Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2772/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga J. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. (data wpływu do organu - [...] marca 2017 r.) J. S. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 ze zm., zwana dalej: ustawa zaopatrzeniowa).

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wnioskodawca podał, że spełnia zarówno przesłankę krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r., jak

i rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.,

w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wnioskodawca stwierdził, że w służbach specjalnych realizował zadania przez ponad 30 lat. Zaznaczył, że do dnia 31 lipca 1990 r. służył w Biurze [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, natomiast od października 1989 r. do lutego 1990 r. pełnił służbę w Polskim Kontyngencie Wojskowym na [...] w [...]. Wskazał, że pracując w Biurze [...] MSW nigdy nie prowadził żadnych działań skierowanych przeciwko obywatelom Polski. Ponadto po pozytywnej weryfikacji rozpoczął służbę w Urzędzie Ochrony Państwa. Wskazał także, że wykonywał swoje obowiązki z najwyższym zaangażowaniem i poświęceniem oraz, że został odznaczony Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi, a także Medalem Srebrnym "Za Długoletnią Służbę".

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. Minister, działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, orzekł o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

W uzasadnieniu podjętej decyzji Minister powołał treść art. 8a ustawy zaopatrzeniowej podkreślając, że wskazane w ww. przepisie przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Wskazał, z akt sprawy wynika, że skarżący zostały zwolniony ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w dniu [...] stycznia 2016 r. i ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej.

Z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwany dalej: IPN), tj. informacji o przebiegu służby wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] września 1985 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. 4 lata, 10 miesięcy i 15 dni. Całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 30 lat, 4 miesiące i 14 dni (od dnia [...] września 1985 r. do dnia [...] stycznia 2016 r.). Dodatkowo do wysługi emerytalnej doliczono skarżącemu okres zasadniczej służby wojskowej wynoszący 11 miesięcy i 26 dni (od dnia [...] września 1984 r. do dnia [...] sierpnia 1985 r.).

Zdaniem Ministra nie sposób stwierdzić, by organ był władny zastosować uprawnienie, wynikające z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej z uwagi na to, iż znaczna część służby wnioskodawcy pełniona była na rzecz totalitarnego państwa. Pierwsza powołana w ww. przepisie przesłanka stanowi o krótkotrwałej służbie przed dniem 31 lipca 1990 r. Odnosi się ona zatem zarówno do długości okresu służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa, jak również stosunku długości tej służby do ogółu okresu służby - winien on wykazywać przewagę tej drugiej, bowiem tylko wówczas tę pierwszą można by uznać za "krótkotrwałą". Wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 4 lat, 10 miesięcy i 15 dni, co stanowi 16 % ogółu jego służby, nie może więc być mowy o krótkotrwałości, ani w ujęciu bezwzględnym, ani proporcjonalnym, tym samym w sprawie nie została zatem spełniona przesłanka stypizowana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.

Organ stwierdził dalej, iż skoro obie przesłanki muszą być spełnione łącznie

i jednocześnie uprawdopodobnione, niespełnienie choćby jednej z nich czyni bezcelową analizę potencjalnego spełnienia drugiej. Zasadnym jest zatem odmówienie zastosowania wobec skarżącego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Na potwierdzenie tego stanowiska przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3208/19.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej lub zobowiązanie Ministra do wydania, w terminie określonym przez Sąd, decyzji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wyłączającej stosowanie wobec niego art. 15c tej ustawy oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podał, że nie zgadza się zarówno z rozstrzygnięciem jak i uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Wskazał, że zaskarżona decyzja jest schematyczna, brak w niej indywidualnej oceny pełnionej przez niego służby, organ odniósł się jedynie matematycznie do czasu jego służby. Wydana decyzja narusza art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, zwana dalej: k.p.a.), bowiem organ nie rozpatrzył całego posiadanego materiału dowodowego i wydał decyzję bez dokonania oceny zebranego materiału dowodowego. Decyzja nie zawiera elementów uzasadnienia faktycznego, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Podniósł, iż jedyna rozpatrzona przez organ kwestia – to przesłanka

"krótkotrwałości służby", która jest pojęciem nieostrym i trudnym do zdefiniowania. Przesłanka ta powinna być analizowana indywidualnie, po rozpatrzeniu wszystkich aspektów sprawy. Abstrakcyjna próba określenia, czy 16% całkowitej długości służby to jest krótki okres, czy znaczny, jest w zupełności nieczytelna i trudna do zweryfikowania. Skarżący wskazał, że nie zgadza się z tezą Ministra, że niespełnienie przesłanki krótkotrwałości służby powoduje, że bezcelową jest ocena pozostałych przesłanek z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W tej kwestii organ opiera swoje uzasadnienie de facto na jednym wyroku NSA, wydanym ze zdaniem odrębnym, który odbiega od ukształtowanej linii orzeczniczej.

Zdaniem skarżącego, oceniając jego wniosek Minister w ogóle nie odniósł się do pełnionej przez niego służby, skupiając się wyłącznie automatycznie na czasie jej trwania. Służba w Biurze [...] MSW polegała na zabezpieczeniu przesyłanych informacji niejawnych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem. Służba szyfrowa nie jest wymysłem "państwa totalitarnego", istnieje od wieków i jest potrzebna każdemu państwu, tak jak potrzebna jest policja czy wojsko. Swoją służbę rozpoczął od stanowiska młodszego inspektora Wydziału Inspekcji, w stopniu starszego sierżanta. Naturalne było to, że rozpoczynając służbę w tak wysoce specjalistycznej jednostce musiał przejść kilka wewnętrznych kursów, aby móc realizować zadania w ramach jednostki (były to kursy szyfru ręcznego krajowego, obsługi urządzeń szyfrujących, maszyn kodujących, aparatowni urządzeń szyfrujących). Do jego podstawowych obowiązków w trakcie pierwszych dwóch lat służby, w okresie kiedy nie był uczestnikiem kursów szyfrowych, należało sprawowanie nadzoru nad środkami szyfrowymi wykorzystywanymi w ówczesnych Wojewódzkich Urzędach Spraw Wewnętrznych i Rejonowych Urzędach Spraw Wewnętrznych oraz kontrolowanie stanu zabezpieczenia tychże środków. W tym czasie dodatkowo był oddelegowany na zgrupowania sportowe (był reprezentantem MSW w tzw. sześcioboju milicyjnym). Od [...] października 1987 r. do końca lipca 1988 r. był skierowany na kurs [...]. Po powrocie z kursu kontynuował służbę w tym samym Wydziale Inspekcji, po czym na początku 1989 r. został skierowany na kilkumiesięczny kurs szyfru ręcznego zagranicznego, a we wrześniu 1989 r. został oddelegowany do MON. Od [...] października 1989 r. do [...] lutego 1990 r. pełnił służbę w Polskim Kontyngencie Wojskowym na [...] w [...]. W dniu [...] stycznia 1990 r. został odznaczony medalem ONZ za służbę w umacnianiu pokoju.

Podkreślił, że jego służba od [...] września 1985 r. do [...] lipca 1990 r. nie była

związana z pracą operacyjną, nie polegała na prześladowaniu obywateli, ani nawet na kontakcie z nimi. Jedyne działania, jakie były przez niego realizowane poza zadaniami dotyczącymi łączności szyfrowej, miały miejsce tylko w razie nadzwyczajnych wydarzeń, takich jak Pielgrzymki Papieża, czy wizyta sekretarza Gorbaczowa. Wtedy kierowany był do wykonywania tzw. zabezpieczenia (np. całonocnej ochrony zapasowego lądowiska śmigłowca papieskiego na stadionie Polonii). Wykonywana przez niego w ww. okresie służba, pomimo że realizowana była w jednostce organizacyjnej wymienionej w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej (pion wywiadu i kontrwywiadu), była służbą nie na rzecz "państwa totalitarnego", ale służbą na rzecz państwa jako takiego, realizującego zadania publiczne.

Podał, że po pozytywnej weryfikacji w lipcu 1990 r. rozpoczął służbę w Biurze [...] UOP, realizując zadania, których osoba bez specjalistycznej wiedzy nie byłaby w stanie wykonać. Nie było w kraju innych osób, mogących realizować zadania, wykonywane w Biurze [...] UOP, zaś rola Biura [...] UOP była kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania naczelnych organów władzy. Ze względu na charakter realizowanych prac nie może ich w pełni opisać, zwłaszcza, że ich efekty są nadal wykorzystywane w służbie. W trakcie służby w UOP, a potem w ABW, awansował od stopnia podporucznika do stopnia [...], od stanowiska [...] do stanowiska [...] jednostki. Od 1998 r. zajmował stanowisko [...] wydziału w Biurze [...] UOP (następca Biura [...]), następnie [...] wydziału w Departamencie

[...] ABW (kolejna zmiany nazwy jednostki, realizującej zadania związane z bezpieczeństwem przetwarzanych w systemach IT informacji niejawnych). W 2013 r. został przeniesiony przez Szefa UOP do kierowania Biurem [...] ABW, w której to jednostce zakończył służbę.

Skarżący wskazał także, że został odznaczony Brązowym (1997 r.) i Srebrnym (2011 r.) Krzyżem Zasługi, Srebrnym Medalem Za Długoletnią Służbę (2008 r.), kilkukrotnie był wyróżniany nagrodami Szefa ABW, przez kilka lat pełnił funkcję rzecznika dyscyplinarnego w Departamencie Bezpieczeństwa Teleinformatycznego.

Oczywiście nigdy nie był karany dyscyplinarnie, a służbę pełnił zgodnie z rotą

przysięgi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na:

1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Wskazane przesłanki powinny być spełnione łącznie i uprawdopodobnione.

Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W świetle przywołanej wyżej treści art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i zarazem uznaniowy co powoduje, że organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, zaś decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego winna spełniać wymogi dalej idące, niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 491/09 i z 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, publik. cbois). Kontrola decyzji uznaniowej przez Sąd sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wydana w postępowaniu administracyjnym decyzja, podjęta została bez wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, zaś ocena przesłanek zastosowania wobec skarżącego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, z niewiadomych powodów ograniczona została do analizy przesłanki "krótkotrwałości służby", która także omówiona została niewłaściwie, bez odniesienia do konkretnego przypadku skarżącego, mimo iż w każdej decyzji administracyjnej organ powinien sporządzić wyczerpujące i adekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadnienie decyzji, spełniające kryteria art. 7, 77 §. 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie – zdaniem Sądu – miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie Minister w ogóle nie określił jak rozumie przesłankę krótkotrwałości służby, w treści uzasadnienia decyzji nie zawarł w ogóle rozważań w tym zakresie. W żaden sposób nie odniósł się także do pozostałych określonych w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej przesłanek "rzetelności wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" oraz "szczególnie uzasadnionego przypadku". Podał jedynie w tym zakresie, iż rozważanie tych przesłanek jest bezcelowe, z uwagi na nie spełnienie przesłanki "krótkotrwałości służby".

Niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, że organ nie wyjaśnił w sposób przekonujący z jakich względów uznał, iż w przypadku skarżącego służba na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, która trwała przez okres 4 lata, 10 miesięcy i 15 dni, nie może być rozumiana jako krótkotrwała. Orzekając w tym zakresie podał jedynie, że nie można w tym przypadku mówić o krótkotrwałej służbie. Sąd oceny tej nie podziela. Biorąc pod uwagę długość okresu służby skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej przede wszystkim w ujęciu proporcjonalnym, tj. w porównaniu do całego okresu służby skarżącego wynoszącego 30 lat, 4 miesiące i 14 dni, przyjąć należało, że służba pełniona przez skarżącego była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.

W wyroku z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19 (publ. cbois) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "największe trudności interpretacyjne budzi wykładnia kryterium "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." ze względu na bardzo wysoki stopień nieostrości pojęcia "krótkotrwałości", czyniący je w istocie pojęciem nieczytelnym. Należy przyjąć, że o ile przymiotnik "krótki" w podstawowym znaczeniu oznacza "mający małą długość (w stosunku do typowej) zwykłej długości czegoś" to bliskoznaczny przymiotnik "krótkotrwały" rozumiany jako "trwający krótko, szybko przemijający" (zob. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Warszawa 1999, tom 1, s. 431) akcentuje pewną trwałość w krótkim czasie, gdzie "krótkość" powinna być oceniana na tle "zwykłej długości czegoś". Skoro postępowanie prowadzone na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej dotyczy indywidualnej sprawy administracyjnej, to konieczność uwzględniania indywidualnej sytuacji określonego funkcjonariusza sprawia, że punktem odniesienia dla ustalenia "krótkotrwałości służby przed 31 lipca 1990 r." powinien być cały okres służby pełnionej przez osobę, której dotyczy postępowanie prowadzone na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy i na tym tle należy oceniać, czy okres służby tej osoby przed 31 lipca 1990 r. w stosunku do całego okresu służby tej osoby spełnia kryterium "krótkotrwałości". Jako pewna wskazówka interpretacyjna może w tym zakresie służyć treść art. 13c pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Skoro, zgodnie z tą regulacją, służby, która rozpoczęła się po raz pierwszy nie wcześniej niż w dniu 12 września 1989 r. ustawodawca w ogóle nie uznaje za służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b, to można przyjąć, że służba niespełniająca wymogu "rozpoczęcia się po raz pierwszy nie wcześniej niż w dniu 12 września 1989 r.", będąc jednak służbą w okresie "totalitarnego państwa" obejmującą okres około 10 miesięcy (tj. długość okresu wyznaczonego datami 12 września 1989 r. i 31 lipca 1990 r.) będzie służbą krótkotrwałą. Nie oznacza to jednak, że również służba wyrażana w latach nie będzie mogła być w realiach indywidualnej sprawy uznana za służbę krótkotrwałą".

Niewątpliwie użyte przez ustawodawcę w omawianym przepisie pojęcie krótkotrwałości jest pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak biorąc pod uwagę wykładnię językową, należy stwierdzić, że krótkotrwałość utożsamiana z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością jest przeciwieństwem długotrwałości. Zdaniem Sądu, co opisano wyżej, z uwagi na długość okresu służby skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, przede wszystkim w ujęciu proporcjonalnym (w porównaniu do całego okresu służby skarżącego wynoszącego 30 lat, 4 miesiące i 14 dni), przyjąć należało, że służba pełniona przez skarżącego była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.

Wymaga stanowczego podkreślenia, że nawet przyjęcie przez organ, że w sprawie nie występuje element "krótkotrwałej służby na rzecz państwa totalitarnego" nie jest wystarczające do wydania decyzji odmownej. Kwestia ta musi bowiem zostać rozważona i oceniona w aspekcie przesłanek "rzetelności służby" i "szczególnie uzasadnionego przypadku", czego w treści zaskarżonej decyzji organ całkowicie zaniechał. Uznanie w niniejszej sprawie przez organ, że w przypadku skarżącego przesłanka przewidziana w art. 8a ust. 1 pkt 1 nie została spełniona, nie zwalniało go od konieczności oceny pozostałych określonych w powołanym przepisie przesłanek. Zatem wydana decyzja podjęta została przedwcześnie i bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy.

Skarżący nie był przeciętnym funkcjonariuszem: za swoją służbę został odznaczony Brązowym (1997 r.) i Srebrnym (2011 r.) Krzyżem Zasługi, Srebrnym Medalem Za Długoletnią Służbę (2008 r.), kilkukrotnie był wyróżniany nagrodami Szefa ABW, przez kilka lat pełnił funkcję rzecznika dyscyplinarnego w Departamencie [...]. Tak wysokie odznaczenia, przyznane mu w tzw. "wolnej Polsce", świadczą o jego niebagatelnych zasługach dla kraju. W tych okolicznościach sam fakt pełnienia służby dla "totalitarnego ustroju" traci więc znaczenie; nie można brać pod uwagę tylko faktu pełnienia służby we wskazanym okresie, a trzeba brać pod uwagę realne i wybitne zasługi skarżącego podczas pełnienia służby po zmianie ustrojowej.

Rozpatrując ponownie sprawę z wniosku skarżącego o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu oraz dokona oceny sprawy skarżącego w kontekście wszystkich określonym ww. przepisem przesłanek, przy jednoczesnym przyjęciu, że pierwszy określony ww. przepisem warunek krótkotrwałości służby został spełniony. Organ weźmie również pod uwagę, że nie dopełniając obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. naraża się na zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji arbitralności i dowolności wydanej decyzji.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji wyroku.