Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 436/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217, art. 218
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 48b
journal: Dz.U. 2024 poz 725
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2024 r. sprawy ze skargi A. M. (M.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 6 lutego 2024 r. nr SKO.II/426/2/2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. M. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z 17 stycznia 2024 r., nr SKO.II/426/2/2024 w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 23 listopada 2023 r. skarżący wystąpił z wnioskiem do Burmistrza Miasta W. (dalej "Burmistrz" lub "organ I instancji") o wydanie zaświadczenia o zgodności inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków służących gospodarce leśnej. Budynki zostały zlokalizowane na terenie działki o nr [...] w ramach inwestycji prowadzonej bez dokonania wymaganego prawem zgłoszenia.

Jak ustalił organ I instancji działka nr [...] stanowi własność K. W. Na podstawie umowy najmu gruntu z dnia 10 czerwca 2021 r. skarżący uzyskał możliwość używania gruntu na cele rekreacyjne przez okres 10 lat. W dniu 11 czerwca 2021 r. umowa najmu została aneksowana i dookreślono, że umowa najmu jest umową dzierżawy a jej celem jest gospodarka leśna i budowa budynków gospodarczych do prowadzenia gospodarki leśnej w liczbie nie większej niż 3 budynki. Zgodnie z danymi ewidencji gruntów przedmiotowa działka ma powierzchnię wynoszącą 618 m². Z postanowienia nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia 10 lipca 2023 roku wynika, że skarżący wykonał 3 płyty fundamentowe. Jednak w dniu 22 listopada 2023 r. złożył oświadczenie, które stanowi załącznik do wniosku, że zrezygnował z budowy trzeciego budynku gospodarczego, a płyta fundamentowa została zlikwidowana. Wzniesione budynki zostały wykonane w technologii murowanej z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci dachowych 43°, pokrytym blachodachówką. Budynki w rzucie mają wymiary wynoszące 6,81 m x 4,81 m, wysokość wynosi 5,95 m, powierzchnia zabudowy jednego budynku to 32,76 m² a powierzchnia użytkowa 27,18 m². Jak wynika z pisma skarżącego z dnia 12 grudnia 2023 r., budynki nie będą wyposażone w sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Z uwag na fakt, że jeden z nich będzie wykorzystany do przechowywania narzędzi, urządzeń i elementów wyposażenia maszyn do pozyskiwania drewna a drugi będzie służył jako przebieralnia i miejsce do przechowywania odzieży ochronnej, oznakowania informacyjnego oraz sprzętu przeciwpożarowego określono je jako budynki służące gospodarce leśnej. Jak ustalił Burmistrz działka nr [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta W. z wyłączeniem niektórych terenów uchwalonego uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] r. (dalej "m.p.z.p."). Przedmiotowa działka znajduje się w jednostce strukturalnej planu Ł 2 ZL - tereny lasów i zadrzewień.

Jak ustalił organ I instancji z analizy zapisów m.p.z.p. wynika, że podstawowym przeznaczeniem terenów ZL są tereny lasów i zadrzewień a podstawową zasadą dla tego terenu jest zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych trwale związanych z gruntem za wyjątkiem obiektów związanych z gospodarką leśną oraz obiektów małej architektury. Skarżący wskazał, że zrealizowane nielegalnie budynki na terenie działki nr [...] mają służyć gospodarce leśnej i opisał także jaki będzie sposób ich wykorzystania. Dodatkowo uzasadniając zapotrzebowanie na realizację budynków służących gospodarce leśnej przedstawił także zadania w zakresie gospodarki leśnej dla właścicieli do 31 grudnia 2030 r. wynikających z uproszonego planu urządzenia lasów dla lasów prywatnych.

Po dokonaniu analizy wskazanych zadań i innych podniesionych przez skarżącego argumentów, w ocenie organu I instancji brak było uzasadnienia dla inwestycji polegającej na budowie przez niego budynków służących gospodarce leśnej. Organ I instancji stwierdził, że opisane zadania zostały wskazane jedynie dla lasów o powierzchni 7,7798 ha a dodatkowo jedna działka o pow. 0,0595 ha położona jest na os. B., który oddalony jest od działki objętej samowolą budowlaną ok. 10 km. Dodatkowo analiza lokalizacji lasów wskazanych jako obsługiwane przy wykorzystaniu wzniesionych budynków na działce [...] w zestawieniu z lokalizacją miejsca zamieszkania osób, dla których zostały określone zadania gospodarki leśnej - [...] os. [...], potwierdziła w opinii organu I instancji, że istniejące już budynki położone są w odległości ok. 200-300 m od działek objętych uproszczonym planem urządzenia lasu. Taka ich lokalizacja jest w zupełności wystarczająca dla realizacji zadań gospodarki leśnej, a nawet gdyby była niewystarczająca to zgodnie z planem miejscowym w sąsiedztwie istniejących budynków mieszkalnych możliwa byłaby budowa budynków gospodarczych dla obsługi posiadanych lasów.

Ponadto przedłożone rzuty elewacji, ich styl, w zestawieniu z początkowym celem dzierżawy terenu w ocenie organu wyraźnie wskazują, że motywacją ich nielegalnego powstania była realizacja budynków rekreacji indywidualnej a nie budynków gospodarczych dla obsługi terenów lasów.

W konsekwencji poczynionych ustaleń Burmistrz postanowieniem z dnia 14 grudnia 2023 r., nr [...] odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowy dwóch budynków służących gospodarce leśnej, na dz. [...] w W.

Zażalenie na postanowienie złożył skarżący i zarzucił mu naruszenie przepisów m.p.z.p. polegającego na:

1. błędnym ustaleniu przez organ, że przedmiotowa działka posiada użytek "Ps" zamiast "Ls";

2. błędnym przyjęciu wymogu minimalnej odległości budowli od granicy działki;

a także naruszenie art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2023 r. poz. 775 ze zm.) – dalej "k.p.a." poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego.

Kolegium po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z 17 stycznia 2024 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium przedstawiło przebieg postępowania oraz przywołało przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie w tym przepisy obowiązującego m.p.z.p. Dokonując analizy przepisów prawa oraz ustalonego w sprawie stanu faktycznego Kolegium wskazało na podstawową kwestię dla prawidłowego rozstrzygnięcia o wniosku skarżącego tj. związku obiektów objętych wnioskiem skarżącego z prowadzeniem gospodarki leśnej. Jak zauważył organ odwoławczy, skarżący wskazał wprawdzie na przeznaczenie ww. budynków określając dosyć precyzyjnie ich funkcje, które choć wpisują się w realizację gospodarki leśnej, to jednak w ocenie Kolegium zwrócić należy uwagę na inne istotne okoliczności. Skarżący powołał się bowiem na określone przez Starostę [...] zadania dla właścicieli lasów prywatnych w zakresie gospodarki leśnej, przy czym podkreślić należy, iż skarżący nie posiada takiego statusu. W ocenie Kolegium organ I instancji słusznie zwrócił uwagę na proporcję określonych zadań w stosunku do posiadanych lasów, a przede wszystkim wskazał na kwestię usytuowania powyższych obiektów w stosunku do jednej z działek leśnych objętych zadaniami (10 km), jak również położenia budynków zamieszkiwanych przez osoby, które realizują te zadania w stosunku do działek objętych uproszczonym planem urządzenia lasu (ok. 200-300 m). Zdaniem Kolegium skarżący, który nie jest właścicielem lasu prywatnego, nie jest zobowiązany do realizacji zadań z zakresu gospodarki leśnej. Twierdzenia tego nie zmienia fakt przedłożenia przez skarżącego oświadczenia właścicieli lasów prywatnych, że wyrażają potrzebę wspólnego ze skarżącym korzystania z przedmiotowych obiektów na potrzeby gospodarki leśnej. Organ odwoławczy zgodził się natomiast z zarzutem skarżącego dotyczącym minimalnych odległości nowych budynków od granicy lasów oraz wyglądu elewacji budynków.

Skargę na postanowienie Kolegium wywiódł skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i zarzucił mu:

1. naruszenie art. 217 k.p.a. w zw. z art.48b ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. 2024 poz. 725 ze zm.) – dalej "p.b." poprzez błędną wykładnię przepisów polegającą na przyjęciu, że regulacja odnosi się zasad wydawania zaświadczeń przez Burmistrza Miasta W.;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewszechstronne rozważenie zebranego materiału dowodowego skutkujących błędami w ustaleniach faktycznych, nierozważeniem całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnieniem istotnych dla sprawy elementów;

3. naruszenie art. 6 pkt 1 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (obecnie t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 530 ze zm.) – dalej "u.o.l.", poprzez błędną wykładnię przepisu prawa materialnego polegającą na odmowie skarżącemu statusu właściciela lasu przez Kolegium;

4. naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej art. 80 k.p.a.

W związku z podniesionymi zarzutami wniósł o:

1. o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium odwoławczego oraz organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania;

2. rozpatrzenie sprawy na rozprawie;

3. dopuszczenie dowodu z Planu Urządzenia Lasu dla Nadleśnictwa W. na lata 2017-2026 - strona 1-10, 31;

4. zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił przede wszystkim uwagę na brzmienie art. 217 i art. 218 k.p.a. oraz charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. Stwierdził, że Burmistrz oraz Kolegium winny dokonać zestawienia zapisów m.p.z.p. z założeniami legalizowanej inwestycji. jego zdaniem m.p.z.p. na obszarze terenie działki o nr [...] obejmuje obszar jednostki strukturalnej planu przestrzennego oznaczonej symbolem "Ł 2 ZL" (tereny lasów i zadrzewień) i dopuszcza na tym terenie lokalizację obiektów kubaturowych związanych z gospodarką leśną. W ocenie skarżącego zestawiając niniejszy akt prawny z aneksem do umowy z dnia 11 czerwca 2021 r. znajdującym się w aktach sprawy, który jednoznacznie precyzuje cel najmu/dzierżawy działki oraz wyjaśnieniami skarżącego, uwzględniając cel wydania zaświadczenia wyrażony w art.48b p.b. Burmistrz winien potwierdzić fakt, że legalizowane budowle zgodne są m.p.z.p.

Skarżący wskazał, że Kolegium dokonało błędnej wykładni art. 6 ust 1 pkt 3 u.o.l ponieważ przez właściciela lasu rozumie się osobę fizyczną lub prawną będącą właścicielem albo użytkownikiem wieczystym lasu oraz osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządca lub dzierżawcą lasu. Skarżący jest właścicielem lasu w rozumieniu tego przepisu ponieważ zgodnie z aneksem do umowy dzierżawy - aneks z dnia 11 czerwca 2021 r. – jest dzierżawcą działki leśnej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona w powyższym zakresie analiza zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie jest ono dotknięte uchybieniami, uzasadniającymi jego uchylenie.

Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Z art. 218 § 1 k.p.a. wynika, że w przypadku wydania zaświadczenia ze względu na interes prawny osoby żądającej wydania zaświadczenia organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Wedle zaś art. 218 § 2 k.p.a., w każdym przypadku wydawania zaświadczenia organ administracji może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W powołanym przepisie stanowi się, że organ administracji może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, jednakże przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że w niektórych przypadkach organ administracji jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaświadczenia może bowiem wynikać z charakteru zaświadczenia wydawanego, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, czyli zaświadczenia wydawanego na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. (por. wskazany w pkt 7.6 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego).

W niniejszej sprawie chodziło o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 48b ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) - dalej jako "p.b.", w przypadku złożenia wniosku o legalizację organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Do dokumentów tych należy m.in. obowiązek przedłożenia zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej. Powołany przepis prawa wymaga zatem urzędowego potwierdzenia określonego stanu prawnego, mianowicie potwierdzenia, że określony obiekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W celu potwierdzenia takiego stanu prawnego konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie okoliczności faktycznych, które będą podlegały ocenie pod kątem zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymi okolicznościami faktycznymi powinny być przede wszystkim istotne z uwagi na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu parametry i funkcja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Ustalenie funkcji i parametrów samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego z reguły nie jest możliwe na podstawie prowadzonych przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta ewidencji i rejestrów.

Zauważyć należy, że postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest jednak postepowaniem administracyjnym jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi (B. Adamiak, J. Borkowski [w:] Komentarz, 2022, komentarz do działu VII, Wprowadzenie, pkt 3 Akt administracyjny deklaratoryjny a zaświadczenie). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 16 lipca 2012 r., III SA/Kr 1485/11, LEX nr 1214528, stwierdził, że zgodnie z jednolitym poglądem doktryny i orzecznictwa postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1, a jedynie ma charakter administracyjny, a to z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń to uproszczone postępowanie, o którego administracyjnym charakterze świadczą: rodzaj organów je prowadzących oraz sposób jego zakończenia będący jedną z form działania administracji publicznej (Por. K. Zdun-Załęska, Glosa do wyroku NSA z 3.03.2015 r., II GSK 112/14, LEX 2016. Jednocześnie wskazuje ona, że: "W doktrynie i orzecznictwie zwraca się jednak uwagę na zasadność odpowiedniego stosowania części przepisów regulujących ogólne postępowanie administracyjne do postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń" (por. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024, art. 217)).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1358/19, w którym wskazano, że organ właściwy do wydania zaświadczenia na podstawie k.p.a. w zw. z art. 48b ust. 2 pkt 1 p.b., przed wydaniem zaświadczenia albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., w celu ustalenia - istotnych z uwagi na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - parametrów i funkcji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego.

Trafnie Sąd Naczelny zauważył, że skoro ustawodawca zdecydował, że odpowiednią formą oceny zgodności samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...) ma być zaświadczenie, to przepisy prawa dotyczące wydawania zaświadczeń zamieszczone w Kodeksie postępowania administracyjnego powinny być wykładane w taki sposób, aby wydanie takiego zaświadczenia było możliwe. Nie jest zaś możliwa ocena czy obiekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bez ustalenia istotnych parametrów tego obiektu budowlanego i jego funkcji. Skoro zaś z reguły takich okoliczności nie można ustalić na podstawie danych posiadanych przez organ administracji właściwy do wydania zaświadczenia, to organ administracji powinien innymi dopuszczalnymi środkami ustalić istotne okoliczności faktyczne. Podstawę prawną do przeprowadzenia takiego postępowania należy przy tym wyprowadzić z art. 218 § 2 k.p.a., stanowiącego, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, przy czym konieczny zakres postępowania wyjaśniającego przeprowadzanego przed wydaniem zaświadczenia na podstawie k.p.a. w zw. z art. 48b ust. 2 pkt 1 p.b. determinuje specyfika tego zaświadczenia, w szczególności to, że konieczne jest ustalenie - istotnych z uwagi na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - parametrów i funkcji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego.

W realiach niniejszej sprawy, ze względu treść obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należało zweryfikować stan faktycznego zagospodarowania działki w świetle ustaleń planu miejscowego. Zgodnie bowiem z uchwałą w sprawie m.p.z.p, działka dzierżawiona przez skarżącego położona jest w obszarze oznaczonym jako Ł 2 ZL - tereny lasów i zadrzewień. W myśl § 27 tekstu planu, dla terenów lasów i zadrzewień ustalono:

1) przeznaczenie podstawowe - lasy i zadrzewienia,

2) przeznaczenia dopuszczalne:

a) istniejące ciągi pieszo-jezdne, drogi wewnętrzne i dojazdy do nieruchomości,

b) urządzenia turystyczne zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi lasów,

c) urządzenia i obiekty małej architektury związane z obsługą turystyki rowerowej oraz urządzenia i obiekty służące gospodarce leśnej,

d) sieci i urządzenia infrastruktury technicznej,

e) możliwość rozbudowy istniejących budynków do 50% ich dotychczasowej kubatury,

3) zakaz lokalizacji:

a) wszelkiego rodzaju obiektów kubaturowych trwale związanych z gruntem, za wyjątkiem obiektów związanych z gospodarką leśną oraz obiektów małej architektury,

b) dróg o trwałej nawierzchni, parkingów, utwardzonych placów,

4) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu:

a) dopuszcza się realizację wyłącznie dachów o kątach nachylenia połaci dachowych 20° - 45°,

b) maksymalna wysokość zabudowy – 6,0 m.

Zgodnie z art. 6 ust.1 pkt 1 u.o.l. pod pojęciem gospodarki leśnej rozumie się działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu.

Istotną dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia jest definicja lasu wynikająca z art. 3 ust.1 u.o.l. z której wynika, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:

1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

a) przeznaczony do produkcji leśnej lub

b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

W kontekście zacytowanych wyżej przepisów Sąd zauważył, że skarżący wynajął, a następnie wydzierżawił (aneks z 11 czerwca 2021 r.) działkę gruntu o pow. 618 m², na której następnie wybudował 2 budynki, które mają zgodnie z jego wyjaśnieniami służyć gospodarce leśnej. Zawarta przez niego umowa dzierżawy nie obejmowała żadnych innych działek leśnych (lasów zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 1 u.o.l.). Wprawdzie powołany wyżej przepis art. 3 ust.1 pkt 2 u.o.l. obejmuje grunty zajęte pod budynki służące gospodarce leśnej, ale w ocenie Sądu skarżący nie posiadając tytułu prawnego do innych działek leśnych (lasów zgodnie z pkt 1) nie może powoływać się skutecznie na zadania w zakresie gospodarki leśnej dla właścicieli do 31 grudnia 2030 r. wynikających z uproszonego planu urządzenia lasów dla lasów prywatnych, w celu wzniesienia budynków służących tej gospodarce. Nie posiadając tytułu prawnego do działek zadrzewionych skarżący nie może realizować żadnych zadań z zakresu gospodarki leśnej i budować budynków służących tym zdaniom. Słusznie Kolegium zwróciło uwagę na ten element stanu faktycznego sprawy.

W konsekwencji takiego ustalenia skarżący nie mógł legalnie wybudować budynków o takim przeznaczeniu i dlatego zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy badając parametry i funkcję samowolnie wybudowanych budynków słusznie odmówiły skarżącemu wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków służących gospodarce leśnej z m.p.z.p.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że wszystkie podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione, również w zakresie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a., ponieważ przepis ten stanowi normę postępowania mogącą mieć zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym jedynie pomocniczo.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji.

Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.