Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1191/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1, 1b
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2023 r. sprawy ze skargi E. Y. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta L. decyzją z [...] lipca 2022 r. [...], działając na podstawie art. 124 ust. 1, 1b, 2, 3, 4, 6 i 7, art. 124a ustawy o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.) oraz art. 104 i art.107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze. zm.) w związku z art. 33 ust. 1 i 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2022 poz. 884.) , w punkcie pierwszym rozstrzygnięcia ograniczył sposób korzystania z nieruchomości , położonej przy ul. S. w obrębie ewidencyjnym nr [...] miasta L.- działka nr ew. [...], zapisana w księdze wieczystej [...], stanowiąca własność E. E. Y. ( dalej jako : " Skarżąca") i jednocześnie udzielił N. Sp. z.o.o z siedzibą w W. ( dalej jako: "Inwestor"), zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń łączności publicznej tj. przewieszeniu na odcinku [...] m kabla światłowodowego typu ADSS, na istniejącej podbudowie słupowej linii należącej do E. SA.

Organ podał, że powierzchnia ograniczenia obejmie pas technologiczny o powierzchni [...] m2 działki nr [...], zgodnie z załącznikiem mapowym, będącym integralną częścią wydanej decyzji.

W punkcie drugim rozstrzygnięcia Starosta L. ustalił, że ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości polegać będzie na obowiązku jej udostępnienia inwestorowi i obowiązek ten podlega egzekucji administracyjnej.

W punkcie trzecim rozstrzygnięcia organ zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu robót inwestycyjnych. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu pierwotnego byłoby niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, organ wskazał na odpowiednie stosowanie przepis art. 128 ust. 4 u.g.n.

W punkcie czwartym rozstrzygnięcia organ zobowiązał inwestora do poinformowania go o rozpoczęciu i zakończeniu prac, o których mowa w pkt 1.

W punkcie piątym rozstrzygnięcia organ podał, że ostateczna decyzja o ograniczeniu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej oraz , że wpis dokonywany jest na wniosek starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej.

Powyższa decyzja wydana została na wniosek Inwestora , uzasadniony koniecznością przeprowadzenia prac na ww. nieruchomości, polegających na założeniu i przeprowadzeniu przewodów i urządzeń łączności publicznej, w związku z realizacją celu publicznego, którym jest zapewnienie mieszkańcom Powiatu L. dostępu do nowoczesnych usług telekomunikacyjnych w ramach Programu [...] na lata 2014-2020. We wniosku wskazano, że właściciel nie wyraża zgody na udostępnienie nieruchomości. Wnioskodawca załączył do wniosku dokumenty , celem potwierdzenia bezskutecznego prowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości przez Inwestora. Oświadczył również, że właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na wykonanie prac polegających na przewieszeniu nad swoją nieruchomością kabla światłowodowego typu ADSS, odrzucając kwotę [...] zł , zaproponowanego przez Inwestora odszkodowania.

W dniu [...] sierpnia 2021 r. w obecności właściciela nieruchomości oraz pełnomocnika inwestora przeprowadzono oględziny nieruchomości objętej wnioskiem, w trakcie których ustalono, że nad nieruchomością przechodzi linia energetyczna oraz znajduje się jeden słup energetyczny (własność E. SA). Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika inwestora kabel światłowodowy ma zostać podwieszony na wysokości 30-50 cm poniżej istniejącej linii energetycznej, a prace polegające na podwieszeniu prowadzone będą z drabiny, bez użycia sprzętu ciężkiego.

Właścicielka nieruchomości nie wyraziła zgody na udostępnienie nieruchomości, jednak wyraziła chęć zapoznania się z warunkami udostępnienia nieruchomości oraz umową, którą pełnomocnik inwestora zobowiązał się przesłać na adres mailowy.

W dniu [...] października 2021r do Starostwa Powiatowego w L. wpłynęła informacja pełnomocnika inwestora, że mimo złożonej propozycji ze strony N. Sp. z o.o, właściciel, nie wyraził zgody na udostępnienie nieruchomości.

W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że strony w ramach rokowań prowadzonych przed i w trakcie postępowania administracyjnego nie doszły do konsensusu co do warunków udostępnienia gruntu. Taki stan rzeczy oznacza w istocie to, że właściciel nieruchomości nie wyraża zgody na udostępnienie nieruchomości.

Starosta L. stwierdził, że zakres, koniecznego zajęcia gruntu dla potrzeb wykonania przedmiotowej inwestycji, polegającej na założeniu i przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów i urządzeń łączności publicznej tj. przewieszeniu na odcinku [...] m kabla światłowodowego typu ADSS na istniejącej podbudowie słupowej linii należącej do E. SA, jest w pełni uzasadniony.

Pismem z dnia [...] października 2021 r. Starosta L. przesłał Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej w W. projekt decyzji ograniczającej sposób korzystania z ww. nieruchomości wraz z aktami sprawy celem uzgodnienia.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem Nr [...]. z dnia [...] kwietnia 2022 r. uzgodnił w zakresie urządzeń łączności publicznej, projekt decyzji administracyjnej przedłożonej przez Starostę L.

Skarżąca, działając przez pełnomocnika, złożyła odwołanie od powyższej decyzji i wniosła o jej uchylenie. Odwołująca zakwestionowała prawidłowość przeprowadzonych rokowań zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. W jej ocenie dokumenty nie dowodzą, że takie rokowania zostały przeprowadzone. Ponadto odwołująca zarzuciła także , że decyzja nie zawiera postanowień odnoszących się do określenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz załącznik mapowy, obrazujący powierzchnię ograniczenia pasa technologicznego nie spełnia wymagań ustawowych i jest nieprecyzyjny. Odwołująca zarzuca również, że sformułowania w rozstrzygnięciu nie precyzują terminu przeprowadzonych prac. Poza tym zdaniem odwołującej się, decyzja oraz na jej podstawie ustalone ograniczenia, powodują utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości i są w jej ocenie ponad przeciętną miarę, gdyż umiejscowienie projektowanego przewodu światłowodowego opuszczonego o 50 cm poniżej istniejących kabli elektrycznych przebiega przez sam środek działki, na której posadowiony jest dom i plac zabaw. Umiejscowienie przedmiotowej infrastruktury stanowić ma również rozgałęźnik sygnału, z którego w przyszłości odchodzić będzie dodatkowe okablowanie sąsiednich nieruchomości, które nie zostały objęte przedmiotowym wnioskiem. Niskie zamontowanie kabla światłowodowego w ocenie odwołującej spowoduje brak możliwości rozbudowy działki jak również obniżenie wartości nieruchomości nie tylko przez fakt montażu przewodów jak również uwidocznieniem wpisów w księdze wieczystej prowadzonej do nieruchomości. Skarżąca podniosła, że nieruchomość jest niezamieszkała, ponieważ przebywa ona na stałe poza granicami kraju i nie ma możliwości udostępnienia nieruchomości na każde żądanie inwestora czy też w sytuacjach nagłych. W ocenie odwołującej nie wzięto pod uwagę rozwiązania, które nie powodowałoby konieczności ingerencji w prawo własności skarżącej czy też innych osób. Skarżąca wskazała, że wnioskodawca miał i ma możliwość przeprowadzenia instalacji telekomunikacyjnej po słupach energetycznych, znajdujących się na ul. C., która stanowi własność miasta L.

Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] października 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 t.j..) - dalej k.p.a. w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899) - dalej u.g.n., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Wojewody [...] Starosta L. prawidłowo wydał decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, uznając za spełnione wszystkie ustawowe przesłanki dopuszczalności zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w przedmiotowej sprawie.

Organ odwoławczy podkreślił , że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy "ustawy szerokopasmowej". Z treści rozdziału 6 (art. 49 do 61) ww. ustawy wynika, że regionalne sieci szerokopasmowe mogą być realizowane bez konieczności uzyskiwania decyzji o lokalizacji sieci, na warunkach określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawie Prawo budowlane, a więc na zasadach ogólnych (art. 49a) i na zasadach szczególnych, określonych w rozdziale 6 ustawy. Z kolei w ramach wspomnianych zasad szczególnych ustawa przewiduje realizowanie takiej inwestycji przede wszystkim na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji (art. 49 ust. 1). Jednakże uchyla wymagania decyzji o ustaleniu lokalizacji w przypadku robót budowlanych polegających na rozbudowie lub przebudowie sieci, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz zmiany formy architektonicznej, a także nie są zaliczane do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, lub niewymagających pozwolenia na budowę (art. 50 ust. 6).

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu braku przeprowadzenia rokowań. Wskazał, że został spełniony warunek, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., w którym inwestor wykazał, że przed złożeniem wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości podjął rokowania z jej właścicielem w celu uzyskania zgody na wykonanie planowanych prac. Zdaniem organu z akt sprawy wynika, że inwestor podjął próby przeprowadzenia z właścicielem nieruchomości rokowań w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie prac związanych z realizacją inwestycji. Fakt ten potwierdza pismo z [...] marca 2021 Nr [...], informujące o inwestycji i przesyłające w załączeniu umowę o dostępie do nieruchomości. Notatka służbowa z dnia [...] września 2020 r. informująca, że w dniach [...].09.2020 r., [...].09.2020 r. oraz [...].10.2020 r., pracownicy inwestora próbowali nawiązać kontakt z właścicielem nieruchomości. Po ustaleniu, że właściciel będzie przebywał na swojej nieruchomości w dniu [...] października 2020 r. skontaktowano się z właścicielem działki, który nie wyraził zgody na podwieszenie kabla nad jej nieruchomością oraz, że nie interesuje go żadne odszkodowanie.

Organ odwoławczy stwierdził , że wskazane powyżej dokumenty w pełni wyczerpują definicję negocjacji. Wnioskodawca załączył dowody przeprowadzenia rokowań, a rokowania zostały przeprowadzone zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących załącznika mapowego oraz precyzyjnego w ocenie pełnomocnika określenia zajętości nieruchomości organ zauważył, że rozstrzygnięcie decyzji Starosty L. zawiera konieczne wskazanie terenu potrzebnego do przeprowadzenia inwestycji , długości [...] m o łącznej powierzchni [...] m2 wskazując jednocześnie dostęp od drogi publicznej. Zdaniem Wojewody przedmiotowa zajętość działki została wrysowana w załączniku mapowym , na którym wskazano graficznie jej powierzchnię na potrzeby inwestycji. W ocenie organu jest to wystarczające do określenia ograniczenia praw do nieruchomości na podstawie art. 124 u.g.n. Ponadto w decyzji organu I instancji pkt 4 orzeczenia nałożono na inwestora obowiązek poinformowania organu wydającego decyzję o rozpoczęciu i zakończeniu prac inwestycyjnych. Zobowiązano również inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedzającego inwestycję niezwłocznie po zakończeniu robót ,informując że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty mają zastosowania przepisy art. 124 ust. 4 u.g.n.

Organ odwoławczy nadmienił, że oprócz jednorazowego wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu za szkody spowodowane wykonaniem prac będących przedmiotem wniosku, w terminie 30 dni od dnia ich zakończenia na nieruchomości zostanie wypłacone stosowne odszkodowanie, ustalone na podstawie porozumienia stron zgodnie z protokołem oszacowania szkód sporządzonego komisyjnie przy udziale wykonawcy robót, inspektora nadzoru i właściciela nieruchomości, osoby bezpośrednio poszkodowanej. W przypadku braku takiego porozumienia, odszkodowanie określi uprawniony rzeczoznawca majątkowy powołany na koszt wykonawcy w postępowaniu odszkodowawczym prowadzonym przez właściwego starostę.

Wojewoda nie zgodził się z podnoszonym w odwołaniu zarzutem, że przedmiotowa inwestycja uniemożliwi rozbudowę nieruchomości, obniży jej wartość. Nie podzielił również twierdzenia, że będzie więcej kabli światłowodowych a nie tylko ten jeden będący przedmiotem planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy wskazał, że o planach inwestycyjnej nieruchomości decydują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 t.j.), normujące sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określająca zasady działania organów administracji publicznej istotną materię życia społecznego, jak i gospodarczego czyniąc to kompleksowo. Prawo budowlane spełnia bardzo istotną rolę gospodarczą jak również służy podnoszeniu poziomu życia społecznego, stałego doskonalenia działalności budowlanej w synergii z potrzebami społecznymi i interesem indywidulanym. Powyższe przepisy regulują proces przygotowania i realizacji inwestycji budowlanych, zapewniają ład przestrzenny w zabudowie miast i wsi, wpływają na ochronę środowiska oraz wiele innych czynników w tym podnoszenia efektywności poprzez wykorzystywanie osiągnięć nauki i techniki. Ponadto każdorazowe uzbrojenie danego terenu jak i poszczególnych nieruchomości podnosi ich wartości nabywcze i nie wpływa na obniżenie jej wartości .

Wojewoda wskazał, że inwestycja, której celem jest udostępnienie w niezbędnym zakresie nieruchomości będącej przedmiotem postępowania na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących łączności publicznej realizowana jest w ramach Programu [...] na lata 2014-2020 finansowana ze środków unijnych. Program [...] to pierwszy program, który kompleksowo zajmuje się funduszami europejskimi dla rozwoju cyfryzacji i technologii informacyjno-komunikacyjnych. Program umożliwi szerszy dostęp do szybkiego Internetu oraz ułatwi załatwianie spraw urzędowych przez internet, umożliwi także dostęp do zasobów dziedzictwa kulturowego i nauki w internecie oraz zwiększy kompetencje cyfrowe. Głównymi odbiorcami wsparcia w ramach Programu [...] oprócz osób fizycznych są przedsiębiorcy telekomunikacyjni, jednostki administracji samorządowej i rządowej oraz jednostki im podległe, podmioty naukowe, organizacje kultury, konsorcja, przedsiębiorstwa oraz organizacje pozarządowe. Zdaniem Wojewody z tej inwestycji skorzysta również strona niniejszego postępowania pozyskując nieograniczony i szybki dostęp do Internetu.

Wojewoda zaznaczył, że rozpatrywany wniosek związany jest z realizacją celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., który stanowi, że celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji, płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania tych przewodów i urządzeń. Dodał, że z wniosku wynika, że planowane prace mają polegać na zakładaniu przewodów i urządzeń służących łączności publicznej, położonych w mieści L., a więc niewątpliwie urządzeń służących do komunikacji w formie elektronicznej, prac mieszczących się w zakresie czynności związanych z budową i utrzymaniem tych urządzeń jak wymaga ww. przepis, a w konsekwencji wydanie zezwolenia na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Z uwagi na powyższe Wojewoda uznał, że Starosta L. prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 124 u.g.n., a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały zgormadzony materiał dowodowy.

E. Y. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2022 r., znak: [...], w której zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art. 8 i art. 107 1 pkt 5 kpa, polegające na naruszeniu zasady uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej i w sposób bezstronny, nadto poprzez brak określenia ram czasowych udostępnienia nieruchomości, a także brak oznaczenia granic przestrzennych ograniczenia korzystania z nieruchomości, w sposób na tyle precyzyjny, aby właściciel nieruchomości wiedział w jakim zakresie faktycznie ograniczono mu korzystanie z własności jego nieruchomości, kiedy zobowiązany jest do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania niezbędnych prac, co doprowadziło do naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n., a zatem do wadliwości decyzji administracyjnej z uwagi na brak pełnego rozstrzygnięcia,

II.Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 124 ust. 3 u.g.n., polegające na niewłaściwej wykładni przesłanki podjęcia rokowań i błędnym uznaniu, że w niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że rokowania były jedynie pozorne i nie zmierzały do ugodowego załatwienia sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o:

1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;

2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Podstawę materialno-prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899) - dalej u.g.n.. przepis ten stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości, m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie powyższego zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 2 i 3 u.g.n.).

Nie było w sprawie kwestionowane, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny, o jakim mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. (budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej).

W szczególności należy podzielić pogląd organu II instancji, że przy lokalizacji planowanej inwestycji na działce Skarżącej uwzględniono szereg okoliczności, które przemawiają za taką właśnie lokalizacją. W szczególności organ wyjaśnił, że projektowane urządzenia będą zlokalizowane wzdłuż istniejącej linii energetycznej.

Zgodnie z art. 124 ust. 1b zd. 1 u.g.n., w zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Zgodnie z legalną definicją znajdującą się w art. 4 pkt 18 u.g.n., ilekroć w tej ustawie jest mowa o łączności publicznej - należy przez to rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Infrastruktura telekomunikacyjna natomiast, to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji (art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne Dz.U.2022.1648 t.j.).

Z przytoczonych definicji wynika, że kanalizacja światłowodowa objęta zakresem przedmiotowej inwestycji celu publicznego, co do zasady może stanowić urządzenie łączności publicznej wymagające uzgodnienia, o jakim mowa w art. 124 ust. 1b u.g.n., pod warunkiem jednak, że ma służyć zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.

Należy podkreślić, że jedynymi przesłankami wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, jest zgodność inwestycji publicznej z planem miejscowym, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela na wykonanie prac, która to okoliczność musi wynikać z przeprowadzonych przed wydaniem decyzji rokowań. W takim wypadku zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na określony cel i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża zgody.

Wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość. Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA).

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie wymienione powyżej przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 u.g.n.

Wątpliwości Sądu nie budzi fakt, że projektowana inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów i urządzeń łączności publicznej tj. przewieszeniu na odcinku [...] m kabla światłowodowego typu ADSS na istniejącej podbudowie słupowej linii należącej do E. SA., jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja polegając na założeniu i przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów i urządzeń łączności publicznej ma więc status inwestycji celu publicznego, gdyż ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 367/14, CBOSA). Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, CBOSA). Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011r., sygn. II OSK 672/11, CBOSA).

Nadto, powyższe ograniczenie nastąpiło z zastosowaniem art. 124 ust. 1b u.g.n. W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana.

Zauważyć należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy chodzi o poprowadzenie światłowodu ADSS poprzez podwieszenie go na istniejących słupach. Nie będzie to nowy burzący ład przestrzenny projekt. Poprawa zaś jakości infrastruktury elektroenergetycznej jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym.

W ocenie Sądu został spełniony warunek przeprowadzenia rokowań między inwestorem, a Skarżącą. Zauważyć należy, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, a spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy. Nie przewidziano bowiem w treści wskazanej normy prawnej jakiejś szczególnej formy zakończenia rokowań, ustawodawca nie zawęził też formy, w jakiej mają zostać one zainicjowane. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Wyraźnie zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 22 lutego 2012 r., sygn. I OSK 357/11; z 6 lipca 2017 r., sygn. I OSK 1723/15; z 2 lutego 2017 r., sygn. I OSK 2054/16 - CBOSA. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że negocjacje mogą być zakończone w dowolnym czasie, a ich zakończenie obejmuje również przypadek, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości (o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.) oznacza (wobec treści art. 124 ust. 3 u.g.n.) sytuacje, w których właściciel nieruchomości nie tylko nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań albo wyraźnie sprzeciwił się wyrażeniu zgody, lecz również przypadek, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia.

W ocenie Sądu ponad wszelką wątpliwość w niniejszej sprawie Skarżąca i Inwestor nie doszli do porozumienia.

Fakt, że jednoznaczne stanowiska stron rokowań były tak odległe w swoich propozycjach, mających na celu załatwienie sprawy, nie świadczy o braku przeprowadzenia rokowań, a jedynie o braku uzyskania skutku tej czynności, tj. braku uzyskania wspólnego stanowiska w sprawie. Rokowania polegają bowiem na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Nie oznaczają jednak konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczyło zatem wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw, celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji zaś, gdy właściciel stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne oczekiwania, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ten ma prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 298/15; z 24 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 970/17 i z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1375/17 - CBOSA). Jednocześnie należy dostrzec, że przepisy nie określają dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakładają na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone.

Sąd analizując dokumenty sprawy uznał, że wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych jednoznacznie potwierdza, że przed wydaniem decyzji przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody strony skarżącej na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń łączności publicznej tj. przewieszeniu na odcinku [...] m kabla światłowodowego typu ADSS, na istniejącej podbudowie słupowej linii należącej do E. SA.

Z przedłożonych dokumentów wynika, że pismem z [...] marca 2021 r. pełnomocnik inwestora wystąpił do Skarżącej o zawarcie Umowy o dostęp do nieruchomości. Do pisma załączono projekt tej Umowy. W piśmie [...] sierpnia 2021r. Skarżąca wskazała , że nie widzi korzyści z zwarcia umowy (treść pisma została przekazana przez Skarżącą drogą e-mail do organu I instancji za pismem z [...] listopada 2019r.). W piśmie do Starostwa, Skarżąca załączyła korespondencje do pełnomocnika inwestora, z której wynika, że nie wyraża zgody na zawarcie umowy. W kolejnym piśmie z [...] styczna 2022r. oświadczyła, że odmawia instalacji linii światłowodu na jej nieruchomości.

Z akt sprawy wynika zatem, że strony nie dokonały żadnych wspólnych ustaleń, umożliwiających sprawne i swobodne wykonanie prac, dla zrealizowania których nastąpiło decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielone inwestorowi zezwolenie.

Wbrew stanowisku Skarżącej spełniona została w sprawie przesłanka ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości określona w art. 124 ust. 3 u.g.n., polegająca na poprzedzeniu udzielenia zezwolenia, a ściślej wszczęcia postępowania zmierzającego do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, rokowaniami z tymi właścicielami o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Rokowania takie zostały w sprawie przeprowadzone w sposób prawidłowy, ale zakończyły się wynikiem negatywnym. Rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie, zgodnie z posiadaną wiedzą i wolą. Z akt niniejszej sprawy jasno wynika, że do przedstawienia takiego stanowiska przez strony doszło, skoro inwestor poinformował skarżącą o zakresie planowanych prac na działce nr [...] i zaproponował jej wynagrodzenie w kwocie [...] zł za wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości dołączając projekt stosownej umowy. Brak wypracowania wspólnego stanowiska w tej kwestii musi skutkować uznaniem braku zgody właściciela na przeprowadzenie prac na jego gruncie. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wymaga prowadzenia rokowań do momentu uwzględnienia postulatów właściciela nieruchomości. W przeciwnym wypadku przy odmowie przez właściciela zgody na realizację na jego gruncie danej inwestycji, nigdy nie można byłoby wszcząć postępowania zmierzającego do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. Prawidłowo zatem organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że brak było zgody Skarżącej na wykonanie prac na ich nieruchomości, co oznacza, że wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zostało poprzedzone rokowaniami, o jakich mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Nie jest natomiast rzeczą organów ani Sądu oceniać, czy warunki zaproponowane przez inwestora były dla właściciela do przyjęcia. To bowiem nie podlega w ogóle rozstrzygnięciu w zakresie orzekania na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Rolą organów jest wyłącznie ustalenie, czy rokowania w ogóle się odbyły i czy w ich wyniku doszło między stronami do porozumienia. Takie natomiast ustalenia organy w niniejszej sprawie poczyniły.

Dodatkowo Sąd zauważa, że niewyrażenie zgody przez właściciela nieruchomości (w tym również poprzez brak odpowiedzi na złożoną ofertę) na zawarcie umowy jest równoznaczne z brakiem zgody na realizację inwestycji, co wyczerpuje przesłankę z art. 124 ust. 1 u.g.n. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2021 r., sygn. akt I OSK 4363/18, CBOSA).

W ocenie Sądu udzielone w sprawie zezwolenie na przeprowadzenie światłowodu sposób wystarczająco precyzyjny wskazuje przebieg planowanej inwestycji przez nieruchomość Skarżącej, jak i zakres uszczuplenia jej władztwa i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania tej inwestycji, w sposób najmniej uciążliwy dla korzystania z nieruchomości oraz zgodnie z warunkami szczegółowo przedstawionymi w decyzji.

Nieuprawniony jest zatem zarzut skargi , że decyzja nie wskazuje jednoznacznie przebiegu inwestycji przez nieruchomość oraz zakresu uszczuplenia władztwa właściciela. W punkcie pierwszym rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że powierzchnia ograniczenia obejmie pas technologiczny o powierzchni [...] m2 działki nr [...], zgodnie z załącznikiem mapowym, będącym integralną częścią wydanej decyzji .W załączniku graficznym do decyzji Starost L. (dokument w aktach sprawy organu I instancji) zawarte zostały informacje o ograniczeniu: szerokość pasa technologicznego wynosi [...] m, łączna długość sieci [...] m, powierzchnia ograniczenia [...] m2. Na mapie pole w kolorze zielonych linii ukośnych przedstawia lokalizację pasa technologicznego na działce [...]. Natomiast czerwoną , pofalowaną linią, oznaczony został projektowany napowietrzny kabel. Powyższe dowodzi, że precyzyjnie organ określił w legendzie mapy planowaną inwestycję. Załącznik do mapy, stanowiący integralna część decyzji zawiera również dokładne informacje o ograniczeniu. Wbrew twierdzeniu Skarżącej z załącznika graficznego , jakim jest mapa, wynika czytelny sposób ograniczenia. Mapa została sporządzona w skali 1: 500.

Sąd zauważa, że Konstytucja w art. 64 ust. 3 dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy. Jakkolwiek zatem prawo własności jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, to nie jest prawem absolutnym. Prawo to podlega ograniczeniom określonym w przepisach ustawowych, w szczególności wynikającym z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo oceniły, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, a zatem nie można uznać, by w wyniku wydania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, doszło do naruszenia prawa własności, z uchybieniem powszechnie obowiązującym przepisom prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z 29 kwietnia 2020 r. (sygn. I OSK 629/19, CBOSA) "decyzja oparta o art. 124 u.g.n. stanowi jedynie tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2003 r., sygn. akt SA/Rz 1635/00), w rozumieniu art. 3 pkt 11 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej p.b.), tylko w granicach określonych w decyzji ograniczającej sposób korzystania. Nie jest to zatem decyzja wywłaszczeniowa polegająca na pozbawieniu własności nieruchomości".

Sąd nie podziela zarzutu skargi w zakresie braku określenia ram czasowych udostępnienia nieruchomości.

Postępowanie w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości prowadzone jest na wniosek. To wnioskodawca będzie realizował inwestycję i to on określa czas na realizację zamierzenia. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał , powołując się na wniosek, że ograniczenie będzie trwało 1 dzień. We wniosku Inwestor wskazał, że planuje rozpoczęcie prac budowlanych nie później niż do [...] grudnia 2022r.

W ocenie Sądu, nie można uznać, że decyzje organów obu instancji naruszają prawo, gdyż nie wskazują czasowego zakresu ograniczenia prawa własności nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które w tym względzie nie było jednolite, utrwalił się bowiem pogląd, że z art. 124 ust. 1 i ust. 6 u.g.n. nie wynika, by decyzja wydawana na podstawie tego przepisu, musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Skoro zaś przepisy tej ustawy nie nakładają na organ orzekający obowiązku wskazania w przedmiotowej decyzji terminu, to jego ustalenie, na podstawie powyższych przepisów, byłoby działaniem bez podstawy prawnej (zob. wyroki NSA z: 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 774/15 i I OSK 2872/15; 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 1165/17; 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 1928/17 i II OSK 1956/17, CBOSA). Wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na przeprowadzenie przez nieruchomość elektroenergetycznej sieci kablowej prowadzi do trwałego ograniczenia własności nieruchomości, gdyż sprawia, że jej właściciel ma obowiązek znoszenia stanu faktycznego ukształtowanego przebiegiem urządzeń przez strefę, w której było lub mogło być wykonywane jego prawo. W przypadku tego rodzaju decyzji brak jest zatem potrzeby, jak i podstawy, do czasowego ograniczenia zakresu rozstrzygnięcia.

Przyjąć zatem należy, że dopuszczalne jest nałożenie na stronę w drodze decyzji administracyjnej dodatkowego obowiązku w postaci warunku, terminu lub zlecenia, tylko w takim przypadku, gdy przepis prawny będący podstawą tej decyzji, wyraźnie na to zezwala. Skoro ustawodawca nie nakłada na organ orzekający w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. obowiązku wskazania w przedmiotowej decyzji terminu, to ustalenie takowego terminu na podstawie powyższego przepisu byłoby działaniem bez podstawy prawnej (v: wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. 1656/19, CBOSA). Za powyższym wnioskiem przemawiają również względy wykładni systemowej. Jeżeli bowiem ustawodawca pragnie ograniczyć obowiązek udostępnienia nieruchomości w czasie, to czyni to wyraźnie (por. np. art. 124b ust. 3 u.g.n.). Reasumując, art. 124 ust. 1 u.g.n nie daje podstawy do określenia terminu ograniczenia prawa własności.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi o charakterze procesowym należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Podkreślić należy również, że także sama Skarżąca nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 107 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zwiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem.

Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzje organów obu instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie są wystarczające.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w treści odpowiedzi na skargę wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez Skarżącą w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku w tym przedmiocie wraz z pouczeniem (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.