Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 583/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 66 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 2 pkt 5, art. 3 ust. 1 lit b i d, art. 4 ust. 1 i 4, art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 2,
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 7, art. 7b, 77 par. 1, 107 par. 3
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Sikora, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transport Drogowego z dnia 31 marca 2022 r. nr [...]; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego S.F. kwotę 207 (dwieście siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 583/23

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U z 2023 roku, poz. 775 dalej jako kpa), art. 4 pkt 22 lit.1, art. 92a ust.2,4 i 8 ustawy z 6 września 2001 roku o transporcie drogowym( Dz.U z 2022 roku, poz. 2201 dalej jako utd, pkt 1.1.14a), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych iAdministracji z dnia 5 listopada 2019 roku w sprawie kontroli ruchu drogowego( DZ.U z 2019 roku, poz. 2141 dalej jako rozporządzenie), art. 66 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym( DZ.U z 2023 roku, poz. 1047) oraz ip. 15.2 załącznika nr 4 do utd, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. F. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2022 roku, nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - zgodnie z Ip. 15.2 załącznika nr 4 do utd.

W dniu [...] stycznia 2022 r. w R. na drodze krajowej nr [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował T. P., wykonujący międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole kontroli drogowej nr [...]. Ujawniono następującą usterkę techniczną pojazdu [...] o nr rej. [...] zagrażającą bezpieczeństwu:

• pęknięcie tarczy hamulcowej na trzeciej osi z lewej strony pojazdu (pęknięcie od zewnętrznej krawędzi tarczy do środka o szerokości ok. 2-3 mm).

Na podstawie danych z rejestru KREPTD ustalono, że osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie [...] Sp. z o.o. jest S. F. posługujący się certyfikatem kompetencji zawodowych nr [...].

Pismem z [...] stycznia 2022 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu. Jednocześnie ww. organ poinformował stronę, że zgodnie art. 10 § 1 kpa ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto Organ poinformował stronę o możliwości przesłania dowodów wskazujących na spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 92 c ust. 1 utd. Pismo zostało doręczone stronie w dniu [...] lutego 2022 r. W odpowiedzi na ww. strona pismem z dnia [...] lutego 2022 r. złożyła wyjaśnienia.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej w dniu [...] marca 2022 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 15.2 załącznika nr 4 do utd. Decyzja została skutecznie doręczona stronie w dniu [...] kwietnia 2022 r.

Pismem nadanym w dniu [...] kwietnia 2022 r. strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o umorzenie postępowania. Jednocześnie skarżący wskazał, że wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania informował o rozwiązaniu umowy o pracę z przedsiębiorcą oraz zarzucił niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 14 utd przez przewoźnika w zakresie zmiany zarządzającego transportem.

Zgodnie z pkt 1.1.14a) załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA nadmierne zużycie bębna lub tarczy, rysy lub pęknięcia na powierzchni; niepewne mocowanie, stanowi niebezpieczną usterkę. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 prd pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Według art. 12 ust. 2 dyrektywy nr 2014/47/UE usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdów są klasyfikowane do jednej z następujących kategorii:

a) usterki drobne bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub oddziaływania na środowisko oraz inne drobne niezgodności;

b) usterki poważne, które mogą zagrażać bezpieczeństwu pojazdu lub oddziaływać na środowisko lub stwarzać zagrożenie dla innych użytkowników dróg, lub inne istotniejsze niezgodności;

c) usterki niebezpieczne stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziaływujące na środowisko.

Zgodnie z art. 92a ust. 2 utd zarządzający transportem, tj. osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych, (ust.

Według art. 92a ust. 8 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.

Konkretyzacją tej normy jest Ip. 15.2 załącznika nr 4 do utd, która karą 500 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne.

Odnośnie naruszeń organ odwoławczy stwierdził, co następuje.

W dniu [...] stycznia 2022 r. w R. na drodze krajowej nr [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował T. P., wykonujący międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole kontroli drogowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. oraz protokole oględzin z dnia [...] stycznia 2022 r.

Według ustaleń wynikających z przedmiotowych protokołów kontrolujący w wyniku kontroli stanu technicznego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] stwierdzili usterkę techniczną tj. pęknięcie tarczy hamulcowej na trzeciej osi z lewej strony pojazdu, co stanowi usterkę o charakterze niebezpiecznym zgodnie z pkt 1.1. 14a) załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA.

Organ odwoławczy wskazuje, że protokół kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. oraz protokole oględzin z dnia [...] stycznia 2022 r. stanowią istotne dowody w sprawie. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu organ odwoławczy uznaje, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Według art. 66 ust. 1 pkt I ustawy prd pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Bezspornym jest, że stwierdzoną usterkę należało uznać za zagrażającą bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu.

Organ odwoławczy wskazuje, że dokonując oceny charakteru stwierdzonych podczas kontroli usterek powinno się zastosować rozporządzenie MSWiA, rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. W ocenie organu odwoławczego stwierdzona podczas kontroli drogowej w dniu 14 stycznia 2022 r. usterka pojazdu o charakterze niebezpiecznym z pkt 1.1.14 a) rozporządzenia MSWiA, tj. pęknięcie tarczy hamulcowej na trzeciej osi z lewej strony pojazdu marki [...] o nr rej. [...], była niebezpieczna w rozumieniu rozporządzenia MSWiA. W myśl załącznika nr 1 pkt 5 ww. rozporządzenia 2016/403 dyrektywa 2014/47/UE w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych zawiera w swoim załączniku II szczegółową klasyfikację usterek technicznych wraz ze wskazaniem ich wagi, w podziale na usterki drobne, poważne i niebezpieczne. W art. 12 ust. 2 wspomnianej dyrektywy podano co zostało wdrożone w § 5 ust. 7 rozporządzenia MSWiA - następujące definicje:

a) usterki drobne bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub oddziaływania na środowisko oraz inne drobne niezgodności;

b) usterki poważne, które mogą zagrażać bezpieczeństwu pojazdu lub oddziaływać na środowisko lub stwarzać zagrożenie dla innych użytkowników dróg, lub inne istotniejsze niezgodności;

c) usterki niebezpieczne stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziałujące na środowisko.

Poziom naruszeń przepisów dyrektyw dotyczących zdatności do ruchu drogowego odzwierciedla klasyfikację usterek znajdującą się w załączniku II do dyrektywy 2014/47/UE, a mianowicie: PN - usterki poważne, BPN = usterki niebezpieczne, NN - kierowanie pojazdem z usterkami, co stwarza bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego; usterki drobne odpowiadają poziomowi naruszeń mniejszej wagi.

Niezależnie od powyższego należy uznać, że analiza załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA wykazała, że w świetle tegoż rozporządzenia stwierdzona podczas kontroli usterka techniczna pojazdu miała charakter niebezpieczny. Jeszcze raz należy wskazać, że pęknięcie tarczy hamulcowej na trzeciej osi z lewej strony naczepy stanowi usterkę o charakterze niebezpiecznym z pkt 1.1.14 a) załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA. Kontroli w tym zakresie dokonuje się organoleptycznie, co wynika z treści ww. rozporządzenia. Oceny charakteru usterek dokonuje kontrolujący. W ocenie organu stan pojazdu udokumentowany protokołem kontroli pojazdu jednoznacznie wskazuje na istnienie bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego.

Organ wyjaśniał, że kontrolujący posiadali uprawnienia do przeprowadzenia kontroli technicznej pojazdu w zakresie, w jakim upoważniają do tego obowiązujące przepisy ustawy prd i rozumieniu rozporządzenia MSWiA. W ocenie kontrolujących usterka miała charakter niebezpieczny, bowiem stanowiła bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, co uzasadniało nałożenie na stronę kary z Ip. 15.2 załącznika nr 4 do utd. Podkreślić przy tym trzeba, że zaistnienie choć jednej usterki o charakterze niebezpiecznym uzasadnia nałożenie na stronę kary z Ip. 15.2 załącznika nr 4 do utd.

W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznaje nałożenie na stronę kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z Ip. 15.2 załącznika nr 4 do utd za prawidłowe.

Organ wyjaśnia, że na stronie jako zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie spoczywa obowiązek sprawowania rzeczywistego i stałego (ciągłego) nadzoru nad operacjami transportowymi realizowanymi przez kierowców. Strona w toku postępowania toczącego się przed organem I instancji, jak również w odwołaniu zaskarżonej decyzji nie wykazała, że jako zarządzający transportem dochowała należytej staranności w tym zakresie.

Skoro strona - legitymująca się certyfikatem kompetencji zawodowych w drogowym transporcie rzeczy nr [...], pełniła funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie [...] Sp. z o. o. co potwierdzają dane pobrane z rejestru KREPTD w dniu [...] stycznia 2022 r., to tym samym ponosi on pełną odpowiedzialność za zarządzanie operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa oraz odpowiedzialność o której mowa w utd.

Skarżący w chwili stwierdzenia naruszenia był osobą zarządzającą transportem w ww. przedsiębiorstwie, które wykonywało przewóz poddanym kontroli pojazdem. Posiadał także stosowne uprawnienia do pełnienia obowiązków zarządzającego transportem. Fakt ten potwierdza wydruk z rejestru KREPTD. Do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W ramach zarzadzania operacjami transportowymi skarżący powinien nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Strona nie wywiązała się ze swoich obowiązków, ponieważ wykonywano przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez zarządzającego transportem braku wpływu na powstanie naruszenia. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera natomiast dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na obowiązki zarządzającego transportem wynikające z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1071/2009, zgodnie z którym Przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która:

w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

W toku postępowania wyjaśniającego oraz odwoławczego skarżący nie przedłożył dowodów na inny niż ustalony w toku postępowania stan faktyczny. Skarżący wskazywał na fakt rozwiązania umowy z przedsiębiorcą oraz przekazanie do Biura Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego informacji o wykreślenie z KREPTD. Do organu I instancji strona przesłała m.in. kopię rozwiązania umowy z dnia [...] grudnia 2021 r. oraz kopię pisma z dnia [...] lutego 2022 r. Jednocześnie organ zauważa, że ww. dokumenty przesłano w formie niepotwierdzonych kopii, bez potwierdzenia rozwiązania umowy przez przedsiębiorcę, natomiast pismo dotyczące wykreślenia strony jako zarządzającego transportem [...] sp. z o.o. zostało datowane na [...] lutego 2022 r. Tymczasem z informacji pobranych z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego w dniu [...] stycznia 2022 r. wynika, że skarżący nadal pełnił funkcję zarządzającego transportem u przewoźnika. Organ uznał wyjaśnienia strony - nie poparte żadnym wiarygodnym materiałem dowodowym - za nie mające wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

W tym miejscu zdaniem organu warto wskazać wyrok WSA w Białymstoku sygn. II SA/Bk 610/19 Wpis osoby skarżącego jako osoby zarządzającej transportem w firmie E. widniał na stronie KREPTD w dacie wydawania decyzji. Nie było rolą organów inspekcji transportu drogowego wyjaśnianie przyczyn dla których, jak twierdzi skarżący, właścicielka przedsiębiorstwa przewozowego nie dopełniła obowiązku wykreślenia skarżącego jako osoby zarządzającej transportem.

Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W konsekwencji organ odwoławczy uznał zarzuty strony w zakresie naruszenia przepisów proceduralnych za efekt braku akceptacji stanowiska zajętego przez organ I instancji, niż jakiekolwiek uchybienie proceduralne mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy. Dlatego brak jest podstaw do uchylenia decyzji. Decyzja administracyjna w postępowaniach związanych z utd ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do utd. Analizując zatem przebieg postępowania w I instancji organ odwoławczy stwierdza, że postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kpa. Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Przemawia za tym przebieg niniejszego postępowania. Ponadto organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego. Co istotne, skarżący nie zgłosił dowodów, na okoliczność uwolnienia się od odpowiedzialności za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia.

Skargę na decyzje organu odwoławczego wniósł S. F..

Zaskarżonej decyzji zarzucał:

1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające przyjęciu sprzecznych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym mających wpływ na wydanie decyzji, w szczególności nieuznanie za udowodnione, że skarżący w dacie popełnienia czynu związanego z pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nie był już zatrudniony w firmie [...] sp. z o.o., że skarżący nigdy nie był odpowiedzialny za ten pojazd podczas, gdy twierdzenia podnoszone dotychczas przez skarżącego przemawiają za umorzeniem postępowania wobec niego wobec faktu, że w dacie kontroli nie miał wpływu na powstałe naruszenie, a naruszenie powstało wskutek okoliczności i zdarzeń, których skarżący jako osoba niezarządzająca w firmie [...] sp. z o.o. nie mogła przewidzieć, a zatem istniały okoliczności wyłączające odpowiedzialność zarządzającego transportem;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 28 kpa poprzez błędne ustalenie strony postępowania będące konsekwencją nieuwzględnienia faktu, że w dacie kontroli skarżący nie był zatrudniony w firmie [...] sp. z o.o. oraz nie łączyła go w tym czasie żadna inna umowa z tą spółką, względnie, że umowa o pracę zawarta w dniu [...] stycznia 2021 roku nie wskazywała kontrolowanego pojazdu jako pojazdu, którym miał zarządzać skarżący;

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 42 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez ustalenie i dokonanie oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego, w szczególności nie wzięcie pod uwagę pisemnych wyjaśnień skarżącego, jego umowy o prac oraz wypowiedzenia tej umowy, a jedynie oparcie się na danych zawartych w bazie Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, które to dane, wbrew obowiązkowi nałożonemu na przewoźników, nie zostały uaktualnione przez przewoźnika - firmę [...] sp. z o.o., za które to zaniechanie nie powinien ponosić odpowiedzialności skarżący;

4) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa oraz 8 kpa poprzez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, tj. braku odpowiedzialności skarżącego, a wydanie rozstrzygnięcia na podstawie poszlak, w szczególności niezaktualizowanego wpisu w bazie danych KREPTD i nieprzesłuchanie skarżącego oraz przedsiębiorcy na okoliczność zatrudnienia skarżącego w firmie [...] sp. z o.o., rozwiązania umowy oraz zakresu odpowiedzialności przedmiotowej skarżącego;

5) naruszenie przepisów materialnego tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 utd poprzez nieumorzenie postępowania i przypisanie skarżącemu odpowiedzialności za naruszenia ujawnione w trakcie kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2021 roku, na które jako osoba już niezatrudniona w firmie [...] sp. z o.o. nie miał wpływu oraz którym nie mógł zapobiec i nie mógł ich przewidzieć;

6) naruszenie przepisów materialnego tj. art. 92a ust. 2 utd w związku z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 roku ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, a w szczególności z art. 4 ust 1 poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, gdy w dacie kontroli skarżący nie będąc zatrudnionym w firmie [...] sp. z o.o.,w sposób rzeczywisty i ciągły nie zarządzał operacjami transportowymi przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. oraz nie miał rzeczywistego związku z tym przedsiębiorstwem.

Z uwagi na powyższe wnosił o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji;

- zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podnosił, że nie kwestionuje faktu istnienia usterki w pojeździe marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w dniu kontroli, tj. w dniu [...] stycznia 2022 roku. Skarżący kwestionuje ustalenia organów dotyczące tego, że w tej dacie był on osobą zarządzającą transportem w firmie [...] sp. z o.o. Przede wszystkim wskazywał że jego oraz przedmiotowe przedsiębiorstwo łączyła umowa o pracę z dnia [...] stycznia 2021 roku. Umowa ta została zawarta na czas nieokreślony, jednakże z uwagi na brak możliwości wykonywania obowiązków oraz opóźnienia w płatnościach wynagrodzenia została wypowiedziana przez Skarżącego w dniu [...] grudnia 2021 roku ze skutkiem natychmiastowym (umowa o pracę oraz oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę zostały załączone przez Skarżącego do akt sprawy).

Mając na względzie powyższe, nie można uznać, że w dacie kontroli, tj. w dniu [...] stycznia 2022 roku S. F. był osobą zarządzającą transportem w firmie [...] sp. z o.o. Okoliczność rozwiązania umowy o pracę kwestionują organy transportu drogowego, które uznają, że fakt ten nie został przez skarżącego udowodniony. Organy w tym zakresie opierają się tylko i wyłącznie na danych pozyskanych z bazy Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, gdzie S. F. figurował jako osoba zarządzająca transportem w przedmiotowym przedsiębiorstwie. Nawet, gdyby przyjąć, że nie doszło do rozwiązania umowy o pracę przez S. F., wskazać należy, że w tejże umowie zostały szczegółowo wskazane pojazdy do zarządzania transportem przez skarżącego. Wśród tego wykazu nie znajdują się kontrolowane w dniu [...] stycznia 2022 roku pojazdy.

Powyższe okoliczności są podstawą do wniesienia niniejszej skargi, albowiem zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji, dopuścił się uchybień zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które zaskutkowały wydaniem wadliwej decyzji, decyzji, która nie powinna figurować w obrocie prawnym.

Przede wszystkim zarówno [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jak i Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścili się naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 kpa. Naruszając zasady prawdy obiektywnej, dokonały ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym mających wpływ na wydanie decyzji. Organy, mimo przedłożenia przez Skarżącego umowy o pracę oraz oświadczenia o rozwiązaniu tejże umowy, nie uznały za udowodnione, że skarżący w dacie popełnienia czynu związanego z pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nie był już zatrudniony w firmie [...] sp. z o.o. oraz że skarżący nigdy nie był odpowiedzialny za ten pojazd. W dacie kontroli pojazdu Skarżący nie miał zatem żadnego wpływu na powstałe naruszenie przede wszystkim z uwagi na nieistnienie stosunku pracy w tej dacie, a ponadto z uwagi na to, że kontrolowany pojazd nigdy nie znajdował się w wykazie pojazdów, za które miał być on odpowiedzialny. Należało zatem uznać, że naruszenie powstało wskutek okoliczności i zdarzeń, których skarżący jako osoba niezarządzająca w firmie [...] sp. z o.o. nie mogła przewidzieć, a zatem istniały okoliczności wyłączające odpowiedzialność zarządzającego transportem. W niniejszej sprawie nie można przede wszystkim uznać za nieudowodnione powyższe okoliczności, bowiem skarżący przedstawił dokumenty zmierzające do wykazania faktu, że nie pełnił on funkcji zarządzającego transportem w dacie kontroli. Podnosił, że zrealizował on ciążący na nim ciężar udowodnienia tej okoliczności. Natomiast przyjmując stanowisko organu co do braku udowodnienia tej okoliczności, należy wskazać, że organy nie przeprowadziły w sposób rzetelny postępowania zmierzającego do ustalenia osoby zarządzającej transportem, nie wykazały, mimo posiadanych możliwości, które daje art. 136 kpa, w tym zakresie żadnej inicjatywy dowodowej. Podczas gdy art. 7 kpa nakazuje organom podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tak się nie stało.

Nadto doszło do naruszenia art. 28 kpa z uwagi na to, że organy błędnie jako stronę postępowania wskazały S. F.. Błąd ten jest konsekwencją nieuwzględnienia faktu, że w dacie kontroli skarżący nie był zatrudniony w firmie [...] sp. z o.o. oraz nie łączyła go w tym czasie żadna inna umowa z tą spółką, a także nieuwzględnienia drugoplanowego argumentu, że umowa o pracę zawarta w dniu [...] stycznia 2021 roku nie wskazywała kontrolowanego pojazdu jako pojazdu, którym miał zarządzać skarżący.

Wydając decyzje, organy dokonały naruszenia art. 42 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa. Ustalając stan faktyczny, organy dokonały oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego. Podnosił,że nie zostały wzięte pod uwagę pisemne wyjaśnienia skarżącego, jego umowa o pracę oraz oświadczenie o rozwiązaniu tej umowy. Podstawą rozstrzygnięć były dane zawarte w bazie Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, które to dane, wbrew obowiązkowi nałożonemu na przewoźników, nie zostały uaktualnione przez przewoźnika - firmę [...] sp. z o.o. Niedopełnienie obowiązków przez przewoźnika, nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla osoby pełniącej obecnie bądź w przeszłości funkcję zarządzającego transportem. Nie jest bowiem winą skarżącego, że wpis nie został zaktualizowany, czy też, że nie zostały wskazane we wniosku o wpis dane pojazdów, za które był on odpowiedzialny w tym przedsiębiorstwie. Art. 4 ust 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 roku ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE stanowi, że to przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem. Jednocześnie art. 14 ust. 1 utd nakłada na przewoźnika obowiązek zgłaszania w formie pisemnej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika zmiany danych nie później niż w terminie 28 dni od ich powstania. Dalej art. 82 i ust. 1 utd starosta przekazuje niezwłocznie dane dotyczące osoby zarządzającej transportem do ewidencji zgłoszone przez przewoźnika.

Do naruszenia art. 7 kpa oraz 8 kpa doszło na skutek niepodjęcia działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, tj. braku odpowiedzialności skarżącego. Decyzje zostały wydane na podstawie poszlak, w szczególności niezaktualizowanego wpisu w bazie danych KREPTD. Przypomnieć należy, że skarżący przedstawił umowę o pracę oraz oświadczenie o jej rozwiązaniu, które to nie znalazły akceptacji organów. Mimo to żaden z organów nie przeprowadził dodatkowego postępowania, mającego na celu ustalenie prawidłowego stanu faktycznego poprzez przesłuchanie skarżącego oraz przedsiębiorcy na okoliczność zatrudnienia skarżącego w firmie [...] sp. z o.o., rozwiązania umowy oraz zakresu odpowiedzialności przedmiotowej skarżącego. Wskazać w tym miejscu należy, że wpisy w KREPTD nie mają charakteru konstytutywnego, a jedynie informacyjny. Aktualność zawartych w nim informacji zależy od przedsiębiorcy, gdyż to na nim spoczywa obowiązek dokonywania wszelkich zmian (tak też m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 03 listopada 2022 roku w sprawie III SA/Po 79/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 03 sierpnia 2022 roku w sprawie III SA/Po 131/22). Zatem należy uznać, że domniemanie przyjęte przez organy, iż skarżący w dacie kontroli był osobą zarządzającą transportem w przedmiotowym przedsiębiorstwie jest niczym nieuprawnione.

Kolejnym istotnym naruszeniem w toku tej sprawy jest naruszenie przepisów materialnego tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 06 września 2001 roku utd poprzez nieumorzenie postępowania i przypisanie skarżącemu odpowiedzialności za naruszenia ujawnione w trakcie kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2021 roku, na które jako osoba już niezatrudniona w firmie [...] sp. z o.o. nie miał wpływu oraz którym nie mógł zapobiec i nie mógł ich przewidzieć. Podkreślenia wymaga, że Skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za to, że w dniu kontroli przedsiębiorca posługiwał się uprawnieniami posiadanymi przez skarżącego w sposób nieuprawniony.

Dalej należy zarzucić naruszenie art. 92a ust. 2 utd w związku z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 roku ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, a w szczególności z art. 4 ust 1 poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, gdy w dacie kontroli skarżący nie będąc zatrudnionym w firmie [...] sp. z o.o., w sposób rzeczywisty i ciągły nie zarządzał operacjami transportowymi przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. oraz nie miał rzeczywistego związku z tym przedsiębiorstwem. Organy kilkukrotnie powołują się na to, że przedmiotem rozważań nie jest kwestia winy lub jej braku. Wskazują, że kwestia, która podlega ustaleniu to kwestia wpływu na powstałe naruszenie. Art. 2 rozporządzenia definiuje osobę zarządzającą transportem jako osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub w razie potrzeby inną fizyczną wyznaczoną na podstawie umowy zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Wobec treści definicji nie sposób uznać, że S. F. miał w dacie kontroli rzeczywisty wpływ nad operacjami transportowymi przedsiębiorcy skoro nie był w tym przedsiębiorstwie zatrudniony. Do końca 2021 roku, do czasu rozwiązania umowy o pracę, także takiego wpływu nie miał z uwagi na to, że kontrolowany pojazd nie był zamieszczony w wykazie pojazdów objętych obowiązkiem sprawowania nad nim zarządu.

W związku z koniecznością wykazania, że w dacie kontroli S. F. nie był osobą zarządzającą transportem w firmie [...] sp z o.o. konieczne stało się złożenie przez niego dokumentów, tj. wniosku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz odpowiedzi, z których wynika w sposób jednoznaczny, że w okresie wskazanym we wniosku, tj. w styczniu 2022 roku S. F. nie był zgłoszony do ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia w firmie [...] sp z o.o.

Stanowisko skarżącego w zakresie braku jego odpowiedzialności po ustaniu stosunku pracy mimo figurowania w bazie danych Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego potwierdzają liczne orzeczenia sądów administracyjnych, a także oceniające wartość wpisów dokonanych w KREPTD (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 03 listopada 2022 roku w sprawie III SA/Po 79/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 05 czerwca 2023 roku w sprawie III SA/Kr 1965/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 07 lutego 2023 roku w sprawie I SA/Bd 678/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 listopada 2022 roku w sprawie II SA/Rz 871/22).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.

Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy:

a) ustalenie, jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym na potrzeby rozstrzygnięcia;

b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu przyjętą teorię dowodów;

c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną;

d)wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy.

Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - zawarte w art. 6

i art. 7 kpa - zasada praworządności oraz dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

Zasadniczo spór sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy przewidziana przepisami ustawy o transporcie drogowym administracyjna kara pieniężna za wymienione w zaskarżonej decyzji naruszenia, mogła zostać nałożona na skarżącego. Nie jest kwestionowane samo naruszenie przepisów co do wykonywania przewozu drogowego przez wystąpienie istotnej usterki – pęknięcia tarczy hamulcowej na trzeciej osi z lewej strony pojazdu. Według art. 66 ust.1 pkt 1 prd pojazd uczestniczący w ruchu drogowym ma być zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa poprzez brak jednoznacznych ustaleń faktycznych w sprawie oraz wyjaśnienia kwestii czy skarżący był osobą zarządzającą transportem w firmie [...] sp. z oo na datę kontroli pojazdu przedmiotowej firmy. Na podstawie przekazanej przez Biuro Transportu Międzynarodowego GITD informacji organ ustalił, iż na datę [...] stycznia 2022 roku skarżący był wpisany do rejestru jako osoba zarządzająca transportem.

Definicja osoby zarządzającej transportem została zawarta w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. WE L, Nr 300, str. 501 i nast. ze zm., dalej – rozporządzenie). Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 5 rozporządzenia zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. W myśl art. 4 ust. 1 rozporządzenia przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d, tj. cieszy się dobrą reputacją i posiada wymagane kompetencje zawodowe) i która:

a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Przepis art. 4 ust. 4 rozporządzenia stanowi, że przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem w firmie.

Jednocześnie przepis art. 14 ust. 1 pkt 1 utd określa, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji (art. 14 ust. 2 utd).

Organy swoje ustalenia co do osoby zarządzającej w firmie [...] oparły się o wpis do rejestru. Z rejestru wynika, że skarżący pełnił funkcję osoby zarządzającej transportem w przedmiotowej firmie w okresie od [...] lutego 2021 roku do [...] lutego 2022 roku i został wykreślony z tego rejestru na jego wniosek.

Należy zauważyć, iż skarżący dołączył do wniosku o wykreślenie go z rejestru pismo skierowane do pracodawcy – firmy przewozowej [...] sp. z oo. o rozwiązaniu umowy bycia osoba zarządzającą tym podmiotem z dniem [...] grudnia 2021 roku. Organ odnosząc się do tych dokumentów wskazał, że nie mogą mieć wpływu na rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie ponieważ przesłano je w formie niepotwierdzonych kopii, bez potwierdzenia rozwiązania umowy przez przedsiębiorcę, a pismo dotyczące wykreślenia z rejestru było datowane na [...] lutego 2022 roku.

Należy zauważyć, iż organ rejestrujący na podstawie dokumentów złożonych przez skarżącego dokonał wykreślenia go z rejestru osób zarządzających. Stanowisko organu pozwala uznać, że nie zakwestionował dokumentu o rozwiązaniu umowy o pracę skarżącego w charakterze zarządzającego w tej firmie z dniem [...] grudnia 2021 roku. W ocenie Sądu nawet w sytuacji gdy organ miał wątpliwości kiedy uległa rozwiązaniu umowa o pracę skarżącego w charakterze zarządzającego w firmie przewozowej [...] sp. z oo. winien poczynić odpowiednie ustalenia – w firmie przewozowej czy w roku 2022 wykonywał on obowiązki osoby zarządzającej. Ma to istotne znaczenie ponieważ wpis do rejestru ma charakter deklaratoryjny i mogła zajść sytuacja gdzie podmiot zobowiązany do uaktualnienia rejestru tego zgodnie z art. 14 ust.1 pkt 1 utd nie wykonał swojego obowiązku. Organ w tej sytuacji winien przeprowadzić dowody z zeznań osób reprezentujących spółkę [...] na okoliczność czasookresu obowiązywania pomiędzy nią, a skarżącym umowy i rzeczywistego pełnienia funkcji zarządzającego transportem. Fakt, iż nie pełnił tej funkcji uprawdopodabniał tym, że od stycznia 2022 roku nie były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne od umowy o bycie zarządzającym w tej firmie.

Istotnie w art. 2 pkt 5 rozporządzenia definiującego pojęcie "zarządzającego transportem" mowa jest o umowie bez wskazania jej formy - "wyznaczona przez przedsiębiorcę na podstawie umowy inna osoba fizyczna". W dalszej części tej definicji wskazuje się na zarządzanie w sposób rzeczywisty i ciągły. W ocenie Sądu, gdyby w sprawie wykazano, że skarżący zarządzał transportem w przedsiębiorstwie przewoźnika w sposób rzeczywisty i ciągły na podstawie bezspornych i jednoznacznych okoliczności faktycznych, to można byłoby podzielić stanowisko organu. W omówionych powyżej okolicznościach faktycznych sprawy nie sposób jednak pominąć konsekwentnych twierdzeń strony skarżącej oraz dokumentów dotyczących wygaśnięcia umowy o zarządzanie transportem. Okoliczność ta – kluczowa w kontekście odpowiedzialności skarżącego za naruszenie warunków wykonywania przewozu drogowego (art. 92a ust. 2 utd) - powinna być przedmiotem uzupełniającego postępowania dowodowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Obowiązkiem organów orzekających będzie uzupełnienie zebranego materiału o zeznania przedstawicieli przewoźnika drogowego, względnie o przedłożone przezeń dokumenty (prywatne lub urzędowe), czy przesłuchanie strony, na okoliczność czasu trwania współpracy oraz pełnionej funkcji zarządzającego transportem w rozumieniu rozporządzenia 1071/2009. W razie zaś dalszych wątpliwości co do stanu faktycznego w omawianym zakresie organy zobowiązane będą przeprowadzić dalsze dowody mające na celu ustalenie czasookresu współpracy pomiędzy ww. podmiotami. Pomocne może okazać się zwrócenie się – w ramach współdziałania organów administracji publicznej (art. 7b kpa) - do ZUS o informacje, za jakie okresy współpracy opłacane były składki na ubezpieczenie społeczne za skarżącego z tytułu umowy o zarządzanie transportem. Nadto organ winien odnieść się do stanowiska skarżącego, że w umowie o pracę w charakterze zarządzającego w firmie [...] sp. z oo miał wpisane konkretne samochody – marka nr rejestracyjny, co do których był osobą zarządzającą. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I. sentencji wyroku uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Z racji zaś uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot poniesionych kosztów sądowych.