Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 385/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 października 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 691/22 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 23 października 2019 r. nr SKO.73.269.2019 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 691/22 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 23 października 2019 r. nr SKO.73.269.2019 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Stowarzyszenie [...], zaskarżając wyrok w całości, opierając ją na następujących podstawach kasacyjnych:

I. Określonej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", tj. na zarzucie naruszenia:

- § 1 ust. 1, 2 i 3, § 2 oraz Załącznika nr 1 i Załącznika nr 2, w zw. z § 3 i § 4 rozporządzenia nr [...] Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] 2004 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody "Jezioro [...]" (Dz.Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego z 2004 r. Nr [...], poz. [...]) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w razie rozbieżności między częścią graficzną i tekstową tego rozporządzenia należy przede wszystkim brać pod uwagę część tekstową rozporządzenia, w sytuacji gdy wszystkie części tego rozporządzenia mają równą wartość normatywną, a przyjęcie zastosowanej przez WSA w Olsztynie "reguły wykładni" nie rozstrzyga istniejących rozbieżności pomiędzy poszczególnymi częściami tego rozporządzenia, a w następstwie błędnej wykładni ww. rozporządzenia Sąd błędnie przyjął, że inwestycja nie mieści się na obszarze rezerwatu przyrody "Jezioro [...]", a w konsekwencji błędnie przyjął, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody;

- w konsekwencji naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. 2022 r. poz. 916) w zw. z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2022 r, poz. 503) przez błędne zastosowanie, tj. błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie narusza tych przepisów.

II. Określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 2000 z późn. zm.), polegającego na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, mimo że została ona wydana bez zebrania niezbędnego materiału dowodowego do rozstrzygnięcia, czy planowana inwestycja celu publicznego zlokalizowana jest w granicach rezerwatu przyrody "Jezioro [...]".

W nawiązaniu do powyższego, skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania, ewentualnie: uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 23 października 2019 r. nr SKO.73269.2019 i poprzedzającej jej, wydanej w pierwszej instancji decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 10 kwietnia 2019 r. nr 11/2019.

Ponadto, wniesiono o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia wynikającej z norm przepisanych kwoty, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego skarżącego w tym postępowaniu oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy odnotować, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekał będąc związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2588/20 (art. 190 p.p.s.a.). W uzasadnieniu tego wyroku NSA wyraźnie stwierdził, że "Wątpliwości odnośnie tego, czy część działki przewidzianej pod planowane przedsięwzięcie objęte decyzją organu I instancji znajduje się na obszarze określonym jako rezerwat przyrody "Jezioro [...]" rozporządzeniem nr [...] Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z [...] 2004 r. to w istocie kwestia związana z treścią aktu prawa miejscowego (rozp. Nr [...]) i jego ewentualną wykładnią." Wobec tego rzeczą Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy było dokonanie wykładni przepisów rozporządzenia nr [...] Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] 2004 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody "Jezioro [...]". Na skutek omawianego wyroku NSA przesądzona została również kwestia, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego za zadanie ustalenie czy planowana inwestycja celu publicznego zlokalizowana jest w granicach rezerwatu przyrody "Jezioro [...]".

Przepisy § 1 wskazanego wyżej rozporządzenia wskazują jaki obszar uznaje się za rezerwat przyrody (ust. 1), jakie są granice rezerwatu (ust. 2) oraz jakie grunty wchodzą w skład rezerwatu (ust. 3). Granice rezerwatu zostały określone na mapie, stanowiącej załącznik nr 1, zaś wykaz gruntów rezerwatu zawiera załącznik nr 2 do rozporządzenia. Dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy znaczenie ma relacja zachodząca pomiędzy § 2 pkt 1 rozporządzenia a mapą (załącznik nr 1) i wykazem gruntów (załącznik nr 2). W § 2 pkt 1 wskazano, że w skład rezerwatu wchodzi obszar oznaczony w ewidencji gruntów obrębu [...] jako działki nr: [...], [...], [...], [...] o powierzchni 85,55 ha. W wykazie gruntów, stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia wymieniono w obrębie [...] działkę nr [...] o powierzchni 21,95 ha. W sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że w 2004 r. nie istniała w obrębie [...] działka o nr [...], gdyż w 2002 r. uległa ona podziałowi, wskutek którego powstały działki o nr [...] i [...]. Działka o nr [...] posiada powierzchnię 21,95 ha, a więc taką, która została wskazana w wykazie gruntów rezerwatu, stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia. Wskazane wyżej okoliczności pozwalają na takie rozumienie przepisów rozporządzenia, że w skład rezerwatu wchodzi, istniejąca w dacie jego wydawania, w obrębie [...], działka o nr [...], a nie jak zapisano działka nr [...]. Wobec tego brak jest podstaw, aby w oparciu mapę, stanowiącą załącznik nr 1 do rozporządzenia, ustalać granice rezerwatu, przyjmując za punkt odniesienia granice nieistniejącej w dacie jego wydawania działki nr [...].

Skarga kasacyjna w całości opiera się na założeniu, że intencją Wojewody było ujęcie w granicach rezerwatu obszaru dawnej działki [...], której północna część stanowi obecnie południową część działki nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym sprawę, nie podziela takiego założenia, gdyż z powodów wyżej wskazanych rozumienie przepisów rozporządzenia, przedstawione przez Sąd I instancji, jest spójne i odpowiada stanowi faktycznemu i prawnemu istniejącemu w dacie wydawania rozporządzenia. Nie może ujść uwadze, że przedmiotem sprawy jest lokalizacja inwestycji celu publicznego, zaś nieprecyzyjna, czy wręcz wadliwa legislacja lokalnego prawodawcy nie może stanowić przeszkody w realizacji celów inwestycyjnych, w szczególności kiedy z wadliwie skonstruowanego aktu prawa miejscowego wywodzone mają być ograniczenia co do możliwości lokalizacji określonego rodzaju inwestycji, które w istocie rzeczy stanowią ograniczenie prawa własności.

W związku z powyższym, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły zostać uznana za zasadne.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), orzekł jak w sentencji.