Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1673/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1  par. 1  i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: Art. 3  par. 1, art. 134  par. 1  , art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 5
journal: Dz.U. 2023 poz 1335
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2024 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 października 2023 r. nr SKO.DM/4114/35/2023 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 października 2023 r. znak: SKO.MD/4114/35/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1-3, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 7 i art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1335, dalej: ustawa) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa dnia 21 sierpnia 2023 r. nr SO-09.824.5494.2023-1/23 o odmowie przyznania Z. Ś. (dalej: skarżąca) dodatku mieszkaniowego.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ ustalił, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, które za miesiące marzec, kwiecień, maj 2023 r. osiągnęło dochód w wysokości 4336,44 zł, dlatego przyjęto, że skarżąca spełnia kryterium dochodowe do przyznania dodatku mieszkaniowego. Skarżąca nie spełnia natomiast kryteriów powierzchniowych. Organ ustalił, że łączna powierzchnia pokoi i kuchni w zajmowanym przez skarżącą lokalu wynosi 36,02 m2 i jest większa od 60% powierzchni użytkowej mieszkania (60% powierzchni użytkowej wynosi 27,91 m2). W związku z powyższym organ stwierdził, że ze względu na niespełnienie kryteriów powierzchniowych – dodatek mieszkaniowy nie przysługuje.

Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji podnosząc, że jest osobą starszą (79 lat), niedołężną, ciężko chorą, o najniższej emeryturze i nie ma środków na tak wysoki czynsz. Podniosła, że względy humanitarne dają podstawę zarówno moralną jak i prawną do przyznania jej dodatku mieszkaniowego, gdyż powierzchnia została przekroczona zaledwie o 1,01 m2.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji przytoczyło treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych i wskazało, że zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2023 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w 2022 r. (M.P. z 2023 r., poz. 171) przeciętne wynagrodzenie miesięczne, wyniosło 6 346,15 zł. Zatem obowiązujące w chwili składania wniosku 40% z tej kwoty to wielkość 2 538,46 zł.

Organ ustalił, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, które za miesiące marzec, kwiecień, maj 2023 r. osiągnęło dochód w wysokości 4336,44 zł, dlatego należało przyjąć, że skarżąca spełnia kryterium dochodowe do przyznania dodatku mieszkaniowego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 - dla 1 osoby.

Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.

Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że powierzchnia faktyczna zajmowanego przez skarżącą mieszkania wynosi 46,51 m2 i jest większa od powierzchni dopuszczalnej o 1,01 m2. Łączna powierzchnia pokoi i kuchni w zajmowanym przez skarżącą lokalu wynosi 36,02 m2 i również jest większa od 60% powierzchni użytkowej tego mieszkania - 60% powierzchni użytkowej tego mieszkania wynosi 27,91 m2, a łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 36,02 m2. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że pomimo spełnienia przez skarżącą kryterium dochodowego, nie jest możliwe przyznanie dodatku mieszkaniowego, bowiem zależy ono wyłącznie od matematycznego wyliczenia i nie jest uznaniowe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca, powołując się na przepisy Konstytucji, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium ze względów humanitarnych. Wskazała, że jest inwalidą I grupy, osobą starszą (79 lat), zniedołężniałą, korzystająca z pomocy osób trzecich. Zaznaczyła, że pobiera najniższą emeryturę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych osobie spełniającej łącznie dwa kryteria - powierzchniowe i dochodowe. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Ustawa ta w art. 4 stanowi, że przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, która decyduje o wysokości dodatku mieszkaniowego, dla 1 osoby nie może przekraczać 35 m2.

Normatywną powierzchnię użytkową lokalu określa się w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Przepis art. 4 ustawy definiuje pojęcie gospodarstwa domowego w taki sposób, że jest to gospodarstwo domowe prowadzone przez osobę samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby.

Skarżąca we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wskazała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wobec tego organy prawidłowo przyjęły, że warunkiem powstania uprawnienia do dodatku mieszkaniowego jest spełnienie przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Skarżąca, która samodzielnie zamieszkuje lokal mogłaby otrzymać dodatek mieszkaniowy tylko wtedy, gdyby ten lokal nie przekroczył maksymalnej powierzchni 45,50 m2 (35 m2 +30 %), o czym stanowi art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy. Jak natomiast wynika z akt niniejszej sprawy, powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego skarżącej wynosi 46,51 m2, a zatem przekracza normatywną powierzchnię użytkową dla jednoosobowego gospodarstwa domowego o więcej niż 30 %, jest większa od powierzchni dopuszczalnej o 1,01 m2. Możliwe jest także uzyskanie dodatku na lokal, którego powierzchnia przekracza "powierzchnię normatywną" o 50%, ale tylko w przypadku jeżeli udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%. W niniejszej sprawie z taką sytuacją również nie mamy do czynienia. Łączna powierzchnia pokoi i kuchni znajdujących się w zajmowanym lokalu 36,02 m2, a więc przekracza dopuszczalne 60% (60% powierzchni użytkowej wynosi 27,91 m2). Jak natomiast podkreślano w zaskarżonej decyzji, osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku mieszkaniowego musi spełniać wszystkie określone w ustawie warunki, gdyż niedopełnienie choćby jednego z nich wyklucza możliwość przyznania dodatku.

Skoro skarżąca nie spełniła wyznaczonego przez ustawodawcę warunku dotyczącego powierzchni użytkowej lokalu wskazanej w art. 5 ust. 1 ustawy, to zasadnie organy administracji odmówiły skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego. Wszystkie zatem fakty, które miały istotne znaczenie, zostały wnikliwie ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wobec tego stwierdzić należy, że w przypadku skarżącej kryterium określone w art. 5 ust. 1 ustawy nie zostało spełnione, zatem dodatek mieszkaniowy nie mógł zostać przyznany.

Organy administracyjne wyjaśniły dokładnie stan faktyczny i prawny sprawy, zebrały wszystkie niezbędne dowody pozwalające ustalić w sposób, który nie budzi wątpliwości, czy skarżąca spełniała wymogi uzasadniające przyznanie jej dodatku mieszkaniowego i prawidłowo uznały, że przesłanki te nie zostały spełnione. Organy, odmawiając skarżącej kasacyjnie dodatku mieszkaniowego, zobowiązane były do wykazania przyczyn odmowy. Z powinności tej wywiązały się należycie. Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na szczegółowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Ustalenia poczynione w tym zakresie, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które, w ocenie Sądu, w całości odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.