Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 250/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1pkt 5, art. 1 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk, Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska, Protokolant asystent sędziego Joanna Drapczyńska, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Bd 17/16 w sprawie ze skargi C. Z. na bezczynność K. Sp. z o.o. w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od C. Z. na rzecz K. Sp. z o.o. w B. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zobowiązał K. sp. z.o.o. w B. do rozpoznania wniosku skarżącego C. Z. z dnia [...] października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. C. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność K. sp. z o.o. w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący podniósł, że w dniu [...] października 2015 r. złożył wniosek o udostępnienie przez Spółkę informacji publicznej w postaci aktualnego jednolitego tekstu umowy spółki.

W odpowiedzi na skargę K. sp. z o.o. w B. wniosły o odrzucenie skargi, jako niepodlegającej właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał, że nie jest organem ujętym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a informacja żądana przez skarżącego nie stanowi informacji publicznej. Powołując się na art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, spółka stwierdziła, że do udzielania informacji publicznej zobowiązane są organy wykonujące zadania władzy publicznej lub zadania publiczne oraz gospodarujące mieniem komunalnym albo mieniem skarbu państwa. Wskazała jednocześnie, że nie realizuje zadań publicznych, wobec czego nie jest zobowiązana do udzielania informacji publicznej. Spółka podniosła, że główną dziedziną działalności, jaką prowadzi, jest produkcja i dostawa systemów informacji wizualnej opartej na tablicach informacyjnych, zatem nie służy pożytkowi społeczeństwa jako całości i nie leży w interesie ogólnospołecznym.

Spółka podniosła również, że skarżący nie wskazał w skardze naruszenia prawa lub interesu prawnego, przerzucając cały ciężar dowodu na nią. Wskazano ponadto, że żądane przez skarżącego informacje znajdują się w sądzie rejonowym, w wydziale gospodarczym KRS, właściwym dla siedziby spółki.

Wyrokiem z dnia 7 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zobowiązał K. sp. z.o.o. w B. do rozpoznania wniosku skarżącego C. Z. z dnia [...] października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Rozpoznając skargę Sąd I instancji uznał jej zasadność stwierdzając, że nie udzielając żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej informacji skarżona spółka pozostała w bezczynności, czym naruszyła przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm., dalej powoływana jako u.d.i.p.).

W pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku spółki o odrzucenie skargi, bowiem nie wystąpiła żadna z przesłanek, o których mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a.

Sąd I instancji wywodził, że zapisy ustawy o dostępie do informacji publicznej są realizacją zawartego w Konstytucji RP prawa do informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu w pierwszej kolejności jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dalszym toku postępowania natomiast Sąd stwierdzić musi, czy podmiot, do którego złożony został wniosek o udzielenie informacji publicznej, zobowiązany był do jej udzielenia i czy żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powyższej ustawy.

Sąd I instancji wywodził, że w rozpoznawanej sprawie okolicznością sporną stanowi kwestia, czy K. sp. z o.o. w B. są organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Jak natomiast wynika z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., podmiotami takimi są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Spółki, że nie należy ona do kręgu podmiotów, które mogą być adresatem obowiązku udzielenia informacji publicznej. Jedynym udziałowcem K. sp. z o.o. w B. jest P. sp. z o.o. w W., której z kolei jedynym udziałowcem jest P. S.A. w W. (vide KRS [...]). Natomiast jedynym akcjonariuszem P. S.A. jest Skarb Państwa, co wynika z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...]. K. sp. z o.o. w B. zobowiązane są zatem do udzielenia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., ponieważ jej jedynym udziałowcem jest de facto Skarb Państwa. Przyjmując odmienne rozumowanie należałoby liczyć się z tym że spółki Skarbu Państwa mogłyby zakładać kolejne spółki unikając w ten sposób możliwości ich kontroli w trybie u.d.i.p.

Wbrew twierdzeniu spółki, dla uznania jej za podmiot zobligowany do udzielenia informacji publicznej wystarczające jest stwierdzenie wyżej skonstatowanego faktu, nie jest przy tym konieczne jednoczesne spełnianie przez nią warunku wykonywania zadań publicznych. Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę, że mimo iż spółka nie świadczy usług o charakterze użyteczności publicznej, podmiotem takim jest spółka, częścią której jest wszakże skarżony organ, tj. P. S.A., który działa w sferze zadań publicznych, świadcząc usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego - kolejowego.

Tym samym uznać należy, że K. sp. z o.o. w B., jako podmiot, w którym Skarb Państwa ma pozycję de facto wyłączną oraz jako podmiot stanowiący część podmiotu wykonującego zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd I instancji wskazał ponadto, że nietrafny jest zawarty w odpowiedzi na skargę argument, iż skoro żądane przez skarżącego informacje znajdują się w sądzie rejonowym, w wydziale gospodarczym KRS, to tym samym również z tego powodu wniosek skarżącego jest niezasadny. Ponieważ jedynym oficjalnym publikatorem informacji stanowiących informację publiczną jest Biuletyn Informacji Publicznej i podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zwolniony jest z tego obowiązku wyłącznie w sytuacji, w której informacja taka została wcześniej zamieszczona w BIP. Wynika to z treści art. 10 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentował, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w jej art. 6. W świetle tego przepisu informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nimi zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Nie ulega wątpliwości, że żądany przez skarżącego odpis umowy spółki spełnia kryteria i stanowi informację publiczną.

Sąd I instancji stwierdził, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, władza publiczna lub inny podmiot w niej wskazany obowiązany jest do udzielenia żądanej informacji publicznej, która jest w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), w sposób i formie wskazanej we wniosku bądź do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia w oparciu o art. 16 u.d.i.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny skonkludował, że mając na uwadze powyższe skarżona spółka, jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, powinna rozpoznać wniosek skarżącego i ustosunkować się do niego merytorycznie, w przeciwnym bowiem wypadku, pozostawać będzie w bezczynności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły K. sp. z.o.o zaskarżając wyrok w całości i zarzucając nieważność postępowania poprzez naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 i art. 2 i art. 32 p.p.s.a. wyrażające się w bezzasadnym uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że nierozpatrzenie przez Spółkę wniosku strony przeciwnej w zakresie uzyskania aktualnego jednolitego tekstu umowy Spółki stanowi sprawę, która należy do właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co wypełnia przesłanki określone w art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowiąc jednocześnie naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię. W przypadku uwzględnienia tego zarzutu skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi.

W przypadku nieuwzględnienia zarzutu nieważności postępowania skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest:

- art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wystarczającą przesłanką do objęcia reżimem u.d.i.p. jest jedynie dysponowanie mieniem publicznym przy jednoczesnym braku wykonywania zadań publicznych,

- art. 4 ust. 1 pkt 5 ud.i.p. spowodowane błędnym zinterpretowaniem pojęcia "majątku publicznego" za który Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał każdy składnik majątkowy nawet pośrednio związany ze sferą publiczną, bez względu na ilość i zakres zmian własnościowych jego dotyczących oraz stopień powiązania tegoż składnika majątkowego z podmiotem publicznym,

- art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną jego wykładnię skutkującą uznaniem, że informacja w postaci tekstu jednolitego umowy Spółki stanowi informację publiczną w rozumieniu wskazanego przepisu,

- art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 10 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1142 ze zm.), a w konsekwencji bezzasadne uznanie, że tekst umowy Spółki powinien być udostępniony w ramach reżimu prawnego u.d.i.p.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy albo o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że działalność organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych może być przedmiotem informacji publicznej w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W związku z tym brak desygnatu wykonywania władzy publicznej czy też zadań publicznych w działalności Spółki skutkuje koniecznością uznania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za niezgodny z dyspozycją art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie skarżącej kasacyjnie struktura organizacyjna i własnościowa podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie ma decydującego znaczenia w kontekście zastosowania u.d.i.p.

Ponadto podkreślono, że Spółka nie jest beneficjentem wszelkiego rodzaju pomocy publicznej, nie otrzymała od Skarbu Państwa czy też jednostki samorządu terytorialnego kapitału, który byłby związany z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Z momentem prawnego powstania Spółki i uzyskaniu osobowości prawnej wniesione wkłady pieniężne stają się majątkiem spółki prawa handlowego i w żadnym wypadku nie mogą być uznane za majątek publiczny. Błędnie zatem Sąd uznał, że przysługiwanie udziałów Województwu Kujawsko - Pomorskiemu w skarżącej Spółce oznacza, iż Spółka ta dysponuje majątkiem publicznym.

Skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających inne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1 ustawy. Podkreśliła, że zakres żądanych informacji zawartych w treści uchwał może odpowiadać treściom wymienionym w art. 8a ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, co wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej i aktywuje tryb ich udostępniania na zasadach i w trybie przewidzianym w przepisach ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. W takich sytuacjach za wystarczające uznaje się poinformowanie wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji w trybie u.d.i.p.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest zasadna choć nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w skardze kasacyjnej zmierzają do wykazania, że skarżąca kasacyjnie Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Powołany wyżej przepis stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne niż wcześniej wskazane w tym przepisie osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego, albo zawodowego, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej zauważyć należy, że przepis ten zawiera dwie przesłanki przesądzające o zobowiązaniu podmiotu do udzielenia informacji publicznej. Przy czym przesłanki te nie muszą być spełnione kumulatywnie, o czym świadczy użycie spójnika "lub". Wystarczającym więc do uznania podmiotu jako zobowiązanego do udzielania informacji publicznej jest wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3288/15). Spełnienie choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwala przyjąć, że dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej.

Powyższe rozważania przesądzają więc o niezasadności pierwszego z zarzutów naruszenia prawa materialnego postawionego przez autorkę skargi kasacyjnej, a dotyczącego błędniej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zaprzeczają tezie skargi kasacyjnej, że podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jest tylko podmiot, który jednocześnie dysponuje mieniem publicznym i wykonuje zadania publiczne.

Nie zasługuje na uwzględnienie także drugi za zarzutów skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia prawa materialnego, to jest art. 4 ust. 1 pkt 5 ud.i.p. spowodowanego błędnym zinterpretowaniem pojęcia "majątku publicznego" za który Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał każdy składnik majątkowy nawet pośrednio związany ze sferą publiczną, bez względu na ilość i zakres zmian własnościowych jego dotyczących oraz stopień powiązania tegoż składnika majątkowego z podmiotem publicznym. Powtórzyć należy, że K. sp. z.o.o. w B. są podmiotem, w którym pakiet 100% udziałów posiada P. sp. z.o.o., której jedynym udziałowcem jest P. S.A., a więc spółka, w której jedynym udziałowcem jest Skarb Państwa. W sytuacji, kiedy faktycznie Skarb Państwa zaangażował w Spółce środki publiczne w wysokości 100 % kapitału Spółki, to nie można uznać, że majątek Spółki ze względu na sposób jego powstania i wielkość udziałów nie zachował charakteru "majątku publicznego", a sposób jego wykorzystania ma być wyłączony spod kontroli społecznej. Ze względów celowościowych zasadnym jest traktowanie w ten sam sposób wszystkich spółek, które dysponują mieniem publicznym. Majątek tych podmiotów, jeśli idzie o informację publiczną powinien podlegać takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru jak majątek będący własnością podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Na podkreślenie zasługuje także, że wyraźną tendencją charakterystyczną dla orzecznictwa i regulacji europejskiej jest w tym względzie dążenie do zagwarantowania możliwie szerokiego dostępu do informacji publicznych, ponieważ stanowi on istotną gwarancję transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 937/14).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stwierdzić należy, że wykładnia pojęcia "informacja publiczna" dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że jest nią każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji.

Art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. określa jakie informacje o majątku publicznym należy zakwalifikować jako informacje publiczne. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c) oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach.

Z przedstawionych powyżej rozważań wynika, że skarżąca kasacyjnie Spółka jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej, a co za tym idzie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 32 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

Stwierdzić jedna należy, że zasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 1 ust. 2 u.d.i.p w zw. z art. 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.

Podkreślić trzeba, że obowiązek udostępniania informacji publicznej przez podmioty określone w art. 4 u.d.i.p. realizowany jest nie tylko poprzez indywidualne udzielanie takiej informacji na wniosek, ale również poprzez publikowanie takich informacji w sposób publicznie dostępny. Udzielanie informacji publicznej na wniosek następuje bowiem tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie może zapoznać się z tą informacją w inny sposób publicznie lub powszechnie dostępny. Wniosek ten wynika z treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., stanowiącego, że jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym jeżeli obowiązują odmienne regulacje ich udostępniania, będą one miały pierwszeństwo przed ustawą o dostępie do informacji publicznej. Istota odesłania, o którym jest mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., dotyczy zaś takiej sytuacji, że to odrębna ustawa precyzuje zarówno zasady, jak i tryb dostępu do informacji publicznej, których zastosowanie wyłączać będzie zasadność ich realizacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2718/12). W tym przypadku żądane dokumenty w postaci tekstu jednolitego umowy Spółki są dostępne publicznie w Krajowym Rejestrze Sądowym, albowiem Spółka zobowiązana jest przekazywać je do tego Rejestru. Zgodnie zaś z art. 8 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowy rejestr ten jest jawny. Stosownie do art. 8a ust. 2 w zw. za art. 8 ust. 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym każdy ma prawo otrzymać z katalogu, drogą elektroniczną, poświadczone kopie dokumentów wymienionych w ust. 1 tej ustawy. Do dokumentów tych należą między innymi teksty jednolite aktów założycielskich, umów oraz statutów, jeżeli są oddzielnymi aktami, a także uchwały o ich zmianie.

Dostępność danych objętych wnioskiem oznacza natomiast, że Spółka nie pozostawała w bezczynności w tym zakresie, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zasadnie więc Spółka poinformowała skarżącego w piśmie z dnia [...] października 2015 r., że żądania informacja publiczna jest dostępna w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Z tych względów na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.