Wyrok NSA, sygn. akt V SA 1135/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 pkt 11 lit. b, art. 66 par. 1, art. 66 par. 3, art. 253 par. 2 pkt 2, art. 253 par. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz. 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Teza: Ani z przyjętych przez Polskę zobowiązań międzynarodowych w sprawach celnych, ani z przepisu art. 66 par. 3 w zw. z art. 3 par. 1 pkt 11 lit. "b" ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ nie wynika, że podmiot gospodarczy, mający siedzibę na obszarze Unii Europejskiej, nie może skutecznie udzielić pisemnego upoważnienia agencji celnej do wykonywania czynności przedstawiciela pośredniego w rozumieniu art. 253 par. 2 pkt 2 /lub art. 253 par. 3 pkt 1/ powołanego wyżej Kodeksu celnego, a w szczególności do dokonania zgłoszenia celnego, jako zgłaszającego, na podstawie art. 66 par. 1 tej ustawy.

TEZY

Ani z przyjętych przez Polskę zobowiązań międzynarodowych w sprawach celnych, ani z przepisu art. 66 par. 3 w zw. z art. 3 par. 1 pkt 11 lit. "b" ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ nie wynika, że podmiot gospodarczy, mający siedzibę na obszarze Unii Europejskiej, nie może skutecznie udzielić pisemnego upoważnienia agencji celnej do wykonywania czynności przedstawiciela pośredniego w rozumieniu art. 253 par. 2 pkt 2 /lub art. 253 par. 3 pkt 1/ powołanego wyżej Kodeksu celnego, a w szczególności do dokonania zgłoszenia celnego, jako zgłaszającego, na podstawie art. 66 par. 1 tej ustawy.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi IMPL B.V. w A. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 8 kwietnia 2000 r. (...) w przedmiocie nadania towarowi przeznaczenia powrotnego wywozu - uchyla zaskarżoną decyzję. (...).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 czerwca 1999 r. (...) Dyrektor Urzędu Celnego Port Lotniczy w W., po przyjęciu zgłoszenia celnego dokonanego przez Agencję Celną C.-P. - Spółkę z o.o. w W., upoważnioną do działania we własnym imieniu, ale na rzecz IMPL B.V. w A., orzekł o:

- uznaniu zgłoszenia celnego (...) z dnia 5 maja 1999 r. za nieprawidłowe;

- nadaniu towarowi ujętemu w zgłoszeniu, to jest klawiaturze komputerowej w ilości dwóch sztuk, przeznaczenia celnego - powrotnego wywozu poza polski obszar celny;

- nakazaniu uiszczenia 30 zł opłaty manipulacyjnej.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu 5 maja 1999 r. C.-P. Spółka z o.o. w W., działając jako przedstawiciel pośredni holenderskiej firmy IMPL B.V. w A., dokonała zgłoszenia celnego (...), zmierzającego do objęcia towaru - w postaci 2 sztuk klawiatury komputerowej - procedurą dopuszczenia do obrotu.

W dniu 14 maja 1999 r. Dyrektor Urzędu Celnego Port Lotniczy w W. wydał postanowienie (...) o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie dokonania zgłoszenia celnego.

Dyrektor Urzędu Celnego PL ustalił, że firma IMPL w A. nie prowadzi w Polsce działalności gospodarczej ani na podstawie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium PRL działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne, ani też na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym. Ponadto, firmie tej nie nadano w Polsce statystycznego numeru identyfikacyjnego REGON, co stanowi wymóg określony przepisem par. 166 ust. 1 pkt 9 zarządzenia Prezesa GUC w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych.

Dyrektor UC PL w W. stwierdził, że przywóz towarów na polski obszar celny może być dokonywany na zasadach określonych w ustawie - Kodeks celny, co oznacza, że może on być dokonywany przez podmioty prowadzące w Polsce zarejestrowaną działalność gospodarczą.

Firma IMPL ma siedzibę w A. i prowadzi działalność z zakresu przywozu towarów do Polski jako importer, nie będąc spółką czy innym podmiotem w rozumieniu powołanych wyżej ustaw. Nie może być zatem podmiotem uprawnionym do zgłaszania towarów. W konsekwencji, upoważnienie do działania /dokonywania zgłoszeń celnych/ w formie przedstawicielstwa pośredniego, wydane przez podmiot zagraniczny agencji celnej i podjęcie przez agencję celną działania w tym charakterze, jest niezgodne z przepisem art. 66 ustawy - Kodeks celny.

Orzekając w następstwie odwołania IMPL w A., decyzją z dnia 8 kwietnia 2000 r. (...) Prezes Głównego Urzędu Ceł, powołując się na przepisy art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 66 i art. 64 par. 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ oraz par. 166 ust. 1 pkt 9 zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. /M.P. nr 72 poz. 690/, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Prezes GUC stwierdził, że zgodnie z art. 64 par. 1 i par. 2 Kodeksu celnego zgłoszenie celne w formie pisemnej winno zostać dokonane przez zgłaszającego na właściwym formularzu, zgodnie ze wzorem przewidzianym do objęcia towaru określoną procedurą celną. Zgłoszenie to powinno być podpisane i zawierać wszystkie elementy oraz wymagane prawem dokumenty. Zgodnie z art. 64 par. 3 powołanej ustawy, jeżeli składane zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym, organ celny odmawia jego przyjęcia, wskazując przyczyny odmowy w formie pisemnej.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 64 par. 4 Kodeks celnego, Prezes GUC wydał zarządzenie z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych. Zgodnie z instrukcją wypełniania dokumentu SAD, stanowiącą załącznik Nr 6 do powołanego zarządzenia, przy wprowadzaniu towaru na polski obszar celny w odpowiednich polach dokumentu należy m.in. podać nazwę firmy oraz adres osoby dokonującej przywozu towarów na polski obszar celny /importera/ oraz numer identyfikacyjny REGON.

Instrukcja wymienia 4 przypadki, w których nie podaje się numeru REGON, gdy importerem jest osoba zagraniczna, m.in. w przypadku gdy osoba zagraniczna dokonuje przywozu towarów sporadycznie, w sytuacjach określonych w art. 66 par. 3 Kodeksu celnego.

Zgodnie z art. 66 par. 3 Kodeksu celnego, zgłaszającym może być jedynie osoba krajowa, chyba że zgłoszenie dotyczy procedury tranzytu lub odprawy czasowej albo dokonywane jest sporadycznie, w sytuacjach uznanych przez organ celny za uzasadnione.

Z umowy komisu zawartej na czas nieokreślony pomiędzy IBM Polska - Spółką z o.o. w W. a firmą IMPL w A. wynika, że komisant /firma polska/ będzie sprzedawać produkty we własnym imieniu, lecz na rachunek komitenta /firmy holenderskiej/. Odprawy celne towarów do Polski nie będą więc sporadyczne, a będzie to działalność systematyczna i długofalowa.

W polach 2 i 8 zgłoszenia celnego z dnia 5 maja 1999 r. figuruje ta sama firma IMPL z A. Brak jest numeru statystycznego - REGON importera, gdyż firma ta nie prowadzi w Polsce działalności gospodarczej i w rozumieniu ustawy - Kodeks celny jest osobą zagraniczną. Zgłaszająca przedmiotowy towar firma C.-P. - Spółka z o.o., działając jako przedstawiciel pośredni firmy z A., wniosła o dołączenie do zgłoszenia celnego swojego numeru REGON.

Zgodnie z par. 166 ust. 1 pkt 9 powołanego zarządzenia Prezesa GUC, do zgłoszenia celnego o objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu należy dołączyć m.in. zaświadczenie o nadaniu statystycznego numeru identyfikacyjnego REGON.

Ponieważ zgłoszenie celne (...) zostało wypełnione niezgodnie z powołanymi przepisami i nie dołączono do niego wszystkich wymaganych prawem dokumentów, organ celny I instancji na podstawie art. 64 par. 3 Kodeksu celnego winien odmówić przyjęcia zgłoszenia.

W przypadku przyjęcia nieprawidłowo wypełnionego zgłoszenia, organ celny może dokonać jego weryfikacji, co nastąpiło w przedmiotowej sprawie decyzją Dyrektora UC PL w W. (...) z dnia 9 czerwca 1999 r.

Zgodnie z art. 3 par. 1 pkt 23 Kodeksu celnego zgłaszający to osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu i na swoją rzecz, we własnym imieniu na cudzą rzecz, bądź osoba, w której imieniu dokonuje się zgłoszenia celnego. Przepis art. 3 par. 1 pkt 10 definiuje pojęcie "osoby", które oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej. Biorąc pod uwagę określenie osoby krajowej zawarte w art. 3 par. 1 pkt 11 Kodeksu celnego oraz art. 66 par. 3 tejże ustawy, należy stwierdzić, iż podmiot, który nie jest osobą krajową i nie może dokonywać zgłoszeń celnych /z wyjątkiem m.in. wypadku gdy dokonuje ich sporadycznie, w sytuacjach uznanych przez organ celny za uzasadnione/ nie może również udzielić upoważnienia w formie przedstawicielstwa pośredniego do reprezentowania go przy dokonywaniu tych czynności.

W skardze na powyższą decyzję firma IMPL B.V. w A. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji.

Organom orzekającym zarzuciła mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7 Konstytucji, art. 66 par. 1, art. 66 par. 3 w zw. z art. 3 par. 1 pkt 11 i art. 23 Kodeksu celnego, a także naruszenie art. 120 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Wyraziła pogląd, że agencja celna działając jako przedstawiciel pośredni może dokonać zgłoszenia celnego na rzecz podmiotu nie mającego siedziby na terytorium Polski.

W tym zakresie Prezes GUC dokonał błędnej wykładni przepisów Kodeksu celnego.

Przepis art. 1 Kodeksu celnego, określający, że przedmiotem ustawy jest regulacja zasad i trybu przywozu i wywozu towarów, nie odnosi się wyłącznie do osób krajowych, zdefiniowanych w art. 3 par. 1 pkt 11 Kodeksu celnego. Również żaden inny przepis Kodeksu nie stanowi, iż regulacja ta odnosi się wyłącznie do osób krajowych. Przeciwnie, regulacja Kodeksu celnego prowadzi do wniosku, że osoby zagraniczne mogą uczestniczyć w obrocie celnym na równi z osobami krajowymi, z zastrzeżeniem ograniczeń z niego wynikających.

Ponadto powołany przepis wyznacza również podstawę dla praw i obowiązków podmiotów dokonujących przywozu i wywozu towarów. Żadne inne obowiązki lub ograniczenia niż te, które są ściśle określone przez Kodeks celny, nie mogą być formułowane przez organy administracji celnej. Wynika to również bezpośrednio z art. 7 Konstytucji, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Przepisy Kodeksu celnego nie zawierają definicji importera. Nie stanowią jednak, że importerem może być wyłącznie osoba krajowa i nie może być nim osoba mająca siedzibę poza terytorium Polski. Kodeks celny definiuje pojęcie "uprawnionego do korzystania z procedury celnej" /art. 3 par. 1 pkt 20 ustawy/. Przepis ten nie stanowi, że "uprawnionym" może być wyłącznie osoba krajowa. Z tego wynika, że "zgłaszający" oraz "uprawniony do korzystania z procedury celnej" to różne pojęcia. W konkretnej sprawie skarżąca była "uprawnioną do skorzystania z procedury celnej", nie była natomiast "zgłaszającym", ponieważ funkcję tę pełniła agencja celna.

Pojęcie "zgłaszającego" z art. 3 par. 1 pkt 23 Kodeksu celnego nie jest równoznaczne z osobą dokonującą przywozu towarów na polski obszar celny. Przepis art. 66 par. 3 Kodeksu celnego nie określa zatem kto może dokonać przywozu /importu/, lecz jedynie wskazuje podmiot legitymowany do dokonania zgłoszenia celnego. Zgłoszenie celne jest zaś czynnością o charakterze proceduralnym, żądaniem podjęcia określonego działania przez organ administracji publicznej, w konsekwencji której dochodzi do realizacji normy prawa materialnego. Konkludując skarżąca stwierdziła, ze Agencja Celna C.-P., składająca zgłoszenie we własnym imieniu, lecz na rzecz IMPL w A., działała zgodnie z uprawnieniem.

Mające charakter formalny zgłoszenie celne może być dokonane przez osobę krajową, co nie oznacza, że uprawnionym do korzystania z procedury celnej, mającej charakter materialnoprawny, może być tylko osoba krajowa. Tym samym błędne jest stanowisko, że "skoro podmiot zagraniczny nie może być zgłaszającym, to tym samym agencja celna nie może tego podmiotu zastępować przed organami celnymi". Stanowisko to nie uwzględnia omówionego rozróżnienia pomiędzy uprawnieniem do dokonania zgłoszenia oraz uprawnieniem do korzystania z procedury celnej.

Przeszkody dla dokonania zgłoszenia przez przedstawiciela pośredniego nie mogą stanowić także regulacje o charakterze wykonawczym określające wymogi, jakie powinny spełniać zgłoszenia celne, wzory formularzy oraz dokumenty, jakie należy dołączyć do zgłoszenia. W tym kontekście nie można zgodzić się z koniecznością podawania przez skarżącą osobę zagraniczną numeru REGON. Oznaczałoby to, że zarządzenie /akt prawny o charakterze wykonawczym/ nakłada ograniczenie formalne pozbawiające możliwości dokonania zgłoszenia celnego przez agencję celną we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby zagranicznej uprawnionej do korzystania z procedury celnej.

Skarżąca zwróciła ponadto uwagę, że zarządzenie Prezesa GUC w momencie jego stosowania przez organ pierwszej instancji pozostawało w sprzeczności z art. 87 ust. 1 Konstytucji, określającym katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego na terytorium Polski. Ponadto, w obrębie Unii Europejskiej dokonywanie zgłoszeń celnych na rzecz osób zagranicznych jest powszechnie dopuszczalne i nie budzi żadnych wątpliwości prawnych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyraził przekonanie, że w krajach Unii Europejskiej zgłaszający towar musi mieć siedzibę na terenie Wspólnoty, zgodnie z art. 64 Kodeksu celnego WE. Zastrzegł jednak, że nie posiada wiedzy na temat funkcjonowania przepisów celnych w tym zakresie w krajach unijnych (...).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stanowisko wyrażone przez Prezesa GUC, że z przepisu art. 66 par. 3 Kodeksu celnego w zw. z art. 3 par. 1 pkt 11 tegoż kodeksu wynika, że importer, nie będący osobą krajową, nie może skutecznie udzielić agencji celnej upoważnienia do działania w formie przedstawicielstwa pośredniego, budzi wątpliwości, mimo odwołania się przez Prezesa GUC do Kodeksu Celnego Wspólnoty.

Przede wszystkim należy zauważyć, że art. 66 Kodeksu celnego z dnia 9 stycznia 1997 r./Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ znajduje się w Dziale II Procedury celne; Rozdziale 1 - Objęcie towarów procedurą celną i w Oddziale 2 zatytułowanym - Zgłoszenia w formie pisemnej, zatem omawiany przepis dotyczy zgłoszenia celnego.

Przepis art. 66 par. 1 kodeksu celnego stanowi, że zgłoszenia celnego może dokonać osoba mogąca przedstawić organom celnym, bezpośrednio lub przez przedstawiciela, towar, którego dotyczy zgłoszenie (...). Paragraf 3 tego przepisu stwierdza, że zasadą jest, iż zgłaszającym może być jedynie osoba krajowa. Wyjaśnienia wymaga więc przede wszystkim pojęcie "zgłaszającego". Definiuje je przepis art. 3 par. 1 pkt 23 Kodeksu celnego, wyjaśniając, że jest to osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu na swoją rzecz, we własnym imieniu na cudzą rzecz albo osoba, w której imieniu dokonuje się zgłoszenia celnego.

W sprawie bezspornym jest, że zgłaszającym towar była Agencja Celna, działająca jako przedstawiciel pośredni /art. 253 par. 1 pkt 2 Kodeksu celnego/, uprawniona do udziału w postępowaniu przed dyrektorem urzędu celnego na podstawie art. 253 par. 2 pkt 2 Kodeksu celnego /albo art. 253 par. 3 pkt 1 ustawy/. Dopiero w tym kontekście można rozważyć wymóg, by zgłaszający był osobą krajową.

Nie budzi wątpliwości, że Agencja Celna C.-P. Spółka z o.o. w W. jest osobą krajową, uprawnioną do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i posiada siedzibę w kraju.

Powołanie się Prezesa GUC na przepisy Kodeksu Celnego Wspólnoty, w szczególności, że Kodeks ten wprowadził zasadę, iż osoba wwożąca towar do krajów Wspólnoty musi tam prowadzić działalność gospodarczą i posiadać siedzibę, nie wydaje się trafne.

Przepis art. 64 Kodeksu Celnego Wspólnoty z dnia 12 października 1992 r. /tłumaczenie zamieszczone przez A. Drwiłło: Procedury celne w świetle przepisów Kodeksu celnego, Wydawnictwo Prawnicze Lex, Wydanie II, Sopot 1999, str. 316 i nast./ stanowi, jak następuje:

1. Stosownie do postanowień Artykułu 5, zgłoszenia celnego może dokonać każda osoba będąca w stanie przedstawić, bezpośrednio lub przez pośrednika, właściwym organom celnym towar, którego dotyczy zgłoszenie, jak również wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest niezbędne dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towar jest zgłaszany.

2. Jednakże:

a/ kiedy przyjęcie zgłoszenia celnego nakłada na określoną osobę szczególne obowiązki, zgłoszenie to powinno zostać dokonane przez tę osobę lub w jej imieniu;

b/ zgłaszający do odprawy powinien mieć swoją siedzibę we Wspólnocie.

Jednakże warunek posiadania siedziby we Wspólnocie nie dotyczy osób, które:

- dokonują zgłoszenia do procedury tranzytowej lub odprawy czasowej,

- zgłaszają towary sporadycznie, o ile organy celne uznają to za uzasadnione.

3. Postanowienia ustępu 2 punkt b/, nie stanowią przeszkody dla stosowania przez kraje członkowskie postanowień umów dwustronnych zawartych z innymi krajami lub zwyczajowo stosowanymi praktykami o podobnym skutku, pozwalającymi osobom z wymienionych krajów dokonywać zgłoszenia celnego na obszarze tych krajów członkowskich, z zastrzeżeniem wzajemności.

Należy stwierdzić, że powołany wyżej przepis odpowiada postanowieniom art. 66 Kodeksu celnego, natomiast art. 5 Kodeksu Celnego Wspólnoty ma swój odpowiednik w art. 253 Kodeksu celnego.

Tak więc z powołanych przepisów wspólnotowych nie wynikają ograniczenia podmiotowe, na które powołuje się Prezes GUC.

Na rozprawie w dniu 14 lutego 2001 r. Sąd zobowiązał strony do przedstawienia praktyki organów celnych w innych krajach w tym zakresie. Strony przedstawiły rozbieżne stanowiska co do rozumienia art. 5 i 64 Kodeksu Celnego UE. Przedstawiciel Prezesa GUC na rozprawie w dniu 6 czerwca 2001 r. oświadczył, że Prezesowi GUC nie jest znana praktyka organów celnych krajów Unii Europejskiej na temat funkcjonowania tych przepisów (...).

Odnosząc się do uregulowań zawartych w Układzie Europejskim ustanawiającym stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi /Dz.U. 1994 nr 11 poz. 38 ze zm./, należy zauważyć, że art. 7 tego Układu zobowiązuje strony układu do stopniowego wprowadzenia wolnego handlu zgodnie z postanowieniami Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu /czyli GATT/. Ponadto zgodnie z art. 70 tego Układu Wspólnota zobowiązała się udzielić Polsce pomocy technicznej m.in. w zakresie dostarczania informacji dotyczącej zbliżania przepisów prawnych.

Omawiając instytucje Kodeksu celnego A. Drwiłło podkreślił, że polskie prawo celne opiera się m.in. na zasadzie wolności obrotu handlowego z zagranicą /op. cit. str. 31 i in./.

Zasadę liberalizacji handlu międzynarodowego przyjął Układ Ogólny w sprawie Taryf Celnych i Handlu /GATT/ z 30 października 1947 r., do którego Polska przystąpiła z dniem 18 października 1967 r.

Zasadę tę potwierdza w dokumencie końcowym z 1994 r. Runda Urugwajska GATT i Światowa Organizacja Handlu /WTO/, działająca od 1 stycznia 1995 r. Polska jest sygnatariuszem umowy z dnia 15 kwietnia 1994 r. ustanawiającej WTO i ratyfikowała ją 31 lipca 1995 r. /Dz.U. nr 98 poz. 483 i 484/.

Należy zauważyć, że wówczas gdy zamiarem ustawodawcy są wyłączenia o charakterze podmiotowym, to znajduje to swój wyraz w redakcji przepisu.

Przykładowo: pozwolenie na prowadzenie składu celnego /art. 105 par. 5 pkt 1 Kodeksu celnego/ i pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego /art. 154 pkt 1 Kodeksu celnego/ udzielane są tylko osobom krajowym.

Inne ograniczenia zasady wolności obrotu handlowego z zagranicą wynikają z odrębnych aktów ustawowych, np.:

1/ ustawa z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny /Dz.U. nr 157 poz. 1027/,

2/ ustawa z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych /Dz.U. nr 157 poz. 1028/,

3/ ustawa z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem na polski obszar celny niektórych towarów tekstylnych i odzieżowych /Dz.U. nr 157 poz. 129/.

Z powyższego wynika, że wyłączeń podmiotowych i różnych ograniczeń nie można domniemywać. Wyłączenia i ograniczenia stanowią materię ustawową i nie podlegają wykładni rozszerzającej.

Odnośnie stwierdzenia Prezesa GUC, że zgodnie z art. 64 par. 1 Kodeksu celnego zgłoszenie celne powinno być dokonane przez zgłaszającego na właściwym formularzu, zgodnie ze wzorem przewidzianym do objęcia towaru określoną procedurą celną /Prezes GUC powołał się w tym zakresie na wydane przez siebie zarządzenie z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych - M.P. nr 72 poz. 690/, należy zauważyć, że zarządzenie to utraciło moc z dniem 1.01.2000 r. zgodnie z par. 245 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. /Dz.U. nr 104 poz. 1193/, czyli nie obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Ponadto należy stwierdzić, że przedmiotowe zarządzenie nie mogło być również podstawą prawną decyzji Dyrektora Urzędu Celnego Port Lotniczy w W. z dnia 9 czerwca 1999 r., ponieważ zgodnie z art. 93 ust. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. zarządzenia nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji wobec obywateli, osób prawnych i innych podmiotów.

Z uwagi na powyższe brak jest podstaw by odnieść się do wywodów Prezesa GUC poczynionych na podstawie art. 64 Kodeksu celnego i zarządzenia Prezesa GUC z dnia 23.09.1997 r.

Reasumując, należy stwierdzić, że ani z przyjętych przez Polskę zobowiązań międzynarodowych w sprawach celnych, ani z przepisu art. 66 par. 3 w zw. z art. 3 par. 1 pkt 11 lit. "b" ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ nie wynika, że podmiot gospodarczy, mający siedzibę na obszarze Unii Europejskiej, nie może skutecznie udzielić pisemnego upoważnienia agencji celnej do wykonywania czynności przedstawiciela pośredniego w rozumieniu art. 253 par. 2 pkt 2 /lub art. 253 par. 3 pkt 1/ powołanego wyżej Kodeksu celnego, a w szczególności do dokonania zgłoszenia celnego, jako zgłaszającego, na podstawie art. 66 par. 1 cyt. Kodeksu.

Z powyższych względów, ponieważ stanowiąca podstawę zaskarżonej decyzji wykładnia, w szczególności przepisy art. 66 par. 3 ustawy - Kodeks celny jest błędna, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł jak w sentencji wyroku.