Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 207/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Maria Myślińska Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej ze skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2129/13 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego W. na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. z dnia 16 lipca 2013 r., nr . w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przyznania pomocy finansowej na utrzymanie i konserwację cieków i urządzeń melioracji wodnych 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Miasta Stołecznego W. na rzecz Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 23 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2129/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Miasta Stołecznego W. (dalej: "skarżąca") na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. z dnia 6 lipca 2013 r. nr . w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały, oddalił skargę.

Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia faktyczne:

Rada Miasta Stołecznego W., działając na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. , poz. 594 ze zm.), art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.), art. 220 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.) podjęła w dniu 20 czerwca 2013 r. uchwałę Nr . o udzieleniu pomocy finansowej w wysokości 2.000.000,00 zł Samorządowi Województwa Mazowieckiego z przeznaczeniem na utrzymanie i konserwację cieków i urządzeń melioracji wodnych podstawowych, które są wykorzystywane do odbioru wód opadowych i roztopowych oraz chronią teren m.st. W. przed powodzią. Zgodnie z § 2 uchwały pomoc finansowa miała zostać pokryta z dochodów m.st. W., pochodzących z opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych kar pieniężnych, pobieranych na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz przepisów szczególnych, a także z tytułu kwot pieniężnych uzyskanych na podstawie decyzji, o których mowa w art. 362 ust. 3 tej ustawy.

Regionalna Izba Obrachunkowa w W. pismem z dnia 8 lipca 2013 r. zwróciła się do strony skarżącej o udzielenie informacji, na jakie zadanie określone w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) zaplanowana jest pomoc finansowa dla Samorządu Województwa Mazowieckiego. W odpowiedzi Prezydent m.st. W.wskazała, iż Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w W., realizujący obowiązki Marszałka Województwa Mazowieckiego związane z utrzymaniem wód i urządzeń melioracji wodnych podstawowych, rozpoczął działania zmierzające do wykreślenia tych urządzeń, które utraciły charakter urządzeń melioracji wodnych podstawowych, z ewidencji prowadzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów (Dz. U. z 2005 r. Nr 7, poz. 55).

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 7 lutego 2013 r. poinformował Prezydenta m.st. Warszawy o wykreśleniu z dniem 1 marca 2013 r. z ewidencji czterech (pozycje 16, 17, 18 i 20) spośród urządzeń wymienionych w załączniku do uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 20 czerwca 2013 r.

Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. (dalej: "organ nadzoru") uchwałą dnia 16 lipca 2013 r. Nr . orzekło o nieważności wspomnianej uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 20 czerwca 2013 r. z powodu naruszenia art. 216 ust. 2 pkt 5 i art. 220 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, art. 75 ust. 1 i 2 i art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i art. 49 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały, pomoc, o której mowa w art. 216 ust. 2 pkt 5 i art. 220 ust. 1 ustawy o finansach publicznych może być udzielona tylko na realizację zadań własnych jednostki samorządowej, do której jest ona kierowana.

Stosownie do art. 72 ust. 1 ustawy Prawo wodne urządzenia melioracji wodnych podstawowych, o których mowa w badanej uchwale, stanowią własność Skarbu Państwa i są wykonywane na jego koszt, z zastrzeżeniem dopuszczającym możliwość wykonywania tych urządzeń na koszt innych osób prawnych lub osób fizycznych. Utrzymanie urządzeń melioracji wodnych podstawowych należy do marszałka województwa (art. 75 ust. 1 ustawy Prawo wodne) i stanowi zadanie z zakresu administracji rządowej (art. 75 ust. 2 ustawy Prawo wodne).

Według organu nadzoru wymienione w badanej uchwale "cieki", jako wody powierzchniowe, tj.: strugi, potoki, rzeki, kanały stanowią, w myśl art. 10 ust. 1a ustawy Prawo wodne, własność Skarbu Państwa i są wodami publicznymi, w stosunku do których prawa właścicielskie wykonuje, zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy, marszałek województwa, jako zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez samorząd województwa dla wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej upraw, oraz w stosunku do pozostałych wód niewymienionych w pkt. 1-3.

Odnosząc się do złożonych na piśmie wyjaśnień Prezydenta Miasta, organ nadzoru wskazał, że badana uchwała dotyczy udzielenia pomocy finansowej na utrzymanie i konserwację cieków i urządzeń melioracji wodnych podstawowych. Wymieniony typ urządzeń ujęty jest zarówno w tytule uchwały w jej części normatywnej, jak i w załączonym do uchwały wykazie cieków i urządzeń melioracji wodnych podstawowych.

Wobec powyższego, w ocenie Kolegium RIO, Rada Miasta Stołecznego W. nie była uprawniona do udzielenia pomocy finansowej Samorządowi Województwa Mazowieckiego na utrzymanie i konserwację cieków i urządzeń melioracji wodnych podstawowych na terenie m.st. Warszawy.

Miasto St. W. zaskarżyło powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który zaakceptował argumentację organu nadzoru w zaskarżonej uchwale i oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji, powołując się na treść art. 163 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej podkreślił, że samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Zgodnie z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne. Natomiast jeżeli wynika to z uzasadnionych potrzeb państwa, ustawa może zlecić jednostkom samorządu terytorialnego wykonywanie innych zadań publicznych (art. 166 ust. 2 Konstytucji).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji w świetle powyższych regulacji zadania zlecane jednostkom samorządu terytorialnego są rodzajem zadań publicznych innych niż służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które przekazywane są w trybie oraz wykonywane w sposób określony w ustawie. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji sposób wykonywania zadań zleconych z zakresu administracji rządowej określają art. 49 ust. 1 i 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, art. 249 ust. 1 pkt 2, art. 149 ust. 1 ustawy o finansach publicznych i art. 49 ust. 5 i ust. 6 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

W myśl powyższych przepisów zadania zlecone ustawami jednostce samorządu terytorialnego (zadania z zakresu administracji rządowej) są w całości finansowane z budżetu państwa w formie dotacji celowej, a nie ze środków przekazanych przez inne jednostki samorządu terytorialnego w ramach udzielenia pomocy finansowej. Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze treść wymienionych przepisów, podkreślił, że ustawodawca umożliwił dofinansowanie realizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego zadań z zakresu administracji rządowej w oparciu o przyznane dotacje celowe, które mają służyć pełnemu i terminowemu wykonaniu zleconych zadań. W przypadku, gdy dotacja celowa uniemożliwia pełne wykonanie zadań zleconych, należy uznać, że została ona przekazana niezgodnie z wymogami ustalonymi w art. 49 ust. 5 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, skutkiem czego jest powstanie po stronie jednostki samorządu terytorialnego uprawnienia dochodzenia należnego świadczenia wraz z odsetkami na drodze postępowania sądowego. Jeżeli dla pełnego wykonania zleconych zadań nie wystarczają środki przekazane jednostce samorządu terytorialnego, to może ona skutecznie żądać różnicy pomiędzy kwotą, jaka rzeczywiście jest potrzebna dla pełnego wykonania zleconych zadań a wysokością przyznanej dotacji. Dlatego zadania zlecone nie mogą być finansowane środkami innymi niż z dotacji celowych, a tym samym nie jest możliwe udzielenie przez jednostkę samorządu terytorialnego innej jednostce samorządu terytorialnego dotacji na dofinansowanie realizowanego zadania zleconego.

W myśl art. 10 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym gminy, związki międzygminne oraz stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego mogą sobie wzajemnie bądź innym jednostkom samorządu terytorialnego udzielać pomocy, w tym pomocy finansowej. Także z treści norm zawartych w art. 216 ust. 2 pkt 5 i art. 220 ust. 1 ustawy o finansach publicznych wynika możliwość udzielenia z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pomocy finansowej i rzeczowej dla innych jednostek samorządu terytorialnego, przy czym pomoc finansowa ma mieć charakter dotacji celowej. Wskazana pomoc finansowa może być wyłącznie udzielona na realizację zadań własnych jednostki samorządowej, do której jest kierowana, co, zdaniem Sądu pierwszej instancji, znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie, jak i poglądach doktryny, zgodnie z którym art. 47 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, precyzujący postanowienia ustaw ustrojowych w tym zakresie wskazuje, że chodzi o dofinansowanie zadań własnych innych jednostek samorządu terytorialnego z budżetu dotującej jednostki samorządu terytorialnego, a także w szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych określonej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 2 marca 2010 r.

W ocenie Sądu, zasadnie wywiedziono w zaskarżonej uchwale organu nadzoru, iż utrzymanie i konserwacja cieków i urządzeń melioracji wodnych podstawowych na terenie m. st. W. jest zadaniem, na które Samorząd Województwa Mazowieckiego powinien otrzymać dotacje celowe z budżetu państwa. Z tych też względów stwierdzenie nieważności uchwały Rady m.st. W., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa było prawidłowe.

Miasto Stołeczne W.w skardze kasacyjnej zaskarżyło powyższe wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 216 ust. 2 pkt 5, art. 220 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (dalej:"u.f.p."), art. 10 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, art. 47 ust. 1 w związku art. 49 ust. 1 i ust. 5 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (dalej: "ustawa o dochodach j.s.t.") poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 220 ust. 1 u.f.p., art. 10 ust. 2 oraz art. 47 ust. 1 ustawy o dochodach j.s.t. może być udzielona tylko na dofinansowanie zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego, do której jest kierowana wyłączając z zakresu pomocy zadania realizowane jako zdania zlecone, podczas gdy prawidłowa interpretacja przedmiotowych regulacji powinna prowadzić do wniosku, że jednostka samorządu terytorialnego może udzielić ze swojego budżetu pomocy finansowej w formie dotacji celowej innym jednostkom samorządu terytorialnego na realizowane przez nie zadania, bez względu na charakter tych zadań, zwłaszcza, jeżeli znaczenie wykonywanych zadań dla bezpieczeństwa mieszkańców wspierającej jednostki samorządu terytorialnego jest istotne.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w art. 166 Konstytucji RP zdefiniowano zadania własne oraz zadania zlecone jako zadania publiczne. Zatem w ustawy zasadniczej można wywieść, iż w zakresie zadań wykonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego mieszczą się wszystkie zadania publiczne przekazane mu ustawą niezależnie od ich własnego lub zleconego charakteru. Oznacza to, że dopuszczalne jest finansowanie przez jednostki samorządu terytorialnego w ramach pomocy wzajemnej każdego działania lub zadania, jeżeli ma ono charakter publiczny.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium RIO wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W myśl art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach kasacyjnych tj.: na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na zarzucie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczają zatem zakres sprawy sądowoadministracyjnej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Sąd ten orzeka w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, o której mowa w § 2 tego przepisu. Z uwagi na niewystąpienie jakiejkolwiek przesłanki mogącej prowadzić do nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, zakres rozpoznania sprawy będą determinować zarzuty skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna Miasta St. W.została oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 216 ust. 2 pkt 5, art. 220 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej:"u.f.p."), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 47 ust.1 w związku art. 49 ust.1 i ust. 5 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że dotacje przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego innym jednostkom samorządu terytorialnego mogą dotyczyć finansowania wyłącznie zadań własnych tych jednostek co oznacza, że zadania zlecone z zakresu administracji rządowej są wyłączone z dofinansowania przez jednostki samorządu terytorialnego.

Skarga kasacyjna wywodzi, że przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia jest wadliwa bowiem jeżeli zadanie ma charakter publiczny, to podlega ono dofinansowaniu przez jednostki samorządu terytorialnego na zasadach określonych w art. 10 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Rozróżnienie na zadania własne i na zadania zlecone ma, według skarżącej, drugorzędne znaczenie dla oceny dopuszczalności pomocy finansowej udzielonej przez jednostkę samorządu terytorialnego

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładania przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji wymienionych w petitum skargi kasacyjnej przepisów była prawidłowa. Stosownie do treści art. 10 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne wody stanowią własność Skarbu Państwa, innych osób prawnych lub osób fizycznych. Prawa właścicielskie w stosunku do wód stanowiących własność Skarbu Państwa wykonuje marszałek jako zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez samorząd województwa – w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy oraz w stosunku do pozostałych wód (art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne). Urządzenia melioracji wodnych podstawowych stanowią własność Skarbu Państwa i są wykonywane na jego koszt (art. 72 ust. 1 ustawy Prawo wodne). Z kolei zgodnie z art. 75 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo wodne programowanie, planowanie i nadzorowanie wykonywania urządzeń melioracji wodnych podstawowych oraz utrzymywanie uradzeń melioracji podstawowych będące zadaniem z zakresu administracji rządowej należy do marszałka województwa.

W świetle powołanych wyżej przepisów zadania samorządu województwa w zakresie cieków wodnych i utrzymywania urządzeń melioracji wodnych podstawowych zostały określone jako zadania z zakresu administracji rządowej. Realizację tych zadań powierzono marszałkowi województwa na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie. Toteż, jakkolwiek jest to zadanie o charakterze publicznym, nie może być ono zaklasyfikowane do zadań o charakterze własnym, polegających na zaspokajaniu potrzeb lokalnych wspólnoty. Zgodzić się należy ze skargą kasacyjną, że przekazanie zadania państwowego do realizacji jednostce samorządu terytorialnego powoduje, że otrzymuje ono charakter samorządowy, jednakże dzieje się tak z uwagi na podmiot zobowiązany do jego wykonania, a nie z uwagi na przedmiot tego zadania. Zadanie to, pomimo że będzie wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego, nadal pozostanie zadaniem z zakresu administracji rządowej i będzie podlegało reżimowi finansowania dla tego rodzaju zadań. Wskazać w tym miejscu należy, że zadania własne są, co do zasady, finansowane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, zaś zadania z zakresu administracji rządowej są finansowane przez budżet państwa. Ratio legis takiego rozwiązania ma swoje uzasadnienie w potrzebie jasnego rozgraniczenia wydatków finansowanych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego oraz z budżetu państwa (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2258/10).

Zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 49 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego oraz art. 149 ust. 1 ustawy o finansach publicznych zadania z zakresu administracji rządowej, których wykonanie zlecono w ustawie jednostce samorządu terytorialnego podlegają finansowaniu z budżetu państwa. Jednostka samorządu terytorialnego otrzymuje z budżetu państwa dotacje celowe w wysokości zapewniającej realizację tych zadań. Dotacje celowe przekazywane są przez wojewodę w terminie umożliwiającym pełne i terminowe wykonywanie zadań (art. 49 ust. 4 i 5 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego).

Finansowanie zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego należy więc do kompetencji państwa, a nie do jednostki samorządu terytorialnego. Jednostka samorządu terytorialnego powinna w budżecie określić wydatki przeznaczone na realizację zadań z zakresu administracji rządowej i innych zadań zleconych (art. 216 ust. 2 pkt 2 ustawy o finansach publicznych), a następnie opracować plan finansowy wykonywania tych zadań, przyjmując za podstawę tego planu kwotę dotacji celowych przyznanych na ten cel w roku budżetowym oraz wielkość dochodów związanych z realizacją tych zadań podlegających przekazaniu do budżetu państwa (art. 249 ust.1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych). Oznacza to, że kwota dotacji stanowi limit finansowy, w ramach którego jednostka samorządu terytorialnego może zrealizować to zadanie. Kwota ta nie może, wbrew temu co podnosi skarga kasacyjna, być jednak uzupełniona o środki z budżetu innej jednostki samorządu terytorialnego w ramach pomocy finansowej, o której mowa przykładowo w art. 220 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, czy w art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż wówczas naruszono by reżim finansowania tych zadań określony w art. 49 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego i art. 149 ust.1 ustawy o finansach publicznych.

W myśl art. 220 ust. 1 i ust. 2 ustawy o finansach publicznych pomoc finansowa może być udzielona przez jednostkę samorządu terytorialnego w formie dotacji celowej lub pomocy rzeczowej innym jednostkom samorządu terytorialnego na podstawie zawartej umowy. Z kolei określona w art. 10 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym instytucja pomocy udzielanej między jednostkami samorządu terytorialnego oznacza formę współdziałania między tymi jednostkami bez konieczności tworzenia związków stowarzyszeń lub zawierania porozumień, aby zapobiec tworzeniu niepotrzebnych formalności. Regułą powinno być ograniczenie tej pomocy do przypadków, gdy jednostki samorządu terytorialnego nie są w stanie samodzielnie zrealizować ciążących na nich zadań publicznych będących ich zadaniami własnymi. Pomoc ta może być udzielana na zasadzie przesunięcia środków pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego na tym samym poziomie (między gminami), a także na różnych poziomach (gmina – województwo). Jednakże może być ona przyznana wyłącznie na realizację zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego. Przesunięcie środków z budżetu gminy do budżetu samorządu województwa na cele związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej (co miało miejsce w niniejszej sprawie) lub innych zadań zleconych przez państwo, stanowiłoby faktyczne przeniesienie zadania z zakresu administracji rządowej na podmiot nieuprawniony w ustawie do jego wykonania i byłoby rażącym naruszeniem zasad finansowania określonych w ustawie o finansach publicznych oraz w ustawie o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Z wymienionych Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną (art.184 p.p.s.a. ).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.