Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 639/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1 art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 189a § 1, § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f § 1 pkt 1, § 2 oraz § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 12a ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dnia [...] marca 2023 r. na punkcie kontroli [...], na drodze krajowej [...], zatrzymano do kontroli drogowej pojazd [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą [...] o nr rej. [...], którym kierował A.G.. Kontrola została przeprowadzona przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. W toku kontroli ustalono, że kierowca wykonywał przewóz drogowy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M.M. Usługi [...]. Kierowca pojazdu w trakcie kontroli okazał prawo jazdy oraz wypis na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy dla w/w przedsiębiorcy, wydane przez Starostę. W wyniku kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem – wskazanym wyżej ciągnikiem siodłowym – nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli.

Pismem z dnia [...] marca 2023 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] marca 2023 r. strona złożyła wyjaśnienia w sprawie

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M.M. karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.

Od powyższej decyzji M.M. wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając naruszenie: art. 107 § 1 pkt w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej k.p.a.) poprzez brak odniesienia organu I instancji do zasadniczych twierdzeń strony, a mianowicie przedłużenia ważności czasowej rejestracji pojazdu, w tym również czynności związanych z badaniami urządzeń rejestrujących, w okresie do 14 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nieprawidłową ocenę sytuacji, nadinterpretację i wybiórcze stosowanie przepisów prawa w sposób krzywdzący stronę.

Decyzją z dnia [...] września 2023 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu GITD wyjaśnił, iż w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, dalej u.t.d.). Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów tego załącznika do ustawy. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z tym regulacja zawarta w art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, podobnie jak art. 189e oraz art. 189f k.p.a., regulujące przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 k.p.a. Reguła kolizyjna z art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom działu lVa k.p.a.

Według Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł.

W ocenie organu odwoławczego, w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w dniu przeprowadzenia kontroli drogowej tj. [...] marca 2023 r. doszło do naruszenia przez stronę przepisów u.t.d., tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Potwierdza to materiał dowodowy, w tym protokół kontroli oraz okazane w trakcie kontroli dokumenty. Zgodnie z analizą dokumentów okazanych przez kierowcę do kontroli oraz wpisem zawartym w centralnej ewidencji pojazdów i kierowców stwierdzono bowiem, że kontrolowany ciągnik samochodowy nie posiada ważnego badania technicznego. Ostatnie badanie wykonane było w dniu [...] stycznia 2022 r., z ważnością do [...] stycznia 2023 r. Kierowca nie okazał innego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie okresowego badania technicznego w/w pojazdu, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d. i Ip. 9.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Jednocześnie w ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaszły okoliczności, o których w mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GITD wyjaśnił, iż argument o niezastosowaniu przez organ I instancji art. 12a ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 374) jest bezpodstawny. Data ważności badania technicznego pojazdu straciły ważność ponad pół roku po dniu zakończenia obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, co skutkuje tym, iż w/w przepisy nie będą miały zastosowania w niniejszym postępowaniu, ponieważ dotyczą tylko orzeczeń, których termin ważności upłynął w okresie obowiązywania w/w stanu. Stan epidemii obowiązywał na obszarze kraju od 31 marca 2020 r. do 16 maja 2022 r. Natomiast ważność badania technicznego pojazdu upłynęła wraz z dniem [...] stycznia 2023 r. Z kolei pojazd zatrzymano do kontroli [...] marca 2023 r. Zebrany materiał dowodowy jest spójny, kompletny i wystarczający do stwierdzenia naruszenia polegającego na wykonywaniu przez stronę przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego tj. Ip. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d.

Treść art. 189f k.p.a. odnosi się do przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, uregulowanych w art. 92c ust. 1 u.t.d. i na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że przepis ten nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie. Przepisy art. 92c u.t.d. wyłączają możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. powinien wykazać sam przedsiębiorca. Argumenty przedstawione przez stronę nie stanowią okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. Obie przesłanki określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. muszą być spełnione łącznie, przepis ten obejmuje sytuacje wyjątkowe, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Zaaprobowanie poglądu, że wina kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności za powstałe naruszenia prowadziłaby do nieakceptowalnego skutku w postaci przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej z przedsiębiorcy na zatrudnionych u niego kierowców. Zaaprobowanie poglądu, że wina kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności za powstałe naruszenia prowadziłaby do nieakceptowalnego skutku w postaci przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej przedsiębiorcy na zatrudnionych u niego kierowców. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, a jednocześnie zapewniać przedsiębiorcy stałą i bieżącą kontrolę przestrzegania przez kierowców obowiązków nałożonych na nich przez pracodawcę i przepisy prawa.

Skarżący nie przedstawił dowodów na okoliczności mogące obalić ustalenia organu I instancji. Strona jest podmiotem profesjonalnym i dlatego powinna działać z zachowaniem należytej staranności. Na stronie jako na właścicielu poddanego kontroli pojazdu spoczywał obowiązek dopilnowania czy pojazd, którym wykonywany był przewóz, posiadał aktualne okresowe badania techniczne, obowiązek zapewnienia właściwej organizacji prowadzonej działalności gospodarczej. Zastosowanie zatem przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, określonych w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., byłoby niezgodne z prawem i mogło by je narazić na zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym prawidłowo i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Dokonał także prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących przepisów prawa, a także uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji.

Obowiązek przedstawienia pojazdu do badania technicznego spoczywa na jego właścicielu. W związku z powyższym należy uznać za bezzasadny zarzut strony niewłaściwego zastosowania art. 7 k.p.a. i zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Strona jako podmiot profesjonalny powinna zaplanować badania w taki sposób, by wykonać je przed upływem terminu ważności, by uniknąć realizowania przewozu drogowego bez ważnych badań. Dodatkowo gromadzenie dowodów w ramach postępowania administracyjnego nie spoczywa jedynie na organie administracji publicznej. Obowiązek ten obarcza także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania. Zasada określona w art. 77 § 1 k.p.a. nie może być tak rozumiana, iż nawet jeśli strona ma w sprawie interes prawny, to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, prowadzących do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie dowodów już zgromadzonych.

Odpowiedzialność administracyjna ma charakter niezależny od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. To na skarżącym spoczywał obowiązek zadbania o to, by pojazd, którym wykonywano przewóz drogowy, posiadał aktualne okresowe badania techniczne potwierdzające jej zdatność do ruchu drogowego. Strona w toku postępowania nie dochowała należytej staranności w tym zakresie. Podstawą nałożenia kary jest ocena obiektywnego faktu wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Organ dokonuje oceny stanu faktycznego i prawnego z dnia kontroli drogowej. Ponieważ odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie, zaistnienia naruszenia.

Na powyższą decyzję M.M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy: art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 189f § 2 oraz art. 189f § 3 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy działu IVa k.p.a., ponieważ przepisy u.t.d. przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, co skutkowało błędnym uznaniem braku możliwości udzielenia pouczenia, pomimo iż ziściły się przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania wyłącznie na pouczeniu;

2) prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy: § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141) w zw. 92a ust 1 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. w zw. l.p. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. przez błędne przyjęcie, że ziściły się przesłanki do nałożenia kary pieniężnej z tytułu rzekomego wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, pomimo, iż pojazd był w pełni zdatny do ruchu.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie skarżącego norma zapisana w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. obejmuje sytuacje, w których pojazd porusza się bez aktualnych badań okresowych, jednak chodzi tylko o takie badania, które potwierdzają zdatność do ruchu drogowego. Natomiast z przepisów u.t.d. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2015 r. poz. 776 ze zm.) nie wynika, aby okresowe badanie techniczne potwierdzało zdatność pojazdu do ruchu. Zatem sporna decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie, wynikające z nieprawidłowo przeprowadzonej wykładni, przejawiającej się nałożeniem kary za stan faktyczny nieobjęty dyspozycją przywołanej normy sankcjonującej, co stanowi także naruszenie zasady praworządności oraz legalizmu i przejawia się nałożeniem sankcji za wykonywanie przewozu jednostką transportową nieposiadającą aktualnych badań technicznych, podczas gdy owe badania nie potwierdzają zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Kwestie badań technicznych uregulowane zostały w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W ocenie skarżącego badanie okresowe nie stanowi badania określającego zdatność pojazdu do ruchu drogowego. Żaden przepis prawa nie definiuje pojęcia "zdatność", które nie jest tożsame z "dopuszczeniem pojazdu do ruchu drogowego". Ponadto z art. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że dowód rejestracyjny albo pozwolenie jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego i w związku z tym o dopuszczeniu do ruchu drogowego pojazdu nie decyduje ważnego badania technicznego, a jedynie zarejestrowanie pojazdu po spełnieniu wymagań wynikających z art. 66 powołanej ustawy. Zatem przyjąć można, iż do dopuszczenia do ruchu drogowego danego pojazdu wystarczy, aby posiadał on dowód rejestracyjny. Wobec powyższego l.p. 1.9 załącznika nr 3 do u.t.d., odnoszący się do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, nie może być podstawą do nałożenia kary pieniężnej.

Z kolei jeśli chodzi o możliwość stosowania przepisów działu IVa k.p.a., chociaż przepisy u.t.d. zawierają pewne elementy dotyczące kar pieniężnych, to w brakującym zakresie można je uzupełnić o ogólne regulacje wprowadzone do k.p.a. Zdaniem skarżącego regulacje zawarte w u.t.d., w zakresie przesłanek wymierzania kar pieniężnych, nie są kompletne w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a., zatem możliwym jest chociażby udzielenie pouczenia na podstawie przepisu art. 189f § 1-3 k.p.a., również do zdarzenia objętego niniejszym postępowaniem, ponieważ u.t.d. nie przewiduje takiego rozwiązania. Stanowisko skarżącego w kwestii możliwości stosowania przepisów ogólnych działu lVa k.p.a. znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie 7 sędziów, sygn. akt III OPS 1/21 z dnia 29 czerwca 2022 r. dotyczącej co prawda tzw. ustawy śmieciowej, ale może mieć ona zastosowanie w sprawach innych kar pieniężnych. Z uzasadnienia uchwały wynika, że w art. 189f k.p.a. nie określono rodzajów administracyjnych kar pieniężnych. Zdaniem skarżącego, zgodnie z dyrektywą wykładni lege non distinguente nec nostrum est distinguere przyjąć należy, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych, co podważa stanowisko organu.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy u.t.d. W myśl art. 4 pkt 22 lit. 1 tej ustawy przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 988 – w wersji obowiązującej w dacie kontroli, dalej p.r.d.). Zgodnie z art. 81 ust. 1 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust 5 p.r.d.). Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe (art. 71 ust. 1 p.r.d.). Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 2 p.r.d.). Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. Nr 132, poz. 841 ze zm.), podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący: sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w ust. 5.

Z art. 92a ust. 1 u.t.d. wynika, iż podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei z art. 92a ust. 7 u.t.d. wynika, iż wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych m.in. przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł (Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Z materiału dowodowego niniejszej sprawy wynika, że po stronie skarżącego doszło do stwierdzonego przez organy w toku kontroli naruszenia określonego w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., albowiem w dniu [...] marca 2023 r. skarżący jako przedsiębiorca wykonywał przewóz drogowy pojazdem [...] o nr rej. [...], nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Termin ważności okresowego badania technicznego kontrolowanego ciągnika upływał [...] stycznia 2023 r. Wykonywanie transportu drogowego tym pojazdem w dniu [...] marca 2023 r. bez aktualnego okresowego badania technicznego wypełniło znamiona naruszenia wskazanego pod lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., co w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 zł.

W ocenie skarżącego o dopuszczeniu pojazdu do ruchu przesądza posiadanie dowodu rejestracyjnego, zaś l.p. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. (odnosząca się do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego) nie może być podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Argumentację tę w ocenie skarżącego potwierdza fakt, iż pojęcie: "zdatność" nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa.

Jednakże stanowisko to jest niezasadne. Brak aktualnego okresowego badania technicznego stanowi bowiem jedno z najpoważniejszych naruszeń, gdyż to stan techniczny pojazdu, oceniany przez uprawnionego diagnostę, przesądza o jego zdolności i bezpieczeństwie uczestniczenia w ruchu drogowym. Przeprowadzanie okresowych badań technicznych pojazdów przez przewoźnika prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego jest bardzo istotne dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dowodem potwierdzającym aktualną sprawność pojazdu, w świetle przepisów prawa, jest odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym, dokonany przez uprawnionego diagnostę.

Badanie techniczne służy sprawdzeniu, czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie. Brak jest podstaw do uznania, że w sytuacji braku dowodu na okoliczność przeprowadzenia aktualnego badania technicznego, można przyjąć, że pojazd i tak jest zdatny do ruchu. Przeciwnie, brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z brakiem zdatności (zdatności) pojazdu do ruchu drogowego. Taki brak jest sankcjonowany przepisami ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1 w związku z lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). Odrębną kwestią są warunki rejestracji pojazdów (art. 71 p.r.d.). Z punktu widzenia zastosowania kary w niniejszej sprawie istotne są jednak przepisy art. 81 p.r.d. oraz lp. załącznika nr 3 do u.t.d. Z treści przywołanej pozycji załącznika wynika jednoznacznie, iż aktualne okresowe badanie techniczne ma potwierdzać zdatność do ruchu drogowego. Ustawodawca wymaga bowiem okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W konsekwencji brak aktualnego badania technicznego oznacza jednocześnie brak potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego.

Argumentacja skarżącego koncentrująca się wokół językowego znaczenia pojęcia "zdatność", z pominięciem kontekstu, w jakim zostało ono użyte w l.p. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż słowo to samodzielnie nie ma znaczenia przypisywanego mu przez skarżącego. Dopiero zestawienie go z aktualnym okresowym badaniem technicznym nadaje mu właściwe znaczenie. Badanie techniczne ma bowiem potwierdzać możliwość uczestniczenia w ruchu drogowym, zaś brak takiego badania, sankcjonowany w tym przepisie, oznacza brak możliwości uczestnictwa w ruchu drogowym.

Brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu błędnego niezastosowania przepisów działu IVa k.p.a., w szczególności art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f § 1 pkt 1, § 2 oraz § 3. W myśl art. 189a § 1 k.p.a. w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Jak stanowi § 2 tego artykułu, w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z przywołanej regulacji – abstrahując od art. 189a § 3 k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej – jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, tzn. aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r., II GSK 248/21, orzeczenia.nsa.gov.pl; A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021).

Z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 92c ust. 1 u.t.d. wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Skoro z przywołanego przepisu wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia sankcjonowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a – jak podkreślono wcześniej – dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, istotne znaczenie ma to, by zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach Działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r., II GSK 248/21, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 18 listopada 2021 r., II SA/Go 795/21).

Z powyższych względów, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należy zatem uznać, że w sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i art. 189f k.p.a. Przepis art. 92c u.t.d. uwzględnia bowiem specyfikę regulacji tej ustawy, która w szczególności określa zasady podejmowania i wykonywania transportu i przewozu drogowego oraz ściśle związanej z tym odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Za chybioną należy również uznać argumentację skarżącego odnoszącą się do poglądu prawnego wyrażonego w uchwale NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21, na gruncie relacji pomiędzy przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, regulującymi wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy, skoro niniejsza sprawa dotyczy kary nałożonej w wyniku stwierdzenia wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.

W rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona w oparciu o treść art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a wraz z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia regulacji zawartych w tym załączniku. W tym zakresie organy inspekcji transportu drogowego nie mają możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., art. 189e k.p.a. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom działu IVa k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 września 2020 r., VI SA/Wa 154/20).

Należy również podzielić stanowisko organów co do braku przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż przedsiębiorca powinien przewidzieć stwierdzone naruszenie i nie dopuścić do jego zaistnienia. Przepis ten pozwala na uniknięcie odpowiedzialności wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności organizatora transportu nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć (por. wyrok NSA z 18 września 2019 r., II GSK 2128/17). Przy czym podkreślenia wymaga, że organy administracji publicznej nie mają obowiązku samodzielnego poszukiwania argumentów na poparcie twierdzeń strony o konieczności wyłączenia jej odpowiedzialności za popełnione przez nią naruszenia prawa, w sytuacji gdy argumentów tych nie przytoczyła sama strona.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu. Tymczasem to do przedsiębiorcy należy inicjatywa dowodowa mająca dowieść, że w sprawie zaistniały okoliczności umożliwiające uwolnienie się od odpowiedzialności. Przepis art. 92c u.t.d. nie może być przy tym interpretowany w sposób dopuszczający możliwość zwolnienia przedsiębiorcy z obowiązków określonych prawem, nawet w przypadku jego niedbalstwa. Trudno bowiem w innych kategoriach rozpatrywać uchybienia terminowi przeprowadzenia przewidzianych prawem okresowych badań technicznych pojazdu należącego do przewoźnika, który nie przeprowadza w terminie, nie z powodu zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, ale z powodu nienależytego nadzoru w zakresie wykonywania obowiązków zawodowych zgodnie z prawem. W świetle powyższego w wydanych w sprawie decyzjach organy prawidłowo nie dopatrzyły się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego niezastosowania w sprawie przepisów ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – zarzut ten należy uznać za niezasadny. Stan epidemii został ogłoszony od dnia 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Na mocy art. 12a ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od dnia ogłoszenia danego stanu, odnośnie obowiązków wynikających z przepisów u.t.d., zawieszono jedynie wykonywanie obowiązków wynikających z art. 39a ust. 1 pkt 6, art. 39d ust. 2, art. 39f, art. 39j, art. 39k i art. 39l ust. 1 pkt 1 u.t.d. Obowiązki te dotyczyły kolejno: warunku zatrudnienia jako kierowcy osoby, która ukończyła szkolenie okresowe, obowiązku kierowcy co 5 lat ukończenia szkolenia okresowego do pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy, obowiązku uzyskania przez kierowcę wykonującego przewóz drogowy wpisu do polskiego krajowego prawa jazdy określonych wymagań, poddania się przez kierowcę wykonującego przewóz drogowy badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz obowiązku przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy kierowania kierowców na szkolenia okresowe oraz badania lekarskie i psychologiczne.

Jednocześnie, jeśli chodzi o art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U.UE.L.2020.165.10 z dnia 27 maja 2020 r.), rozporządzenie to przewidziało wprawdzie tymczasowe środki pozwalające przedłużyć ważność okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep w związku z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności spowodowanych epidemią COVID-19, zaś prawodawca unijny uznał za wskazane przeprowadzenie tych badań w terminie późniejszym, lecz nie później niż siedem miesięcy po upływie pierwotnego terminu, przy czym przedmiotowe świadectwa powinny zachować ważność do tego późniejszego terminu. Jednakże w myśl art. 5 ust. 5 tego rozporządzenia, jeżeli w okresie między 1 lutego 2020 r., a 31 sierpnia 2020 r. państwo członkowskie nie napotkało trudności uniemożliwiających prowadzenie badań zdatności do ruchu drogowego lub wydawania świadectw zdatności do ruchu drogowego w związku z nadzwyczajnymi okolicznościami spowodowanymi przez epidemię COVID-19 i prawdopodobnie takich trudności nie napotka lub podjęło stosowne środki krajowe w celu ich zmniejszenia, państwo to może – po poinformowaniu Komisji – podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 i 2. Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie i publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

W dniu 29 maja 2020 r. Polska poinformowała Komisję o podjęciu decyzji, że nie stosuje następujących przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698:

– art. 4 ust. 1 dotyczący regularnych przeglądów tachografów stosowanych w transporcie drogowym na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 1,

– art. 5 ust. 1 dotyczący terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE 2,

– art. 5 ust. 2 dotyczący ważności świadectw zdatności do ruchu drogowego na podstawie dyrektywy 2014/45/UE.

Komisja informacje dotyczące niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę, Pandemia COVID-19 na podstawie dyrektywy 2014/45/UE opublikowała w Dz.U.UE.C.2020.1831.1 z dnia 3 czerwca 2020 r. Oznacza to, że Polska nie przyjęła do stosowania zapisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przedłużających ważność okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdu do ruchu drogowego. Treść rozporządzenia nr 2020/698 oraz informacja o niestosowaniu przez Polskę art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2020/698 zostały opublikowane w DZ.U.UE, zatem na podstawie przepisów zawartych w tymże oficjalnym publikatorze można było ustalić aktualny stan prawny. Skarżący jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest do zapoznawania się z regulacjami prawnymi w tej dziedzinie.

W dacie kontroli przedsiębiorca miał obowiązek przedstawić aktualne okresowe badanie techniczne kontrolowanego pojazdu. Stąd też brak tego badania uprawniał organy do stwierdzenia naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającymi aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność do ruchu drogowego, o którym mowa w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Należy przy tym zauważyć, iż odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do konkretnego naruszenia jest niezależna od kwestii zaistnienia winy po stronie podmiotu dokonującego naruszenia, a tym bardziej nie bada się stopnia zawinienia. Stwierdzenie naruszenia prawa powoduje odpowiednią, zgodną z przepisami kwalifikację tego naruszenia, a w konsekwencji nałożenie kary w przewidzianej ustawą wysokości, bez możliwości odstąpienia od nałożenia kary (poza omówionym wyżej art. 92c u.t.d. oraz art. 92b u.t.d., który nie odnosi się do okoliczności niniejszej sprawy), czy jej miarkowania. Zasada praworządności wymagała więc od organów, aby w przypadku ujawnienia naruszenia określonego w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., nałożyły przewidzianą w tym przepisie karę, określoną w stałej wysokości 2000 zł.

Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.