Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 685/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-12-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji do zwrotu oraz określenia terminu naliczania odsetek należnych od kwoty dotacji postanawia: sprostować niedokładność w części historycznej uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 października 2014r., sygn. akt I SA/Ol 685/14 w ten sposób, że błędnie wpisaną treść uzasadnienia wyroku na str. 3 – do 5 od słów "W złożonej skardze ..." do słów "Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.", zastąpić prawidłowym: "W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższą decyzję Gmina S., reprezentowana przez r.pr. D.B., wnosząc o jej uchylenie, podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: -art. 8 ust. 1 i art. 49 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 80, poz. 526 ze zm.), zwanej dalej u.d.j.s.t., poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że kwoty wypłacone na podstawie porozumienia zawartego między Gminą Wiejską S. a Gminą Miejską S. były kwotami należnymi Gminie Miejskiej S., mimo że dotacja celowa na zadania zlecone z zakresu administracji rządowej powinna w pełni zabezpieczać realizację zleconego zadania i nie istnieje prawna możliwość dofinansowania przez Gminę Wiejską S. wydatków ponoszonych przez Gminę Miejską S. na realizację zleconego jej zadania z zakresu administracji rządowej; -art. 74 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 594 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że porozumienie międzygminne ma charakter umowy cywilnoprawnej, co w konsekwencji skutkowało pominięciem okoliczności, że porozumienie takie jest swoistą formą publicznoprawną i jest zawierane w celu wspólnego wykonywania zadań własnych gminy o charakterze użyteczności publicznej, a zatem zawarcie porozumienia Między Gminą Wiejską S. a Gmina Miejską S., obejmujące treścią zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej a nie zadanie własne gminy, nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa; -art. 216 ust. 1 pkt 4 i art. 249 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 885 ze zm.), zwaną dalej u.f.p., przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że częściowe dofinansowanie przez gminę wydatków na realizację zadania z zakresu administracji rządowej zleconego innej gminie jest prawnie dopuszczalne, i w konsekwencji przyjęcie, że przekazane przez Gminę Wiejską S. środki na realizację zadania zleconego Gminie Miejskiej S. z zakresu administracji rządowej nie były środkami pobranymi przez nią nienależnie w rozumieniu art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p; -art. 250 u.f.p. w związku z art. 220 u.f.p. przez błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, bowiem pominięto okoliczność, iż przepis art. 250 u.f.p. odsyła do przepisów szczególnych regulujących tryb i zasady udzielania dotacji, a takim przepisem jest art. 74 u.s.g. wskazujący przesłanki zawarcia porozumienia międzygminnego, które ma charakter czynności prawa administracyjnego, a nie cywilnego; - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. - w związku z nie odniesieniem się przez SKO do interpretacji prawnej RIO oraz ze względu na to, że uzasadnienie faktyczne i prawne, dokonane przez organ II instancji, nie odpowiada wymogom ustawowym zawartym w tymże przepisie. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W treści skargi pełnomocnik Gminy szczegółowo uzasadnił zarzuty przedstawione wyżej. W ocenie skarżącej Gminy posiada ona legitymację do złożenia skargi, gdyż zaskarżona decyzja SKO dotyczy interesu prawnego Gminy naruszonego przez działanie niezgodne z prawem. Przesądzają o tym przepisy prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie Gmina S. wywodzi swój interes prawny z przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, które to przepisy regulującą zasady postępowania budżetowego w tym m.in. określają podstawy i zasady udzielania dotacji między j.s.t. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie, gdyż Skarżąca nie była legitymowana do wniesienia skargi.".


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Za niedokładność w rozumieniu powoływanego przepisu uznaje się niedokładne określenie stron postępowania, czy nieprawidłowe oznaczenie imienia; błąd pisarski to niewłaściwe użycie wyrazu, błąd gramatyczny czy mylna pisownia; oczywista omyłka to inne oczywiste, niemerytoryczne uchybienie (por. postanowienie NSA z 30 grudnia 2010r. sygn. akt II FSK 1088/09, dostępne w Internecie pod adresem Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W części historycznej uzasadnienia wyroku , na skutek błędu komputerowego, została opisana w sposób błędny treść skargi. Nieprawidłowość ta ma charakter oczywisty. W swych rozważaniach Sąd odniósł się bowiem do zarzutów faktycznie podniesionych w skardze. Należało zatem, w oparciu o art. 156 § 1 p.p.s.a., sprostować stwierdzoną niedokładność, jak w sentencji niniejszego postanowienia.