Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 111/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 5, art. 13, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 1, art. 2, art. 32 ust. 1, art. 32a ust. 1 pkt 8, art. 34
journal: Dz.U. 2023 poz 1082
law: Ustawa z  dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j.)
article: art. 149 § 1 i § 1a
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w [...] do rozpoznania wniosku S. P. z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] na rzecz skarżącego S. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S. P. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2023 r. zwrócił się do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...], dalej: "Zarząd Okręgowy [...]", w trybie ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dalej: "u.d.i.p.", o udostępnienie:

1) uchwał Zarządu Okręgowego PZŁ podjętych w okresie od [...] stycznia 2021 r. do [...] grudnia 2023 r.;

2. protokołów z posiedzeń Zarządu Okręgowego PZŁ odbytych w okresie jak pkt. 1;

3. protokołów z kontroli podległych kół łowieckich przeprowadzonych przez organa upoważnione (w tym zespół kontroli i nadzoru) w okresie od [...] stycznia 2022 r. do chwili udzielenia odpowiedzi.

Zarząd Okręgowy PZŁ w odpowiedzi na ww. wniosek pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. wskazał, że żądany pełen zbiór dokumentów, obejmujących uchwały oraz protokoły posiedzeń Zarządu Okręgowego PZŁ za okres od [...] stycznia 2021 r. do [...] grudnia 2023 r. oraz protokoły z kontroli kół łowieckich realizowanych przez powołany zespół ds. kontroli kół, nie ma cech informacji publicznej w rozumieniu

art. 1 ust.1 u.d.i.p. ani art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie Zarządu Okręgowego PZŁ, żądany zbiór wszystkich uchwał

i protokołów zespołu ds. kontroli kół łowieckich, za wnioskowany okres traktowany jako całość, nie może stanowić informacji publicznej. Uchwały podejmowane przez Zarząd Okręgowy PZŁ nie dotyczą bowiem mienia Skarbu Państwa, a jedynie spraw wewnętrznych zrzeszenia, a żądane dokumenty nie należą do urzędowych.

Ponadto zaznaczył, że podejmowane uchwały przez Zarząd Okręgowy PZŁ mają charakter wewnętrzny i w większości, jako dotyczące zainteresowanych, zawierają dane osobowe.

Stwierdził, że ustawa o ochronie danych osobowych w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej są zawarte dane osobowe, stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stosując zasadę lex specialis derogat legi generali, w przypadku kolizji wspomnianych ustaw pierwszeństwo będzie miała ustawa o ochronie danych osobowych. To normy wynikające właśnie z tej ustawy będą miały pierwszeństwo,

a obowiązek udostępnienia informacji publicznej nie będzie mógł być egzekwowany. Zarząd Okręgowy PZŁ nie posiada zgody właścicieli danych na udostępnienie ich wnioskodawcy.

Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. S. P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego PZŁ w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1

i art. 21 u.d.i.p. Skarżący wniósł o nakazanie rozpatrzenia złożonego wniosku poprzez udzielenie informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

Uzasadniając wskazał, że skarżony organ należy do podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, posiada osobowość prawną,

a więc i zdolność sądową. Jako organ działający w oparciu o ustawę Prawo Łowieckie gospodaruje na majątku skarbu państwa, wykonując zadania z zakresu ochrony zwierzyny dzikiej, która na mocy ustawy Prawo Łowieckie stanowi własność ogólnonarodową, czyli jest własnością skarbu państwa.

Publicznoprawny charakter działalności Polskiego Związku Łowieckiego przesądza również o tym, że ten sam charakter mają koła łowieckie i pozostałe komórki organizacyjne PZŁ, stąd żądane od organu w niniejszej sprawie informacje stanowią informację publiczną. Zwrócił uwagę, że we wniosku z dnia [...] grudnia

2023 r. domagał się informacji o działalności kolegialnego gremium, jakim jest zarząd okręgowy. Zatem wniosek ten, jako dotyczący udzielenia informacji o charakterze publicznym i skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, podlegał rozpatrzeniu przez organ w trybie przewidzianym w u.d.i.p.

Skarżący podniósł, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 u.d.i.p. Natomiast przesłane mu w odpowiedzi na wniosek pismo informacyjne nie spełnia wymogów przewidzianych w tej ustawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] stycznia 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź

o umorzeniu postępowania.

Celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. Uwzględniając taką skargę sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania

w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Stosownie do art. 149 § 1b p.p.s.a., sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - także

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub

o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Natomiast, stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, sąd orzeka

o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przepisy p.p.s.a nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Zarządu Okręgowego PZŁ w zakresie rozpoznania wniosku strony skarżącej, złożonego

w trybie u.d.i.p.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając, czy organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności, Sąd uwzględnił, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie - pomimo istniejącego w tym zakresie ustawowego obowiązku - organ nie podjął w sprawie żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził wymagane postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem odpowiedniego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Konieczne jest natomiast ustalenie, że organ zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do podjęcia określonego działania, którego zaniechał.

W przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej należy zatem zbadać, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym

i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., nie budzi wątpliwości, że Polski Związek Łowiecki, Zarządy Okręgowe PZŁ oraz Koła Łowieckie są podmiotami zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne,

w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1082), dalej: "Prawo łowieckie", Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza natomiast ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami

w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej

i rybackiej (art. 1 Prawa łowieckiego). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią zaś własność Skarbu Państwa (art. 2 Prawa łowieckiego).

Na podstawie art. 34 Prawa łowieckiego ustawodawca przekazał PZŁ szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej; troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową

i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych

i innych zwierząt dziko żyjących; ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych; podejmowanie działań mających na celu zwalczanie i zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt łownych; realizację innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska.

Wymienione zadania mają charakter publiczny. W świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, PZŁ wykonuje zatem m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji RP obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 190/14, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 32/14, wyrok NSA z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3277/15; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne

w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zadania te, na podstawie art. 32a ust. 1 pkt 8 Prawa łowieckiego, wykonują także Zarządy Okręgowe, jako organy strukturalne PZŁ.

Zgodnie z § 98 Statutu PZŁ, do kompetencji Zarządu Okręgowego należy m.in.: nadzór nad kołami mającymi siedzibę na terenie okręgu i członkami niezrzeszonymi w kołach łowieckich zgodnie z właściwością określoną w § 5 ust. 3; realizowanie uchwał właściwych organów Zrzeszenia; zarządzanie, w ramach udzielonych pełnomocnictw, funduszami i majątkiem Zrzeszenia pozostającymi

w dyspozycji okręgu; opiniowanie projektów podziału obszaru województwa na obwody łowieckie i zmian granic tych obwodów w granicach okręgu; nadzór nad prowadzeniem gospodarki łowieckiej na terenie obwodów łowieckich położonych na terenie okręgu; współdziałanie z właściwymi organami administracji rządowej

i samorządowej w realizacji zadań zlecanych, w ramach obowiązującego prawa; współpraca z terenowymi organami administracji rządowej i samorządowej, właściwymi regionalnymi dyrekcjami Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe oraz organizacjami społecznymi w zakresie łowiectwa, ochrony przyrody i ochrony środowiska; inspirowanie porozumień i tworzenie wspólnych przedsięwzięć z administracją terenową Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe,

w tym w zakresie tworzenia rejonów hodowlanych.

Do kompetencji Zarządu należy poza tym: wydawanie niezbędnych zarządzeń

i instrukcji; prowadzenie monitoringu zwierzyny oraz rejestru łowieckich trofeów medalowych. Z § 120 Statutu PZŁ wynika zaś, że zrzeszenie może otrzymywać dotacje według zasad określonych w odrębnych przepisach, co oznacza, że w tym zakresie dysponuje środkami publicznymi. Tym samym, w świetle przepisów Prawa łowieckiego, ze względu na publiczny charakter realizowanych zadań, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., Zarząd Okręgowy PZŁ jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej.

Jak wskazuje utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne, podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy informacja ta ma związek z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można przyjmować, że jeśli taki podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia informacji. Jeśli informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji, jednocześnie, określony podmiot nie występuje w roli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2917/15, wyrok NSA z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 242/17 - publ. CBOSA).

W konsekwencji nie każda informacja będąca w dyspozycji Zarządu Okręgowego PZŁ bądź odnosząca się do jego funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten Zarząd w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te bowiem kwestie ustawodawca traktuje jako informacje

o sprawie publicznej, co oznacza, że pozostałą materię, a contrario, uznać należy za dane niebędące informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W świetle powyższego uznać należy, iż żądane przez skarżącego uchwały Zarządu Okręgowego PZŁ podjęte w okresie od [...] stycznia 2021 r. do [...] grudnia

2023 r., protokoły z posiedzeń Zarządu Okręgowego odbytych z tego okresu oraz protokoły z kontroli podległych kół łowieckich w okresie od [...] stycznia 2022 r. mogą zawierać informacje mieszczące się w zakresie rzeczowym pojęcia informacji publicznej, o ile zawierają w swej treści informacje dotyczące realizacji przez ten Zarząd zadań publicznych. Zatem rzeczą Zarządu PZŁ jest ocena, które protokoły

i uchwały zawierają informację publiczną i w zależności od poczynionych ustaleń udostępnienie ich w trybie dostępu do informacji publicznej, ewentualnie poinformowanie wnioskodawcy, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej.

Przepisy u.d.i.p. rozróżniają bowiem prostą informację publiczną oraz informację publiczną przetworzoną. Informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada. Natomiast informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy. Informacja przetworzona to zatem taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego. O ile dostęp do informacji publicznej prostej ma właściwie nieograniczony charakter, to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania po stronie wnioskodawcy, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Powyższe przesądza, że Zarząd Okręgowy PZŁ, otrzymawszy wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązany był rozpatrzyć go zgodnie z przepisami u.d.i.p. W tym zakresie powinien dokonać jego indywidualnej

i wnikliwej oceny w celu ustalenia, czy objęte nim informacje istotnie mają charakter informacji publicznej, a następnie powinien podjąć odpowiednie czynności.

Stosownie do okoliczności faktycznych, rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w przypadku wystąpienia okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 - ust. 2b u.d.i.p. lub wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych

w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W sytuacji natomiast, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów ustawy, organ jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Stosownie też do art. 13 ust. 1 u.d.i.p., odpowiednie czynności organ powinien podjąć w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku lub w terminie przedłużonym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Zaznaczyć można, że na podstawie art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) oraz w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o przymusowej restrukturyzacji (art. 5 ust. 2a u.d.i.p.), czy w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 lutego 2010 r.

o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej (art. 5 ust. 2b u.d.i.p.). Jeżeli jednak żądane informacje publiczne podlegają ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., to wówczas podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w tym zakresie. Ograniczenie przez ustawodawcę dostępu do informacji, na podstawie art. 5 ustawy, nie powoduje bowiem zmiany charakteru informacji, jako publicznej. Jeżeli natomiast jakaś informacja publiczna nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić i wskazać, jakie informacje i na jakiej podstawie podlegają ochronie. Brak wydania w tym zakresie stosownej decyzji odmownej skutkuje bezczynnością.

Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku złożonego w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia żądanej informacji lub nie wydaje decyzji

o odmowie jej udzielenia, bądź o umorzeniu postępowania, ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że brak jest podstaw do rozpoznania wniosku w trybie ustawy.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku – art. 13 u.d.i.p.

W rozpoznawanej sprawie, podmiot zobowiązany, w ustawowym 14-dniowym terminie, nie zajął stanowiska odnośnie wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia

2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, według zasad, jakie wskazano wyżej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Zarząd Okręgowy PZŁ do rozpoznania wniosku skarżącego

z dnia [...] grudnia 2023 r.

Organ rozpoznając wniosek, kierując się przedstawionymi powyżej wskazówkami Sądu, powinien w pierwszej kolejności rozważyć, które z żądanych protokołów i uchwał zawierają informacje dotyczące realizacji przez Zarząd Okręgowy PZŁ zadań publicznych, a zatem zawierają informację publiczną,

a następnie rozważyć, czy żądane informacje stanowią informację prostą, czy przetworzoną, a tym samym, czy zachodzi potrzeba wykazania przez wnioskodawcę, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Ewentualna odmowa udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie powinna znaleźć odzwierciedlenie w stosownej decyzji, wydanej w trybie art. 16 u.d.i.p.

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować - i niejednokrotnie powodują - wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania.

Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja, czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle.

Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące"", to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste".

Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie.

W niniejszej sprawie bezczynność organu polegała na jego błędnym przekonaniu, że nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle u.d.i.p., a ponadto, że żądane informacje w całości nie podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy

w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak

w punkcie 3 sentencji wyroku.