Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1256/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 10 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. D. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie utraty prawa do uposażenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący – T. D., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych skargę na decyzję tego organu z [...] maja 2020 r. dotyczącą utraty prawa do uposażenia. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że w wyniku jej wykonania znacznemu uszczerbkowi ulegnie stan majątkowy skarżącego, który na utrzymaniu posiada rodzinę oraz obecnie jest emerytem wojskowym. Wskazał, że wysokość emerytury jest mniejsza niż pobierane w czasie służby uposażenie a samo przejście na emeryturę spowodowało pogorszenie jego sytuacji majątkowej. W tym kontekście, w ocenie skarżącego, konieczność zwrotu uposażenia za okres pięciu miesięcy spowoduje skrajne pogorszenie sytuacji majątkowej i narazi jego rodzinę na znaczne niebezpieczeństwo bytowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) stanowiący, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 p.p.s.a., wedle którego

w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie.

Zauważyć należy, że adresatem wskazanej normy prawnej jest Sąd, który rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po złożeniu wniosku przez stronę. Rozstrzygając więc w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Skarżący swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uzasadnił tym, że obowiązek zwrotu uposażenia za okres pięciu miesięcy naraża jego i jego rodzinę na znaczne niebezpieczeństwo bytowe, powodując skrajne pogorszenie sytuacji majątkowej.

Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych

do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Powołane przez skarżącego w niniejszej sprawie okoliczności nie prowadzą do takich konsekwencji.

Wprawdzie utrata prawa do uposażenia za okres pięciu miesięcy wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego, niemniej jednak trudno odnieść taki uszczerbek w majątku skarżącego do jego aktualnej sytuacji materialnej, ponieważ jej nie przedstawił, w konsekwencji nie uzasadnia to poglądu, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.