Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 318/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art. 13l ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 50 pkt 1 lit j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2021 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ), działając na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art.13l ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., dalej: u.d.p.), rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 890 ze zm., dalej: rozporządzenie RM), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej: u.t.d.), nałożył na Z. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] października 2020 r. stwierdzono przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (samochód ciężarowy), poruszającego się wraz z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...] przez:

1. urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...] o godzinie [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] [...] (połączenie z drogą krajową nr [...]) – węzeł [...].

Wymienione powyżej odcinek drogi krajowej został wskazany w załączniku do rozporządzenia RM jako odcinek, na którym pobiera się opłatę elektroniczną.

W kontrolowanym pojeździe nie znajdowało się jednak urządzenie pokładowe viaBOX służące do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto wskazany pojazd nie został wyposażony w urządzenie służące do uiszczania opłat elektronicznych. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna.

GITD ustalił, że właścicielem zespołu pojazdów był Z. S. (dalej: strona, skarżący), a jego dopuszczalna masa całkowita wynosiła 5.500 kg, w tym pojazdu samochodowego – 3.500 kg, zaś przyczepy – 2.000 kg.

Przebieg kontroli utrwalono w protokole o numerze: [...].

Mając powyższe na uwadze, pismem z [...] października 2020 r. GITD zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie, zaś mając na uwadze zarzuty strony dotyczące ustalenia czy droga była prawidłowo oznakowana, pismem z [...] października 2020 r. wezwał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA, zarządca drogi) będącego zarządcą ww. odcinka drogi krajowej, do złożenia wyjaśnień uwzględniających m.in. ustawienie tabliczek informacyjnych T-34 oraz znaków informacyjnych D-39a obowiązujących w dniu zarejestrowania naruszenia.

Z uzyskanych od zarządcy drogi informacji wynikało, że podczas okresowych kontroli oznakowania dróg nie stwierdzono nieprawidłowości. Oznakowanie drogi jest umieszczone zgodnie ze stałym planem organizacji ruchu oraz obowiązującymi przepisami.

W związku z powyższym, GITD, wskazaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2021 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] października 2020r.

Zdaniem organu, okolicznością bezsporną jest to, że należący do skarżącego zespół pojazdów, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu [...] października 2020 r. po płatnym odcinku drogi krajowej oraz, że za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna, ponieważ użytkownik nie posiadał podpisanej umowy z operatorem systemu. W chwili dokonania naruszenia nie istniała możliwość realizacji obowiązku określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. poza krajowym systemem elektronicznego poboru opłat, a więc bez wykorzystania urządzenia pokładowego viaBOX. Tym samym doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Jednocześnie organ zauważył, iż z uzyskanych danych wynika, że w dniu przejazdu odcinek drogi, po której poruszał się sporny pojazd był oznaczony tabliczką T-34 informującą o płatnym przejeździe. Dlatego też poczynione ustalenia nakazują zastosowanie względem strony sankcji w postaci kary pieniężnej.

Na ww. decyzję GITD strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Autor skargi zarzucił naruszenie:

a) przepisów prawa procesowego:

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, zgodnie z góry założoną tezą;

- art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ uzasadnienie decyzji nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

b) przepisów prawa materialnego:

- art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że dopuszczalne jest nałożenie kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty za przejazd po drodze płatnej w sytuacji, gdy brak oznakowania drogi płatnej w sposób umożliwiający kierowcy dokonanie wyboru co do wjazdu na drogę płatną lub kontynuowania jazdy drogą bezpłatną;

- art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię skutkującą ich niezastosowaniem w sprawie i tym samym naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, równości obywateli wobec prawa oraz zasady proporcjonalności w wyniku wydania decyzji rażącego naruszających te zasady.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, tj. ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, że w sprawie naruszono przepisy prawa materialnego czy postępowania, sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, kierując się powyższymi przesłankami, uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 u.d.p.

Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

Zgodnie z art. 13k ust. 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej wymierza się karę pieniężną w wysokości:

1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach.

W myśl zaś art. art. 13ha ust. 1 u.d.p. opłata elektroniczna jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tj. w powołanym już wyżej rozporządzeniu RM.

Co do zasady uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 u.d.p.). Zasadą jest również, że pobranie opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takiego urządzenia (na potrzeby pobierania opłat) spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p.

Jak wynika też z załącznika nr 1 do rozporządzenia RM pobiera się opłatę elektroniczną na odcinku drogi krajowej nr [...] [...] (połączenie z droga krajową nr [...]) – węzeł [...] (pkt 12g).

Zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania reguluje z kolei rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1406, dalej: rozporządzenie MI). Według § 3 ust. 1 tego rozporządzenia przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną użytkownik:

1. zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną;

2. odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie;

3. instaluje urządzenie w pojeździe do użytkowania w którym zostało ono przeznaczone zgodnie z umową;

4. wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 2;

5. ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 2.

Przepis § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazuje z kolei, że opłatę elektroniczną wnosi się w trybie: przedpłaty albo płatności okresowej z zabezpieczeniem.

W sprawie niniejszej nie budzą wątpliwości ustalenia stanu faktycznego dokonanego przez organ w zakresie przejazdu spornego zespołu pojazdów w dniu [...] października 2020 r. płatnym odcinkiem drogi krajowej [...] [...] (połączenie z droga krajową nr [...]) – węzeł [...].

Bezspornym jest także to, że skarżący poruszał się zespołem pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego i przyczepy) o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3.500 kg. Nie jest też sporne w sprawie, że w trakcie powyższego przejazdu w pojeździe nie umieszczono urządzenia pokładowego viaBox służącego do uiszczania opłat elektronicznych, w wyniku czego w trakcie przejazdu płatnym odcinkiem drogi, nie została uiszczona należna opłata elektroniczna.

Skarżący kwestionował natomiast prawidłowość dokonanych przez GITD ustaleń co do właściwego oznakowania dróg płatnych, w miejscach przed wjazdem na drogę płatną.

W ocenie Sądu, organ w wystarczający sposób wykazał prawidłowość oznakowania przedmiotowego odcinka drogi krajowej w dniu dokonanego przejazdu, powołując się na treść pisma Zastępcy Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. z [...] listopada 2020 r. nr [...] (k. 23 akt adm.). Z ww. pisma wynikało, że GDDKiA przeprowadzał kontrolę organizacji ruchu z § 12 ust. 5 rozporządzenia MI i żadna z nich nie wykazała nieprawidłowości w ustawieniu tabliczek informacyjnych T-34.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że informacje zawarte w ww. piśmie urzędowym GDDKiA potwierdzają fakt prawidłowego oznakowania spornego odcinka drogi krajowej S7. Organ uzyskał bowiem informacje o dacie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu uwzględniającego ustawienie tabliczek informacyjnych T-34, dacie rzeczywistego wprowadzenia tego znaku oraz dat przeprowadzenia kontroli ww. drogi w zakresie prawidłowości oznakowania. Skarżący, poza ogólnie sformułowaniem tezy o potrzebie ustalenia prawidłowości oznakowania drogi, nie wskazał konkretnych zarzutów w tym zakresie. Na okoliczność wątpliwości co do oznakowania drogi nie przedstawił także żadnych dowodów. Wobec powyższego Sąd uznał, że organ przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób niebudzący wątpliwości, co do okoliczności prawidłowego oznakowania drogi, którą poruszał się skarżący, w szczególności prawidłowego oznakowania tabliczką T-34 informującą o konieczności uiszczenia za przejazd opłaty elektronicznej, określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.t.d.

Skoro zatem droga była prawidłowo oznakowana, to na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, czego bezspornie nie wykonał. Zasadnie zatem organ nałożył na niego karę pieniężną na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 u.t.d.

Z tych względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Ponadto wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu organ w przekonywujący sposób wykazał, że skarżący dokonał spornego przejazdu bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej płatnym odcinkiem drogi krajowej S7 prawidłowo oznakowanym tabliczką T-34. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa

i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem GITD, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Oceny Sądu nie zmienia treść powołanego przez skarżącego w uzasadnieniu skargi wyroku NSA z 18 kwietnia 2019 r., II GSK 1256/17. W wyroku tym NSA wskazał, że wprowadzenie obowiązku ponoszenia opłat zobowiązało "zarządców dróg do prawidłowego oznakowania tabliczkami T-34 pozostających pod ich nadzorem dróg, na których pobierana jest opłata elektroniczna. Celem takiego działania miało być przekazanie użytkownikom dróg informacji, na jakiej drodze się znajdują, czy za przejazd tą drogą pobierana jest opłata elektroniczna oraz umożliwienie uczestnikom ruchu wyboru drogi, którą chcą jechać (płatnej bądź bezpłatnej). Znak drogowy T-34 wskazuje odcinek drogi, na którym pobierana jest opłata, informując jednocześnie, iż przejazd po drodze tak oznaczonej bez uiszczenia opłaty elektronicznej stanowi naruszenie treści wskazanego znaku. Obok funkcji informacyjnej znak T-34 w istocie zawiera więc swoisty zakaz poruszania się po drodze krajowej bez opłaty (zobowiązanie do określonego zachowania, tj. uiszczenia opłaty za przejazd)". Dalej NSA wskazał, że "generalna reguła wskazuje więc, iż niewywiązanie się z obowiązków leżących po stronie państwa nie może negatywnie oddziaływać na obowiązki obywateli, zaś samo wymienienie odcinków płatnych dróg krajowych w załączniku do rozporządzenia nie spełnia warunku poinformowania o istniejących obowiązkach (powoływanie się przez organ na zasadę ignorantia iuris nocet jest w tym przypadku nieuprawnione)". Powyższych rozważania Sąd w całości podziela zauważając, że w żaden sposób nie przemawiają one za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skarżący nie zauważył, że wyrok ten został wydany w innym stanie faktycznym sprawy, a poczyniony przez NSA wywód miał wyjaśniać powody uchylenia wyroku sądu wojewódzkiego i zaskarżonych w sprawie decyzji. W tamtej sprawie bowiem GITD nie przeprowadził postępowania dowodowego dotyczącego prawidłowości oznakowania drogi tabliczką informacyjną T-34. Sytuacja taka nie miała jednak w sprawie niniejszej, co wykazano powyżej (por. wezwanie GITD z [...] października 2020 r. znak: [...] – (k. 17 akt adm.) oraz odpowiedź Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. z [...] listopada 2020 r. nr [...] - k. 23 akt adm.).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, by organ pominął jakiekolwiek istotne z punktu widzenia sprawy okoliczności, a powołane przez niego w skardze uchybienia zostały sformułowane w sposób lakoniczny i pozostały gołosłowne. Nie mogą zatem odnieść zamierzonego przez niego skutku. Zasada prawdy obiektywnej nie nakłada bowiem na organ nieograniczonego i bezwzględnego obowiązku poszukiwania dowodów mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych, a co więcej - strona kwestionująca owe ustalenia, nie dysponuje materiałem dowodowym potwierdzającym jej twierdzenia.

W konsekwencji Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje należało więc uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.