Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 165/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Świadczenie socjalne
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2024 r. ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 30 grudnia 2022 r. nr SKO/RŚ-423/840/2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. R. (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: SKO, organ odwoławczy) z dnia 30 grudnia 2022 r. nr SKO/RŚ-423/840/2022 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Ścinawy (dalej: Burmistrz, organ pierwszej instancji) z dnia 18 listopada 2022 r. nr OPS.8127.OŚP.12.2022 o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący w dniu 19 września 2022 r. złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką – B. R. Do wniosku dołączył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności matki wydane w dniu 17 kwietnia 2021 r. z datą ważności do 31 grudnia 2022 r. i wskazujące datę ustalenia znacznego stopnia niepełnosprawności od 10 września 2015 r. (w 43 roku życia).

Decyzją z 18 listopada 2022 r. Burmistrz na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615 ze zm.; dalej; u.ś.r.) odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej ze względu brak związku przyczynowego pomiędzy brakiem zatrudnienia skarżącego a sprawowaniem opieki nad matką. Powołał się na ustalenia wynikające z wywiadu, o którym mowa w art. 23 ust. 4aa u.ś.r. przeprowadzonego w dniu 12 października 2022 r. Wynika z nich, że skarżący (lat 30) nie jest aktywny zawodowo i był zatrudniony na umowę o pracę od 2016 r. do maja 2017 r., następnie pracował dorywczo w gospodarstwie rolnym w sąsiedniej wsi. Mieszka i prowadzi z matką wspólne gospodarstwo domowe. Z rodziną mieszka też 73-letnia babcia skarżącego, która prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Drugi syn mieszka od 6 lat w S., natomiast trzeci syn mieszka wraz z rodziną w L., jest aktywny zawodowo i nie jest w stanie opiekować się matką. Skarżący opiekuje się matką od 2020 r., która choruje na SM. Matka porusza się przy pomocy kuli ortopedycznej, ma niesprawną rękę, jest leczona farmakologicznie i specjalistycznie. Jest pod opieką lekarza POZ i wymaga większej opieki w momentach nasilenia choroby, kiedy jej sprawność ruchowa jest znacznie ograniczona. Z wywiadu tego wynika ponadto stan samodzielności matki oraz zakres pomocy i opieki pielęgnacyjnej skarżącego. Organ pierwszej instancji uznał, że skarżący nie dostarczył dokumentu potwierdzającego rezygnację z zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad matką oraz że opieka ta nie jest całodobowa, ani tak absorbująca, aby skarżący nie mógł z tego powodu podjąć zatrudnienia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania SKO zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu wskazało, że w sprawie nie ma zastosowania art. 17 ust.1b u.ś.r. warunkujący przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego datą powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. W tym zakresie powołało się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 (Dz.U. z 2014 r., poz. 1443), orzekającym o niezgodności z Konstytucja RP ww. przepisu w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment niepełnosprawności. W konsekwencji przyjął, że oceny spełnienia przez skarżącego warunków przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonać z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki. Następnie ocenił spełnienie pozostałych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Stwierdził, że w sprawie nie została spełniona przesłanka rezygnacji z konkretnego zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką, ani związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia a opieką nad matką. Wskazało, że w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności matka skarżącego może wykonywać pracę w warunkach chronionych, a zakres sprawowanej nad nią opieki i stan zdrowia i sprawność matki – wynikające z wywiadu środowiskowego – nie stoją na przeszkodzie do podjęcia zatrudnienia przez skarżącego. Organ odwoławczy uznał w rezultacie, że jedynym powodem wystąpienia z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego było uzyskanie zastępczego źródła przychodu przez skarżącego, a nie faktyczna rezygnacja z zatrudnienia lub jego niepodejmowanie spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad matką.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji SKO oraz decyzji ja poprzedzającej, o zobowiązanie organów obu instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu wydanym wskutek skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 u.ś.r.: a) zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, ze brak jest związku pomiędzy matką podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo-skutkowy istnieje; b) zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że okres opieki świadczony przez skarżącego nie wypełnia dyspozycji podczas gdy w rozumieniu ww. przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga – w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej;

2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącego nad matką, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

W uzasadnieniu uargumentował wnioski i zarzuty skargi..

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2023 r. skarżąca przedstawiła do akt sprawy orzeczenie o stopniu niepełnosprawności matki wydane w dniu 27 października 2023 r. ważne do dnia 31 października 2028 r. wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że decyzja ta odpowiada prawu, a zarzuty skargi są bezzasadne.

SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną w znacznym stopniu matką.

Według SKO w sprawie nie zostały spełnione wszystkie konieczne przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tj. opieka sprawowana nad matką nie jest sprawowana przez skarżącego w takim zakresie, który wyklucza możliwość jednoczesnego wykonywania pracy, ponadto skarżący nie wykazał, że zrezygnował z zatrudnienia z powodu wykonywania tej opieki, jak również brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodjęciem zatrudnienia a wykonywaniem opieki nad matką. W sumie więc, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) przez opiekuna, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym, której zakres wyklucza aktywność zawodową opiekuna.

Zdaniem skarżącego spełnia wszystkie przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sprawie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ust. 1 u.ś.r..

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Przepis ten formułuje trzy pozytywne przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tj.: stopień znacznej niepełnosprawności osoby wymagającej opieki (1), pozostawanie opiekuna i osoby niepełnosprawnej w grupie osób związanych obowiązkiem alimentacyjnym (2) oraz ustalenie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) przez opiekuna, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym, której zakres wyklucza aktywność zawodową opiekuna (3).

W sprawie poddanej kontroli sądowej bezsporne jest, że matka skarżącego ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, orzeczenie w tym zakresie było ważne do 31 grudnia 2022 r. ze wskazaniem dotyczącym odpowiedniego zatrudnienia – praca w warunkach chronionych. Nie jest też sporne, że skarżący należy do kręgu osób zobowiązanych do opieki nad niepełnosprawną matką i tym samym jest uprawniony do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie ma też wątpliwości, że ze względu na wyrok stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego niezgodność z Konstytucją RP zakresu przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. oceny spełnienia przez skarżącego warunków przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonać z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności u matki. Sąd takiej oceny nie kwestionuje. Wymieniony wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie doprowadził wprawdzie do wyeliminowania niekonstytucyjnej normy z porządku prawnego, jednak jego treść wiąże - w myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP - i stanowi dla organów administracji oraz sądów administracyjnych istotną wskazówkę interpretacyjną. W konsekwencji organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają obowiązek procedować w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną.

Sporne w sprawie jest spełnienie przez skarżącego trzeciego warunku: opieka nad niepełnosprawną matką uniemożliwiająca podjęcie zatrudnienia lub zmuszająca do rezygnacji z zatrudnienia. Świadczenie pielęgnacyjne przewidziane w art. 17 ust. 1 u.ś.r. przysługuje bowiem wskazanej w nim osobie, która sprawuje stałą lub długotrwałą opiekę m. in. nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, której zakres i rozmiar nie pozwala opiekunowi na podjęcie lub kontynuację zatrudnienia (innej pracy zarobkowej).

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia sprawowania opieki. Z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że opieka ta ma być stała lub długoterminowa. Według treści tej regulacji opieka powinna być sprawowana w taki sposób, który uniemożliwia wykonywanie przez opiekuna pracy zarobkowej. Przesłanka warunkująca uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego zostanie spełniona, jeżeli opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji swego podopiecznego, przez co należy rozumieć także sytuację, w której oprócz sprawowania opieki, wykazuje gotowość niesienia pomocy zarówno w dzień, jak i w nocy. Innymi słowy, znaczny stopień zaangażowania w pomoc osobie najbliższej, uniemożliwia opiekunowi podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Chodzi tu o opiekę stałą lub długoterminową, a nie tylko o opiekę rozumianą jako wykonywanie czynności opiekuńczych bez przerwy przez 24 godziny na dobę (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 287/19, w Gliwicach z dnia 25 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 970/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Jednak nie każda opieka nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym będzie uniemożliwiać zatrudnienie, gdyż nie można czynić z góry założenia, że konieczne będzie udzielanie takiej osobie opieki kompleksowej przez cały czas (wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 czerwca 2022 r., II SA/Łd 79/22, CBOSA). Ocena tak szczególnie nabiera znaczenia w sytuacji, gdy już z samego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika, że osoba objęta tym orzeczeniem może pracować w warunkach chronionych.

W ocenie Sądu to konkretne okoliczności opieki determinują spełnienie pozytywnej przesłanki przyznania świadczenia w postaci istnienia przeszkody w podjęciu przez skarżącego aktywności zarobkowej i zawodowej. Dlatego w każdej sprawie właściwy organ musi dokonać dogłębnej oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2820/13, CBOSA).

Organ odwoławczy dokonał w zaskarżonej decyzji prawidłowej wykładni prawa i właściwie zastosował przepisy u.ś.r. Prawidłowo też ocenił zebrane w sprawie dowody, co w sumie uzasadniało wniosek, że skarżący nie spełnił przesłanki przyznania świadczenia z art. 17 ust. 1 u.ś.r., ponieważ nie wykazał, że rezygnacja z zatrudnienia była spowodowana koniecznością opieki nad matką, z kolei pomiędzy niepodjęciem zatrudnienia przez skarżącego a opieką nad matką brak jest związku przyczynowo-skutkowego.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący (lat 30) nie jest aktywny zawodowo. Pracował od 2016 r. do maja 2017 r. na umowę o pracę przy budowie autostrady, potem podejmował prace dorywcze, a ostatnie zatrudnienie miało miejsce na okres 3 miesięcy w 2021 r.

Z dokonanych ustaleń wynika też, że skarżący opiekuje się matką. Zakres wykonywanych czynności opiekuńczych nie wyklucza podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej). Słusznie wskazało SKO, że zebrane dowody w sprawie nie potwierdzają, aby opieka nad niepełnosprawną matką, sprawowana przez skarżącego, wykluczała całkowicie podjęcie przez niego jakiegokolwiek zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Matka skarżącego nie jest osobą leżącą, nie wymaga karmienia, samodzielnie przyjmuje lekarstwa, porusza się przy pomocy kuli ortopedycznej, samodzielnie korzysta z toalety i dba o higienę ciała. Potrzebuje pomocy przy dojazdach do placówek medycznych, przy ubieraniu i rozbieraniu się oraz przygotowywaniu posiłków (przy czym jak czuje się lepiej, to samodzielnie je sobie przygotowuje), sprzątaniu i robieniu prania. Większej pomocy wymaga podczas rzutu choroby (SM – stwardnienie rozsiane), przy czym z dokumentacji medycznej wynika, że ostatni rzut miał miejsce w 2018 r. Racjonalna zatem była ocena SKO, że świadczona przez skarżącego opieka może być wykonywana w różnych porach dnia, a czynności pielęgnacyjne nie wymagają ciągłej obecności i pomocy skarżącego. Pomoc skarżącego sprowadza się do wykonywania zwykłych czynności dnia codziennego, jakie wykonuje się zwykle w każdym gospodarstwie domowym, również w rodzinach, w których wszyscy członkowie pracują, gdyż osoby pracujące również prowadzą własne gospodarstwa domowe - co prawidłowo ocenił organ odwoławczy.

W sprawie nie jest kwestionowany fakt zaangażowania skarżącego w opiekę nad matką, jej stan zdrowia i konieczność wsparcia przez skarżącego. Jednak sama konieczność sprawowania opieki nie może stanowić w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zauważyć należy, że jakkolwiek matka legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to jednak zakres opieki w powiązaniu z jej schorzeniami nie zajmuje skarżącemu takiej ilości czasu, która uniemożliwiałaby podjęcie zatrudnienia, np. w niepełnym wymiarze czasu. Nie może też ujść uwadze, że ze skarżącym i jego matką mieszka jeszcze inna krewna (babcia). Jakkolwiek prowadzi ona odrębne gospodarstwo domowe, to w sprawie nie zostało wykluczone, że może stanowić wsparcie w opiece nad matką skarżącego w pewnych okolicznościach. Jak wynikało bowiem z wywiadu środowiskowego – na co zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy - obecny stan zdrowia matki pozwala na to, żeby mogła sama przebywać w mieszkaniu klika godzin dziennie i zazwyczaj jest w obecności babci.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był zatem w pełni wystarczający dla stwierdzenia, że żądane świadczenie pielęgnacyjne, z uwagi na zakres i rozmiar czynności, jakie skarżący wykonuje opiekując się matką, nie może być przyznane. Forma zapewnianej matce pomocy nie tworzy konieczności udzielenia rekompensaty dla skarżącego w postaci wnioskowanego świadczenia, gdyż ustalony stan faktyczny wskazuje, na możliwość podjęcia przez skarżącego pracy zarobkowej bez uszczerbku dla sprawowanej opieki. Sad w składzie orzekającym podziela ocenę prawną, prezentowaną w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, że przy ubieganiu się o tego typu świadczenie, zakres opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, nie może się ograniczać do wykonywania podstawowych czynności domowych, które mogą być w całości wykonywane poza godzinami pracy (niezależnie od systemu czasu pracy).

Całokształt ustaleń faktycznych odnoszących się do zakresu czynności opiekuńczych nie uzasadnia podglądu, że sprawowana przez skarżącego opieka jest na tyle intensywna, że stanowi obiektywną przeszkodę dla podjęcia zatrudnienia lub innych form zarobkowania. W sprawie nie wykazano, aby zaangażowanie skarżącego w opiekę było przeszkodą w podjęciu takiej aktywności. Nie zachodzi związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) a koniecznością sprawowania opieki, który przemawiałby za przyznaniem skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego.

Dodatkowo podkreślenia wymaga, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uprawdopodobnił w toku postępowania, że poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a podjęcie pracy jest niemożliwe z powodu konieczności sprawowania opieki nad matką.

Zaskarżona decyzja realizuje zasadę swobodnej oceny dowodów, które zostały wyczerpująco zebrane, co pozwoliło na ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez skarżącego opieki nad matką, jak i kwestii pozostawania skarżącego w ciągłej dyspozycji matki. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, które odpowiada prawu.

Prawidłowo zatem SKO uznało, że zachodzi brak bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a sprawowaniem przez niego opieki. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki nad osobą niepełnosprawną wyklucza możliwość podjęcia jakiekolwiek pracy zarobkowej, w jakimkolwiek wymiarze. Taka zaś sytuacja w ocenie Sądu w sprawie nie zaistniała.

Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Sąd w składzie orzekającym podziela wykładnię prawa prezentowaną w orzecznictwie sądowym, na które powołuje się skarżący w skardze na poparcie jej zarzutów. Zauważenia jednak wymaga, że nie są one sprzeczne z przyjętą w sprawie wykładnią. Natomiast tezy przedstawione w skardze nie zostały odniesione do sytuacji skarżącego i indywidualnych ustaleń w sprawie. Wyjątkiem jest zagadnienie czasu poświęcanego przez skarżącego na opiekę – znaczna część dnia – oraz gotowość niesienia pomocy zarówno w dzień jak i w nocy. W tym zakresie jednak organ odwoławczy – i jednocześnie wbrew argumentacji skargi – dokonał szczegółowej oceny, którą Sąd uznał za prawidłową.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek w tym zakresie złożyły obie strony.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę całości.