Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 5062/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 243 § 1 i 2, art. 245, art. 233 § 2, art. 165 § 5 pkt 1, art. 240 § 1 pkt 5, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4.
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. S. i T. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 616/20 w sprawie ze skargi W. S. i T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 27 maja 2020 r. nr SKO.Pod./4140/325/2020, SKO.Pod./4140/326/2020, SKO.Pod./4140/327/2020, SKO.Pod./4140/328/2020 w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2017-2020 oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 616/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA) oddalił skargi W. S. i T. Z. (dalej: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie (dalej: SKO) z dnia 27 maja 2020 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2017-2020.

Skargę kasacyjną wnieśli Skarżący. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 243 § 1 w związku z art. 245 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) poprzez jego błędną wykładnię i interpretację;

2) art. 233 § 2 w związku z art. 243 § 1 i 2 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

3) art. 165 § 5 pkt 1 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie;

4) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniach wydania decyzji nieznane organowi podatkowemu;

5) art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób należyty całego materiału dowodowego w sprawie;

6) art. 191 O.p. poprzez ustalenie okoliczności faktycznych będących podstawą wydanej decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego;

7) art. 210 § 4 O.p. poprzez istotnie wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

We wniesionej na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 243 § 1 w związku z art. 245 O.p., ) art. 233 § 2 w związku z art. 243 § 1 i 2 O.p., art. 165 § 5 pkt 1 i art. 240 § 1 pkt 5 O.p.. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W rzeczy samej art. 174 pkt 2 P.p.s.a. stanowi podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania i powyżej wskazane przepisy są takimi właśnie przepisami. Jednak uszło uwadze Skarżących, że przepisy postępowania nie mogą być naruszone poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W ten sposób mogą być naruszone przepisy prawa materialnego, co wprost wynika z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Natomiast w przypadku wniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, konieczne jest wykazanie, iż zarzucane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż taki wymóg stawia art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Podkreślić trzeba, że dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej nie wykazano wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. Co więcej, w jej uzasadnieniu wskazywane są wady, które dostrzegło SKO i dlatego uchyliło decyzje Prezydenta Miasta [...] z dnia 6 lutego 2017 r., zaś WSA ocenił stanowisko organu odwoławczego za prawidłowe.

Przypomnieć należy, że zarówno SKO, jak WSA stwierdzili, że w decyzjach organu pierwszej instancji wydanych na skutek wznowienia postępowania nie wskazano ani podstawy prawnej wznowienia postępowania, ani nie wykazano zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania i w związku z tym uznali, iż niezbędne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania. Wskazali, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania zobowiązany jest to uczynić organ pierwszej instancji. WSA podniósł, iż występujący w sprawach problem związany jest ze sferą ustaleń faktycznych, gdyż dopiero wykazanie określonych okoliczności pozwoliłoby na przyjęcie, że spełnione są przesłanki wznowieniowe. Natomiast z decyzji organu podatkowego nie wynika na podstawie jakich okolicznościach faktycznych wydał rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji uznał, że dodatkowe wątpliwości budzi zgromadzony materiał dowodowy, gdyż "Z jednej strony przeprowadzono kontrolę podatkową z 13 grudnia 2019r., która wykazała różnicę w powierzchni użytkowej budynku przy ul. [...] w [...] deklarowanej przez Skarżących, z drugiej istnieją dowody takie jak kartoteka budynków, które mogą wskazywać na to, że organ podatkowy posiadał wiadomości odnośnie rzeczywistej powierzchni użytkowej znacznie wcześniej niż po przeprowadzonej kontroli podatkowej". Analogiczne argumenty zostały podniesione w skardze kasacyjnej, tyle że zostały użyte celem wykazania nieprawidłowości zaskarżonego wyroku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Niezrozumiałe jest zaś dopatrywanie się przez Skarżących w nim błędów, skoro wskazują na te samy nieprawidłowości, które dostrzegli organ odwoławczy i WSA. Przy tym w stanowisku Skarżących występują niespójności. Twierdzą bowiem, że w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania "zasadniczym jest ustalenie czy w sprawie istniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.", czyli tak samo jak WSA, ale jednocześnie stawiają temu Sądowi zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób należyty całego materiału dowodowego, chociaż zebranie dowodów i ich rozpatrzenie zalecił organowi Sąd pierwszej instancji. Wydawać się powinno oczywistym, że Sąd nie mógł rozpatrywać dowodów, jeśli nie zostały należycie zebrane i poddane ocenie organ, a tym samym nie mógł naruszyć tych przepisów. Uwaga ta pozostaje aktualna odnośnie do zarzutu naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191 i art. 210 § 4 O.p.

Pozostaje jeszcze stwierdzić, że wbrew zarzutom Skarżących w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie z dnia 7 lutego 2020 r. o wznowieniu postepowania, zatem zarzuty dotyczące jego braku są zupełnie nietrafne.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny za niezasługujące na uwzględnienie uznał zarzuty kasacyjne i na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

sędzia B. Woźniak sędzia J. Sokołowska sędzia D. Gajewski