Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 642/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], stwierdziło uchybienie przez P.S. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem SKO z [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.

Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Postanowieniem z [...] listopada 2014 r., nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], działając w trybie art. 113 k.p.a., orzekło o sprostowaniu jako oczywistej omyłki pisarskiej, komparycji decyzji SKO z [...] września 2014 r., nr [...] w zakresie oznaczenia imienia członka składu orzekającego Kolegium. W decyzji zapisano bowiem "Małgorzat Grochocka", zamiast prawidłowo "Małgorzata Grochocka". Postanowienie doręczone zostało P.S. w dniu 19 listopada 2014 r., na adres wskazywany przez niego jako adres do doręczeń.

W odpowiedzi P.S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem. Wniosek wniesiony został przez stronę za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 23 marca 2015 r. (data nadania wniosku opatrzonego podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP). W piśmie tym wnioskodawca informował, że wniosek (również opatrzony potwierdzonym podpisem profilem zaufanym ePUAP) był już uprzednio składany w dniu 5 marca 2015 r.

W tej samej dacie, tj. 23 marca 2015 r. w analogiczny sposób P.S. wniósł o przywrócenie terminu do złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], odmówiło wnioskodawcy przywrócenia terminu, wskazując na fakt, że P.S. nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, co jest warunkiem koniecznym dla jego przywrócenia w myśl art. 58 § 1 k.p.a.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając w oparciu o art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., stwierdziło uchybienie przez P.S. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W motywach postanowienia Kolegium podniosło, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy winien być złożony, stosownie do art. 141 § 2 k.p.a., w terminie 7 dniu od doręczenia kwestionowanego postanowienia z [...] listopada 2014 r. Skoro zaś postanowienie to doręczone zostało w dniu 19 listopada 2014 r., a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nim zakończonej strona wniosła 23 marca 2015 r., to nastąpiło to z uchybieniem ww. terminu co wykluczało jego merytoryczne rozpoznanie.

Na postanowienie SKO nr [...], P.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie sprzeczne jest z obowiązującymi przepisami procedury administracyjnej. P.S. zarzucał Kolegium naruszenie art. 24 k.p.a. w zw. z art. 27 k.p.a., poprzez brak wydania przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu rozstrzygnięcia w kwestii wyłączenia od rozpoznawania sprawy członków kolegium, obejmującego min. członków składu orzekającego w zaskarżonym postanowieniu. Wskazywał także, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W związku z czym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, jak też o wymierzenie grzywny organowi za niezałatwienie sprawy w ustawowym trzydziestodniowym terminie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W związku z podniesiona w skardze argumentacją organ wyjaśnił, że wnioski o wyłączenie członków składu orzekającego skarżący wnosił również w innych 13 sprawach, na około 250 spraw, które skarżący od października 2014 do [...] kwietnia 2015 r. prowadzi w SKO w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Kolegium, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie naruszył prawa i prawidłowo zastosował art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej zwanej "k.p.a").

Przywołany przepis w zdaniu pierwszym stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Znajduje on zastosowanie do środków odwoławczych wnoszonych od postanowień na mocy odesłania zawartego w art. 144 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 działu II k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Z odpowiedniego stosowania tych przepisów wynika również sposób zaskarżania w administracyjnym toku instancji postanowień (na które służy zażalenie) wydanych przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze, polegający na wniesieniu, na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który wydał zaskarżone postanowienie. Z tym że termin, w jakim ten wniosek należy złożyć, stosownie do art. 141 § 2 k.p.a., wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Termin ten ma charakter zawity i z jego istoty wynika, że nie może być przedłużony. Zatem warunkiem skuteczności złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest realizacja tej czynności procesowej w ustawowym terminie.

W sytuacji zatem stwierdzenia uchybienia terminu do jej dokonania organ zobligowany jest do wydania postanowienia o treści wynikającej z art. 134 k.p.a. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie zależy bowiem od uznania organu, a samo uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną.

Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika bezspornie, że postanowienie SKO z [...] listopada 2014 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 19 listopada 2014 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru tego postanowienia. Ostateczny termin, w jakim mógł on złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął zatem w dniu 26 listopada 2014 r.

Tymczasem, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąc wniósł za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 23 marca 2015 r., a więc niemal 4 miesiące po jego upływie terminu, który jak wynika z postanowienia SKO w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] – nie został stronie przywrócony. W takiej sytuacji powyższa czynność była bezskuteczna, a organ zobligowany był uznać, że jej realizacja nastąpiła z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 k.p.a. - co miało miejsce w niniejszej sprawie. Przy czym bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia jest to, że zarówno w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu jak i jego uchybienia orzeczono w tej samej dacie.

W aktach sprawy brak również dowodu, że skarżący przed wydaniem postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu wnosił o wyłączenie od rozpoznawania sprawy członków Kolegium, którzy to postanowienie wydali. Z akt nie wynika także, by członkowie Kolegium orzekający w sprawie podlegali obligatoryjnemu wyłączeniu, z przyczyn opisanych w art. 24 § 1 k.p.a.

Odnosząc się z kolei do zasadność wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny ze względu na zwłokę w załatwieniu sprawy (abstrahując od braku jego uzasadnienia), wskazać należy, że mógłby być on przedmiotem rozważań sądu w sprawie wywołanej skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a nie zaś w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.