Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 311/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi G. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] Burmistrz Miasta [...] umorzył postępowanie w przedmiocie ustalenia na rzecz G. D. prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Decyzję doręczono G. D. w dniu 30 listopada 2009 r. – zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 4 akt. adm. organu I instancji. W dniu 16 grudnia 2009 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynęło odwołanie G. D. od wyżej powołanej decyzji Burmistrza Miasta.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 134 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000r. Nr 98 poz. 1071, ze zmian.; dalej K.p.a.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z uzasadnienia powyższego postępowania wynika, że podstawą jego wydania było ustalenie, iż odwołanie zostało wniesione w 16 dniu od doręczenia decyzji organu I instancji. Wobec braku możliwości poczynienia jednoznacznych ustaleń odnośnie sposobu i daty wniesienia odwołania Kolegium, pismem z dnia 21 stycznia 2010 roku wezwało G. D. do wyjaśnienia, czy odwołanie wniosła osobiście, czy też zostało przesłane pocztą; w razie nadania odwołania za pośrednictwem urzędu pocztowego odwołująca miała przedłożyć dowód nadania.

W odpowiedzi na wezwanie, matka odwołującej – W. D. – wyjaśniła, że córka początkowo wnosiła pisma osobiście, a następnie za pośrednictwem poczty, listem zwykłym. Uznając te wyjaśnienia ze niewystarczające, SKO przyjęło, że odwołanie zostało wniesione osobiście w dniu 16 grudnia 2009 roku, a więc z uchybieniem czternastodniowego terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 K.p.a.

Z postanowieniem SKO nie zgodziła się G. D.i zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze wyjaśniła, że odwołanie wniosła za pośrednictwem poczty, listem zwykłym.

Powołując się na analogiczne argumenty, jak w zaskarżonym postanowieniu SKO wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem SKO przy wydaniu postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r. naruszyło art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.

Analiza całokształtu okoliczności sprawy nie pozwala pozytywnie zweryfikować podstawowego ustalenia, SKO w oparciu o które wydano zaskarżone postanowienie; Sąd nie podziela stanowiska tego organu, że dysponując informacjami znajdującymi się w aktach sprawy można przyjąć, że skarżąca wniosła odwołanie osobiście w dniu 16 grudnia 2009 roku. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że odwołanie zostało sporządzone w dniu 13 grudnia 2009 roku, a więc jeszcze przed upływem terminu do jego wniesienia; termin ten mijał z końcem dnia 14 grudnia 2009 roku. Z informacji przedstawionych przez matkę skarżącej wynika, że pisma w postępowaniu administracyjnym wnosiła ona osobiście bądź za pośrednictwem poczty, listem zwykłym. Trudno zrekonstruować proces decyzyjny SKO i ustalić, na jakiej podstawie dysponując tak niepewną informacją, przyjęło, że odwołanie wniesiono osobiście. Nieprzedłożenie przez skarżącą dowodu nadania odwołania za pośrednictwem urzędu pocztowego nie może stanowić dla niej okoliczności obciążającej, prowadzącej do wykluczenia wersji wniesienia go w ten właśnie sposób. Zarówno w skardze, jaki i w piśmie matki skarżącej wyjaśniono, że jeżeli już skarżąca decydowała się nadać przesyłkę pocztą, to z uwagi na koszty, czyniła to przesyłką zwykłą, nie poleconą. Przepisy K.p.a. nie nakładają obowiązku wnoszenia podania listem poleconym, za potwierdzeniem nadania/odbioru.

Kluczowy dla sprawy jest jednak fakt, że mając wątpliwości co do sposobu i terminu wniesienia odwołania SKO nie zwróciło się o udzielenie informacji w tym przedmiocie do organu I instancji, gdzie odwołanie to wpłynęło. Za niewystarczające należy uznać samo oświadczenie tego organu, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu; pismo przekazujące odwołanie z dnia 17 grudnia 2009 roku. Rzeczą SKO było wezwać organ I instancji do wyjaśnienia, w oparciu o jakie ustalenia sformułowano taki wniosek. Trzeba podkreślić, że w aktach organu I instancji nie ma koperty, w której nadano odwołanie, ale nie ma również adnotacji, że zostało wniesione osobiście. Powyższe pozwala stwierdzić, że postanowienie SKO stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wydane zostało bez prawidłowego ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych, z perspektywy norm prawnych będących jego podstawą. Należy także wytknąć, że obarczanie odwołującej odpowiedzialnością, za brak jednoznacznych ustaleń w zakresie terminu i sposobu wniesienia odwołania, w sytuacji, gdy organ nie podjął wszystkich możliwych działań, by stan ten usunąć, stanowi naruszenie zasady pogłębiania obywateli do organów Państwa – art. 8 K.p.a.

W ponownym postępowaniu SKO wezwie organ I instancji do udzielenia informacji, w jaki sposób i w jakim terminie zostało wniesione odwołanie; niezbędne będzie tu wezwanie o nadesłanie odpisu dziennika wpływu korespondencji, a jeżeli odwołanie wniesiono za pośrednictwem poczty o nadesłanie koperty. Poczynione w ten sposób ustalenia należy skonfrontować z zawartym w skardze oświadczeniem skarżącej, że odwołanie wniosła za pośrednictwem urzędu pocztowego. Jeżeli okaże się to niezbędne, organ wezwie skarżącą do złożenia oświadczenia, w jakim dniu nadała odwołanie w urzędzie pocztowym.

Uwzględniając całość wyłożonych kwestii Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.