Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 573/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 13 stycznia 2012 r. M. D. wystąpił do Prezydenta Miasta B. (dalej: Prezydent) z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i osadnika na działce nr [...] w B., obręb [...].

Prezydent, po sprawdzeniu uzupełnionego projektu budowlanego, decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji z uwagi na brak zgodności projektu z ustaleniami planu miejscowego oraz brak dostępu do drogi publicznej. W wyniku odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku i przeanalizowaniu akt sprawy Prezydent decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 35 ust.3 art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 k.p.a. ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] r., nr [...], poz. [...]) w jednostce urbanistycznej "U,Z-2", gdzie przeznaczenie terenu przyjęto jako: "usługi turystyki i gastronomii i tereny zieleni nie urządzonej, ogrodów, sadów i łąk - adaptacja dla potrzeb funkcji zabytkowego budynku lub utrzymanie funkcji mieszkaniowej —dopuszcza się budowę jednego domu mieszkalnego, jednorodzinnego lub pensjonatowego" (§10 pkl 1 lit. b). W jednostce "U,Z-2" parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu przyjęto m.in. "budynek mieszkalny lub pensjonatowy należy usytuować w części północno-wschodniej działki nr [...], w odległości ok. l0 m od granicy z jednostką WS-1 (potok [...]) oraz min. 20m od obiektu zabytkowego (§10 pkt 5 lit. b ww. planu). Zdaniem organu I instancji, przedłożony projekt budowlany zakłada lokalizację projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w części północno-zachodniej działki nr [...], co jest niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nawet w przypadku uznania, że dla nieruchomości o nr ewidencyjnych [...] i [...], powstałych w wyniku podziału sądowego, obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. i wymagania określone wskazanym planem w §10 ust. 5 lit. b) to przyjąć należy, że zapisy te dotyczą możliwości ulokowania przedsięwzięcia inwestycyjnego na północno-wschodniej części działki powstałej w wyniku sądowego podziału działki nr [...], tj. działki nr [...]. Możliwość zabudowy istnieje w części odpowiadającej miejscu dopuszczonym do zabudowy postanowieniami planu dotyczącymi pierwotnej działki o nr [...].Organ podkreślił, że postanowienia planu określone w §10 ust. 5 lit. b) wyjątkowo precyzyjnie określają możliwość zabudowy, przewidując konkretne sytuowanie budynku mieszkalnego. Brak jest, zdaniem organu, możliwości przyjęcia wykładni rozszerzającej, umożliwiającej zastosowanie postanowień planu do nieruchomości stanowiącej działkę wydzieloną z działki o [...], zlokalizowaną w części północno-zachodniej. W konsekwencji nie jest możliwa zabudowa działki nr [...], znajdującej się w północno-zachodniej części terenu "U,Z-2".

W odwołaniu od tej decyzji M. D. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji

i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 kpa w związku z art. 7 kpa i art. 80 kpa przez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na nierozważeniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyprowadzeniu ustaleń faktycznych sprzecznych ze zgromadzonym materiałem w sposób przekraczający granicę swobodnej oceny dowodów, poprzez błędne przyjęcie, iż projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny nie jest zgodny

z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie Miasta B. odnoszącymi się do zabudowy działki nr [...], podczas gdy projekt inwestora dotyczy budynku usytuowanego na działce nr [...], a nie działce

nr [...]. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego,

w szczególności art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 5 ust. 1 pkt, 9 tej ustawy poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, że inwestor nie spełnił wymagań techniczno-budowlanych dotyczących realizacji budynku jednorodzinnego na działce nr [...] w B., w sytuacji, w której wszelkie wymagania wynikające z obowiązujących norm zostały przez inwestora spełnione

i projektowana budowa nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...]r.

W wyniku odwołania Wojewoda [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzielił jego ustalenia oraz dokonaną ocenę prawną. Jak wyjaśnił, Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt [...] na wniosek I. P. zniósł współwłasność działki nr [...], w wyniku czego powstały dwie działki nr [...] oraz nr [...]. Obecnym właścicielem działki nr [...] jest I. P. Jak wynika natomiast z przedłożonego wraz z wnioskiem oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego inwestor - M. D. - tytuł prawny do działki nr [...] wywodzi z ograniczonego prawa rzeczowego, tj. umowy zawartej z właścicielką P. W księdze wieczystej prowadzonej dla tej działki (nr [...]), w dziale III (prawa, roszczenia i ograniczenia), zawarto wpis o roszczeniu zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży działki nr [...] M. D. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego możliwy do zabudowy jest północno-wschodni fragment jednostki U,Z-1 obejmujący działkę nr [...]. Obecnie z uwagi na podział tejże działki, nowopowstała działka nr [...] zlokalizowana jest w części południowo- zachodniej jednostki planu oznaczonej symbolem U,Z-2. Tym samym niemożliwa jest zabudowa działki nr [...] w części południowo-zachodniej, pomimo zachowania przez inwestora pozostałych warunków określonych w planie miejscowym, tj. zachowania odległości od istniejącego obiektu zabytkowego jak i od granicy z jednostką WS-1 (potok [...]).

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko odwołującego się, że zapisy obowiązującego planu miejscowego są niejasne oraz nie uwzględniają dokonanego podziału pierwotnej działki [...], przez co uniemożliwiają zabudowę nowopowstałej działki nr [...]. Jednakże wyjaśnił, że w tym zakresie organy administracji architektoniczno-budowlanej stosownie do przepisu art. 14 ust. 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym są związane postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego i zobowiązane do jego stosowania, gdyż zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Jednocześnie poinformował odwołującego, że zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2013 poz. 594) może zainicjować dokonanie kontroli legalności uchwalonego przez organ gminy planu miejscowego przez sąd administracyjny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach, M. D. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...], a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

a nadto o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi w zasadzie powtórzono argumenty zawarte

w odwołaniu. Zaskarżonej decyzji dodatkowo zarzucono naruszenie art. 138 §1 pkt 1

i §2 kpa poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a to poprzez błędne utrzymanie

w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, w której organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego, nie rozpoznał istoty sprawy i nie wykonał wcześniejszych wskazań organu II instancji, a ponadto przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2, ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane w związku z art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi większych wątpliwości. Skarżący zamierzał zlokalizować dom jednorodzinny na działce nr [...], w części południowo-zachodniej. Zgodnie z postanowieniami miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia [... ]r., nr [...], opublikowaną w Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] r., nr [...], poz. [...]- w jednostce urbanistycznej "U,Z-2", gdzie leży przedmiotowa działka, jako przeznaczenie terenu przyjęto: "usługi turystyki i gastronomii i tereny zieleni nie urządzonej, ogrodów, sadów i łąk - adaptacja dla potrzeb funkcji zabytkowego budynku lub utrzymanie funkcji mieszkaniowej —dopuszcza się budowę jednego domu mieszkalnego, jednorodzinnego lub pensjonatowego" (§10 pkl 1 lit. b). W jednostce "U,Z-2" parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu przyjęto m.in. "budynek mieszkalny lub pensjonatowy należy usytuować w części północno-wschodniej działki nr [...], w odległości ok. 10 m od granicy z jednostką WS-1 (potok [...]) oraz min. 20m od obiektu zabytkowego (§10 pkt 5 lit. b ww. planu). Działka [...] powstała w wyniku podziału, na mocy postanowienia Sądu Rejonowy w B. dnia [...] r., sygn. akt [...], znoszącego współwłasność działki nr [...]. W efekcie tego pojawiły się dwie działki: nr [...] oraz nr [...]. Obecnym właścicielem działki nr [...] jest I. P., zaś skarżący ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego wywodzony z ograniczonego prawa rzeczowego (umowy zawartej z właścicielką I. P.).

Jak wynika z akt sprawy, nowopowstała działka nr [...] zlokalizowana jest w części południowo- zachodniej jednostki planu oznaczonej symbolem U,Z-2, natomiast część północno-wschodnia starej działki nr [...] pozostaje na obszarze działki nr [...]. Wobec tego, przedsięwzięcie inwestycyjne może zostać zlokalizowane jedynie na północno-wschodniej części działki powstałej w wyniku sądowego podziału działki nr [...], tj. obecnej działki nr [...]. Nie można, w ocenie Sądu, inaczej odczytać przytoczonych wyżej postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, w której nastąpił podział pierwotnej działki nr [...]. Inne odczytanie przeczyłoby zasadom logiki.

Z tych przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów podnoszonych w skardze, zmierzających do wykazania braku jasności oraz aktualności planu miejscowego w części dotyczącej działki nr [...], jak również wynikających z tego konsekwencji dla możliwości lokalizacji inwestycji na tejże działce.

Mając powyższe na względzie Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organów mogących mieć wpływ na wynik sprawy i uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującym prawem, a w związku z tym na podstawie powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił – jak w wyroku.