Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 708/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 688/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 22 lipca 2024 r. nr SKO.4110.640.2024 w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 12 września 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 688/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dale: Sąd I instancji), po rozpoznaniu wniosku A. K. (dalej: Skarżąca), na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie (dalej: Kolegium) z 22 lipca 2024 r. nr SKO.4110.640.2024 w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarła jedynie ogólnikowe twierdzenia, które nie mogą stanowić skutecznej podstawy do wstrzymania kwestionowanego aktu. Skarżąca nie wykazała bowiem w sposób dostateczny, że przesłanki dla zastosowania ochrony tymczasowej zostały spełnione. Nie poparła konkretnymi okolicznościami własnego twierdzenia, że brak wstrzymania wykonania decyzji - z uwagi na całkowitą wysokość zobowiązania i wysokie narastające odsetki za opóźnienie - narazi Skarżącą na znaczną szkodę. Nie przedstawiła dodatkowych informacji ani nie złożyła dokumentów pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne, w tym dokumentów dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i rodzinnej.

Ponadto Sąd I instancji zauważył, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy decyzji odmawiającej zwolnienia Skarżącej z obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej, a więc decyzji odmownej. Decyzja ta nie nakłada na Skarżącą nowych obowiązków i nie przyznaje uprawnień, nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu I instancji, zaskarżonej decyzji brak cech wykonalności w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. gdyż nie nadaje się ona do wykonania, dlatego nie stwarza zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jej wykonania w rozumieniu powyżej powołanego przepisu.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - pomimo, iż jak wskazywała, uprawdopodobniła w sposób jednoznaczny, wyczerpujący, precyzyjny, zindywidualizowany i konkretny zarówno w samej skardze do sądu administracyjnego, jak i w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, że konieczność dokonania spłaty już naliczonego zobowiązania oraz ewentualnych odsetek naliczanych przez organ, w tym postępowania egzekucyjnego skutkować będą brakiem możliwości lub znaczącym ograniczeniem możliwości zaspokajania uzasadnionych potrzeb Skarżącej, jej rodziny, uczącej się córki, a także uniemożliwi świadczenie pomocy przez Skarżącą na rzecz jej schorowanej matki będącej w podeszłym wieku i wymagającej stałego wsparcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

Wniosek Skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Kolegium z 22 lipca 2024 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 7 marca 2024 r. w sprawie odmowy zwolnienia z obowiązku odpłatności za pobyt członka rodziny w domu opieki społecznej.

W tej sytuacji zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne. Nie można również zgodzić się ze Skarżącą, że skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji – jest narażenie Skarżącej oraz jej rodziny na znaczną szkodę. W związku z powyższym nie mają również znaczenia argumenty Skarżącej dotyczące jej trudnej sytuacji finansowej.

Dodać przy tym należy, że ze względu na opisany powyżej brak wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie był zobligowany odnosić się do argumentacji wniosku Skarżącej, która miała uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.