Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2487/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par 1 i art 161 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (spr.), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA (del.) Artur Kot, Protokolant Wojciech Zagórski, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 255/19 w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 14 lutego 2019 r., nr 2801-IOD.4102.80.2018 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. oddala skargę kasacyjną,


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę T. B. i uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego, ponieważ bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu w okresie od dnia 9.01.2015 r. do dnia 28.02.2018 r. ze względu na prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, a ponadto w dniu 4.12.2018 r. bieg terminu przedawnienia został przerwany przez dokonanie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego skarżącego. Zasadne natomiast jest żądanie skarżącego, by organ podatkowy zweryfikował twierdzenie, że kwota 360 zł wpłacona na rachunek bankowy skarżącego z oznaczeniem "wynajem garażu A. C." nie stanowi przychodu skarżącego, gdyż nie posiadał on i nie wynajmował garażu, a kwotę tę wpłacającemu zwrócił.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzanie zwrotu kosztów postępowania.

Na postawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.) zarzucił naruszenie art. 3 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przez - ostatecznie - nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nie umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, chociaż w swoich dotychczasowych licznych pismach, odwołaniach, itp., bezdyskusyjnie wykazał, skąd pochodziły i od kogo wpłaty, które budziły wątpliwości organu podatkowego, w tym także, iż kwota, jaką omyłkowo dostał na swoje konto bankowe od A. C. w wysokości 360 zł, została zwrócona; nadto sprawa uległa już przedawnieniu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie zajął stanowiska co do jej zasadności w innej formie procesowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna w stopniu oczywistym pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z kolei granice skargi kasacyjnej wyznaczają przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu tych przepisów określonego aktu prawnego, które w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone oraz wyjaśnienie w uzasadnieniu, na czym naruszenie to polegało. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w jakimkolwiek zakresie rekonstruować lub uzupełniać podstaw kasacyjnych przytoczonych przez wnoszącego skargę kasacyjną, nawet, jeżeli są one oczywiście nieadekwatne do wywiedzionych twierdzeń i zarzutów.

Przypomnienie reguł, którym odpowiadać powinna skarga kasacyjna, jest istotne z tego względu, że podstawy kasacyjne przytoczone w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie korespondują z treścią zarzutów oraz formułowanymi na ich podstawie wnioskami.

Art. 3 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Do naruszenia tego przepisu mogłoby zatem dojść w sytuacji, gdyby sąd administracyjny odmówił przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej lub w następstwie przeprowadzenia takiej kontroli zastosował środek inny, niż określony w ustawie. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny zarówno przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji, jak i zastosował środek przewidziany w ustawie, uchylając tę decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. jest więc chybiony w stopniu oczywistym.

Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten odnosi się do postępowania sądowego (sądowoadministracyjnego), a jego rezultatem jest zakończenie tego postępowania, a zatem odstąpienie od przeprowadzenia kontroli aktu administracji publicznej, który jest kwestionowany przez stronę tego postępowania. Gdyby zatem przepis ten został zastosowany w rozpoznawanej sprawie, wywołałoby to skutek w postaci pozostawienia w obrocie prawnym decyzji uprzednio zaskarżonej do sądu administracyjnego. Nie mógł być on jednak zastosowany, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne nie było bezprzedmiotowe już ze względu na inicjatywę samego skarżącego, który domagał się przeprowadzenia kontroli decyzji wydanej przez podatkowy organ odwoławczy.

Z treści zarzutu wynika, że skarżącemu najwyraźniej chodziło o umorzenie postępowania podatkowego, które uznaje za bezprzedmiotowe. Sąd administracyjny rzeczywiście ma takie możliwości, ale opierają się one na innej podstawie prawnej, której skarżący nie wskazał. Naczelny Sąd Administracyjny nie może go w tym wyręczyć z przyczyn wcześniej już wyjaśnionych.

Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zatem chybione, toteż Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego nie orzeczono ze względu na brak stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w postępowaniu kasacyjnym.

SNSA SNSA SWSA (del.)

Jerzy Płusa Tomasz Zborzyński (spr.) Artur Kor