Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 335/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, 5, 7, art. 4 pkt 22 lit. h, art. 7a, ar. 8, art. 92b, art. 92c, art. 92c ust. 1 pkt 1, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 34 ust. 7,
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2024 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 maja 2024 r. nr BP.500.126.2023.0165.KI13.570647 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Ke [...]

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: inspektor) decyzją z 27 maja 2024 r. nr BP.500.126.2023.0165.KI13.570647 utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 4 kwietnia 2023 r. nr WITD.DI.0152.WI/XIII0474/4/23/KP o nałożeniu na J. G. kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł.

Organ wyjaśnił, że wobec J. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą J. G. I. J. w O. Ś., przeprowadzono kontrolę, w toku której stwierdzono naruszenia z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140), dalej: u.t.d., zawarte w załączniku nr 3 do tej ustawy:

1. lp. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 100 złotych;

2. Ip. 5.5 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 100 złotych, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, sankcjonowane karą w wysokości 200 złotych;

3. lp. 5.6 - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 100 złotych, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 200 złotych,

4. lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 150 złotych, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 350 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 550 złotych;

5. lp. 5.11- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą w wysokości 100 złotych, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, karą w wysokości 250 złotych, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, karą w wysokości 350 złotych, w międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób, w godzinach od 22°° do 6°°, gdy pojazd obsługuje jeden kierowca: o czas do mniej niż 1 godzina i 30 minut - karą w wysokości 50 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin - karą w wysokości 100 złotych;

6. lp. 5.19 - nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ust. 1 i art. 26d ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców - za każdego kierowcę, sankcjonowane karą 1.000 złotych;

7. lp. 6.3.8 - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, sankcjonowane karą w wysokości 50 złotych;

8. lp. 6.1.5 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000 złotych;

9. lp. 6.3.11 - niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień sankcjonowane karą w wysokości 100 złotych maksymalnie 1000 złotych;

10. lp. 6.3.16 - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonowane karą w wysokości 500 złotych;

11. lp. 6.3.3 - posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą sankcjonowane karą w wysokości 3.000 złotych;

12. lp. 6.3.5 - niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych, sankcjonowane karą w wysokości 3.000 złotych;

13. lp. 1.5 niezgłoszenie w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy.

Organ opisał w treści decyzji powyższe naruszenia wskazując ich zakres, podstawę prawną oraz wysokość wymierzonej kary pieniężnej. W zakresie naruszenia z lp. 5.2 i z lp. 5.5 wyjaśnił, że dokonano analiz danych cyfrowych z kart kierowców oraz z urządzeń rejestrujących, kara pieniężna wyniosła łącznie: lp. 5.2 2.150 zł, lp. 5.5 – 100 zł. W zakresie naruszenia z lp. 5.6 dokonano analizy danych cyfrowych kierowców, w żadnym z przypadków podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wyniosła za to naruszenie łącznie 300 zł. W zakresie naruszenia z lp. 5.7 dokonano analiz danych cyfrowych, kara wyniosła łącznie 9.750 zł. W zakresie naruszenia z lp. 5.11 dokonano analiz zapisów kart kierowców, kara wyniosła łącznie 400 zł. W zakresie naruszenia z lp. 5.19 wskazano, że analiza okazanej do kontroli dokumentacji w postaci wykazu zatrudnionych kierowców, a także złożone w czasie kontroli wyjaśnienia przedsiębiorcy wykazały, że J. G. powinien przedstawić do kontroli ewidencję czasu pracy z okresu objętego kontrolą wydaną dla przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, tj. J. G. oraz dla J. B., który w okresie objętym kontrolą wykonywał przewozy drogowe na rzecz kontrolowanego, a nie jest zatrudniony u przedsiębiorcy. Kara pieniężna wyniosła łącznie 2.000 zł.

W zakresie naruszenia z lp. 6.3.8 organ wskazał, że w wyniku analizy danych cyfrowych z kart kierowców stwierdzono braki wpisów manualnych, związane z symbolem kraju, w których kierowca rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Kara pieniężna wyniosła łącznie 250 zł.

W zakresie naruszenia z lp. 6.3.5 organ wskazał, że po dokonaniu analizy okazanych w toku kontroli dokumentów, a także danych cyfrowych z karty kierowcy D. N., danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących pojazdów (tachografów) oraz danych z systemu opłat drogowych e-TOLL, organ stwierdził, że kierowca bezpodstawnie wyjmował swoją kartę kierowcy z tachografów, po czym wykonał przejazdy bez karty kierowcy. W wyniku takich działań na karcie kierowcy nie została zarejestrowana aktywność w postaci jazdy. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wyniosła 3.000 zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.3. organ wyjaśnił, że analiza dowodów w szczególności: danych cyfrowych z kart kierowców, danych cyfrowych z tachografów pojazdów, a także danych z systemu opłat drogowych e-TOLL, wykazała, że kierowcy A. W. i M. S., wykonujący przewozy drogowe w imieniu J. G., posługiwali się kartą kierowcy J. G.. Kara pieniężna wyniosła łącznie 6.000 zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.11 organ wskazał, że analiza danych cyfrowych z kart kontrolowanych kierowców wykazała, że kierowca niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu, umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy. A. W., logując kartę do tachografu, nieprawidłowo posługiwał się selektorem tachografu, gdzie zamiast czynności "odpoczynek", wprowadził czynność "inne prace". Kara pieniężna wyniosła 100 zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.16 organ wskazał, że przedsiębiorca w trakcie kontroli nie okazał danych cyfrowych z kart kierowców oraz tachografów cyfrowych pojazdów łącznie za 178 dni. Kara pieniężna wyniosła 89.000 zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.1.5 organ wskazał, że analiza danych cyfrowych przekazanych do kontroli wykazała, iż pojazd o nr rej. [...] wyposażony był w tachograf, który posiadał wykonaną kalibrację w dniu 23 grudnia 2020 r. z okresem jej ważności do 23 grudnia 2022 r. W dniu 12 października 2022 r. nastąpiła zmiana numeru rejestracyjnego pojazdu na numer [...], co powinno spowodować przeprowadzenie przeglądu okresowego celem zmiany numeru rejestracyjnego (VRN). Przegląd okresowy przeprowadzony został dopiero w dniu 9 grudnia 2022 r. i wtedy wprowadzony został aktualny numer rejestracyjny pojazdu [...] Kara pieniężna za naruszenie wyniosła 1.000 zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 1.5 organ wskazał, że w przedsiębiorstwie miało miejsce naruszenie polegające na niezgłoszeniu w ustawowym terminie pojazdów do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Ponowna analiza przedstawionej przez przedsiębiorcę w czasie kontroli dokumentacji w postaci wykazu pojazdów będących w posiadaniu przedsiębiorcy, a także danych z systemu CEPIK, jak również treści pisma o sygnaturze IR.IV.7250,33.2022 przesłanego przez Starostwo Powiatowe w O. Ś. wykazała, że przedsiębiorca J. G. nie dokonał w wymaganym terminie 28 dni faktu wycofania z wykazu trzech pojazdów. Kara pieniężna wyniosła łącznie 2.400 zł.

Suma kar za wszystkie stwierdzone naruszenia wyniosła łącznie 116.400,00 zł., jednak ze względu na treść art. 92a ust 5 pkt 2 u.t.d. na stronę nałożono karę w wysokości 20.000,00 zł.

Organ wyjaśnił, że w sprawie nie miał zastosowania art. 189d k.p.a. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia wskazane w tym załączniku. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, a regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania w sprawie nie znajdą również przepisy art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Organ wskazał na brak spełnienia w sprawie przesłanek z art. 92c ust. 1 u.t.d. przyjmując, że do naruszenia doszło w wyniku działań skarżącego. To na przedsiębiorcy prowadzącym przedsiębiorstwo transportowe spoczywa obowiązek właściwej organizacji pracy kierowców, mający na celu przeciwdziałanie naruszeniom wymogów ustawy. W odwołaniu strona nie wskazała na żadne okoliczności, które w jej ocenie uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. Okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92b i art. 92c u.t.d. powinien wykazać sam przedsiębiorca. Ma on władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Z tych względów nie może w rozpatrywanej sprawie znaleźć zastosowania przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Aby doszło do zastosowania tego przepisu, przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Ponadto, organ nie naruszył przepisów k.p.a., lecz wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję inspektora wniósł J. G.. Wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- naruszenie zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych dotyczących stosowania przepisów ustawy.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że został niesłusznie ukarany, a jego sytuacja wypełnia znamiona z art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. W sprawie powinien być również zastosowany przepis art. 189d k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 30 października 2024 r. skarżący podał, że nie naruszył celowo przepisów prawa. Uchybienia były spowodowane również zachowaniem starszego kierowcy, który popełniał błędy. Skarżący wniósł o ograniczenie kary lub odstąpienie od jej wymierzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja GITD z 27 maja 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, nakładającą na J. G. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za naruszenia: ogólnych zasad i warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i przewozów na potrzeby własne (naruszenie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.), przepisów dotyczących czasu pracy kierowców (naruszenia z lp. 5.2, 5.5, 5.6, 5.7, 5.11, 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d.), oraz przepisów o stosowaniu tachografów (naruszenia z lp. 6.3.8, 6.1.5, 6.3.11, 6.3.16, 6.3.3, 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Wyżej wymienione naruszenia stwierdzono po przeprowadzeniu kontroli przedsiębiorstwa J. G., w przedmiocie przestrzegania przepisów krajowych i unijnych w wykonywaniu transportu drogowego w okresie od 12 grudnia 2021 r. do 12 grudnia 2022 r.

Tytułem wstępu do rozważań godzi się wskazać, że art 92a ust. 1 u.t.d. przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym art. 92a ust. 5 ustawy zawiera ograniczenia sumy kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy w zależności od liczby zatrudnianych kierowców.

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Z kolei przepis art. 4 pkt 22 lit. "h" u.t.d. stanowi, że użyte w ustawie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014.

Skarżący nie zakwestionował w skardze stwierdzonych przez organ naruszeń. Przeprowadzona w tym zakresie przez sąd kontrola z urzędu wykazała pełną prawidłowość przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego. Należy przypomnieć, że w toku postępowania organy te stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

W niniejszej sprawie organy ustalając stan faktyczny kierowały się zasadami wynikającymi z przywołanych regulacji. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych cyfrowych pobranych z tachografów, kart kierowców, i dalszej dokumentacji składającej się na akta sprawy, prawidłowo ustaliły fakt zaistnienia opisanych wyżej naruszeń. Przy czym ponownego podkreślenia wymaga, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Wymogom tym organ sprostał.

Jak wyżej już podniesiono, sąd nie stwierdził żadnych wad co do nałożonych kar za naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. Dotyczyły one naruszenia z lp. 5.2 (przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny), z lp. 5.5 (skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut), z lp. 5.6 (niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin), z lp. 5.7 (skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin), z lp. 5.11 (przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; o czas do mniej niż 30 minut, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, w międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób, w godzinach od 22°° do 6°°, gdy pojazd obsługuje jeden kierowca: o czas do mniej niż 1 godzina i 30 minut, za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin), z lp. 5.19 (nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ust. 1 i art. 26d ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców - za każdego kierowcę). Ustalenia związane z wyżej stwierdzonymi uchybieniami znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a wnioski organu co do podstawy prawnej wymierzenia kar oraz ich wysokości są prawidłowe.

Sąd podzielił również prawidłowość nałożonej kary za naruszenie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie. Skarżący nie zgłosił bowiem faktu wycofania z wykazu pojazdów zgłoszonych do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, o nr rej. TOS34495, TOS34978 i TOS39207, które zbył 20 kwietnia 2022 r. (wymierzona kara to 3 x 800 zł).

Podobnie nie budzi wątpliwości fakt zaistnienia naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy, który karą pieniężną w wysokości 50 zł sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. W rozpoznawanej sprawie na podstawie okazanych podczas kontroli danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców organ prawidłowo przyjął, że kierowcy pięciokrotnie nie dopełnili wymogu ręcznego wprowadzenia na nie danych, dotyczących symboli państw, w których rozpoczynali i kończyli dzienny okres pracy, co niewątpliwie stanowiło naruszenie art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014.

Sąd stwierdza, że prawidłowo ustalono i przyjęto naruszenie z lp. 6.1.5 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. W tym zakresie organ poczynił ustalenia w zakresie braku zmiany numeru rejestracyjnego, które znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie sądu kara pieniężna w wysokości 1.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie.

Odnośnie naruszenia z lp 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. inspektor wskazał, że przepis ten wprowadza sankcję za niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, która wynosi 100 złotych, maksymalnie 1.000 złotych - za każdy dzień. Organ, po dokonaniu analizy danych cyfrowych kierowcy A. W., stwierdził, że kierowca nieprawidłowo posługiwał się selektorem tachografu, ponieważ wprowadził czynność "inne prace", zamiast czynności "odpoczynek". Wobec powyższego bezspornym jest, że kierowca niepoprawne operował przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości 100 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Skarżący nie kwestionuje też przypisania mu naruszenia z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., a przeprowadzona przez sąd kontrola z urzędu wykazała prawidłowość ustaleń organu i zastosowanych w tym zakresie przepisów prawa. Naruszenie to dotyczy nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy (kara 500 zł). W sprawie miała miejsce sytuacja, w której kontrolujący wezwali przedsiębiorcę do przedstawienia wykresówek i danych cyfrowych pojazdów samochodowych użytkowanych w przedsiębiorstwie w okresie od 1 lipca 2022 r. do 30 września 2022r. Jak wykazał analiza danych cyfrowych z tachografów i z kart kierowców, przedstawione przez przedsiębiorcę materiały okazały się niepełne. Ustalono, że kontrolowany nie przekazał danych za 178 dni. Zdaniem sądu, zachowanie takie prawidłowo organ zakwalifikował do naruszenia z lp. 6.3.16. Z przepisu art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1) wynika, że przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

W związku ze stwierdzonym naruszeniem organ poprawnie uznał, że doszło do naruszenia ww. przepisów, a kara w tym zakresie wynosi 89.000 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą, organ prawidłowo powołał przepisy art. 27 i art. 34 rozporządzenia 165/2014 wskazując, że za ich naruszenie przepis lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. przewiduje karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. Dane cyfrowe z kart kierowców, z tachografów cyfrowych oraz z systemu opłat drogowych e-toll wykazały, że kierowcy A. W. i M. S. posługiwali się kartą kierowcy – J. G.. Zatem, z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie sądu, zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zasadnie też nałożono karę pieniężną za niedopuszczalne wyjęcie karty kierowcy z tachografu. Zgodnie z lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d., penalizacji podlega niedopuszczalne wyjęcie wykresówki lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Z zaskarżonej decyzji wynika, że kierowca D. N. trzykrotnie wyjął kartę kierowcy z tachografu, po czym wykonywał przejazdy bez karty kierowcy. Na potwierdzenie tych okoliczności organ powołał się na dane zarejestrowane przez tachografy cyfrowe, dane cyfrowe z karty kierowcy oraz dane z sytemu opłat drogowych e-TOLL. Sąd stwierdził pełną poprawność powyższych ustaleń.

Podkreślenia ponownie wymaga, że skarżący w powyższym zakresie nie wniósł żadnych zarzutów. Podniósł natomiast w skardze, że jego sytuacja wyczerpuje znamiona z art. 92b ust. 1 u.t.d. oraz zacytował treść art. 92c ust. 1 u.t.d. Do protokołu rozprawy podał zaś, że uchybienia były spowodowane również zachowaniem kierowcy.

Tytułem wstępu do tej części rozważań godzi się podnieść, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być zaś dostarczone lub przynajmniej wskazane przez przedsiębiorcę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2021 r., II GSK 1473/18). Przedsiębiorca nie może więc oczekiwać, ani wymagać od organu ustalania z urzędu okoliczności mających – ewentualne – znaczenie dla uwolnienia się tego podmiotu spod odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

Zgodnie z treścią art. 92b u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit.a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 grudnia 2019 r. II GSK 3532/17 wyjaśnił, że właściwa organizacja i dyscyplina pracy, o której mowa w art. 92b ust. 1 u.t.d., obejmuje nie tylko przeprowadzanie szkoleń pracowników czy niezachęcanie ich, np. w systemie wynagradzania, do naruszania obowiązującego czasu pracy. Obejmuje ona bowiem przede wszystkim stały, wnikliwy nadzór nad zatrudnionymi pracownikami, wykrywanie naruszeń przepisów i stosowną, przewidzianą przepisami prawa pracy reakcję. By móc uchylić się od odpowiedzialności, przewoźnik winien wykazać, że do naruszeń doszło pomimo sprawowania stałego i wnikliwego nadzoru nad zatrudnionymi przez siebie pracownikami, a ich wykrywanie wiąże się ze stosowaniem środków dyscyplinujących przewidzianych w przepisach prawa pracy. Okoliczności te muszą zostać wsparte stosownymi dowodami je potwierdzającymi. Przedsiębiorca winien – wszelkimi możliwymi dowodami – wykazać istnienie właściwej organizacji, dyscypliny pracy, nadzoru, czy sposobu reagowania i egzekwowania ustalonych zasad.

Z kolei przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest zatem łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa w tym przepisie mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć.

Z perspektywy podniesionych przez skarżącego na rozprawie argumentów istotne jest zwrócenie uwagi na trafny pogląd wyrażony przez NSA m.in. w wyroku z 24 czerwca 2022 r. (sygn. akt II GSK 249/19), w którym wskazano, że działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. też wyrok NSA z 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1068/15). To przedsiębiorca transportowy, aby uwolnić się od odpowiedzialności musi wykazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie.

W związku z tym, art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2098/13, z 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2527/14).

Zdaniem sądu w realiach sprawy słusznie organy przyjęły, że skarżący nie wskazał na żadne okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d., a jak wynika z wyżej zaprezentowanych rozważań, ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w tych przepisach spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy.

Skarżący nie przedstawił natomiast żadnych dowodów wskazujących na spełnienie przesłanek wyłączenia jego odpowiedzialności. Jak wyżej podniesiono, takiej okoliczności nie stanowi także zachowanie kierowcy. Słusznie zatem w kontrolowanej sprawie nie zastosowano przepisów art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Zdaniem skarżącego w jego sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 189d k.p.a. oraz art. 189f i art. 189k k.p.a. Stanowisko to nie jest zasadne. Zauważyć należy, że zakres stosowania przepisów działu IVA k.p.a. "Administracyjne kary pieniężne" wyznacza art. 189a stanowiąc w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Natomiast w § 2 stanowi on, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Z przywołanej regulacji - i abstrahując od § 3 art. 198a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej - jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania. Nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu. Jeżeli zatem zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVA k.p.a. lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVA nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021).

Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że oczekiwanie strony skarżącej odnośnie zasadności zastosowania art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie jest zasadne. Kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 5 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych.

Również wskazywanie na regulację wynikającą z art. 189f §1 k.p.a. nie może odnieść skutku w realiach kontrolowanej sprawy. Nie zaktualizowały się bowiem określone art. 189a § 2 k.p.a. przesłanki zastosowania instytucji, o której mowa w art. 189f k.p.a. Z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z treści powołanego już wyżej art. 92c u.t.d., wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się. Za uzasadniony trzeba zatem uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVA k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się.

Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a - jak podkreślono na wstępie - dla przyjęcia, że przepisy działu IVA k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVA lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny.

W niniejszej sprawie nie może odnieść skutku również powołanie w treści skargi art. 189k k.p.a. Kwestia ewentualnego zastosowania ulg w wykonaniu nałożonej na stronę administracyjnej kary pieniężnej może być rozważana w odrębnym postępowaniu. Przedmiotem kontrolowanej sprawy, wyznaczającym jednocześnie jej zakres jest natomiast nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli naruszenia.

W zakresie złożonego na rozprawie wniosku skarżącego o ograniczenie kary lub odstąpienie od jej wymierzenia należy wyjaśnić, że efektem dokonywanej przez sąd kontroli zaskarżonej decyzji może być jej uchylenie – w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego lub procesowego, lub oddalenie skargi, gdy sąd stwierdzi, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd administracyjny nie zastępuje natomiast organu administracji i tym samym nie orzeka merytorycznie w sprawie, tj. nie określa wysokości kary, ani nie odstępuje od jej wymierzenia. W realiach sprawy przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonego aktu doprowadziła do wniosku, że nie narusza on przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Na marginesie rozważań należy jedynie zwrócić uwagę, że suma kar za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wyniosła łącznie 116.400,00 zł. Tymczasem finalnie na skarżącego nałożono karę w wysokości 20.000 zł., albowiem sam przepis prawa, tj. art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. zawiera korzystne dla przedsiębiorcy ograniczenie stanowiąc, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Z powyższych względów skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.