się przebieg granicy działki drogowej [...], zwłaszcza że na pewnym odcinku istniejącej w jej obrębie jezdni asfaltowej [...] sąsiednia [...] "wcina się", tworząc zwężenie tej pierwszej. Nie można jednak w niniejszej sprawie nie widzieć innych dokumentów zebranych w toku postępowania, a konkretnie zebranych w toku postępowania o udzielenie spornego pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2008 r.

Wedle mapy ewidencyjnej przedłożonej do akt wraz z wypisem skróconym z rejestru gruntów w początkowej fazie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (k. 4-5 akt administracyjnych Starosty) [...] [...] wyrysowana jest jako [...] podlegająca zwężeniu w środkowej części, co mogłoby z pozoru uprawdopodabniać twierdzenia S. P. Jednak wedle wcześniej sporządzonej mapy zasadniczej dołączonej do decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., [...] o warunkach zabudowy (a jest to mapa z pieczęcią o przyjęciu do zasobu geodezyjnego i kartograficznego) wynika już, że [...] [...] to [...] drogowa "dr" posiadająca regularny kształt, i nie podlegająca zwężeniu na korzyść działki [...].

Najważniejsze jest jednak to, że sporna kwestia dotycząca szerokości działki [...] jest opisana przez geodetę. Na "czystej" mapie zasadniczej dla celów projektowych, stanowiącej następnie podkład dla sporządzenia projektu zagospodarowania terenu, znajduje się adnotacja mgr inż. J. K. , uprawnionego geodety, który powołując się na pomiary (L.ks.rob. [...]) wskazał, że wyznaczona granica pomiędzy [...] [...] i [...] podlegała korekcie i została ona wyrysowana w przybliżeniu po północnym krańcu istniejącej jezdni asfaltowej.

Warto wreszcie odnotować materiał Głównego Inspektora dołączony do akt administracyjnych po wydaniu zaskarżonej decyzji, który ukazuje dane z ewidencji gruntów i budynków ujawnione w serwisie Geoportal i potwierdza, że współcześnie kształt ewidencyjny działki [...] odpowiada kształtowi wyrysowanemu przez uprawnionego geodetę mgr inż. J. K. na mapie zasadniczej do celów projektowych znajdującej się w aktach administracyjnych Starosty.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie akt administracyjnych zebranych w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2008 r. można ustalić, że do działek inwestycyjnych K. D. prowadziła droga [...], która wbrew ustaleniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjengo w Warszawie nie podlegała zwężeniu na korzyść działki [...]. Warto także odnotować, że na "projekt zagospodarowania terenu działek" dla inwestycji naniesiono skalę i w oparciu o nią można stwierdzić (w każdym razie w przybliżeniu), że [...] [...] nie jest węższa niżeli 3 metry. Skądinąd [...] [...] została przez samego projektanta wskazana jako dojazd do drogi publicznej (na mapie), a w części opisowej projektu zagospodarowania terenu określona jako "droga wewnętrzna gminna". Stwierdzeniu temu trudno zaprzeczyć, albowiem z wypisu skróconego z rejestru gruntów z dnia [...] listopada 2007 r. (k. 5 akt administracyjnych Starosty) wynikało wprost, że [...] [...] to "droga dojazdowa" we władaniu Gminy [...].

Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko K. D. , że kwestia dostępu inwestycji skarżącego kasacyjnie do drogi publicznej przez działkę [...] nie była zagadnieniem wymagającym dodatkowego postępowania wyjaśniającego w postępowaniu nieważnościowym. Dodać też trzeba, że wobec przedstawionej wyżej dokumentacji, a w szczególności naniesionych na mapę do celów projektowych uwag uprawnionego geodety (poświadczonych przez niego pieczęcią i podpisem), nie ma podstaw do twierdzenia, że kwestionowane przez S. P. pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2009 r. wydano w sytuacji jednoznacznego braku dostępu działek inwestora do drogi publicznej, a więc wbrew stosownym wymaganiom techniczno-budowlanym (§ 14 ust. 1 i 2 r.ws.w.t.). Dostęp ten został bowiem należycie udokumentowany na etapie wydawania pozwolenia na budowę.

W tym stanie rzeczy uznać należało za usprawiedliwione zarzuty kasacyjne wymienione wyżej w punktach 1. i 3.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. uznać należało za usprawiedliwiony, lecz nie mający wpływu na wynik sprawy. K. D. trafnie wywiódł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedwcześnie uczynił mapę załączoną do skargi podstawą wywiedzenia głównych tez wyroku, gdy tymczasem przede wszystkim należało bazować na dokumentach zebranych w aktach sprawy (co zostało opisane powyżej).

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i zarazem rozpoznał skargę, oddalając ją.

O kosztach postępowania kasacyjnego zasądzonych od S. P. na rzecz skarżącego kasacyjnie K. D. orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyły się następujące kwoty:

– 100 zł stanowiąca wpis od skargi kasacyjnej (potwierdzenie wpłaty na k. [...] akt sądowych),

– 17 zł stanowiąca opłatę skarbową od złożenia dokumentu pełnomocnictwa (k. [...] akt sądowych),

– 360 zł stanowiąca wynagrodzenie radcy prawnego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.) na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] stycznia 2023 r. (k. [...] akt sądowych).