Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 619/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 § 1, art. 122, art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: § 2 ust. 1, § 18 i § 19
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 7 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 roku spraw ze skarg A Spółki jawnej w likwidacji z siedzibą w K. na postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 4 kwietnia 2013 roku nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych 1. oddala skargi; 2. przyznaje adwokatowi J. B. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy [...], 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych zawierającą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi J. B. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 619/13

Uzasadnienie

Zaskarżonymi postanowieniami z dnia [...] (znak [...]) Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z ar. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) [dalej: Ordynacja podatkowa] utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcia z dnia [...] odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków we wnioskach o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] określających A. D. Ł. J. W. Spółka jawna w likwidacji z siedzibą w K. zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2007 roku.

Z ustaleń poczynionych przez organ wynikało, że w dniu 26 września 2012 r. do Izby Celnej w Ł. wpłynęły wnioski (z dnia 13 września 2012 r.) D. Ł. - likwidatora Spółki jawnej A. D. Ł., J. W. w likwidacji, o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] określających ww. spółce zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2007 r. z tytułu nabycia wyrobów akcyzowych, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Jak ustalił Dyrektor Izby Celnej w Ł., spółka jawna A. postawiona została w stan likwidacji zaś likwidatorami uprawnionymi do jej łącznej reprezentacji zostali D. Ł. i J. W. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Celnej w Ł. pismami z dnia 26 października 2012 r. wezwał J. W. do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego w postaci złożenia podpisu na wnioskach z dnia 13 września 2012 r. Powyższe wezwania przesłano także D. Ł. do wiadomości. Przesyłka skierowana do J. W. wróciła do Izby Celnej w Ł. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie", z kolei przesyłka skierowana do D. Ł. została odebrana przez ww. osobę w dniu 8 listopada 2012 r.

Mając na uwadze, iż braki formalne wniosków z dnia 13 września 2012 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] w postaci braków podpisów J. W. nie zostały uzupełnione, Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniami z dnia [...] pozostawił ww. wnioski bez rozpatrzenia. Wymienione postanowienie D. Ł. odebrał w dniu 13 grudnia 2012 r., zaś J. W. w dniu 17 grudnia 2012 r.

W dniu 19 grudnia 2012 r. J. W. złożył w Kancelarii Izby Celnej w Ł. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków we wnioskach z dnia 13 września 2012 r., w których wskazał, iż wezwanie do uzupełnienia braków nie zostało przez niego odebrane z poczty z uwagi na chorobę, zmuszającą go do leżenia. Do wniosku J. W. załączył zaświadczenie lekarskie, z które zawierało ogólną informację, że "leczył się w okresie od 29 października do 14 listopada 2012 roku". J. W. wraz ze złożeniem ww. wniosków dopełnił także czynności do dokonania której żądał przywrócenia terminu, tj. uzupełnił braki formalne wniosków z dnia 13 września 2012 r. poprzez złożenie podpisów.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. po rozpatrzeniu wniosku J. W. postanowieniami z dnia 19 lutego 2013 r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków we wnioskach o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...].

W dniu 15 marca 2013 r. do Kancelarii Izby Celnej w Ł. wpłynęły zażalenia na ww. postanowienia z dnia [...]. Strona nie zgadzając się z rozstrzygnięciami organu I instancji wskazała, iż wnioski o przywrócenie terminu zostały złożone w dniu 19 grudnia 2012 r. ponieważ choroba J. W. uniemożliwiała mu podjęcie czynności do uzupełnienia wniosków w postaci podpisów. Dodatkowo podniesiono, iż J. W. przez ponad dwa lata przebywał w areszcie śledczym, przez co D. Ł. nie miał z nim żadnego kontaktu. Jak wskazano, gdyby nawet wówczas D. Ł. odebrał decyzje wymiarowe, to i tak J. W. nie mógłby podpisać odwołania.

Mając powyższe na uwadze strona wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...].

Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. postanowienia Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy swoje uprzednie rozstrzygnięcia.

W uzasadnianiu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia ustalenia, czy słusznie organ podatkowy I instancji odmówił stronie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosków z dnia 13 września 2012 r. dotyczącego przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...].

Dyrektor Izby Celnej w Ł. precyzyjnie opisał ustawowe przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł., niespełniona została ostatnia z przesłanek, a mianowicie strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi. Organ wskazał w związku z tym, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się m.in. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Podkreślił przy tym, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Jak dalej skonstatował Dyrektor Izby Celnej, w złożonym w dniu 19 grudnia 2012 r. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosków o przywrócenie terminu do złożenia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [..., J. W. podniósł, iż wezwania do usunięcia braków nie zostały przez niego podjęte z poczty z uwagi na chorobę, która zmuszała go do leżenia. Na potwierdzenie powyższej okoliczności przedłożył zaświadczenie lekarskie, z którego wynikało, iż leczył się w okresie od 29 października do 14 listopada 2012 r. Odnosząc się do tej argumentacji strony, Dyrektor Izby Celnej w Ł. zauważył, iż zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu wywodzona jest wyłącznie z faktu niezdolności do pracy, która potwierdzona została wystawionym w dniu 19 grudnia 2012 r. zaświadczeniem lekarskim, z którego nie wynika nic poza okresem kiedy J. W. był chory.

Zdaniem organu, samo zwolnienie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu. Niekoniecznie musi ono, bowiem oznaczać niemożność dokonania w sposób prawidłowy konkretnej czynności procesowej. Organ odwoławczy zauważył, iż o braku winy można mówić w sytuacji, gdy dana przeszkoda w dokonaniu czynności (jak np. choroba) skonfrontowana z obiektywnymi miernikami staranności prowadzi do wniosku, że zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania, nawet przy użyciu największego możliwego w danych warunkach wysiłku. Innymi słowy, jeżeli przy dochowaniu należytej staranności możliwe było dokonanie czynności w wyznaczonym terminie, to zaniechanie stosownych działań, dzięki którym termin mógłby być zachowany, świadczy o niemożności stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu. Sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. zauważył dalej, iż mając na uwadze, że J. W. w okresie od 29 października 2012 r. do 14 listopada 2012 r. był chory jak również że choroba ta zmusiła go do leżenia (co jednak – jak stwierdził organ – nie wynikało z załączonego zaświadczenia lekarskiego) przyjąć należało, iż w okresie kiedy listonosz dwukrotnie próbował doręczyć przesyłkę J. W. w istocie przebywał w domu, a mimo to przesyłki tej nie odebrał. Dalej organ wskazał, że J. W. nie ustanowił także pełnomocnika do odbioru pism, choć z jego inicjatywy przed Dyrektorem Izby Celnej w Ł. toczyło się także inne postępowanie, przez co winien przypuszczać, iż będą do niego kierowane pisma. Dyrektor Izby Celnej w Ł. dodatkowo zauważył, iż pełniąc funkcję likwidatorów spółki jawnej A. uprawnionych do jej łącznego reprezentowania D. D. Ł. i J. W. winni mieć ze sobą stały kontakt co najmniej telefoniczny. Należałoby bowiem – zdaniem organu - oczekiwać, iż dbając o interesy spółki jawnej A. w likwidacji, mając wiedzę, iż J. W. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia 13 września 2012 r., a także mając wiedzę, iż J. W. w związku z chorobą może mieć problemy z wywiązaniem się z obowiązku nałożonego na niego postanowieniami Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 26 października 2012 r., D. Ł. skontaktuje się z ww. osobą, poinformuje o powyższym i jednocześnie pomoże przy realizacji ww. obowiązku. Wobec jednak nieuzupełnienia braku w wyznaczonym terminie należało – jak skonstatował Dyrektor Izby Celnej – domniemywać, iż obaj likwidatorzy nie dochowali w niniejszej sprawie należytej staranności.

Na powyższe rozstrzygnięcia skarżąca spółka złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, które zostały zarejesrtowane za sygnaturami akt III SA/Łd 619/13 do III SA/Łd 628/13, odpowiednio dla każdego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Ł. osobno (postanowienia z dnia 4 kwietnia 2013 r. (znak 360000-IAGW-9116-270-279/2013/AA).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonych postanowieniach.

Postanowieniami z dnia 11 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi połączył poszczególne sprawy ze skarg Spółki do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalej prowadził te sprawy pod wspólną sygnaturą akt - III SA/Łd 619/13.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik skarżącej spółki popierał skargę i wnosił o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego,

Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi, popierając argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę oraz zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Sąd administracyjny bada zatem zgodność kwestionowanego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej, obowiązującymi w dacie jego wydania.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem rozważań Sądu są postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] odmawiające A. D. Ł., J. W. Spółce jawnej w likwidacji z siedzibą w K. (dalej: Spółka) przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] określających ww. spółce zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2007 roku z tytułu nabycia wyrobów akcyzowych, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Poddanymi kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciami Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził, że wniosek skarżącej Spółki o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że w dniu 26 września 2012 r. do Izby Celnej w Ł. wpłynęły wnioski (datowane na dzień 13 września 2012 r.) D. Ł. - likwidatora skarżącej Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...]. Przy tym, jak ustaliły organy, Spółka postawiona została w stan likwidacji, zaś likwidatorami uprawnionymi do jej łącznej reprezentacji zostali D. Ł. i J. W.. Z tych też względów, Dyrektor Izby Celnej w Ł. wezwał J. W. do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego w postaci złożenia podpisu na wnioskach z dnia 13 września 2012 r. Powyższe wezwania przesłano także D. Ł. do wiadomości. Przesyłka skierowana do J. W. wróciła do Izby Celnej w Ł. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie", z kolei przesyłka skierowana do D. Ł. została odebrana przez ww. osobę w dniu 8 listopada 2012 r. Wobec tego, iż braki formalne wniosków z dnia 13 września 2012 r. nie zostały uzupełnione, Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniami z dnia 28 listopada 2012 r. pozostawił ww. wnioski bez rozpatrzenia. Wymienione postanowienie D. Ł. odebrał w dniu 13 grudnia 2012 roku, zaś J. W. w dniu 17 grudnia 2012 roku.

W dniu 19 grudnia 2012 roku J. W. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków we wnioskach z dnia 13 września 2012 roku, w których wskazał, iż wezwanie do uzupełnienia braków nie zostało przez niego odebrane z poczty z uwagi na chorobę, zmuszającą go do leżenia. Do wniosku J. W. załączył zaświadczenie lekarskie, z które zawierało jedynie ogólną informację, że "leczył się w okresie od 29 października do 14 listopada 2012 roku". J. W. wraz ze złożeniem ww. wniosków dopełnił także czynności do dokonania której żądał przywrócenia terminu, tj. uzupełnił braki formalne wniosków z dnia 13 września 2012 roku w postaci podpisów.

Zasadność tego wniosku jest istotą sporu w niniejszej sprawie, a jego rozstrzygnięcie wymaga odpowiedzi na pytanie czy przedłożenie zwolnienia lekarskiego o wskazanej treści jest wystarczające dla uprawdopodobnienia, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W utrwalonym orzecznictwie sądowym dotyczącym omawianej problematyki przyjmuje się, iż "z treści art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej wynika jednoznacznie, że uprawdopodobnienie braku winy należy do wnioskodawcy i nie można z treści tej normy wywodzić, że organ powinien - zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - wykazać, że doszło do zawinienia bądź jego braku. To strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda, na którą się powołuje, była od niej niezależna i uniemożliwiła jej działanie nawet przy dołożeniu największego wysiłku możliwego w danych okolicznościach" (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 2000/09).

Choroba strony jako przyczyna nieterminowego dokonania czynności procesowej stanowiła przedmiot licznych orzeczeń sądów administracyjnych i sądów powszechnych (wymienionych m.in. w wyroku NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2125/09), w których jednoznacznie przyjmowano, że przedłożenie zaświadczenia lekarskiego bez wykazania, iż choroba ta wywołała niemożność działania po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu nie jest wystarczającą przesłanką uchylenia się od skutków spóźnionego podjęcia czynności przed organem czy sądem. We wspomnianym wyroku z dnia 23 marca 2011 r. NSA, nie kwestionując, że stan chorobowy nie może być postrzegany w kategorii winy chorego, wskazał, że "nieuprawdopodobnienie braku winy nie jest związane z faktem choroby, tylko z niepodjęciem działań zmierzających do przezwyciężenia tej przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania (a więc z niedochowaniem należytej staranności w prowadzeniu sprawy)". Zwrócił także uwagę, że ogólnikowość wyjaśnień wnioskodawcy, w zasadzie ograniczająca się do przedłożenia zaświadczenia lekarskiego, bez żadnych bliższych informacji na temat sposobu, w jaki choroba ta uniemożliwiła złożenie odwołania, nie jest wystarczająca dla stwierdzenia, iż uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu. W omawianym orzeczeniu Sąd II instancji podkreślił ponadto, iż przepis obciąża wnioskodawcę, który powinien dołożyć wysiłku, by wykazać spełnienie przesłanki z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie skarżący, domagając się przywrócenia terminu przedłożył wspomniane wyżej zaświadczenie lekarskie, z którego wynika jedynie dość ogólnikowo, że "leczył się w okresie od 29 października do 14 listopada 2012 r.". Dokument ten, którego wiarygodność nie była kwestionowana przez organ odwoławczy ani też nie jest podważana przez skład orzekający w niniejszej sprawie, został złożony wraz z wnioskiem o przewrócenie terminu do uzupełnienia braków we wnioskach z 13 września 2012 r. i zawierał jedynie wskazaną powyżej lakoniczną informację o fakcie leczenia skarżącego J. W.

Jak więc wykazano powyżej skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że choroba uniemożliwiła mu właściwe prowadzenie swoich spraw, w tym w szczególności złożenie stosownych wniosków, dokonanie czynności procesowych w postepowaniu administracyjnym. Nie wskazał nawet jakie podejmował leczenie, jak choroba spowodowała jego niedyspozycję, niemożność podjęcia działań procesowych i czym ona była spowodowana. Z treści wniosku i załączonych do niego dokumentów absolutnie nie wynika, czy wnioskodawca korzystał z placówki lecznictwa otwartego, czy skierowany został do leczenia w domu i nie mógł przeprowadzić żadnej rozmowy telefonicznej (wysłać maila), aby zlecić dokonanie czynności procesowych swojemu współpracownikowi, czy wspólnikowi. Ten ostatni mógł przecież w terminie dokonać stosownych czynności procesowych w porozumieniu z J. W.. Nie negując wskazanego przez skarżącego faktu choroby oraz okresu powstrzymywania się chorego niezdolnego do pracy od wykonywania obowiązków zawodowych stwierdzić należy, iż argumentacja skargi w tym zakresie prowadzi w zasadzie do wniosku, że osoba pozostająca w domu ze względu na stwierdzoną przez lekarza chorobę nie jest uprawniona nawet do telefonicznego powiadomienia wspólnika, czy innego współpracownika o przyczynach swojej niedyspozycji. Odnotować także należy, iż w analizowanym wniosku o przywrócenie terminu nie wyjaśniono także w żaden sposób, że niemożliwe było powierzenie złożenia (nadania) pisma z uzupełnieniem braków wniosku domownikom pełnomocnika, czy jego współpracownikom, w szczególności wspólnikowi Spółki.

Nie bez znaczenia jest też, podnoszony przez organ fakt, iż mamy do czynienia ze spółką jawną w likwidacji, a zatem odpowiedzialność za jej działania ponosili obydwaj wspólnicy solidarnie. Trafnie w tym względzie podnosił organ, że również drugi wspólnik – wiedząc o wezwaniu do uzupełnienia braków – winien wykazać się większym zainteresowaniem, czy braki zostały uzupełnione. Bez wątpienia dotyczyły one bowiem spółki, a nie tylko jednego ze wspólników, konsekwencje ich nieuzupełnienia obciążały całą spółkę, a nie tylko indywidualnie jednego wspólnika. Działając zatem w interesie spółki winien "dopilnować" tych spraw, jak o słusznie podnosił organ.

W tym stanie rzeczy trudno przyjąć, że wykazano należytą staranność w prowadzeniu sprawy. Stwierdzić zatem należy, iż wnioskujący o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie uprawdopodobnił, że choroba skutkująca niezdolnością do pracy uniemożliwiła terminowe uzupełnienie braków formalnych za pośrednictwem osób trzecich. Nie podał także żadnych innych okoliczności, które wskazywałyby, iż zadbał o nieprzerwane podejmowanie czynności procesowych w razie jego choroby, a z przyczyn niezawinionych procedura ta nie mogła być wdrożona.

Jak więc wykazano powyżej odmowa przywrócenia terminu do uzupełnienia braków we wnioskach z dnia 13 września 2012 r. była zasadna. Dyrektor Izby Celnej w Ł. prawidłowo zastosował art. 162 Ordynacji podatkowej i właściwie przypisał obowiązek uprawdobnienia przesłanki określonej w tym przepisie.

W tym stanie rzeczy zarzuty podniesione w skargach strony nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargi oddalił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1, § 18 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Sąd przyznając wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu w kwocie 295,20 za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa miał na uwadze fakt rozpatrywania w ramach niniejszego postepowania połączonych skarg tej samej strony skarżącej w sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym z udziałem tego samego pełnomocnika z urzędu, co miało istotny wpływ na nakład pracy pełnomocnika. Wszystkie wymienione sprawy dotyczyły ej samej kwestii, tj. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków we wnioskach o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł.. Nakład pracy pełnomocnika w jednej sprawie, obejmujący przygotowanie się do sprawy, złożenie pisma procesowego oraz uczestniczenie w rozprawie, dotyczył wszystkich tych spraw. We wszystkich sprawach podnoszone były przez stronę skarżącą te same zarzuty i argumenty. Sąd odpowiada za zasadność i legalność wydatkowania środków publicznych a są nimi środki wydatkowane na wynagrodzenia pełnomocników z urzędu. Mając to na uwadze Sąd przyznał adwokatowi J. B. wynagrodzenie w stawce podstawowej w kwocie 295,20 zł.

R.A.