Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 713/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1133
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Korycka Sędziowie: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant: sekretarz sądowy Elżbieta Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi L. B. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody za osiągnięte wyniki sportowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e:

W dniu 14 stycznia 2023 r. Międzyszkolny Klub Sportowy [...] złożył do Prezydenta Torunia wniosek o przyznanie L. B. (dalej powoływanej jako: skarżąca, strona) nagrody za rok 2022 zgodnie z § 10 załącznika do uchwały Nr 308/19 Rady Miasta Torunia z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania oraz rodzajów i wysokości nagród wyróżnień za uzyskane wyniki sportowe i osiągnięcia w działalności sportowej /Kujaw, z 2019 r. poz. 7513/, (dalej: załącznik do uchwały), w związku z uzyskaniem wysokich wyników sportowych.

Prezydent Torunia decyzją z dnia 13 lutego 2023 r., odmówił przyznania skarżącej nagrody za rok 2022 za osiągnięte wyniki sportowe.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że strona zdobyła I miejsce podczas Mistrzostw Polski w Łyżwiarstwie Synchronicznym, które odbyły się w dniach 03-05.12.2021 r. w Gdańsku. Zgodnie zaś z § 4 pkt 4 załącznika do uchwały, podmioty wymienione w jej § 2 pkt 1-4 mogą składać wnioski o przyznanie nagród zawodnikom i trenerom oraz o przyznanie wyróżnień dla zawodników do dnia 15 stycznia każdego roku, za wyniki sportowe osiągnięte w poprzednim roku kalendarzowym. Stwierdzono, że skoro zawody, które wskazał wnioskujący nie odbyły się w roku 2022 r., brak jest przesłanki umożliwiającej przyznanie nagrody na podstawie ww. uchwały.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zaskarżyła ją w całości, wskazując, że orzeczenie narusza art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), zwanej dalej: "kpa", a także § 1 ust. 1 pkt 1 oraz § 4 ust. 2 załącznika do uchwały, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy albo uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że skoro strona uzyskała I miejsce podczas Mistrzostw Polski w Łyżwiarstwie Synchronicznym 2022, tj. uzyskała tytuł mistrza Polski Łyżwiarstwa Synchronicznego za 2022 rok, to nie powinno mieć znaczenia, że zawody odbyły się w grudniu 2021 roku, zwłaszcza, że ugruntowaną praktyką stosowaną przez Polski Związek Łyżwiarstwa Figurowego jest organizowanie zawodów pod koniec danego roku kalendarzowego, których zwycięzcy uzyskują tytuły skorelowane z nadchodzącym rokiem kalendarzowym, np. zawody odbywające się w 2019 roku i tytuł przyznawany na 2020 rok czy zawody w 2021 i tytuł przyznany na 2022 rok. Podniesiono, że przepisy art. 6 i 7 kpa prowadzą do wniosku, że organ z urzędu powinien uwzględniać w toku prowadzonego postępowania, również zasady i wartości konstytucyjne.

Skoro bowiem celem rozważanych unormowań jest przyznanie nagród i wyróżnień dla zawodników za osiągnięcie przez nich wysokich wyników sportowych w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym [zob.: §1 ust. 1 pkt. 1 załącznika do uchwały], to brak jest jakichkolwiek logicznych podstaw do literalnego, wręcz zawężającego rozumienia § 4 ust. 2 załącznika do uchwały, wedle treści którego wnioski o przyznanie nagród należy składać "do dnia 15 stycznia każdego roku, za wyniki sportowe osiągnięte w poprzednim roku kalendarzowym".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu decyzją z dnia 8 marca 2023 r., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie I instancji w całości.

Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, że wniosek o przyznanie skarżącej nagrody za rok 2022 r. został złożony przez Międzyszkolny Klub Sportowy "[...]" w dniu 16.01.2023 r. Tymczasem zgodnie z § 4 ust. 2 załącznika do uchwały, podmioty wymienione w § 2 pkt 1-4 mogą składać wnioski o przyznanie nagród zawodnikom i trenerom oraz o przyznanie wyróżnień dla zawodników do dnia 15 stycznia każdego roku, za wyniki sportowe osiągnięte w poprzednim roku kalendarzowym. Zgodnie zaś z § 4 ust. 7 załącznika do uchwały, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia m.in. w przypadku złożenia wniosku po terminie. W ocenie organu odwoławczego termin wskazany w § 4 ust. 2 załącznika do uchwały ma charakter materialny, prekluzyjny, którego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do skutecznego złożenia wniosku o przyznanie nagrody. Skutkiem upływu tego terminu jest wygaśnięcie prawa podmiotowego, zaś konsekwencją procesową jest wyrażona w § 4 ust. 7 załącznika do uchwały konieczność pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Termin do 15 stycznia każdego roku, ogranicza więc okres, w którym możliwe jest złożenie wniosku o przyznanie nagrody tj. świadczenia, które zgodnie z przepisami uchwały ma charakter jednorazowy za wyniki sportowe osiągnięte w poprzednim roku kalendarzowym. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że w stosunku do terminów prawa materialnego nie ma zastosowania m.in. art. 57 § 4 k.p.a. który stanowi, że jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Reasumując organ II instancji stwierdził, że skoro wniosek w niniejszej sprawie został złożony w dniu 16 stycznia 2023 r., to na podstawie § 4 ust. 7 załącznika do uchwały powinien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy konieczne okazało się uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji w całości.

W skardze złożonej do Sądu, strona zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości, zarzucając:

1) naruszenie art. 7 i art. 8 § 1 oraz art. 11 kpa, w zw. z § 4 ust. 2 załącznika do uchwały, polegające na przyjęciu przez organ odwoławczy, że termin przewidziany w ww. przepisie załącznika do uchwały, na złożenie wniosku o przyznanie nagrody za osiągnięte wyniki sportowe jest terminem materialny a nie procesowym, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ zaniechał merytorycznej oceny odwołania i uchylił decyzję pierwszoinstancyjną oraz umorzył postępowanie przed organem I instancji;

2) naruszenie § 4 ust. 2 załącznika do uchwały w zw. z art. 57 § 4 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu stanowiska - opartego o błędną interpretację przepisów - wedle którego termin przewidziany na złożenie wniosku o przyznanie nagrody za osiągnięte wyniki sportowe jest terminem materialnym, a tym samym nie znajduje zastosowania reguła stanowiąca, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni;

3) naruszenie art. 80, art. 107 § 3, art. 7 i art. 15 kpa, w zw. z § 4 ust. 2 załącznika do uchwały - poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy i odniesienia się do meritum odwołania;

4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 infine i art. 105 § 1 kpa - poprzez wydanie rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie pierwszej instancji w sytuacji, gdy nie wystąpiła jakakolwiek obiektywna okoliczność kasacyjna uzasadniająca bezprzedmiotowość postępowania i uniemożliwiająca wydanie rozstrzygnięcia merytoryczno-reformacyjnego.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zobowiązanie organu I instancji do wydania w określonym (przez tut. sąd) terminie nowej decyzji i jednoczesne wskazanie sposobu w jaki organ I instancji ma załatwić sprawę; ewentualnie - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz zobowiązanie organu odwoławczego do wydania w określonym (przez tut. sąd) terminie nowej decyzji i jednoczesne wskazanie sposobu w jaki organ odwoławczy ma załatwić sprawę oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt. 4 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do prawidłowości zakwalifikowania terminu określonego w § 4 ust. 2 załącznika do uchwały (termin składania wniosku o przyznanie nagród za osiągnięte wyniki sportowe) jako terminu prawa materialnego. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że przekroczenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie nagrody dla skarżącej skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego jego rozpoznania. W ocenie skarżącej zachowała ona wymóg określony w ww. § 4 ust. 2 załącznika do uchwały, zachowała bowiem termin do wnioskowania o przyznanie nagrody z uwagi na brzmienie art. 57 § 4 kpa. W tak zakreślonym sporze między stronami Sąd uznał, że rację ma organ odwoławczy.

Przystępując do rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1133, dalej określanej jako "u. o s."), jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Ten przepis nie jest samoistnym źródłem publicznego prawa podmiotowego w postaci roszczenia o stypendium sportowe, czy nagrodę za osiągnięte wyniki i to w określonej wysokości za uzyskane wyniki sportowe. Aby mówić o prawie podmiotowym w takiej postaci, przepis ustawy musiałby kształtować wszystkie elementy podmiotowe i przedmiotowe roszczenia o wypłatę stypendium. Tak jednak nie jest. Przyznanie nagrody, ustanowienie stypendium nie jest bowiem prawnym obowiązkiem danej jednostki samorządu terytorialnego. Ustawodawca pozostawił jednostkom istotną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o utworzeniu takiego narzędzia wsparcia rozwoju sportu na jej terytorium. Także normy zadaniowe i kompetencyjne gminy określone w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713, z późn. zm.) nie nakładają na gminy obowiązku podjęcia uchwały ustanawiającej stypendium sportowe. To gmina decyduje samodzielnie, w jaki sposób realizuje konstytucyjny obowiązek popierania rozwoju kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży oraz w jaki sposób realizuje zadania własne w dziedzinie kultury fizycznej. Co więcej - ustawodawca w sposób jednoznaczny pozostawił gminom, które zdecydują się na formę indywidualną wsparcia kultury fizycznej, stosunkowo duży zakres swobody w kwestii przesłanek przyznawania stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień. Zgodnie z delegacją ustawową, zawartą w art. 31 ust. 3 ww. ustawie, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

Organ stanowiący gminy ma zatem prawo zdecydować, czy w ogóle ustanowić w gminie nagrodę sportową (art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie), a kiedy się na to zdecyduje, ma prawo określić szczegółowe zasady jej przyznawania i pozbawiania. W swobodzie decydowania o zasadach przyznawania nagrody i jej pozbawiania, leży również decyzja o tym do kiedy można skutecznie ubiegać się o przyznanie nagrody za wyniki osiągnięte w roku poprzedzającym złożenie wniosku -co w ocenie Sądu ma sens w przypadku nagród jednorazowych, wypłacanych po osiągnięciu sukcesu sportowego w minionym roku.

Korzystając z powołanego uprawnienia Rada Miejska w Toruniu w dniu 19 grudnia 2019 r. podjęła uchwałę nr 308/19. W § 4 ust. 2 załącznika do uchwały wskazano, że podmioty uprawnione mogą składać wnioski o przyznanie nagród zawodnikom i trenerom oraz o przyznanie wyróżnień dla zawodników do dnia 15 stycznia każdego roku, za wyniki sportowe osiągnięte w poprzednim roku kalendarzowym. W ustępie 7 § 4 załącznika do ww. uchwały przewidziano zaś skutek przekroczenia terminu do ubiegania się o przyznanie nagrody (stypendium, wyróżnienia) w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Nie ma wątpliwości co do tego, że § 4 załącznika do uchwały przewiduje tryb wnioskowy i określa zasady ubiegania się o przyznanie nagrody. Skarżąca nie kwestionuje, że § 4 załącznika do uchwały zawiera obowiązki ciążące na beneficjencie nagrody (złożenie wniosku wraz z jego uzasadnieniem oraz dołączenie określonych dokumentów w określonym terminie). Skarżąca odmiennie ocenia jedynie skutek ich niedopełnienia, a mianowicie przyjmuje, że nie pociąga ono za sobą utraty prawa do uzyskania nagrody.

W ocenie Sądu, takie stanowisko skarżącej nie jest trafne. Otóż § 4 w ust. 2 załącznika do uchwały, wprowadza kolejną zasadę warunkującą uzyskanie nagrody (stypendium, wyróżnienia). Mianowicie obliguje on beneficjenta do złożenia wniosku i przedłożenia dokumentów w określonym terminie. Tym samym uzależnia skorzystanie z tego prawa od dopełnienia tych powinności.

Obwarowanie obowiązku przedłożenia dokumentów w ściśle określonym terminie o charakterze materialnoprawnym (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia) implikuje twierdzenie o tym, że jest to warunek niezbędny dla uzyskania uprawnienia do ubiegania się o przyznanie nagrody (stypendium, wyróżnienia). Nie można go zatem traktować - jak chciałaby tego Skarżąca – jako obowiązku o charakterze niejako informującym, nie mającym wpływu na prawo ubiegania się o nagrodę za wyniki sportowe.

Nie zasługuje na uwzględnienie również pogląd skarżącej, że brak jest podstaw ku temu aby z nieterminową realizacją obowiązku z § 4 ust. 2 załącznika do uchwały wiązać skutek w postaci utraty prawa do nagrody, skoro w ustępie 7 tego przepisu przewidziano skutek natury procesowej – tj. pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W ocenie Sądu, skoro dopełnienie przez beneficjenta obowiązku złożenia wniosku i przedłożenia dokumentów w ściśle określonym terminie stanowi warunek przyznania nagrody to nie jest konieczne określenie w uchwale podjętej w oparciu o art. 31 ust. 3 u.o.s. przepisu o konsekwencjach niedotrzymania tego terminu. Ponadto zasady logiki formalnej uzasadniają twierdzenie, że z niedotrzymaniem terminu określonego prawem wiążą się negatywne konsekwencje dla adresata normy. Zatem podmiot ubiegając się o uzyskanie uprawnienia do skorzystania z określonych środków finansowych winien zdawać sobie sprawę, że naruszenie terminu na dopełnienie obowiązków, które warunkują jego uzyskanie, wywołuje skutek w postaci utraty tego prawa. Z tych też względów trudno zakładać, że Klub Sportowy, którego zawodniczką jest skarżąca nie miał świadomości tego, że beneficjent nagrody utraci uprawnienie do ubiegania się o jej przyznanie w przypadku nieprzedłożenie w zakreślonym terminie dokumentów wskazanych w § 4 ust. 1 załącznika do uchwały.

Dokonując oceny charakteru terminu wyrażonego w § 4 ust. 2 załącznika do uchwały wyjaśnić należy, że co do zasady w prawie występują dwa rodzaje terminów: materialne i procesowe. Terminem procesowym jest okres do dokonania czynności procesowej przez strony lub uczestników postępowania, a jego uchybienie powoduje nieskuteczność takiej czynności. Za termin materialny uważa się natomiast okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach materialnego stosunku administracyjnoprawnego. Różnica między nimi sprowadza się więc do odmiennych skutków ich uchybienia W przeciwieństwie do terminu procesowego, przywrócenie terminu prawa materialnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy taką możliwość przewidują przepisy określające dany termin (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 14 października 1996 r. sygn. akt OPK 19/96, ONSA 1997/2/56).

Ponadto uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Natomiast uchybienie terminu procesowego wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, przez uzależnienie skutków czynności procesowej od zachowania terminu. Zaklasyfikowanie określonego terminu do terminu materialnego lub terminu procesowego powinno być oparte co do zasady na kryterium zamieszczenia normy prawnej, wyznaczającej termin, w ustawie materialnej, czy ustawie procesowej. Oczywiście należy zauważyć, że w polskim systemie prawnym ustawodawca z różnych względów nie przestrzega rozdziału regulacji materialnej i regulacji procesowej, zamieszczając w ustawach materialnych normy procesowe, bądź z kolei w ustawach procesowych normy materialne. Dlatego też założenie to nie może być uznane za wyłącznie miarodajne, a zatem w kwestiach wątpliwych winien być oceniany skutek prawny uchybienia terminu. W takich przypadkach zatem przesądzać winno to, czy uchybienie terminu wyłącza powstanie stosunku materialnoprawnego, czy ogranicza się jedynie do bezskuteczności procesowej czynności, co tylko w następstwie może wpłynąć na sytuację materialnoprawną jednostki. W pierwszym przypadku będziemy mieć do czynienia z terminem materialnym, w drugim z terminem procesowym.

Poddając ocenie termin wynikający z § 4 ust. 2 załącznika do uchwały zwrócić należy w pierwszej kolejności uwagę, że zawarty został on w akcie prawa materialnego, tj. uchwale jednostki samorządu terytorialnego stanowiącej akt prawa miejscowego. Warunkiem uzyskania nagrody jest złożenie określonych w ust. 1 dokumentów w zakreślonym terminie. A contrario z § 4 ust. 2 wynika, iż niespełnienie warunków określonych uchwałą, tj. nieprzedłożenie owych dokumentów (w tym wniosku wraz z uzasadnieniem) w odpowiednim terminie, powoduje utratę prawa do uzyskania nagrody. Tym samym, zaniedbanie to wywołuje skutek materialnoprawny w postaci niemożności przyznania nagrody. Przekroczenie spornego terminu nie powoduje natomiast żadnych konsekwencji w sferze uprawnień procesowych skarżącej. Trzeba też zauważyć, że złożenie wniosku wraz z dokumentami inicjuje dopiero postępowanie w sprawie przyznania nagrody, a zatem nie sposób mówić o jakichkolwiek uprawnieniach procesowych skarżącej przed spełnieniem wymogu przedstawienia stosownych dokumentów w określonym terminie. Niedokonanie zatem czynności polegającej na przedłożeniu wymaganych dokumentów w terminie określonym uchwałą spowodowało, że niemożliwa była realizacja materialnoprawnego uprawnienia do ubiegania się o przyznanie nagrody.

W konsekwencji za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 57 § 4 kpa, ponieważ przepis ten odnosi się jedynie do terminów proceduralnych. Przeciwne stanowisko zostało skrytykowane w doktrynie przedmiotu, jako podważające nie tylko istotę i funkcję terminów prawa materialnego, ale także ratio ich ustanowienia w poszczególnych dziedzinach prawa administracyjnego, a ponadto jako nadużywające technicznych przepisów procesowych do korygowania norm prawa materialnego (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 57). Regulacje zawarte w rozdziale 10 kpa, odnoszą się wyłącznie do terminów ustanowionych treścią kodeksu postępowania administracyjnego (dr hab. Rafał Stankiewicz w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. prof. zw. hab.R. Hausera i prof. zw. dr hab. M. Wierzbowskiego, Warszawa 2017, str. 527). W odniesieniu do sposobu obliczania terminu i jego przedłużenia w związku z sytuacją, gdy termin miałby zakończyć się w sobotę bądź dzień ustawowo wolny od pracy, również wskazuje się, że dotyczy to wyłącznie terminów procesowych, nie zaś tych, które są zaliczane do terminów prawa materialnego. Ich upływ bowiem powoduje określony skutek "w rezultacie samego upływu czasu kalendarzowego". Dokonanie określonej czynności później nie może prowadzić do wydłużenia takiego terminu (zob. J. Wegner (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak, Warszawa 2019, art. 57). Także w orzecznictwie sądów administracyjnych zaprezentowano pogląd, w świetle którego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego o sposobie liczenia terminów prawa procesowego, nie mają zastosowania do terminów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 14/10). W wyroku z dnia 29 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 433/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że art. 57 i następne k.p.a. odnoszą się jedynie do terminów proceduralnych, o czym świadczy jednoznacznie oznaczony w art. 1 zakres przedmiotowy kodeksu. Tym samym przepis ten (a także dalsze, w tym możliwość przywrócenia uchybionego terminu) nie może odnosić się do terminów o charakterze materialnym, po upływie których czynność nie może być skutecznie dokonana i których przywrócenie nie jest prawnie możliwe. Poglądy te w pełni popiera skład orzekający w tej sprawie. Warto też dodać, że pojęcie "termin" jest określeniem wieloznacznym, może być rozumiany jako ściśle określona data (jak w sprawie niniejszej) lub określony przedział czasowy, okres na dokonanie konkretnej czynności. Przepisy zawarte w rozdziale 10 k.p.a. - "Terminy", w szczególności powołany przez Skarżącą w skardze art. 57 k.p.a., dotyczą terminów rozumianych, jako okres, w którym należy dokonać jakiejś czynności np.: wnieść odwołanie od decyzji w terminie 14 dni. Regulacje te odnoszą się wyłącznie do terminów ustanowionych treścią k.p.a. Przepisy te nie dotyczą terminów materialnoprawnych, rozumianych jako określona chwila, wyznaczonych do dokonania określonej w nich czynności w celu urzeczywistnienia przysługującego stronie uprawnienia – jak przewidziano to w § 4 ust. 2 załącznika do uchwały wskazując na dzień 15 stycznia jako dzień dopełnienia obowiązku złożenia wniosku o przyznanie nagrody (stypendium, wyróżnienia).

Poza sporem jest kwestia, że w terminie do 15 stycznia 2023r. - tj. wynikającym z § 4 ust. 2 załącznika do uchwały Klub Sportowy nie złożył kompletu dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1. Tym samym nie dochowując terminu materialnoprawnego – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – Skarżąca utraciła prawo do możliwości uzyskania nagrody w wysokości określonej w kolejnych przepisach załącznika do uchwały (§ 8-13). Uchybienia terminu materialnego, co do którego uchwałodawca (co także należy podkreślić) nie przewidział dopuszczalności jego przywrócenia, skutkuje tym, że nie mógł zostać nawiązany administracyjny stosunek materialnoprawny. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie ma przedmiotu postępowania administracyjnego. Postępowanie z wniosku Klubu Sportowego nie mogło być wszczęte, a wszczęte jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Ze względu na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), Sąd oddalił skargę.