Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 15/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Orzeczono o wymierzeniu grzywny za bezczynność-art. 149 par. 2 P.P.S.A.
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 57 ust. 1 lit a i f; art. 77 ust. 2, art. 78 ust. 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie nierozpoznania skargi na naruszenie zasad przetwarzania danych osobowych 1) stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu skargi z dnia 3 marca 2022 r. na nieprawidłowości w zakresie przetwarzania danych osobowych; 2) stwierdza, że bezczynności organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierza Prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 4) oddala skargę w pozostałym zakresie; 5) zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego K. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga K.K. ( dalej jako: "skarżący", "strona") na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych ( dalej jako: " Prezes UODOP", "organ") w przedmiocie nierozpoznania wniosku na naruszenie zasad przetwarzania danych osobowych.

Powyższa skarga została złożona w następującym stanie sprawy:

W dn. 3 oraz 7 marca 2022 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęły skargi K. K. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Dyrekcję Generalną Lasów Państwowych ( dalej jako: "DGLP"), z siedzibą w [...], przy ul. [...]polegające na udostępnieniu przez rzecznika prasowego ww. instytucji danych dotyczących przyczyny rozwiązania z wymienionym stosunku pracy na rzecz redakcji [...].

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych po przeprowadzeniu analizy wskazanych powyżej skarg K. K. 27 lipca 2022 r. wezwał DGLP do złożenia pisemnych wyjaśnień oraz poinformował Skarżącego o podjętych w tej sprawie czynnościach. DGLP udzielił odpowiedzi na pismo Prezesa UODO 3 sierpnia 2022 r. Skarżący 4 grudnia 2022 r. złożył ponaglenie, w którym wezwał Prezesa UODO do podjęcia niezwłocznych czynności w sprawie oraz przedłożył nowe dowody na potwierdzenie jego stanowiska, wskazanego w skardze.

W dn.6 grudnia 2022 r. Organ skierował do stron postępowania pismo informujące o zgromadzeniu materiału wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. W tych pismach strony zostały pouczone o przysługującym im prawie do wglądu w akta sprawy w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma.

W dn. 15 grudnia 2022 r., 26 grudnia 2022 r. oraz 27 grudnia 2022 r. Skarżący wysłał

pisma, w których przedstawił swoje ostatecznie stanowisko w sprawie oraz przedstawił swoje żądania, które w jego ocenie powinny zostać uwzględnione w decyzji administracyjnej przez Prezesa UODO.

W dn. 14 stycznia 2023 r. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa UODO skargę na bezczynność organu w przedmiocie nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Dyrekcję Generalną Lasów Państwowych wskazanych w jego skardze do organu w dn. 3 marca 2022 r.

W treści skargi skarżący zarzucił Prezesowi UODO rażące naruszenie art. 35 §3 oraz 36 kpa polegające na niezałatwieniu sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w ciągu miesiąca.

Skarżący zarzucił organowi, tj. Prezesowi UODO naruszenie przepisu art. 62 ustawy z dn. 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych polegające na braku zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie organu do rozpatrzenia skargi w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku,

2. stwierdzenie rażącej bezczynności Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych,

3. przyznanie od organu administracji na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 25 000 zł w celu zrekompensowania, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku jakiego doznał na skutek bezczynności organu, a następnie przewlekłego działania,

4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi K. K. podniósł, że we wskazanych okolicznościach sprawy Prezes UODO dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania wszczętego na podstawie jego skargi w przedmiocie nieprawidłowości przetwarzania jego danych osobowych przez DGLP, a bezczynność organu miała charakter rażący.

Skarżący wskazał, że z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w sprawie z jego skargi z dn. 3 marca 2022 r. na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych, organ nie zakończył postępowania w tej sprawie, mimo upływu niemal pół roku od dnia wszczęcia postępowania (lipiec 2022 r.) i ponad miesiąc od zawiadomienia strony postępowania, w wyniku jej ponaglenia, o zebraniu całego materiału dowodowego (06.12. 2022 r.), ani nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. i art. 62 u.o.d.o., co uzasadnia, w ocenie skarżącego, stwierdzenie bezczynności Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w niniejszej sprawie.

Długość trwania postępowania, niewypełnienie obowiązku z art. 36 k.p.a. i art. 62 u.o.d.o., świadczą w ocenie skarżącego nie tylko o zaistnieniu stanu bezczynności, ale i stanu bezczynności kwalifikowanej.

Podkreślił, że obowiązek z art. 36 k.p.a. ciąży na organie niezależnie od tego czy zwłoka nastąpiła z przyczyn od organu zależnych czy też niezależnych.

Uzasadniając wniosek w odniesieniu do przyznania na jego rzecz kwoty pieniężnej podniósł, że sprawa, w której organ tak długo pozostaje bezczynny, dotyczy konstytucyjnego prawa do ochrony danych osobowych (art. 51 Konstytucji), a skarżący przez okres 10 miesięcy, oczekuje na jej rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę organ Prezes UODO wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.

Przede wszystkim organ wskazał, że w sprawie została w dn. 25 stycznia 2023 r. wydana decyzja znak [...]. na mocy której organ odmówił uwzględnienia wniosku K. K. z dn. 3 marca 2022 r.

W ocenie Prezesa UODO zgodnie z art. 78 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, L 119, 4 maja 2016 r., str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23 maja 2018 r., str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4 marca 2021 r., str. 35), zwanego dalej RODO, organ nadzorczy zobligowany jest do poinformowania osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi.

W rozpoznawanej sprawie Prezes UODO podniósł, że organ starał się podejmować w przedmiotowej sprawie czynności możliwie szybko. Pierwsze czynności zostały podjęte przez organ w terminie czterech miesięcy od wpływu skargi do urzędu, wówczas Skarżący otrzymał informację o wszczęciu postępowania w sprawie.

Ponadto organ podniósł, że wskazane powyżej przepisy RODO należy stosować bezpośrednio przed przepisami k.p.a., co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych wskazane w treści odpowiedzi na skargę.

Odnosząc się do wywodów skargi w zakresie okresów bezczynności organu w prowadzeniu postępowania, organ wskazał, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest jedynym i centralnym organem powołanym do zajmowania się szeroko rozumianą tematyką ochrony danych osobowych, bez jednostek pomocniczych/terytorialnych. Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpływa wiele skarg w zakresie ochrony danych osobowych, z których każda rozpatrywana jest indywidualnie według kolejności wpływu.

Co więcej rozwój pandemii wirusa SARS-CoV-2 skutkujący licznymi zachorowaniami

wśród pracowników Urzędu oraz koniecznością odbywania przez nich kwarantanny

skutkował wydłużeniem czasu rozpatrywania spraw. Okoliczności te, pomimo starań

organu niwelowania ich negatywnych skutków, pozostają od niego niezależne.

Mając na uwadze Prezes Urzędu wskazuje, iż w żadnym razie nie uchylał się od wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przeciwnie - organ do spraw ochrony danych osobowych przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną, a następnie 25 stycznia 2023 r. wydał decyzję administracyjną. Podkreślić wymaga, że wniesione przez Skarżącego ponaglenie zostało niezwłocznie uwzględnione i organ poinformował Skarżącego o zebranym materiale dowodowym, a następnie opracowany został projekt decyzji administracyjnej, która została ostatecznie wydana w krótkim czasie po wpłynięciu skargi na bezczynność.

W kontekście powyższego, w ocenie organu, skarga Skarżącego na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest bezzasadna, bowiem czynności podejmowane przez organ miały na celu zbadanie wszystkich okoliczności mogących

mieć wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie zaś Prezes Urzędu

podejmował je możliwie najszybciej, a decyzja została ostatecznie wydana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Jak stanowi art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy P.p.s.a nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy ani w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, zwanej dalej: "u.o.d.o."), jak również rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. Seria L. rok 2016 nr 119 str. 1 z dnia 2016.05.04 z późn. zm. – dalej "RODO", które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., w postępowaniach prowadzonych przez Prezesa UODO, stosuje się przepisy k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o.

W myśl art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym – w myśl § 3 tego przepisu – załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie, zgodnie ze szczególnym przepisem art. 78 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, termin rozpatrzenia skargi dotyczącej ochrony danych osobowych bądź poinformowania osoby, której dane dotyczą o postępach lub efektach rozpatrywania skargi – wynosi trzy miesiące.

Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarga z dn. 3 marca 2022 r. wszczynająca postępowanie przed Prezesem UODO została rozpoznana decyzją z dn. 25 stycznia 2023 r.

W konsekwencji brak jest podstaw do zobowiązania Prezesa UOD|O do rozpatrzenia skargi K. K..

Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, w toku postępowania wystąpiły okresy bezczynności organu w czasie których postępowanie pozostawało bez biegu. Od daty wpływu skargi z dn. 3 marca 2022 r. do daty wezwania przez organ GDLP do złożenia wyjaśnień oraz zajęcia stanowiska ( z dn. 27 lipca 2022 r.) upłynęło ponad 5 miesięcy. Następnie do daty ponaglenia złożonego przez skarżącego (4 grudnia 2022 r.) sprawa pozostawała bez biegu, tj. przez okres 4 miesięcy.

Dopiero po interwencji skarżącego z wykorzystaniem środka w postaci ponaglenia, organ w dn. 6 grudnia 2022 r. powiadomił stronę o stanie sprawy, zgromadzeniu materiału dowodowego i pouczył o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz możliwości wglądu w akta sprawy. Następnie po upływie prawie dwóch miesięcy w dn. 25 stycznia 2023 r. organ wydał w sprawie decyzję rozstrzygającą skargę strony. Jest to bez wątpienia, w kontekście zaprezentowanego przebiegu postępowania, bezczynność organu w prawidłowym sprawnym i bez zbędnej zwłoki prowadzeniu postępowania w sprawie.

Jednocześnie powyższy stan sprawy, w ocenie Sądu, pozwala zakwalifikować ww. działanie organu jako bezczynność w kwalifikowanej postaci, tj. z rażącym naruszeniem przepisów procedury.

W świetle powyższego nie sposób przyjąć, że organ dotrzymał trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 78 ust. 2 RODO.

Wyjaśnić nadto należy, iż Sąd nie podziela stanowiska Prezesa UODO, że przepis art. 78 ust. 2 RODO jest przepisem szczególnym względem uregulowań Kodeksu postepowania administracyjnego, a tym samym organ ten nie jest związanym terminami załatwienia sprawy określonymi w k.p.a., a jedynie ma obowiązek informować stronę o podejmowanych czynnościach w jej sprawie w odstępach czasu nie przekraczających trzech miesięcy.

Powołany przepis pozostaje w związku z art. 77 ust. 2 RODO i art. 57 ust. 1 lit. f RODO, w którym to mowa jest o informowaniu skarżącego – w rozsądnym terminie – o postępach i wynikach prowadzonych postępowań, w szczególności jeżeli niezbędne jest dalsze prowadzenie postępowań lub koordynacja działań z innym organem nadzorczym. Sam zaś przepis art. 78 ust. 2 RODO daje każdej osobie której dane dotyczą, prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem - bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej - jeżeli organ nadzorczy (Prezes UODO), nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77.

Z przepisów art. 57 ust. 1 lit. a i lit. f RODO wynika m.in., iż procedura, w ramach której prowadzone są postępowania zainicjowane skargą wniesioną przez osobę, której dane dotyczą, określana jest przez poszczególne państwa członkowskie Unii Europejskiej. Pozostawienie w tym zakresie państwom członkowskim autonomii jest wyrazem realizacji zasady autonomii proceduralnej państw członkowskich. W tej sytuacji, skargi są wnoszone i rozpatrywane na podstawie przepisów proceduralnych obowiązujących w danym państwie członkowskim UE.

Art. 60 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych stanowi, że postępowanie w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, zwane dalej "postępowaniem", jest prowadzone przez Prezesa Urzędu.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych jest jednym z postępowań administracyjnych przed Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych. O takim jego charakterze rozstrzyga art. 7 ust. 1 ww. ustawy o ochronie danych osobowych, który postępowania z rozdziałów 4-7 i 11 tej ustawy kwalifikuje jako administracyjne i przewiduje w sprawach w niej nieuregulowanych stosowanie do tych postępowań Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy przy tym zauważyć, że ustawodawca w art. 7 ust. 1 cyt. ustawy nie przewiduje stosowania odpowiedniego, oznacza to zatem stosowanie przepisów K.p.a. wprost, z modyfikacjami wynikającymi z regulacji ustawy o ochronie danych osobowych.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że zaistniała bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Co prawda regulacje RODO mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Rażące naruszenie prawa jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu polegała, jak to już wykazano wyżej, na jego milczeniu wobec wniosku skarżącego, z dn. 3 marca 2022 r. i podejmowaniu czynności po wielomiesięcznych okresach pozostawania sprawy bez biegu.

Powyższe w ocenie Sądu daje podstawy do zdyscyplinowania organu przez wymierzenie grzywny w kwocie 500 zł (art. 149§2 p.p.s.a.).

Jednocześnie Sąd jako niezasadny ocenił wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej w kwocie 25.000 zł. Sąd uznał, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił powstania jakichkolwiek dolegliwości i niedogodności w związku z trwaniem postępowania w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O karze grzywny Sąd orzekł na podstawie art. 149§2 p.p.s.a. (pkt. 3 wyroku).Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., jak w punkcie 5 sentencji wyroku.