Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1366/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: 138 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 34 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Asesor WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 6 lipca 2023 r. nr 2401-IEW3.711.1.2023.9 UNP: 2401-23-144922 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 lipca 2023r. nr 2401-IEW3.711.1.2023.9 UNP: 2401-23-144922 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ odwoławczy) uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 30 stycznia 2023r. nr [...] o oddaleniu zarzutów P. S. (dalej: skarżący, zobowiązany) w sprawie egzekucji administracyjnej i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 33 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2505 ze zm., dalej: u.p.e.a.), art. 34 § 2 pkt 1, pkt 3 lit. a i § 3 u.p.e.a.

Stan sprawy.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych:

- nr 2413-723.324920.2022 z dnia 15 kwietnia 2022 r. wystawionego na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 7 stycznia 2022 r. nr 2401-IOV2.4103.115-116.2021/AMI,

- nr 2413-723.324994.2022 z dnia 15 kwietnia 2022 r. wystawionego na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 22 marca 2022 r. nr 2401-IOV2.4103.117.2021/AMI,

- nr 2413-723.325028.2022 z dnia 15 kwietnia 2022 r. wystawionego na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 22 marca 2022 r. nr 2401-IOV2.4103.117.2021/AMI.

Odpisy powyższych tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu dnia 11 maja 2022 r. wraz z zawiadomieniami z 19 kwietnia 2022 r. o zajęciu rachunków bankowych oraz świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w ZUS Oddział w Z.

Ponadto postanowieniem z 26 stycznia 2017 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. nałożył na skarżącego karę porządkową w wysokości 1.500,00 zł zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 i 2a o.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowieniem z 29 czerwca 2017 r. nr 2401-IOV-1.4103.301.2017.EI utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. wystawił w dniu 1 września 2017 r. tytuł wykonawczy nr 2413-SEW.723.3302.2017 i wszczął na jego podstawie postępowanie egzekucyjne, które zostało następnie umorzone postanowieniem z 30 listopada 2017 r. z uwagi na bezskuteczność egzekucji.

W związku z ujawnioną wierzytelnością z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego w wysokości 400 zł, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. zawiadomieniem z 31 grudnia 2022 r. poinformował skarżącego o ponownym wszczęciu egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego z 1 września 2017 r. nr 2413-SEW.723.3302.2017.

Ponadto na podstawie powyższego tytułu wykonawczego z 1 września 2017 r. nr 2413-SEW.723.3302.2017 organ egzekucyjny dokonała zajęcia rachunków bankowych podatnika oraz świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w ZUS Oddział w Z.

Skarżący wniósł zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych podnosząc zarzuty:

- naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na przedawnienie ściągalności zaległości,

- naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w art. 27 tej ustawy.

W zarzutach podniesiono, że tytuły wykonawcze zostały wystawione m.in. na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 22 marca 2022 r. nr 2401- IOV2.4103.117.2021/AMI określającej zobowiązanie w podatku VAT za poszczególne miesiące 2012r. Podatnik wskazał, że

że tytuły wykonawcze wystawione zostały po przedawnieniu się zobowiązania za 2012r., a zatem nie było podstaw do wszczęcia egzekucji administracyjnej. Podkreślono również, że kwota kosztów egzekucyjnych to 100.877,66 zł, podczas gdy istnieje ograniczenie w naliczaniu opłaty egzekucyjnej do maksymalnie 40.000,00 zł ze względu na przepisy dot. covid 19.

Zaznaczono również, że tytuł wykonawczy nr 2413.SEW.723.3302.2017 nie dotyczy zobowiązania podatnika, ponieważ 6 maja 2014 r. zakończył on działalność gospodarczą i nie osiągał żadnych dochodów/przychodów opodatkowanych. Tym samym podatnik podniósł zarzut nieistnienia zobowiązania za styczeń 2017 r.

Postanowieniem z 30 stycznia 2023r. organ pierwszej instancji oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej.

Podatnik wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W zażaleniu zarzucono postanowieniu naruszenie:

1. art. 78 § 1 o.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2011 r.), przez jego niezastosowanie i brak określenia odsetek od nadpłaty,

2. art. 73 § 1 o.p. poprzez uznanie, iż wpłata 15 zł nie jest nadpłatą,

3. art. 55 § 2 o.p. poprzez brak zaliczenia wpłaty 15 zł proporcjonalnie na należność główną i odsetki,

4. art. 87 w zw. z art. 29 ust. 4a i 4c ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 361 ze zm., dalej: u.p.t.u.) poprzez odpowiednie niezastosowania i potraktowanie "ujemnego" VAT należnego jako dodatniego podatku VAT naliczonego do zwrotu na rachunek podatnika, podczas gdy art. 29 ust. 4A i 4c u.p.t.u. wprowadził techniczne ułatwienie odzyskiwania nadpłaconego podatku należnego poprzez bieżące rozliczenie VAT w postaci zadeklarowania go jako nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia na następne miesiące rozliczeniowe,

5. art. 62 § 1 o.p. poprzez brak zaliczenia wpłaty 15 zł na poczet najwcześniejszego zobowiązania czyli za czerwiec 2010 r.,

6. art. 70 § 1 o.p. poprzez przedawnienie zobowiązań podatkowych za 2012r,

DIAS postanowieniem z dnia 6 lipca 2023r. DIAS uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w całości i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania.

W postanowieniu podkreślono, że w przypadku wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne organ nie bada z urzędu, czy wystąpiła którakolwiek z przesłanek z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Obowiązek organu sprowadza się do zbadania zasadności wniesionych przez zobowiązanego zarzutów. To na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 ustawy egzekucyjnej opiera swój zarzut (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/GI 1735/20, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1188/18).

Jak zaznaczono, w przypadku wątpliwości co do treści zarzutu oraz jego podstawy prawnej obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. W przypadku wątpliwości co do treści zarzutów lub tego czego dotyczy wniosek, obowiązkiem organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony. Wyjaśnianie tych wątpliwości powinno następować w trybie art. 50 i art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

W postanowieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia, wierzyciel stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Dalej podano, że brak jest możliwości merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

W zakresie zarzutu przedawnienia dochodzonych należności w podatku VAT za 2012r. DIAS zauważył, że zarzut ten podniesiono w skardze do WSA w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 marca 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 1 sierpnia 2019 r. określającą podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. W skardze tej podniesiono m.in. tożsame z zarzutami wskazanymi w przedmiotowym zażaleniu, zarzuty nieprawidłowego doręczenia podatnikowi zawiadomienia z dnia 5 października 2016 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na wszczęcie wobec niego postępowania karno-skarbowego oraz, że wszczęcie postępowania karno-skarbowego dotyczyło jedynie okresu od stycznia do maja 2012r. Jak wskazano, zarzuty te będą przedmiotem postępowania toczącego się w tej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach.

Podniesiono, że w przypadku stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów organ pierwszej instancji w postanowieniu nie powinien merytorycznie odnosić się do zarzutów zobowiązanego.

Ponadto, według DIAS nie mógł być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu dotyczącym zarzutów na postępowanie egzekucyjne również zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. z uwagi na niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 tej ustawy. Jak wyjaśnił DIAS zarzut powyższy może być, stosownie do art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego, a postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zgodnie z art. 59 § 4 u.p.e.a. wydaje organ egzekucyjny, na żądanie zobowiązanego, wierzyciela albo z urzędu.

W zakresie podniesionej w zarzutach i zażaleniu kwestii dotyczącej kosztów egzekucyjnych, DIAS powołując się na treść art. 64c § 9 u.p.e.a. zaznaczył, że istnieje odrębny tryb kwestionowania kosztów obciążających zobowiązanego.

W ocenie organu odwoławczego również kwestie dotyczące zaliczania wpłat, powstania, rozliczania i oprocentowania nadpłat mogą być przedmiotem odrębnego postępowania. Jednak jak wyjaśniono, trudno zająć stanowisko w tej sprawie, ponieważ poza podaniem w zażaleniu kwoty 15 zł, zobowiązany nie wskazał kiedy dokonał tego typu wpłaty, na jaki podatek i jak jego zdaniem winien on zostać rozliczony. Nie wskazał również jaki wzmiankowana kwota 15 zł ma związek z dochodzonymi zobowiązaniami.

Według organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala się w żaden sposób odnieść do tego zarzutu. Zaznaczono jednak, że nie można w postępowaniu egzekucyjnym badać zarzutów opartych na zagadnieniach prawidłowości ewentualnego sposobu zarachowania dokonanej przez zobowiązanego wpłaty należności na poczet zaległości objętych następnie postępowaniem egzekucyjnym, gdyż sposób zarachowania wpłaty czy nadpłaty, należący do kompetencji organu podatkowego, winien być rozstrzygnięty w odrębnym postępowaniu podatkowym.

W przekonaniu DIAS w przypadku wątpliwości co do treści zarzutu oraz jego podstawy prawnej obowiązkiem organu pierwszej instancji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Jeśli treść zarzutów zgłoszonych do organu, nasuwa wątpliwości co do ich kwalifikacji, obowiązkiem organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśniających treści żądania strony.

Powołując się na treść art. 138 § 2 k.p.a. DIAS uznał, że konieczne stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazano jednocześnie, że przy dokonywaniu oceny podniesionych przez zobowiązanego zarzutów organ pierwszej instancji winien, szczególnie rozpatrując zarzuty nieistnienia dochodzonego obowiązku w związku z podnoszonym nieuwzględnieniem przy wystawianiu tytułów wykonawczych kwot zobowiązań uiszczonych do urzędu skarbowego w oparciu o pierwotne rozliczenia z deklaracji, przeprowadzić szczegółowe postępowanie wyjaśniające, pozwalające na dokonanie oceny, że przy wystawieniu tytułów wykonawczych nie doszło do nieprawidłowości.

Ponadto zasadnym wydaje się ustalenie, których konkretnie tytułów wykonawczych dotyczą wniesione zarzuty. Według DIAS podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego tytuł wykonawczy, a tyle jest egzekucji, ile wystawiono tytułów wykonawczych. Tymczasem jak zauważył organ odwoławczy z treści zarówno zarzutów jak i zażalenia nie wynika wprost, że zarzuty dotyczą wszystkich tytułów wykonawczych wymienionych w zaskarżonym postanowieniu.

Skarżący wniósł na powyższe postanowienie DIAS skargę do tut. Sądu.

Zobowiązany zarzucił postanowieniu DIAS naruszenie:

1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uchyleniu postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy nie istniały przesłanki uzasadniające takie przekazanie, a więc nie doszło do nierozpoznania istoty sprawy, a także kiedy brak jest podstaw do przyjęcia, że wydane postanowienia wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości,

2) art. 77 § 1 k.p.a., przez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do sprzecznych z treścią materiału dowodowego oraz z zasadami logiki istotnych ustaleń, poprzez przyjęcie, że nie ustalono treści żądania skarżącego w zarzutach z dnia 18 maja 2022 r. jak też brak było możliwości ustalenia uiszczonej przez skarżącego kwoty podatku z pierwotnie złożonych deklaracji do rozliczenia dokonanego w decyzjach wymiarowych,

3) art. 107 k.p.a. poprzez brak okoliczności świadczących o zaistnieniu przesłanek do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji,

4) brak merytorycznego rozpatrzenia podnoszonych przez skarżącego w zażaleniu z dnia 6 marca 2023r. zarzutów.

Zdaniem skarżącego nie otrzymał on pisma informującego go o wszczęciu w dniu 21 czerwca 2021r. postępowania karno-skarbowego. Jak podał skarżący pisma tego nie otrzymał, gdyż odebrała je M.S., która nie była domownikiem ani osobą upoważnioną na poczcie do odbioru przesyłek listowych. W skardze stwierdzono, że postanowienie z dnia 21.06.2012 o wszczęciu śledztwa wydane przez prokuratora T. P. nie wymienia P. S. jako osoby podejrzanej lub wobec której wszczęto śledztwo. Ponadto śledztwo obejmowało czasookres do maja 2012 roku. Z powyższego zobowiązany wywiódł, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zarzucono ponadto, że organ nie odniósł się do zarzutów zobowiązanego. Jednocześnie skarżący kwestionuje koszty egzekucyjne naliczone z tytułu egzekucji wszczętej na podstawie tytułu egzekucyjnego nr 2413723.324994.2022 z dnia 15.04.2022r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Sąd zauważa, iż zaskarżone postanowienie DIAS wydane zostało na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Zgodnie z powyższą normą organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Jak prawidłowo uznał organ odwoławczy zarzut odnośnie niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. nie może być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu dotyczącym zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Zarzut taki może być, zgodnie z treścią art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego kosztów egzekucyjnych, to DIAS prawidłowo wskazał na treść art. 64c § 9 u.p.e.a. w podnosząc, że istnieje odrębny tryb kwestionowania kosztów obciążających zobowiązanego. Jednocześnie zasadne jest stanowisko organu, iż nie mógł on odnieść się do zarzutu braku zaliczenia wpłaty 15 zł, gdyż zobowiązany nie wskazał kiedy dokonał tego typu wpłaty, na jaki podatek i jak jego zdaniem winien on zostać rozliczony. Nie wskazał również jaki wzmiankowana kwota 15 zł ma związek z dochodzonymi zobowiązaniami. Jednocześnie organ pierwszej instancji nie wyjaśnił powyższych wątpliwości.

Prawidłowo zaznaczono, iż nie można w postępowaniu egzekucyjnym badać zarzutów opartych na zagadnieniach prawidłowości ewentualnego sposobu zarachowania dokonanej przez zobowiązanego wpłaty. Ponadto z treści zarówno zarzutów jak i zażalenia nie wynika wprost, że zarzuty dotyczą wszystkich tytułów wykonawczych wymienionych w zaskarżonym postanowieniu. W konsekwencji niewątpliwie w odniesieniu do powyższych zarzutów zaistniały wątpliwości co do ich treści oraz ich podstawy prawnej. Zaistniałą zatem konieczność dokładnego ustalenia treści żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania.

Sąd nie podziela stanowiska organu w zakresie zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia, wierzyciel stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Organ błędnie wskazuje, iż zarzut przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2012 rok będący przedmiotem rozpoznanej sprawy jest tożsamy z zarzutem będącym przedmiotem skargi do WSA w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 marca 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 1 sierpnia 2019 r. określającą podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. Przede wszystkim organ nie dostrzegł, iż zarzut przedawnienia będący przedmiotem skargi do WSA w Gliwicach nakłada obowiązek ustalenia czy w sprawie nie doszło do przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego na dzień wydania decyzji organu odwoławczego, czyli na dzień 22 marca 2022r. Tymczasem zarzut przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za rok 2012 sformułowany w zarzutach będących przedmiotem niniejszej sprawy obliguje organ do ustalenia czy nie doszło do przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego za 2012r. na moment wydania postanowienia w zakresie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Powyższa różnica czasookresów w odniesieniu do których należy zadać czy sporna zaległość nie uległa przedawnieniu powoduje, iż w niniejszej sprawie zarzut zobowiązanego w zakresie przedawnienia nie jest tożsamy z zarzutem sformułowanym w skardze do WSA w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 marca 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 1 sierpnia 2019 r. określającą podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r.

W konsekwencji, organ niezasadnie uznał, iż zagadnienie powyższe winno zostać wyjaśnione przez organ i zawarł w tym względzie stosowne wskazania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd stwierdza, iż powyższa kwestia, wbrew stanowisku organu, nie wymaga wyjaśnienia, gdyż zarzut będący przedmiotem rozpoznanej sprawy obliguje organ do zbadania czy na moment wydania postanowienia dot. zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej nie doszło do przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2012 r. Tymczasem jak zaznaczono powyżej zarzut przedawnienia objęty skargą na decyzję DIAS z dnia 22 marca 2022r. obliguje sąd do analizy czy na moment wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego.

Tym samym wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym postanowieniu, wniesiony przez zobowiązanego zarzut przedawnienia winien zostać rozpatrzony merytorycznie przez organ i brak jest podstaw do zastosowania w rozpoznanej sprawie art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Zdaniem Sądu w powyższym zakresie organ naruszył art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę obejmującą uiszczony wpis sądowy (100 zł).