Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 246/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2647
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres,, Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca),, Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman,, Protokolant: Starszy specjalista Aleksandra Połaczewska,, po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 3 września 2024 r., sprawy ze skargi: V z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 stycznia 2024 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.910.2023.1.KKA w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych: oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie podatkowe przed organem podatkowym.

1.1. Przedmiotem skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Strona, Spółka, Wnioskodawca, Skarżąca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, DKIS) z dnia 31 stycznia 2024 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.910.2023.1.KKA, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej: PIT) od nagród przyznawanych w konkursie.

1.2. We wniosku o udzielenie interpretacji podano, że Strona działa w branży chemicznej i kosmetycznej. Wskazano, że podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Towary Spółki są sprzedawane – między innymi – w punktach sprzedaży, których właścicielem jest kontrahent (dalej: "Kontrahent"). Wnioskodawca podał, że planuje zawrzeć z Kontrahentem umowę, której przedmiotem będzie określenie warunków organizacji akcji, nazywanej przez niego konkursem (dalej: "Konkurs") dla: 1) pracowników sprzedaży pracujących w punktach sprzedaży Kontrahenta (dalej: "Sprzedawcy") – w ramach Konkursu nr 1 oraz 2) Koordynatorów ds. Zarządzania Sprzedażą u Kontrahentów (dalej: "Koordynatorzy") - w ramach Konkursu nr 2. Zaznaczono, że Wnioskodawcy nie łączy ze Sprzedawcami ani Koordynatorami stosunek pracy, ani stosunek zlecenia.

Warunki Konkursów określone zostaną w regulaminach, które będą zawierać między innymi takie elementy, jak: czas trwania konkursu, ilość i rodzaj nagród oraz zasady uczestnictwa w konkursie, jak również zasady wyłaniania laureatów.

Uczestnikami Konkursu nr 1 będą Sprzedawcy, którzy wyrażą chęć przystąpienia do niego. Organizatorem Konkursu będzie Wnioskodawca, który zobowiązuje się – między innymi – do: przeznaczenia określonej puli środków pieniężnych na nagrody; wypłaty nagrody po otrzymaniu wyników Konkursu oraz uiszczenia należności publicznoprawnych, których obowiązek uregulowania powstanie w związku z przyznaniem i wypłaceniem nagród laureatom; rozpatrzenia ewentualnych roszczeń uczestników w związku z przebiegiem Konkursu.

Celem Konkursu jest wzrost sprzedaży asortymentu produktów Spółki i wzrost prowizji od sprzedaży ww. asortymentu dla Kontrahenta.

Wnioskodawca zobowiąże się do wypłacenia nagród pieniężnych określonej w regulaminie liczbie uczestników, którzy osiągną najlepsze wyniki sprzedażowe. Kryterium przyznawania nagród będzie stanowić wysokość prowizji netto z dokonanej w trakcie trwania Konkursu sprzedaży asortymentu. Czterdzieści najlepszych pod względem wysokości prowizji netto wyników sprzedaży ze wszystkich punktów sprzedaży, w okresie trwania konkursu, stanowić będzie 100 % sprzedaży, branej pod uwagę przy podziale nagród. Laureat Konkursu otrzyma dodatkową nagrodę na pokrycie kosztów podatku obliczonego zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.; dalej: ustawa o PIT).

Uczestnikami Konkursu nr 2 będą Koordynatorzy, którzy wyrażą chęć przystąpienia do niego. Organizatorem konkursu będzie Wnioskodawca, który zobowiązuje się analogicznie jak w Konkursie nr 1 – między innymi – do: przeznaczenia określonej puli środków pieniężnych na nagrody; wypłaty nagrody po otrzymaniu wyników Konkursu oraz uiszczenia należności publicznoprawnych, których obowiązek uregulowania powstanie w związku z przyznaniem i wypłaceniem nagród laureatom; rozpatrzenia ewentualnych roszczeń uczestników w związku z przebiegiem Konkursu. Celem tej akcji, analogicznie do Konkursu nr 1, jest wzrost sprzedaży asortymentu produktów Spółki oraz wzrost prowizji od sprzedaży ww. asortymentu dla Kontrahenta.

Kryterium przyznania nagród będzie wartość procentowa prowizji netto z dokonanej w trakcie trwania Konkursu sprzedaży asortymentu w stosunku do zatowarowania dla regionu sieci, w którym pracuje Koordynator.

Wnioskodawca zobowiąże się do wypłaty nagród sześciu Koordynatorom, którzy osiągną sześć najlepszych wyników pod względem wartości procentowej prowizji ze sprzedaży w stosunku do zatowarowania w nadzorowanych przez nich punktach sprzedaży w podległym im regionie sieci. Metodologia obliczania wysokości nagród przedstawiona zostanie w załączniku do regulaminu.

Organizator przyznaje laureatowi dodatkową nagrodę na pokrycie kosztów podatku obliczonego zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT.

Płatnikiem podatku, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, będzie Wnioskodawca.

1.3. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1) Czy nagrody otrzymywane przez Sprzedawców stanowią przychód z innych źródeł opodatkowany 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, a w konsekwencji Strona, dokonując wypłat nagród, będzie zobowiązana do pobrania tego 10% zryczałtowanego podatku dochodowego, zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o PIT?

2) Czy nagrody otrzymywane przez Koordynatorów w opisanych powyżej okolicznościach stanowią przychód z innych źródeł opodatkowany 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, a w konsekwencji Spółka, dokonując wypłat nagród, będzie zobowiązana do pobrania tego 10% zryczałtowanego podatku dochodowego, zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o PIT?

1.4. Zdaniem Strony, nagrody otrzymywane przez Sprzedawców i Koordynatorów w opisanych okolicznościach stanowić będą przychód z innych źródeł opodatkowany 10% zryczałtowanym PIT, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, a w konsekwencji Strona, dokonując wypłat nagród, będzie zobowiązana do pobrania tego 10% zryczałtowanego podatku dochodowego, zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o PIT.

W uzasadnieniu swojego stanowiska, przytaczając treść art. 10 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 9, art. 12 ust. 1, art. 20 ust. 1 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, Strona wskazała, że z przepisów tych wynika, że nieodpłatne świadczenia obejmujące wygrane w konkursach mogą być – co do zasady – kwalifikowane: 1) do przychodów ze stosunku pracy, bądź 2) do przychodów z innych źródeł, w zależności od podstawy prawnej świadczenia i jego faktycznego związku z danym źródłem przychodów.

Zdaniem Strony, opisany przez nią stan faktyczny wyczerpuje słownikowe znaczenie konkursu jako przedsięwzięcia najczęściej o charakterze artystycznym, rozrywkowym, sportowym, dającego możliwość wyboru najlepszych wykonawców, autorów danych prac, itp. zwykle wyróżnianych nagrodami. Wskazała, że w innej interpretacji, wydanej w podobnym stanie faktycznym, organ uznał, że "na Wnioskodawcy będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 4 i art. 42 ust. 1 ustawy o PIT, bowiem Wnioskodawca będzie działał jako podmiot zlecający, ponoszący ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji konkursu oraz wypłaty nagród w stosunku do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej tj. sprzedawców pracowników kontrahentów Wnioskodawcy biorących udział w konkursach.". Mając na uwadze powyższe, zdaniem Spółki, organizowana przez nią – jako organizatora – akcja spełnia powyższe warunki i może zostać uznana za konkurs, a tym samym organizator (Wnioskodawca) pełni funkcję płatnika w odniesieniu do wydawanych nagród. W tym zakresie – co do zasady – zastosowanie znajduje art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, zgodnie z którym podmiot przekazujący nagrodę (w tym wypadku Wnioskodawca) jest zobowiązany pobrać zryczałtowany 10% podatek dochodowy.

1.5. DKIS, we wskazanej na wstępie interpretacji indywidualnej, stanowisko Strony uznał za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1 i ust. 2, art. 11 ust. 2a, art. 11 ust. 2b, art. 10 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 9 art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 20 ust. 1 ustawy o PIT i wyjaśnił, że ustawa o PIT przewiduje dwa "tryby" zapłaty/poboru podatku: 1) tzw. samoobliczenie (samowymiar) i zapłatę podatku przez podatnika; 2) obliczenie i pobór podatku przez płatnika. Zaznaczył przy tym, że obowiązki płatnika są (między innymi) określone w art. 41 ust. 4 ustawy o PIT i powstają – między innymi – w sytuacji wypłaty wygranych w konkursach, o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 o PIT. Ten drugi przepis stanowi, że od dochodów (przychodów) z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, uzyskanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 10% wygranej lub nagrody.

Następnie DKIS zauważył, że przepisy ustawy o PIT nie zawierają definicji pojęć "konkurs" oraz "nagroda", wobec czego – w celu ich określenia – uzasadnione jest zastosowanie wykładni językowej. Wskazał, podobnie jak Wnioskodawca, że konkurs to "impreza, przedsięwzięcie o charakterze artystycznym, rozrywkowym, sportowym, mające określony program i dające możliwość wyboru przez eliminację najlepszych wykonawców, autorów danych prac itp. zwykle wyróżnionych nagrodami.".

W opinii organu, w okolicznościach przedstawionych przez Stronę we wniosku, trudno jest doszukać się pierwiastka rywalizacji i współzawodnictwa, jak to ma miejsce przy typowych konkursach z nagrodami. Trudno też określić, jakie uczestnicy "konkursu" powinni podjąć działania, które – z samej natury konkursu – powinny zawierać w sobie element rywalizacji. Bez "rywalizacji" nie możemy bowiem dookreślić pojęcia "konkurs". Analiza "charakteru" organizowanych przez Stronę Konkursów prowadzi natomiast do wniosku, że przedsięwzięcia te są w istocie działaniem motywacyjnym, skierowanym do uczestników w celu zwiększenia sprzedaży. W rezultacie, Strona nieprawidłowo oceniła zakres swoich obowiązków w związku z wypłatą nagród w odniesieniu do osób, do których są one kierowane (uczestników). Samo nazwanie organizowanego przedsięwzięcia "konkursem", czy też spełnienie pozostałych warunków formalnych, jak np. stworzenie regulaminu i przyznanie nagród, nie spowoduje bowiem zmiany kwalifikacji otrzymywanych przez uczestników świadczeń. Zdaniem DKIS, przyznawanie uczestnikom nagród – w opisanych przez Stronę warunkach – stanowi w istocie dodatkowe wynagrodzenie, premię za zwiększenie sprzedaży. Działania Spółki są tutaj sposobem na stymulowanie i kształtowanie zachowań uczestników zgodnie z przyjętymi przez nią celami. Przedsięwzięcie ukierunkowane jest w głównej mierze na zmotywowanie uczestników do zwiększenia sprzedaży. Narzędziem do osiągnięcia tego celu jest nagradzanie wybranych uczestników, które przyjmuje formę nagrody pieniężnej. Tymczasem motywowanie – jako element zarządzania – polega na takim wykorzystywaniu służących temu mechanizmów, by zapewniały, między innymi, zaangażowanie osób na rzecz sukcesu organizacji. Polega ono na wpływaniu na postawy i zachowania za pośrednictwem określonych bodźców. Działania motywacyjne to zaplanowane motywowanie odbiorców przedsięwzięcia do zrealizowania założonego celu (np. wzrost sprzedaży danego produktu, usługi, jakości) poprzez oferowanie w zamian pożądanych korzyści. Niewątpliwie więc działaniami takimi są organizowane przez Skarżącą przedsięwzięcie, którego celem jest i będzie zwiększenie sprzedaży. Nagrody przekazywane w jego ramach, są i będą stanowiły więc dla uczestników dodatkową gratyfikację (premię/nagrodę) za realizację wyznaczonych przez Wnioskodawcę celów.

Uzyskiwane w takich okolicznościach przychody uczestników z tytułu nagród w organizowanych przez Stronę przedsięwzięciach należy kwalifikować do przychodów z innych źródeł w myśl art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Zastosowanie znajdzie tu jedynie art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, przewidujący obowiązek sporządzenia informacji o dokonanym świadczeniu według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłania jej podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do tutejszego Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, Strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 41 ust. 4 i art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o PIT, poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, pomimo tego, że nagrody uzyskiwane przez Sprzedawców i Koordynatorów w akcjach opisanych w zdarzeniu przyszłym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej są nagrodami uzyskiwanymi w konkursach i dlatego są opodatkowane zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, i w związku z przekazywaniem nagród, na Skarżącej ciążą obowiązki płatnika podatku, o których mowa w art. 41 ust. 4 i art. 42 ust. 1 i 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT;

2) art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14c §1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.; dalej: O.p., Ordynacja podatkowa) przez brak odniesienia się w pełni do przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz postanowień regulaminów konkursów przedstawionych przez Skarżącą i w konsekwencji pominięcie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, który to przepis określa skutki podatkowe wydania nagród uczestnikom konkursu.

W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że tylko określona liczba uczestników – wyróżniająca się najlepszymi wynikami, zostanie wyróżniona i otrzyma stosowne nagrody. Nie sposób stwierdzić, iż w tak opisanym stanie nie występuje element rywalizacji, ponieważ uczestnicy konkursu bezpośrednio rywalizują między sobą o uzyskanie jak najlepszych wyników. Tylko uzyskanie wyników lepszych niż inni uczestnicy umożliwia zdobycie nagrody. Błędne jest również, zdaniem Skarżącej, stanowisko organu, zgodnie z którym określenie w regulaminie jako celów Konkursu wzrostu sprzedaży asortymentu i wzrostu prowizji od sprzedaży ww. asortymentu dla Kontrahenta, pozbawia tę akcję konkursowego charakteru. Czym innym jest bowiem cel przyświecający organizatorowi konkursu, który jest korzyścią, którą uzyskuje organizator dzięki organizacji konkursu, a czym innym cel konkursu jako procesu, sposobu na wyłonienie najlepszych uczestników. Zgodnie z interpretacją organu, celem konkursu mogłoby być jedynie wyłonienie najlepszych uczestników oraz ich nagrodzenie, co z praktycznego punktu widzenia wydaje się rozwiązaniem pozbawionym logicznego sensu. Konkurs, jak wynika z definicji przytoczonych zarówno przez stronę skarżącą, jak i organ, jest procesem polegającym na wyłonieniu najlepszych uczestników i nagrodzeniu ich. Skoro więc elementy te są nieodzownymi częściami składowymi pojęcia konkursu nie mogą stanowić jego celu, albowiem oznaczałoby to, że jedynym możliwym celem organizacji konkursu jest jego organizacja sama w sobie. Istnienie elementu współzawodnictwa pomiędzy uczestnikami niewątpliwie leży w interesie Skarżącej.

W zakresie uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wywiedziono, że organ nie odniósł się w żaden sposób do tego, że Skarżącej z uczestnikami konkursu nie łączą żadne stosunki cywilnoprawne, a także do okoliczności, że w sposób bezpośredni uczestnicy konkursów rywalizują ze sobą, aby uzyskać wyniki sprzedaży lepsze od innych.

W ocenie Strony, organ w sposób dowolny założył, że w przedsięwzięciach ustalono z góry cele sprzedażowe, które gwarantują uczestnikom otrzymanie nagrody. Natomiast w razie ewentualnych wątpliwości, co do treści stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, opisanego we wniosku o interpretację, organ mógł (i powinien) zwrócić się do Skarżącej z wezwaniem do uzupełnienia jej wniosku.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie.

3. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.2. Skarga nie jest uzasadniona, albowiem – w ocenie Sądu – organ w zaskarżonej interpretacji nie dopuścił się zarzucanych w skardze naruszeń prawa.

3.3. Spór w sprawie dotyczy ustalenia, czy opisana we wniosku o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego akcja (przedsięwzięcie), nazwana przez Wnioskodawcę Konkursem nr 1 i Konkursem nr 2, jest "konkursem" w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT – jak chce tego Strona, czy też stanowi program motywacyjny niebędący konkursem – jak chce tego organ.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt pkt 6, 6a i 68, w wysokości 10 % wygranej lub nagrody.

Jak trafnie zauważyły to obie strony sporu, przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia "konkursu". W związku z tym, uzasadnione jest odwołanie się w tej mierze do definicji słownikowej tego pojęcia zawartej, np. w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod redakcją S. Dubisza (PWN, Warszawa 2003 r., tom 2 str. 210), zgodnie z którą: "konkurs", to przedsięwzięcie najczęściej o charakterze artystycznym, rozrywkowym, sportowym, dające możliwość wyboru najlepszych wykonawców, autorów danych prac, itp. zwykle wyróżnianych nagrodami. Według natomiast, Domowego Popularnego Słownika Języka Polskiego (wyd. Cykada, str. 202), "konkurs", to zorganizowana impreza o określonym regulaminie, której celem jest wyłonienie w drodze eliminacji kogoś lub czegoś najlepszego w danej dziedzinie, zwykle połączona z przyznaniem nagród. Z kolei, w Słowniku Wyrazów Obcych (wyd. Europa, str. 396-397) wskazano, że "konkurs", to impreza, która ma na celu wyłonienie przez specjalistyczne jury osoby lub grupy najlepszej w danej dziedzinie, np. artystycznej, naukowej, przebiegająca często wieloetapowo; najczęściej wygrana lub zajęcie jednego z wyższych miejsc w konkursie jest związane z określoną w warunkach wstępnych nagrodą pieniężną, rzeczową lub przyznaniem prawa do realizacji czegoś. Z powyższych definicji wynika, że głównym celem konkursu jest wyłonienie najlepszych osób w danej dziedzinie przy czym, aby dane przedsięwzięcie odpowiadało istocie konkursu, to powinien w nim wystąpić element rywalizacji.

Obie strony sporu przytaczają tożsame definicje pojęcia "konkurs", lecz w oparciu o nie dochodzą jednak do odmiennych konkluzji. Jak wcześniej wskazano, w sporze należy przyznać rację organowi.

3.4. Zgodnie z przedstawionym przez Skarżącą opisem zdarzenia przyszłego, nagroda w organizowanej przez nią akcji będzie przyznana wyłącznie pracownikom jej Kontrahenta (Sprzedawcom i Koordynatorom sprzedaży), którzy w danym okresie zrealizują największą sprzedaż produktów tego podmiotu. Celem tego przedsięwzięcia jest wzrost sprzedaży asortymentu organizatora (Skarżącej) i wzrost prowizji od sprzedaży ww. asortymentu dla Kontrahenta.

W ocenie Sądu, w tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nagrody uzyskiwane przez uczestników akcji nie będą stanowić nagród w konkursie, lecz są nagrodami związanymi z najbardziej efektywnym realizowaniem stosunku pracy. Będą one motywować nie tyle do współzawodnictwa pomiędzy uczestnikami określonego "konkursu", ile do współzawodnictwa w pracy zawodowej, do osiągnięcia największej ilości obrotów i dochodów zarówno ich pracodawcy, jak i Spółki. Cel ekonomiczny (gospodarczy) Kontrahenta i Skarżącej jest w tym względzie tożsamy, a ich interes – wymierny i obopólny. Jest to zatem system motywacyjny, którego uczestnicy staną się beneficjentami świadczeń z tytułu przyczynienia się do zwiększenia sprzedaży produktów, stanowiącego zasadniczy cel przedsięwzięcia nazwanego "konkursem". Celem, treścią oraz istotą jest tutaj motywowanie do zwiększenia sprzedaży wyrobów kosmetycznych Spółki w zakresie ilościowym i asortymentowym, a nie samo wyłanianie najlepszych Sprzedawców i najlepszych Koordynatorów w ramach obu akcji nazwanych we wniosku Konkursami, które stanowią jedynie narzędzie do osiągnięcia tak założonego celu. Nagroda za najbardziej efektywne realizowanie sprzedaży stanowi świadczenie z tytułu zwiększenia nakładu pracy, czasu, pomysłowości itp. handlowca w tym zakresie, o ile w rezultacie tego znajdzie się on w gronie sześciu Sprzedawców lub sześciu Koordynatorów, którzy osiągnęli najlepsze wyniki sprzedażowe. We wniosku o wydanie interpretacji przedstawione zostało więc, w ocenie Sądu, przedsięwzięcie mające na celu zwiększenie sprzedaży wyrobów kosmetycznych Spółki u Kontrahenta, poprzez motywowanie w tym celu zatrudnianych przez niego handlowców w efekcie czego oba podmioty osiągać mają wzrost wielkości swoich obrotów. Tego rodzaju przedsięwzięcia i związanych z nimi świadczeń nie można zasadnie uznać za konkurs lub nagrody w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2018 r. o sygn. akt II FSK 1673/16 (dostępny w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych – dalej: CBOSA).

Ww. orzeczenie zapadło również w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej PIT w zakresie obowiązków strony (spółki z o.o.) jako płatnika z tytułu nagród przekazywanych przedstawicielom handlowym. Przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego był w istotnych elementach zbieżny z okolicznościami wskazanymi we wniosku interpretacyjnym w niniejszej sprawie. Strona tamtego postepowania podała, że jako agencja świadczy usługi w branży reklamowej i usługi marketingowych, a w ramach prowadzonej działalności organizuje na zlecenie innych podmiotów akcje promocyjne w postaci loterii, konkursów, sprzedaży premiowych itd. Dalej wskazała, że planuje zorganizowanie konkursu dla przedstawicieli handlowych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę u dystrybutorów będących kontrahentami producenta głównego. Producent główny był jej klientem i zleceniodawcą akcji. Zgodnie z regulaminem konkursu, jego organizatorem miała być strona i to ona miała dokonywać wszelkich czynności związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem konkursu, łącznie z wyłonieniem zwycięzców w ramach komisji konkursowej i przekazaniem nagród. Wskazano przy tym, że celem konkursu jest zwiększenie sprzedaży produktów producenta głównego, które są wyszczególnione w regulaminie konkursu. Podano również, że pięciu najlepszych i najefektywniejszych przedstawicieli handlowych zostanie nagrodzonych. Jako kryterium pomiaru jakości i efektywności miały zaś służyć osiągnięte wyniki sprzedażowe, ustalane według ilości sprzedanego produktu. Komisja konkursowa organizatora (czyli strony w tamtej sprawie) miała stworzyć listę rankingową uczestników, rosnącą według dokonanej sprzedaży. Z kolei dane będą przekazywane organizatorowi za pośrednictwem pracodawców przedstawicieli handlowych, tj. dystrybutorów, poprzez wprowadzenie ich do bazy aplikacji. Wskazano również, że czas trwania konkursu, rozumiany jako okres wykonywania zadania, wynosić będzie 6 miesięcy, gdzie data początkowa i końcowa zostaną określone w regulaminie konkursu. Wyniki sprzedażowe miały znaleźć potwierdzenie w fakturach, stąd też faktury musiały być wystawione w okresie trwania konkursu. Jako nagrody w akcji przewidziano wycieczki o wartości 4.000 zł każda wraz z kwotą pieniężną przewidzianą celem tzw. ubruttowienia nagrody.

W powołanym orzeczeniu NSA podzielił stanowisko organu podatkowego wnoszącego skargę kasacyjną, że nagrody uzyskiwane przez uczestników wskazanego przedsięwzięcia nie stanowią nagród w konkursie, lecz są nagrodami związanymi z najbardziej efektywnym realizowaniem stosunku pracy. Innymi słowy, będą one motywować nie tyle do współzawodnictwa pomiędzy uczestnikami określonego "konkursu", ile do współzawodnictwa w pracy zawodowej, do osiągnięcia największej ilości obrotów i dochodów ich pracodawcy. Jest to zatem niewątpliwie system motywacyjny, którego uczestnicy staną się beneficjentami świadczeń z tytułu przyczynienia się do zwiększenia sprzedaży produktów, stanowiącego zasadniczy cel przedsięwzięcia nazwanego "konkursem". Celem, treścią oraz istotą motywowania do zwiększenia sprzedaży jest zwiększenie tej sprzedaży, nagroda za najbardziej efektywne realizowanie sprzedaży stanowi świadczenie z tytułu zwiększenia nakładu pracy, czasu, pomysłowości itp. handlowca w tym zakresie. NSA zaznaczył, że we wniosku o wydanie interpretacji przedstawione zostało więc określone przedsięwzięcie mające na celu zwiększenie sprzedaży kontrahenta strony, poprzez motywowanie w tym celu zatrudnianych handlowców, a tego rodzaju przedsięwzięcia i związanych z nimi świadczeń nie można zasadnie uznać za konkurs lub nagrody, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT.

Nie może ulegać wątpliwości, że – z punktu widzenia motywów i konkluzji zaprezentowanych przez NSA w ww. wyroku – nie ma istotnego znaczenia okoliczność zdarzenia przyszłego, że w niniejszej sprawie to Spółka – jako wytwórca wyrobów – sama przeprowadza podobną akcję, którą nazywa konkursem i za taki ją uznaje, a zatem odmiennie – niż w tamtej sprawie – gdzie producent zlecił przeprowadzenie tego typu akcji podmiotowi zewnętrznemu, który profesjonalnie zajmował się świadczeniem usług reklamowych oraz promocyjnych i który wystąpił wówczas z wnioskiem interpretacyjnym. Istota problemu w obu sprawach jest bowiem identyczna, jeśli zważyć na wyrażony stanowczo w tamtej sprawie pogląd, że przedsięwzięcia mającego na celu zwiększenie sprzedaży kontrahenta strony, poprzez motywowanie w tym celu zatrudnianych handlowców, oraz związanych z nim świadczeń nie można zasadnie uznać za konkurs lub nagrody, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT. Podobne stanowisko wyrażono zresztą w – powołanym również w odpowiedzi na skargę – wyroku NSA z dnia 15 maja 2019 r. o sygn. akt II FSK 1402/17, publ. w CBOSA.

Rację ma więc organ, że Spółka nieprawidłowo oceniła zakres swoich obowiązków w związku z wypłatą nagród na rzecz wyróżnionych uczestników obu Konkursów. Jeśli bowiem uczestników tych przedsięwzięć nie łączy ze Stroną żadna umowa, to nie będzie ona miała obowiązku obliczenia i poboru podatku jako płatnik. Organ zatem nie naruszył przepisów prawa materialnego wymienionych w skardze.

3.5. Sąd nie dopatrzył się także zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa procesowego przez pominięcie wskazanej we wniosku okoliczności, że Skarżącej z uczestnikami Konkursu nie łączą żadne stosunki cywilnoprawne, a ponadto, że w sposób bezpośredni jego uczestnicy rywalizują ze sobą, aby uzyskać wyniki sprzedaży lepsze od innych. Organ zauważył bowiem w treści interpretacji (str. 13, akapit ostatni), że Strony z uczestnikami Konkursu nie łączą żadne stosunki cywilnoprawne. Nie wywiódł jednak z tej okoliczności żadnych bezpośrednich wniosków. Teoretyczne rozważania o ewentualnej różnicy pomiędzy akcją skierowaną do pracowników lub zleceniobiorców, a akcją skierowaną do osób trzecich były w sprawie bez znaczenia. Okoliczności przedstawione przez Wnioskodawcę pierwszej z tych sytuacji w ogóle nie obejmowały. Organ był związany opisem zdarzenia przyszłego podanym we wniosku i do niego się odniósł. DKIS ocenił również, że w sprawie brak było podstaw do przyjęcia istnienia elementu bezpośredniej rywalizacji. Organ nie pominął części opisu zdarzenia przyszłego, lecz ocenił go odmiennie, niż chciałaby tego Strona, do czego miał zresztą pełne prawo pod warunkiem podania odpowiedniego uzasadnienia dla swojej wykładni, co w sprawie również miało miejsce. Sąd w zupełności podziela, przytoczone w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji oraz w odpowiedzi na skargę, orzeczenia wraz z zawartymi w nich poglądami sądów administracyjnych.

Wbrew zarzutom skargi, DKIS w zaskarżonej interpretacji nie zmodyfikował stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przestawionego we wniosku i nie założył, że w przedsięwzięciach ustalono z góry cele sprzedażowe, które gwarantują uczestnikom otrzymanie nagrody. Takiego stwierdzenia zaskarżona interpretacja nie zawiera. Organ podatkowy odniósł się do opisu zdarzenia przyszłego, który został przedstawiony we wniosku. Warto również przywołać w tym miejscu tezę, jaka – we wskazanym w poprzednim punkcie uzasadnienia (3.4.) wyroku NSA z dnia 14 czerwca 2018 r. – została w tym kontekście zaprezentowana, a mianowicie, że "Stan faktyczny, o którym mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), to przedstawione we wniosku o wydanie indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego fakty, zdarzenia, ich przebieg, istota oraz znaczenie, których nie można utożsamiać z nazwami nadanymi im przez wnioskodawcę.". Oznacza to, że użycie przez wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nazw, które mają znaczenie normatywne, nie jest wiążące dla organu, który – dokonując wykładni przepisów prawa podatkowego w kontekście okoliczności podanych przez stronę – jest nie tylko uprawniony, lecz i zobowiązany do oceny czy nazwy te zostały użyte adekwatnie do opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Takie działanie uzasadnione jest nie tylko dyspozycją przepisu art. 120 O.p. (zasada legalizmu), lecz i art. 121 § 1 O.p. (zasada wzbudzania zaufania strony do organów podatkowych), stosowanych odpowiednio w związku z art. 14h O.p. i nie należy traktować go jako niedozwolnej ingerencji w okoliczności podane przez stronę w jej wniosku. Zaznaczyć przy tym należy, że zasady wzbudzania zaufania strony do organów podatkowych nie należy rozumieć jako postulatu akceptacji przedstawionego przez nią stanowiska, jeśli organ interpretacyjny powołuje się na argumenty dostatecznie przemawiające za zajęciem przez niego stanowiska odmiennego. W sprawie niniejszej DKIS słusznie zanegował pojęcie "konkursu", którym Strona posługiwała się w części opisowej wniosku, uznając, że Skarżąca używała go nieadekwatnie w kontekście zarówno wskazanych we wniosku okoliczności, jak i znaczenia normatywnego, jakie temu pojęciu należy przypisać w ramach wykładni spornego art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT. Równocześnie – zdaniem Sądu – organ swoją ocenę w tym zakresie trafnie i dostatecznie przekonująco uzasadnił.

Nadto Sąd podziela także stanowisko DKIS, że brak było w sprawie potrzeby zwrócenia się do Strony o uzupełnienie wniosku o interpretację.

3.6. Z tych też względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało skargę oddalić w całości jako niezasadną.