Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 22/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1  w zw. z art. 58 par. 3, art. 3 par. 2 pkt 8,9
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 227
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 1 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Rady Miasta Szczecin w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

A. , dalej: "skarżący", wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ze skargą na bezczynność Rady Miasta Szczecin,

w przedmiocie rozpatrzenia złożonej przez niego w dniu 25 stycznia 2024 r., skargi na Prezydenta Miasta Szczecina w sprawie "niewycofania się z planów budowy [...] przy ul. [...] i związanej z tym wycinki drzew".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu pisma organ szczegółowo odniósł się do kolejnych, podnoszonych w skardze zarzutów Jednocześnie podkreślił, że Rada Miasta Szczecin uchwałą z dnia 23 kwietnia 2024 r., nr LIX/1647/24, uznała opisaną wyżej skargę A. za bezzasadną. Pismem Przewodniczącej Rady Miasta Szczecin z dnia 26 kwietnia 2024 r. skarżący został zawiadomiony o rozpatrzeniu skargi oraz przesłano mu podjętą uchwałę z dnia 23 kwietnia 2024 r. Uchwała została również opublikowana w BIP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

4b) opinie, o których mowa w art. 119 zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).

Z przytoczonych regulacji wynika, że kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania prowadzona być może tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a.

Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, a zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w art. 3 p.p.s.a. nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. W takiej sytuacji również bezczynność w takim zakresie nie może być poddana kontroli sądowoadministracyjnej.

Odnosząc treść przywołanych przepisów do materii objętej badaną skargą należy przyjąć, że nie mieści się ona w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kategorii bezczynności podlegających kognicji sądów administracyjnych.

Analiza złożonej skargi dowodzi, że skarżący bezczynności Rady Miasta Szczecin upatruje w braku rozpatrzenia złożonej przez niego w dniu 25 stycznia 2024 r., skargi na Prezydenta Miasta Szczecina w sprawie "niewycofania się z planów budowy [...] przy ul. [...] i związanej z tym wycinki drzew".

W tym miejscu należy zauważyć, że Rada Miasta Szczecin uchwałą z dnia 23 kwietnia 2024 r., nr LIX/1647/24, uznała opisaną wyżej skargę A. na Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 25 stycznia 2024 r. za bezzasadną. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej: "k.p.a.", a zatem w rezultacie skargi wniesionej w trybie tzw. postępowania skargowego regulowanego przepisami działu VIII k.p.a., zatytułowanego "Skargi i wnioski". Postępowanie to jawi się jako prawidłowe, w istocie bowiem skarga z dnia 25 stycznia 2024 r. stanowiła tzw. skargę powszechną, o której mowa w przepisach art. 227- art. 240 k.p.a.

Tymczasem sprawy ze skarg na działanie administracji publicznej określone w art. 227 i nast. k.p.a. nie podlegają kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Sądy te nie są właściwe ani do rozpatrzenia skargi na akty i czynności podejmowane w trybie przepisów działu VIII k.p.a., ani do przeprowadzenia kontroli takiego postępowania skargowego prowadzonego przez organ.

Zaznaczyć trzeba, że przedmiotem skargi powszechnej uregulowanej w dziale VIII k.p.a. mogą być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, zaś skargi w tym przedmiocie składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia, wymienionych w przepisach szczególnych lub art. 229 i art. 236 k.p.a. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawiony do rozpatrywania skarg powszechnych wniesionych w trybie działu VIII k.p.a.

Inaczej rzecz ujmując, ani skarga składana w trybie art. 227 k.p.a., ani skarga do sądu administracyjnego składana na sposób załatwienia przez właściwy organ skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a. - nie może skutecznie uruchomić merytorycznej kontroli sądowoadministracyjnej. Żaden przepis ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości kontroli przez wojewódzki sąd administracyjny postępowania dotyczącego rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., zarówno w odniesieniu do czynności podejmowanych przez właściwy organ, jak

i ewentualnej jego bezczynności, co ma miejsce w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należało, że wniesiona

w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia.