Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 5043/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 127 ust.7 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 642/20 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31 stycznia 2020 r., nr 13/2020/KUZ w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 24 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 642/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ, Prezes) z 31 stycznia 2020 r., nr 13/2020/KUZ w przedmiocie umorzenia postępowania.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się spółka M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca kasacyjnie, spółka) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

I. w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, to jest:

1. art. 127 ust. 7 pkt 6 i art. 139 ust. 1, 4 w zw. z art. 37 pkt 4 ustawy Prawo wodne poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że skarżąca kasacyjnie nie jest stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, gdyż decyzja stwierdzająca wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego nie tworzy po stronie właściciela urządzenia wodnego, z którego funkcjonowaniem była związana, obowiązku, a zarazem prawa do korzystania z wód w sposób określony w decyzji w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, co z kolei skutkowało uznaniem, że nie istniały podstawy do wznowienia postępowania, a w rezultacie oddaleniem skargi przez Sąd I instancji mimo, iż skarżącą kasacyjnie należy uznać za podmiot uprawniony do korzystania z wód w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanego do wykonania urządzenia oraz za właściciela urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanego do wykonania urządzenia;

2. art. 133 ust. 1 i 2 Prawa wodnego w związku z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 147 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego stroną nie jest osoba, której interesy prawne narusza pozwolenie wodnoprawne oraz że ustalenie właściwego kręgu uczestników postępowania nie stanowi obowiązku organu administracyjnego oraz że skutkiem ustalenia, że organ administracyjny zaniechał pełnego ustalenia kręgu uczestników nie powinno być wznowione postępowanie i zmiana bądź uchylenie decyzji ostatecznej o pozwoleniu wodnoprawnym;

II. zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 127 ust. 7 pkt 4 i 6 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej kontroli legalności decyzji wydanych przez orzekające w sprawie organy i nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mimo że kontrolowana decyzja Prezesa nie odpowiada prawu, bowiem podmiotowi, który złożył wniosek o wznowienie postępowania przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z 29 sierpnia 2016 r., nr 283/2016;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej kontroli legalności decyzji wydanych przez orzekające w sprawie organy i nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mimo naruszenia prawa przez decyzję organu II instancji polegającego na nierozpatrzeniu w całości materiału dowodowego w sprawie oraz dokonania dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, skutkujące błędnym ustaleniem przez organ II instancji, że podmiotowi, który złożył wniosek o wznowienie postępowania nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z 29 sierpnia 2016 r., nr 283/2016 (dowody świadczące o innym niż wskazano w operacie wodnoprawnym zasięgu zamierzonego oddziaływania planowanego urządzenia wodnego);

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej kontroli legalności decyzji wydanych przez orzekające w sprawie organy i nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mimo naruszenia prawa przez decyzję organu II instancji polegającego na uznaniu, że decyzja Marszałka Województwa Mazowieckiego z 11 lipca 2012 r., nr 81/12/PŚ.W nie tworzyła po stronie właściciela urządzenia wodnego – jazu obowiązku, a więc także prawa określonego w niej korzystania z wód;

4. art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 w zw. z art. 190 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 3 lit. h, art. 191, art. 194 pkt 13 Prawa wodnego polegające na tym, że Sąd I instancji nie stwierdził wydania decyzji z naruszeniem prawa w przypadku, w którym decyzja organu II instancji utrzymywała w obrocie prawnym decyzję, której wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą.

Wobec tak sformułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci wyroku zaocznego Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy, IX Wydział Gospodarczy z 14 lipca 2020 r. na okoliczność wchodzenia przepustu technicznego oraz grobli zlokalizowanej na działce ewidencyjnej [...] w skład jazu należącego do skarżącej.

W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej.

Spółka wskazała, że Sąd I instancji rozpatrując prawidłowość ustaleń organów administracyjnych pominął w całości kwestię zasięgu korzystania z wód przez skarżącą kasacyjnie, a tym samym zakwestionował prawo do korzystania przez nią z wód i skupił się jedynie na kwestii zasięgu oddziaływania pomostu i ewentualnie usytuowania w tym zasięgu przepustu technicznego czy zapory czołowej jazu, a więc stricte na kwestii własności określonego urządzenia wodnego, tym samym stwierdzając brak przymiotu strony skarżącej w oparciu o art. 127 ust. 7 pkt 4 Prawa wodnego nie zweryfikował w żaden sposób prawidłowości wykluczenia przez organy administracyjne przymiotu strony wywodzonego z art. 127 ust. 7 pkt 6 ww. ustawy.

Następnie zauważono, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż maksymalny poziom piętrzenia jazu nie koreluje z ustalonym dla pomostu poziomem wyniesienia spodu konstrukcji. Wynika z powyższego, że planowana inwestycja ogranicza przydatność gospodarczą jazu. W ocenie skarżącej kasacyjnie przydatność gospodarczą budowli piętrzącej określić należy m.in. maksymalnym poziomem piętrzenia. Im mniejszy poziom piętrzenia tym mniejsza ilość wody jaką retencjonować może budowla, a tym samym mniejsza objętość wody przepuszczanej i mniejsza wydajność np. w zakresie produkcji prądu czy możliwości ochrony przeciwpowodziowej. Podkreślono, że Sąd I instancji w sposób niezgodny z przepisami ustalił pośrednio zasięg oddziaływania planowanego urządzenia wodnego, co skutkowało zaakceptowaniem ustaleń w tym zakresie poczynionych przez organy administracyjne i doprowadziło do pozbawienia strony możliwości udziału w postępowaniu.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 127 ust. 7 pkt 4 i 6 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 28 k.p.a. wskazano, że skarżącej kasacyjnie przysługuje w sprawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Gminie [...] przymiot strony jako podmiotowi, którego urządzenie wodne znajduje się w zasięgu zamierzonego oddziaływania pomostu, a nadto któremu przysługuje prawo korzystania z wód w zasięgu oddziaływania wskazanego pomostu. Wskazano, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Marszałka Województwa Mazowieckiego z 31 marca 2012 r. nakładająca na właściciela jazu obowiązek jego eksploatacji na dotychczasowych warunkach (określonych w pozwoleniu wodnoprawnym) w celu kształtowania zasobów wodnych w dotychczasowej formie (wyznaczonej decyzją Starosty [...] z 2002 roku) oraz w celu ochrony przeciwpowodziowej.

W ocenie spółki lektura uzasadnienia wspomnianej decyzji nie budzi przy tym wątpliwości, że następuje kolizja uprawnień przyznanych skarżącej (nałożonych na nią obowiązków) i uprawnienia inwestora do wybudowania pomostu. Jednocześnie zauważono, że wygaszenie pozwolenia wodnoprawnego, tj. decyzji Starosty [...] z 18 września 2002 r. nie skutkuje zmianą przydatności gospodarczej jazu. Pozostaje ona niezmienna i wynika z technicznych, jak i formalnoprawnych uwarunkowań.

Przydatność gospodarczą jazu wyznaczają więc jego parametry techniczne w tym maksymalny poziom piętrzenia. W sytuacji przywrócenia wykorzystania jazu zgodnie z jego gospodarczym przeznaczeniu i wystąpienia przez niego o zgodę wodnoprawną organ rozpatrujący wniosek obowiązany będzie rozważyć wpływ zamierzonego korzystania z wód na inne urządzenia wodne w tym na pomost Gminy [...].

Uwzględnienie przy rozstrzyganiu wniosku skarżącego decyzji Starosty [...] z 25 września 2017 r. oraz wymogów wynikających z przepisów § 58 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie skutkować będzie wydaniem decyzji obniżającej maksymalny poziom piętrzenia jazu do 89,15 mnpm. Zdaniem spółki, jaz stanowiący własność skarżącej jest nieruchomością, na którą oddziałuje planowana inwestycja, a to poprzez ograniczenie możliwości gospodarczego wykorzystania jazu zgodnie z jego właściwościami technicznymi i dotychczasowym wykorzystaniem.

Kolejno spółka wskazała, że w zakresie określenia kręgu podmiotów w całości, zarówno organy obu instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny za satysfakcjonującą podstawę wykluczenia skarżącej uznały wątpliwości w zakresie własności przepustu technicznego, czy wału czołowego. W tym zakresie podniesiono, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty przedłożone przez skarżącą, które podważają prawidłowość wskazanych ustaleń tj. m.in. decyzja Marszałka Województwa Mazowieckiego nr 81/12/PŚ.W oraz decyzja Starosty [...] nr 175/2002, a także akt notarialny, w oparciu o który skarżąca kasacyjnie nabyła jaz, protokół kontroli czy instrukcji jazu.

Skarżąca kasacyjnie zauważyła, że kwestia własności jazu nie została wyjaśniona ani na korzyść, ani na niekorzyść skarżącej na żadnym z etapów postępowania. Spółka nie zgodziła się w tym kontekście z twierdzeniem Sądu I instancji jakoby interes ten nie został wykazany przez skarżącą, a nadto jakoby konieczna była w tym zakresie dalej idąca inicjatywa dowodowa, w szczególności polegająca na wykazywaniu tychże praw decyzjami administracyjnymi.

W ocenie skarżącej kasacyjnie, zakwestionowanie lub powzięcie wątpliwości co do właściwego zakresu podmiotowego postępowania nie może skutkować jego bezkrytyczną kontynuacją przy jednoczesnym ustaleniu, że w zasięgu oddziaływania obiektu tudzież zamierzonego korzystania z wód znajduje się nieruchomość lub urządzenie wodne o niejasnym stanie prawnym. Wskazano, że w niniejszej sprawie organy administracyjne nie ustaliły do kogo, jeżeli nie do skarżącej, należały przepust i zapora czołowa. Tymczasem negując uprawnienie skarżącej winny wykazać podmiot, któremu ono przysługuje. Przywoływane w zaskarżonym orzeczeniu dowody mające świadczyć o braku prawa własności (decyzja odnośnie usunięcia przepustu technicznego po remoncie jazu), potwierdzają tymczasem stan własności wału czołowego, w którym ten przepust jest zlokalizowany, skoro bowiem wykonujący remont jazu swobodnie dysponował znajdującą się już na nim groblą (wałem) mimo braku prawa własności gruntu, musiał stanowić on urządzenie wodne.

Wskazano również, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie tak pierwotne w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, jak i postępowania w przedmiocie wznowienia było określenie z urzędu kręgu uczestników. W żadnym z tych postępowań, zgodnie z przepisami k.p.a. organ nie powinien poprzestać na wykluczeniu podmiotów, co do których praw ma wątpliwości. W postępowaniu wznowieniowym z racji jego podstaw, oczywistym jest, że dowody na potwierdzenie przymiotu strony winien przedłożyć wnioskujący. Spółka nie zgodziła się jednak z twierdzeniem, że przedłożonymi dowodami ma obalać domniemanie prawidłowości ustaleń kręgu podmiotów poczynionych w postępowaniu właściwym, szczególnie gdy oczywistym jest, że krąg ten ustalony został w sposób bezrefleksyjny w oparciu o samo oświadczenie inwestora.

Zdaniem spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny winien uchylić zaskarżoną decyzję także i z tego powodu, że wydana została w oparciu o nienależycie zbadany i niewłaściwie oceniony materiał dowodowy. W tym zakresie wskazano, że organy administracyjne mimo odmiennej treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, uznały że spółka nie jest podmiotem uprawnionym do korzystania z wód rzeki [...]. Tymczasem w aktach sprawy znajdowała się decyzja Marszałka Województwa Mazowieckiego z 11 lipca 2012 r., nr 81/12/PŚ.W., z której wynikał obowiązek oraz uprawnienie skarżącej do korzystania z wód (w zasięgu cofki) oraz jazu wodnego. Zarówno czasza zbiornika wodnego w zasięgu cofki, jak i jaz wodny użytkowane są przez spółkę w oparciu o prawomocną, przywołaną powyżej decyzję. W ocenie skarżącej kasacyjnie, zaniechanie w tym zakresie winno stanowić dla Sądu I instancji asumpt do uchylenia zaskarżonej decyzji chociażby i z tego względu, że przyczyny dla których operat wodnoprawny został uznany za prawidłowy, nie zostały wyrażone w żaden sposób w decyzji rozpatrującej ostatecznie wniosek o wznowienie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 w zw. z art. 190 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 3 lit. h, art. 191, art. 194 pkt 13 Prawa wodnego wskazano, że zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja utrzymuje w mocy decyzję, której wykonanie może wywołać czyn karalny polegający na ograniczeniu przydatności gospodarczej urządzenia wodnego oraz na nierealizowaniu obowiązków wskazanych w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto odmowa uchylenia decyzji skutkuje możliwością realizacji przedsięwzięcia zwiększającego zagrożenie powodziowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającego na tym, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej kontroli legalności decyzji wydanych przez orzekające w sprawie organy i nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mimo naruszenia prawa przez decyzję organu II instancji polegającego na nierozpatrzeniu w całości materiału dowodowego w sprawie oraz dokonania dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, skutkującego błędnym ustaleniem przez organ II instancji, że podmiotowi, który złożył wniosek o wznowienie postępowania nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z 29 sierpnia 2016 r., nr 283/2016.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób prawidłowy uznał, że przeprowadzone przez organy administracji postępowanie dowodowe nie narusza zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, kwestia prawa własności jazu nie należała do okoliczności spornych, ani tym bardziej zakwestionowanych przez organy administracji. Organy te wskazały, że z uwagi na lokalizację jazu i lokalizację planowanego pomostu nie można w tym przypadku mówić, że istniejące urządzenie wodne znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego do wykonania urządzenia wodnego. Twierdzenia zaś, że w sprawie nie uwzględniono okoliczności swobodnego dysponowania groblą (wałem) przez skarżącą kasacyjnie nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z żądaniem spółki, sama skarżąca kasacyjnie przyznała, że nie jest właścicielem tego urządzenia wodnego, a co za tym idzie nie przysługuje jej z tego tytułu przymiot strony postępowania zgodnie z art. 127 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.; dalej: Prawo wodne).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 127 ust. 7 pkt 4 i 6 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 28 k.p.a.

W odniesieniu do powyższego zarzutu adekwatne stają się przedstawione powyżej wywody dotyczące braku zasięgu oddziaływania planowanego do wykonania urządzenia wodnego (pomostu) na istniejące urządzenie wodne (jaz). Dodać przy tym należy, że argumentacja spółki wskazująca, że za posiadaniem przez nią interesu prawnego w byciu stroną postępowania przemawia fakt bycia właścicielką przepustu technicznego, nie może zostać uwzględniony. Podkreślić należy, że Sąd I instancji oceniając legalność kontrolowanej decyzji zwrócił przede wszystkim uwagę na okoliczność, że ten przepust techniczny nie spełnia już swojej funkcji jako części jazu i nie stanowi urządzenia wodnego, a co za tym idzie jego właściciel nie ma interesu prawnego w byciu stroną postępowania zgodnie z art. 127 ust. 7 pkt 4 Prawa wodnego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika bowiem, że wylot tego przepustu był wylotem do przepustu tymczasowego. Z treści dziennika budowy prowadzonego podczas remontu jazu wynika, że po zakończeniu remontu komora wlotowa tego przepustu została zasypana i zabezpieczona, a skarpę rzeki zabezpieczono płytami betonowymi. Z akt sprawy wynika, że tymczasowy przepust był niezbędny jedynie podczas remontu jazu. Zgodnie z treścią dziennika budowy po zakończeniu remontu przepust miał zostać zasypany.

W związku z powyższym zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że brak jest podstaw do twierdzenia, że planowany pomost oddziałuje na ten przepust techniczny. Okoliczność stwierdzenia wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 14 lipca 2020 r., że przepust ten stanowi własność skarżącej kasacyjnie spółki nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, w oparciu o decyzję Marszałka Województwa Mazowieckiego z 11 lipca 2012 r. posiada ona uprawnienie do korzystania z wód.

Decyzja Marszałka Województwa Mazowieckiego z 11 lipca 2012 r. dotyczy wygaśnięcia z dniem 31 marca 2012 r. pozwolenia wodnoprawnego udzielonego w zakresie piętrzenia i poboru wody powierzchniowej z rzeki [...] oraz o niezbędności pozostawienia urządzeń wodnych służących do przedmiotowego korzystania z wód, to jest jazu, kanału wodnego oraz stawu retencyjnego.

Rację ma skarżąca kasacyjnie, że w decyzji o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego organ w oparciu o art. 139 ust. 4 Prawa wodnego orzeka o niezbędności pozostawienia urządzenia wodnego, co też miało miejsce w decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z 11 lipca 2012 r. Nie oznacza to jednak, że spółka posiada pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód. Ponadto zwrócić należy uwagę, że brak jest instrukcji eksploatacji jazu dostosowanej do aktualnej sytuacji formalno-prawnej nowego właściciela.

Przede wszystkim jednak nie oznacza to, że skarżącej kasacyjnie przysługuje interes prawny w byciu stroną tego postępowania w rozumieniu art. 127 ust. 7 pkt 6 Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest uprawniony do korzystania oraz uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Skarżąca kasacyjnie zaś nie legitymuje się pozwoleniem wodnoprawnym na korzystanie z wód, a prawo własności jazu nie legitymuje jej do bycia stroną tego postępowania.

W konsekwencji jako nieoparte na usprawiedliwionych podstawach należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 127 ust. 7 pkt 6, art. 139 ust. 1 i 4, art. 37 pkt 4 i art. 133 ust. 1 i 2 Prawa wodnego.

Brak jest także podstaw do uznania za zasadny zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 w zw. z art. 190 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 3 lit. h, art. 191, art. 194 pkt 13 Prawa wodnego.

W myśl art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Zgodnie zaś z art. 190 ust. 1 Prawa wodnego "Kto wbrew postanowieniom art. 65 ust. 1 pkt 3, art. 88n ust. 1 oraz art. 107 ust. 2 pkt 2 wykonuje w pobliżu urządzeń wodnych lub pomiarowych roboty lub czynności zagrażające tym urządzeniom - podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku".

Materiał zgromadzony w sprawie nie wskazuje na powyższe okoliczności, albowiem odległość pomiędzy istniejącym urządzeniem wodnym, a planowanym urządzeniem wodnym wskazuje na brak oddziaływania tego ostatniego z urządzeń wodnych na pierwsze z nich. Powyższe wywody stanowią jedynie nieuzasadnioną polemikę z prawidłową oceną Sądu I instancji. Brak jest także wykazania, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 194 pkt 13 Prawa wodnego.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.