Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 458/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 53
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu stypendium oraz odmowy przyznania prawa do stypendium oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] (postanowieniem z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] sprostowano rok wydania decyzji z 2016 na 2017), na podstawie art. 2 ust.1 pkt 2 oraz art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] orzekającą o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. przyznającej J. C. prawo do stypendium od dnia [...] lutego 2013 r. – jednocześnie orzekającej o odmowie przyznania prawa do tego świadczenia.

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Mocą decyzji Starosty z dnia [...] września 2012r. J. C. została uznana za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [...] lutego 2013r. orzeczono o przyznaniu bezrobotnej prawa do stypendium od [...] lutego 2013r. w wysokości 120% kwoty zasiłku brutto miesięcznie w okresie odbywania stażu, w związku z zakończeniem którego, decyzją z dnia [...] listopada 2013r. orzeczono o utracie przez bezrobotną stypendium z dniem [...] listopada 2013r.

W dniu [...] czerwca 2016r. do PUP wpłynęły umowy o dzieło z firmy S., Nr [...], Nr [...], Nr [...], z których wynika, że J. C. wykonywała dzieło w okresach: [...].08-[...].08.2012r., [...].09-[...].09.2012r., [...].10-[...].10.2012r.

Po wznowieniu postępowania, decyzją Starosty z dnia [...] sierpnia 2016r. orzeczono o odmowie uznania J. C. za osobę bezrobotną z dniem [...] września 2012r. oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku.

W związku z powyższym Starosta, po wznowieniu postępowania, w drodze decyzji z [...] stycznia 2017 r. nr [...] uznał, że J. C. nie spełniała wymogów art. 53 ust. 6 ustawy, aby uzyskać prawo do stypendium od dnia [...] lutego 2013r., ponieważ nie posiadała statusu osoby bezrobotnej (w wyniku wznowienia postępowania).

W odwołaniu od powyższej decyzji J. C. podniosła, że po ukończeniu Liceum w 2012r., podjęła pracę na umowę o dzieło w firmie S., Nr.: [...], Nr.: [...], Nr.: [...] w okresach: [...].08.- [...].08.2012r., [...].09-[...].09.2012r. oraz [...].10-[...].10.2012r., wskazując, że nie była świadoma, że rejestracja w Urzędzie Pracy podczas trwającej umowy o dzieło jest niezgodna z prawem. Zwróciła również uwagę na okoliczność, że zajmujący się jej sprawą urzędnik nie przeprowadził z nią wywiadu, nie zapytał czy wykonywała wcześniej jakąś pracę oraz nie poinformował, że umowy cywilno-prawne również należy zgłaszać do Urzędu Pracy.

Odwołująca się podniosła ponadto, że przed podjęciem w dniu [...] lutego 2013r. stażu w firmie PH "B." również nie była w Urzędzie Pracy pytana o wcześniejsze miejsca pracy. Dopiero, gdy odwołująca się ponownie ubiegała się o uznanie jej za osobę bezrobotną [...] czerwca 2016r., urzędnik po raz pierwszy zapytał ją o wcześniejsze umowy, które wówczas wymieniła.

W ocenie strony, od daty zakończenia ostatniej umowy o dzieło tj. [...] października 2012r. oraz w trakcie odbywania stażu w firmie PH "B." faktycznie była ona osobą bezrobotną, wobec czego uważa, że spełniła wymogi ustawy, aby uzyskać prawo do stypendium. W związku z powyższym odwołująca się wniosła o uznanie jej za osobę bezrobotną z dniem [...] października 2012r oraz na okres odbywanego stażu w firmie PH "B.". W ocenie odwołującej się, art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie określa czasu w jakim należy być bezrobotnym, jako warunku koniecznego do przyznania stypendium.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2017r. Wojewoda wskazał, że art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma brzmienie kategoryczne i nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Akta sprawy wykazały natomiast bezspornie, że odwołująca się od [...].08.2012 r. do [...].09.2012 r. wykonywała pracę w ramach umowy o dzieło. Bez wątpienia zatem w dniu [...] września 2012r. nie legitymowała się statusem osoby bezrobotnej, w konsekwencji czego orzeczono o odmowie uznania odwołującej się z dniem [...] września 2012 r. za osobę bezrobotną.

Dopiero od [...] czerwca 2016r. odwołująca się zyskała status osoby bezrobotnej, w związku z czym nie mogła nabyć prawa do stypendium z tytułu odbywania stażu, ponieważ takie prawo przysługuje tylko osobom bezrobotnym.

J. C. w skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o jej uchylenie, ponieważ w okresie odbywania stażu faktycznie była osobą bezrobotną. Skarżąca wskazała, że rejestrując się jako osoba bezrobotna nie miała świadomości, że umowa o dzieło jest przeszkodą w rejestracji. Podniosła również, że nie stać jej na zwrot stypendium.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

W dniu rozprawy w uzupełnieniu skargi pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania: art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i § 3, art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 151 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. a także naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 53 ust. 6, art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według przedłożonego zestawienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zaskarżona decyzja administracyjna może zostać uchylona jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej "p.p.s.a.". Sąd, zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie stanowi decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2017r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2017r. o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., przyznającej skarżącej prawo do stypendium od dnia [...] lutego 2013 r. – jednocześnie orzekającej o odmowie przyznania prawa do tego świadczenia. W powyższych decyzjach, po dokonaniu kontroli, o której mowa powyżej, nie stwierdzono naruszeń prawa, wobec czego brak było podstaw do ich uchylenia. Sąd dostrzegł, iż zaskarżona decyzja nie została należycie uzasadniona. Okoliczność ta pozostaje jednakże bez wpływu na wynik sprawy.

Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie, jak i decyzja ją poprzedzająca zapadły w postępowaniu wznowieniowym, o którym mowa w art. 145 – 152 Kodeksu postępowania administracyjnego, będącym trybem nadzwyczajnym, w drodze którego istnieje, przy spełnieniu wskazanych w ustawie przesłanek, możliwość weryfikacji decyzji ostatecznej. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. wznowione zostało postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2013r., zatem decyzji o przyznaniu skarżącej stypendium od dnia [...] lutego 2013r. Jako podstawę wznowieniową wskazano art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a..

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w dniu [...] września 2012r. zarejestrowana została jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Skarżąca jako osoba bezrobotna został skierowana do odbycia stażu. Decyzją z dnia [...] lutego 2013r. skarżącej przyznane zostało, od dnia wydania decyzji, stypendium, o który mowa w art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), stanowiącej materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowiącej w rozpatrywanej sprawie decyzję pierwszej instancji, dalej zwanej w skrócie "ustawą". Jak wynika z art. 53 ust. 6 ustawy, bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie przysługuje.

W dalszej kolejności, w drodze dwóch decyzji z dnia [...] listopada 2013r., skarżąca utraciła z dniem [...] listopada 2013r. prawo do stypendium oraz status osoby bezrobotnej.

Ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna skarżąca dokonała w dniu [...] czerwca 2016r. Jak wynika z ustaleń organu, w tym dniu złożyła w PUP umowy o dzieło z firmy S., Nr [...], Nr [...], Nr [...], z których wynika, że skarżąca była stroną tych umów w okresach: [...].08-[...].08.2012r., [...].09-[...].09.2012r., [...].10-[...].10.2012r. Z powyższego zestawienia dat bezsprzecznie wynika, że skarżąca w trakcie pierwszej rejestracji ([...] września 2012r.) świadczyła pracę, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, określaną mianem "innej pracy zarobkowej", co oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Definicja pracy zarobkowej przytoczona została już powyżej.

W związku z powyższym nie ma wątpliwości, że skarżąca w chwili rejestracji bez nie spełniała kryteriów osoby bezrobotnej, w związku z czym status ten nie powinien być jej wówczas przyznany. Podkreślić jednak należy, że rejestracja osoby bezrobotnej nie jest poprzedzona postępowaniem, które ma na celu weryfikację zdolności wnioskodawcy, a oparte jest na oparciu się przez właściwy organ na danych udzielonych przez składającego wniosek. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej, podnoszony zarówno w skardze, jak i w odwołaniu, polegający na próbie przerzucenia odpowiedzialności za niewyjaśniony dokładnie stan rzeczy na pracownika urzędu. Standardowym działaniem jest nie przeprowadzanie przez pracownika wywiadu, lecz wypełnienie przez wnioskodawcę standardowych formularzy i przeczytanie zawartych w nich pouczeń, co jest bardzo istotne z punktu widzenia potencjalnych niejasności. Formularze rejestracyjne są sporządzone kompleksowo i regulują wszystkie formalne kwestie dotyczące statusu osoby bezrobotnej. W dniu [...] września 2012r., co wynika z akt sprawy, skarżąca podpisała Kartę rejestracyjną bezrobotnego oraz Informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy. Jak wynika z Karty, zawiera ona rubrykę C, obejmującą oświadczenie bezrobotnego. Zgodnie z pkt 1 oświadczenia skarżąca wskazała, iż jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolna i gotową do podjęcia zatrudnienia. Informacja dla osób rejestrujących się w PUP wskazuje natomiast na status bezrobotnego (II) oraz utratę tego statusu (III). Oba dokumenty podpisane zostały w dniu [...] września 2012r. przez J. W. (nazwisko panieńskie skarżącej). Z powyższego wynika, że skarżąca bezsprzecznie prawidłowo poinformowana i pouczona została zarówno o statusie bezrobotnego, jak i utracie tego statusu oraz oświadczyła, że jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej. Nie może tutaj podlegać ocenie nieznajomość przez skarżącą przepisów, czy też deklarowany przez nią brak złej woli. Definicja bezrobotnego zawarta w ustawie, jak już wspomniano, jest definicją legalną, a warunki konieczne do jej spełnienia określone zostały w katalogu zamkniętym, co daje organowi, brak możliwości przyznania statusu bezrobotnego osobie tych warunków niespełniającej, nakazuje ponadto zweryfikowanie przyznanego statusu w sytuacji, w której zaistnieje podejrzenie, że nie został on przyznany zasadnie, a w dalszej konsekwencji utratę statusu. W przedmiocie tym szeroko wypowiadało się orzecznictwo sądowoadministracyjne. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 50/17, osobą bezrobotną nie może być osoba zatrudniona lub wykonująca inną pracę zarobkową. Jak wynika natomiast z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 85/17, w sytuacji, gdy osoba starająca się o status bezrobotnego, wykonuje pracę na podstawie umowy zlecenia już w dniu rejestracji, to z tym dniem nie spełnia już warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a zatem pozbawienie strony statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku jest w tym momencie w pełni uzasadnione i zgodne z obowiązującymi przepisami.

Ustalenie zatem, co miejsce ma po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, iż strona w dniu rejestracji nie spełniała de facto statusu osoby bezrobotnej, skutkuje utratą tego statusu. Wskazać należy, że decyzje w sprawie statusu osoby bezrobotnej należy zaliczyć do decyzji o charakterze deklaratoryjnym, ponieważ w ich treści organ wypowiada się w przedmiocie uprawnienia wynikającego z przepisów prawa (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy) potwierdzając, że danej osobie przysługuje bądź nie przysługuje taki status i wywołując skutek prawny wstecz, tj. od momentu zaistnienia stanu prawnego. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, stanowiący, że Starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, wiąże skutek w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej ze zdarzeniem przesądzającym o tym, że bezrobotny nie spełnia warunków, co oznacza, że osoba przestaje być osobą bezrobotną z chwilą zaistnienia tego stanu prawnego. Decyzja wydana na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy potwierdza stan prawny, a starosta zmierzając do jej wydania ustala moment niespełnienia warunku. Termin utraty statusu osoby bezrobotnej w razie wydania decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 określony został zatem poprzez odesłanie do momentu niespełniania warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i konieczne jest jego ustalenie przez starostę w zależności od okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2652/13 czy I OSK 227/15 z 2 września 2016). Z powyższego wynika, że pozbawienie statusu bezrobotnego może nastąpić z mocą wsteczną, choć wymaga to ustalenia stanu faktycznego w sposób niezbicie prowadzącego do wniosku, że po stronie osoby zarejestrowanej jako bezrobotny nie wystąpiły w rzeczywistości przesłanki pozwalające na posiadanie tego statusu.

W związku z powyższym, po wznowieniu – na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] września 2012r., Starosta, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. uchylił decyzję z dnia [...] września 2012r., orzekając jednocześnie o odmowie uznania skarżącej za bezrobotną. Decyzja ta stała się decyzja ostateczną.

Następnie, po wznowieniu – na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa – postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2013r., Starosta, decyzją z dnia [...] października 2016r. uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2013r., umarzając jednocześnie postępowanie.

W związku z ustaleniem z mocą wsteczną, że skarżąca w chwili rejestracji w PUP nie posiadała statusu osoby bezrobotnej, organ zasadnie uznał, że nie mogła ona zostać skierowana na staż, o którym mowa w art. 53 ustawy i pobierać stypendium o którym mowa w ust. 6 tego artykułu. Przesłanką bowiem skierowania na staż, co wynika z art. 53 ust. 1 in principio ustawy, jest bycie osobą bezrobotną. Podkreślenia wymaga, iż chodzi o bycie osobą bezrobotną w znaczeniu formalnym, nie faktycznym. Oznacza to, że w chwili rejestracji – jak również w ciągu całego okresu posiadania statusu bezrobotnego – skarżąca nie mogła być osobą zatrudnioną czy wykonującą inną pracę zarobkową, czyli musiały zostać spełnione ustawowe formalne warunki statusu bezrobotnego. Czym innym jest spełnienie warunków faktycznych, czym innym jest spełnienie warunków formalnych wynikających z przepisów, których skarżąca nie spełniła. Status osoby bezrobotnej jest zdefiniowaną instytucją uregulowaną na gruncie przepisów prawa, nie można go utożsamiać ze stanem faktycznym wynikającym z niewykonywaniem pracy zarobkowej. Nie każda osoba pozostająca bez pracy będzie tożsama z osobą bezrobotną w rozumieniu ustawy, bowiem oprócz samego faktu niewykonywania pracy, bezrobotny ma również inne cechy i warunki, które winien spełniać. Zatem, dla uznania statusu bezrobotnego, oprócz faktu niezatrudnienia istotne jest także niewykonywanie innej pracy zarobkowej, pobieranie renty, nieprowadzenie działalności gospodarczej, czy też spełnienie innych warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a – m ustawy. Nie sposób, wobec powyższego, uwzględnić zarzutu skarżącej, że faktycznie była bezrobotną od dnia [...] października 2012r., zatem po wygaśnięciu umowy zlecenia w dniu [...] października 2012r. Dla uzyskania statusu bezrobotnej konieczna była bowiem rejestracja po wygaśnięciu umowy zlecenie.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. Starosta wznowił, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z dnia 13 lutego 2012r. o przyznaniu skarżącej stypendium. Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Dla organu takimi okolicznościami było przedstawienie przez skarżącą umów o dzieło z firmy S, Nr [...], Nr [...], Nr [...], z których wynika, że skarżąca była stroną tych umów w okresach: [...].08-[...].08.2012r., [...].09-[...].09.2012r., [...].10-[...].10.2012r. Sąd zwrócił uwagę, że organ zbyt wąsko zbadał przesłanki wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania skarżącej stypendium, nie biorąc pod uwagę przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Podstawą do wydania decyzji z dnia [...] lutego 2013r. o przyznaniu stypendium była decyzja z dnia [...] września 2012r. W chwili wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2013r. – w dniu [...] grudnia 2016r., decyzja z dnia [...] września 2012r. została już uchylona decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r., przy czym skarżąca nie wniosła od niej odwołania, zatem była prawomocna. Organ winien był zatem uwzględnić, przy wznawieniu postępowanie, również przesłankę art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Nie uczynił tego w pierwszej instancji, uchybienie to nie zostało również dostrzeżone przez Wojewodę. Sąd z urzędu zwraca na nie uwagę, pozostaje to jednak bez wpływu na wynik sprawy.

Zgodzić się bowiem należy z wyciągniętymi przez organy wnioskami, że niespełnienie wymogów wiążących się z uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej, wiąże się z określonymi konsekwencjami. Podkreślenia wymaga, że organy w toczących się postępowaniach w granicach przedmiotowej sprawy nie dysponowały uznaniem administracyjnym, przy zaistnieniu bowiem danych okoliczności, zobowiązane były do wydania konkretnej decyzji. Stwierdzenie zatem, że skarżąca nie miała statusu bezrobotnej w trakcie trwania stażu, skutkować musi uznaniem, że skarżącej nie mogło zostać przyznane stypendium.

Biorąc pod uwagę powyższe nie zaistniały wymienione w skardze, ani w uzupełnieniu skargi naruszenia prawa procesowego ani materialnego.

Odnośnie podniesionej w skardze kwestii ewentualnego zwrotu stypendium, zwrócić uwagę należy, że sprawa ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, bowiem w tej sprawie wydawana jest odrębna decyzja.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku. Zgodnie z przepisem art. 199 p.p.s.a., nie zaistniały przesłanki do zasadzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego.