Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1010/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji Ośrodka Zamiejscowego w G. z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania do terytorialnej służby wojskowej oddala skargę


UZASADNIENIE

K.C. (dalej, jako: skarżący) wniósł skargę na decyzję Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji (dalej, jako: organ lub Szef CWCR) z dnia [...] stycznia 2024 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy powołania do terytorialnej służby wojskowej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2020 r. skarżący wystąpił do Wojskowego Komendanta Uzupełnień z wnioskiem o powołanie do terytorialnej służby wojskowej. Powyższy wniosek został następnie doprecyzowany w oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2020 r.

Działając na podstawie przepisów art. 104 § 1 oraz art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 79 ust. 1, art. 83 ust. 1 pkt 5 i art. 779 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305), Szef Wojskowego Centrum Rekrutacji w G. (dalej jako: Szef WCR) wydał w dniu [...] listopada 2023 r. decyzję Nr [...] stwierdzającą brak możliwości powołania skarżącego do terytorialnej służby wojskowej i umorzył w całości postępowanie w sprawie wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r.

W uzasadnieniu decyzji Szef WCR wskazał, że w ramach przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego ustalono, że od 2021 r. skarżący figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana za przestępstwo umyślne, co wobec treści art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy o obronie Ojczyzny stanowi przeszkodę do powołania do czynnej służby wojskowej. W związku z powyższym Szef WCR umorzył postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego.

Od powyższej decyzji, w ustawowym terminie skarżący złożył odwołanie, w którym przedstawił okoliczności, które - w jego ocenie - doprowadziły do niesłusznego skazania oraz wskazał, że obecnie sprawa czeka na rozpatrzenie w Sądzie Najwyższym i w najbliższym czasie należy spodziewać się skorygowania wpisu w Krajowym Rejestrze Karnym.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r. organ uchylił decyzję organu I instancji i odmówił skarżącemu powołania do terytorialnej służby wojskowej.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że rozpoznanie odwołania przyniosło jedynie ten skutek, że doprowadziło do wydania decyzji o odmowie powołania skarżącego do terytorialnej służby wojskowej zamiast umorzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego. Argumenty podniesione w odwołaniu zostały natomiast ocenione jako bezzasadne.

Organ wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z dnia [...] czerwca 2020 r., w niniejszej sprawie znajdował zastosowanie art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny, zgodnie z którym w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

W związku z powyższym rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie powinno być wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2021 r. poz. 372 i 1728, dalej jako: ustawa o powszechnym obowiązku obrony), obowiązującej w dniu złożenia wniosku.

Ocena, czy wnioskodawca spełnia warunki konieczne dla powołania do terytorialnej służby wojskowej powinna być zatem dokonana w kontekście treści art. 98k ustawy o powszechnym obowiązku obrony, nie zaś art. 83 ustawy o obronie Ojczyzny. Nie zmienia to jednak faktu, że zarówno art. 83 ust. 1 pkt 5 ustawy o obronie Ojczyzny, na który powołał się Szef WCR, jak i art. 98k ust. 3 pkt 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony przewidują tożsamy warunek, tj. iż do terytorialnej służby wojskowej może być powołana osoba, która nie była karana za przestępstwo umyślne.

Mając na uwadze powyższe, Szef WCR słusznie, zdaniem organu, uwzględnił treść informacji z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, że skarżący został skazany na mocy prawomocnego wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., wydanego w sprawie o sygn. akt [...], za popełnienie przestępstwa kwalifikowanego z art. 343 § 1 Kodeksu karnego. Z uwagi na fakt, iż czyn ten stanowi przestępstwo umyślne, Szef WCR prawidłowo uznał, iż zachodzi przeszkoda do powołania wnioskodawcy do pełnienia terytorialnej służby wojskowej.

Powyższe winno jednak skutkować, zdaniem Szefa CWCR, wydaniem decyzji o charakterze merytorycznym, a więc o odmowie powołania do terytorialnej służby wojskowej, nie zaś decyzji o charakterze formalnym, tj. o umorzeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego. Powołany w zaskarżonej decyzji art. 105 § 1 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle lub nie ma ich do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga więc merytorycznie sprawy i wydanie takiej decyzji zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron oraz kończy bieg postępowania w określonej instancji. Jest to zatem forma wyjątkowa. Co do istoty należy zatem sprawę załatwiać merytorycznie, zwłaszcza jeżeli prawidłowo został złożony wniosek.

Z uwagi na powyższe zaskarżona decyzja wymagała korekty tak w zakresie podstaw prawnych rozstrzygnięcia - z uwzględnieniem przepisów ustawy o powszechnym obowiązku obrony, jak i co do formuły rozstrzygnięcia - gdyż zamiast formalnego umorzenia postępowania, sprawę należało rozstrzygnąć merytorycznie i odmówić wnioskodawcy powołania do terytorialnej służby wojskowej.

Odnosząc się do odwołania organ wyjasnił, że treść informacji pozyskanej z Krajowego Rejestru Karnego - której, co do zasady, skarżący nie kwestionuje - potwierdza wystarczająco fakt skazania skarżącego za popełnienie przestępstwa umyślnego. Same twierdzenia skarżącego, który ocenia wydany wyrok skazujący jako niesłuszny, czy też niepoparte żadnych dowodami wskazania na sprawę toczącą się przez Sądem Najwyższym, nie są w stanie podważyć tej okoliczności, iż w obiegu prawnym funkcjonuje prawomocny wyrok skazujący, który pozostaje wiążący dla organów rozstrzygających w niniejszej sprawie.

Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i działając przez pełnomocnika będącego adwokatem, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który postanowieniem z dnia 15 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 217/24 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 12 § 1 i 2 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego przez 3.5 roku, (pomimo braku konieczności wyjaśnienia jakichkolwiek okoliczności na dzień złożenia wniosku przez skarżącego) w celu przedłużenia postępowania do momentu wydania wyroku skazującego w stosunku do skarżącego,

2. błędnego ustalenia przez organ, iż skarżący popełnił przestępstwo, podczas gdy zgodnie z informacjami pochodzącymi od skarżącego stwierdzona zostanie niepoczytalność skarżącego w chwili popełnienia czynu, a wyrok zostanie uchylony.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o:

1. na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym pod sygn. [...], oraz późniejszego ewentualnego postępowania o wznowienie procesu w sprawie, która toczyła się przed Sądem Garnizonowym w [...] pod sygn. [...];

2. zwrócenie się do Wojskowego Centrum Rekrutacji w G. o przesłanie teczki personalnej skarżącego, a następnie dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji znajdujące się w aktach w celu wykazania nieposzlakowanej opinii skarżącego, uzyskiwania nagród i wyróżnień, wadliwego stwierdzenia nieprzydatności skarżącego do służby w grudniu 2019 roku;

3. przesłuchanie stron, z ograniczeniem do przesłuchania skarżącego, w celu wykazania wadliwego podejmowania prób usunięcia skarżącego ze służby, sprowokowania sytuacji skutkującej wydaniem wyroku skazującego w stosunku do skarżącego, przedłużania postępowania administracyjnego w celu oczekiwania na wyrok skazujący skarżącego (co miało następnie uzasadniać odmowę przywrócenia go do służby), nieposzlakowanej opinię skarżącego, uzyskiwania nagród i wyróżnień, wadliwego stwierdzenia nieprzydatności skarżącego do służby w grudniu 2019 roku;

4. uchylenie zaskarżonej decyzji;

5. przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów pomocy świadczonej z urzędu, powiększonych o należny podatek VAT, które to koszty nie zostały uiszczone w całości lub w części, przy uwzględnieniu stawek pełnomocnika działającego z wyboru, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] kwietnia 2024 roku, sygn. [...].

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik odniósł się do relacji skarżącego, zgodnie z którą od września 2018 roku do grudnia 2019 roku przynależał on do [...] Brygady Obrony Terytorialnej. W trakcie służby uzyskiwał nagrody za wzorową służbę, otrzymywał pochwały oraz wysokie oceny z ćwiczeń. W grudniu 2019 roku została wydana opinia o skarżącym, zgodnie z którą miał on być nieprzydatny do służby. Z treści opinii nie wynikało, jakie są tego przyczyny i zostały wymienione jedynie jego zasługi. Opinia nie została sporządzona przez bezpośredniego przełożonego skarżącego, tylko, wbrew przepisom, przez osoby trzecie. Zdaniem skarżącego, decyzja aby uznać go za nieprzydatnego do służby, została zainspirowana przez inną osobę ze ścisłego dowództwa, która pozostawała w konflikcie ze skarżącym. Finalnie skarżącemu nie udzielono informacji, jakie są realne przyczyny stwierdzenia jego nieprzydatności do służby. W związku z decyzją skarżący nie mógł pozostać w Brygadzie.

Dalej wskazano, że skarżący w dniu [...] czerwca 2020 roku złożył wniosek o powołanie do terytorialnej służby wojskowej, licząc, że tym razem zabraknie argumentów przemawiąjących przeciwko jego przydatności do służby. Po 3,5 roku prowadzonego postępowania organ stwierdził "brak możliwości" powołania skarżącego do terytorialnej służby wojskowej, a organ II instancji odmówił powołania skarżącego do terytorialnej służby wojskowej z uwagi na jego karalność.

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ prowadził postępowanie przez ponad 3,5 roku, pomimo iż w sprawie nie występowała konieczność przeprowadzania żadnych dodatkowych czynności ani uzyskiwania dodatkowych, nietypowych informacji, które uzasadniałyby tak długi czas prowadzenia postępowania. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji próżno szukać jakiejkolwiek informacji wyjaśniającej tak długi proces wydawania decyzji. Zgodnie z relacją skarżącego, organ nie chciał powołać skarżącego do terytorialnej służby wojskowej, nie miał jednak ku temu żadnych argumentów. Z tej przyczyny została "sprokurowana" sytuacja, w której skarżący miał popełnić przestępstwo z art. 343 § 1 k.k. Skarżący uważa, że cała sytuacja stanowiła prowokację. Skarżący zarzucił, że organ I instancji wstrzymywał się z decyzją (bez żadnego formalnego postanowienia w tym zakresie, chociażby zawieszenia postępowania) do czasu uprawomocnienia orzeczenia skazującego, aby móc podać jako przyczynę nieuwzględnienia wniosku uprzednią karalność skarżącego.

Zdaniem Skarżącego, takie działanie organu samo w sobie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (w tym art. 12 K.p.a.), a znaczne przedłużanie postępowania miało doprowadzić do wydania decyzji zgodnej z wolą organu I instancji. Gdyby organ I instancji wydał decyzję w rozsądnym terminie, skarżący zostałby powołany do terytorialnej służby wojskowej.

Jednocześnie skarżący wskazał, że prawomocny wyrok skazujący, który przywołano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, został wydany z naruszeniem prawa, gdyż w trakcie popełniania czynu zabronionego skarżący był niepoczytalny. Zgodnie z relacją skarżącego, na skutek jego działań postanowieniem z dnia [...] marea 2024 roku, sygn. [...] Sąd Najwyższy zobowiązał Sąd Garnizonowy w G. do wyznaczenia biegłych, którzy mają zbadać, czy w trakcie popełnienia czynu zabronionego Skarżący był niepoczytalny. W przypadku potwierdzenia przedmiotowej okoliczności, wystąpi podstawa do wznowienia postępowania karnego na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit a k.p.k. i w konsekwencji wykreślenia skazania z Krajowego Rejestru Karnego. Skarżący pozostanie osobą niekaraną.

Mając na uwadze powyższe, skarżący stanął na stanowisku, iż organ wadliwie ustalił, że skarżący dopuścił się popełnienia czynu zabronionego i niezasadnie odmówił powołania skarżącego do służby.

Pełnomocnik skarżącego odwołując się do treści art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wskazał, że jeżeli postępowanie, które obecnie się toczy, doprowadzi do przywrócenia stanu, w którym skarżący jest osobą niekaraną, to decyzja została wydana wadliwie i winna być uchylona. Skarżący twierdził, że treść wyroku, który zostanie wydany w niniejszej sprawie uzależniona jest od wyniku postępowania przed Sądem Najwyższym i ewentualnego wznowienia postępowania przed Sądem Garnizonowym w [...], sygn. akt [...]. W takim przypadku, zawieszenie postępowania byłoby zasadne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 98k ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. Prawidłowo organ wskazał, iż w sprawie znajdował zastosowanie art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny, zgodnie z którym w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 98k ust. 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, do terytorialnej służby wojskowej może być powołana osoba, która spełnia następujące warunki:

1) posiada obywatelstwo polskie,

2) posiada zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia czynnej służby wojskowej,

3) posiada wiek co najmniej osiemnastu lat,

4) nie była karana za przestępstwo umyślne,

5) nie była przeznaczona do służby zastępczej,

6) nie pełni innego rodzaju czynnej służby wojskowej lub nie posiada nadanego przydziału kryzysowego,

7) nie jest reklamowana od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny lub w przypadku nadania przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego w formie zbiorowej listy imiennej w jednostce przewidzianej do militaryzacji,

8) posiada wykształcenie:

a) co najmniej wyższe - w przypadku pełnienia służby na stanowisku służbowym w korpusie oficerów,

b) co najmniej średnie lub średnie branżowe - w przypadku pełnienia służby na stanowisku służbowym w korpusie podoficerów,

c) co najmniej podstawowe - w przypadku pełnienia służby na stanowisku służbowym w korpusie szeregowych

- jeżeli występują potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych.

Wskazany przepis jest jasny i czytelny i nie budzi żadnych wątpliwości. Zdaniem Sądu w sprawie ustalono niesporny w zasadzie fakt, iż skarżący figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana za przestępstwo umyślne. Okoliczności tej nie kwestionuje również w istocie skarżący, który podnosi, iż wyrok skazujący zostanie w przyszłości uchylony, że został "wmanipulowany" w określoną sytuację, że została "sprokurowana" sytuacja, w której skarżący miał popełnić przestępstwo z art. 343 § 1 k.k. Zdaniem Sądu, prawidłowe było oparcie kluczowych dla sprawy okoliczności (karalności skarżącego) o Informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego. Prawidłowe jest ustalenie organu, że wobec treści art. 98k ust. 3 pkt 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, brak było podstaw do powołania skarżącego do czynnej służby wojskowej. Twierdzenia skarżącego stanowią jedynie jego subiektywną ocenę, są określoną narracją skarżącego co do przebiegu zdarzeń i zarzuconego mu czynu. To jednak nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. W świetle powołanego przepisu i dokonanych w sprawie ustaleń, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zupełnie pozbawione racji są zarzuty skargi, w których skarżący zarzuca organowi bezczynność czy przewlekłość w prowadzeniu postępowania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności wydanej w sprawie decyzji. Natomiast w toku postępowania przysługiwały skarżącemu określone środki prawne (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), z których jednak skarżący nie skorzystał.

Skarżący w skardze wniósł o zwrócenie się do Wojskowego Centrum Rekrutacji w G. o przesłanie jego teczki personalnej, a następnie dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji znajdujące się w aktach w celu wykazania nieposzlakowanej opinii skarżącego, uzyskiwania nagród i wyróżnień, wadliwego stwierdzenia nieprzydatności skarżącego do służby w grudniu 2019 roku. Sąd na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. oddalił powyższy wniosek dowodowy. Wszystkie bowiem istotne dla rozstrzygnięcia kwestie zostały ustalone i ocenione w toku postępowania. Okoliczności związane z nieposzlakowaną opinia skarżącego, uzyskiwaniem nagród i wyróżnień czy stwierdzeniem nieprzydatności skarżącego do służby w grudniu 2019 roku, pozostają irrelewantne dla tej sprawy. Jeszcze raz należy podkreślić, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 98k ust. 3 pkt 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony i ustalenie, że skarżący był karany za przestępstwo umyślne.

Sąd na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. odmówił również zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym pod sygn. [...], oraz późniejszego ewentualnego postępowania o wznowienie procesu w sprawie, która toczyła się przed Sądem Garnizonowym w [...] pod sygn. [...], o co skarżący wnioskował w skardze. W ocenie Sądu nie mamy do czynienia z sytuacją, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Nie można uznać, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego.

W orzecznictwie wskazuje się, że możliwość zastosowania ww. przepisu zachodzi wówczas, gdy między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem istnieje związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. np. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 304/12; wyrok NSA z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I GSK 613/17; wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt III 707/22). Innymi słowy, zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne należy zatem rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni oraz realny wpływ na jego wynik. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej.

Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego nie zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym pod sygn. [...], które dotyczy odrębnego zagadnienia, pozostającego poza zakresem przedmiotowym niniejszego postępowania, a już na pewno nie od postępowania wznowieniowego, które w ogóle nie zostało wszczęte.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.