Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 398/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 398/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lutego 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek, WSA Urszula Zięba, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 r., sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z dnia 27 lutego 2023 r. nr 107/OR06/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania płatności dobrostanowej na rok 2020 skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27.02.2023 r. nr 107/OR06/2023 Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania W.G. (dalej: "beneficjent" "strona" "skarżący") od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Bochni z dnia 11.05.2021 r., nr 0099-2021-001739 w sprawie płatności dobrostanowej na rok 2020 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Do organu I instancji wpłynął wniosek strony z dnia 15.06.2020 r. o przyznanie na 2020 r. m in. płatności dobrostanowej w wariancie 2.3 Dobrostan krów mamek.

W dniu 9.07.2020 r. organ I instancji poinformował stronę telefonicznie o upływającym w dniu 10 lipca terminie na usunięcie braków we wniosku (dot. załącznika w postaci Planu poprawy dobrostanu, który winien być złożony w ciągu 25 dni od złożenia wniosku i jest obowiązkowy przy wnioskowaniu o wariant 2.3 płatności dobrostanowych). Następnie wezwaniem z dnia 13.07.2020 r. (doręczenie:

r.) organ I instancji zwrócił się o uzupełnienie ww. braków we wniosku w terminie nie później niż do 10.07.2020 r. (co było oczywistą pomyłką pisarską). W dniu 21.07.2020 r. strona stawiła się w siedzibie organu I instancji z ww. wezwaniem, ale nie usunęła ww. braków. Strona podczas tej wizyty oświadczyła, że Planu poprawy dobrostanu zwierząt nie posiada i złożyła ręcznie wypełniony formularz wniosku, w którym wycofała się z wnioskowania o płatność dobrostanową w wariancie 2.3.

W dniu 08.03.2021 r., podczas zapoznawania się z aktami sprawy dot. płatności bezpośrednich (ten sam formularz wniosku dot. także płatności dobrostanowej), strona złożyła oświadczenie, w którym stwierdziła, że w sprawie wystąpiły: "niejasności i błędne informacje" oraz że ma zastrzeżenia do sprawy. Jednocześnie w treści tego oświadczenia strona wskazała, że jest dla niej niezrozumiały sposób udostępniania akt sprawy, co dotyczy w szczególności obecności podczas wglądu w akta dwóch przedstawicieli organu I instancji. W drugim piśmie złożonym w organie I instancji także w dniu 08.03.2021 r. strona wskazała, że podczas wglądu we wniosek o dopłaty obszarowe na 2020 rok zauważyła, że w pakiecie dobrostanowym brakuje pozycji o wypasie krów mlecznych (wg strony: wniosek o płatności powinien zawierać wnioskowanie o płatność dobrostan krów mlecznych - wypas). W ocenie strony brak ten był spowodowany błędną informacją udzieloną przez pracownika organu I instancji. Strona zwróciła uwagę, że w paszporcie bydła brak jest informacji o typie użytkowania bydła i jej zdaniem próba uzyskania informacji o typie użytkowym zwierząt była zasadna. Ponadto strona poinformowała w piśmie, że przy wycofywaniu wniosku o płatność dobrostanową w wariancie 2.3 upewniała się, czy może wnioskować o dopisanie pozycji wypas do wniosku. Wg strony pracownik przyjmujący oświadczenie o wycofaniu: "nie będąc pewny zapytał Pani Naczelnik IRZ, która już wcześniej doradziła mi, że w moim gospodarstwie mogę skorzystać tylko z dobrostanu mamek". Ostatecznie stron a miała wtedy otrzymać informację o braku możliwości dopisania tej pozycji do wniosku. Według strony wycofanie się z wariantu 2.3 nie powinno uniemożliwiać zamiany wycofanego wariantu 2.3 na wariant 2.1. Strona stwierdziła także, że na infolinii ARiMR uzyskała informację, że w określonych przypadkach Kierownik Biura może wyrazić zgodę na dokonywanie zmian we wnioskach, także po upływie terminu na ich składanie tj. 10.07.2020 r. i zwróciła uwagę, że wezwanie do usunięcia braków w terminie do 10 lipca 2020 r., które otrzymała, jest datowane na 13 lipca 2020 r. Strona zakwestionowała również brak możliwości doradzania przez pracowników ARiMR odnośnie prawidłowej deklaracji dot. danej płatności oraz zażądała uwzględnienia we wniosku o płatności dobrostanowej za 2020 r. wariantu 2.1. Uzasadniła to tym, iż jej zdaniem wniosek o dopłaty dobrostanowe na 2020 rok sformułowała w niekorzystny dla siebie sposób w wyniku błędnej informacji udzielonej przez pracownika organu I instancji.

Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony dot. ww. płatności zostało zakończone decyzją organu I instancji z dnia 11.05.2021 r., o której mowa na wstępie. Na mocy ww. decyzji postępowanie w sprawie płatności dobrostanowej 2.3 zostało umorzone z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania, spowodowaną wycofaniem się przez stronę z wnioskowania o wsparcie tego rodzaju, dokonanym w dniu 21.07.2020 r.

W dniu 25.05.2021 r. (nadanie 24.05.2021 r.) do organu I instancji wpłynęło pismo strony uznane za odwołanie. Strona wskazała, że zaskarżona decyzja jest nierzetelna i nie uwzględnia błędnie udzielonej stronie informacji dot. pakietu, z jakiego strona mogła skorzystać w kampanii 2020. Strona podała, że w dniu

r., podczas wycofywania pakietu dobrostanowego wariant 2.3 pracownik organu I instancji poinformował ją, że mogła wnioskować o wariant 2.1 - Pakiet dobrostanowy krów mlecznych - wypas. Ale na słowną deklarację o chęci dopisania tego pakietu, strona otrzymała negatywną odpowiedź Naczelnika. Strona zaznacza, że nie rozumie, dlaczego w czerwcu uzyskała informację od Naczelnika, że do tej płatności (2.1) nie podlega i zaznacza, że cała sprawa opiera się na błędnie udzielonej informacji w czerwcu 2020 r., co spowodowało utratę dochodu przez jej gospodarstwo. Strona zauważyła, że organy ARiMR stoją na straży praworządności z urzędu i winny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dodała, że jej zdaniem sprawy w organie I instancji załatwiane są nierzetelnie. Strona wyraziła również nadzieję, że Oddział Regionalny przyjrzy się sprawie bardziej rzetelnie, niż Biuro Powiatowe. Jeżeli będzie możliwe wpisanie tej płatności do wniosku, strona oczekuje od Oddziału Regionalnego wskazania, kto powinien wziąć odpowiedzialność i wypłacić należność za pakiet 2.1, do którego kwalifikowało się gospodarstwo strony w 2020 r.

W ramach rozpatrywania odwołania organ II instancji wezwał stronę pismem z dnia 20.06.2021 r. do przedstawienia czasu i okoliczności oraz treści kontaktów strony z pracownikami ARiMR lub doradztwo rolniczego w związku z ww. wnioskiem, a także miejsca składania ww. wniosku i pism z nim związanych.

W dniu 20.07.2021 r. do organu wpłynęło (datowane na: 13.07.2021 r.) pismo strony z dnia 13.07.2021 r., które zostało szczegółowo zreferowane na s. 2 omawianej decyzji II instancji z dnia 27 lutego 2023r.

W dniu 16.08.2021 r. do organu II instancji wpłynęła informacja z organu I instancji (w reakcji na ww. pismo strony z 13.07.2021 r., przekazane do biura w Bochni 21.07.2021 r.), które szczegółowo zreferowana na s. 3 omawianej decyzji II instancji z dnia 27 lutego 2023r.

Strona otrzymała od organu odwoławczego ww. wyjaśnienia biura przy piśmie z dnia 18.08.2021 r. i w reakcji na nie w dniu 31.08.2021 r. zapoznała się z aktami swojej sprawy w siedzibie organu II instancji. W tym samym dniu strona złożyła również pismo, w którym zakwestionowała przebieg rozmowy w Biurze Powiatowym ARiMR w Bochni oraz stwierdziła, że: "złożenie pakietu dobrostanowego (...) było spowodowane poradą Pani Naczelnik". Jednocześnie strona zakwestionowała treść notatki Kierownik M. z dnia 15.06.2021 r., jakoby R.P. nie było podczas części tej rozmowy przy Kierownik K. M., zaś sama ww. rozmowa odbywała się w części biura przeznaczonej dla petentów w obecności kilku osób. Według strony Kierownik nie podała w swojej notatce, od kiedy widziała o problemach ze sprawą dobrostanową i jakie działania podjęła, aby tym problemom zaradzić, a sprawę strony rozstrzygnęła w sposób wyjątkowo dla strony niekorzystny. W piśmie tym strona również stwierdziła, że "oczekuje" uwzględnienia dopłat oraz "chciałaby, aby OR wypowiedział się, czy w tej sprawie nie można było nic zrobić" (w domyśle: sprawa dot. złożenia wniosku o płatności DBR na 2020 r.).

Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony dot. ww. płatności zostało ostatecznie zakończone decyzją organu II instancji z dnia 9.09.2021 r., nr 430/OR06/2021 (doręczenie: 16.09.2021 r.), na mocy której została utrzymana w mocy decyzja organu I instancji z dnia 11.05.2021 r., nr 0099-2021-001739 (doręczenie: 12.05.2021 r.) w sprawie płatności dobrostanowej 2.3.

W dniu 21.09.2021 r. do organu II instancji wpłynęło pismo strony z dnia

r., z żądaniem odsunięcia od spraw urzędowych strony w Biurze Powiatowym w Bochni, pracowników tego biura (p. U. D., p. B. D., p. R. P.). Ponadto strona w tym piśmie zakwestionowała rzetelność treści decyzji z dnia 9.09.2021 r., nr430/OR06/2021.

W dniu 19.10.2021 r. do organu II instancji wpłynęła (nadana 18.10.2021 r.) skarga strony na ww. rozstrzygnięcie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Skarga strony została przekazana do WSA w Krakowie w dniu 2.11.2021 r. wraz z odpowiedzią na skargę, w której organ II instancji podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w decyzji nr 430/OR06/2021.

Wyrokiem z dnia 19.05.2022 r. o sygn. akt I SA/Kr 1487/21 WSA w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 9.09.2021 r., nr 430/OR06/2021, wskazując m.in. na następujące kwestie:

przedwczesne umorzenie postępowania przez organ I instancji w sprawie przyznania stronie płatności dobrostanowej w wariancie 2.3 na rok 2020 r.,

brak postępowania wyjaśniającego w kierunku stwierdzenia, czy strona była świadoma skutków wycofania wniosku o przyznanie płatności dobrostanowej na rok 2020,

w piśmie do strony z dnia 13.07.2020 r., będącym wezwaniem strony do usunięcia braków formalnych, organ I instancji wskazał nieprawidłowy termin na usunięcie tych braków oraz nie pouczył strony: "że nieusunięcie powyżej wymienionych braków formalnych w terminie wskazanym w niniejszym wezwaniu spowoduje rozpatrzenie

wniosku w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony oraz na podstawie dołączonych do niego dokumentów",

organ II instancji nie zbadał, czy organ I instancji dopuścił się zwłoki w zakresie niezwłocznego poinformowania strony o konieczności usunięcia braków formalnych, który to obowiązek wynika, zdaniem Sądu, z przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o wspieraniu [...] z 2015 r. Jednocześnie w ww. wyroku Sąd zobowiązał organ II instancji, aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy została uwzględniona przedstawiona przez Sąd ocena prawna, co w szczególności dotyczy dokonania ustaleń, jaką informację otrzymała strona, co do skutków złożenia oświadczenia woli o wycofaniu wniosku w zakresie płatności dobrostanowej. Na tę okoliczność organ odwoławczy powinien przesłuchać w charakterze świadków pracowników Biura Powiatowego ARiMR w Bochni, wskazanych w piśmie strony z dnia 13.07.2020 r., z którymi strona prowadziła rozmowy w kwestii wycofania wniosku.

Zalecone przez Sąd czynności organ odwoławczy przeprowadził w dniach 7.10.2022 r., 27.10.2022 r. oraz 21.11.2022 r. Polegały one na przesłuchaniu w tych dniach w charakterze świadków pracowników Biura Powiatowego ARiMR w Bochni, oraz w Brzesku, którzy zdaniem organu odwoławczego, mogliby posiadać wiedzę nt. okoliczności, które poprzedziły złożenie i wycofanie przez stronę wniosku o płatności dobrostanowe na 2020 r. Przesłuchaniami objęto A.B., A.K., K.M., B.D., M.B., U.D., R.P. i Ł.S. oraz P.M. Nazwiska pracowników zostały wskazane przez stronę w jej piśmie z dnia 13.07.2020 r. oraz w piśmie Kierownika Biura w Bochni z dnia 8.09.2022 r. Każdorazowo o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów ze świadków była zawiadamiana strona. Strona uczestniczyła we wszystkich ww. przesłuchaniach, z wyjątkiem przesłuchania p. A. B. oraz p. B. (z powodu własnego spóźnienia). W dniu 7.10.2022 r. przesłuchiwano w charakterze świadków p. A. B., p. A. K., p. K. M., p. B. D. oraz wysłuchano zeznań strony, p. W.G. Następnie w dniu 27.10.2022 r. przesłuchiwano w charakterze świadków p. M. B., p. U. D., p. R. P., p. Ł. S. oraz w dniu 21.11.2022 r. p. R. M. Terminy przesłuchań poszczególnych osób wynikały z godzin pracy Biura w Bochni oraz wypadków losowych - urlopu i choroby p. U. D. i choroby p. P. M.

Na s. 6 - 8 decyzji II instancji przedstawiono szczegółową treść zeznań ww. świadków, w tym treść zeznań strony.

W dniu 18.01.2023 r. do organu wpłynęło kolejne pismo, w którym strona oceniła przesłuchania, przeprowadzone przez pracowników organu II instancji, jako delikatne względem pracowników biura i nachalne wobec niej i nie zgodziła się z informacjami pozyskanymi w trakcie tych przesłuchań, zarzucając świadkom podawanie nieprawdy. Strona wniosła też zastrzeżenia do przesłuchania p. M. B., podczas którego nie była obecna. Wreszcie strona zarzuciła Oddziałowi Regionalnemu udostępnienie treści wyroku WSA z dnia 19.05.2022r. pracownikom biura, a p. P. M. i p. K. M. brak sporządzania notatek służbowych z rozmów i spotkań ze stroną. P. Beneficjent zażądał też od Dyrektora OR wskazania konkretnie osoby, która udzieliła mu informacji i doprowadziła do zaistniałej sytuacji, podtrzymując swoją opinię, że był to pracownik Biura Powiatowego ARiMR w Bochni.

Zawiadomieniem z dnia 23.01.2023 r. organ poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy do dnia 15.02.2023r.

W dniu 15.02.2023 r., strona podczas wglądu do akt, złożyła pismo, w którym stwierdziła, że podczas przesłuchania p. B. była obecna w strefie administracyjnej Biura Powiatowego w Bochni i przez to nie mogła zadać jej pytań. Jak również stwierdziła, przesłuchanie p. M. odbyło się z opóźnieniem, co również uniemożliwiło jej zadanie pytania o to, ile razy prosiła o rozmowę z p. D. oraz czy w związku z rozmowami, których strona była świadkiem na korytarzu nie doszło do jakiegokolwiek ustalania wspólnej wersji odnośnie prowadzonego postępowania. Strona prosiłą także o zwrócenie uwagi na notatki z 2020 na jej temat.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, organ II instancji wydał decyzję z dnia 27 lutego 2023r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na regulacje prawne, mające zastosowanie w sprawie. Następnie wskazał na najistotniejsze okoliczności faktyczne, podając, że strona w swoim wniosku złożonym samodzielnie (przez internet) dnia 15.06.2020 r. wniosła o przyznanie płatności dobrostanowej w wariancie 2.3 nie załączając wymaganego przy tym wariancie planu poprawy dobrostanu zwierząt. W dniu 9.07.2020 r. strona została powiadomiona telefonicznie o zbliżającym się terminie na złożenie planu poprawy dobrostanu datowanym na dzień 10.07.2020 r. Pismem z dnia 13.07.2020 r. strona została wezwana do usunięcia braków (złożenia planu poprawy dobrostanu). W dniu

r. strona wycofała się z deklarowania płatności dobrostanowej w wariancie 2.3. wycofanie wniosku o ww. płatność dobrostanową spowodowało umorzenie postępowania w sprawie części tego wniosku.

Organ odwoławczy podał, że zawarte w odwołaniu zastrzeżenia strony dot. ww. rozstrzygnięcia zostały uznane za niezasadne. Wycofanie się z deklarowania ww. płatności determinowało umorzenie postępowania w sprawie tych płatności. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie mógł w takiej sytuacji wydać innego rozstrzygnięcia, niż wskazane w art. 105 k.p.a. i z tego obowiązku się wywiązał. Argumenty podnoszone przez stronę w odwołaniu oraz we wszystkich kolejnych pismach i potwierdzone w protokole z zeznań strony nie mogły zostać uznane za zasadne. Z dokumentów i informacji pozyskanych od strony wynika, że nie kwestionuje ona, iż zawnioskowała o płatność dobrostanową w wariancie 2.3, a następnie złożyła wniosek o wycofanie tej płatności. Główne zarzuty strony dotyczą tego, że wg beneficjenta wniosek o płatność dobrostanową w wariancie 2.3 został złożony w związku z błędną poradą, uzyskaną od pracownika Biura Powiatowego w Bochni w czerwcu 2020 r. (p. U.D.). Następnie w dniu 21.07.2020 r. według strony uniemożliwiono jej zmianę wariantu płatności dobrostanowych (z wariantu 2.3 na wariant 2.1). Według ww. wycofanie się z wariantu 2.3 nie powinno uniemożliwiać zmiany tego wycofanego wariantu na wariant 2.1. zwłaszcza w sytuacji, gdy wezwanie do usunięcia braków zostało odebrane przez stronę już po terminie na zmiany we wniosku (po 10 lipca 2020r.), gdy pracownicy organu I instancji nieprawidłowo poinformowali stronę o możliwości uzyskania tylko płatności 2.3 (a nie np. 2.1) i przy braku informacji o typie użytkowania bydła (istotnej przy wyborze ww. wariantów) na dokumentach poszczególnych sztuk posiadanych przez stronę (paszportach bydła) oraz na dokumencie "inwentaryzacja stada", otrzymanym w biurze w czerwcu 2020 r.

Zdaniem organu odwoławczego nie można było uznać za wiarygodne twierdzeń strony, w których obarcza odpowiedzialnością za zadeklarowanie płatności dobrostanowej p. U.D. Bezsprzecznym w sprawie jest fakt, że strona złożyła swój wniosek (m.in. o płatność dobrostanową wariant 2.3) na rok 2020 w dniu

r. dobrowolnie i samodzielnie, a podpisując się pod wnioskiem potwierdziła, że zna zasady przyznawania zadeklarowanych płatności, podczas gdy w dniu 7.10.2022 r. zeznała do protokołu, że tych zasad nie znała. Strona twierdzi, że deklaracja ta została złożona w związku z poradą uzyskaną od p. U.D. w czerwcu 2020 r., a świadkami udzielania tego wskazania mieli być inni pracownicy obecni w czasie rozmowy strony z p. U.D. w Biurze Powiatowym. Jednak ani p. U.D., ani inni pracownicy biura nie przypominają sobie takiej rozmowy, co zeznali podczas przesłuchań.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że wbrew twierdzeniom strony, aby otrzymać żądaną płatność powinna ona posiadać plan poprawy dobrostanu, który został sporządzony w roku złożenia wniosku, przed upływem 25 dni od dnia, w którym upływa ostateczny termin na składania wniosków, przy udziale doradcy na formularzu udostępnionym przez ARiMR. Ponieważ w 2020 r. ostatnim dniem na składanie wniosków był 15.06.2020 r., strona powinna była posiadać plan przed upływem 10.07.2020 r., co wynika z § 3 oraz § 8 pkt 5 krajowego rozporządzenia dot. tej płatności. Strona dopiero po złożeniu wniosku o płatność dobrostanową w wariancie 2.3 (co winna zrobić przed) pozyskała informację o konieczności sporządzenia płatnego planu poprawy dobrostanu, którego nie zamierzała dołączyć do przedmiotowej sprawy. Tym samym zrezygnowała z możliwości otrzymania płatności dobrostanowej w wariancie 2.3. Informacje o tym sama strona zawarła wprost w piśmie z dnia 19.09.2021 r. Wynika to również z treści odwołania z

r. i z pisma z dnia 13.07.2021 r. Strona podała, że po złożeniu wniosku pozyskała z biura: telefonicznie w dniu 16.06.2020 r. informację o miesięcznym terminie na złożenie planu poprawy dobrostanu, a w dniu 18.06.2020 r. wydruk z bazy danych systemu IRZ "inwentaryzacja stada", z którym udała się do doradztwa rolniczego w celu pozyskania planu. Po uzyskaniu informacji o kosztach związanych z planem strona uznała, że sporządzenie takiego planu jest dla niej "nieopłacalne" i zrezygnowała z jego przygotowania. Strona była zatem świadoma, że brak planu oznacza dla niej brak możliwości otrzymania żądanej płatności dobrostanowej w wariancie 2.3 za rok 2020. W obliczu powyższego późniejsze twierdzenia strony dot. pozostawienia stronie 1,5 dnia na sporządzenie planu (po telefonie z 9.07.2020 r.) organ uznał za bezpodstawne.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w dniu 10.07.2020 r. upłynął ostateczny termin na złożenie planu, organ I instancji wysłał do strony wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. W dniu 15.07.2020 r. strona otrzymała wezwanie z dnia13.07.2020r. do usunięcia braków we wniosku, z którego wynikała konieczność dostarczenia planu poprawy dobrostanu w celu uzyskaniu płatności dobrostanowej w wariancie 2.3. Podany w wezwaniu termin do usunięcia braków tj. 10.07.2020 r. był oczywistym błędem pisarskim. Zdaniem organu II instancji, pozostaje to jednak bez wpływu na sprawę, ponieważ strona odpowiedziała na wezwanie i zgłosiła się do biura powiatowego w dniu 21.07.2020 r., ale nie dostarczyła planu. Strona zeznała w dniu 7.10.2022 r. do protokołu, że przychodząc do biura 21.07.2020 r. wiedziała, że brak planu oznacza brak możliwości uzyskania płatności dobrostanowej w wariancie 2.3. Pracownik organu I instancji poinformował stronę wówczas, że w tej sytuacji strona pozbawiła się możliwości otrzymania płatności dobobrostanowej w wariancie 2.3 oraz że może złożyć wniosek o wycofanie części wniosku na 2020 dot. płatności dobrostanowej 2.3. Strona otrzymała informację, że jeżeli wniosek o wycofanie zostanie skutecznie złożony, to strona otrzyma decyzję o umorzeniu postępowania w zakresie tej części wniosku, której będzie dotyczyło wycofanie. Strona samodzielnie wypełniła wniosek o wycofanie i złożyła go w urnie (procedury Covidowe).

Reasumując powyższe, organ II instancji nie stwierdził, aby pracownicy organu I instancji nie poinformowali strony o konsekwencjach wycofania wniosku.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że na dzień 21.07.2020 r., przy braku złożenia planu do płatności dobrostanowej 2.3, strona nie miała już żadnych możliwości "manewru" w celu otrzymania płatności, tym bardziej płatności, o które wcześniej nigdy nie zawnioskowała. Pan Ł.S. nie poinformował ją o innych opcjach, czy możliwościach uzyskania przez stronę płatności, bo takie w tym dniu już nie istniały. Na dzień 21.07.2020 r. strona nie mogła już dokonać zmiany wniosku, ponieważ termin na dokonywanie zmian upłynął w dniu 10.07.2020 r. Strona mogła też nie składać wniosku o wycofanie, co oznaczałoby otrzymanie decyzji odmawiającej przyznanie płatności dobrostanowej w wariancie 2.3 z uwagi na brak planu poprawy dobrostanu. Brak dołączenia do wniosku i dostarczenia w późniejszym terminie przez stronę przedmiotowego załącznika do wniosku o płatności dobrostanowej 2.3 był jednoznaczny z brakiem możliwości otrzymania tych płatności, co wynika wprost z § 8 ust. 8 rozporządzenia dobrostanowego. Plan poprawy dobrostanu zwierząt stanowi integralną część wniosku o przyznanie płatności dobrostanowej. Z zeznań strony wynika, że znała ostateczny termin "składania wniosków" tj. 10.07.2020 r. i miała pełną świadomość, że jeżeli nie złoży tego planu nie otrzyma płatności w tym wariancie. Strona nie mogła też otrzymać żadnej innej płatności dobrostanowej np. w wariancie 2.1, ponieważ jej nie zadeklarowała w swoim wniosku.

W kontekście powyższego, organ II instancji wskazał, że postępowanie o przyznanie płatności jest szczególnie sformalizowane, co wynika z faktu, że pomoc dla rolników odbywa się z udziałem funduszy strukturalnych i dot. bardzo wielu osób. Ponadto postępowanie takie jest wszczynane jedynie na wniosek zainteresowanego podmiotu i prowadzone w zakresie określonym przez niego we wniosku. W tego rodzaju postępowaniach, oświadczenia woli wnioskodawcy i ewentualne korekty składane są na formularzu (którego treść jest ściśle określona w przepisach prawa). Nie jest więc dopuszczalne uzupełnianie wniosku w innej formie. Organ jest związany danymi ujętymi we wniosku lub zmianami do niego. Przyjęcie odmiennego stanowiska, stanowiłby w istocie zaprzeczenie ustanowionemu sformalizowanemu modelowi postępowania w sprawach o dopłaty. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu prawa do przyznania płatności dobrostanowej. Organ w żaden sposób nie może dokonywać zmian po upływie terminu wniesienia wniosku, tym bardziej za rolnika i oświadczać wolę rolnika bez jego wyraźnej zgody.

Organ II instancji wskazał także, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji, strona nie złożyła żadnego dokumentu, który mógłby zostać uznany za oświadczenie o złożeniu wniosku o płatność dobrostanową w wariancie 2.3 pod wpływem błędu. Fakt, że strona w dniu 21.07.2020 r. złożyła do urny podpisany wniosek o wycofanie części wniosku dot. płatności dobobrostanowej w wariancie 2.3 pozostaje bezsporny. Za pozbawione wpływu na postępowanie w sprawie wniosku strony o płatności dobrostanowe na 2020 rok, organ odwoławczy uznał kontakty pomiędzy stroną, a organami ARiMR w okresie po złożeniu wniosku o wycofanie części płatności w dniu

r. Organ odwoławczy podał także, że zmiany personalne, które miały miejsce w Biurze Powiatowym w czasie równoległym do toczącej się sprawy ww. wniosku strony nie miały związku z tą sprawą. Organ uznał wszelkie tezy strony, w których strona stwierdza, że pracownik został awansowany lub zdegradowany z jej powodu za nieuprawnione i niemające związku z rzeczywistością. Zmiany kadrowe w ARiMR były wprowadzane niezależnie od postępowania prowadzonego w sprawie wniosku strony, a pracownicy biura przez cały czas pozostają do dyspozycji rolników.

Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wizyty strony w biurze, rozmowy z pracownikami przeprowadzone w okresie od września 2020 r. do 8 marca 2021 r. nie zostały zakończone żadną notatką służbową, protokołem, ani pismem strony, w którym strona sprecyzowałaby swoje żądania. Dlatego nie było możliwości uznać, że strona skutecznie poinformowała organy ARiMR o tym, że wypełniła wniosek pod wpływem błędu. Żadnych znamion oświadczenia o błędzie i ewentualnego uchylenia się od skutków prawnych nie miało też pismo strony złożone w Biurze Powiatowym dnia 8.03.2021 r., w którym strona stwierdza, że nie zgadza się ze sposobem przeprowadzania wglądu do akt i obecnością aż dwóch pracowników ARiMR podczas tych czynności.

W kolejnej części decyzji, organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów strony zawartych w kolejnych pismach kierowanych do organu. Ustosunkowano się kolejny raz do kwestii, na które wskazano już w treści przedmiotowego uzasadnienia, a ponadto podano, że nie jest prawdą twierdzenie strony, że Agencja narzuciła w 2020 r. rolnikom składanie eWniosków i uniemożliwiła składanie wniosków drogą papierową. Taka możliwość akurat w tym roku jeszcze istniała i wynikało to z art. 7 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 311). Poruszana przez stronę kwestia rozmowy telefonicznej z p. R.P. z dnia 9.07.2020 r. również nie mogła zmienić oceny sprawy strony. Rozmowa ta miała charakter informacyjny i przypominający stronie o zbliżającym się w dniu 10.07.2020 upływie terminu na złożenie planu, bez którego strona nie będzie mogła otrzymać żądanych płatności dobrostanowych. Akt dobrej woli ze strony organów ARiMR strona oceniła, jako akt nieprzychylny, błędnie interpretując treść przekazanych informacji. Pracownik ARiMR, wykonał do strony rutynowy telefon, taki sam, jak do wszystkich rolników, którzy jeszcze nie złożyli planów. Nieprawdą są twierdzenia strony, że miała tylko 1,5 dnia na pozyskanie planu, bowiem o obowiązku posiadania planu, strona wiedziała co najmniej od

r, kiedy dzwoniła do biura z pytaniem, do kiedy może złożyć przedmiotowy plan, o czym sama napisała m.in. w piśmie z dnia 19.09.2021 r. Ponieważ strona zadawała pytania, pracownik udzielał jej ogólnych informacji dot. płatności udzielnych przez ARIMR, w tym wariantów nie wymagających planu. Zdaniem organu odwoławczego strona nie wykorzystała skutecznie nawet czasu, o którym sama pisze, czyli 1,5 dnia na zweryfikowanie swojego wniosku o płatności dobrostanowej i ewentualnie dokonania w nim zmiany wariantu. Jeżeli strona po złożeniu wniosku i spotkaniu z doradcą w czerwcu 2020 r. ( prawdopodobnie

r. - pismo strony z dnia 19.09.2020 r. i zeznania strony z dnia 7.10.2022 r.) podjęła decyzję o niesporządzaniu planu, po rozmowie z pracownikiem ARiMR w dniu 9.07.2020 r., to miała jeszcze czas (9 i 10 lipca 2020 r.) na zmianę swojej deklaracji i zawnioskowanie o płatności nie wymagającej planu np. (wariant 2.1).

Zdaniem organu odwoławczego, okoliczności sprawy wskazują na to, że strona w niewłaściwy sposób podchodzi do możliwości organów ARiMR i ich pracowników odnośnie przyjmowania wniosków o płatności. Chodzi tu o dopuszczalną dla pracowników ARiMR ingerencję w treść wniosku, składanego przez zainteresowanego płatnościami. Ponadto okoliczności sprawy wskazują na brak wystarczającej wiedzy strony o płatności dobrostanowej - strona w chwili wnioskowania o tą płatność nie była pewna, o jaki rodzaj płatności dobrostanowej mogła wnioskować w swojej sytuacji; strona wiedziała, że jest to "nowa płatność" i że można wnioskować do krów "mamek", "mlecznych" i wypas". Strona nie wiedziała, z jakimi obowiązkami wiąże się wnioskowanie o dany rodzaj płatności dobrostanowej, a zwłaszcza tego, że do części wariantów wymagane jest posiadanie planu poprawy dobrostanu zwierząt, podczas gdy w formularzu wniosku wskazane były dokumenty wymagane przy określonych wariantach. Strona nie znała dokładnie typu użytkowego sztuk posiadanego przez siebie bydła, co również ma znaczenie przy poszczególnych rodzajach ww. płatności (np. do wariantu 2.3 kwalifikują się tylko zwierzęta o mięsnym typie użytkowania), jednocześnie z zeznań wynika, że bratowa strony wskazywała, że rolnik posiada krowy "mleczne", do których wniosku nie złożyła, w związku z tym strona musiała wiedzieć, że "mleczne" krowy posiada. Strona nie wiedziała konkretnie, kto sporządza ww. plan dobrostanu, ile zajmuje to czasu i ile kosztuje, jednakże po złożeniu wniosku (dzień później) udała się do Urzędu Gminy Ł. po plan. Strona nie wiedziała, do jakiego dokładnie dnia możliwa jest zmiana ew. deklaracji (np. odnośnie wariantów płatności dobrostanowej) bez negatywnych skutków dla wnioskującego o taką zmianę (przy czym zeznając powiedziała już, że "do 10 lipca 2020 r. można było składać zmiany do wniosku" vide: pytanie nr 16 zadane stronie podczas przesłuchania). Strona nie sprawdziła dokładnie ww. kwestii: ani poprzez kontakt z ośrodkami doradztwa rolniczego (osobisty, telefoniczny), ani poprzez zapoznanie się z informacjami dostępnymi na ten temat w biurach powiatowych ARiMR (broszury, ew. wydruk rozporządzenia dot. ww. płatności) mimo, że odwiedzała biuro często przed złożeniem wniosku; ani poprzez zapoznanie się z informacjami dostępnymi na stronie internetowej ARiMR (przy pomocy osoby dysponującej komputerem z dostępu do internetu) mimo, że taką możliwość miała.

Organ II instancji stwierdził, że strona w żaden sposób nie została wprowadzona w błąd przez pracowników, czego skutkiem było pozbawienie płatności. Gdyby strona nawet nie wycofała wariantu 2.3 i tak nie otrzymałaby dopłat, ponieważ nie spełniała obligatoryjnego wymogu - posiadania planu. Co istotne w sprawie, twierdzenia o rzekomym błędzie pojawiły się w pismach do organów ARiMR dopiero po 08.03.2021 r. tj. dwa miesiące przed wydaniem decyzji administracyjnej, niecały rok po złożeniu wniosku, podczas gdy strona w dacie złożenia pierwotnego wniosku miała świadomość tego, że do 10.07.2020 r., mogła dokonać zmiany wariantu lub też, aby otrzymać płatności w wariancie 2.3 uzupełnić plan w wymaganym terminie.

W ocenie organu odwoławczego, argumenty strony, że wnioskowała o dopłaty na podstawie informacji, jakie uzyskała w organie I instancji (a strona wyłącznie podpisała się tylko pod wnioskiem) nie mają żadnego znaczenia. Również twierdzenie strony, że wniosek podpisała, ale nie zna wszystkich zasad, a warunkiem przyjęcia wniosku, jest podpisanie klauzuli dot. warunków, bo: "ARiMR nie przyjmie wniosku, jeżeli się jej nie podpisze", pozostaje bez znaczenia. Można byłoby uznać, że strona w piśmie z dnia 08.03.2021 r., wskazała istnienie błędu, który popełniła według niej przez pracowników ARiMR (tj. znaczenie niewłaściwego wariantu 2.3, gdzie winna zaznaczyć wariant 2.1), nie wyjaśniła dokładnie, na czym błąd miałby polegać. Dodatkowo do uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia złożonego pod wpływem błędu wymagane jest złożenie oświadczenia na piśmie w terminie roku od chwili wykrycia błędu (art. 88 § 1 i 2 k.c.). Strona tych czynności nie dopełniła. W rezultacie należało uznać, że strona skutecznie wycofała wniosek i nie miała zamiaru zmienić wariantu z 2.3 na 2.1, bo takiego wariantu nie zaznaczyła nawet na ww. wycofaniu.

Mając zatem powyższe fakty na uwadze w ocenie organu II instancji, należało uznać, iż cała kwestia wprowadzenia skarżącego w błąd nie została udowodniona, a więc nie mogło to wpłynąć na ocenę rozstrzygnięcia. W sytuacji, w której strona mogła się ubiegać o płatność w wariancie 2.3, decydujące znaczenie miała deklaracja strony, a nie potencjalna możliwość wnioskowania przez stronę o inny wariant płatności dobrostanowej (np. 2.1). Tym samym, w przedmiotowej sprawie nie mogło chodzić o oczywiste braki we wniosku, a tylko o zmianę. Okoliczności sprawy wskazują, że zmiany takiej strona nie dokonała, poprzestając jedynie na wycofaniu się wnioskowania o ww. wariant. Nieodpowiadająca woli strony zawartość wniosku nie mogła być także potraktowana, jako brak formalny możliwy do uzupełnienia w trybie art. 25 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich [...] z 2015 r. albo w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

Zadaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie, niemożliwe byłoby także skorygowanie wniosku strony w oparciu o art. 15 rozporządzenia wspólnotowego nr 640/2014. Ten przepis umożliwia dostosowanie wniosku do sytuacji faktycznej, ale aby było to możliwe, rolnik powinien o ew. niezgodnościach w swym wniosku poinformować organy ARiMR, zanim one wykryją te niezgodności. Brak możliwości wykorzystania ww. regulacji w sytuacji strony wynikał z tego, że ww. przepis dot. zaniechania stosowania sankcji - tymczasem w sprawie strony żadne sankcje nie zostały zastosowane, ponieważ we wniosku nie stwierdzono nieprawidłowej deklaracji, a poza tym deklaracja dobrostanowa za 2020 r. została ostatecznie przez stronę wycofana.

Organ II instancji podkreślił, że składając przedmiotowy wniosek, strona złożyła pod nim własnoręczny podpis, potwierdzając tym samym prawidłowość danych w nim zawartych.

W świetle powyższego, organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo, a motywy działania i okoliczności przedstawione przez stronę pozostają bez wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy zwraca uwagę, że oprócz zadeklarowania we wniosku z dnia

r. płatności dobrostanowej 2.3, strona zadeklarowała także na 2020 rok inne rodzaje płatności obszarowych. Rozstrzygnięcie tej części wniosku zostało zawarte w prawomocnej decyzji nr 0099-2021-001615 z dnia 17.03.2021 r., na mocy której stronie przyznano 15 767,52 zł (utrzymanej decyzją Dyr. tut. OR ARiMR nr 263/006/21 z dnia 25.05.2021 r.).

Zdaniem organu II instancji, bezspornym pozostaje wycofanie przez stronę wniosku o płatność dobrostanową w wariancie 2.3. Okoliczności tej nie przeczy sama strona, a organy dysponują jednoznacznym potwierdzeniem tego faktu (s. 1 i str. 2-6 formularza, który wpłynął do organu I instancji w dniu 21-07-2021 r.). Nie zaistniały także żadne okoliczności faktyczne, czy prawne uniemożliwiające stronie złożenie takiego wycofania, wskazane w art. 3 ust. 2 rozporządzenia wspólnotowego nr 809/2014. Ponieważ ww. wycofanie było dopuszczalne, zgodnie z art. 3 ust 3 ww. rozporządzenia, wycofane elementy wniosku nie brały udziału w naliczeniu płatności, a strona została potraktowana, jak producent, który nie składał wniosku o przyznanie płatności w odniesieniu do prawidłowo wycofanych części tego wniosku. Złożenie skutecznego wycofania części wniosku dot. płatności dobrostanowej 2.3, oznacza w tym wypadku, że nie można było wydać decyzji załatwiającej sprawę dot. tej płatności, tj. co do jej istoty odnośnie wycofanej części wniosku. Po ww. wycofaniu brak tu bowiem samego żądania (podania) strony dot. ww. płatności, które zostało wycofane i z tego powodu jest traktowane, jako nigdy nie złożone. Konsekwencją tego jest bezprzedmiotowość postępowania dotyczącego ewentualnego przyznania ww. płatności (art. 105 § 1 k.p.a.).

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo rozstrzygnął sprawę płatności dobrostanowej dla strony w wariancie 2.3, wydając decyzję o umorzeniu tego postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podniósł, że postępowanie nakazane przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 19 maja 2022r., sygn. akt I SA/Kr 1487/21, czyli przesłuchania pracowników Biura Powiatowego w Bochni były prowadzone w sposób budzący duże wątpliwości, co do rzetelności, żeby ustalić tak naprawdę stan faktyczny. Sąd wskazał, aby przesłuchać w pierwszej kolejności pracowników podanych przez stronę, co do okoliczności wycofania wniosku, tj. Pan P. i Pan S. Wymienieni Panowie zostali przesłuchani prawie na samym końcu, czyli po przesłuchaniu strony i wielu innych pracowników. Sposób przesłuchiwać nie gwarantował, aby świadkowie nie mogli wymieniać się informacjami na temat zadawanych pytań, dlatego poszczególni świadkowie mogli mieć wiedzę, jakie pytania może zadawać strona. Skarżący zwrócił też uwagę, że Oddział Regionalny udostępnił Biurowi Powiatowemu pełną treść wyroku łącznie z uzasadnieniem, a więc, jak przyznała P. D. i P. M., zapoznawali się z treścią wyroku przed przesłuchaniami. W czasie prowadzonego postępowania, uzasadnienie wyroku nie było dostępne na stronie internetowej Sądu. Co do oceny poszczególnych zeznań pracowników Biura Powiatowego, skarżący odnosił się do tej kwestii już w piśmie, które wpłynęło do organu 18.01.2023r., jednak okoliczności te organ uznał jak zwykle za nieistotne lub niezasadne w sprawie. W ocenie skarżącego uniemożliwiono mu uczestnictwo w przesłuchaniu P. B., ponieważ po zgłoszeniu się około g. 9:20, po pokazaniu wezwania na przesłuchaniach, Pani K. wykonała telefon do p. Kierownik, informując ją o przybyciu skarżącego i kazała poczekać chwilę aż P. Kierownik wpuści ww. do części administracyjnej, gdzie odbywało się przesłuchanie p. B. Stojąc parę minut skarżący widział opuszczającą gabinet p. Kierownik i przechodzącą do pokoju nr 1, czyli obsługi petentów. Pani B. wychodząc z części administracyjnej, też nie wpuściła ww. do części administracyjnej, po chwili pojawiła się p. Kierownik i ww. został wpuszczony do części administracyjnej. Został poinformowany, że właśnie zakończyło się przesłuchiwanie P. B., i stwierdzono, że ponownie wołać jej nie będą, że oni ją przesłuchali. W trzecim dniu przesłuchań P. B. niezwłocznie wpuściła ww. do części administracyjnej i nieprawdą jest twierdzenie Dyrektora Oddziału Regionalnego, że czekano z P. M. na przybycie skarżącego do organu. Odnosząc się do opisanej sytuacji, zdaniem skarżącego, wydaje się dziwne, że Pani Kierownik, jeżeli nie mogła od razu wpuścić skarżącego, to chociaż mogła wydać dyspozycję, by wpuszczono go do części administracyjnej. Być może chodzi tutaj o sytuację, którą też ww. opisywał w czasie wglądu w akta w Oddziale Regionalnym, a mianowicie sytuację z pierwszego dnia przesłuchań. Ww. widział wtedy stojących tyłem: Pana Naczelnika P. oraz P. B., którzy skarżącego nie widzieli. Wyglądało to tak, jakby Pan P. uspokajał Panią B.; skarżący zacytował P. P.: "pomału zobaczymy, w jakim kierunku będzie się to rozwijać". Opisaną sytuację widziała P. K., jej mina i chrząkanie były dla skarżącego jednoznaczne, że Ci Państwo rozmawiali o sprawie skarżącego. Jak tylko dostrzegli skarżącego, rozeszli się pośpiesznie p. P. do części administracyjnej, a p. B. zajęła stanowisko za szybą. Odnosząc się do zeznań byłej Kierownik K., która to stwierdziła, że zawiadomienie z dnia 13.07.2020r jest zawiadomieniem prawidłowym. Na pytanie skarżącego, że Sąd w wyroku stwierdził, że zawiadomienie nie jest prawidłowe stwierdziła, że ona nie jest od sprawdzania ustaw. "Ktoś to napisał, to ja to podpisałam", czyli Kierownik podpisuje, ale nie wie dokładnie, co. A rolnikowi zarzuca się że musi znać wszystkie przepisy i kruczki prawne, na które Agencja może się powoływać. A więc Kierownik Biura Powiatowego nie musi wiedzieć, co podpisuje, a rolnik powinien dysponować większą wiedzą, niż niejednokrotnie nawet prawnik. Odnosząc się do przesłuchań Pana P. skarżący podał, że jest to pracownik, którego wskazywało się skarżącemu, jako osobę, która mogłaby udzielać jakichkolwiek informacji, osobę posiadającą merytoryczną wiedzę w kwestii dobrostanowej. Skarżący przywołał płatność z roku 2001, gdzie Pan P. wykazał się wiedzą na temat płatności dobrostanowej, gdzie w wyniku przeprowadzonej przez niego kontroli, rolnikowi nałożono 40% sankcji do płatności dobrostanowej i rolnik musiał odwoływać się i po bardzo długim odwołaniu, prawie 7-miesięcznym postępowaniu, uznano potrącenie za niezasadne. W uzasadnieniu napisano, że trzeba było przeprowadzić dodatkowe rozpytanie i przywołując 2 wyroki sądów z 2015r. i z 2020r. zmieniono raport z kontroli, a więc nie można mówić że Panu P. nie były dobrze znane zasady przyznawania płatności dobrostanowej. Odnośnie zeznań Pana P. skarżący podał, że wielokrotnie podkreślał, iż Pan P. udzielił mu informacji, że do całego pakietu mlecznego, a więc i do wypasu jest potrzebny plan poprawy dobrostanu. I dlatego ww. nie dopisywał i nie zamieniał tego pakietu w dniu 10.07.2020r. Odnośnie informacji, że po odebraniu wezwania skarżący będzie miał siedem dni na doniesienie tego planu, ww. nie przypomina sobie takiej informacji, a pismo, które dostał mówiło wprost, że plan można donieść do 10 lipca. Agencja twierdzi, że to co na piśmie jest ważniejsze od tego, co zostało powiedziane. Tutaj raczej należałoby się bardziej zastanowić nad kwestią, na którą zwrócił uwagę Sąd, czyli modyfikację treści zawiadomienia, tj. pominięcia sformułowania, niezwłocznie po otrzymaniu wniosku, organ II Instancji nie odniósł się do tej kwestii. Pomiędzy 15 czerwca a 9 lipca jest 24 dni na oficjalne zawiadomienie strony o brakach we wniosku i jest to obowiązek Urzędu, wynikający z przepisów prawa, a nie jak pisze organ - dobra wola Urzędu. Bardziej zastanawiające jest, ile dni w tym czasie wskazanym, Pan P. tak naprawdę pracował, ponieważ przy zgłoszeniu siły wyższej, tj. powódź, Pana P. nie było w pracy, 10 lipca także miało nie być w pracy, przy wycofaniu wniosku, Pan P. również był nieobecny w pracy, a więc może organ tuszował, że tak naprawdę nikt tych wniosków nie weryfikował. Skarżący wskazał też na skandaliczne zachowanie M.Ś., który to przerwał zeznania Panu P. w kwestii późnego zawiadomienia, widząc, że Pan P. zeznaje na niekorzyść organu przerwał wypowiedź, używając sformułowania, w tej kwestii Sąd się pomylił i oni nawet zastanawiali się nad odwołaniem od wyroku, ale uznali, że te kwestie łatwo da się wyjaśnić. Samo takie zachowanie wskazuje, że organ z góry ustalił, jakie ma być rozwiązanie. Zeznanie Pana P. było nagrywane przez organ, a więc i ta kwestia powinna być w nagraniu, można sprawdzić jego przebieg. Odnośnie zeznań Pana S. W ocenie skarżącego mamy tutaj do czynienia słowo przeciwko słowu, aczkolwiek zadając pytanie p. S., czy rozmawialiśmy telefonicznie w dniu wycofania, Pan S. zaprzeczył, chyba, że skarżący się nie przedstawiał. Skarżący podał, że zawsze dzwoniąc do Agencji, przedstawia swoje personalia. Pytanie było bardzo zaskakujące dla P. S.. Ww. pracownik nie pamiętał, pod jakim numerem telefonu odbierał wtedy telefony od petentów. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że Pan S. nie tłumaczył, ani nie wskazywał innych możliwości po powrocie od P. Naczelnik, tylko sugerował, że w zaistniałej sytuacji najlepiej będzie wycofać ten wniosek. Odnosząc się do zeznań Pana M., skarżący zadał pytanie, dlaczego o tym, że to on, a nie Naczelnik była osobą, do której poszedł Pan S. po informacje odnośnie ewentualnej zamiany Pakietu 2.3 na 2.1 - dlaczego tak istotnej kwestii nie poruszył w decyzji, której był autorem. Można by powiedzieć, że dysponował wiedzą, że w piśmie złożonym 08.03.2021, skarżący przedstawił tę sytuację inaczej. Organ tak naprawdę nie podał, czy Pan M. w ogóle w dniu wycofania wniosku skarżącego był w pracy, ponieważ wykaz połączeń telefonicznych, który skarżący uzyskał od Agencji wskazuje, że skarżący próbował się połączyć z Panem P. (nieodebrane połączenie). Po kontakcie z Centralą ww. uzyskał informacje, że Pana P. nie ma w pracy i połączono go z jakąś inną osobą. Na wskazany nr telefonu Pan M., oświadczył, że to nie jego nr telefonu. A w takiej sytuacji, jeżeli nie ma osoby prowadzącej, skarżący powinien być połączony z przełożonym tego pracownika. Po około 5-minutowej rozmowie, ten sam numer Agencji dzwonił do skarżącego i była kolejna około 5minutowa rozmowa. Skarżący nie pamięta tych rozmów, ale można wnioskować, że jednak organowi mogło zależeć, aby ww. się w tym Biurze jednak zjawił osobiście (być może w celu wycofania wniosku). Z tego, co skarżący pamięta, z Panem M. do stycznia 2021 r. nie miał bezpośredniego kontaktu, a więc w jego ocenie, Pan M. nie mógł kojarzyć nazwiska z osobą skarżącego, ponieważ na anonimie z lutego 2020r. zdjęcia skarżącego nie było, a to ten Pan m.in. jest tam "podbity", jako osoba zaznajomiona z tym donosem. Odnosząc się do zeznań Kierownik M. skarżący podał, że zastanawiające jest, dlaczego Kierownik z żadnej z rozmów nie sporządzała żadnych notatek służbowych. Według notatki z dnia 15 października 2020r. sporządzonej przez M.N. o tematyce: "Notatka z rozmowy z producentem", pracownika Centrali, z której to treści wynika, że jeżeli rolnik zgłasza jakieś roszczenie wobec Agencji, należy przedstawić stanowisko rolnika oraz stanowisko Agencji, w celu wykorzystania tego w dalszych postępowaniach. Z notatki wynika, że z tym pismem mieli być także zapoznani pracownicy IRZ w Bochni, pani M. była starszym specjalistą do spraw rejestracji zwierząt, a dwa tygodnie później była Kierownikiem Biura Powiatowego w Bochni, tak więc, o takim obowiązku sporządzania notatek musiała wiedzieć. Dopiero sytuacja, kiedy skarżący pokazał pismo z doradztwa, o braku możliwości napisania planu poprawy dobrostanu - Kierownik sporządziła notatkę służbową. Ten sam zarzut można by było przypisać P. B. i p. M.. Kserokopie wykazu rozmów telefonicznych skarżący dołączył do pisma. Odnośnie informacji przekazywanych przez P. B., z pisma BDSPB06- WO.0241.2.141.2021.A.P., wskazuje on na wewnętrzne pismo w sprawie procedur, a skarżącemu chodziło o pismo Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR znak sprawy BKW06.051.13.2020.TK, w którym to piśmie ówczesny Dyrektor Regionalny przyznaje, że działania P. Kierownik, jak i innych pracowników Biura Powiatowego swoimi działaniami nie zabezpieczyli interesów beneficjenta, jak i samej Agencji. Gdyby p. M. wiedziała, że w sprawie tego rolnika doszło do jakichś nieprawidłowości w 2020r., to może i jej działania byłyby bardziej przyjazne wobec rolnika. Wspomniane pismo ww. pokazał p. Kierownik w lutym 2021 r. czytała z wielkim zainteresowaniem. W ocenie skarżącego, notatki p. B. wskazują, jak w negatywny sposób oceniano jego osobę.

I choć te notatki dotyczą sprawy nakazowej, w której to skarżący był pokrzywdzony przez organ, to odniesienie: "że rolnicy nie mogą się pogodzić z negatywnymi skutkami prowadzonych postępowań", wpisuje się w tezę stwierdzoną przez Sąd w wyroku sygn. akt. I SA/Kr 1487/21, że z góry zakłada się negatywne rozstrzygnięcie wobec rolnika. Odnosząc się do przesłuchania skarżącego, podał on, że przy wielu pytaniach p. Ś. tłumaczył mu różne zagadnienia, jak to może wyglądać z punktu widzenia procedur Agencji, aż padło pytanie nr 23: "Kiedy po raz pierwszy skarżący poinformował pisemnie ARiMR (oświadczenie woli) o tym, że wycofanie wniosku złożył pod wpływem błędu niezawinionego przez siebie?" I jakoś dziwnie nie tłumaczył skarżącemu, co takie oświadczenie mogłoby w sprawie skarżącego wnieść. Skarżącego dziwi to, że żadnego z pracowników, których skarżący wskazywał, jako rozmówców w wielu pismach nie zapytano, dlaczego nie poinformowali go o takiej możliwości.

W ocenie skarżącego, organ nie tylko w nierzetelny sposób informował go o wycofaniu wniosku, ale wręcz próbował ukryć, że mogło dojść, może i do niezamierzonego, ale wprowadzenia w błąd, co spowodowało, że skarżący złożył wniosek w niezawinionym błędzie, z przekonaniem, że jest to jedyny pakiet, z jakiego gospodarstwo może skorzystać. Wydruki o stanie stada, które ww. otrzymał w 2020r. oraz 2021 r. nie wykazywały typu użytkowego bydła i to też mogło wprowadzić w błąd doradcę, skoro w Agencji powiedziano, że mamki, to tak musi być. Zapotrzebowanie, jakie ww. składał na te wydruki było standardowym wydrukiem, a więc twierdzenie P. D., że gdyby ww. odpowiednio zawnioskował, to by taki wydruk dostał jest nieprawdą. W 2021 r. p. P. dopisywał ręcznie, które krowy są mleczne, a które mięsne. Z informacji uzyskanych w Departamencie, takiego druku, który by wprost to stwierdzał, nie było.

W oparciu o powyższe zarzuty i argumentację skargi wniesiono o uchylenie decyzji organu II instancji. Ponadto w ostatnim zdaniu skargi skarżący podał, że: "Wnoszę o unieważnienie Decyzji Dyrektora oraz Decyzji Kierownik Biura Powiatowego. Proszę o sprawdzenie poprawności przeprowadzonego postępowania odwoławczego".

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawiera ona wad, powodujących konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga W.G. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 lutego 2023 r., nr 107/OR06/2023 utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Bochni z dnia 11 maja 2021 r., nr 00992021-001739 w sprawie płatności dobrostanowej na rok 2020 dla W.G.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący w swoim wniosku złożonym samodzielnie (przez internet) w dniu 15 czerwca 2020 r. wniósł o przyznanie płatności dobrostanowej w wariancie 2.3, nie załączając wymaganego przy tym wariancie planu poprawy dobrostanu zwierząt. W dniu 9 lipca 2020 r. strona została powiadomiona telefonicznie o zbliżającym się terminie na złożenie planu poprawy dobrostanu datowanym na dzień 10 lipca 2020 r. Następnie skarżący został wezwany pismem z dnia 13 lipca 2020 r. do usunięcia braków (złożenia planu poprawy dobrostanu), a w dniu 21 lipca 2020 r. ww. wycofał się z deklarowania płatności dobrostanowej w wariancie 2.3.

W tak zakreślonych ramach faktycznych - rozpocząć należy od wskazania, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1487/21 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 września 2021 r., nr 430/OR06/2021, utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Bochni z dnia 11 maja 2021 r., nr 0099-2021-001739 w sprawie umorzenia postępowania wszczętego z wniosku W.G. o przyznanie płatności dobrostanowej w wariancie 2.3. (dobrostan krów mamek) na 2020 rok.

W kontekście wskazań zawartych w ww. roku WSA w Krakowie z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1487/21 - należy podać, że w toku postępowania, organy administracji publicznej stoją na straży praworządności. Z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), co oznacza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a.

W tym miejscu podać należy, że wskazania zlecone organowi ww. wyroku uchylającym z dnia 19 maja 2022 r. zostały wypełnione przez organ w postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika bowiem, że czynności zlecone przez Sąd, organ odwoławczy przeprowadził w dniach 7.10.2022 r., 27.10.2022 r. oraz 21.11.2022 r. Polegały one na przesłuchaniu w tych dniach w charakterze świadków, pracowników Biura Powiatowego ARiMR w Bochni oraz w Brzesku, którzy zdaniem organu odwoławczego, mogli posiadać wiedzę na temat okoliczności, które poprzedziły złożenie i wycofanie przez skarżącego wniosku o płatności dobrostanowe na 2020 r. Przesłuchaniami objęto A.B., A.K., K.M., B.D., M.B., U.D., R.P., Ł.S. i P.M.. Skarżący uczestniczył we wszystkich ww. przesłuchaniach, z wyjątkiem przesłuchania A.B. oraz M.B. (z powodu własnego spóźnienia). Terminy przesłuchań poszczególnych osób wynikały z godzin pracy organu oraz wypadków losowych - urlopu, czy choroby.

Powyższe świadczy o tym, że organ prawidłowo i zgodnie z wytycznymi WSA w Krakowie w wyroku z dnia 19 maja 2022 r. - dokonał przesłuchań świadków w celu stwierdzenia, czy skarżący była świadomy skutków wycofania wniosku o przyznanie płatności dobrostanowej w wariancie 2.3. Materiał dowodowy został uzupełniony o protokoły z zeznań świadków oraz skarżącego. Pozyskane w ten sposób informacje potwierdziły, że skarżący, składając wniosek o płatności dobrostanowe na 2020 r. nie znał do końca zasad przyznawania tych płatności i bezwiednie bazował na informacjach uzyskanych od pracowników organu I instancji, zamiast instytucji doradczych i wiedzy o własnym gospodarstwie oraz zasadach płatności, o które wnioskował. Dobrowolnie też strona pozbawiła się możliwości uzyskania płatności dobrostanowej, którą zadeklarowała w swoim wniosku, rezygnując z przygotowania planu. Wszelkie twierdzenia skarżącego, że składając wniosek o wycofanie nie widział, że pozbawi się manewru w sprawie płatności dobrostanowych, a pracownik organu nie poinformował go o innych opcjach - nie znajdują uzasadnienia, przede wszystkim z uwagi na fakt, że w dniu wycofania wniosku (21 lipca 2020 r.) nie miał on już żadnych możliwości, aby zawnioskować skutecznie o inny rodzaj płatności, niż w dniu 15 czerwca 2020 r.

Zauważyć trzeba, że w 2020 r. ostatnim dniem na składanie wniosków o przyznanie płatności był dzień 15 czerwca 2020 r. Doprecyzować należy, że plan poprawy dobrostanu zwierząt, stanowi integralną część wniosku o przyznanie płatności dobrostanowej. Z zeznań skarżącego wynika, że znał on ostateczny termin składania wniosków, tj. 10 lipca 2020 r. i miał pełną świadomość, że jeżeli nie złoży tego planu nie otrzyma płatności w tym wariancie. Skarżący powinien był posiadać plan przed upływem 10 lipca 2020 r. (art. 15 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. (Dz. Urz. UE L 227 z 31.7.2014, str. 69 z późn. zm.) i powiązanego z nim art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. (Dz. U. L181 z 20.6.2014, s. 48 z późn. zm.)). Jednak w realiach badanej sprawy, skarżący dopiero po złożeniu wniosku o płatność dobrostanową w wariancie 2.3 (co powinien był zrobić przed), pozyskał informację o konieczności sporządzenia płatnego planu poprawy dobrostanu, którego nie zamierzał dołączyć do przedmiotowej sprawy. Tym samym, zrezygnował on z możliwości otrzymania płatności dobrostanowej w wariancie 2.3. Informacje o tym sama strona zawarła wprost w piśmie z dnia 19 września 2021 r. Wynika to również z treści odwołania z dnia 24 maja 2020 r. i z pisma z dnia 13 lipca 2021 r. Skarżący podał, że po złożeniu wniosku pozyskał od organu informację w dniu 16 czerwca 2020 r. o miesięcznym terminie na złożenie planu poprawy dobrostanu, a w dniu 18 czerwca 2020 r. wydruk z bazy danych systemu IRZ "inwentaryzacja stada", z którym udał się do doradztwa rolniczego w celu pozyskania planu. Po uzyskaniu informacji o kosztach związanych z planem uznał, że sporządzenie takiego planu jest dla niego "nieopłacalne" i zrezygnował z jego przygotowania.

W świetle powyższego, rację ma zatem organ twierdząc, że skarżący był świadomy (przynajmniej od dnia 16 czerwca 2020 r.), że brak planu, oznacza dla niego brak możliwości otrzymania żądanej płatności dobrostanowej w wariancie 2.3 za rok 2020. W obliczu powyższego późniejsze twierdzenia strony dotyczące pozostawienia stronie 1,5 dnia na sporządzenie planu (po telefonie z dnia 9 lipca 2020 r.), należy uznać za bezpodstawne. Gdyby strona nawet nie wycofała wariantu 2.3 i tak nie otrzymałaby dopłat, ponieważ nie spełniała obligatoryjnego wymogu - posiadania planu. Co istotne w sprawie, twierdzenia o rzekomym błędzie, pojawiły się w pismach do organów ARiMR dopiero po dniu 8 marca 2021 r., tj. dwa miesiące przed wydaniem decyzji administracyjnej, niecały rok po złożeniu wniosku, podczas gdy strona w dacie złożenia pierwotnego wniosku miała świadomość tego, że do dnia 10 lipca 2020 r., mogła dokonać zmiany wariantu lub też, aby otrzymać płatności w wariancie 2.3, uzupełnić plan w wymaganym terminie.

Zgodzić należy się z twierdzeniem organu, że skarżący nie wykorzystał skutecznie nawet czasu, o którym sam pisał, czyli 1,5 dnia na zweryfikowanie swojego wniosku o płatności dobrostanowe i ewentualnie dokonania w nim zmiany wariantu. Jeżeli strona po złożeniu wniosku i spotkaniu z doradcą w czerwcu 2020 r. (prawdopodobnie 18 czerwca 2020 r. - pismo strony z dnia 19 września 2020 r. i zeznania strony z dnia 7 października 2022 r.) podjęła decyzję o niesporządzaniu planu, po rozmowie z pracownikiem ARiMR w dniu 9 lipca 2020 r., to miała jeszcze czas (9 i 10 lipca 2020 r.) na zmianę swojej deklaracji i zawnioskowanie o płatności nie wymagającej planu, np. wariant 2.1.

Słusznie wskazał organ, że w dniu 21 lipca 2020 r. strona nie mogła zmienić już swojej deklaracji z dnia 15 czerwca 2020 r., ponieważ w dniu 10 lipca 2020 r. upłynął termin na składanie wniosków i zmian do wniosków. Ponieważ wariant płatności dobrostanowych 2.3 był jedynym, o jaki strona zawnioskowała w 2020 r.,

bez względu na to, czy strona złożyłaby wniosek o wycofanie wniosku, czy też nie, żądanych we wniosku płatności by nie otrzymała.

Zasadnie organ wskazał w decyzji, że w przypadku braku złożenia wniosku o wycofanie, strona otrzymałaby decyzję o odmowie przyznania płatności dobrostanowych, a w przypadku wycofania wniosku, otrzymała decyzję o umorzeniu postępowania. Skarżący powinien być w pełni świadomy konieczności złożenia planu poprawy dobrostanu w celu otrzymania płatności dobrostanowych w wariancie 2.3 od dnia złożenia wniosku, tj. 15.06.2020 r. W tym celu skarżący przyszedł do organu po dokument "inwentaryzacja stada", z którym następnie udał się do Urzędu Gminy w Łapanowie, gdzie od doradcy otrzymał informację o kosztach pozyskania planu. Jak zeznał sam skarżący, dopiero w tym momencie ocenił, że jest to dla niego nieopłacalne, co skutkowało brakiem otrzymania płatności. W konsekwencji, wszelkie próby obarczenia pracowników ARiMR odpowiedzialnością za brak płatności dobrostanowych w wariancie 2. 3, należy uznać za bezpodstawne.

Podkreślić należy, że z okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy wynika, że skarżący w dniu 21 lipca 2020 r. złożył do urny (procedury Covidowe) podpisany wniosek o wycofanie części wniosku dotyczącego płatności dobobrostanowej w wariancie 2.3. Za pozbawione wpływu na przedmiotowe postępowanie, należy uznać kontakty pomiędzy stroną, a organami ARiMR w okresie po złożeniu wniosku o wycofanie części płatności w dniu 21 lipca 2020 r.

Za subiektywne i pozbawione podstaw Sąd uznał przekonania skarżącego w zakresie zmian personalnych, które miały miejsce w Biurze Powiatowym w czasie równoległym do toczącej się sprawy, bowiem zmiany kadrowe w ARiMR były wprowadzane niezależnie od postępowania prowadzonego w sprawie wniosku strony. Ponadto wizyty skarżącego w organie, rozmowy z pracownikami, przeprowadzone w okresie od września 2020 r. do dnia 8 marca 2021 r. nie zostały zakończone żadną notatką służbową, protokołem ani pismem strony, w którym sprecyzowałaby on swoje żądania. Dlatego nie ma możliwości uznać, że skarżący skutecznie poinformował organy ARiMR o tym, że wypełnił wniosek pod wpływem błędu. Żadnych znamion oświadczenia o błędzie i ewentualnego uchylenia się od skutków prawnych nie ma też pismo strony, złożone w Biurze Powiatowym w dniu 8 marca 2021 r., w którym strona stwierdziła, że nie zgadza się ze sposobem przeprowadzania wglądu do akt i obecnością aż dwóch pracowników ARiMR podczas tych czynności. W tym zakresie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 73 ust. 1

K.p.a. strona postępowania ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów - w lokalu organu administracji publicznej i w obecności jego pracownika. Ww. art. 73 ust. 1 K.p.a. nie nakłada też na organ obowiązku sporządzania kopii, gdyż wykonanie notatek, kopii lub odpisów, należy do strony. Celem art. 73 K.p.a. jest zapewnienie zasady jawności postępowania, sporządzenie kopii jest możliwe na żądanie strony. Na odmowę można złożyć zażalenie, ale w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono, aby strona dokonała tej czynności. Strona nie wystąpiła również nigdy o kopię akt sprawy.

Dodać należy, że postępowanie o przyznanie płatności jest szczególnie sformalizowane, co wynika z faktu, że pomoc dla rolników odbywa się z udziałem funduszy strukturalnych i dotyczy bardzo wielu osób. Ponadto postępowanie takie jest wszczynane jedynie na wniosek zainteresowanego podmiotu i prowadzone w zakresie określonym przez niego we wniosku. W tego rodzaju postępowaniach, oświadczenia woli wnioskodawcy i ewentualne korekty, składane są na formularzu (którego treść jest ściśle określona w przepisach prawa). Nie jest więc dopuszczalne uzupełnianie wniosku w innej formie. Organ jest związany danymi ujętymi we wniosku lub zmianami do niego. Przyjęcie odmiennego stanowiska, stanowiłby w istocie zaprzeczenie ustanowionemu sformalizowanemu modelowi postępowania w sprawach o dopłaty. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu prawa do przyznania płatności dobrostanowej.

Powyższe wskazuje, że organ w żaden sposób nie może dokonywać zmian po upływie terminu wniesienia wniosku, tym bardziej za rolnika i oświadczać wolę rolnika bez jego wyraźnej zgody.

Mając na uwadze wszystkie powyższe rozważania - w ocenie Sądu - bezsporna jest okoliczność, że skarżący wycofał wniosek o płatność dobrostanową w wariancie 2.3. Okoliczności tej nie przeczy sama strona, a organy ARiMR dysponują jednoznacznym potwierdzeniem tego faktu (str. 1 i str. 2-6 formularza, który wpłynął do organu I instancji w dniu 21 lipca 2020 r.).

Z akt sprawy bezspornie wynika bowiem, że oświadczenie woli w tym zakresie skarżący wyraził w formularzu "Wniosek o przyznanie płatności na rok 2020". (karta nr 381-386 akt administracyjnych). W formularzu tym, jako "Cel złożenia" wniosku skarżący zakreślił pole "wycofanie części wniosku" oraz pola: "płatności dobrostanowe (PROW 2014-2020)"; "wariant 2.3 Dobrostan krów mamek". Na drugiej stronie wniosku w miejscu przeznaczonym na wskazywanie powierzchni działek, skarżący dokonał wpisu o treści: "Wycofanie płatności dobrostanowej". Na stronie 6 w poz. 15 widnieje podpis W.G., jednocześnie w pozycji tej nie wypełniono pola "data wypełnienia wniosku".

Powyższy dowód należy ocenić, jako jednoznaczne oświadczenie woli skarżącego, dające podstawę do umorzenia postępowania.

W kontekście powyższego wskazać należy na treść art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Takie rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej kończy ją bez merytorycznego załatwienia, na skutek wystąpienia przeszkody natury podmiotowej lub przedmiotowej. Umarzając postępowanie organ administracji publicznej komunikuje stronie (stronom) zakończenie prowadzonego przez siebie postępowania bez jego rozstrzygnięcia, co do istoty. Od bezprzedmiotowości postępowania wywołanej brakiem substratu sprawy o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym (brakiem podstaw prawnych i faktycznych) odróżnić należy niezasadność żądania strony. Jest to sytuacja, w której żądanie nie może być uwzględnione, ponieważ nie zostały spełnione określone w przepisach warunki (przesłanki) do uwzględnienia wniosku. W takim przypadku organ winien wydać decyzję, o jakiej mowa w art. 104 § 1 K.p.a., rozstrzygającą sprawę co do istoty, wyjaśniając powody odmowy uwzględnienia żądania.

Skutkiem wydania decyzji na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jest zamknięcie drogi do konkretyzacji praw lub obowiązków strony i zakończenie biegu postępowania administracyjnego.

Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie przyznania płatności rolnych wszczynane jest wyłącznie na wniosek podmiotu. Oznacza to, że z chwilą cofnięcia wniosku zachodzi obiektywna przeszkoda w dalszym prowadzeniu postępowania polegająca na braku wniosku uprawnionego podmiotu, czyli właściwy organ, załatwiający taką sprawę, zobligowany jest wydać decyzję o umorzeniu danego postępowania, jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 K.p.a.

Prawidłowo zatem wskazał organ, że złożenie skutecznego wycofania części wniosku dotyczącego płatności dobrostanowej 2.3, oznacza, że nie można było wydać decyzji załatwiającej sprawę, tj. co do jej istoty odnośnie wycofanej części wniosku. Po wycofaniu wniosku, brak było bowiem samego żądania (podania) skarżącego dotyczącego ww. płatności, które zostało wycofane i z tego powodu zostało potraktowane, jako nigdy niezłożone. Konsekwencją tego jest bezprzedmiotowość postępowania dotyczącego ewentualnego przyznania ww. płatności i umorzenie postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o przyznanie płatności dobrostanowej w wariancie 2.3. (dobrostan krów matek) na 2020 rok.

Na marginesie Sąd zauważa, że oprócz zadeklarowania we wniosku z dnia 15 czerwca 2020 r. płatności dobrostanowej 2.3, skarżący zadeklarował także na 2020 rok inne rodzaje płatności obszarowych. Rozstrzygnięcie tej części wniosku zostało zawarte w prawomocnej decyzji z dnia 17 marca 2021 r., nr 0099-2021-001615, na mocy której przyznano skarżącemu kwotę 15 767,52 zł (utrzymanej decyzją Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 25 maja 2021 r., nr 263/006/21).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd wskazuje, że w rozpatrywanej sprawie istotne są okoliczności związane ze złożeniem oświadczenia o wycofaniu wniosku. Jak już Sąd wskazywał, decyzja organu wydała została w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a., a to oznacza zawężenie rozpatrywanej sprawy do prawidłowości umorzenia postępowania w zakresie płatności dobrostanowej, do czego odniesiono się szczegółowo w treści uzasadnienia, wyjaśniając przy tym okoliczności, w jakich organ wydał zaskarżoną decyzję.

W świetle powyższych okoliczności, wywodów i rozważań, zarzuty skargi - należy uznać za nieuzasadnione, do czego Sąd odniósł się w treści przedmiotowego uzasadnienia. Skarżący nie miał racji w zasadniczych kwestiach spornych, ale rację ma organ we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

Sygn. akt I SA/Kr 398/23

13