Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 975/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 322/17 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. W. na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym wyrokiem z 21 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 322/17 oddalił w całości skargę W. W. (dalej: "skarżący") na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Skarżący [...] sierpnia 2015 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy [...], uzyskując – na mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] – status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku od [...] sierpnia 2015 r. do [...] września 2015 r.

Następnie ostateczną decyzją z [...] września 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta [...] orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku 1 września 2015 r. ze względu na podjęcie w tym dniu zatrudnienia (innej pracy zarobkowej).

25 listopada 2016 r. oraz 25 grudnia 2016 r. organ I instancji pozyskał dokument z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: "CEIDG"), z którego wynikało, że w okresie od [...] września 1998 r. do [...] listopada 2016 r. skarżący posiadał wpis w ewidencji działalności gospodarczej, ze wskazaną datą rozpoczęcia wykonywania działalności od [...] września 1998 r. i nie złożył wniosku o zawieszenie wykonywania tej działalności.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji, postanowieniem z [...] stycznia 2017 r., nr [...], wznowił postępowanie zakończone ostatecznymi decyzjami Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2015 r. oraz z [...] września 2015 r.

Skarżący 18 stycznia 2017 r. wyjaśnił, że podstawą wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w 1998 r. był jego wniosek, lecz przez wzgląd na szereg braków, tj. numerów NIP i REGON, uniemożliwiał on prowadzenie działalności gospodarczej. Stwierdził, że niedopełnienie uzyskania numerów NIP i REGON na gruncie poprzednich przepisów sprawiły, że procedura rejestracji wpisu do działalności gospodarczej nigdy nie została ukończona, a sam wniosek stał się bezprzedmiotowy i jako taki nie powinien podlegać wpisowi do CEIDG. W jego ocenie ww. wniosku nie można było uznać za wniosek w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), z uwagi, iż był dotknięty brakami skutkującymi wadliwością całej procedury wpisu. Dlatego też miał prawo uznać, iż nie złożył wniosku do ewidencji działalności gospodarczej. Zwrócił także uwagę, że od 1998 r., czyli od daty wadliwej i nieskutecznej rejestracji, do 2014 r. upłynęło 16 lat oraz, że z tytułu wadliwej rejestracji do ewidencji działalności gospodarczej nigdy nie osiągnął żadnej korzyści, nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, a w momencie rejestracji jako bezrobotny nie miał żadnych źródeł utrzymania i spełnił warunki wymagane do rejestracji.

Decyzją z [...] lutego 2017 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o:

1) uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2015 r., orzekającej o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną [...] sierpnia 2015 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] sierpnia 2015 r. do [...] września 2015 r.,

2) odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną [...] sierpnia 2015 r.,

3) umorzeniu postępowania w sprawie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych w okresie od [...] sierpnia 2015 r. do [...] września 2015 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania (art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 K.p.a.) oraz błędy w ustaleniach faktycznych polegające na przyjęciu, że był zobowiązany do zgłoszenia informacji o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej oraz że na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2015 r., miał wpis w ewidencji działalności gospodarczej.

Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2017 r.

Wojewoda uznał, że posiadanie przez skarżącego wpisu w CEIDG stanowi nową okoliczność faktyczną istotną dla sprawy przyznania statusu osoby bezrobotnej i nieznaną organowi wydającemu decyzję oraz istniejącą [...] sierpnia 2015 r., a tym samym, iż w niniejszej sprawie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Następnie podał, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący rejestrując się w urzędzie pracy [...] sierpnia 2015 r. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie zgłosił zawieszenia wykonywania tej działalności. Wskazał, że z informacji CEIDG wynika, że wpis dokonany [...] września 1998 r. został wykreślony dopiero [...] listopada 2016 r. Zgodnie natomiast z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej skarżący jako przedsiębiorca miał pewne uprawnienia, ale i obowiązki. Podejmując decyzję o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, przyjął na siebie obowiązek dopełnienia wszelkich formalności związanych z późniejszym jego wykreśleniem. Niezłożenie wniosku o wykreślenie wpisu o działalności gospodarczej przed rejestracją w urzędzie pracy, stanowi więc brak należytej staranności w działaniu, do którego jako przedsiębiorca skarżący był zobowiązany.

Zdaniem organu skoro skarżący rejestrując się [...] sierpnia 2015 r., posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie złożył wniosku o zawieszenie wykonywania tej działalności, to tym samym nie spełniał on definicji osoby bezrobotnej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Istniała zatem podstawa do uchylenia decyzji orzekającej o uznaniu strony za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku oraz orzeczenia o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną [...] sierpnia 2015 r. oraz umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych polegające na przyjęciu, że skarżący był zobowiązany do zgłoszenia informacji o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej oraz że na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2015 r. skarżący miał wpis w ewidencji działalności gospodarczej, podczas gdy organ powinien ustalić, że wpis był niepoprawny, wadliwy, niezweryfikowany i niekompletny i jako taki powinien ulec wykreśleniu z urzędu, ewentualnie nie podlegać migracji.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj.: art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 K.p.a., art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podniósł również zarzut niezgodności wykładni powyższego przepisu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołanym na wstępie wyrokiem, oddalił powyższą skargę.

Zdaniem Sądu I instancji skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona w niej decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem i na podstawie należycie ustalonych okoliczności faktycznych. Sąd uznał, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły, że przesłanki wznowienia zaistniały w niniejszej sprawie, co uzasadniało nie tylko wznowienie postępowania administracyjnego, ale także wydanie decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.

Sąd nie przychylił się do stanowiska skarżącego, że winno się stosować względem niego przepisy obowiązujące w dacie dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że organy stosują właściwe przepisy dotyczące sytuacji danej osoby w dacie jej rejestracji jako bezrobotnego, gdyż w szczególności ten fakt ma prawotwórcze znaczenia dla kwestii uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Sąd podniósł także, że zaprezentowane na przestrzeni kilkudziesięciu lat zmiany w legalnej definicji osoby bezrobotnej wskazują na przeciwną do twierdzeń skarżącego tendencję do zaostrzania regulacji dotyczących działalności gospodarczej osób bezrobotnych. Z biegiem lat bowiem już nie tylko prowadzenie tej działalności, ale sam fakt posiadania wpisu były negatywną przesłanką do przyznania statusu osoby bezrobotnej. Taki stan prawny obowiązuje także aktualnie, gdyż już sam fakt złożenia wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej w sytuacji, kiedy skarżący nie wniósł o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i jednocześnie upłynął okres do dnia jej podjęcia, stanowi przesłankę uzasadniającą pozbawienie go statusu osoby bezrobotnego, gdyż nie spełnia on kryteriów osoby bezrobotnej określonych w ustawie.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy organ zobowiązany był wziąć pod uwagę jedynie fakt dokonania przez skarżącego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Definicja bezrobotnego przyjęta w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po jej nowelizacji obowiązującej od 1 lutego 2011 r., nie budzi wątpliwości i nie pozostawia miejsca na swobodę interpretacyjną. Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że powinna ona być interpretowana w drodze wykładni systemowej i celowościowej, a także w kontekście powołanych norm konstytucyjnych (art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 67 ust. 2 Konstytucji). Sąd uznał, że taka wykładnia może być wykorzystana jedynie pomocniczo i to tylko wówczas, gdy zastosowanie wykładni językowej okaże się niewystarczające, co wszak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Skoro zatem status osoby bezrobotnej nie został powiązany z faktem rzeczywistego wykonywania działalności gospodarczej, nie było potrzeby badania, czy działalność taka rzeczywiście była prowadzona.

Po przytoczeniu treści art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm.), Sąd wskazał, że organy orzekające w sprawie były związane treścią wpisu skarżącego do CEIDG i nie mogły poczynić własnych ustaleń, odmiennych niż dane w nim zawarte. Stwierdził także, że skarżący nie mógł powoływać się na nieznajomość regulacji obowiązujących w zakresie prowadzenia i zakończenia działalności gospodarczej, nawet wówczas gdy ulegały one zmianom. Pozostawał on bowiem w tym czasie wpisany do ewidencji działalności gospodarczej i powinien cechować się znajomością przepisów regulujących zasady i wymogi prowadzenie tej działalności, w tym również wymogi i formy jej zakończenia. Osoba wpisana do CEIDG nie może przerzucać na organy odpowiedzialności i obowiązków związanych ze znajomością przepisów w tym zakresie.

Zdaniem Sądu bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostawała również okoliczność, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej był – jak twierdził skarżący – niepoprawny, wadliwy, niezweryfikowany oraz niekompletny i jako taki winien zostać usunięty z urzędu. Sąd podkreślił, że organy zatrudnienia nie mogły samodzielnie dokonać weryfikacja wpisów do CEIDG, gdyż nie pełniły roli administratora tego rejestru, czy też podmiotu upoważnionego do jego prowadzenia. Nie mogły zatem wziąć pod uwagę podnoszonych przez stronę okoliczności, które skarżący powinien skierować ewentualnie do właściwego organu rejestrowego. Ponadto organy zatrudnienia związane były faktem samego wpisu i nie mogły tej okoliczności pominąć.

Sąd za niezasadny uznał także zarzut naruszenia przez organ art. 8 i art. 9 K.p.a. Podniósł, że skarżący w momencie rejestracji został zapoznany z treścią obowiązujących przepisów dotyczących statusu osób bezrobotnych. W oświadczeniu rejestrowanego z [...] sierpnia 2015 r. podał, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, co potwierdził własnoręcznym podpisem, podczas gdy wpis taki bezspornie posiadał. Ponadto skarżący został pouczony o obowiązku zawiadomienia o okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej, z jednoczesną utratą prawa do zasiłku, w tym o konieczności zgłoszenia uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (pouczenie podpisane przez skarżącego [...] sierpnia 2015 r.). Z uwagi na powyższe nie sposób uznać za przekonującą argumentację skarżącego o nieprawidłowych pouczeniach udzielanych mu w tym zakresie przez pracowników Powiatowego Urzędu Pracy. Jednocześnie Sąd podał, że skoro z treści oświadczeń skarżącego wynikało, że nie jest on wpisany do CEIDG, to pracownik organu nie miał żadnych podstaw, aby jeszcze dodatkowo upewniać się, że oświadczenia te są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, zwłaszcza że skarżący składał je pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Końcowo Sąd stwierdził, że uzasadnione było również umorzenie postępowania w sprawie przyznania zasiłku pieniężnego, gdyż wobec stwierdzenia braku po stronie skarżącego przesłanek do nabycia statusu osoby bezrobotnej, bezprzedmiotowe było orzekanie o związanych z tym statusem uprawnieniach.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o rozpoznanie skargi i wydanie orzeczenia reformatoryjnego polegającego na uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2017 r. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

art. 32 ust. 2 w zw. z art. 67 ust. 1 Konstytucji, przez nierówne potraktowanie skarżącego w zakresie odbioru uprawnień z tytułu bezrobocia, podczas gdy nie został on prawidłowo pouczony o sytuacji prawnej, a decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2017 r. utrzymana zaskarżoną decyzją Wojewędy [...] z [...] kwietnia 2017 r., została wydana uwzględniając nieskuteczny wpis do ewidencji działalności gospodarczej z 1998 r. w sytuacji, gdy skarżący w niedługim czasie uzyska wiek emerytalny, co odbiera jako działania dyskryminacyjne ze względu na wiek;

art. 2 i art. 3 ust. 1 pkt c Dyrektywy Rady nr 2000/78 z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy z dnia 27 listopada 2000 r. (Dz.Urz. UE. L nr 303, str. 16), przez cofnięcie uprawnień z tytułu uzyskania statusu osoby bezrobotnej w krótkim czasie przed uzyskaniem wieku emerytalnego, czym zostały naruszone zasady równego traktowania ze względu na wiek przy utracie zatrudnienia;

art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż osoba, która posiada niepełny wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej nie może uzyskać statusu osoby bezrobotnej, podczas gdy wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu winna prowadzić do przyjęcia, iż odmowę uzyskania statusu osoby bezrobotnej otrzymać winna osoba wpisana do ewidencji działalności gospodarczej i wykonywać faktycznie tę działalność gospodarczą a jej wpis również winien spełniać przesłanki do prowadzenia działalności gospodarczej;

art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przez przyjęcie, iż domniemanie prawdziwości danych zawartych w ewidencji, skutkuje, iż organy orzekające w sprawie były związane treścią wpisu skarżącego do CEDIG i skarżący nie może ekskulpować się, podczas gdy skarżący nie prowadził wcale działalności gospodarczej i nie uzyskiwał z niej dochodów, a sam wpis nie może być skuteczny, gdyż nie podjął dalszych kroków w celu rozpoczęcia działalności gospodarczej, nie uzyskał numeru REGON, ani nie zgłosił rozpoczęcia działalności gospodarczej we właściwym urzędzie skarbowym;

art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż wpis skarżącego do ewidencji działalności gospodarczej jest skuteczny i prawidłowy, podczas gdy nie przeszedł on weryfikacji w CEDIG z powodu braku numeru PESEL i NIP, wobec czego był nieskuteczny;

brak zastosowania art. 15 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r., o działalności gospodarczej (Dz. U. z 1988 r. nr 41, poz. 324), przez przyjęcie, iż wpis w ewidencji działalności gospodarczej jest skuteczny, podczas gdy zgłoszenie o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie zwierało numeru ewidencyjnego PESEL i NIP, a organ ewidencyjny nie doręczył skarżącemu przewidzianego w ustawie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności, ani nie wezwał o uzupełnienie braków wpisu.

Skarżący podniósł, że skoro ww. działanie organów administracyjnych zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, uznać należy, że Sąd naruszył zasadę praworządności i równego traktowania wynikające z art. 2, art. 7 i art. 32 ust.1 w zw. z art. 67 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

II. przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało oddaleniem skargi skarżącego, a mianowicie:

1. art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 i 2 K.p.a., przez brak zastosowania i zaniechanie wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i oddalenie przedmiotowej skargi, pomimo iż w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i dokonano analizy stanu faktycznego z pominięciem słusznego interesu strony w załatwieniu sprawy polegającego na utrzymaniu statusu osoby bezrobotnej w okresie od [...] sierpnia 2015 r. do [...] września 2015 r., a w szczególności pominięcia okoliczności, iż wpis do ewidencji działalności gospodarczej był nieskuteczny bowiem nie zawierał pełnych danych przedsiębiorcy, a skarżący nigdy nie podejmował działalności gospodarczej, nie przeprowadził dalszych czynności umożliwiających mu prowadzenie działalności gospodarczej, nie osiągał żadnego dochodu wobec czego powinien mieć możliwość skorzystania z pomocy państwa polegającej na uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej i świadczeń w postaci zasiłku dla bezrobotnych;

2. niezastosowanie art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. i niewłaściwe zastosowanie art. 151 w związku z art. 135 i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a., przez niezasadne oddalenie skargi pomimo, iż istniały przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji i uznanie przez Sąd I Instancji, iż działania organów administracyjnych były prawidłowe - zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji jej poprzedzającej;

3. niezastosowanie art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. i niewłaściwe zastosowanie art. 151 w związku z art. 135 i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a., przez niezasadne oddalenie skargi, podczas gdy decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 138 § 1 i 2 K.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do naruszenia prawo strony do rzetelnego postępowania administracyjnego, zgodnego z zasadami praworządności.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja mająca wykazać zasadność zgłoszonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zdaniem organu zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok nie narusza żadnego ze wskazanych przepisów prawa. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie i uwzględnił te okoliczności faktyczne, które mają w niej istotne znaczenie. W szczególności Sąd I instancji prawidłowo zwrócił uwagę na obowiązująca zasadę domniemania prawdziwości danych zawartych w CEIDG i związanie organów orzekających w sprawie treścią wpisu. Sąd prawidłowo także wskazał, że to na skarżącym ciążył obowiązek złożenia wniosku o wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, wynikają z przepisu art. 174 P.p.s.a. Wedle jego pkt 1 może ją stanowić naruszenie prawa materialnego, przy czym przewiduje się dwie jego postacie, a mianowicie błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 176 P.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Na podkreślenie zasługuje, że judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, wedle którego prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, o jakim stanowi art. 176 P.p.s.a. wymaga, aby wskazać konkretne przepisy naruszone zdaniem strony skarżącej przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Tylko prawidłowe opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10). Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej powinno być logicznie powiązane z przepisami wskazanymi jako podstawy tej skargi. Jak wskazał NSA w wyroku z 12 października 2005 r. (I FSK 155/05) "uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowano w zaskarżonym orzeczeniu, lub – uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Od prawidłowego sporządzenia skargi kasacyjnej zależy nie tylko jej skuteczność, ale także możliwość poddania kontroli instancyjnej wyroku pierwszej instancji. Należy również przypomnieć, że skarga kasacyjna jest profesjonalnym i sformalizowanym środkiem prawnym, równocześnie w pełni dyspozytywnym, a zarzuty w niej podniesione wyznaczają granice sprawy kasacyjnej. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji, nie jest uprawniony do wyboru kierunku i zakresu weryfikacji skarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2017 r., II GSK 2751/15). Brak przytoczenia motywów sformułowania zarzutu dotyczącego naruszenia przez zaskarżony wyrok określonego przepisu prawa w zasadzie uniemożliwia odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do takiego zarzutu. Sąd kasacyjny nie powinien bowiem domyślać się intencji strony i samodzielnie domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować, na czym strona skarżąca opiera swoje żądanie rozstrzygnięcia. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego zastępowanie skarżącego w formułowaniu uzasadnienia podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 18 listopada 2011 r., II OSK 1629/10, 19 października 2012 r., I OSK 1243/11, 8 sierpnia 2008 r., II GSK 271/08 i 11 lutego 2015 r., I OSK 855/14).

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym polega na dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu skargi w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W skardze tej zarzucono zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony.

Wskazane w ramach zarzutu pierwszego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego formułują zasady ogólne postępowania prowadzonego przed organem administracji publicznej. Stanowią one wymaganie, by w postępowaniu organ administracji działał na podstawie przepisów prawa, stał na straży praworządności, czynił zadość zasadzie prawdy obiektywnej, a także nakazują wyważanie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, przy czym podejmowane przez organ działania powinny zawsze budzić zaufanie tychże obywateli do władzy publicznej. Przyjmuje się, że wymagania te stanowią wyraz obowiązywania zasady rzetelnej procedury, która musi być respektowana w państwie prawa. Nie może budzić wątpliwości normatywny charakter kodeksowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, co oznacza, że kreują one konkretne obowiązki prawne, których dochowanie przez organ jest wyznacznikiem prawidłowości decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. Powyższa okoliczność nie zmienia jednakże tego, że zasady ogólne, w tym te zasady, które wymienia art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a., znajdują swoje rozwinięcie i uszczegółowienie w dalszych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Ich zasadnicze znaczenie wyraża się przede wszystkim w oddziaływaniu na proces wykładni tychże przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd też zarzut naruszenia określonej zasady postępowania administracyjnego powinien być zasadniczo powiązany ze wskazaniem jako naruszonych tych przepisów procesowych, które stanowią rozwinięcie i dopełnienie tejże zasady. Zaakcentowanie powyższego jest tym istotniejsze, gdy zarzutem skargi kasacyjnej jest objęte naruszenie zasady ogólnej, która swoim przedmiotem odnosi się do kwestii procesowych, które ze względu na swoją doniosłość, jak i zarazem złożoność zostały szczegółowo unormowane przez ustawodawcę w rozbudowanej regulacji prawnej. Taką ocenę odnieść zaś przede wszystkim należy do zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), która opierając się na zwięźle ujętym wymaganiu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, odsyła do przepisów rozdziału 5 Działu II Kodeksu. Stwierdzenie, że działania podjęte przez organ pozostają w sprzeczności ze wskazaną zasadą ogólną uzależnione powinno być tym samym od wykazania, że organ prowadzący postępowanie odstąpił od zastosowania się do przepisów normujących przebieg postępowania wyjaśniającego (dowodowego) regulujących proces ustalania faktów relewantnych z punktu widzenia stosowanej normy administracyjnego prawa materialnego. Przepisy te określają, z jakich źródeł dowodowych może korzystać organ administracji, moc określonych dowodów, sposób ich przeprowadzania, a także kryteria oceny materiału dowodowego i warunki uznania określonych okoliczności faktycznych za udowodnione. Zespół przepisów zamieszczonych w rozdziale 5 Działu II Kodeksu w sposób wiążący określa zatem proces subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, co pozwala organowi doprowadzić do ustalenia konsekwencji prawnych tychże faktów. W skardze kasacyjnej jako naruszony wskazany został art. 77 § 1 K.p.a., stosownie do którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Skarżący kasacyjnie nie podaje jednak jakie dowody zostały przez organ pominięte. W toku postępowania wyjaśniającego organ zgromadził wszystkie te dowody i informacje, które były istotne z punktu widzenia normy prawa materialnego znajdującej zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, zaś w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie można podważać ani wykładni ani zastosowania przepisów prawa materialnego. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Oznacza to, że pozbawienie osoby bezrobotnej jest obowiązkiem organu, w sytuacji ziszczenia się przesłanek uniemożliwiających uznanie tej osoby za osobę bezrobotną, co z kolei prowadzi do wniosku, że akcentowany w skardze kasacyjnej słuszny interes skarżącego nie mógł w przedmiotowej sprawie mieć decydującego znaczenia wobec jednoznacznej treści przywołanego przepisu. Wskazany w ramach omawianego zarzutu jako naruszony art. 138 § 1 i 2 K.p.a. w rozpoznawanej sprawie nie znajdował zastosowania, zaś wytyk odnoszący się do tego przepisu nie został sformułowany poprawnie. § 1 art. 138 K.p.a. składa się z trzech punktów i określa rodzaje decyzji wydawanych przez organ odwoławczy. Skarżący kasacyjnie nie precyzuje, który rodzaj decyzji w jego ocenie winien być zastosowany przez Wojewodę [...], co uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu. Natomiast § 2 art. 138 K.p.a. określa warunki wydania decyzji kasacyjnej, zaś skarżący kasacyjnie w swojej argumentacji do tego przepisu nie nawiązuje i nie określa dlaczego winien znaleźć zastosowanie w sprawie niniejszej.

Nie mogły być również uwzględnione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 i 151 P.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy). Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia powyższych przepisów. Jeśli z wyroku wynika, że sąd I instancji nie dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu, to nie można sądowi oddalającemu skargę zarzucić naruszenia przepisu, który dawał podstawę do takiego działania, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej (por. wyroki NSA z: 1 września 2011 r., I OSK 1499/10, 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14). Naruszenie wymienionych wyżej przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. W skardze kasacyjnej wytyk naruszenia powyższych przepisów powiązano z art. 135 i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. Wyjaśnić zatem należy, że art. 3 § 1 P.p.s.a. reguluje ogólną właściwość sądów administracyjnych przez wskazanie, że sprawują one kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś w § 2 pkt 1 ustawodawca sprecyzował, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Naruszenie omawianych przepisów można byłoby skutecznie zarzucić, jeśli Sąd I instancji nie dokonałby kontroli zaskarżonej decyzji. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu przeprowadził ocenę legalności zaskarżonej decyzji, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przekonująco przedstawiając motywy zajętego stanowiska, odwołując się przy tym do wskazanego w ustawie kryterium zgodności działań administracji z prawem. Natomiast sam fakt, że ocena zaskarżonej czynności dokonana przez Sąd I instancji jest odmienna od tej, jakiej oczekiwałaby skarżący kasacyjnie, nie może stanowić o naruszeniu przez Sąd powołanego przepisu art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że naruszenie art. 135 P.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (zob. wyroki NSA z 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12 oraz z 11 grudnia 2014 r., II GSK 1979/13). Przepis art. 135 P.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że powyższy przepis nie tworzy podstawy do wystąpienia z wnioskami w skardze do żądania uchylenia decyzji wydanej w pierwszej instancji. Przepis ten wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowanie tego przepisu. Jednak nie odpowiada mu uprawnienie skarżącego do żądania, objęcia zakresem orzekania tych aktów. Sąd nie musi odnosić się do złożonego w tym zakresie wniosku, czyli nie musi rozstrzygać w tym zakresie (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., II GSK 50/10). W sytuacji, gdy sąd nie korzysta z przepisu art. 135 P.p.s.a., to znaczy nie uchyla lub nie stwierdza nieważności decyzji organu pierwszej instancji, w sentencji wyroku nie zamieszcza się rozstrzygnięcia co do takiej decyzji (zob. postanowienie NSA z 13 września 2012 r., I OZ 677/12). Uwzględniając powyższe należy uznać zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. za chybiony, albowiem w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji skargę na decyzję Wojewody [...] oddalił.

Na usprawiedliwionych podstawach nie zostały oparte także zarzuty naruszenia prawa materialnego, przy czym zauważenia wymaga, że niektóre z nich nie zostały sformułowana poprawnie, co w istocie uniemożliwiło odniesienie się do nich. Dotyczy to zarzutu naruszenia art. 15 ustawy o działalności gospodarczej i art. 2 Dyrektywy Rady nr 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy. Wskazany jako naruszony art. 15 ustawy o działalności gospodarczej składa się z 2 ustępów, zaś skarżący kasacyjnie nie wskazał, który z nich został naruszony, co uniemożliwia ustosunkowanie się do tak nieprecyzyjnie określonego zarzutu, tym bardziej, że również w uzasadnienia skargi kasacyjnej brak ten nie został konwalidowany. Także art. 2 Dyrektywy składa się z szeregu jednostek redakcyjnych, zaś skarżący kasacyjnie także w przypadku zarzutu naruszenia tego przepisu nie określa, która norma prawna została naruszona. Powołanie się na całość przepisu nie pozwala na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia, a zatem uchybienie w tym zakresie stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 9 lutego 2006 r., I GSK 1348/05).

Właściwym wzorcem kontroli kasacyjnej nie mógł być art. 3 ust. 1 lit. c ww. Dyrektywy, w myśl którego w granicach kompetencji Wspólnoty, niniejsza dyrektywę stosuje się do wszystkich osób, zarówno sektora publicznego, jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania. Określa on jedynie zakres stosowania Dyrektywy ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy i w rozpoznawanej sprawie nie znajdował zastosowania.

Uwzględniony nie mógł zostać zarzut naruszenia art. 32 ust. 2 w zw. z art. 67 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 32 ust. 2 Konstytucji nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Na gruncie Konstytucji RP zakaz dyskryminacji jest całkowity (z jakiejkolwiek przyczyny) i ma bezwzględny charakter (nie może go uchylać ustawodawca, nawet z odwołaniem się do art. 31 ust. 3 Konstytucji). Nie jest dopuszczalne odstępowanie od niego przez organy władzy publicznej. Dyskryminacja pojawia się w sytuacji, gdy zróżnicowanie podmiotów następuje ze względu na cechę osobistą. Jest to, w zasadzie, zakazane konstytucyjnie, chyba że dokonuje się w oparciu o wyraźną, szczególną podstawę konstytucyjną. Tak się rzecz ma ze wszystkimi przepisami ustawy zasadniczej, które wyznaczają zasady polityki państwa nakazujące szczególny stopień ochrony dla pewnych grup osób (tak np. art. 68 ust. 3 w odniesieniu do kobiet ciężarnych, osób niepełnosprawnych czy osób w podeszłym wieku) (por. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Komentarz, Tom II pod. red. L. Garlicki, M. Zubik, Wyd. Sejmowe 2016).

W myśl art. 67 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego. Zakres i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa. Pogląd w kwestii charakteru normy art. 67 wyrażony został w wyroku TK z 27 stycznia 2003 r., (SK 27/02, pkt III.8). Wskazano w nim, że z "przepisu tego nie wynikają wyraźnie prawa podmiotowe (...) Regulacja ta stanowi przede wszystkim o kierunku polityki państwa i jest adresowana głównie do jego organów – w tym prawodawczych". Także w doktrynie wskazuje się, że "nie można definitywnie i in abstracto przyjąć, że regulacja zawarta w przepisie art. 67 ust. 1 Konstytucji RP ma charakter normy programowej (...) czy też jest regułą, mogącą stanowić w szczególnych okolicznościach podstawę konkretnego roszczenia" (tak R. Babińska-Górecka, Skutki prawne orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w dziedzinie ubezpieczenia społecznego, Warszawa 2014, s. 229). Przepis ten nie mógł być zatem naruszony przez orzekające w sprawie organy.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej skarżący został pouczony o sytuacji prawnej, gdyż w momencie rejestracji został zapoznany z treścią obowiązujących przepisów dotyczących statusu osób bezrobotnych i oświadczył, że nie złożył wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Nie można zatem uznać, że to brak pouczenia stanowił okoliczność dyskryminującą skarżącego. Okoliczności takiej nie stanowił także wiek skarżącego, gdyż nie był brany pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jako element pozbawiony istotności z uwagi na normy prawne znajdujące zastosowanie w prowadzonym postępowaniu.

Na usprawiedliwionych podstawach nie został także oparty zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw, zgodnie z którym bezrobotny - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub i, j, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Przepis w brzmieniu wskazanym w skardze kasacyjnej nie był w sprawie stosowany, Sąd nie dokonywał zatem także jego wykładni. Sąd I instancji uwzględnił, iż od 1 lutego 2011 r. przesłanki warunkujące uzyskanie statusu bezrobotnego, a przewidziane w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ww. ustawy uległy dalszym zmianom i zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu bezrobotnym mogła być osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy, zgodnie z którym bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Wobec jednoznacznej treści powyższego przepisu, w brzmieniu – co należy podkreślić – znajdującym zastosowanie w sprawie, okolicznością relewantną było samo złożenie przez skarżącego wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej w sytuacji gdy skarżący nie wniósł o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i nie określił innego terminu jej podjęcia. Tylko tę okoliczność winny wziąć pod uwagę organy orzekające w sprawie, co też nastąpiło.

Uwzględnieniu nie podlegał również zarzut naruszenia art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wprowadzający zasadę domniemania prawidłowości danych zawartych w CEIDG. Wobec jednoznacznej treści art. 2 ust 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w sprawie istotne było jedynie ustalenie czy skarżący złożył wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Potwierdzenie złożenia takiego wniosku znajduje się CEIDG i okoliczność ta przez skarżącego nie była kwestionowana. Organ nie był zobowiązany do czynienia dalszych ustaleń, w tym do ustalania czy wpis do ewidencji był skuteczny i prawidłowy oraz czy skarżący podjął działalność gospodarczą. Te okoliczności nie miały w sprawie, z uwagi na znajdującą w niej zastosowanie normę prawa materialnego, przesądzającego znaczenia.

Formułując zarzut naruszenia art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 w zw. z art. 67 ust. 1 Konstytucji RP skarżący kasacyjnie zaniechał przedstawienia uzasadnienia tego zarzutu, stwierdzając jedynie, że o naruszeniu tych przepisów przesądzają wykazane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego. Skoro zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zostały uznane za zasadne, to w konsekwencji wskazany powyżej zarzut naruszenia przepisów Konstytucji RP nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.