Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 120/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.1 ust.1 i ust.2, art.4 ust.1 pkt1, art.6 ust.1, art.7, art.10 ust.1, art.13
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P.H.-P. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2023 r. P.H.-P. zwróciła się na podstawie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej w skrócie u.d.i.p.) do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej – aktu notarialnego potwierdzającego sprzedaż działki nr [...], w formie zeskanowanego dokumentu, na podany we wniosku adres e-mail.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. Burmistrz poinformował wnioskodawczynię, iż akt notarialny jest chroniony w systemie prawa w sposób komplementarny i nie może być udostępniony w trybie i zasadach określonych w u.d.i.p. Udostępnienie skanu aktu notarialnego prowadziłoby do obejścia przepisów art. 110 § 1 i 2 ustawy Prawo o notariacie, których celem jest ograniczenie dostępności do aktów notarialnych, w tym do ich treści.

P.H.-P. pismem z dnia [...] września 2023 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] sierpnia 2023 r., zarzucając Burmistrzowi naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii, obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, przez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie informacji o gospodarowaniu gminnym majątkiem,

a w konsekwencji uniemożliwienie prowadzenia publicznej debaty na temat gospodarności, zasadności i rzetelności działań Burmistrza,

2) art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami

nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, w zakresie w jakim z Konwencji wynika,

iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu udostępnienia informacji objętych wnioskiem oraz władcze i nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji, a w konsekwencji władcze i nieuzasadnione ograniczenie debaty publicznej o działaniach Burmistrza,

3) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji, przez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji, nieuzasadnione ograniczenie debaty publicznej oraz uniemożliwienie poddania działań Burmistrza społecznej kontroli,

4) art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepis ten stanowi o tym, że przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, przez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że do rozpatrzenia złożonego wniosku nie mają zastosowania przepisy u.d.i.p.,

5) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w BIP jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, przez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu wnioskowanej informacji,

6) art. 110 § 1 i § 2 Prawa o notariacie w zakresie, w jakim przepis ten ustanawia zasady wydawania wypisów aktu notarialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem złożonego przeze mnie wniosku była chęć uzyskania wypisu aktu notarialnego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia jej wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, orzeczenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wyjaśniła, iż wbrew twierdzeniom Burmistrza art. 110 § 1 Prawa o notariacie nie wskazuje, że akty notarialne wydaje się stronom aktu lub osobom dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym, tylko że wypisy aktu notarialnego wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym. Przedmiotem złożonego wniosku było udostępnienie skanu aktu notarialnego, który nie może być utożsamiany z wypisem. Wypis jest szczególną formą dokumentu, do którego wydania uprawniony jest wyłącznie właściwy notariusz. Funkcjonariusz ten każdorazowo zaznacza w treści wypisu komu i kiedy go wydał oraz poświadcza ten fakt pieczęcią i podpisem. Ograniczenie podmiotowe w możliwości uzyskania wypisu aktu notarialnego uzasadnione jest treścią art. 109 Prawa o notariacie. Natomiast skan aktu notarialnego ma wyłącznie wartość informacyjną. Skarżąca nie chciała uzyskać wypisu aktu notarialnego, co wyłącza możliwość zastosowania art. 110 Prawa o notariacie do rozpatrzenia złożonego wniosku. Złożony wniosek powinien w całości zostać rozpatrzony wyłącznie na zasadach i w trybie przewidzianym w u.d.i.p. (uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13). Ponadto zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatele mają prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej, w tym do powstałych w związku z tym dokumentów. Zakres tego prawa został doprecyzowany w art. 6 u.d.i.p., zawierającym otwarty katalog przykładowych, podlegających udostępnieniu informacji. Wśród nich ustawodawca wskazał m.in. informację o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku, podlegają udostępnieniu. Nie ma żadnych podstaw, aby z katalogu umów (dokumentów) podlegających udostępnieniu wyłączyć te, które zostały zawarte w formie aktu notarialnego. Charakter prawa do informacji wymaga aby wszystkie wątpliwości prawne interpretować na korzyść dostępu do informacji, a wątpliwości dotyczące zasad i trybu udostępniania informacji rozstrzygać na rzecz zastosowania u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zgodnie z którym przeciwko udostępnianiu umów w formie aktu notarialnego w ramach dostępu do informacji publicznej przemawia wykładnia systemowa. Częścią systemu prawnego chroniącego akty notarialne przed nieuprawionym dostępem jest art. 110 § 1 i 2 ustawy Prawo o notariacie, zgodnie z którym akty notarialne wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym. Wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom, ale tylko za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu wojewódzkiego. Celem ustawodawcy był zatem zamiar ograniczenia dostępu do aktów notarialnych osobom postronnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 w/w ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. czy też (w poprzednio obowiązującym stanie prawnym) uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1991/12, z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., I OSK 646/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się w trybie unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego, poza wyjątkami wskazanymi w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. oraz wynikającym z regulacji art. 15 ust. 2 tej ustawy. Dlatego też skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Wobec powyższego wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

W przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej sąd bada, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga P.H.-P. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – aktu notarialnego potwierdzającego sprzedaż działki nr [...].

Nie ulega wątpliwości, że sprawa niniejsza mieści się w zakresie podmiotowym u.d.i.p. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi bowiem, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego Burmistrz jest co do zasady podmiotem obowiązanym na gruncie omawianej ustawy.

Stosownie do treści art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Informacja odnosi się do faktów. Informacją publiczną w świetle przepisów art. 1 i 6 ustawy jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy (wyrok NSA z 12 grudnia 2006 r., I OSK 123/06).

Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 marca 2022 r., II SAB/Łd 229/21).

Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4).

W myśl art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Omawiana ustawa wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Jak wynika z treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W konsekwencji, jeżeli obowiązują odmienne regulacje udostępniania informacji, mają one pierwszeństwo przez przepisami u.d.i.p. Do takich odmiennych regulacji należy ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1615), ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1984) oraz ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1762).

W zakresie żądania zawartego we wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2023 r. należy zwrócić uwagę, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1373/14, w literaturze i orzecznictwie odróżnia się pojęcia "informacji" i "nośnika", na którym informacja ta została sporządzona. W przypadku aktu notarialnego "informacją" będzie zatem jego treść, natomiast nośnikiem papier, na którym akt ten został sporządzony. Ustawodawca zobowiązał podmioty określone w art. 4 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej, co nie oznacza, że zawsze muszą być one udostępnione zarówno co do treści jak i postaci. Akt notarialny w zależności od jego treści może zawierać – lub nie – informację publiczną.

Przeciwko udostępnianiu aktu notarialnego w ramach dostępu do informacji publicznej przemawia wykładnia systemowa. Częścią systemu prawnego chroniącego akty notarialne przed nieuprawnionym dostępem jest art. 110 § 1 i 2 Prawa o notariacie, który w § 1 stanowi, że akty notarialne wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym. Wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom, ale tylko za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu okręgowego.

Oznacza to, że zakładając racjonalność ustawodawcy należy uznać, iż zamierzał on ograniczyć dostęp do aktów notarialnych. Przy przyjęciu, że dostęp taki mógłby uzyskać każdy w oparciu o przepisy u.d.i.p., istnienie normy art. 110 § 1 i 2 Prawa o notariacie nie miałoby sensu, a sytuacja osób mających interes prawny w zakresie dostępu do aktu notarialnego byłaby gorsza niż każdej z osób ubiegających się o udostępnienie w oparciu o przepisy u.d.i.p.

Na gruncie wykładni systemowej należy ponadto wskazać, że dostęp do aktów notarialnych został ograniczony do wybranego kręgu podmiotów nie tylko w ustawie Prawo o notariacie, ale również w ustawie o księgach wieczystych i hipotece oraz ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Akty notarialne są częścią akt będących podstawą wpisu w księdze wieczystej. Wpis ten jest jawny i zgodnie z art. 361 ust. 3 ustawy o księgach wieczystych każdy może przeglądać księgi wieczyste w obecności pracownika sądu. Jednak akta ksiąg wieczystych, w których znajdują się również akty notarialne, może przeglądać tylko osoba mająca interes prawny oraz notariusz (art. 361 ust. 4 ustawy o księgach wieczystych i hipotece).

Przepis art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ogranicza dostęp do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, którego częścią są akty notarialne do kręgu osób wskazanych w tym przepisie. Należy zatem uznać, że akt notarialny jest chroniony w systemie prawa w sposób komplementarny i nie może być ujawniony w drodze dostępu do informacji publicznej z uwagi na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli bowiem istnieją przepisy regulujące w sposób szczególny dostęp do informacji publicznej, to wyłączone jest stosowanie u.d.i.p. (por. powołany wyżej wyrok NSA z 12 czerwca 2015 r., I OSK 1373/14, a także wyrok NSA z 30 października 2018 r., I OSK 59/17 oraz wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2019 r., II SAB/Wa 381/19).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższy pogląd w pełni podziela.

Jak już wcześniej wskazano, akt notarialny w swej treści może zawierać informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej w zakresie treści aktu notarialnego, z przyczyn o których mowa powyżej, nie może być jednak rozumiane jako przekazanie kopii, odpisu czy skanu tego aktu (por. wyroki WSA w Łodzi z 18 marca 2022 r., II SAB/Łd 14/22 oraz WSA w Krakowie z 25 kwietnia 2019 r., II SA/Kr 242/19). Takie powielenie aktu notarialnego stanowi jego wierne odwzorowanie, którego udostępnienie byłoby w istocie tożsame z udostępnieniem samego aktu notarialnego, czemu sprzeciwia się zasada wynikająca z art. 110 § 1 Prawa o notariacie. Przewidziane tam ograniczenia w wydawaniu wypisów z aktów notarialnych, zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wyłączają możliwość udostępnienia aktu notarialnego w trybie wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 19 lipca 2017 r., II SA/Go 352/17).

Zgodnie z art. 10 u.d.i.p. jednym ze sposobów udostępniania informacji publicznej jest udostępnianie na wniosek. Wówczas to wniosek wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów u.d.i.p., do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę, jeśli wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08). Podmiot, do którego wniosek wpłynął, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia tego żądania. Tak więc w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez u.d.i.p., uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., I OSK 59/17)

Żądając informacji publicznej, wnioskodawca powinien wskazać konkretne informacje zawarte w akcie notarialnym, których dotyczy żądanie. Dopiero takie wskazanie pozwoli bowiem organowi udostępnić żądaną informację lub wydać decyzję odmowną na podstawie art. 16 u.d.i.p. Wniosek, który nie precyzuje jakich informacji dotyczy żądanie, jest pozbawiony jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w oparciu o przepisy u.d.i.p.

Organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyroki NSA z 27 stycznia 2016 r., I OSK 127/15 oraz z 18 stycznia 2017 r., I OSK 1789/16).

Należy przy tym zwrócić uwagę, iż z treści wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2023 r. nie wynika, aby dotyczył on np. gospodarowania mieniem podmiotu publicznoprawnego, którym dysponuje jednostka samorządu terytorialnego i czy zawiera w ogóle informacje publiczne. Żądanie obejmuje jedynie udostępnienie skanu aktu notarialnego potwierdzającego sprzedaż określonej działki bez sprecyzowania, o jaką konkretnie informację publiczną oraz w jakim zakresie skarżąca występuje. W sytuacji, gdy udostępnieniu podlegać mają informacje zawarte w treści aktu notarialnego, konieczne jest, aby to wnioskodawca sprecyzował jakich informacji dotyczy jego żądanie. Brak takiego wskazania powoduje, że wniosek nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie brak jest podstawy prawnej pozwalającej organowi na wezwanie strony do uzupełnienia wniosku w tym zakresie (por. wyrok WSA w Łodzi z 18 marca 2022 r., II SAB/Łd 14/22).

Wobec tego należy stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi Burmistrz nie pozostawał w bezczynności. W odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2023 r., w zakresie żądania udostępnienia aktu notarialnego, poinformował skarżącą o swoim stanowisku odnośnie niedopuszczalności udostępnienia kopii aktu, które to stanowisko należało ocenić jako prawidłowe. W konsekwencji nie można mówić o naruszeniu przepisów u.d.i.p., w tym art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 tej ustawy. Przepisy te dotyczą bowiem sytuacji, w której złożony został wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Natomiast w niniejszej sprawie wniosek został załatwiony poprzez zawiadomienie skarżącej, że udostępnienie aktu notarialnego na podstawie przepisów u.d.i.p. jest niedopuszczalne.

Nie oznacza to jednak braku możliwości społecznej kontroli nad sposobem gospodarowania mieniem publicznym – o ile objęty wnioskiem akt notarialny zawierał informacje w tym zakresie. Informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, którą tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Tym samym uznać należy, że osnowa umowy stanowiąca treść aktu notarialnego – o ile zawiera informacje dotyczące mienia gminy, stanowi informację publiczną. Odpowiednio spreparowana, w zgodzie z przepisami odrębnymi i w sposób nienaruszający przepisów odrębnych (w tym również art. 110 § 1 Prawa o notariacie), co do zasady podlegałaby zatem udostępnieniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.