Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2723/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 57, art. 134, art. 182, art. 183, art. 184, art. 189, art. 204
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 106, art. 142
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 90, art. 91
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 15
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 5 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 627/22 w sprawie ze skargi X w [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek A sp. z o.o. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 14 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 627/22, oddalił skargę X w [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Starosta [...] decyzją z dnia 6 października 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 89, 92 i 93 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z art. 26 i 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A sp. z o.o. na inwestycję pn.: "Budowa instalacji energetycznego wykorzystania frakcji palnych uzyskiwanych z przetwarzania odpadów w [...]" na działkach ewidencyjnych nr: [...] i [...] w obrębie [...], obejmującej swoim zakresem realizację: głównego budynku procesowego, w skład którego wchodzą: hala rozładunku, hala bunkra, kotłownia IOS wraz z kominami, maszynownia, nastawnia, sprężarkownia, pomieszczenie elektryczne, skraplacze; wiaty żużla, budynku portierni, pompowni przeciwpożarowej, budynku odzieży ochronnej, stacji uzdatniania wody, stacji i pompowni oleju rozruchowego, chłodni wentylatorowej, agregatu diesla, silosu wapna hydratyzowanego i węgla aktywnego wraz ze zbiornikiem, silosów na pyły i popioły lotne, osadnika, stacji wody amoniakalnej, zbiornika wody przeciwpożarowej, pompowni ścieków sanitarnych, pompowni ścieków deszczowych, zbiornika na ścieki deszczowe, separatora substancji ropopochodnych, zbiornika bezodpływowego na ścieki przemysłowe, stanowiska do mycia i dezynfekcji kół, wagi samochodowej, estakady technologicznej, stacji dezodoryzacji, zbiornika na ścieki z odwróconej osmozy oraz dojazdów, dojść, placów manewrowych i parkingu (4 mp.).

Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania X, decyzją z dnia 16 marca 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...]. Organ odwoławczy ocenił, iż projekt budowlany jest zgodny z uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 29 września 2005 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego MIASTO [...] - [...]" (m.p.z.p.). Wskazał, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.Dz.U.2016.71), mającym zastosowanie zgodnie z § 4 (przepisy przejściowe) aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839), jako instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznego przekształcania odpadów, krakingu odpadów, fizykochemicznej obróbki odpadów. Na realizację przedsięwzięcia inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta [...] z 8 kwietnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, w stosunku do której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wydało rozstrzygnięcie z 23 maja 2016 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego. Ten akt organu drugiej instancji nie został zaskarżony. Niemniej jednak decyzja Burmistrza Miasta [...] z 8 kwietnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, była przedmiotem kontroli SKO w Nowym Sączu w trybie postępowania nieważnościowego, które zakończyło się decyzją z 18 grudnia 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności. Organ ten po analizie wniosku strony skarżącej X o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją utrzymał ją w mocy, o czym orzekł w rozstrzygnięciu z 5 kwietnia 2018 r. SKO w Nowym Sączu oceniło w przedmiotowych postępowaniach kwestie wydania dla tej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, z rażącym naruszeniem art. 38a ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zajmując jednoznaczne stanowisko co do braku podstaw do zaliczenia jej do instalacji wymienionych w tym przepisie. Powyższe potwierdzono w piśmie Dyrektora Departamentu Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego, a więc organu uprawionego w zakresie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami i regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Oceniając wydaną decyzję Starosty z 6 października 2021 r., organ zwrócił uwagę na uchylenie ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw przepisu art. 38a ustawy o opadach, zgodnie z którym jeżeli instalacja przeznaczona do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, odmawia się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę, pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów w tej instalacji. Zdaniem organu odwoławczego taki stan prawny miał istotne znaczenie przy procedowaniu pozwolenia na budowę omawianej inwestycji i tym bardziej nie dawał żadnych podstaw w ww. kwestii do negatywnego rozpatrzenia wniosku inwestora z 17 grudnia 2020 r. Wykonując ciążący na organie obowiązek wynikający z zasady dwuinstancyjności postępowania i art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb, organ odwoławczy stwierdził zgodność opracowanego dla przedmiotowej inwestycji projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta [...] z 8 kwietnia 2016r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, w tym w zakresie jej lokalizacji, parametrów technicznych, wymagań dotyczących ochrony środowiska. W ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w pkt VII (str. 7) nałożono obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzasadnienie tego warunku znajduje się na stronie 23 decyzji. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska przez istotną zmianę instalacji rozumie się taką zmianę sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko - art. 3 pkt 7. Najlepsza technika oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości (art. 3 pkt 10c). Oddziaływanie na środowisko to również oddziaływanie na zdrowie ludzi (art. 3 pkt 11). Przez ochronę środowiska rozumie się pojęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności na: a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom, c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego (art. 3 pkt 13). Z analizy porównawczej danych dotyczących podstawowych parametrów inwestycji zawartych w obu raportach oddziaływania na środowisko – tj. z roku 2015 i z roku 2020 wynika zdaniem organu, że planowana inwestycja nie zwiększa tego oddziaływania, zatem dopuszczalna jest realizacja inwestycji w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta [...] z 8 kwietnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ponownej oceny oddziaływania. Organ wskazał, że analizie poddano parametry inwestycji przedstawione w obu raportach oddziaływania na środowisko i stwierdzono brak różnic. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie, po wcześniejszym uzyskaniu opinii Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji energetycznego wykorzystania frakcji palnych uzyskiwanych z przetwarzania odpadów w [...]". W uzasadnieniu RDOŚ w Krakowie odniósł się do zmian w stosunku do określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 8 kwietnia 2016 r. stwierdzając jednocześnie, że proponowane rozwiązania techniczne i organizacyjne zapewniają minimalizację oddziaływania przedsięwzięcia na komponenty środowiska i zdrowie ludzi. Wojewoda wskazał, że nie dopatrzył się błędów w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem postanowienia uzgadniającego, zaś w ramach niniejszego postępowania nie jest organem uprawionym do oceny postanowienia uzgadniającego pod kątem szczegółowych uregulowań merytorycznych w nim zawartych. W ocenie organu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie wydając postanowienie uzgadniające, w myśl art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. ocenił całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, wskazując przesłanki, które wziął pod rozwagę. Postanowienie określone w art. 90 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zakresie kwestii środowiskowych wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę i praktycznie tę decyzję w odniesieniu do rozstrzygniętych w postanowieniu zagadnień kształtuje. Organ rozpatrujący odwołanie od wydanego pozwolenia na budowę bada więc, czy inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w postanowieniu w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia i jeżeli nie ma w tym zakresie wątpliwości, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia jest niezaskarżalne z powodu wyłączenia stosowania odnośnie do niego dyspozycji art. 106 § 5 k.p.a., niemniej nie może to oznaczać, że postanowienie to zostało wyłączone z kontroli instancyjnej. Możliwość kwestionowania tego postanowienia jest bowiem dostępna dla stron postępowania prowadzonego w przedmiocie pozwolenia na budowę w toku złożenia odwołania od decyzji organu I instancji (art. 142 k.p.a.). Fakt, że organ odwoławczy rozpoznający odwołanie od decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę w ramach kontroli instancyjnej zobowiązany jest poddać analizie zarzuty dotyczące postanowienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, nie oznacza, że jego właściwość rzeczowa w tym zakresie odpowiada działaniu organu współdziałającego, który rozstrzyga o warunkach środowiskowych realizacji przedsięwzięcia.

Przechodząc dalej do wypełnienia dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zawarte w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzone kontrolowaną decyzją uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności, projekt spełnia wymagania: § 12, ponieważ odległość projektowanych budynków od granicy działki przekracza 4 m; § 13, ponieważ budynek nie przesłania żadnych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w innych obiektach; § 19-21, ponieważ zaprojektowano parking dla obsługi budynku przemysłowego z zachowaniem wymaganych odległości i wymiarów miejsc postojowych, a ze względu na funkcje produkcyjną planowanej inwestycji nie przewidziano zatrudnienia osób niepełnosprawnych; § 271-273, ponieważ projekt opracowano zgodnie z wymaganiami operatu ochrony pożarowej. Projekt budowlany jest kompletny w rozumieniu art. 34 Prawa budowlanego, bowiem zawiera projekt zagospodarowania terenu opracowany na kopii mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę, który opracował tę mapę – sporządzonej w skali 1:500, w oparciu o operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co zostało potwierdzone odpowiednimi pieczęciami na tej mapie i opatrzone podpisem osoby działającej z upoważnienia Starosty [...]. Ponadto Wojewoda wskazał, że omawiany projekt budowlany zawiera projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektów budowlanych, jego charakterystykę energetyczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W projekcie budowlanym znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Przedmiotowy projekt budowlany sporządzony został i sprawdzony przez osoby uprawnione, legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi i aktualnymi na dzień sporządzenia i sprawdzenia projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany zawiera wymagane opinie i uzgodnienia związane z planowaną inwestycją. Dokumentacja projektowa została uzgodniona z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag pod względem zgodności z wymogami ochrony przeciwpożarowej oraz uzgodniona z rzeczoznawcą do spraw sanitarno-higienicznych bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Ponadto w projekcie znajduje się: Dokumentacja geologiczno-inżynierska i decyzja Starosty [...] z 20 kwietnia 2017 r., o zatwierdzeniu tej dokumentacji; pismo Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 19 kwietnia 2017 r., Nr [...], o akceptacji lokalizacji komina o wysokości całkowitej 50 m n.p.t.; decyzja Burmistrza Miasta [...] z 21 stycznia 2020r., o zezwoleniu na usunięcie drzew rosnących na działkach nr: [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...]. Odnosząc się do kompletności projektu budowalnego, w tym konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego dla przedmiotowej inwestycji, organ wyjaśnił, iż nie jest ono wymagane ze względu na zastosowane rozwiązania. Inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na obszary chronione wyznaczone na podstawie ustawy o ochronie przyrody, a tym bardziej na obszar Natura 2000 tj. [...] z dopływami ([...]), którego granica położona jest w odległości około 1,2 km w kierunku północnowschodnim od planowanej inwestycji. Teren przedsięwzięcia znajduje się poza granicami głównych zbiorników wód podziemnych, poza obszarami narażonymi na niebezpieczeństwo wystąpienia powodzi oraz poza strefami ochronnymi wyznaczonymi dla ujęcia wód. Zarówno w raporcie z grudnia 2020 r. oraz postanowieniu RDOŚ w Krakowie uzgadniających przedmiotową inwestycję stwierdzono, iż przedsięwzięcie spełnia wymogi z zakresu ochrony środowiska gruntowo-wodnego oraz nie będzie miało negatywnego wpływu na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych wyznaczonych dla jednolitych części wód i obszarów chronionych tj. jednolitej części wód powierzchniowych "[...]" o kodzie [...] oraz jednolitej części wód powierzchniowych nr [...] o kodzie [...]. Z przedmiotowego raportu oraz ocen dokonanych w postanowieniu RDOŚ w Krakowie wynika, że eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia wartości dopuszczalnych hałasu na terenach chronionych pod względem akustycznym. Zasięg izolinii oddziaływania hałasu o wartości 55dB(A) w porze dziennej oraz 45 dB(A) w porze nocnej będzie się mieścił w granicach terenów przemysłowych, nie obejmując swoim zasięgiem terenów zabudowy mieszkaniowej. Niemniej jednak ze względu na zapisy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji oraz bliską około 100 m lokalizację terenów mieszkalnych w postanowieniu RDOŚ w Krakowie została podtrzymana konieczność wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie dotrzymania standardów akustycznych. Zaznacza się również, iż inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co odpowiada dyspozycji art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Po dokonaniu analizy zatwierdzonego projektu budowlanego zaskarżoną decyzją organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń w zakresie wypełnienia przez organ I instancji obowiązków wynikających z dyspozycji art. 35 ust. 1 Pb, a samo rozstrzygnięcie Starosty [...] nr [...] z 6 października 2021 r., spełnia wymagania, o których mowa w art. 107 k.p.a., a w szczególności posiada obszerne i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Projekt budowlany dla tej inwestycji wbrew stanowisku ww. strony skarżącej został opracowany w sposób zapewniający osiągnięcie poziomu ochrony środowiska zgodnego z wymogami Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2019/2010 z dnia 12 listopada 2019 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w odniesieniu do spalania odpadów - nr C (2019)7987. Przyjęta technologia spalania rusztowego przy zastosowanych rozwiązaniach określonych w projekcie budowlanym spełnia wymogi BAT. Powyższe potwierdza również w postanowieniu RDOŚ w Krakowie uzgadniającym tę inwestycję ponadto wskazano, iż instalacja ta funkcjonuje w różnych miastach Europy i technologia jest tak opracowana, że na etapie oceny oddziaływania na środowisko w raporcie wykazano brak negatywnego oddziaływania na środowisko. Zawarte w raporcie obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń wykazały, że dla przyjętego systemu oczyszczania spalin tj. metoda półsucha, filtr tkaninowy (workowy), SNCR, oraz przy zastosowaniu przewidzianych w raporcie rozwiązań ograniczających emisję zanieczyszczeń z pozostałych źródeł na terenie zakładu, eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu poza granicami terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Dodano również w ww. postanowieniu, iż jak wynika z przedstawionych obliczeń, oddziaływanie skumulowane ITPO nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych wartości stężenia zanieczyszczeń na poziomie terenu ani na wysokości zabudowań. Według oceny organu odwoławczego niezasadne są zastrzeżenia strony skarżącej odnośnie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wykonanego na potrzeby ponownej oceny oddziaływania na środowisko, stanowiącego część materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Dokument ten spełnia bowiem wymogi określone w art. 66 i art. 67 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie kierującego zespołem sporządzającym raport o treści wskazanej w art. 74a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Raport musiał zostać zatem przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu w sprawie wydania postanowienia uzgadniającego i decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu odwoławczego w postanowieniu uzgadniającym w sposób prawidłowy zostały zdefiniowane warunki realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia zapewniające ochronę środowiska, w tym w kwestii wpływu planowanej inwestycji na klimat. Przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, objęła również tę kwestię, o czym świadczą zapisy na stronie 12 postanowienia uzgadniającego realizację przedsięwzięcia RDOŚ w Krakowie z dnia 23 sierpnia 2021 r. W zakresie podważonej przez stronę skarżącą efektywności energetycznej przedmiotowej instalacji inwestor złożył obszerne wyjaśnienia co do których – jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych do ich kwestionowania, gdyż co do zasady za rozwiązania technologiczne odpowiada autor projektu.

Skargą X w [...] zaskarżyło powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 35 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego; art. 35 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego wz. z art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku; art. 35 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego wz. z art. 33 ust. 1 ustawy o odpadach; art. 35 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego wz. z art. 66 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku oddalającego skargę stwierdził, że organ przeprowadził prawidłową kontrolę przedmiotowej inwestycji w zakresie jej zgodności z planem miejscowym. Przede wszystkim organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasto [...] – plan 4, jako mającą być realizowaną w terenach oznaczonych jako 8.PP, w którym to terenie jako przeznaczanie podstawowe przewidziano produkcję, składowanie i magazynowanie i dla którego to terenu, zgodnie z zapisem zamieszczonym w § 3 ust. 11 planu opuszcza się realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (planowana inwestycja należy to tej kategorii przedsięwzięć). Organ dokonał też kontroli w zakresie zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz wymaganej planem powierzchni biologicznie czynnej. Organ wskazuje także na wymaganą przepisami techniczno-budowlanymi dostępność działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym do drogi publicznej oraz wymaganą planem ilością miejsc postojowych. Ocenie organu poddana została też zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności wymaganiami określonymi w decyzji Burmistrza Miasta [...] z 8 kwietnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, która to ocenia dokonana została w sposób obszerny i szczegółowy. Organ poddał też analizie zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności, w zakresie zachowania wymaganej odległości zabudowy kubaturowej od granic działek sąsiednich oraz ochrony przeciwpożarowej. W końcu organ oceniał kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych zaniedbań czy zaniechań.

Ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w skardze Sąd wskazał, iż w przywołanych w tej skardze orzeczeniach nie wyrażono opinii prawnej, że tylko w obszarach objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o oznaczeniu O można prowadzić gospodarkę odpadami. Jak zasadnie wskazano, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r. II OSK 1553/16 " Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych. Z przepisów rozporządzenia wynika, że w projekcie rysunku planu miejscowego należy stosować podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów. W przypadku terenów infrastruktury technicznej przeznaczonych na gospodarowanie odpadami jest to symbol "O" i kolor ciemnoszary (pkt 7.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia). Nie oznacza to jednak, że tylko na tak oznaczonych terenach dopuszczalne jest gospodarowanie odpadami. Tego rodzaju wąska wykładnia przepisów rozporządzenia prowadziłaby do nieuzasadnionego ograniczenia zarówno władztwa planistycznego gminy, jak i swobody działalności gospodarczej. Oznaczałaby bowiem, że gospodarowanie odpadami możliwe jest tylko na terenach oznaczonych symbolem O, a więc tylko w ściśle określonych i z góry przewidzianych miejscach. Nie ulega zaś wątpliwości, że tego rodzaju działalność dopuszczalna jest na terenach przewidzianych w planach miejscowych w sposób ogólny na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną. Symbolem "O" oznaczane są zaś przede wszystkim tereny, na których to dana gmina ma zamiar prowadzić gospodarkę odpadami lub, na których zamierza umożliwić innym podmiotom prowadzenie gospodarki odpadami, np. w formie składowiska odpadów, spalarni odpadów lub regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych. Nie można jednak przyjąć, że gospodarka odpadami może być prowadzona wyłącznie na terenach oznaczonych w planie literą O". W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2018 r. II SA/Gd 208/18, wskazano natomiast, że "z unormowań obowiązującego prawa nie wynika bowiem by gospodarka odpadami mogła być prowadzona jedynie na terenach wyraźnie na ten cel w planie przeznaczonych. Przepisy ustawy nie wprowadzają wymogu zawarcia w planie postanowień nawet co do położenia składowiska odpadów, a lokalizowanie takiego składowiska nie wymaga obowiązkowo sporządzenia planu miejscowego; w przypadku braku planu, składowisko odpadów może bowiem powstać na podstawie ustaleń decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwzględnieniem szczególnych wymogów wniosku, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.)". Sąd wskazał, że w pełni podziela poglądy wyrażone w ww. orzeczeniach. Podniósł, iż nie budzi wątpliwości, że zgodność z planem wykazuje przedsięwzięcie, które nie jest projektowane jako miejsce składowania odpadów, ale budowa instalacji energetycznego wykorzystania frakcji palnych uzyskiwanych z przetwarzania odpadów (jest to cel produkcyjny), w terenach dla których jako przeznaczenie podstawowe plan miejscowy przewiduje między innymi produkcję i dla których zapis zamieszczony w § 3 ust. 11 tego planu opuszcza realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - to jest przedsięwzięć jakim jest przedmiotowe zamierzenie. Co do zgodności projektu budowlanego z zapisem zamieszczonym w § 4 pkt 4 lit. e (powoływany w skardze zapis § 4 pkt 3 lit. e w aktualnym stanie prawnym nie istnieje) Sąd zaznaczył, że stanowi on, że obowiązuje zakaz realizacji zbiorników szczelnych, okresowo wybieralnych dla gromadzenia ścieków bytowych i gospodarczych, za wyjątkiem wymienionych w ustaleniach szczegółowymi niniejszego planu terenów budownictwa mieszkaniowego, gdzie dopuszcza się do czasu wybudowania kanalizacji sanitarnej, realizację nowych i wykorzystanie istniejących zbiorników szczelnych. Zapis ten dotyczy zakazu lokalizacji zbiorników dla gromadzenia ścieków bytowych i gospodarczych. Plan miejscowy pojęć tych nie definiuje. Sięgnąć więc w ocenie Sądu należy pod definicje zamieszczone w ustawach. Zgodnie natomiast z definicją zamieszczoną w art. 16 pkt 62 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 z późn. zm.). ścieki bytowe to ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące z tych budynków. Natomiast zgodnie z art. 16 pkt 64 cieki przemysłowe to ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. Pojęcia ścieki gospodarcze ustawa ta nie definiuje ani się nim nie posługuje. Pojęciem tym nie posługuje się też stawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 888 z późn. zm.). Należy więc zdaniem Sądu uznać, że ścieki o których mowa w tym przepisie to ścieki których definicja została wyżej przytoczona (ścieki bytowe) i inne ścieki (bliżej niezidentyfikowane) które jednakże nie są ściekami przemysłowymi ani też wodami opadowymi czy roztopowymi, bo o nich także mowa w art. 16 pkt 62 ustawy Prawo wodne. Kwestionowane w skardze rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym a dotyczące gromadzenia ścieków w zbiornikach bezodpływowych w aspekcie zapisu zamieszczonego w § 4 pkt 4 lit. e planu nie budzą wątpliwości. Dotyczą one bowiem ścieków zaliczanych do ścieków produkcyjnych oraz wód opadowych i roztopowych a nie ścieków bytowych i gospodarczych.

Zarzut niemożności spełnienia przez zamierzenie wymogu zawartego w § 4 pkt 6 lit b planu miejscowego (nakaz wywozu odpadów do miejskiego zakładu utylizacji) z uwagi na brak posiadania przez ten zakład pozwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów o kodach 19 01 07*, 19 01 12, 19 01 15* jest zdaniem Sądu nieweryfikowalny – sąd nie ma bowiem prawnych instrumentów do badania zakresu możliwości działalności tego przedsiębiorstwa tj. miejskiego zakładu utylizacji. Wskazać jednak zdaniem Sądu należy na zapis zamieszczony w § 4 pkt 6 lit a planu, zgodnie z którym usuwanie i utylizacja odpadów odbywać się będzie zgodnie z zasadami określonymi w programie gospodarki odpadami sporządzonym dla miasta, z uwzględnieniem selektywnej zbiórki odpadów. Zarzut niemożności spełnienia przez zamierzenie gospodarcze tego wymogu nie został w skardze sformułowany.

Zarzuty nierzetelnej i niepełnej analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na klimat oraz niezgodność planowanej inwestycji z wojewódzkim planem gospodarki odpadami oraz braku porównania z najlepszymi dostępnymi technikami BAT w zakresie obliczenia efektywności energetycznej instalacji, wychodzą w ocenie Sądu poza kontrolę jaką organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje w ramach udzielonych mu kompetencji, które określa przepis art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane, w konsekwencji nie podlegają kontroli sądu oceniającego legalność decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Zarzut naruszenia w tym zakresie art. 35 ust 1 pkt 1 lit b ustawy jest zdaniem Sądu bezzasadny. Organ kontroli projektu budowlanego dokonuje w tym zakresie, jeżeli było ono przedmiotem ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w aspekcie tej decyzji a nie w każdym możliwym do wyobrażenia aspekcie. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd oddalił skargę.

Skargą kasacyjną X w [...] zaskarżyło powyższy wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na podstawie:

1) art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), wskazując obrazę prawa materialnego mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a to § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) w zw. z art. 35 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego w zw. z art. poprzez jego niewłaściwą wykładnię dopuszczającą lokalizację spalarni odpadów na terenach oznaczonych jako tereny przemysłowe - "8.PP";

2) art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. wskazując obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w zakresie zarzutów naruszenia art. 35 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego.

Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący wnosząc skargę kasacyjną zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna, po doręczeniu odpisu tej skargi, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Odnosząc się do pierwszego podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez niewłaściwą wykładnię § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego (omyłkowo przywołanego w skardze kasacyjnej jako art. 35 pkt 1 lit a) dopuszczającą lokalizację spalarni odpadów na terenach oznaczonych jako tereny przemysłowe - "8.PP" w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że stosownie do treści ww. przepisu ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W ocenie strony skarżącej lokalizacja przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie instalacji energetycznego wykorzystania frakcji palnych uzyskiwanych z przetwarzania odpadów w [...] na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie [...] nie spełnia wymogu zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] - [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 29 września 2005 r. nr [...]. Podnosząc powyższy zarzut skarżące X wskazuje, iż projektowana instalacja nie ma charakteru produkcyjnego, nie jest magazynem ani składem, zatem jej lokalizacja jest niezgodna z podstawowym przeznaczeniem przewidzianym w miejscowym planie, a ponadto stanowi szczególny rodzaj działalności związanej z gospodarką odpadami, który wymaga lokalizacji na terenie oznaczonym literą "O" stosownie do treści § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z wyrażonym powyżej stanowiskiem w okolicznościach tej sprawy nie można się zgodzić.

Przede wszystkim nie można podzielić argumentacji strony skarżącej sprowadzającej się do zawężającej wykładni przywołanego powyżej § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z treścią Załącznika nr 1 do tego rozporządzenia, ograniczającej możliwość lokalizacji inwestycji związanych z gospodarowaniem odpadami wyłącznie do terenów oznaczonych w planach miejscowych symbolem "O". Zwrócenia uwagi wymaga, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, stanowiąc jedynie, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Jak podnosi się natomiast w orzecznictwie, Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określał jedynie podstawowe oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego nie wyłączając jednocześnie możliwości wprowadzenia w projekcie planu innych oznaczeń przeznaczenia terenów - wyrok NSA z 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08. W żaden sposób nie ograniczał natomiast możliwości prowadzenia działalności gospodarczej związanej z gospodarowaniem odpadami wyłącznie do terenów oznaczonych w planach miejscowych symbolem "O". Za słuszny uznać zatem należy wyrażony w tym zakresie w zaskarżonym wyroku, oparty o dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podgląd, iż prezentowana przez stronę skarżącą wykładnia § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. prowadziłaby do nieuzasadnionego ograniczenia przysługującego gminie władztwa planistycznego jak i swobody działalności gospodarczej. Przyjęcie bowiem wykładni forsowanej przez autora skargi kasacyjnej, w związku z brakiem ustalenia przez Radę Miasta [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] - [...] jakichkolwiek terenów oznaczonych symbolem "O", prowadziłoby bowiem w istocie do zakazu prowadzenia na całym terenie objętym tą uchwałą jakiejkolwiek działalności wiązanej z gospodarowaniem odpadami, z czym nie można się zgodzić.

Przechodząc w tym kontekście do oceny zgodności spornej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycyjnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] - [...] stwierdzić należy, iż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę w niniejszym składzie, planowana przez A sp. z o.o. na działkach nr [...] i [...] działalność związana z energetycznym wykorzystaniem frakcji palnych uzyskiwanych z przetwarzania odpadów mieści się w pojęciu "działalności gospodarczej", a zatem jej lokalizacja jest zgodna z zawartym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] - [...] podstawowym przeznaczeniem tych terenów, tj. terenów działalności produkcyjnej o wysokiej intensywności - produkcja, składowanie i magazynowanie (teren 8.PP). Przede wszystkim zwrócenia uwagi wymaga, że dla terenów oznaczonych symbolem 8.PP ww. plan miejscowy nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnej formy prowadzenia produkcyjnej działalności gospodarczej. Należy w związku z tym podzielić wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko, zgodnie z którym planowane przedsięwzięcie polegające na termicznym przekształceniu i energetycznym wykorzystaniu frakcji palnych odpadów z odzyskiem wytworzonej energii należy zaliczyć do działalności produkcyjnej. W instalacji termicznego przekształcania odpadów wytwarzana jest bowiem energia elektryczna i cieplna. Mając natomiast na względzie, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zwrócenia uwagi wymaga, że w Rozdziale II miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] - [...], zatytułowanego "Ustalenia dla wszystkich terenów objętych planem", w § 3 pkt 11 na terenach oznaczonych symbolami od 1 UC do 3 UC, 14 UC, 15 Uc oraz PP/Uc, PPn, PP i PS dopuszczono realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wprowadzając jednocześnie zakaz realizacji takich przedsięwzięć na pozostałym obszarze za wyjątkiem zakładów górniczych wydobywania kopalin otworami wiertnicznymi (z wyjątkiem wydobywania węglowodorów) oraz obiektów i sieci infrastruktury technicznej, w tym komunikacji. W tych okolicznościach lokalizację spornej inwestycji uznać należało za zgodną z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podnoszony w związku z powyższym w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 35 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego nie zasługiwał na uwzględnienie.

Nie mógł także odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w zakresie zarzutów naruszenia art. 35 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego.

W pierwszej kolejności zwrócenia uwagi wymaga, że zarzut ten jest niezrozumiały w zakresie, w jakim odwołuje się do art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten określa bowiem jedynie wymogi formalne, jakie powinna spełniać skarga do sądu, i nie określa żadnych wytycznych w oparciu o które sąd rozpoznaje ten środek zaskarżenia.

Odnosząc się natomiast do istoty omawianego zarzutu wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku – aczkolwiek lakonicznie – to jednak odniósł się do kwestii dokonanej przez organ oceny przedmiotowego projektu w zakresie wymogów ochrony środowiska, stwierdzając, iż nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych zaniedbań czy zaniechań (str. 21 i 22 uzasadnienia). Sąd pierwszej instancji podzielił tym samym wyrażone w tej kwestii w zaskarżonej decyzji stanowisko, co w okolicznościach tej sprawy uznać należało za wystarczające. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia została uzgodniona – po wcześniejszym uzyskaniu opinii Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] - przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2021 r. wydanym na podstawie art. 90 oraz art. 91 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm., dalej: u.i.o.ś.). W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle powołanych przepisów sformułowane zostało stanowisko, zgodnie z którym postanowienie określone w art. 90 ust. 1 u.i.o.ś. w zakresie kwestii środowiskowych wiąże organ wydający decyzję w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji i praktycznie tę decyzję w odniesieniu do rozstrzygniętych w postanowieniu zagadnień kształtuje. Postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia jest niezaskarżalne z powodu wyłączenia stosowania odnośnie do niego dyspozycji art. 106 § 5 k.p.a. (art. 90 ust. 8 u.i.o.ś.), niemniej nie może to oznaczać, że postanowienie to zostało wyłączone z kontroli instancyjnej. Możliwość kwestionowania tego postanowienia jest bowiem dostępna dla stron postępowania prowadzonego w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji w toku złożenia odwołania od decyzji organu I instancji (art. 142 k.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podniósł, że możliwości działania organu architektoniczno-budowlanego wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę w zakresie kontroli postanowienia wydanego na podstawie art. 90 ust. 1 u.i.o.s. są o tyle ograniczone, że organ ten nie może wchodzić sam w kompetencje organów badających oddziaływanie inwestycji na środowisko ani też ich zastępować. Stanowisko to należy uznać za słuszne bowiem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest wyspecjalizowanym organem ochrony środowiska, a zatem polemika z ustalonymi przez niego warunkami realizacji inwestycji nie może sprowadzać się do ogólnego zakwestionowania zajętego przez niego stanowiska. Dokonując zatem w ograniczonym zakresie oceny ww. postanowienia Wojewoda uznał, iż nie dopatrzył się błędów w postępowaniu, które zakończyło się jego wydaniem, a które powodowałyby, iż wydana w oparciu o uzgodnienie środowiskowe decyzja o pozwoleniu na budowę byłaby niezgodna z przepisami prawa. Stanowisko to nie zostało natomiast skutecznie zakwestionowane przez stronę skarżącą. Słusznie w tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego (omyłkowo przywołanego w skardze kasacyjnej jako art. 35 pkt 1 lit. b).

Z przedstawionych przyczyn, uznając zarzuty postawione Sądowi pierwszej instancji za nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w pkt 1 sentencji wyroku oddalił skargę kasacyjną.

W pkt 2 sentencji wyroku oddalono wniosek uczestnika postępowania A sp. z o.o. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na brak podstawy prawnej do uwzględniania takiego wniosku. W postępowaniu przed NSA ustawodawca wprowadził zasadę finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną jest obowiązana zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji oddalający skargę lub skarżącego - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę (art. 204 p.p.s.a.). Natomiast ustawodawca nie uregulował podstawy prawnej dla zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestników postępowania kasacyjnego.