Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 283/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-06-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 3 marca 2023 r. nr SKO.4130.3.2023 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. d.j.


UZASADNIENIE

E.R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży.

W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie powoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji ponad wszelką wątpliwość doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody, która będzie trudna do odwrócenia. Działalność gospodarcza skarżącej opiera się bowiem w głównej mierze na sprzedaży napojów alkoholowych i to właśnie one stanowią podstawowe źródło przychodu sklepu ogólnospożywczego. Uniemożliwienie sprzedaży napojów alkoholowych doprowadzi zatem do konieczności zlikwidowania działalności gospodarczej, a to w efekcie przyczyni się do utraty źródła dochodu skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. W zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organ administracji pozostawił jego rozpoznanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od wskazanej zasady ustanawia art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy.

Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. np. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Obowiązkiem sądu jest jedynie ocena, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona powinna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji lub postanowienia powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami (dokumentami), nie jest możliwa ocena wniosku, pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. wyroki NSA z 24 listopada 2020 r., II GZ 338/20; z 28 lutego 2023 r., II GZ 42/23).

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu (decyzji) w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienie NSA z 1 marca 2019 r., I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., II FZ 856/19). Strona powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające złożenie samego wniosku z przytoczeniem w jego uzasadnieniu w sposób lakoniczny okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2020 r., II FZ 102/20). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami pozwalającymi na zastosowanie omawianej instytucji, która – co należy ponownie podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA: z 23 marca 2020 r., II FZ 131/20; z 18 grudnia 2019 r., II FZ 882/19).

Jak wynika z powyższego, ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienia NSA z 15 września 2020 r., II GZ 249/20; z 7 lipca 2022 r., II GZ 282/22).

W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącej nie został poparty żadnymi dowodami (dokumentami), które pozwoliłyby dać wiarę twierdzeniom, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak ten uniemożliwia ustalenie wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację materialną (finansową) skarżącej. Przedmiotem skargi jest decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Oczywistym jest fakt, że konsekwencją takiej decyzji jest brak możliwości sprzedaży tego rodzaju napojów oraz okoliczność, że jej wykonanie może doprowadzić do powstania pewnych strat finansowych po stronie przedsiębiorcy – skarżącej. Sam brak możliwości sprzedaży alkoholu nie uzasadnia jednak automatycznie wstrzymania wykonania decyzji orzekających o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 10 czerwca 2022 r., III SA/Po 401/22 oraz postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14 września 2022 r., II SA/Go 427/22).

Podkreślenia wymaga, że skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, nie przedłożyła wraz z wnioskiem jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej jej aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej. Natomiast sam brak możliwości prowadzenia działalności handlowej w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych o zwartości do 4,5% alkoholu oraz piwa nie świadczy o "niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" u skarżącej. Przede wszystkim, jak wynika z materiału dowodowego sprawy, przedmiotem działalności handlowej prowadzonej przez skarżącą nie jest wyłącznie sprzedaż, i to napojów alkoholowych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

d.j.