Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1939/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Dawid Nowotka po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej N. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 1535/20 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej N. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 29 maja 2020 r. nr SKO.GP.4000.306.2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 1535/20, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej N. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 29 maja 2020 r., nr SKO.GP.4000.306.2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania z 13 marca 2020 r., nr UA-I.6730.423.2019, ustalającą na rzecz Miasta Poznań – Zespołu Szkół nr [...] w P. warunki zabudowy dla budowy drogi dojazdowej (pieszojezdni) wraz z odwodnieniem do hali sportowej Zespołu Szkół nr [...] w P. planowanej do realizacji na terenie części działek ewid. nr [...], [...], [...] ark. [...], obręb [...], położonych w P. na os. [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa N. w P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi, na podstawie przepisu art. 174 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 145 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej: "k.p.a.") i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a., art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 171 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi na decyzję organu II instancji i uznaniu że organ ten nie był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 1 października 2019 r., SKO.GP.4000.980.2019 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2019 r., V SA/Po 949/18, oraz na uznaniu, że organy w sposób prawidłowy rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonały prawidłowego uzgodnienia w zakresie uzbrojenia oraz odwodnienia planowanej drogi wewnętrznej dojazdowej – pieszojezdni, w tym na uznaniu, że nie było konieczności wezwania inwestora do przedłożenia stosownych zapewnień dostawców mediów, z których bezspornie wynika, że aktualnie istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi na decyzję organu II instancji i uznaniu, że organ nie miał obowiązku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutu podniesionego przez skarżącą w odwołaniu, podczas gdy ocena poszczególnych zarzutów jako niezasadnych nie zwalnia organu z obowiązku odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do pozostałych zarzutów, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania polegającego na nieprawidłowym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a uchybienie to zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji;

3. naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie przepisu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. polegające na jego błędnej wykładni i uznaniu, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek umów, oświadczeń lub zapewnień tzw. dostawców i odbiorców mediów o możliwości podłączenia przedmiotowej inwestycji do istniejącej lub projektowanej sieci kanalizacyjnej.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lutego 2021 r., IV SA/Po 1535/20 oraz rozpoznanie skargi przez uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 29 maja 2020 r., SKO.GP.4000.306.2020 oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Poznania nr 152/2020 z 13 marca 2020 r., UA-l-6730.423.2019 oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie, kwestionując zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 1 pkt1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a., art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 171 p.p.s.a. polegający na uznaniu że organ odwoławczy nie był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 1 października 2019 r., SKO.GP.4000.980.2019 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2019 r., V SA/Po 949/18, oraz na uznaniu, że organy w sposób prawidłowy rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonały prawidłowego uzgodnienia w zakresie uzbrojenia oraz odwodnienia planowanej drogi wewnętrznej dojazdowej.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, z czym skład rozpoznający skargę kasacyjną w pełni się zgadza, na brak tożsamości sprawy będącej przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w wyniku której wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019 r., V SA/Po 949/18 uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 25 lipca 2018 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta Poznania z 12 lutego 2018 r. o warunkach zabudowy, utrzymaną w mocy przez wskazaną wyżej decyzję Kolegium. Sąd dostrzegł bowiem, że wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja Prezydenta Miasta Poznania z 12 lutego 2018 r. oraz decyzja tegoż organu z 13 marca 2020 r., a co za tym idzie także decyzje organu odwoławczego utrzymujące je mocy, stanowiły rozstrzygnięcia spraw administracyjnych różniących się od siebie w sposób istotny. W pierwszej sprawie stroną, która złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy był Zespół Szkół nr [...] w P., a terenem inwestycji były działki nr [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...], obręb [...]. Z kolei druga sprawa była rozpatrywana z wniosku Miasta Poznań – Zespołu Szkół nr [...] w P., zaś teren inwestycyjny stanowiły działki nr [...], [...], [...], ark. [...], obręb W. Jak z powyższego wynika pomiędzy obiema sprawami zachodzą różnice podmiotowe i przedmiotowe, a więc dotyczące kluczowych elementów konstrukcyjnych sprawy administracyjnej. Odmienność tych spraw oznacza, że ani organy prowadzące postępowania zakończone odpowiednio decyzjami Prezydenta Miasta Poznania z 13 marca 2020 r., nr UA-I.6730.423.2019 oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 29 maja 2020 r., nr SKO.GP.4000.306.2020, ani Sąd I instancji orzekający zaskarżonym wyrokiem, nie byli związani oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2019 r., V SA/Po 949/18.

Nie można również zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, kwestionującą ocenę Sądu I instancji dotyczącą prawidłowości rozpatrzenia przez organy administracji zebranego w sprawie materiału dowodowego i uzgodnienia w zakresie uzbrojenia oraz odwodnienia planowanej drogi wewnętrznej dojazdowej.

Wbrew stawianemu zarzutowi, Sąd I instancji trafnie uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a zebrany materiał dowodowy pozwolił organom na ocenę dopuszczalności planowanego zamierzenia. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji objętej skargą w sposób wystarczający przedstawiono ustalenia stanu faktycznego, wskazano okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia jak również przepisy mające zastosowanie w sprawie, dokonując prawidłowej interpretacji ich treści. W aktach sprawy administracyjnej znajdują się dwa pisma Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z 10 kwietnia 2019 r. oraz z 5 czerwca 2019 r., w których organ akceptuje proponowane podłączenie do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej z terenu planowanej drogi dojazdowej.

Wypada w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, inwestor na etapie uzyskiwania warunków zabudowy nie jest zobligowany do przedstawienia umowy w sprawie wykonania uzbrojenia. Wystarczające jest bowiem zapewnienie (promesa), że taka umowa zostanie w przyszłości zawarta. Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. (według których wydanie decyzji o warunkach zabudowy zależy od tego, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego bądź, gdy wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem) jest jedynie zagwarantowanie odpowiedniego uzbrojenia pozwalającego na prawidłowe korzystanie z obiektu budowlanego, którego realizację planuje inwestor wnioskujący o ustalenie warunków zabudowy. Zagwarantowanie wykonania uzbrojenia terenu oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy w momencie ustalania warunków zabudowy, ale z posiadaniem zapewnienia, że taka umowa zostanie zawarta. (por. wyroki NSA z: 21.04.2021 r., II OSK 1815/18, LEX nr 3212052; 15.12.2021 r., II OSK 603/21, LEX nr 3316751 oraz 13.12.2022 r., II OSK 2078/21, LEX nr 3602672).

Z wyżej wymienionych względów również zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. okazał się nieuzasadniony.

Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.

Aprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny ustalenia Sądu I instancji co do braku związania organów prowadzących postępowanie oraz jego samego oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2019 r., V SA/Po 949/18, jak również uznanie wypełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. (albowiem, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, to te kwestie – zdaniem skarżącej kasacyjnie – były pominięte przy rozpatrywaniu odwołania) sprawiają, że wskazane w przywołanym zarzucie naruszenia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oddalono na podstawie art. 209 p.p.s.a., wobec niewykazania przez wnioskującego wysokości poniesionych kosztów.