Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2077/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.25 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec,, sędzia WSA Anna Szymańska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2016 r. nr [...] wydane na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a."), art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1048) w związku z art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm., dalej również "rozporządzenie Nr 1013/2016 w sprawie przemieszczania odpadów"), art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Spółki [...] Sp. z o.o., z siedzibą pod adresem: [...], na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...], z [...] marca 2016 r., wzywające Spółkę [...] Sp. z o.o. do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 2 lit b rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadów o kodzie [...] w postaci mieszaniny części samochodowych o masie ok. 22,6 Mg, stanowiących zawartość kontenera Nr [...], wysłanych z Polski na terytorium [...], i zagospodarowanie ich na terenie Polski przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów o kodzie [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy.

W dniu 6 listopada 2015 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego [...] ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów w postaci mieszaniny części samochodowych o masie 22,6 Mg, stanowiących zawartość kontenera Nr [...], z Polski do [...].

Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej również "GIOŚ") 26 listopada 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami o kodzie [...] w postaci mieszaniny części samochodowych o masie ok. 22,6 Mg, stanowiących zawartość kontenera Nr [...], przez Spółkę [...] Sp. z o.o., będącą wysyłającym odpady, odpowiedzialnym za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium Polski na terytorium [...].

W toku postępowania skarżący pismem z 10 grudnia 2015 r. wyjaśnił, że towar znajdujący się w kontenerze Nr [...] nie stanowi odpadów. Natomiast towar ten stanowią używane części zamienne do pojazdów, które mają być przeznaczone do naprawy pojazdów kontrahenta ze [...], które to pojazdy podczas wykonywania swojej pracy uległy kolizjom lub uszkodzeniom. Do ww. pisma zostały załączone kopie dokumentów w postaci: oświadczenia Spółki [...] Sp. z o.o. z 13 listopada 2015 r., dokumentacji fotograficznej, pisma [...] w [...] z 13 listopada 2015 r., zaświadczenia stacji demontażu [...] z [...] o zdemontowaniu ww. samochodów ciężarowych z 4 listopada 2015 r., samochodowego kontenerowego listu przewozowego, oświadczenia Spółki [...] Sp. z o.o. z 3 listopada 2015 r. w kwestii, iż ładunek załadowany do kontenera nie stanowi odpadu, faktury [...], specyfikacji sprzedawanego towaru (do faktury [...]), oświadczenia Spółki [...] Sp. z o.o. z 9 listopada 2015 r., dotyczącego błędnego zapisu w dokumentach handlowych, faktury VAT wystawionej przez stację demontażu [...] z [...] w dniu 3 listopada 2015 r., przekreślonej faktury VAT [...], przekreślonej specyfikacji sprzedawanego towaru (do faktury VAT [...] oraz FS [...]) oraz potwierdzenia wywozu ([...]).

Główny Inspektor Ochrony Środowiska po przeanalizowaniu zgromadzonej w sprawie dokumentacji, podtrzymał swoje stanowisko w kwestii uznania przedmiotów postępowania za odpady i wydał w dniu 16 marca 2016 r. postanowienie znak: [...], na które skarżąca wniosła zażalenie. Pismem z 12 maja 2016 r. skarżąca przedłożyła dodatkowe dokumenty w postaci postanowienia o umorzeniu dochodzenia, wydanego przez Komisariat Policji VI w [...] (sygn. akt [...]) w sprawie wywozu odpadów z dnia 26 stycznia 2016 r. - celem włączenia do akt sprawy i przeprowadzenia zeń dowodu.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska po dokonaniu analizy zażalonego postanowienia w odniesieniu do materiału dowodowego oraz do zarzutów przedstawionych w zażaleniu stwierdził, że zgodnie z dokumentem [...] w kontenerze Nr [...] przewożono: ciągnik samochodowy niekompletny bez kabiny, rozmontowany na czas transportu, używany marki: [...] (VIN: [...]), o masie 3,0 Mg, samochód ciężarowy, rozmontowany na czas transportu, używany marki: [...] (VIN: [...]), o masie 4,7 Mg, samochód ciężarowy, bez kabiny, rozmontowany na czas transportu, używany marki: [...] (VIN: [...]), o masie 3,2 Mg, samochód ciężarowy, rozmontowany na czas transportu, używany marki: [...] (VIN: [...]), o masie 3,9 Mg, samochód ciężarowy, bez kabiny, rozmontowany na czas transportu, używany marki: [...] (VIN: [...]), o masie 3,6 Mg oraz ciągnik samochodowy, bez kabiny, rozmontowany na czas transportu, używany marki: [...] (VIN: [...]), o masie 4,1 Mg. Potwierdzenie powyższego stanowią znajdujące się w materiale dowodowym kopie faktur VAT Nr [...] i Nr [...] oraz specyfikacja sprzedawanego towaru z 3 listopada 2015 r. Ww. pojazdy zdemontowane zostały w stacji demontażu [...] z [...] w dniu 3 listopada 2015 r. , co potwierdza załączone do dokumentacji zaświadczenie ww. firmy z 4 listopada 2015 r.

Pismem z 10 listopada 2015 r. Spółka [...] Sp. z o.o. w [...] działając z upoważnienia Spółki [...] Sp. z o.o. wystąpiła do Urzędu Celnego w [...], Oddziału Celnego [...] z wnioskiem o korektę całości zgłoszenia eksportowego [...], w związku z niewłaściwie załączoną dokumentacją do odprawy celnej przez eksportera.

Po korekcie zgłoszenia [...], specyfikacja sprzedawanego towaru, wykazanego na fakturze Nr [...] z [...] listopada 2015 r., przedstawia, iż zawartość kontenera Nr [...] stanowią części pojazdów w postaci: 2 szt. kabin samochodów ciężarowych, 6 szt. silników samochodowych, 6 szt. skrzyń biegów, 6 szt. foteli wyposażenia kabiny, 2 szt. elementów wyposażenia kabiny, 6 szt. chłodnic silnika, 10 szt. resorów warstwowych, 10 szt. drzwi kabiny, 5 szt. filtrów powietrza, 5 szt. wałów napędowych, 5 szt. atrap przednich kabiny, 3 szt. osi tylnych samochodu ciężarowego, 6 szt. zderzaków przednich samochodu ciężarowego oraz szeregu innych drobnych części i detali.

W ocenie organu, analiza dokumentacji fotograficznej załączonej do materiału dowodowego wskazuje jednak, iż ww. zdemontowane części samochodowe, pochodzące ze zdemontowanych pojazdów ciężarowych, zgodnie z ww. zaświadczeniem stacji demontażu [...] z [...], załadowane zostały do kontenera luzem, bezładnie, bez posegregowania oraz bez zabezpieczenia (zwłaszcza silników) przed dalszymi uszkodzeniami w trakcie transportu morskiego (narażenie na niekontrolowane przemieszczenie zawartości kontenera względem siebie w trakcie rejsu).

W stanie faktycznym ustalonym w sprawie, organ podzielił stanowisko zaprezentowane w postanowieniu organu I instancji, że z uwagi na sposób załadunku ww. części (nieposortowane, niezabezpieczone przed uszkodzeniami mechanicznymi) należy uznać, iż części stanowiące zawartość kontenera Nr [...] nie posiadają walorów części zamiennych, przeznaczonych do ponownego użycia zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, a stanowią jedynie mieszaninę używanych części samochodowych o walorach złomu samochodowego. Części przeznaczone do ponownego użytku, a w szczególności silniki, winny być zabezpieczone przed możliwymi uszkodzeniami, zapakowane w skrzynie drewniane lub w inny sposób zabezpieczone, co w rozpatrywanym przypadku nie miało miejsca.

Wyżej opisane okoliczności wskazują w ocenie organu, iż dysponent ww. przedmiotów, ładując je do kontenera w sposób bezładny, a także nie zabezpieczając części przed uszkodzeniem w transporcie, nie widząc dla omawianych części możliwości ich wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, pozbył się ww. części na rzecz arabskiego odbiorcy, co stanowi przesłankę do uznania ww. części za odpady w myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zgodnie z którym przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany".

Organ nie podzielił stanowiska strony, że części stanowiące zawartość kontenera nie zostały załadowane tak jak złom metalowy. Dokumentacja fotograficzna jednoznacznie wskazuje w ocenie organu, że przedmioty umieszczone zostały w kontenerze nie w sposób w jaki powinien być transportowany pełnowartościowy towar, tj. zabezpieczony oraz posegregowany, lecz w sposób w jaki umieszcza się złom metalowy, tj. nasypowo, w postaci wymieszanej. Taki sposób załadunku towaru wyraźnie wskazuje, iż towar ten nie posiada walorów części zamiennych, przeznaczonych do ponownego użycia zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, a stanowi jedynie mieszaninę używanych części samochodowych o walorach złomu samochodowego.

Organ wskazał, że nie kwestionuje, iż odpady mogą i stanowią przedmiot swobodnego handlu oraz przedstawiają pewną wartość handlową. Fakt, że odpady stanowią przedmiot transakcji handlowej, nie pozbawia ich statusu odpadu. A obrót handlowy odpadami, w sytuacji, gdy wiąże się z ich międzynarodowym przemieszczaniem, wymaga spełnienia wymagań formalno-prawnych, obowiązujących w tym zakresie.

Odnosząc się do dołączonego do akt sprawy postanowienia Komisariatu Policji [...] w [...], o umorzeniu dochodzenia w sprawie wywozu odpadów z dnia 26 stycznia 2016 r, organ stwierdził, że kompetencje do kwalifikowania przedmiotów za odpady ma Główny Inspektor Ochrony Środowiska a nie organy policji. Organy policji prowadziły postępowanie w oparciu o przepisy art. 183 § 4 - Kodeksu karnego, natomiast postępowanie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska prowadzone jest w trybie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przy czym postępowania te prowadzone są niezależnie od siebie.

Według załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów, jak i rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, odpady w postaci ww. mieszaniny części samochodowych klasyfikuje się pod kodem [...] - "inne niewymienione elementy". Odpady sklasyfikowane pod kodem 16 01 22 zostały wyszczególnione jako opady inne niż niebezpieczne w załączniku V do rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów.

W odniesieniu do odpadów sklasyfikowanych pod kodem [...] według rozporządzenia w sprawie katalogu odpadów, zgodnie z art. 37 ww. rozporządzenia (WE) 1013/2006 Komisja Europejska wystosowała do państw nie należących do OECD zapytania dotyczące wywozu odpadów ze Wspólnoty do odzysku w tych państwach oraz stosowanych procedur kontrolnych. Wysyłanie odpadów do krajów nie należących do OECD jest regulowane Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1418/2007 z 29 listopada 2007 r. dotyczące wywozu w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów wymienionych w załączniku III lub IIIA rozporządzenia (WE) 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady do pewnych państw, których nie obowiązuje decyzja OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów. [...] odpowiedziały na zapytanie UE. [...] wprowadziły zakaz przywozu wszelkich odpadów wymienionych w załączniku III oraz wszelkich mieszanin odpadów wymienionych w załączniku IIIA do ww. rozporządzenia Nr 1013/2006. Zatem zgłoszenie wywozu odpadów objętych ww. postępowaniem należy uznać za przemieszczenie odpadów wbrew zakazowi, zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. f ww. rozporządzenia 1013/2006, bez zastosowania procedury uprzedniego zgłoszenia i zgody. Przemieszczenie to wypełnia więc definicję przemieszczenia nielegalnego zgodnie z art. 2 pkt. 35 lit. a ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2016 r. wniosła [...] Sp. z o.o. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt. 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013 poz. 21- z późn. zm.) oraz art. 25 ustawy z 28 lipca 2015 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. 2015, poz. 1048- z późn zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż towary znajdujące się w kontenerze Nr [...] w postaci używanych części zamiennych do pojazdów stanowią odpady w rozumieniu ww. ustawy, przez co w przypadku ich przewozu do [...] mają zastosowanie przepisy dot. nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów,

- przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na ich niezastosowaniu w sprawie, nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wadliwej, jednostronnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do sklasyfikowania towarów znajdujących się w kontenerze Nr [...] jako odpadów i wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ich nielegalnego wywozu z terenu Rzeczpospolitej Polski do [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z [...] marca 2016 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2016 r. i utrzymane nim w mocy postanowienie własne z [...] marca 2016 r., wzywające Spółkę [...] do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 2 lit b rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadów o kodzie [...] w postaci mieszaniny części samochodowych o masie ok. 22,6 Mg, stanowiących zawartość kontenera Nr [...], wysłanych z Polski na terytorium [...] i zagospodarowanie ich na terenie Polski przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów o kodzie 16 01 22 odpowiada prawu.

Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było to, czy zawartość kontenera Nr [...] w postaci: 2 szt. kabin samochodów ciężarowych, 6 szt. silników samochodowych, 6 szt. skrzyń biegów, 6 szt. foteli wyposażenia kabiny, 2 szt. elementów wyposażenia kabiny, 6 szt. chłodnic silnika, 10 szt. resorów warstwowych, 10 szt. drzwi kabiny, 5 szt. filtrów powietrza, 5 szt. wałów napędowych, 5 szt. atrap przednich kabiny, 3 szt. osi tylnych samochodu ciężarowego, 6 szt. zderzaków przednich samochodu ciężarowego oraz szeregu innych drobnych części i detali stanowi odpad, czy też nie.

Sąd podzielił w sprawie stanowisko organu, uznającego ww. części za odpady.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, ze zm.) przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Kluczowe znaczenie w definicji odpadu ma pojęcie "pozbycia się", które nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Jednocześnie uznaje się, że nie ma powodu, aby je rozumieć inaczej niż w języku potocznym, jako odsunąć coś od siebie, uwolnić się od czegoś. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 960/08 (dostępnym w bazie orzeczeń NSA) wskazał, że pojęcie "pozbycia się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Analizy wymaga, czy w warunkach przedmiotowej sprawy, części stanowiące zawartość kontenera Nr [...], mogą być zakwalifikowany jako odpad w rozumieniu definicji odpadu zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Z akt administracyjnych wynika, że zawartość kontenera Nr [...] stanowiły zdemontowane w dniu 3 listopada 2015 r. w stacji demontażu pojazdów [...] Sp. z o.o. w [...] części pochodzące z sześciu pojazdów, wyszczególnionych w zaświadczeniu ww. stacji demontażu z 4 listopada 2015 r. Pojazdy te zostały zakupione w dniu 3 listopada 2015 r. przez [...] od firmy [...] Sp. z o.o. Części pochodzące z demontażu pojazdów zostały załadowane do kontenera luzem, bezładnie, bez posegregowania oraz bez zabezpieczenia przed uszkodzeniami w trakcie transportu morskiego. Potwierdza to dokumentacja fotograficzna dołączona do akt sprawy. Wyżej opisany sposób załadunku, udokumentowany na fotografiach, świadczy, że części stanowiące zawartość kontenera zostały załadowane jak złom metalowy, nasypowo w postaci wymieszanej. W tej sytuacji, prawidłowo organ uznał, że z uwagi na sposób załadunku części te nie posiadają walorów części zamiennych, przeznaczonych do ponownego użycia zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, a stanowią mieszaninę używanych części samochodowych o walorach złomu samochodowego.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że brak jest podstaw do kwestionowania poczynionych ustaleń organu orzekającego, które doprowadziły do stwierdzenia, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), jak i rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, będące przedmiotem transportu części pochodzące ze zdemontowanych pojazdów samochodowych zakwalifikowane zostały jako odpady w postaci mieszaniny części samochodowych pod kodem [...] - inne niewymienione elementy.

W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że przedmiotem obrotu pomiędzy [...] Sp. z o.o. a [...] były pojazdy samochodowe, co potwierdzają faktury z 20 lipca 2015 r. i 3 listopada 2015 r. Pojazdy te zostały zdemontowane w stacji demontażu pojazdów [...] Sp. z o.o. Zatem z chwilą zdemontowania, pojazdy te utraciły dotychczasowe przeznaczenie. Pojazdy te po przekazaniu ich do stacji demontażu, zostały trwale wycofane z eksploatacji. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 803, ze zm.) pojazd wycofany z eksploatacji jest odpadem w rozumieniu przepisów o odpadach. Oddanie pojazdu do stacji demontażu jest jego pozbyciem się w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Części pochodzące ze zdemontowanych pojazdów również są odpadem, który to odpad może być przedmiotem obrotu. Fakt, że odpady stanowią przedmiot transakcji handlowych, nie pozbawia ich statusu odpadu. Słusznie organ wskazał, że obrót handlowy odpadami, w sytuacji gdy wiąże się z ich międzynarodowym przemieszczaniem, wymaga spełnienia wymagań formalno-prawnych obowiązujących w tym zakresie.

Oznacza to, że w świetle wykładni art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zastosowanej w stanie faktycznym sprawy, zawartość kontenera Nr [...], zasadnie została uznana przez organ za odpad a nie części zamienne nadające się do ponownego użycia. Sposób załadunku transportowanych części świadczy, że w tym przypadku nie mamy się do czynienia z pełnowartościowym towarem. Przewożone części pozbawione jakiegokolwiek zabezpieczenia przed uszkodzeniami nie posiadają walorów części zamiennych, przeznaczonych do ponownego użycia zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, a stanowią, jak ustalił organ, mieszaninę używanych części samochodowych o walorach złomu samochodowego. Inspekcja Ochrony Środowiska jest wyspecjalizowanym organem, powołanym do badania i oceny stanu środowiska. Pracownicy Inspekcji posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań (także zadań wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej. Organ zasadnie zakwalifikował będące przedmiotem transportu części samochodowe jako odpady. Dowody zebrane przez organ były wystarczające do tej kwalifikacji i brak jest podstaw do twierdzenia, by w ustalonym w sprawie stanie faktycznym organ zobowiązany był zwrócić się do biegłego o wydanie opinii na podstawie art. 84 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006 – Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Stosownie zaś do art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Stosownie zaś do art. 24 ust. 2 lit. b rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi zgłaszający, właściwy organ wysyłki zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną odebrane przez podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia.

Zgodnie zaś z art. 2 pkt 15 lit. a rozporządzenia nr 1013/2006 "zgłaszający" oznacza w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego - każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczanie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia. W okolicznościach przedmiotowej sprawy [...] Sp. z o.o. jest podmiotem wysyłającym odpady z Polski na terytorium [...], wbrew zakazowi, stając się podmiotem odpowiedzialnym za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczanie.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.