Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1528/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130
journal: Dz.U. 2021 poz 324
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. T. Sp. z o.o. Sp. k. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2903/21 w sprawie ze skargi N. T. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 września 2021 r. nr DT-SP.Z.518212.221.2021.10.agaw w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2903/21, oddalił skargę N.T. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 września 2021 r. nr DT-SP.Z.518212.221.2021.10.agaw w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

I

W dniu 10 września 2020 r. pod numerem Z. został zgłoszony do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP, organ) przez N.T. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. (dalej: spółka, zgłaszający lub skarżący) słowny znak towarowy OGRODOSFERA, przeznaczony do oznaczania następujących towarów: klasa 6: markizy metalowe; markizy metalowe [materiały budowlane]; altany konstrukcje z metalu; altany przenośne wykonane głównie z metali; altany [konstrukcje metalowe]; pawilony metalowe; pergole z metalu; szklarnie z metalu; szklarnie przenośne metalowe; szklarnie będące nieruchomymi konstrukcjami metalowymi; przenośne szklarnie z metalu do użytku domowego; półokrągłe szklarnie z ramą metalową do użytku ogrodniczego; półokrągłe szklarnie z meta/ową ramą do użytku rolniczego; zadaszenia metalowe [konstrukcje]; klasa 11: oświetlenie ogrodowe; lampowe promienniki podczerwieni; gazowe promienniki ciepła; elektryczne promienniki ciepła [do użytku domowego]; klasa 19: domki ogrodowe wykonane z materiałów niemetalowych; ogrodowe budki wykonane z materiałów niemetalowych; namioty ogrodowe [szkielety ramowe], niemetalowe i nie z materiału tekstylnego; tunele niskie [niemetalowe łub na ramach niemetalowych] do ochrony roślin; altany [konstrukcje niemetalowe]; pawilony wykonane z materiałów niemetalowych; pergole niemetalowe; domki ogrodowe wykonane z materiałów niemetalowych; prefabrykowane szklarnie, niemetalowe; szklarnie modułowe, niemetalowe; szklarnie przenośne niemetalowe; niemetalowe przenośne szklarnie do użytku domowego; klasa 20: meble ogrodowe [patio]; meble ogrodowe drewniane; meble ogrodowe z aluminium; meble domowe, biurowe i ogrodowe; meble ogrodowe z tworzyw sztucznych; meble ogrodowe wykonane z metalu; meble ogrodowe wykonane z drewna; ławy ogrodowe połączone na stałe z ławkami; altany [meble]; huśtawki montowane na ganku; meble metalowe; meble; meble nadmuchiwane; kwietniki [meble]; siedzenia [meble]; leżaki; leżaki do opalania; klasa 22: markizy plastikowe; daszki [markizy]; markizy i brezenty; markizy z materiałów syntetycznych; markizy z tworzyw sztucznych; markizy z materiałów tekstylnych; plandeki, markizy, namioty i niedopasowane pokrycia; markizy posiadające specjalne filtry pozwalające na opalanie się bez poparzenia; tkanina w formie osłony-zadaszenia; klasa 28: huśtawki; domki do zabawy; domki zabawkowe dla dzieci.

Decyzją z dnia 31 grudnia 2020 r. Urząd Patentowy - działając na podstawie art. 129¹ ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 324 ze. zm.; dalej: p.w.p.) - odmówił udzielenia prawa ochronnego na ww. znak towarowy.

Organ wyjaśnił, że wyrażenie OGRODOSFERA jest oznaczeniem niedystynktywnym w rozumieniu art. 129¹ ust. 1 pkt 2 p.w.p., a także wskazuje jednoznacznie na rodzaj, przeznaczenie i pochodzenie wszystkich zgłoszonych towarów dedykowanych dla ogrodu, wypełniając tym samym przesłanki z art. 129¹ ust. 1 pkt 3 p.w.p. UP stwierdził, że z uwagi na zakres zgłoszonych towarów odbiorcą przedmiotowego znaku będzie ogół dorosłego społeczeństwa, a konsumenci wchodzący w jego skład charakteryzują się przeciętnym stopniem uwagi. Dla relewantnego odbiorcy towarów sygnowanych przedmiotowym znakiem, oznaczenie OGRODOSFERA będzie rozumiane jako sfera ogrodu, wobec czego znak ten nie przejawia żadnych cech fantazyjnych, abstrakcyjnych względem zgłoszonych towarów.

Według UP zgromadzony materiał dowodowy nie jest wystarczający do ustalenia nabycia przez zgłoszony znak towarowy wtórnej zdolności odróżniającej. W szczególności stwierdził, że zgłaszający nie przedstawił żadnego bezpośredniego dowodu rozpoznawalności przedmiotowego oznaczenia wśród relewantnego kręgu odbiorców, pozwalającego ocenić jaki odsetek osób identyfikuje towar jako pochodzący z konkretnego przedsiębiorstwa.

Na skutek wniosku zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy - Urząd Patentowy decyzją z dnia 30 września 2021 r. - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 31 grudnia 2020 r.

UP stwierdził, że znak OGRODOSFERA jest kombinacją utworzoną przez dwa słowa: "ogrodo" powstały na bazie słowa "ogrodowy" oraz "sfera" oznaczające m.in. obszar jakiegoś działania, zainteresowania, doznania. Zdaniem UP żadne z powyższych słów składających się na zgłoszone oznaczenie nie jest słowem abstrakcyjnym lub fantazyjnym, każde z nich ma określone znaczenie. Również ich zestawienie w jedno słowo, przeciętny konsument, odczyta jako "obszar/dział związany z ogrodem". Tak więc przedmiotowe oznaczenie, odczytywane jako całość, w kontekście towarów, do oznaczania których zostało zgłoszone, wskazywać będzie na rodzaj, funkcję i przeznaczenie tych towarów, natomiast nie przejawia ono żadnych cech fantazyjnych, abstrakcyjnych względem wszystkich tych towarów wskazanych w podaniu zgłoszeniowym.

Ponadto w ocenie UP nie można przyjąć, tak jak podniósł to zgłaszający, że przedmiotowe oznaczenie stanowi neologizm, czyli wyraz/zwrot nowo powstały w danym języku. Znak towarowy będący słowem złożonym z elementów, z których każdy stanowi opis właściwości zgłoszonych towarów lub usług, sam w sobie ma charakter opisowy względem właściwości tych towarów lub usług, chyba że istnieje dostrzegalna różnica między tym słowem a zwykłą sumą znaczeń tworzących je elementów.

Następnie organ przeszedł do oceny, czy znaczenie przedmiotowego znaku określa właściwości tych towarów, wskazując, że taki związek czysto informacyjny przedmiotowego oznaczenia występuje w przypadku wszystkich zgłoszonych towarów z klas 06, 11, 19, 20, 22 i 28. Opisowy charakter znaku w tym przypadku wyraża się tym, że jedyną i bezpośrednią informacją jest wskazanie na cechę towarów takich jak: różnego rodzaju markizy, altany, szklarnie, oświetlenie ogrodowe, promienniki ciepła, domki ogrodowe, tunele, namioty, pawilony, pergole, meble ogrodowe, plandeki, huśtawki, domki do zabawy, jaką jest ich przeznaczenie i przydatność: produkty przeznaczone do ogrodu, czyli obszaru/sfery wokół domu, na którym hoduje się rośliny jadalne lub ozdobne, spędza czas wolny, wypoczywa.

Zdaniem organu, przeciętny odbiorca nie będzie zatem miał najmniejszych trudności z powiązaniem ze sobą takiego znaczenia znaku i towarów, które charakteryzują się ścisłym związkiem w tym sensie, że głównym przeznaczeniem i funkcją tego typu towarów jest ich umieszczenie/zastosowanie w ogrodzie. Skojarzenie takie będzie natychmiastowe, gdyż nie wymaga od przeciętnego odbiorcy przeprowadzenia skomplikowanego procesu myślowego.

W ocenie organu, dla potencjalnych odbiorców towarów, których dotyczy przedmiotowe oznaczenie, znak OGRODOSFERA będzie posiadał zatem wyłącznie walor informacyjny, opisowy względem tych towarów. Nie będzie natomiast można na podstawie takiego określenia precyzyjnie wskazać pochodzenia danych towarów z określonego źródła. Przedmiotowy znak nie wskazuje bowiem na określonego producenta lub dystrybutora (sprzedawcę) na zasadzie wyłączności prawa ochronnego na znak towarowy.

UP ponownie uznał, że w okolicznościach sprawy zgłaszający nie wykazał nabycia przez zgłoszony znak wtórnej zdolności odróżniającej. W szczególności organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, aby zgłoszony znak OGRODOSFERA nabrał w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu i w dacie jego zgłoszenia był identyfikowany z konkretnym podmiotem gospodarczym właściwie identyfikując gospodarcze pochodzenie oznaczanych towarów. Jest to oznaczenie mające wyłącznie walor informacyjny, nieposiadające dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do wszystkich towarów i usług zgłoszonych w podaniu.

Przechodząc do kwestii nabycia przez znak towarowy OGRODOSFERA wtórnej zdolności odróżniającej, organ argumentował, że właściwy krąg nabywców towarów sygnowanych tym znakiem to ogół społeczeństwa. Zgłaszający powinien więc jednoznacznie wykazać, że przed dniem 10 września 2020 r. (data zgłoszenia znaku do ochrony), wskutek używania znaku OGRODOSFERA, przynajmniej znaczna część odbiorców w Polsce postrzegała zgłoszone towary (które można ogólnie określić jak: różnego rodzaju markizy, altany, szklarnie, oświetlenie ogrodowe, promienniki ciepła, domki ogrodowe, tunele, namioty, pawilony, pergole, meble ogrodowe, plandeki, huśtawki, domki do zabawy), za pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, czyli od zgłaszającego.

W ocenie UP, nie potwierdzają tego jednak dowody przedstawione przez zgłaszającego, w szczególności w zakresie, w jakim nie wskazują, że znaczna część właściwego kręgu odbiorców rozpoznaje zgłoszone oznaczenie słowne jako wskazówkę pochodzenia tych towarów od zgłaszającego. Według organu przedstawione przez zgłaszającego dowody mają charakter pomocniczy, które oceniane całościowo nie wykazują, że znak jest rozpoznawalny przez znaczną część właściwego kręgu odbiorców, którym jest ogół społeczeństwa na całym terytorium kraju, ani nie wykazują, że jest on rozpoznawalny w kontekście zgłoszonych towarów. Przedstawione przez zgłaszającego dowody świadczą jedynie o tym, że przedmiotowy znak był używany w kontekście świadczenia usług sprzedaży internetowej towarów przeznaczonych dla ogrodu, a w przypadku wielu dowodów zgłoszony znak występował również w ramach czy obok znaku słowno-graficznego.

WSA w Warszawie oddalając skargę zgłaszającego stwierdził, że Urząd Patentowy zasadnie uznał brak zdolności rejestracyjnej spornego oznaczenia dla towarów z ww. klas, gdyż prawidłowo ocenił zaistnienie przesłanki z art. 129¹ ust. 1 pkt 2 oraz art. 129¹ ust. 1 pkt 3, tj. braku wystarczających cech odróżniających spornego oznaczenia w obrocie oraz rodzajowe przeznaczenie towarów sygnowanych takim znakiem towarowym.

WSA podkreślił, że stanowiący sporne oznaczenie wyraz: OGRODOSFERA jest oznaczeniem słownym, nie posiadającym żadnych elementów graficznych, które mogłyby nadać mu charakteru fantazyjnego. Nie stanowi przy tym on jakiejkolwiek stricte aluzyjnej kompozycji słownej, w związku z czym nie posiada także abstrakcyjnej zdolności odróżniającej. Zauważyć przy tym trzeba, że chociaż oznaczeniami aluzyjnymi są takie oznaczenia, które odnoszą się do pewnych cech towarów lub usług pośrednio lub poprzez proces kojarzenia, wymagającego u danej części odbiorców szczególnego wysiłku dla przekształcenia sugestywnej lub emocjonalnej informacji w racjonalną ocenę, to w przypadku spornego oznaczenia brak jest połączenia w jednym znaku kilku wyrazów opisowych prowadzących do takiej ich modyfikacji, która może sugerować powstanie oznaczenia aluzyjnego o wyróżniającym (dystynktywnym) charakterze. Tymczasem użycie elementów opisowych w ramach spornego znaku sprowadza się do jednego słowa OGRODOSFERA, bez wprowadzania jakiejkolwiek zmian, w szczególności składniowej lub znaczeniowej, co niewątpliwie skutkuje w praktyce opisowością takiego oznaczenia.

Według Sądu I instancji oznaczenie o charakterze opisowym, aby mogło posiadać zdolność odróżniającą powinno bowiem posiadać na tyle charakterystyczną formę, by zwrócić uwagę odbiorców i zidentyfikować oznaczany nim towar lub świadczoną usługę - jako pochodzące z konkretnego źródła, czego nie spełnia samo oznaczenie słowne - OGRODOSFERA. Jego znaczenie wskazuje na ścisły związek z organizacją/wyposażeniem ogrodu (tj. określonymi cechami towarów lub usług), w związku z czym będzie niewątpliwie kojarzony jako związek sygnowanych tym oznaczeniem towarów bądź usług z takim właśnie ich konkretnym przeznaczeniem. Należy zatem przyznać rację organowi, że przedmiotowe oznaczenie nie będzie w odpowiedni sposób indywidualizowało zakwestionowanych towarów i usług, a przez to nie będzie realizowało podstawowej funkcji znaków towarowych, jaką jest zdolność do odróżniania tych towarów/usług w obrocie.

Sąd I instancji stwierdził, że jak szczegółowo przeanalizował to UP dowody dostarczone przez zgłaszającego nie wykazały, żeby to oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą.

Okoliczności tej nie udowodniono ponadto w ramach innych istotnych aspektów związanych z wtórną zdolnością odróżniającą znaku towarowego, tj. zarówno w kontekście nakładów finansowych ponoszonych w szczególności na reklamę działalności Skarżącej prowadzonej stricte pod spornym oznaczeniem, czy też w formie badania opinii publicznej odnośnie ugruntowanej rozpoznawalności przedmiotowego znaku na rynku. Przedstawione dowody, w szczególności informacje pochodzące z określonych stron internetowych, wskazujące na znaczące zainteresowanie nabywców towarami sprzedawanymi pod marką OGRODOSFERA, nie dowodzą okoliczności, iż oznaczenie to mogło zakorzenić się w świadomości konsumentów na tyle, aby jednoznacznie identyfikowali nabywane towary z określonym przedsiębiorcą, zwłaszcza w sytuacji gdy pod tą marką, jak wykazał organ, sprzedane są wyroby różnych producentów, a samo oznaczenie OGRODOSFERA jest ponadto przedstawiane w ofercie sprzedaży internetowej skarżącej, także w formie graficznej.

W ocenie Sądu I instancji nie można uznać za zasadne zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy ciężar dowodu na okoliczność nabycia wtórnego charakteru odróżniającego, uzyskanego w następstwie używania spornego oznaczenia, ciążył wyłącznie na zgłaszającym. Organ wyjaśnił przy tym z jaki powodów nie uwzględnił określonych dowodów spółki, co dotyczy zwłaszcza okresu już po zgłoszeniu przez spółkę wniosku o udzielenie prawa ochronnego lub też dowodów nie mających daty pewnej, a także przesłuchania świadków.

II

W skardze kasacyjnej zgłaszający zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie w wyroku zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 31 grudnia 2020 r. i udzielenie prawa ochronnego na wymienione w podaniu klasy na znak towarowy OGRODOSFERA oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi, a w szczególności brak odniesienia się do zarzutu spółki dotyczących naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. (zarzuty o nr od 3 do 7 i od 11 do 13 w skardze) poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego i naruszenia art. 80 k.p.a. (zarzuty o nr 9 i 10 w skardze) poprzez ocenę całokształtu materiału dowodowego w sprawie w sposób wybiórczy oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów z dokumentów powołanych w sprawie, a których nie rozpatrzenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że nie doszło do nabycia charakteru odróżniającego w następstwie używania oznaczenia w zwykłych warunkach obrotu, a ponadto uniemożliwiło spółce możliwość weryfikacji wyroku pod względem merytorycznym, chociaż w przypadku rozpatrzenie tych zarzutów Sąd I instancji dostrzegłby, że przedstawione one przez spółkę dowody wykazują nabycie wtórnej zdolności odróżniającej;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z pominięciem istotnych faktów powszechnie znanych, czym naruszony został art. 77 § 1 i 4 k.p.a., a który polegał na nie wzięciu pod uwagę rodzaju i charakteru towaru, na który ma zostać udzielone prawo ochronne na oznaczenie OGRODOSFERA, a którymi są w szczególności meble ogrodowe, pergole, markizy, domki ogrodowe i altany, a co za tym idzie, że względu na swój charakter nie posiadają oznaczeń na swoich opakowaniach i bezpośrednie na sobie, tylko w katalogach i na stronach internetowych, na których oferowane i reklamowane są towary;

3) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego z raportu sporządzonego przez firmę M. & P. Sp. z o.o. poprzez przyjęcie sprzecznego z rzeczywistością ustalenia kręgu odbiorców towarów sygnowanych spornym oznaczeniem, uznając, że w tym przypadku jest nim ogół społeczeństwa, podczas gdy z charakteru oferowanego towaru jednoznacznie wynika, że jest on przeznaczony dla jasno określonej grupy osób co do wieku i stanu majątkowego w zakresie posiadanych nieruchomości, a co za tym idzie dowód wykazał rozpoznawalność oznaczenia wśród relewantnej grupy odbiorców.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.:

1) art. 120 § 1 w zw. z art. 130 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że towary oferowane przez spółkę mogą być oznaczone wyłącznie jednym znakiem towarowym, pomiędzy którym zachodzi asocjacja odbiorcy z towarem i oznaczeniem, podczas gdy towary mogą być faktycznie powiązane z wieloma znakami towarowymi;

2) art. 130 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie powstało jednoznaczne identyfikowanie przez nabywców nabywanych przez nich towarów z oznaczeniem OGRODOSFERA, ze względu na wykorzystywanie oznaczenia w przedstawionych dowodach takich jak strony internetowe w formie graficznej, podczas gdy wykorzystanie oznaczenia słownego OGRODOSFERA, jako części innego znaku towarowego słowno-graficznego stanowi faktyczne wykorzystanie oznaczenia, prowadzącym do uzyskania charakteru odróżniającego;

3) art. 130 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wykorzystanie oznaczenia w nazwie domeny i strony internetowej nie dowodzi, że mogło zakorzenić się w świadomości konsumentów na tyle, aby jednoznacznie identyfikowali nabywane towary z określonymi przedsiębiorcami, podczas gdy dopuszczalne jest nabycie przez oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej również w przypadku jego używanie w innych funkcjach aniżeli w charakterze znaku towarowego, a co za tym idzie, jego użycie w nazwach domen i stron internetowych stanowi dowód wytworzenia w świadomości nabywców połączeń z towarami, jeżeli doprowadziło do rozpoznawalności oznaczenia z tymi towarami.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów zgłaszający przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany w pkt I. ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej, bowiem jego zasadność wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w szczególności do zarzutów naruszenia przez Urząd Patentowy art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., sformułowanych w skardze.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej - Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Nie jest natomiast przesłanką ustawową uzasadnienia przekonanie strony skarżącej kasacyjnie o braku odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a w szczególności do zarzutów naruszenia ww. przepisów k.p.a. Sąd I instancji – wprawdzie bardzo ogólnie – ale stwierdził brak uchybień przepisom prawa procesowego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, czy też nie. To, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu.

Nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wskazane w pkt I. ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 77 § 1 i 4 k.p.a, polegające na nie wzięciu pod uwagę rodzaju i charakteru towaru, na który ma zostać udzielone prawo ochronne na oznaczenie OGRODOSFERA, a którymi są w szczególności meble ogrodowe, pergole, markizy, domki ogrodowe i altany, a co za tym idzie, że względu na swój charakter nie posiadają oznaczeń na swoich opakowaniach i bezpośrednie na sobie, tylko w katalogach i na stronach internetowych, na których oferowane i reklamowane są towary.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej UP - ustosunkowując się do dowodów przedłożonych przez zgłaszającego w toku postępowania przed organem - wziął pod uwagę charakter towarów i okoliczność, że względu na swój charakter nie posiadają one oznaczeń OGRODOSFERA na swoich opakowaniach i bezpośrednio na sobie, tylko w katalogach, na stronach internetowych, w obrębie prowadzonej reklamy albo sklepów internetowych. Tego charakteru towarów dotyczyły złożone przez zgłaszającego dowody również na okoliczność nabycia przez oznaczenie OGRODOSFERA wtórnej zdolności odróżniającej.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., wskazany w pkt I. ppkt 3) petitum skargi kasacyjnej poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego z raportu sporządzonego przez firmę M. & P. Sp. z o.o. poprzez przyjęcie sprzecznego z rzeczywistością ustalenia kręgu odbiorców towarów sygnowanych spornym oznaczeniem, a w konsekwencji dowód ten wykazał rozpoznawalność oznaczenia wśród relewantnej grupy odbiorców.

Odnosząc się do tego zarzutu na wstępie zaznaczyć należy, że przedłożony przez skarżącego w postępowaniu przed UP dowód w postaci raportu z badania ilościowego, przeprowadzonego przez M. & P. Sp. z o.o. został opatrzony datą: marzec 2021 r., a więc z okresu po dacie zgłoszenia oznaczenia OGRODOSFERA do rejestracji, czyli po 10 września 2020 r. Już tylko z tego powodu nie może być on wzięty pod uwagę przez organ na okoliczność wykazania nabycia przez zgłoszone oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej.

Podkreślenia bowiem wymaga, że dowody na okoliczność nabycia wtórnej zdolności odróżniającej w postępowaniu o udzielenie prawa powinny być opatrzone datą i dotyczyć okresu sprzed daty zgłoszenia oznaczenia do rejestracji, nie zaś dat późniejszych, co znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i sądów europejskich (por. wyr. NSA z dnia 24 marca 2015 r., II GSK 371/14, CBOSA; wyr. TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r., C-542/07 P Imagination Technologies v. OHIM, , Legalis, pkt 49; wyr. TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r., C-542/07 P Imagination Technologies v. OHIM, , Legalis, pkt 49; wyr. Sądu z dnia 17 października 2017 r., T-704/16, Murka Ltd v. EUIPO ECLI:EU:T:2017:728, Legalis nr 1696728, pkt 62; wyr. Sądu z dnia 21 listopada 2012 r., T-338/11 Getty Images v. OHIM (PHOTOS.COM), Legalis, pkt 45).Takie stanowisko znajduje potwierdzenie również w doktrynie (por. J. Sieńczyło-Chlabicz, Komentarz do art. 130 p.w.p. (w:) Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. J. Sieńczyło-Chlabicz, Warszawa 2020, s. 800).

Przechodząc do naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że są one nieusprawiedliwione. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 130 p.w.p. poprzez błędną wykładnię, w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w sposób wskazany w pkt II. ppkt 1-3). Autor skargi kasacyjnej zarzucił błędną wykładnię art. 130 p.w.p. polegającą na przyjęciu, że nabycie wtórnej zdolności odróżniającej jest możliwe wyłącznie w przypadku używania dokładnie tego samego znaku towarowego, o którego rejestrację wniesiono, nie zaś jako części innego znaku towarowego czy też oznaczenia używanego w nazwach domen czy stron internetowych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie Urząd Patentowy dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował art. 130 p.w.p., co trafnie zaakceptował Sąd I instancji.

Bowiem wbrew stanowisku kasatora UP prawidłowo dopuścił możliwość nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez oznaczenie, które stanowi część innego znaku towarowego, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie jednak prawidłowo organ dodał, że niezbędne jest wykazanie rozpoznawalności tego oznaczenia jako identyfikującego towary pochodzące z konkretnego przedsiębiorstwa. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie sądów europejskich. Niezależnie bowiem od faktu, czy mamy do czynienia z używaniem oznaczenia jako części zarejestrowanego znaku towarowego czy też w połączeniu z nim, podstawowym warunkiem jest to, by w następstwie tego używania oznaczenie, o którego rejestrację w charakterze znaku towarowego wniesiono, mogło wskazywać zainteresowanemu kręgowi odbiorców, że opatrzone nim towary pochodzą z określonego przedsiębiorstwa (zob. wyr. TSUE z dnia 18 kwietnia 2013 r., C-12/12 Colloseum Holding AG przeciwko Levi Strauss & Co., Legalis, pkt 28). Ten warunek musi być również spełniony w przypadku gdy używa się znaków w nazwach domen i stron internetowych (por. wyr. Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r., T-304/16, bet365 Group Ltd. Przeciwko EUIPO, ECLI:EU:T:2017:912, pkt 39).

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.