Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 163/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a, art. 149 § 2, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Janina Guść (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Gdyni do rozpoznania wniosku M. K. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 maja 2023 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Prezydenta Miasta Gdyni na rzecz M. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 maja 2023 r., nadanym za pośrednictwem poczty e-mail, M. K. (dalej także jako "wnioskodawca" albo "skarżący") wystąpił do Urzędu Miasta Gdyni o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie skanu zarządzenia Prezydenta Miasta Gdyni wprowadzającego Standardy równoważenia mobilności w projektowaniu dla Gminy Miasta Gdyni wskazując, że przedmiotowego zarządzenia nie można odnaleźć w wyszukiwarce zarządzeń w BIP.

Następnie pismem z dnia 15 czerwca 2023 r. M. K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni (dalej także jako "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wskazując, że jego wniosek z dnia 26 maja 2023 r. nie został przez organ rozpatrzony.

Zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), powoływana dalej jako: "u.d.i.p.", oraz art. 37 § 4 k.p.a., skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie Prezydenta Miasta Gdyni do rozpatrzenia jego wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 7 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2. stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie od organu na jego rzecz sumę pieniężną w wysokości 1.000 zł;

4. zasądzenie od organu na jego rzecz wszelkich kosztów postępowania, w tym opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w przypadku jego wniosku bezczynność organu miała charakter rażący, bowiem organ wykazał się całkowitą biernością, nie podejmując żadnej, nawet najmniejszej czynności w sprawie. Złożony przez niego wniosek ma niski charakter skomplikowania. Nie wymaga żadnych dogłębnych analiz, kosztownych czynności, ani przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, a jedynie przesłania dokumentów, które winny być dostępne dla każdego obywatela, ponieważ dotyczą wydatkowania pieniędzy publicznych. Skarżący zaznaczył przy tym, że choć ustawa o dostępie do informacji publicznej dopuszcza możliwość wydłużenia terminu na odpowiedź, organ z niej nie skorzystał.

Ponadto, zdaniem skarżącego, udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem przez organ w terminie ma niezwykle istotne znaczenie z uwagi na harmonogram weryfikacji projektów w Budżecie Obywatelskim, w ramach którego, działając z ramienia Stowarzyszeniu "R.", skarżący złożył projekt.

Uzasadniając wysokość sumy pieniężnej, o zasądzenie której wystąpił, skarżący wskazał, że żądana kwota jest adekwatna do naruszeń organu, które skutkowały jego bezczynnością. Przyznanie skarżącemu żądanej kwoty będzie miało charakter prewencyjny i istnieje cień szansy, że kolejne wnioski organ rozpatrywać będzie w terminie. Skarżący wyjaśnił w tym zakresie, że wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/GD 49/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Prezydenta Miasta Gdyni do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej i stwierdził, że bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W reakcji na przekazanie treści wyroku do publicznej wiadomości przez Stowarzyszenie "R.", na oficjalnej stronie Miasta Gdyni w dniu 19 kwietnia 2023 r. pojawił się artykuł, w którym pod deklaracją w tytule "Mieszkaniec ma prawo do informacji" służby medialne władz gminy zapewniły, że "Prezydent Miasta Gdyni poinstruował urzędników, jak ważne jest informowanie mieszkańców na temat działań urzędu i podległych mu jednostek, by sytuacja, która miała miejsce we wrześniu ubiegłego roku, więcej się nie powtórzyła". Mimo wyroku na niekorzyść organu i przygotowanej w związku z tym kampanii medialnej, Prezydent Miasta Gdyni i podlegli mu urzędnicy w dalszym ciągu nie przestrzegają wymogów stawianych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Skarżący zadeklarował, że przyznaną mu przez Sąd od organu sumę pieniężną w całości przekaże na rzecz Stowarzyszenia "R.", którego jest członkiem.

Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Gdyni wskazał, że uznaje ją w całości i jednocześnie wnosi o umorzenie postępowania.

Organ wyjaśnił, że ze względu na znaczną ilość złożonych w tym okresie zapytań odnośnie informacji publicznej, formę w jakiej zostały złożone zapytania, a także obciążenie organu innymi sprawami żądana informacja, nie została udzielona w terminie zakreślonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, że dnia 27 czerwca 2023 r. przekazał, za pośrednictwem poczty e-mail na adres skarżącego, odpowiedź na wniosek.

Organ nadmienił, że skarżący w treści wniosku błędnie stwierdził, iż dokument pn. Standardy równoważenia mobilności w projektowaniu dla Gminy Miasta Gdyni nie jest dostępne publicznie na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta Gdyni. Dokument ten jest dostępny pod linkiem: https://bip.um.gdynia.pl/sprawy-do-zalatwienia.158/standardy-rownowazenk-mobilnosd-w-projektowaniu-dla-gminy-miasta-gdyni.57010, a został on opublikowany dnia 2 lutego 2022 r. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Wynika stąd, że organ nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji, która dostępna jest w BIP.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, organ stanął na stanowisku, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Organ podkreślił, że żądana informacja była powszechnie dostępna w BIP Urzędu Miasta Gdyni przez cały okres oczekiwania na nią oraz możliwa do odnalezienia nawet po wpisaniu tytułu w wyszukiwarce internetowej. Ponadto zaniechanie organu w udostępnieniu wnioskowanej informacji nie było celowe, zaniechanie wynikało jedynie ze zbiegu okoliczności i zostało naprawione.

Zatem, w ocenie organu, niesłuszne będzie w rozpoznawanej sprawie zasądzenie od niego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł. Przyznanie sumy pieniężnej jest bowiem dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto możliwość żądania zasądzenia przez sąd stosownej kwoty od organu została w orzecznictwie uzależniona od poniesienia przez skarżącego krzywdy. W niniejszej sprawie skarżący nie udowodnił, że taką krzywdę poniósł.

W piśmie procesowym skarżący zakwestionował twierdzenie organu, iż w dniu 27 czerwca 2023 r. organ przekazał mu za pośrednictwem poczty e-mail odpowiedź na wniosek o dostęp do informacji publicznej. Skarżący wskazał, że na swój adres e-mail otrzymał w dniu 30 czerwca 2023 r. pismo o numerze UIM.0751.1.2023.PK/ASz datowane na 29 czerwca 2023 r., a podpisane podpisem elektronicznym dnia 30 czerwca 2023. Pismo to miało stanowić odpowiedź na jego wniosek o dostęp do informacji publicznej, niemniej informacje zawarte w piśmie nie mogą stanowić realizacji tego wniosku. Żądanie nie dotyczyło bowiem przesłania dokumentu pn. Standardy zrównoważonej mobilności w projektowaniu dla Gminy Miasta Gdyni, lecz zarządzania Prezydenta Miasta Gdyni – aktu normatywnego, który wprowadzałby Standardy do obrotu prawnego. W odpowiedzi na wniosek organ przesłał jedynie odnośnik do samego dokumentu Standardów, a żądanie przesłania zarządzenia Prezydenta Miasta Gdyni zbył milczeniem.

Skarżący uzasadniając swoje żądania w zakresie zasądzenia od organu sumy pieniężnej oraz stwierdzenia, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa podkreślił, że organ pomimo upływu terminu na udzielenie odpowiedzi, pomimo skierowania skargi na bezczynność oraz analizy zasadności skargi przez dział prawny, wciąż nie udzielił mu odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 (art. 3 § 2 p.p.s.a.) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por.: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2011, s. 109; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 808/21). Istotą kontroli sądu administracyjnego ze skargi na bezczynność jest zatem zbadanie, czy organ w terminie zakreślonym przepisami prawa załatwił sprawę, czy też nie i ewentualne przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego, likwidacja opieszałości organu.

Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), powoływanej dalej także jako "u.d.i.p." Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust.1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Przepisy u.d.i.p. stanowią, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.).

Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi wskazać należy, że przy ocenie zasadności skargi dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej konieczne jest dokonanie przez Sąd oceny sposobu postępowania organu na skutek złożonego przez stronę skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez pryzmat przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, jeżeli wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie.

Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta Gdyni należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej.

W świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).

Wskazać należy, że podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może rozpoznając wniosek dokonać następujących działań: 1) udostępnić informację publiczną; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.

W sprawie bezspornym między stronami było, że żądana informacja dotycząca spraw publicznych miała charakter informacji publicznej.

Organ uznał skargę w odpowiedzi na skargę, wskazując, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu bowiem została zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Gdyni. Jednocześnie organ wskazał, że dokumentem zamieszczonym w BIP są "Standardy równoważenia mobilności w projektowaniu dla Gminy Miasta Gdyni". Informację tej treści przesłano także skarżącemu w toku postępowania w dniu 30 czerwca 2023 r.

Skarżący zakwestionował stanowisko organu, podnosząc, że jego wniosek nie dotyczył dokumentu zamieszczonego w BIP lecz zarządzenia Prezydenta Miasta Gdyni, mocą którego wprowadzono w życie postanowienia "Standardów równoważenia mobilności w projektowaniu dla Gminy Miasta Gdyni".

W związku z powyższym, rozważenia wymagało, czy skarżącemu udzielono prawidłowej odpowiedzi na złożony wniosek.

Zarzut skarżącego Sąd uznał za uzasadniony. Organ w odpowiedzi na złożony wniosek udzielił skarżącemu informacji, że żądana informacja publiczna została udostępniona w innym trybie poprzez jej zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej. Wiadomość tej treści nie stanowiła jednak odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytanie. Wniosek skarżącego nie dotyczył bowiem dokumentu jakim są "Standardy równoważenia mobilności w projektowaniu dla Gminy Miasta Gdyni" lecz zarządzenia Prezydenta Miasta Gdyni, mocą którego wprowadzono w życie postanowienia tego aktu. Treść wniosku nie budziła wątpliwości, nadto okoliczność ta została przez skarżącego podkreślona w piśmie z dnia 4 sierpnia 2023 r.

Prawidłowe rozpoznanie wniosku winno polegać na udostępnieniu przez organ aktu organu - zarządzenia Prezydenta Miasta Gdyni, wskazaniu miejsca jego innego udostępnienia lub wskazaniu, że akt taki nie został wydany i nie znajduje się w posiadaniu organu, ewentualnie wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Organ nie podjął żadnych działań w tym zakresie. Pozostaje on zatem bezczynności w rozpoznaniu wniosku.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do udostępnienia żądanej informacji w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, uznając, że udostępnienie tej informacji nie wymaga dłuższego 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie, to jest w części dotyczącej wniosku o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz w części dotyczącej wniosku o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej.

Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie prawa. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. W ugruntowanym orzecznictwie sądowo-administracyjnym pojęcie rażącego naruszenia prawa odnoszone jest do sytuacji oczywistego, niebudzącego żadnych wątpliwości, poważnego naruszenia obowiązku działania przez organ (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12, postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ.

Dokonując oceny w tym zakresie, Sąd uwzględnił okoliczność, że organ po wniesieniu skargi ustosunkował się do wniosku aczkolwiek błędnie z uwagi na wadliwą interpretację wniosku, a opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek nie było rażąco duże. Sąd stwierdził, że podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące procedury weryfikacji projektów zgłoszonych do Budżetu Obywatelskiego nie mogły wpłynąć na odmienną ocenę stopnia naruszenia prawa. Tryb dostępu do informacji publicznej jest trybem odrębnym i niezależnym od procedury weryfikacyjnej i ocena zachowania organu w tym zakresie następuje bez związku z uprawnieniami skarżącego w innym postępowaniu.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., przyznanie kwoty pieniężnej ma charakter fakultatywny. Z uwagi na stwierdzony brak rażącego charakteru bezczynności i podjęcie przez organ działań w celu ustosunkowania się do wniosku po wniesieniu skargi, Sąd uznał, że w sprawie brak jest podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia działania w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt II GSK 127/20). Sytuacja taka nie zaistniała w niniejszej sprawie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). zasądzając od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 zł. Na zasądzoną od organu sumę składają się kwota uiszczona przez skarżącego tytułem wpisu od skargi (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 119 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przedmiotem skargi była bezczynność.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).