Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2441/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 61a § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 art. 156 § 1 pkt 2 i 3, art. 158 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 90 § 1, art. 119 § 1 pkt 1 i pkt 3 , art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 151, art. 170, art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 45/20 w sprawie ze skargi M. O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 listopada 2019 r. znak DON.7200.190.2019.AGP w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 marca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 45/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 listopada 2019 r., znak DON.7200.190.2019.AGP w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łęczycy decyzją z 17 lipca 2014 r., nr 35/2014 - na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - nakazał M. O., jako właścicielowi działki nr ew. [...] położonej w D. gmina Ł., usunięcie w terminie do 30 września 2014 r. nieprawidłowego stanu technicznego ogrodzenia pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...] poprzez:

1. zabetonowanie słupków ogrodzenia w sposób zgodny z warunkami technicznymi wykonywania robót fundamentowych i zasadami sztuki budowlanej;

2. wymianę popękanych i wybrzuszonych betonowych płyt ogrodzeniowych;

3. właściwe osadzenie górnych płyt ogrodzeniowych we wpustach słupków ogrodzenia.

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 8 stycznia 2015 r., nr 7/2015, utrzymał w mocy decyzję PINB w Łęczycy nr 35/2044 w części dotyczącej nałożonego obowiązku natomiast uchylił ww. decyzję w części dotyczącej określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku i orzekł o nowym terminie – do dnia 30 kwietnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 167/15, oddalił skargę M. O. na decyzję WINB z 8 stycznia 2015 r.

M. O. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji WINB nr 7/2015, wskazując na obarczenie decyzji wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący podniósł, że w sprawie nieprawidłowo uznano ogrodzenie za obiekt budowlany, które w rzeczywistości jest urządzeniem budowlanym. W związku z tym brak było podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie nałożenia nakazu wykonania obowiązków w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem GINB z 19 września 2019 r., znak: DON.7200.190.2019.BSI, odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z 8 stycznia 2015 r.

M. O. złożył, w ustawowym terminie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z 4 listopada 2019 r., znak: DON.7200.190.2019, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia GINB stwierdził, że przeszkodą wszczęcia postępowania jest prawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 czerwca 2015 r, sygn. akt II SA/Łd 167/15, oddalający skargę M. O. na decyzję Łódzkiego WINB z 8 stycznia 2015 r., będącą również przedmiotem wniosku skarżącego.

Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt. I OSP 6/09 żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, wówczas gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania wnioskodawcy organ administracji publicznej ustali wstępnie – z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowe czyniące jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 K.p.a. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym, w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji, przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 K.p.a.). Z przywołanej uchwały wynika zatem, że jeżeli dany akt był już rozstrzygany przez Sąd i oddalono skargę, to co do zasady zamyka to drogę ponownego postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzenia nieważności co do przedmiotu tego rozstrzygnięcia sądowego. Sąd administracyjny, badając rozstrzygnięcie organu sprawdza bowiem z urzędu, czy skarżone orzeczenie nie jest dotknięte wadą nieważności.

Dalej GINB podniósł, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami ani wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę w pierwszej kolejności ocenia czy decyzja będąca przedmiotem kontroli nie zawiera wad kwalifikowanych uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Jeżeli sąd oddala skargę to oznacza, że nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa a nawet zwykłego naruszenia, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro zatem WSA w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 167/15, oddalił skargę M. O. na decyzję Łódzkiego WINB z 8 stycznia 2015 r. to oznacza, że ocenił, iż decyzja ta jest zgodna z prawem i nie jest dotknięta wadą nieważności.

GINB stwierdził, że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie wskazał na żadne nowe okoliczności nie znane sądowi administracyjnemu w czasie wydania wyroku, które mogłyby wyłączyć ocenę prawną sądu i stanowić przesłankę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. GINB wskazał, że z uwagi na to, że sprawa dotyczy kwestii formalnych zakończonych odmową wszczęcia postępowania administracyjnego, podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumenty pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

W piśmie z 8 grudnia 2019 r. skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, a w szczególności poprzez nie wzięcie pod uwagę słusznego interesu obywateli;

2. art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego a jedynie oparcie się na uchwale NSA.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z dnia 20 marca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 45/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na postanowienie GINB z dnia 4 listopada 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że podstawę prawną postanowienia organu I instancji utrzymanego w mocy przez organ odwoławczy stanowi art. 61a § 1 K.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści tego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie jest tożsame ze wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność skorzystania z tej instytucji procesowej.

Sąd stwierdził, że w pełni akceptuje pogląd, iż stosownie do art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sądowa kontrola decyzji (postanowień) administracyjnych z urzędu obejmuje sprawdzenie czy zaskarżony akt nie jest dotknięty wadą wskazaną w art. 156 K.p.a., stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia. Rezultatem sądowej kontroli aktów administracji publicznej jest ocena prawna wyrażona w sentencji orzeczenia sądu administracyjnego oraz w uzasadnieniu tego orzeczenia. Oddalenie skargi na decyzję administracyjną oznacza, że decyzja ta została poddana kontroli sądu, w wyniku której sąd stwierdził, że zaskarżony akt nie jest dotknięty żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Poddanie decyzji administracyjnej kontroli sądowoadministracyjnej, zakończonej prawomocnym wyrokiem, ma ponadto ten skutek, że zgodnie z art. 170 P.p.s.a. strony postępowania, sąd który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe są związane treścią tego orzeczenia. Zakres związania prawomocnym wyrokiem na podstawie art. 170 P.p.s.a. określa sentencja wyroku oraz ustalenia co do stanu faktycznego i prawnego sprawy zawarte w jego uzasadnieniu. Odmienna ocena znanych w dacie wyroku faktów i dowodów nie może więc prowadzić do wzruszenia w trybie nieważności decyzji poddanej wcześniej kontroli sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09, stwierdził, że "Żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a.". Uchwałą Tą Sąd jest związany, stosownie do art. 269 § 1 P.p.s.a. Ponadto NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1087/11 stwierdził, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym.

W rozpoznawanej sprawie decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 stycznia 2015 r. była kontrolowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w którym sąd prawomocnym wyrokiem oddalił skargę na tę decyzję. Sąd podzielił stanowisko organu w kwestii związania prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 167/15, w przedmiocie oceny legalności decyzji WINB z 8 stycznia 2015 r.

Wprawdzie w aktach sprawy brak jest uzasadnienia do wskazanego wyżej wyroku oddalającego skargę, jednak analiza zarzutów skarżącego w sprawie żądania stwierdzenia nieważności decyzji WINB oraz analiza treści wniesionej do WSA w Łodzi skargi na decyzję z 8 stycznia 2015 r., prowadzi do wniosku, że zarzuty podnoszone przez skarżącego w obu postępowaniach sprowadzają się do zakwestionowania zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego.

Prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 stycznia 2015 r. oznacza, że sąd analizując z urzędu wszystkie elementy zaskarżonej decyzji nie znalazł żadnej przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Na obecnym etapie postępowania stanowisko skarżącego w przedmiocie istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji jest więc polemiką z treścią prawomocnego orzeczenia sądowego i próbą pośredniego wzruszenia tego orzeczenia poprzez zastosowanie wybranego przez skarżącego nadzwyczajnego trybu stwierdzenia nieważności decyzji. Próba wyłączenia w ten sposób skutków prawomocnych orzeczeń sądowych jest niedopuszczalna w świetle art. 170 P.p.s.a.

W ocenie Sądu, nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ administracji podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł M. O. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 61a § 1, K.p.a. poprzez oddalenie skargi, w której Sąd błędne uznał, że prowadzenie postępowania w sprawie, która już została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną (res iudicata) powoduje jego rozpoznanie niedopuszczalnym, z tzw. przyczyny przedmiotowej;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c, w zw. z art. 151 ustawy dalej P.p.s.a. w zw. z nieuwzględnieniem przez Sąd podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, w której Sąd błędnie uznał, że podstawą do stwierdzenia nieważności jest art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.;

3. art. 151 P.p.s.a. w zw. z 156 § 1 pkt 3 K.p.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie prawa stanowiącego przesłankę stwierdzenia nieważności postępowania, to jest okoliczności, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej w związku z faktem, że ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym a urządzeniem;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez WSA gdy postanowienie wydane przez GINB było z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

5. art. 145 P.p.s.a. w zw. z art. 90 § 1 P.p.s.a. i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (art. 119 P.p.s.a.), którym Sąd rozpoznający skargę jest ograniczony zarówno w zakresie rozpoznania, jak i w zakresie orzekania Sąd władny jest jedynie do dokonania oceny, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności albo czy wydana została z naruszeniem prawa, uzasadniającym wznowienie postępowania administracyjnego i tym samym Sąd nie przeprowadził kontroli zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie, wyznaczonym dyspozycją art. 145 P.p.s.a.;

6. art. 1 i 145 ustawy P.p.s.a. w zw. z rozpoznaniem sprawy w trybie uproszczonym i tym samym naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie obowiązkowi podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, a w szczególności poprzez nie wzięcie pod uwagę słusznego interesu obywateli, art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego a jedynie oparcie się na uchwale NSA oraz ich niezastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę podstaw do stwierdzenia nieważności.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. O. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 K.p.a.

Zgodnie z treścią art. 61a § 1 K.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że zaistniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji nakazującej wykonanie robót budowlanych dotyczących ogrodzenia z innych uzasadnionych przyczyn. Skarżący kasacyjnie we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podniósł argument, że:

─ bezpodstawnie zastosowano art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane, który to przepis stosuje się do obiektów budowlanych a nie wewnętrznych płotów betonowych nie przylegających bezpośrednio do drogi publicznej;

─ naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 107 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy każda z decyzji wymagała uzasadnienia faktycznego i prawnego;

─ przekroczenie przez organy administracji granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów i dokonanie błędnej wykładni przepisów postępowania administracyjnego i przepisów ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wewnętrzne betonowe ogrodzenie jest obiektem budowlanym w sytuacji, gdy nie jest to obiekt budowlany.

Sąd I instancji wskazał, że decyzja nakazująca wykonanie robót budowlanych dotyczących ogrodzenia była przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 167/15 oddalił skargę na tę decyzję. Wyrok ten stał się prawomocny.

Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 (ONSAiWSA 2010/2/18) "Żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a."

W niniejszej sprawie już wstępne badanie wniosku skarżącego kasacyjnie pozwalało stwierdzić, że zaistniały przeszkody przedmiotowe we wszczęciu postępowania nieważnościowego. Oczywistym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 167/15 uznał tym samym, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 stycznia 2015 r. była decyzją prawidłową to jest, że brak było podstaw do kwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy nadzoru budowlanego jak również brak było podstaw do kwestionowania kwalifikacji prawnej ogrodzenia dokonanej przez te organy. Jeśli w ocenie skarżącego kasacyjnie wyrok ten był niezgodny z prawem to nic nie stało na przeszkodzie by zaskarżyć go skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Podkreślić należy, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesionej w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 167/15 skarżący kasacyjnie podnosił zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Podjęta przez skarżącego kasacyjnie próba zainicjowania postępowania nieważnościowego zmierzała w istocie do ponownego badania sprawy rozstrzygniętej już prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, co jest niedopuszczalne.

Brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jest art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Analiza uzasadnienia wyroku Sądu I instancji pozwala stwierdzić, że Sąd ten nie wyrażał takiego stanowiska. Sąd stwierdził natomiast, jak to zostało już wyżej wskazane, że wszczęcie postępowania nieważnościowego było niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 stycznia 2015 r. była już przedmiotem oceny prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 167/15, który uznał, że decyzja ta nie narusza prawa.

Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Jak to już zostało wyżej wskazane Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonywał oceny, czy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 stycznia 2015 r. wydana została bez podstawy prawnej tylko czy istniały przesłanki do wszczęcia postępowania nieważnościowego. Ponownie stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie uznał, że przesłanki do wszczęcia takiego postępowania nie zaistniały.

Z analogicznych powodów za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. Brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z jakimkolwiek naruszeniem prawa w tym także, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 P.p.s.a. w zw. z art. 90 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 119 P.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym.

Po pierwsze, stwierdzić należy, że wszystkie wskazane w zarzucie przepisy składają się z kilku jednostek redakcyjnych i w skardze kasacyjnej należy wskazać naruszenie której lub których z tych jednostek zarzut dotyczy.

Po drugie, podstawą skierowania sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym nie był art. 119 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jak to sugeruje skarżący kasacyjnie, który to przepis stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Podstawą rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym był art. 119 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie, na które przysługuje zażalenie, a tym samym spełnione zostały przesłanki rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 1 i art. 145 P.p.s.a. w zw. z rozpoznaniem sprawy w trybie uproszczonym i naruszenie w związku z tym art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Jak to zostało już wyżej wskazane spełnione zostały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Nadto stwierdzić należy, że w sprawie wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia ww. przepisów.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.