Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1138/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 1i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 551/15 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 551/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie H. M. na postanowienie tego Sądu z dnia 15 czerwca 2016 r. w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa), Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 24 czerwca 2016 r. skarżący złożył zażalenie na wyżej opisane postanowienie z dnia 15 czerwca 2016 r., w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, jako niezgodnego z prawem. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału WSA z dnia 28 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis wskazanego wyżej zarządzenia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 czerwca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 396 akt sąd.), a zatem termin do jego wykonania upływał z dniem 7 lipca 2016 r. Pełnomocnik skarżącego uiścił należy wpis od zażalenia w dniu 8 lipca 2016 r., a więc z uchybieniem wyznaczonego terminu. Uiszczenie wpisu od zażalenia z uchybieniem wyznaczonego terminu, pomimo prawidłowego wezwania do jego uiszczenia, stanowiło w ocenie WSA przesłankę do jego odrzucenia.

Zażalenie na to postanowienie wniósł H. M. Orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 220 § 3 ppsa poprzez błędna wykładnię polegającą na uznaniu, że zażalenie, mimo jego opłacenia, podlega odrzuceniu oraz naruszenie art. 45 Konstytucji w zw. z art. 220 § 3 ppsa polegające na wydaniu postanowienia o odrzuceniu zażalenia, które zostało opłacone, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zamknięcie drogi do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 1 ppsa, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Z kolei stosownie do § 3, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Z treści przytoczonych regulacji wynika zatem, że bezskuteczny upływ terminu zakreślonego w wezwaniu do uiszczenie wpisu od zażalenia skutkuje odrzuceniem wniesionego środka zaskarżenia. Uiszczenie wpisu po terminie tym samym jest równoznaczne z jego nieziszczeniem.

Podniesiony w zażaleniu zarzut błędnej wykładni art. 220 § 3 ppsa jest zatem chybiony.

W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, że przy wniesieniu zażalenia do sądu wojewódzkiego skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego od zażalenia. Wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego zażalenia skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 30 czerwca 2016 r., zatem siedmiodniowy termin do jego uzupełnienia, upływał z dniem 7 lipca 2016 r. (czwartek - dzień roboczy). Bezsporne jest również, że ostatecznie należny wpis sądowy od zażalenia w kwocie 100 zł został uiszczony w dniu 8 lipca 2016r. Dokonanie wpłaty kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od zażalenia nastąpiło zatem po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Skoro - jak wyżej wskazano - uiszczenie wpisu po terminie jest równoznaczne z jego nieuiszczeniem, odrzucenie zażalenie na podstawie art. 220 § 3 ppsa było w pełni uzasadnione.

Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Niewątpliwie zgodnie z tym przepisem, każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Niemniej jednak prawo to następuje na drodze regulowanej przepisami prawa procesowego. Granice wyznaczenia prawa do procesu przed sądem administracyjnym reguluje ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś jednym z warunków rozpoznania zażalenia w tej ustawie przewidzianych jest uiszczenie opłaty. Zwolnienie z tego obowiązku jest również możliwe jedynie gdy wskazana ustawa tak stanowi, jednak żadna z tych okoliczności w rozpoznawanym przypadku nie zachodzi.

Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 ppsa.