Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 1202/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 673/22 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r., nr 1201-IEW-1.4123.19.2019.13 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 30 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 673/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. K. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 7 listopada 2019 r., nr 1201-IEW-1.4123.19.2019.13 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wniósł skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik, na podstawie art. 173 § 1 i 2 w zw. z art. 174 pkt 1, art. 175 § 1, art. 176 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zaskarżył wyrok w całości.

Na podstawie przepisu art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wydanemu orzeczeniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik postępowania, a to:

a. art. 116 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

a to poprzez oddalenie skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 7 listopada 2019 r., nr 1201-IEW-1.4123.19.2019.13, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego w Krakowie z 11 lipca 2019 r., nr 1271-SEW.4123.21.2019.56556.2019 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze spółką M. sp. z o.o. z siedzibą

w K. (dalej: spółka) za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od miesiąca lipca do miesiąca grudnia 2014 r. oraz za miesiące luty i marzec 2015 r., w oparciu o błędne przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako byłego członka zarządu spółki, za zaległości podatkowe spółki, podczas gdy skarżący swoim postępowaniem wypełnił przesłankę uwolnienia jej od wyżej wymienionej odpowiedzialności, wskazaną a contrario w treści naruszonego przepisu, a to wskazał organowi podatkowemu majątek spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Mając na uwadze powyższe, autor skargi kasacyjnej wniósł o:

1. uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wydanego w dniu 30 listopada 2022 r. w sprawie o sygn. I SA/Kr 673/22;

2. uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 7 listopada 2019 r., nr 1201-IEW-1.4123.19.2019.13 oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego z 11 lipca 2019 r., nr 1271-SEW.4123.21.2019.56556.2019;

3. na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Nadto skarżący zrzekł się rozprawy.

Pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Zarządzeniem z 20 października 2023 r. w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej skierował sprawę na posiedzenie niejawne.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W związku z treścią skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ten wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, powinna wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem strony skarżącej, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 29 marca 2018 r., I FSK 13/18; 19 września 2017 r., I FSK 126/16; 29 września 2017 r., I FSK 868/16; 19 października 2017 r., II GSK 1701/17).

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 116 § 1 pkt 2 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się do zakwestionowania aprobującej oceny sądu pierwszej instancji dotyczącej ustaleń faktycznych organu podatkowego, który przyjął, że wskazane przez stronę mienie spółki nie umożliwi zaspokojenia zaległości podatkowych spółki w całości ani w znacznej części.

Biorąc pod uwagę zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej oraz jego uzasadnienie podkreślić należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2014 r., I OSK 178/13). Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego (por. wyroki NSA: z 26 listopada 2009 r., I OSK 601/09; z 13 października 2004 r., FSK 548/04; z 14 października 2004 r., FSK 568/04; z 21 lutego 2005 r., GSK 1045/04; z 3 marca 2005 r., GSK 974/04; z 3 września 2008 r., II GSK 293/08). Niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 marca 2014 r., I GSK 654/12).

Nie ma zatem możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za niezasadny zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 2 o.p., na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Sędzia WSA (del.) A. Olesińska Sędzia NSA J. Pruszyński Sędzia NSA B. Dauter

[pic]