Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 602/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1 i 3, par. 1a oraz par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak, Sędzia WSA Anetta Chołuj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2020 r. sprawy ze skargi N.K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. przewlekle prowadził postępowanie w sprawie z wniosku strony skarżącej; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

N. K. (dalej: strona skarżąca, strona) wniosła skargę na bezczynność organu administracji publicznej, tj. Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ), w związku z prowadzeniem jej sprawy dotyczącej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jako podstawę prawną wniosku podała art. 50, art. 54 i art. 57 w zw. z art. 3 § 2 ust. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Zarzuciła naruszenie:

- art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: k.p.a.);

- art. 58 k.p.a. poprzez nieprzywrócenie terminu pomimo złożenia wniosku o jego przywrócenie wraz z uzasadnieniem oraz dopełnienia czynności, dla której określony był termin;

- art. 221 § 1 k.p.a przez nieudzielenie odpowiedzi na skargę złożoną zgodnie

z odpowiednimi przepisami;

- art. 73 k.p.a. poprzez brak odpowiedzi na wniosek i nieudzielenie pełnomocnikowi dostępu do akt sprawy;

- art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r., poz. 2206 ze zm.) przez przekroczenie terminu do załatwienia sprawy. Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia sprawy z jej wniosku oraz że miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2. uchylenie aktu o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania;

3. zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy zgody na pobyt czasowy

w terminie ustawowym;

4. przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., albowiem brak zezwolenia na pobyt spowodował długotrwały brak możliwości podróżowania do domu oraz bezpośredniego kontaktu

z najbliższymi, a także brak stabilności sytuacji życiowej i określenia centrum życiowego i zawodowego;

5. zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca uzasadniła swoje stanowisko. Wskazała m.in., że: jako obywatelka Ukrainy - 7 listopada 2017 r. - skierowała do Wojewody wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę; z uwagi na złożenie niekompletnego wniosku - na wezwanie organu z 19 stycznia 2018 r., w zakreślonym terminie - uzupełniła wniosek o załącznik nr 1; pozostając w przekonaniu prawidłowego uzupełnienia braków formalnych wniosku - 30 maja 2018 r. - przedłożyła w organie dodatkowe dokumenty potwierdzające charakter wykonywanej pracy, wymiar czasu pracy

i podstawę prawną wykonywanej pracy; mimo powyższych działań - 7 sierpnia

2018 r. - doręczono jej zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania,

z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wniosku przez nieprawidłowe wypełnienie załącznika nr 1; z uwagi na to, że braki określone w w/w zawiadomieniu dotyczyły dokumentu wypełnianego i składanego w toku postępowania przez jej pracodawcę i że nie została ona zapoznana ze składanym przez pracodawcę załącznikiem nr 1, a tym samym nie mogła zweryfikować jego prawidłowości,

13 sierpnia 2018 r. zawnioskowała o przywrócenie terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku - tym bardziej, że dokument został w postępowaniu złożony lecz przez pomyłkę pracodawca nie uzupełnił jednej rubryki; ponieważ 31 sierpnia 2018 r. rozwiązała ona za porozumieniem stron dotychczasową umowę o pracę, 13 września 2018 r. przedłożyła w organie nowe dokumenty dotyczące zatrudnienia, w tym wypełniony przez nowego pracodawcę załącznik nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę; mimo złożenia powyższych dokumentów,

w dalszym ciągu nie otrzymała ona żadnej odpowiedzi na swoją korespondencję oraz na wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku

i o wydanie merytorycznej decyzji w sprawie; jednocześnie warte zauważenia

jest to, że wykonywała ona na terytorium RP pracę na podstawie zezwolenia tego samego Wojewody (typ A nr 24517/17 z 6 kwietnia 2018 r.) na pracę cudzoziemca

w okresie od 6.04.2018 r. do 6.04.2019 r.; w oczekiwaniu na korespondencję od organu, zdecydowała się ona - 29 października 2018 r. - skierować do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (za pośrednictwem Wojewody, na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.) formalne ponaglenie na niezałatwienie jej sprawy przez organ administracji publicznej w terminach określonych w art. 35 § 1 i 3 k.p.a., tj. na bezczynność organu administracji w sprawie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP; niestety, do dnia wniesienia skargi nie otrzymała ona jakiejkolwiek informacji od Wojewody i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców

o podjęciu właściwych czynności; ze względu na wskazane wcześniej milczenie Wojewody w sprawie, brak odpowiedzi na wnioski i brak zajęcia stanowiska przez organ wyższego szczebla - za pośrednictwem pełnomocnika, 17 stycznia 2019 r. - skierowała uzasadniony wniosek o udzielenie informacji w sprawie (niestety, do dnia wniesienia skargi nie otrzymała odpowiedzi na powyższe); w oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. z 2002 r., Nr 5, poz. 46) złożyła osobiście - 1 kwietnia 2019 r. - skargę na Wydział Spraw Obywatelskich

i Cudzoziemców Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego, zapisaną w urzędowym protokole przez pracownika Urzędu wraz z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na jej wnioski i pisma oraz o właściwe rozpatrzenie sprawy; mimo deklaracji uzyskanych od przedstawiciela Urzędu i przepisów zobowiązujących organ do udzielenia odpowiedzi na skargę, do dnia wniesienia skargi nie otrzymała odpowiedzi; w dniu 25 listopada 2019 r. jej pełnomocnik złożył w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim oryginał pełnomocnictwa wraz z wnioskiem o poinformowanie strony (na podstawie art. 36 k.p.a.) o przyczynie zwłoki w załatwieniu sprawy oraz o wskazanie ostatecznego terminu jej załatwienia wraz z wnioskiem o udzielenie (na podstawie art. 73 k.p.a.) dostępu do akt sprawy; pomimo obowiązku udzielenia odpowiedzi na powyższy wniosek, pełnomocnik nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Dalej skarżąca odniosła się do zasad postępowania określonych w art. 32, art. 35 § 1 i 3 k.p.a. Dowodziła, że zasady te zostały w sprawie z jej wniosku naruszone. Wskazała, że pierwszą czynnością w sprawie było wezwanie jej do uzupełnienia braków formalnych, co nastąpiło po ponad dwóch miesiącach od dnia złożenia wniosku oraz że pomimo złożenia dokumentów mających na celu uzupełnienie braków formalnych, oczekiwała ponad sześć miesięcy na kolejne działania organu (potwierdzenie, że w dokumencie złożonym w ramach uzupełnienia braków nie została zaznaczona przez jej pracodawcę jedna rubryka). Podniosła, że nie została wezwana ponownie do uzupełnienia braku w załączniku nr 1 do wniosku. Zauważyła, że mimo złożenia w przewidzianym prawem terminie, tj. 13 sierpnia 2018 r., wniosku o przywrócenie terminu i dostarczenia jednocześnie poprawionego właściwego dokumentu oraz ponad 2 miesiące później skierowania na ręce Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenia, a następnie zapytania o status sprawy, jak też skargi oraz znacznie późniejszego wniosku o dostęp do akt sprawy, do dnia dzisiejszego nie otrzymała ona żadnego pisma ani powiadomienia organu. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Skarga strony została rozdzielona na sprawę w zakresie skargi na bezczynność organu oraz skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Przedmiotem tej sprawy jest przewlekłe prowadzenie postępowania (sprawa ze skargi na bezczynność jest prowadzona pod sygn. akt III SAB/Wr 388/20).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku strony skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Pojęcie przewlekłości postępowania zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. ("postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy"). Nadto, należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego i regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 35 k.p.a. i wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc trzeba, że - w myśl art. 12 k.p.a. - organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ wydał finalną decyzję, gdyż jest ona zjawiskiem (sytuacją) niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu,

w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

W judykaturze wskazuje się, że - oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej - nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem, rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W efekcie, w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2013 r. (II OSK 34/13), stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Można zatem stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności

i nie prowadzą do zakończenia postępowania. Ponadto wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowanego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania.

Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie.

Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub

w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca,

a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że mamy w niej do czynienia z tak rozumianą przewlekłością postępowania, o czym przesądza zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Analiza akt postępowania administracyjnego dowodzi m.in., że: strona złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP w dniu 7 listopada 2017 r. (data wpływu do organu); pismem z 19 stycznia 2018 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez dołączenie do akt wypełnionego przez pracodawcę załącznika nr 1; w dniu 26 stycznia 2018 r. strona dołączyła do akt sprawy wymagany załącznik; w dniach 21 marca, 4, 16 i 20 kwietnia oraz 4 sierpnia 2018 r., strona zwróciła się z wnioskiem o udzielenie informacji o stanie jej sprawy i wbicie stempla do paszportu; 30 maja 2018 r. strona przedłożyła do akt sprawy zezwolenie na pracę typ A nr 24517/17 Wojewody z dnia 6 kwietnia 2018 r. wraz z kopią informacji starosty; zawiadomieniem z 31 lipca 2018 r. Wojewoda poinformował stronę o pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku o pobyt czasowy i pracę (strona osobiście odebrała zawiadomienie 7 sierpnia 2018 r.); 13 sierpnia 2018 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku; informowała, że nie wiedziała, iż jej wniosek w dalszym ciągu posiadał braki formalne, gdyż - jak zapewniał ją jej pracodawca - przedmiotowy załącznik nr 1 został wypełniony i złożony w wyznaczonym terminie i tym samym uzupełniono braki formalne w ustawowo przewidzianym terminie; 13 września 2018 r. strona poinformowała organ o zmianie pracodawcy przedkładając nowe dokumenty; 29 października 2018 r. strona dołączyła do akt sprawy kopię informacji starosty

i potwierdzenie posiadania ubezpieczenia zdrowotnego; 31 października 2018 r. do organu wpłynęło ponaglenie złożone przez pełnomocnika strony, które - pismem z 19 marca 2020 r. - Wojewoda przekazał wraz z odpisami akt sprawy do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców; 30 stycznia 2019 r. strona przedłożyła do akt sprawy zezwolenie na pracę typ A nr 227/18 z 10 stycznia 2019 r.; pismem z 17 stycznia 2019 r. (data wpływu do organu: 4 lutego 2019 r.) pełnomocnik strony wniósł

o udzielenie informacji o sprawie; 1 kwietnia 2019 r. strona złożyła skargę na Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we W.; 16 kwietnia 2019 r. strona przedłożyła do akt umowę o pracę zawartą

1 marca 2019 r.; 25 listopada 2019 r. do sprawy przystąpił - powołany przez stronę - nowy pełnomocnik; pismem z 14 lutego 2020 r. (data wpływu do organu: 24 lutego 2020 r.) strona wniosła za pośrednictwem Wojewody skargę do na bezczynność/ przewlekłość organu; postanowieniem z 19 marca 2020 r., czyli już po wniesieniu niniejszej skargi, Wojewoda odmówił stronie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o pobyt czasowy i pracę.

W przekonaniu Sądu, nie można zaakceptować sytuacji, w której organ administracji dokonuje wstępnej oceny formalnej wniosku - jego kompletności (zaczyna działać, podejmuje pierwszą w sprawie czynność) po ponad dwóch miesiącach od jego wpływu, tj. kiedy sprawa winna być już finalnie załatwiona mając na uwadze terminu z art. 35 k.p.a., a następnie pół roku zwleka z zawiadomieniem strony o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku. Organ zwlekał także 20 miesięcy z załatwieniem wniosku strony o przewrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku (wniosek rozpoznał już po wniesieniu skargi na przewlekłość) a 17 miesięcy

z przekazaniem wg właściwości ponaglenia strony. Nadto, organ bezsprzecznie nie wykonywał również prawidłowo (terminowo) dyspozycji art. 36 k.p.a., tj. nie informował strony skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie i nie wskazywał nowego terminu jej załatwienia. Ignorował ponadto wielokrotnie prośby strony i jej pełnomocnika o udzielenie informacji o stanie sprawy (nie rozpoznawał skarg na jego działanie).

Powyższe stanowi, że w tej sprawie Wojewoda prowadził postępowanie przewlekle, naruszając zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 k.p.a.

W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co orzeczono w pkt. I sentencji wyroku.

Biorąc zaś pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, Sąd uznał (pkt II sentencji wyroku), że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę miało miejsce z niewątpliwie rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego

z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli również terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Poza tym, rażące opóźnienie

w podejmowanych przez organ czynnościach winno być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Sytuacja, w której strona czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie, na podjęcie pierwszej czynności formalnej a dalej na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej (realizację innych wyżej przywołanych czynności), nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej.

Nie stanowią usprawiedliwienia postawy organu - powtarzane od wielu miesięcy - tłumaczenia, że liczba wniosków o pozwolenie na pracę i pobyt dla cudzoziemców jest bardzo duża, że następuje fluktuacja pracowników oraz że czynione są starania dla poprawy mobilności organu w tym zakresie (organizacja nowych stanowisk do obsługi wniosków cudzoziemców, przesunięcia kadrowe itp.). Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy bowiem do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki.

Z uwagi na prawidłowe załatwienie sprawy zainicjowanej wnioskiem strony skarżącej zawiadomieniem z 31 lipca 2018 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy (pkt III sentencji wyroku).

Sąd zauważa, że - ubiegając się o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę - strona skarżąca złożyła niekompletny (pozbawiony załącznika nr 1) wniosek w tym przedmiocie. Organ prawidłowo zatem - powołując art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach - wezwał stronę do usunięcia tego braku formalnego, tj. dostarczenia wypełnionego przez pracodawcę załącznika nr 1 do wniosku (pouczył, że nieusunięcie tego braku będzie skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania). Skoro, w odpowiedzi na to wezwanie, strona złożyła - wypełniony przez jej pracodawcę - niekompletny, czyli faktycznie niewypełniony, załącznik nr 1 (niewypełniony w cz. III pkt 3 - str. 3 "podstawa prawna wykonywania pracy przez cudzoziemca"), to organ był uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zdaniem Sądu, złożenie niekompletnego załącznika, tj. pozbawionego informacji, o której wprost stanowi art. 106 ust. 1a pkt 2 lit. c/ ustawy o cudzoziemcach, potwierdza nieusunięcie braku wniosku dające organowi podstawę do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Według Sądu, organ nie był obowiązany do wielokrotnego wzywania strony do uzupełnienia tego samego braku wniosku.

W ocenie Sądu, powyższego nie zmienia tłumaczenie strony, że nie była ona świadoma, że pracodawca nieprawidłowo wypełnił wniosek.

W tym miejscu Sąd zauważa, że postanowienie odmawiające przewrócenia terminu do uzupełniania w/w braku formalnego wniosku zostało wydane już po wniesieniu niniejszej skargi i że strona została pouczona przez organ o możliwości jego zaskarżenia w drodze zażalenia.

Z uwagi na powyższe, Sąd umorzył w tej sprawie postępowanie w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3

w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).

Na wniosek strony skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2.000 zł (pkt IV sentencji wyroku),

o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Stwierdził, że kwota ta będzie adekwatna

w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się, nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt

i pracę na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty przez organ posłuży zwalczeniu przewlekłości organu (zdyscyplinuje organ). Sąd uznał przy tym, że żądana przez stronę skarżącą kwota jest zbyt wygórowana.

W ocenie Sądu, zasądzona kwota 2.000 zł: z jednej strony zrekompensuje stronie skarżącej negatywne przeżycia psychiczne i krzywdy moralne związane

z przewlekłością organu w postępowaniu oraz z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki; z drugiej, będzie stanowiła sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania; po trzecie, jest potrzebna dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygnięcia skargi na przewlekłość, tj. zwalczania przewlekłości organu oraz jego zdyscyplinowania.

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd orzekł jak w pkt l-IV sentencji wyroku. O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).

Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.