Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 60/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3241/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 listopada 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3241/14 odmówił [...] wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 31 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Relacjonując przebieg sprawy Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. skarżąca wniosła o jej wstrzymanie. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki, bowiem obecnie jest stroną kilkudziesięciu postępowań wszczętych przez organy celne w związku z rzekomą wykonalnością nieostatecznych decyzji o cofnięciu spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego. Jak podkreśliła, w wyniku nieuprawnionych działań organów celnych musiała całkowicie zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej i obecnie nie generuje żadnych dochodów. Zdaniem strony, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność złożenia przez nią wniosku o ogłoszenie upadłości.

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie mogą być okoliczności, odnoszące się do prawidłowości aktu lub czynności, której dotyczy wniosek o wstrzymanie. Celem bowiem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Natomiast ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję.

Odnosząc się do argumentu strony, jakim jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem, Sąd I instancji stwierdził, iż potencjalna możliwość zaprzestania prowadzenia działalności nie stanowi dostatecznej podstawy do przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w żadnej mierze nie powiązała wskazanych przez siebie skutków wykonania decyzji z obecną kondycją finansową spółki, wskazując jedynie, iż "zmuszona będzie praktycznie całkowicie wygasić swoją działalność gospodarczą".

[...] wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") poprzez przyjęcie, że ocena przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji winna być dokonana w oderwaniu od rzeczywistej sytuacji skarżącej, w szczególności z pominięciem okoliczności, że nałożona kara jest jedną z wielu dotychczas nałożonych kar, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że przesłanki zakreślone powołanym przepisem nie zostały spełnione.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że jest obecnie stroną kilkudziesięciu postępowań wszczętych przez organy celne w związku z rzekomą wykonalnością nieostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie organizowania gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego. Jak podnosi skarżąca organy celne w sposób masowy nakładają rozliczne kary pomimo, iż postępowania te cechują się błędnym założeniem w zakresie wykonalności nieostatecznej decyzji administracyjnej, co jest przedmiotem skargi.

Ponadto spółka wskazuje, że ze względu na ilość nałożonych na nią kar, zostanie zmuszona do ogłoszenia upadłości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o zaistnieniu takich okoliczności. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na uznanie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa, jak już wspomniano, na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04), a obowiązkiem sądu jest w tej sytuacji ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).

W świetle powyższego przyjąć należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji - operujący w istocie ogólnikowymi i gołosłownymi stwierdzeniami - nie mógł zostać uwzględniony. Jak słusznie podniósł Sąd I instancji skarżąca w żadnej mierze nie powiązała wskazanych przez siebie skutków wykonania decyzji z obecną kondycją finansową spółki. W tej sytuacji Sąd I instancji zgodnie z prawem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro do dnia rozpatrzenia omawianego wniosku strona nie wskazała istotnych okoliczności, które w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Podkreślenia wymaga również, iż uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie mogą być okoliczności, odnoszące się do prawidłowości aktu lub czynności, której dotyczy wniosek o wstrzymanie. Należy w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji, że sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77).

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.