Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 465/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Reginy Górnisiewicz sprawy ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 kwietnia 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 26 stycznia 2015r., organ pierwszej instancji decyzją z dnia 5 maja 2015r. odmówił W. K. prawa do dodatku mieszkaniowego. W podstawie prawnej decyzji powołano m.in. przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono stan faktyczny i prawny sprawy. Wskazano, że dodatek mieszkaniowy stanowi różnicę między wydatki przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu a wydatkami poniesionymi przez osobę otrzymującą dodatek, stanowiącymi określony procent jej dochodów. Organ ustalił, że 100 % opłat tj. 245,64 zł wraz z ryczałtem w kwocie 5,86 zł stanowi kwotę, która po pomniejszeniu o kwotę 302,14 zł- odpowiadającą 20 % dochodów- daje kwotę mniejszą od zera. Zatem brak jest podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego.

Odwołanie od w/w decyzji wniósł w ustawowym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. K. Odwołujący opisał swoją trudną sytuację zdrowotną i finansową. Wyjaśnił, że ma bardzo niskie dochody, które nie wystarczają na zakup leków, na które wydaje 400 zł miesięcznie. Jego emerytura netto wynosi 1265 zł, z czego musi zapłacić czynsz, media, zakupić produkty pierwszej potrzeby, a ponadto spłaca pożyczkę w kwocie 276 zł miesięcznie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dokonując na podstawie art. 138 k.p.a. oceny zasadności zaskarżonej decyzji uznało, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.

Kwestię zasad i tryb przyznawania dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (tj. Dz.U. z 2013r. poz. 966 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Przepisy art. 3 ust. 1 ustawy, stanowi zaś, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8.

Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek W. K., który zamieszkuje w lokalu nr 16 w budynku mieszkalnym przy ul. S. w K., prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a na dochód za okres trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku składa się emerytura w łącznej wysokości 4.532,10 zł. W wymiarze miesięcznym dochód ten wynosi kwotę 1.510,70 zł. Dochód ten przekroczył zatem 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, tj. kwoty 1.477,79 zł. (175% x 844,45 zł), przez co niespełniony został warunek art. 3 ust. 1 ustawy.

Stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007r.

W świetle powyższego każdy przychód stanowi dochód w rozumieniu ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W powyższym przepisie ustawodawca wprost wskazał, jakich składników nie należy wliczać do dochodu w rozumieniu przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz o jakie składniki można pomniejszyć przychody. Podstawę natomiast do ustalenia wysokości dochodów na potrzeby dodatku mieszkaniowego, stanowi zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dochód członków gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku.

Z uwagi na fakt, że powierzchnia mieszkania W. K. wynosi 43,10 m2 i jest większa od powierzchni normatywnej, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynosi 35m2 dla 1 osoby, do obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjąć należy wydatki na powierzchnię normatywną. Wydatki rzeczywiste za mieszkanie w omawianym przypadku wynoszą łącznie 302,49 zł, tj. opłata za śmieci 9,50 zł + eksploatacja 71,12 zł + centralne ogrzewanie 108,61 zł + opłata stała za podgrzanie wody 22,86 zł + fundusz remontowy na wymianę okien: 8,62 zł + zaliczka na ciepłą i zimną wodę 14,13 zł + zaliczka na podgrzanie wody 3,00 zł + fundusz remontowy 64,65 zł. Wydatki na powierzchnię normatywną (ustalone zgodnie z treścią art. 5 ust. 4 ustawy) wynoszą natomiast 245,64zł (302,49 zł: 43,10 m² x 35 m²).

W mieszkaniu zajmowanym przez W. K. brak jest instalacji gazu przewodowego. W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. z 2001r. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, za wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę. Ryczałt ten stanowi: 5,86 zł tj.

Łączna wysokość wydatków na powierzchnię normatywną wynosi zatem kwotę 251,50 zł (245,64 zł + 5,86 zł).

Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. W myśl natomiast art. 6 ust. 2 cyt. ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym.

U skarżącego 20% dochodów w jego gospodarstwie wynosi 302,14 zł. Różnica pomiędzy wydatkami na mieszkanie przypadającymi na powierzchnię normatywną łącznie z ryczałtem, tj. kwotą 251,50 zł i tym dochodem wynosi natomiast -50,64 zł (251,50 zł - 302,14 zł). Ponadto dochód miesięczny strony przekracza o 32,91 zł kwotę stanowiącą równowartość 175 % najniższej miesięcznej emerytury. W związku z tym wyliczony dodatek mieszkaniowy należałoby jeszcze pomniejszyć o wskazane przekroczenie.

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 6 ustawy, dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. Kwota najniższej emerytury obowiązującej na dzień złożenia wniosku w niniejszej sprawie wynosi 844,45 zł, 2% tej kwoty wynosi 16,89 zł, natomiast dodatek mieszkaniowy w niniejszej sprawie były kwotą ujemną.

Mając powyższe na uwadze Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem.

Odnosząc się do treści odwołania, Kolegium wskazało, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych określa wprost zasady przyznawania tego świadczenia. Oznacza to, że organy administracji publicznej nie mają możliwości orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Nie ma również możliwości przyjęcia jako dochodu strony emerytury w kwocie netto, jak również pomniejszenia dochodu np. o wydatki na leki.

Na marginesie Kolegium zwróciło uwagę na rozbieżności w materiale dowodowym, co do wydatków za ostatni miesiąc, tj. za styczeń 2015r. Wydatki potwierdzone przez zarządcę na wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego opiewają na kwotę 329,60 zł. Natomiast wydatki na ten lokal wynikające z informacji o wysokości składników opłat tego samego zarządcy wynoszą 311,97 zł. Nawet zatem, gdyby przyjąć wydatki potwierdzone przez zarządcę, a wykazane na wniosku do wyliczeń, to i tak dodatek mieszkaniowy nie przysługiwałby W. K. Wydatki rzeczywiste bowiem w kwocie 329,60 zł po przeliczeniu na powierzchnię normatywną stanowiłyby kwotę 267,66 zł (329,60 zł : 43,10 m² x 35 m²). Po doliczeniu ryczałtu za brak instalacji gazu przewodowego byłaby to kwota 273,52 zł. Natomiast 20 % dochodu gospodarstwa domowego strony stanowi kwota 302,14 zł. Tym samym różnica pomiędzy wydatkami na powierzchnię normatywną i ryczałtem, a kwotą 20 % dochodu wynosi -28,62 zł.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł W. K., domagając się podjęcia przychylnego dla niego rozstrzygnięcia.

Skarżący podtrzymał swoją prośbę przedstawioną w odwołaniu, podniósł że ma bardzo trudną sytuację materialną. Zarzucił bezduszność urzędników i absurdalność przepisów, które nie dają człowiekowi szans na minimum egzystencji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje przedstawioną w jej uzasadnieniu.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach, który przystąpił do sprawy na podstawie art. 8 p.p.s.a. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź też przepisów postępowania, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też w inny sposób nie naruszyły przepisów postępowania, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Podstawę orzekania w sprawie niniejszej stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2003r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U.2013.966 ze zm.), zwanej dalej ustawą, która reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach.

Bezspornym w sprawie jest, że skarżący który w dniu 26 stycznia 2015r. złożył wniosek o przyznanie mu dodatku mieszkaniowego, mieszka w lokalu mieszkalnym nr 16 przy ulicy S. w K. o powierzchni 43,1 m². Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest emerytem, na jego dochód za okres trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku składa się emerytura w łącznej kwocie 4 532,10 zł, co w wymiarze miesięcznym wynosi kwotę 1510,70 zł.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje w gospodarstwie jednoosobowym wówczas, gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury, obowiązującej w dniu złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8), to jest kwoty 1.477,79 zł (175% x 844,45 zł). Kwota najniższej emerytury wynosi w dniu złożenia wniosku 844,45 zł. Zatem należy podzielić stanowisko organu, że średni miesięczny dochód skarżącego, czyli kwota 1510,70 zł przekracza kwotę 1.477,79 zł, przez co niespełniony został warunek określony w art. 3 ust. 1 ustawy.

Należy podkreślić, że dochód, o którym mowa wyżej stanowią wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.

Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007r. (art. 3 ust. 3 ustawy).

W powyższym przepisie ustawodawca wprost wskazał, jakich składników nie należy wliczać do dochodu w rozumieniu przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz o jakie składniki można pomniejszyć przychody. W związku z tym nie można podzielić stanowiska skarżącego, że jego dochód powinien być pomniejszony o wydatki na leki. Nie można także przyjąć dochodu w kwocie "netto", czyli po odliczeniu podatku, albowiem przepis art. 3 ust. 3 ustawy takich odliczeń nie przewiduje.

Organ dokonał obliczenia dodatku mieszkaniowego, przyjmując wydatki na normatywną powierzchnię mieszkania, tzn. 35m² dla 1 osoby (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy). Wydatki rzeczywiste skarżącego wynoszą łącznie 302,49 zł (opłata za śmieci 9,50 zł + eksploatacja 71,12 zł + centralne ogrzewanie 108,61 zł + opłata stała za podgrzanie wody 22,86 zł + fundusz remontowy na wymianę okien 8,62 zł + zaliczka na ciepłą i zimną wodę 14,13 zł + zaliczka na podgrzanie wody 3,00 zł + fundusz remontowy 64,65 zł). Wydatki na powierzchnię normatywną (ustalone zgodnie z treścią art. 5 ust. 4 ustawy) wynoszą 245,64zł (302,49 zł: 43,10 m² x 35 m²), które należy powiększyć o kwotę 5,86 zł tytułem ryczałtu na zakup opału (w związku z brakiem w zajmowanym mieszkaniu instalacji gazu). Łącznie wysokość wydatków na powierzchnię normatywną wynosi 251,50 zł.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w gospodarstwie jednoosobowym - 15% dochodów gospodarstwa domowego. Zastrzeżenie określone w ust. 2 art. 6 stanowi, że jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1 jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1 ustawy, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym.

W sprawie niniejszej 20% dochodów gospodarstwa domowego skarżącego wynosi 302,14zł. Różnica pomiędzy wydatkami na mieszkanie przypadającymi na powierzchnię normatywną łącznie z ryczałtem, tj. kwotą 251,50 zł i tym dochodem wynosi -50,64 zł (251,50 zł - 302,14 zł). Ponadto dochód miesięczny strony przekracza o 32,91 zł kwotę stanowiącą równowartość 175 % najniższej miesięcznej emerytury. W związku z tym wyliczony dodatek mieszkaniowy należałoby jeszcze pomniejszyć o wskazane przekroczenie.

Ponadto organ zasadnie podniósł, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 6 ustawy, dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. Kwota najniższej emerytury obowiązującej na dzień złożenia wniosku w niniejszej sprawie wynosi 844,45 zł, 2% tej kwoty wynosi 16,89 zł, natomiast dodatek mieszkaniowy w niniejszej sprawie były kwotą ujemną. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy, nawet gdyby przyjąć wydatki potwierdzone przez zarządcę budynku, a wykazane we wniosku do wyliczeń, to i tak dodatek mieszkaniowy nie przysługiwałby skarżącemu. Wydatki rzeczywiste bowiem kwocie 329,60 zł po przeliczeniu na powierzchnię normatywną stanowiłyby kwotę 267,66 zł (329,60 zł : 43,10 m² x 35 m²). Po doliczeniu ryczałtu za brak instalacji gazu przewodowego byłaby to kwota 273,52 zł. Natomiast 20 % dochodu gospodarstwa domowego skarżącego stanowi kwota 302,14 zł. Tym samym różnica pomiędzy wydatkami na powierzchnię normatywną i ryczałtem, a kwotą 20 % dochodu wynosi -28,62 zł.

Sąd w pełni podziela argumentację organu odwoławczego wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę wskazującą na to, że dodatki mieszkaniowe nie są przyznawane uznaniowo, ani w uznaniowej wysokości. Warunki przyznania dodatku mieszkaniowego i jego wysokość podlegają ścisłemu obliczeniu arytmetycznemu, według przepisów ustawy, zależnie od liczebności gospodarstwa domowego, wielkości powierzchni użytkowej mieszkania, wysokości wydatków mieszkaniowych w miesiącu, w którym składany jest wniosek i wysokości dochodów, jakie członkowie gospodarstwa domowego uzyskiwali w okresie trzech miesięcy kalendarzowych przed miesiącem, w którym został złożony wniosek. Zawarta w art. 3 ust. 3 ustawy definicja dochodów dla potrzeb ustalenia, czy dodatek mieszkaniowy przysługuje i w jakiej wysokości jest jednoznaczna. Dochodem, jak już wyżej wspomniano, są wszelkie przychody uzyskane przez gospodarstwo domowe (art. 3 ust. 1 ustawy), od których odlicza się, lub do których nie wlicza się ściśle określonych należności. Powołany przepis nie pozwala przy ustaleniu wysokości dochodu dla potrzeb ustalania prawa do dodatku mieszkaniowego na odliczanie od przychodu zaliczki na podatek dochodowy ani składki na ubezpieczenie zdrowotne. W związku z tym należało dla potrzeb ustalania dochodu skarżącego uwzględnić jego dochody brutto, a nie netto, o co wnosił w skardze.

Podnoszona przez skarżącego trudna sytuacja materialna nie mogła być wzięta pod uwagę przez organy orzekające w sprawie, gdyż wykracza to poza granice sprawy dotyczącej przyznania dodatku mieszkaniowego na podstawie ściśle określonych warunków wynikających z ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych.

Mając na uwadze, że organ wszechstronnie i prawidłowo wykazał, że zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych skarżącemu nie przysługuje wnioskowany przez niego dodatek mieszkaniowy, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.