Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SAB/Bk 10/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. [...] Sp. j. w S. na bezczynność Zarządu Województwa P. w przedmiocie rozpatrzenia i dopuszczenia do etapu oceny formalno – merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Spółce wniesiony wpis od skargi w kwocie 100 (stu) złotych.


UZASADNIENIE

M. [...] Sp. j. w S. (dalej powoływana także jako Spółka) wystąpiła ze skargą przeciwko Zarządowi Województwa P., zarzucając bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia i dopuszczenia do etapu oceny formalno – merytorycznej złożonego przez Spółkę projektu.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że pismem z dnia 9 marca 2018 r. została wezwana do poprawy złożonego wniosku i przesłania go w terminie 7 dni do Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. Spółka na powyższe wezwanie odpowiedziała pismem z dnia 15 marca 2018 r. Następnie pismem z dnia 22 marca 2018 r., Organ poinformował skarżącą Spółkę, że w wyniku weryfikacji wymogów formalnych projekt Spółki został pozostawiony bez rozpatrzenia i niedopuszczony do oceny formalno-merytorycznej. Powodem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia były stwierdzone braki formalne, które nie zostały uzupełnione w wymaganym zakresie. Jednocześnie organ poinformował, że weryfikacja wymogów formalnych nie stanowi etapu oceny wniosków, w związku z czym projekt nie podlega procedurze odwoławczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa, której dotyczy przedmiot zaskarżenia, nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zakres właściwości sądu administracyjnego określać muszą przepisy ustawy, ponieważ wymaga tego art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej określa m.in. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) dalej powoływana jako p.p.s.a. Poza aktami pozytywnymi wydawanymi w sprawach indywidualnych (decyzjami administracyjnymi, postanowieniami, aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, sprzeciwami) we właściwości sądu administracyjnego pozostaje także kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Przepisy te kolejno stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

- pkt 8 - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a,

- pkt 9 - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Należy do nich m.in. ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460, dalej zwana ustawą wdrożeniową). Na jej podstawie przedmiotem skargi nie może być jednak każdy przejaw działalności właściwej instytucji uczestniczącej w przyznawaniu wsparcia z funduszy unijnych, lecz tylko ten, który został wyraźnie określony w ustawie, jeżeli nie jest on decyzją administracyjną albo innym aktem określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. W art. 61 ustawy wdrożeniowej przewidziano, że skarga przysługuje tylko w przypadku:

- nieuwzględnienia protestu (art. 58 ust. 1 pkt 2),

- negatywnej ponownej oceny projektu (art. 58 ust. 4 pkt 2),

- pozostawienia protestu bez rozpatrzenia (art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 66 ust. 2 pkt 1).

Rozstrzygnięcia te nie są jednak podejmowane w formie decyzji administracyjnej lub postanowienia. Nie stanowią także aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu przyjmowanym na gruncie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 września 2017 r. sygn. II GSK 2679/17). Związane są one z wykonywaniem przez samorząd województwa zadań publicznych, ale nie formie władczej.

W p.p.s.a. ani ustawie wdrożeniowej nie przewidziano możliwości poddania kontroli sądu administracyjnego tego, czy właściwa instytucja nie prowadzi naboru wniosków w trybie konkursowym w sposób przewlekły, albo pozostaje bezczynna. Konkurs taki nie jest prowadzony w trybie postępowania administracyjnego lub podatkowego, ani takiego, do którego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej znajdowałyby zastosowanie, jak tego wymaga art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu, przy uwzględnieniu oczywiście przepisów ustawy wdrożeniowej. Stąd ukonstytuowanie drogi sądowoadministracyjnej nastąpiło w odrębnym od p.p.s.a. akcie prawnym, jakim jest ustawa wdrożeniowa, ponieważ wobec jej braku kontrola sądowoadministracyjna takich postępowań byłaby niemożliwa do przeprowadzenia. Oceny tej nie zmienia dyspozycja art. 64 ustawy wdrożeniowej polecająca w zakresie w tej ustawie nieuregulowanym do postępowania przed sądami administracyjnymi stosować odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150, art. 152. Powołana treść normatywna wskazuje tylko, jakie przepisy znajdować mają zastosowanie przed sądem administracyjnym podczas rozpatrywania dopuszczalnej skargi, a to z powodu uregulowania w ustawie wdrożeniowej pewnych kwestii odmiennie niż w p.p.s.a. Przepis ten nie odnosi się jednak do etapu postępowania przedsądowego i w żądnym razie nie wskazuje, że rozstrzygnięcia podejmowane przez właściwą instytucję w toku konkursu są aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, że droga sądowa w sprawie zainicjowanej skargą nie jest dopuszczalna. Przedmiot skargi nie podlega jednak kontroli sądu administracyjnego, nie mieści się w granicach kognicji wyznaczanej ustawami, w tym przez przepisy art. 53, 58 i 59 oraz art. 61 ustawy wdrożeniowej, do którego nie można stosować przepisów art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na marginesie jedynie należy dodać, że skarżąca Spółka nie wykonała wezwań Sądu w zakresie usunięcia braków formalnych skargi, gdyż nie nadesłała odpisu skargi oraz nie przedłożyła dokumentacji projektowej.

O zwrocie nienależnego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.