Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 498/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 498/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: specjalista Renata Trojnar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 roku, sprawy ze skarg A. Spółka komandytowa w O., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, z dnia 27 marca 2024 roku Nr SKO.Pod/4140/1310/2023,, Nr SKO.Pod/4140/1311/2023, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 i 2023 rok, skargi oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 marca 2024r. znak: SKO.Pod/4140/1311/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2023r. poz. 70, ze zm. dalej-u.p.o.l.), §1 uchwały nr XXII/264/2020 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 30 listopada 2020r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małop. 2020r. poz. 7476), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2023r. poz. 1752, ze zm.) oraz art. 21§1 i 3, art. 63§1 i art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 2383, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz z dnia 10 października 2023r. nr FP 3120.11133.2023 R 1 określającą A. spółka komandytowa z siedzibą w O. (dalej: Spółka, Skarżąca, Podatnik) wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2023r. na kwotę 52,533 zł,

i zaskarżoną decyzją z dnia 27 marca 2024r. znak: SKO.Pod/4140/1310/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2023r. poz. 70, ze zm. dalej-u.p.o.l.), §1 uchwały Nr XXII/264/2020 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 30 listopada 2020r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małop. 2020r. poz. 7476), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 1752, ze zm.) oraz art. 21§1 i 3, art. 63§ 1 i art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 2383, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz z dnia 10 października 2023r. nr FP 3120.11132.2023 R 1 określającą A. spółka komandytowa z siedzibą w O. (dalej: Spółka, Skarżąca, Podatnik) wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2022r. na kwotę 48.156 zł.

Decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych spraw:

Organ podatkowy ustalił, iż Spółka pozostaje użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w O., dla której Sąd Rejonowy w Olkuszu stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni [...] ha, zabudowaną budynkiem produkcyjno - magazynowym z zapleczem biurowo - socjalnym - w okresie od 11.01.2022r. do nadal. Spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Olkuszu I Wydział Cywilny z dnia 9.12.201r. sygn. [...] (prawomocne z dniem 11.01.2022r.) w przedmiocie przysądzenia na rzecz spółki jawnej A.2 sp. jawna z siedzibą w J. Gmina W. prawa wieczystego użytkowania nieruchomości.

Organ wskazał, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 7 sierpnia 2020r. (II FSK 3984/17) nabycie nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym ma miejsce dopiero z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu o przysądzeniu własności, a zatem z uwagi na fakt, iż postanowienie Sądu Rejonowego w Olkuszu I Wydział Cywilny z dnia 9.12.2021r. sygn. [...] jest prawomocne z dniem 11.01.2022r. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał od lutego 2022r.

W dniu 24.01.2023r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2022 od stycznia 2022r., w której wskazała do opodatkowania: grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: [...] m2; budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 2 254,50 m2; budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości: 4.000,00 zł.

Następnie w dniu 23.03.2023r. Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2022 oraz deklarację na podatek od nieruchomości na 2023 rok. W złożonych deklaracjach Spółka wyłączyła z opodatkowania budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, który to budynek w pierwotnie złożonej w dniu 24.01.2023r. deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2022 został wykazany jako budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 (nieruchomość objęta księgą wieczystą KW nr [...] - działka nr [...] ). Pismem z dnia 07.06.2023r. - w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 30.03.2023r. - Spółka, składając wyjaśnienia co do podstaw złożonych korekt oświadczyła, iż faktycznie nie użytkuje budynku oraz że w odpowiedzi na zapytanie skierowane do Starostwa Powiatowego w Olkuszu z prośbą o udostępnienie dokumentów pozwalających na użytkowanie budynku, uzyskała informację o braku dokumentacji, co potwierdza, że budynek nie został oddany do użytkowania. Wraz z pismem Spółka złożyła ponownie korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2022r. (w związku z błędem ujawnionym w załącznikach ZDN-1 do deklaracji).

Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz w celu ustalenia zasadności i rzetelności złożonej w dniu 23.03.2023r. deklaracji na podatek od nieruchomości za 2023r. oraz w dniu 7.06.2023r. korekty deklaracji na podatek od nieruchomości na 2022 r., wezwał Spółkę do przedłożenia wyjaśnień m.in. w zakresie, czy budynek posadowiony na działce nr [...] jest lub był ujęty w ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie Spółka przedłożyła:

- "dowód przyjęcia środka trwałego do użytkowania" nr [...] z dnia 31.01.2022r. - nazwa środka trwałego: [...] oraz

- "dowód przyjęcia środka trwałego do użytkowania" nr [...] z dnia 31.01.2022r. - nazwa środka trwałego: działka pod budynkiem [...] z dnia 31.01.2022r.

- ewidencję środków trwałych.

Ponadto pismem z dnia 27.07.2023r. organ poinformował Spółkę o skierowaniu do Starostwa Powiatowego w Olkuszu zapytania, czy budynek posadowiony na działce nr [...] o funkcji biurowej został oddany do użytkowania. Zgodnie z informacją otrzymaną ze Starostwa Powiatowego Wydziału Architektury i Budownictwa - Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Olkuszu istnieje od stycznia 1999r., a wnioskowany obiekt (tj. budynek posadowiony na działce nr ew. gr. [...] położonej w O.) istnieje i jest użytkowany dużo wcześniej niż powołanie ww. organu. Z uwagi na powyższe Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego nie posiada dokumentacji dotyczącej budowy i pozwolenia na użytkowanie obiektu biurowego.

Organ podkreślił, że zgodnie z przedstawionym przez Podatnika dowodem przyjęcia środka trwałego do użytkowania, przedmiotowy budynek został przyjęty dnia 31.01.2022r.

Pismem z dnia 27.07.2023r. organ poinformował Spółkę, że w przedmiotowym stanie faktycznym uwzględnienie obiektu budowlanego w ewidencji środków trwałych oznacza, że obiekt został przyjęty do użytkowania przed ostatecznym wykończeniem, a zatem obowiązek podatkowy na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powstał i budynek podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy poinformował, że złożona przez Spółkę korekta deklaracji na podatek od nieruchomości nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż obowiązek w podatku od nieruchomości powstał w związku z uwzględnieniem budynku w ewidencji środków trwałych.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dowodów uznał za udowodniony fakt przyjęcia w dniu 31.01.2022r. środka trwałego, jakim jest budynek na działce nr ew. [...] w O. przy [...] do użytkowania. W trakcie czynności wyjaśniających organ podatkowy ustalił również, że budynek nie został oddany do użytkowania, jednakże sam fakt, że budynek nie został oddany do użytkowania nie stanowi podstawy do wyłączenia go z opodatkowania, gdyż nie jest to wystarczająca przesłanka do zwolnienia z opodatkowania w sytuacji, gdy jest spełniona przesłanka z art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W odwołaniach od decyzji Spółka zakwestionowała przyjęcie, że budynek powinien być przedmiotem opodatkowania, a także przyjęcie, że przedmiot opodatkowania jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie zastosowanie wyższej stawki podatku. Podkreślono, że brak było podstaw opodatkowania budynku, ponieważ brak jest potwierdzenia, że budowa budynku została zakończona. Ponadto brak było postaw do przyjęcia, że działka nr [...] wraz z zabudowaniami jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Spółkę. Zdaniem Spółki organ naruszył art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten, z uwzględnieniem orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, należy rozumieć w ten sposób, że przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ nie wyjaśnił, czy zabudowana nieruchomość służy Spółce do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka wskazała, że prowadzi działalność w zakresie spedycji, a przedmiotowa nieruchomość nie jest w działalności gospodarczej Spółki wykorzystywana i nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 1 k.c.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

Kolegium wyjaśniło, że w złożonej w dniu 23 marca 2023r. deklaracji Spółka pominęła budynek znajdujący się na działce nr [...] o powierzchni [...] m2. Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez Spółkę w dniu 7 czerwca 2023r. budynek - zgodnie z posiadaną przez Spółką wiedzą - nigdy nie uzyskał decyzji pozwalającej na użytkowanie. Spółka wskazała, że została użytkownikiem wieczystym gruntu stosunkowo niedawno, w związku z czym dalej pozostaje na etapie komplementowania dokumentów. Do nabycia nieruchomości doszło w drodze przysądzenia komorniczego. Spółce został przedstawiony jedynie operat szacunkowy dla nieruchomości. Spółka skierowała zapytanie do Starostwa Powiatowego w Olkuszu, Wydział Architektury i Budownictwa z prośbą o udostępnienie dokumentów pozwalających na użytkowanie budynku i w odpowiedzi uzyskała informację o braku takiej dokumentacji, co potwierdza, że budynek nie został oddany do użytkowania. Jednocześnie oświadczono, że Spółka faktycznie nie użytkuje budynku.

Mając powyższe na uwadze Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie sporne jest, czy organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął, że budynek zlokalizowany na działce nr [...] podlega opodatkowaniu, a także, czy zastosował właściwe stawki podatku od nieruchomości.

W ocenie Kolegium nie może być wątpliwości, że sporny budynek istnieje, czego Spółka nie kwestionuje. Potwierdzeniem powyższego jest m. in. postanowienie Sądu Rejonowego w Olkuszu I Wydział Cywilny z dnia 9 grudnia 2021r. sygn. [...] przysądzające na rzecz spółki jawnej A.2 sp. jawna z siedzibą w J. Gmina W. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w Olkuszu stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] ha, zabudowaną budynkiem produkcyjno-magazynowym z zapleczem biurowo-socjalnym, stanowiącym przedmiot odrębnej własności. Organ zaznaczył w tym miejscu, że A. Spółka Komandytowa z siedzibą w O. powstała [...] 2022 r. z przekształcenia A.2 sp. jawna z siedzibą w J. Gmina W.

W aktach sprawy znajduje się również kserokopia operatu szacunkowego określającego wartość rynkową nieruchomości złożonej z działki nr [...] zabudowanej budynkiem produkcyjno- magazynowym, z którego wynika, że budynek został zbudowany w latach [...] .

Zdaniem Spółki nie można budynku opodatkować, gdyż nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej oddanie budynku do użytkowania. Ponadto w odwołaniu podniesiono, że brak takiej decyzji nie pozwala przyjąć, że budowa budynku została zakończona.

Odnosząc się do powyższego organ wskazał na treść art. 6 ust. 1 i 2 u.p.o.l. i wyjaśnił, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2018r. sygn. akt II FSK 1266/18 stwierdził, że nie budzi żadnych wątpliwości, że art. 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowi lex specialis wobec art. 6 ust. 1 u.p.o.l. Zasadniczo więc obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym wystąpiły okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Sytuację szczególną ustawodawca przewidział zaś dla sytuacji, w których obowiązek podatkowy wiąże się z istnieniem nowo wybudowanego budynku- obowiązek ten powstaje wówczas z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona, albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku przed ostatecznym wykończeniem.

W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie można przyjąć, że budowa budynku nie została zakończona, skoro budynek istnieje od [...] r., a własność budynku została Spółce A.2 sp. jawna przysądzona postanowieniem z dnia [...] r.

W piśmie z dnia 4 października 2023r. Spółka wskazała, że w czasie, gdy budynek był budowany obowiązywała ustawa z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane i brak było pozwolenia na użytkowanie wydawanego przez organ, a jedynie inwestor zawiadamiał organ o oddaniu do użytku. W uzyskanych przez Spółkę aktach sprawy brak jest takiego zawiadomienia. W ocenie Kolegium okoliczność, że dokumenty potwierdzające rozpoczęcie użytkowania budynku nie zostały odnalezione, nie może przesądzić, że budynek nie podlega opodatkowaniu. Na gruncie przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. dla daty powstania obowiązku podatkowego nie ma znaczenia okoliczność późniejszego faktycznego uzyskania pozwolenia na użytkowanie, czy rozpoczęcia użytkowania budynku, skoro wcześniej ziścił się warunek zakończenia budowy. Tak więc nie zawsze dopiero uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie powoduje możliwość opodatkowania budynku, gdyż istnieje możliwość opodatkowania budynku przed wydaniem takiej decyzji (WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 29 czerwca 2022r. sygn. akt I SA/Sz 241/22).

Odnosząc się natomiast do drugiej spornej kwestii, tj. zastosowanych stawek podatkowych Kolegium wskazało, że organ podatkowy I instancji zasadnie przyjął, że budynek jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie budzi wątpliwości, że Spółka jest przedsiębiorcą, co potwierdza wpis w KRS. Przedmiotem przeważającej działalności Spółki, zgodnie z KRS, jest działalność oznaczona kodem 52.21.Z. - działalność usługowa wspomagająca transport lądowy, natomiast przedmiotem pozostałej działalności przedsiębiorcy jest m.in. działalność oznaczona kodem 68.20.Z. - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi oraz kodem 68.31.Z. - pośrednictwo w obrocie nieruchomościami.

Kolegium zwróciło uwagę, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021r. sygn. akt SK 39/19 - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tak więc dla opodatkowania budynku, jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie jest wystarczające ustalenie, iż przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy.

Kolegium stwierdziło, że Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz opodatkowując budynek zlokalizowany na działce nr [...] nie oparł się wyłącznie na fakcie, że budynek ten stanowi własność przedsiębiorcy. W toku postępowania organ ustalił, że budynek, jak również działka pod budynkiem zostały przyjęte do ewidencji środków trwałych z dniem 31 stycznia 2022r. Powyższe wynika z przedłożonych przez Podatnika w toku postępowania dokumentów "Dowodu przyjęcia środka trwałego do użytkowania" nr [...] oraz nr [...] z dnia 31 stycznia 2022r. oraz przedłożonej ewidencji środków trwałych, wskazującej na amortyzację podatkową. "[...]" podlega amortyzacji liniowej, a początkowa wartość środka trwałego wynosiła 797.809,00 zł. Ponadto w piśmie z dnia 23 czerwca 2023r. pełnomocnik Spółki wskazał, że Spółka sporadycznie, w niewielkich kwotach odnotowuje wydatki związane z budynkiem.

Zdaniem organu odwoławczego nie może budzić wątpliwości, że budynek zlokalizowany na działce nr [...], jak również sama działka, jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, skoro został ujęty w ewidencji środków trwałych, a Podatnik dokonuje amortyzacji podatkowej. W związku z powyższym Kolegium przyjęło, że Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz zastosował prawidłowe stawki podatku od nieruchomości, czyli stawki dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ostateczne w administracyjnym toku instancji decyzje organu odwoławczego, Spółka podniosła, że nieruchomość, której dotyczy zaskarżona decyzja nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem niezasadne jest zastosowanie wyższej stawki podatku.

Spółka posiada nieruchomość w ewidencji środków trwałych, ale nie powoduje to, że nieruchomość ta jest funkcjonalnie związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Spółka podniosła, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego należy wykazać związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, a to w zaskarżonej decyzji nie zostało wykazane. Związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Spółka podniosła, że ani faktycznie ani potencjalnie nie wykorzystuje nieruchomości w prowadzonej działalności. Przyjęcie przez Kolegium, że jeśli przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej to posiadana nieruchomość zawsze będzie związana z prowadzeniem działalności gospodarczej jest nie do zaakceptowania, gdyż wypacza sens orzeczenia TK wiążącego wyższy podatek od związania nieruchomości z prowadzeniem działalności. Równie wadliwe, w ocenie Spółki, jest powołanie się wyłączenie na wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych gdyż nie pokazuje to, jak faktycznie ta nieruchomość jest wykorzystywana. W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Na rozprawie w dniu 14 listopada 2024r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 111§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt: I SA/Kr 498/24 i I SA/Kr 499/24 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić pod sygn. akt: I SA/Kr 498/24.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1§1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz.2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm. dalej-p.p.s.a.). Ponadto, Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145§1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 247§1 O.p.). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżone decyzje organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skarg i uchylenia zaskarżonych decyzji lub stwierdzenia ich nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. Skargi nie zasługiwały zatem na uwzględnienie.

Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skargach, wskazać należy, że nie zasługiwały one na uwzględnienie.

Ocena stanu faktycznego ustalonego przez organ: należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09).

Postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121§1 O.p.). Wedle art. 187§1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak z kolei wynika z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Ostatni z przytoczonych przepisów uznaje się za zdefiniowanie w postępowaniu podatkowym tzw. zasady swobodnej oceny dowodów. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona po pierwsze wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 listopada 2015r., sygn. akt: III SA/Wa 3863/14-CBOSA).

Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego istotnego dowodu. Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości, co do trafności oceny innych dowodów. Przyjęta w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 23 października 2015r., sygn. akt: I FSK 1148/14, CBOSA). Nie wystarczy wskazać w sposób wybiórczy na określony dowód, ponieważ jego moc i wiarygodność powinna być zbadana i oceniona na podstawie całego zebranego materiału przy uwzględnieniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2014r., sygn. akt: I GSK 48/13, CBOSA).

Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210§1 pkt 6 O.p.). Stosownie do art. 210§4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on mocy dowodowej.

Sąd stwierdza, że uzasadnienie decyzji spełnia wymogi wynikające z przepisów O.p. Organ dokonał bowiem analizy przedmiotu i charakteru transakcji udokumentowanych spornymi fakturami, wyjaśniając znaczenie poszczególnych dowodów. Wyjaśniono też rozumienie zastosowanych przepisów prawa materialnego.

Ocena dowodów różni się od wniosków jakie wyprowadza z nich skarżący. Jednakże, organ należycie uzasadnił swoje stanowisko przedstawiając stosowne argumenty na poparcie takiej a nie innej oceny dowodów. To, że argumentacja organu nie przekonała skarżącego jest wynikiem jego subiektywnego zapatrywania się na realia sprawy, a nie obiektywnych wad decyzji.

W strukturze zaskarżonej decyzji i zastosowanym w niej schemacie prezentacji ustaleń faktycznych, wniosków i argumentacji Sąd nie znajduje wad, które mogłyby prowadzić do tego, że jej treść jest niezrozumiała i wewnętrznie sprzeczna.

Sąd rozpoznający niniejsze sprawy w całości podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2021r., sygn. III FSK 4589/21, że obiekt budowlany, mieszczący się w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów tej ustawy nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem.

Brak okien, schodów wewnętrznych czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim lokali mediów czy jego "porzucenie" lub niewykorzystywanie nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2019r., sygn. II FSK 1009/19). Obowiązek podatkowy nie istnieje dopiero wtedy, gdy obiekt utraci cechy konstytutywne budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020r., sygn. II FSK 1729/18).

O tym, czy dany budynek pozostaje związany z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 stycznia 2021r., sygn. I SA/Bd 390/20). Wystarczający jest w tym zakresie pośredni związek z działalnością gospodarczą, tj. potencjalna możliwość wykonywania na tej nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą.

Podatek od nieruchomości nie nawiązuje w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Nie jest to ważne z punktu widzenia omawianej regulacji, jak intensywne jest wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze. Dla celów tego podatku nie ma zatem znaczenia, czy nieruchomość jest wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej, a jeżeli tak, to jak intensywnie.

W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy nie ma też znaczenia cel nabycia nieruchomości czy pochodzenie środków na jej zakup. Niewykorzystywanie w danej chwili nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por. R. Mastalski - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1992r., sygn. III AZP 25/92 - OSP 1994 z. 1 str. 35-36, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2009 r., sygn. II FSK 1888/07; z dnia 17 marca 2009 r., sygn. II FSK 1786/07; z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. II FSK 1354/07).

Dodatkowo o związku przedmiotowych budynków z prowadzoną działalnością gospodarczą świadczą przedstawione przez spółkę wyjaśnienia, w piśmie skierowanym do urzędu z dnia 23 czerwca 2023r. że budynek ,, [...]" oraz działka pod nim wprowadzone zostały do ewidencji środków trwałych, są amortyzowane.

Reasumując-zdaniem Sądu, w postępowaniu organów obu instancji nie sposób również dopatrzeć się naruszenia przepisów procedury, na które wskazała strona w skardze. Zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i poddany został obiektywnej ocenie, z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem wnikliwej analizy organów, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowa analiza wystąpienia przesłanek uprawniających do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podobnie jak ustalenie, iż organy działały w granicach wyznaczonych obowiązującymi przepisami i na ich podstawie. Okoliczność, iż analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego doprowadziła stronę do odmiennych od organu wniosków, nie świadczy o błędach w procedowaniu organu, a przede wszystkim o wadliwym rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu zaskarżonych rozstrzygnięć organ całościowo ujął tak przebieg postępowania, jak i przyjętą argumentację

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy upoważniał organy podatkowe do stwierdzenia, że sporna nieruchomość jest związana z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą, a w konsekwencji do opodatkowania jej stawką podwyższoną. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza bowiem także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną.

Mając na uwadze zaprezentowaną w sprawie argumentację Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa, w tym wskazanych w skardze.

W związku z tym WSA w Krakowie, działając na mocy art. 151 p.p.s.a., skargi oddalił.