Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 968/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...][...] marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może stworzyć ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą spółkę i wyrządzić jej nieodwracalne szkody. Wskazała, że ponosi koszty z tytułu zaciągniętych kredytów inwestycyjnych, a na utrzymaniu jedynego członka zarządu pozostaje trójka dzieci.

Następnie skarżąca przy piśmie procesowym z dnia [...] maja 2017 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, nadesłała wyciąg z umowy nr [...] o kredyt inwestycyjny zaciągnięty przez spółkę w Banku Spółdzielczym w [...]. Z załączonego dokumentu wynika, że spółka zaciągnęła kredyt na okres 23 miesięcy od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] grudnia 2017 r., na refinansowanie kredy w NBP oraz kontynuowanie finansowania budowy czterech budynków mieszkalnych. Termin oddania obiektu budowlanego do użytkowania został określony na czerwiec 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa

w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na konieczności zapłaty kary administracyjnej. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd uznał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie, Spółka nie wyjaśniła w sposób przekonywujący i należyty dlaczego wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną, spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca ograniczyła się jedynie do wskazania, że konieczność zapłacenia nałożonej kary administracyjnej stworzy ryzyko utraty płynności finansowej. Ponadto przedstawiony przez skarżącą dokument – umowa kredytu inwestycyjnego nie uprawdopodobnia w sposób należyty możliwości wyrządzenia wskazanej przez spółkę znacznej szkody czy nieodwracalnych skutków. Brak jest choćby dokumentów świadczących o wprowadzeniu przez skarżącą rygorystycznej polityki finansowej lub o aktualnej kondycji finansowej spółki.

Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, iż wykonanie decyzji wymierzającej karę pieniężną nie prowadzi, co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie, bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie zapłacone kwoty z tytułu nałożenia kary pieniężnej zostają zwrócone.

W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącą twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz uzupełnieniu skargi są niewystarczające do stwierdzenia, że w sprawie zachodzić może ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie znajdują one bowiem pokrycia w jakichkolwiek dokumentach. Samo przedstawienie umowy kredytowej to za mało by przyznać skarżącej ochronę tymczasową. Bez znaczenia w tym zakresie jest również argument dotyczący dzieci pozostających na utrzymaniu wspólnika. Spółka nie wykazała, w jaki sposób zapłata wymierzonej kary wpłynie negatywnie na jej kondycję finansową. Sąd staje zatem na stanowisku, że w na podstawie przedstawionych twierdzeń nie można jednoznacznie stwierdzić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację, a zatem, czy sytuacja skarżącej uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.