Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 477/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Ewa Kwiecińska, Protokolant spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatkowego urlopu ze względu na pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej (dalej jako Komendant Główny SG) decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] przyznającą kpt. SG K. K. 5 dni płatnego urlopu dodatkowego ze względu na pełnienie służby w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] lutego 2014 r. w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, w pomieszczeniu nr [...] w Placówce SG w W., w którym konieczne było stałe stosowanie sztucznego oświetlenia.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny SG wskazał, iż w dniu [...] września 2013 r. kpt. SG K. K. złożył w Komendzie [...] Oddziału SG wniosek o przyznanie, na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f i ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. poz. 784 ze zm. – dalej jako rozporządzenie z dnia 14 czerwca 2002 r.) właściwego urlopu dodatkowego za okres pełnienia służby w pomieszczeniu nr [...] w Placówce SG w W.

Komendant [...] Oddziału SG (następca prawny Komendanta [...] Oddziału SG), po wydaniu przez Komendanta Głównego SG w sprawie kolejnej decyzji kasatoryjnej, poprzedzonej orzeczeniami sądowymi rozstrzygającymi kwestie formalnoprawne, w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał decyzję nr [...] odmawiająca ww. funkcjonariuszowi przyznania urlopu dodatkowego wskazując, iż w pomieszczeniu, w którym pełnił on służbę nie zachodziła konieczność stałego stosowania oświetlenia sztucznego - było ono niezbędne wyłącznie podczas wykonywania pracy na stanowiskach niejawnych.

Po złożeniu przez kpt. SG K. K. odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Komendant Główny SG utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta [...] Oddziału SG.

Decyzja Komendanta Głównego SG z dnia [...] listopada 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez funkcjonariusza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 36/17 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] sierpnia 2016 r. Sąd wskazał, że bezspornie kpt. SG K. K. pracował przy sztucznym oświetleniu przez co najmniej połowę obowiązującego czasu służby. Sąd zalecił aby ponownie rozpoznając sprawę z wniosku kpt. SG K. K. organ przyjął, że wnioskodawca wykonywał służbę w pomieszczeniu, w którym konieczne jest stałe stosowanie sztucznego oświetlenia, jak stanowi o tym § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia i pełniona ona była co najmniej przez połowę obowiązującego czasu służby (§ 13 ust. 4 rozporządzenia).

W związku z powyższym decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., wydaną na podstawie art. 90 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1643 ze zm.) oraz § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f i ust. 2, 4, 5 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r., Komendant [...] Oddziału SG przyznał kpt. SG K. K. 5 dni płatnego urlopu dodatkowego ze względu na pełnienie służby w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] lutego 2014 r. w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, w pomieszczeniu nr [...] w Placówce SG w W., w którym konieczne było stałe stosowanie sztucznego oświetlenia.

W złożonym odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący podniósł, że okres za jaki został przyznany mu urlop dodatkowy budzi jego wątpliwości, ponieważ okres jego służby w pomieszczeniu [...] zakończył się w 2016 r. Podana w decyzji tabela nieobecności nie ma ciągłego charakteru (pominięto okresy rozpoczynające się w listopadzie i grudniu 2012 r. oraz lutym 2013 r.). Zdaniem funkcjonariusza zaskarżona decyzja powinna dotyczyć również lat kolejnych, a być może także innego terminu pierwszego przyznania urlopu dodatkowego (co nie pozostaje bez znaczenia w świetle wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2014 r. nowelizacji rozporządzenia). Z tych też względów funkcjonariusz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Komendant Główny SG nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2018 r. orzekł jak na wstępie. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż kpt. SG K. K. służbę w pomieszczeniu nr [...] pełnił w okresie od [...] maja 2012 roku do [...] marca 2014 r.

W związku z powyższym dokonano szczegółowej analizy powyższego okresu pełnienia służby przez wnioskodawcę w pomieszczeniu nr [...], z uwzględnieniem przerw w pełnieniu służby trwających nie dłużej niż 90 dni w ciągu roku. Biorąc pod uwagę, że w przepisie § 13 ust. 2 powołanego rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r. mowa jest o upływie roku nieprzerwanego pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych jako pierwszy analizie został poddany okres od [...] maja 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r. W powyższym okresie pierwsza przerwa w pełnieniu służby przez skarżącego przypadła na okres od [...] maja 2012 r. do [...] maja 2012 r. Od [...] maja 2012 r. do [...] maja 2012 r. funkcjonariusz był obecny w służbie, zatem przyjęto, że następny roczny okres to [...] maja 2012 r. - [...] maja 2013 r. Bieg kolejnych rocznych okresów poddanych analizie rozpoczynał się od dni w miesiącach, w których funkcjonariusz był obecny w służbie po okresie nieobecności. Ponieważ w miesiącu listopadzie i grudniu 2012 r. oraz lutym 2013 r. kpt. SG K. K. był nieobecny w służbie to tym samym poddane ocenie roczne okresy nie rozpoczynają swojego biegu od tych miesięcy, niemniej jednak te miesiące również podlegały analizie.

Organ II instancji podniósł, iż rocznym okresem, kiedy funkcjonariusz nieprzerwanie pełnił służbę w warunkach szkodliwych jest okres od [...] marca 2013 r. do [...] lutego 2014 r., albowiem liczba dni łącznej nieobecności kpt. SG K. K. w służbie wyniosła 71. W pozostałych okresach poddanych analizie przerwy w pełnieniu służby były znacznie dłuższe i wyniosły powyżej 90 dni. Skarżący spełniał zatem przesłanki do przyznania mu płatnego urlopu dodatkowego ze względu na pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia za okres od [...] marca 2013 r. do [...] lutego 2014 r.

Komendant Główny SG zaznaczył, że nie wątpi w to, iż skarżący pełnienie służby w pomieszczeniu [...] zakończył w 2016 r., jednakże należy zauważyć, że z "Protokołu z dokonania oceny warunków służby/pracy, na których występują uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia w [...] Oddziale Straży Granicznej" z dnia [...] marca 2014 r. wynika, że w pomieszczeniu nr [...] w Placówce SG w W. nie panują warunki szkodliwe - pomieszczenie to nie zostało ujęte w protokole. W piśmie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Kierownik Zespołu ds. Bezpieczeństwa i Higieny Służby-Pracy Wydziału Kontroli i Audytu Wewnętrznego [...] Oddziału Straży Granicznej wskazał, że przy dokonywaniu oceny warunków pełnienia służby/pracy, na których występują czynniki uciążliwe bądź szkodliwe Komisja uwzględniła opinię Biura Prawnego KGSG, zgodnie z którą warunki, o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f cyt. rozporządzenia panują w pomieszczeniach pozbawionych dopływu światła dziennego. Pomieszczenie nr [...] Placówki SG w W. nie spełnia tego wymogu, a przy dokonywaniu oceny pomieszczeń pod względem oświetlenia w celu, o którym mowa powyżej, nie jest konieczne posiłkowanie się wynikami pomiarów natężenia oświetlenia (z wykorzystaniem urządzeń pomiarowych takich jak luksomierz), a jedynie stwierdzenie, czy w danym pomieszczeniu występują otwory umożliwiające dostęp oświetlenia dziennego. Polska Norma PN-71/B-02380 jest dokumentem nieobowiązującym (wycofanym ze zbioru obowiązujących Polskich Norm), tak więc przy dokonywaniu oceny warunków pełnienia służby/pracy powołana przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej Komisja nie stosowała ustaleń w niej zawartych.

Dodatkowo w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Komendant Placówki SG w W. poinformował, że funkcjonariusze pełniący służbę w pomieszczeniu nr [...] prace na systemach niejawnych zakończyli z końcem grudnia 2015 r., kiedy to zostało wygaszone funkcjonowanie systemów niejawnych, pozwalających na elektroniczne przetwarzanie dokumentów niejawnych. Ponadto Placówka nie dysponuje dokumentacją służbową określającą obowiązek zasłaniania okien w czasie pracy na niejawnych systemach teleinformatycznych. Opinia osób odpowiedzialnych za utrzymanie bezpieczeństwa systemów niejawnych mówiła o braku konieczności zasłaniania okien przy właściwym ustawieniu monitorów, uniemożliwiającym podgląd z zewnątrz.

Uwzględniając powyższe oraz treść przepisu § 13 ust. 7 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r. Komendant Główny SG stwierdził brak podstaw do przyznania skarżącemu kolejnego urlopu dodatkowego.

Decyzja Komendanta Głównego SG z dnia [...] lutego 2018 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie art. 6, 7, 8 k.p.a. oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o jej uchylenie i przyznanie urlopu dodatkowego w wymiarze adekwatnym do okresu pełnienia służby w warunkach szkodliwych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż Komendant Główny SG wprawdzie przyznał, że skarżący w istocie służbę pełnił do marca 2016 r. oraz, że Sąd nakazał jej ocenę jako pełnioną w warunkach uprawniających do przyznania urlopu dodatkowego, lecz powołując się na własne protokoły oceny spornego pomieszczenia nie zastosował się do prawomocnego wyroku Sądu o sygn. akt II SA/Wa 36/17. Protokoły zostały sporządzone na podstawie opinii Biura Prawnego KGSG, której podstawą była opinia Centralnego Ośrodka Szkolenia SG w K., a którą ocenił WSA w Warszawie wskazując na jej bezzasadność i brak związku ze sprawą. Organowi nie przeszkadzało to w dalszym wydawaniu decyzji na jej podstawie. Działanie takie jest niezgodne z prawem, co czyni skargę zasadną.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwołał się ustaleń z przeglądu pomieszczeń pracy i służby zawartych w protokole z dokonania oceny warunków służby/pracy, na których występują uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia w [...] Oddziale Straży Granicznej z dnia [...] marca 2014 r. W protokole tym nie ujęto pomieszczenia nr [...] w Placówce SG w W., gdyż nie panowały w nim warunki szkodliwe. Także pomieszczenie nr [...] nie zostało wymienione w protokole z dokonania oceny warunków służby, na których występują uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia w [...] Oddziale Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2015 r. Wobec powyższego, z uwagi na niewskazanie w wzmiankowanych protokołach pomieszczenia nr [...], skarżącemu przyznano płatny urlop dodatkowy za okres od dnia [...] marca 2013 r. do dnia [...] lutego 2014 r. Zatem organ dokonywał oceny pełnienia służby przez skarżącego do dnia [...] marca 2014 r., czyli do dnia sporządzenia protokołu.

Nawiązując do podniesionej przez skarżącego kwestii w zakresie powołania się przez Komendanta Głównego SG w zaskarżonej decyzji na opinię Biura Prawnego Komendy Głównej SG pomimo tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 36/17 uznał tą opinię za bezzasadną organ wyjaśnił, że wydając zaskarżoną decyzję przytoczył fragment wystąpienia Kierownika Zespołu ds. Bezpieczeństwa i Higieny Służby-Pracy Wydziału Kontroli i Audytu Wewnętrznego [...] Oddziału SG z pisma nr z dnia [...] maja 2016 r., w którym powołano się na opinię ww. Biura. Zatem organ wydając zaskarżoną decyzję nie opierał się na wzmiankowanej opinii. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyroku wskazał na opinię Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia SG, a nie na opinie Biura Prawnego Komendy Głównej SG. Co więcej, organ odwoławczy nie posiłkował się wydając zaskarżone rozstrzygnięcie przedmiotową opinią. Jak bowiem wskazano, pomieszczenie nr [...], w którym skarżący pełnił służbę, nie zostało wymienione w protokole z dokonania oceny warunków służby, na których występują uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia w [...] Oddziale Straży Granicznej z dnia [...] marca 2014 r. oraz z dnia [...] grudnia 2015 r. Wobec tego przyznano skarżącemu urlop dodatkowy za okres, w którym pełnił służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, z uwzględnieniem normy § 13 ust. 5 cyt. rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na podstawie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia stała się decyzja organu SG o przyznaniu skarżącemu płatnego urlopu dodatkowego za okres od dnia [...] marca 2013 r. do [...] lutego 2014 r. w wymiarze 5 dni, wydana po wyroku Sądu uchylającym wcześniejszą decyzję rozstrzygającą o zasadności wniosku strony z dnia [...] września 2013 r.

Jak stanowi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2101/11, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 550/11, publik. jw.).

W wyroku z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 36/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż: "Z materiału dowodowego wynika bezspornie, że K. K. w pomieszczeniu wskazanym we wniosku i w okresie w tym wniosku wskazanym, pracował przy sztucznym oświetleniu przez co najmniej połowę obowiązującego czasu służby. W ocenie Sądu, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika też, że w pomieszczeniu, o którym mowa, stale stosowane było sztuczne oświetlenie. (...) Ponownie rozpoznając sprawę z wniosku K. K. z dnia [...] września 2013 r. organ przyjmie, że wnioskodawca wykonywał służbę w pomieszczeniu, w którym konieczne jest stałe stosowanie sztucznego oświetlenia, jak stanowi o tym przepis § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia i pełniona ona była co najmniej przez połowę obowiązującego czasu służby (§ 13 ust. 4 rozporządzenia)".

Powyższą oceną prawną organ był bezsprzecznie związany jeśli chodzi o okres służby pełnionej przez skarżącego w pomieszczeniu nr [...] PSG W. od dnia [...] maja 2012 r. do [...] marca 2014 r., albowiem wskazany okres był przedmiotem ustaleń organu i następnie rozważań Sądu. Świadczy o tym fragment części historycznej uzasadnienia wyroku (str. 3) stwierdzający, iż "... po dokonaniu analizy uzupełnionego materiału dowodowego, ustalił, że kpt. SG K. K. w pomieszczeniu służbowym, o którym mowa we wniosku w Placówce SG w W. służbę pełnił od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] marca 2014 r. (vide acta t. III k. 25)". Kontrola sądowa aktu administracyjnego obejmowała materiał dowodowy ustalający charakter i warunki pełnienia przez funkcjonariuszy służby ww. pomieszczeniu do dnia [...] marca 2014 r., albowiem Sąd powołał się na oświadczenie przełożonego skarżącego wniesione w dniu [...] grudnia 2013 r. jak i zestawienie przedstawione w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Oznacza to, iż organ SG wskazany powyższej okres powinien był potraktować jako służbę wykonywaną przez skarżącego w pomieszczeniu, w którym konieczne jest stałe stosowanie oświetlenia sztucznego i tak też organy orzekające w sprawie w toku instancji przyjęły. Natomiast okres pełnienia przez skarżącego służby w tym pomieszczeniu od [...] marca 2014 r. wymagał dokonania nowych ustaleń, jako że Sąd w powołanym wyroku nie zajmował się kwestiami wychodzącymi poza zakres objęty granicami rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Innymi słowy nie ocenił stanu fatycznego sprawy po dniu [...] marca 2014 r.

Z tych względów nie sposób podzielić zarzutu skargi mówiącego o naruszeniu art. 153 p.p.s.a., albowiem organ orzekający ponownie w sprawie zastosował się do zaleceń Sądu i przyznał skarżącemu płatny dodatkowy urlop za ww. okres pełnienia służby w pomieszczeniu, w którym stale stosowano oświetlenie sztuczne.

Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowił § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 86, poz. 784 ze zm.), wydany na podstawie art. 90 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. 2014 r. poz. 1402 ze zm.), który stanowi, iż wymiar corocznego płatnego urlopu dodatkowego ze względu na pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia wynosi 5 dni kalendarzowych, przy pierwszym stopniu szkodliwości obejmującym służbę wykonywaną w pomieszczeniach, w których konieczne jest stałe stosowanie sztucznego oświetlenia. Stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia, urlop dodatkowy, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się funkcjonariuszowi z dniem upływu roku nieprzerwanego pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia. Przepis § 13 ust. 4 stanowi zaś, że służbę wykonywaną w warunkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. g), uważa się za pełnioną w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, jeżeli jest pełniona przez połowę dopuszczalnego czasu przebywania w strefie zagrożenia, natomiast w pozostałych przypadkach wymienionych w ust. 1, jeżeli jest pełniona co najmniej przez połowę obowiązującego czasu służby. Przy czym, przerwy w pełnieniu służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, z powodu choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych czy wynikające z potrzeb służbowych, trwające łącznie nie dłużej niż 90 dni w ciągu roku, są wliczane do okresu, o którym mowa w ust. 2. Urlop dodatkowy, o którym mowa w ust. 1, traktuje się jako równorzędny z pełnieniem służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, bez względu na jego wymiar (§ 13 ust. 5).

Uwzględniając treść § 13 ust. 2 i 5 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r. stwierdzić należy, iż funkcjonariusz prawo do dodatkowego urlopu nabywa po upływie roku w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, zaś do rocznego okresu pełnienia tej służby nie wlicza się przerw spowodowanych przyczynami wymienionymi w ust. 5, trwającymi dłużej niż 90 dni. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż skarżący w okresie od [...] maja 2002 r. do [...] marca 204 r. pełnił służbę w licznymi przerwami. Z tego też względu jedynym okresem, jaki może być uznany za pełny rok pełnienia służby w ww. warunkach (71 dni nieobecności w służbie), w rozumieniu powołanego § 13 ust. 2 i 5, stał się przedział czasowy od dnia [...] marca 2013 r. do dnia [...] lutego 2014 r. Zatem z upływem [...] lutego 2014 r. skarżący nabył prawo, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, do 5 dni płatnego urlopu dodatkowego.

Prawo do kolejnego urlopu dodatkowego skarżący nabyłby w roku 2015 r., pod warunkiem jednak dalszego pełnienia służby w warunkach, o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f i ust. 4 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r.

Jak wynika z akt sprawy i ustaleń organu, służba pełniona przez skarżącego po dniu [...] marca 2014 r. w pomieszczeniu nr [...] w Placówce SG w W. utraciła charakter służby pełnionej w uciążliwych warunkach. Z pisma Komendanta Placówki SG w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wynika, iż na skutek wdrożenia wytycznych zawartych w opinii Naczelnika [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., która wskazywała na brak wymogu zasłaniania okien przy zachowaniu odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa dla informacji niejawnych, gwarantowanego m.in. poprzez właściwe usytuowanie monitora ekranowego i drukarek, Kierownicy [...] i [...] bezpośrednio po otrzymaniu przedmiotowej opinii otrzymali polecenie, dotyczące wdrożenia przedmiotowych wytycznych i nie zgłaszali żadnych trudności z ich realizacją. Wprowadzono zatem zmiany organizacyjne stanowisk pracy w ww. pomieszczeniu zapewniające stały dostęp światła dziennego poprzez zaprzestanie zasłaniania otworów okiennych. W dalszej kolejności Zespół ds. Bezpieczeństwa i Higieny Służby – Pracy Wydziału Kontroli i Audytu Wewnętrznego, realizując obowiązek z art. 13 ust. 7 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r., dokonał oceny uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia warunków służby w [...] Oddziale Straży Granicznej (protokół z dnia [...] marca 2014 r.) i po dokonanej ocenie warunków służby pełnionej w pomieszczaniu nie zakwalifikował pomieszczenia nr [...] w Placówce SG w W., jako takiego, w którym pełnie służby naraża funkcjonariusza na uciążliwości zawiązane z jej pełnieniem przy zastosowaniu stałego sztucznego oświetlenia. Zaś z końcem 2015 r. w pomieszczeniu tym zaprzestano przetwarzania informacji niejawnych przy wykorzystaniu dotychczasowych systemów informatycznych ze względu na wygaszenie funkcjonowania systemów niejawnych (pismo Komendanta Placówki SG w W).

Reasumując, z analizy przedstawionego stanu faktycznego i prawnego wynika, iż skarżącemu prawidłowo ustalono przysługujący mu wymiar płatnego dodatkowego urlopu przyjmując, iż prawo do tego urlopu nabył on tylko raz po przepracowaniu roku w pomieszczeniu, w którym występowały warunki uciążliwe dla zdrowia.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.