Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1107/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 59, art. 129, art. 134
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 maja 2024 r. nr SKO.OS/41.9/283/2024/7675/KK w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 22 maja 2024 r., nr SKO.OS/41.9/283/2024/7675/KK Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami.

Powyższe postanowienie Kolegium zapadło w następującym stanie sprawy.

Decyzją z 18 marca 2024 r., nr [...] Marszałek Województwa Śląskiego (dalej "Marszałek") zmienił z urzędu wpis do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, wprowadzających produkty w opakowaniach, prowadzących jednostki handlu detalicznego lub hurtowego, w których są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego, objęte opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 160 i 877), gospodarujących odpadami, będących przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, podmiotów reprezentujących prowadzących systemy kaucyjne, o których mowa w art. 40g ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (dalej "rejestr") uzyskany przez F. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") poprzez wykreślenie z rejestru ww. podmiotu, w zakresie w jakim został on wpisany do rejestru, jako pośrednik w obrocie odpadami. Wykreślenie Spółki z rejestru nastąpiło z powodu stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 z późn. zm.).

Od decyzji tej pismem z 15 kwietnia 2024 r. odwołała się Skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, składając równocześnie wniosek z 15 kwietnia 2024 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił, że decyzja Marszałka z 18 marca 2024 r. została doręczona na adres Kancelarii 25 marca 2024 r., zaś termin na wniesienie od niej odwołania upływał 8 kwietnia 2024 r. W okresie biegu terminu do wniesienia odwołania zatrudniony w kancelarii aplikant adwokacki przebywał na urlopie naukowym celem przygotowania do egzaminu adwokackiego. Stąd wszystkie obowiązki związane z prowadzeniem kancelarii spoczywały wyłącznie na jej wspólnikach. Z uwagi na wielość obowiązków w tym okresie, decyzją wspólników było dokonanie wysyłki odwołania od decyzji w ostatnim dniu na jego wniesienie osobiście przez pełnomocnika Spółki w osobie adwokata K. W.. Drugi wspólnik kancelarii przebywał bowiem w delegacji służbowej, uczestnicząc 8 kwietnia 2024 r. w rozprawie apelacyjnej przez Sądem Apelacyjnym w G. w sprawie o sygn. akt [...].

W okresie od 5 kwietnia 2024 r. do 8 kwietnia 2024 r. pełnomocnik Spółki doznał pogorszenia stanu zdrowia, który 8 kwietnia 2024 r. był na tyle poważny, że nie dochował on terminu do wniesienia odwołania, tj. nie opatrzył odwołania podpisem i nie złożył w placówce pocztowej. Znaczne skoki ciśnienia i brak reakcji na zastosowane leki zmusiły pełnomocnika Spółki do pilnej konsultacji lekarskiej, której potwierdzeniem jest zaświadczenie z 10 kwietnia 2024 r., załączone do wniosku. Przy czym stan zdrowia pełnomocnika Spółki uniemożliwiał mu również przekazanie obowiązków i udzielenie stosownych pełnomocnictw substytucyjnych celem dochowania terminu.

Zaskarżonym postanowieniem Kolegium, działając na podstawie art. 59 § 1 i § 2 oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a."), odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka z 18 marca 2024 r.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium powołując się na art. 129 § 2 k.p.a. wyjaśniło, że organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym zobowiązany jest zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Jeżeli organ odwoławczy ustali, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu i nie przywrócono terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 58 i art. 59 k.p.a. to jest zobowiązany - zgodnie z art. 134 k.p.a. - do stwierdzenia w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie Kolegium wskazane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania okoliczności nie przemawiają za uznaniem, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy został uprawdopodobniony. Zarówno wielość obowiązków wspólników kancelarii, ich wewnętrzne ustalenia odnośnie wysyłki pism w ostatnim dniu terminu, jak również udział w rozprawie w dniu, w którym upływał termin na wniesienie odwołania, a także konsultacja lekarska w dniu przypadającym na ostatni dzień terminu na wniesienie odwołania, nie stanowiły w ocenie Kolegium przeszkody nie do przezwyciężenia. Twierdzenia strony nie stanowią wystarczającej przesłanki do uprawdopodobnienia braku winy po jej stronie. Kolegium zauważyło także, że przez okres poprzedzający ostatni dzień na wniesienie odwołania brak było przeszkód w dokonaniu czynności procesowej. Obowiązek organizacji wysyłki korespondencji spoczywa na stronie postępowania, która ponosi na zasadzie ryzyka odpowiedzialność za działania zatrudnionego pracownika.

Termin na wniesienie odwołania mijał 8 kwietnia 2024 r., a odwołanie zostało wniesione w piśmie z 15 kwietnia 2024 r. i nadane w tym samym dniu w polskiej placówce pocztowej za pośrednictwem operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe. Wobec tego nie został zachowany przez Skarżącą termin do wniesienia odwołania.

W skardze do sądu administracyjnego Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium i zasądzenie od Organu odwoławczego na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 134 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie powyższy przepis znajdował zastosowanie;

2) art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, podczas gdy:

- z dołączonego zaświadczenia wynika, że stan zdrowia nie pozwalał mu nie tylko na podpisanie i wysłanie odwołania w ustawowym terminie, ale i na przekazanie obowiązków i udzielenie stosownych pełnomocnictw substytucyjnych celem dochowania terminu;

- nagłe pogorszenie stanu zdrowia pełnomocnika Skarżącej było niezależne i niepozwalające się przeciwstawić mimo podjętych działań;

3) art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący i wszechstronny całości materiału dowodowego, co skutkowało uznaniem, że twierdzenia podnoszone w celu wykazania przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie zostały uprawdopodobnione.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej podniósł m. in., że fakt, że strona mogła wcześniej dokonać czynności, lecz zwlekała z tym do ostatniego dnia ustawowego terminu, w którym zaistniała przeszkoda do dokonania czynności, nie może stanowić podstawy do odmowy uwzględnienia wniosku z art. 58 k.p.a. Kolegium nie podjęło żadnych kroków w celu wyjaśnienia czy pogorszenie stanu zdrowia pełnomocnika Skarżącej nie tylko było nagłe, ale i na tyle poważne, że uniemożliwiało dochowanie terminu przy podjęciu wszelkich możliwych środków.

W odpowiedzi na skargę, Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podniósł argumenty zbieżne z treścią zaskarżonego postanowienia.

W piśmie procesowym z 2 grudnia 2024 r. Skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w skardze oraz wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma pełnomocnika Skarżącej z 26 listopada 2024 r. o wydanie uzupełniającej opinii lekarskiej oraz opinii lekarskiej z 27 listopada 2024 r. Dowody te zostały powołane na okoliczność uprawdopodobnienia braku winy po stronie pełnomocnika Skarżącej do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka z 18 marca 2024 r., charakteru przeszkody uniemożliwiającej pełnomocnikowi Skarżącej sporządzenie i wniesienie w terminie tego odwołania oraz braku możliwości wyręczenia się przez pełnomocnika Skarżącej inną osobą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a.").

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Należy wyjaśnić, że pierwszym etapem postępowania odwoławczego przed organem odwoławczym jest badanie odwołania pod kątem spełnienia wymogów formalnych. Na tym etapie organ odwoławczy zobowiązany jest ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz, czy zostało wniesione w ustawowym terminie. Jeśli organ stwierdzi niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminowi do jego wniesienia, wówczas ma obowiązek wydać na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienie, które jest ostateczne i może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

W sprawie nie jest sporne, że Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Marszałka z 18 marca 2024 r. z uchybieniem ustawowego terminu z art. 129 § 2 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy ww. decyzja została doręczona Skarżącej 25 marca 2024 r., wobec czego termin na wniesienie odwołania upływał 8 kwietnia 2024 r. Skarżąca zaś wniosła odwołanie 15 kwietnia 2024 r.

Skarżąca wraz z odwołaniem złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując na okoliczności uprawdopodobniające, w jej ocenie, brak winy po stronie pełnomocnika w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jako przyczynę uchybienia terminu wskazano nagłe pogorszenie stanu zdrowia pełnomocnika Skarżącej w okresie od 5 do 8 kwietnia 2024 r., które uniemożliwiło mu 8 kwietnia 2024 r. sporządzenie i wniesienie odwołania, a także przekazanie obowiązków i udzielenie stosownych pełnomocnictw substytucyjnych. Okoliczności te zostały potwierdzone załączoną do wniosku o przywrócenie terminu kserokopią zaświadczenia lekarskiego, według którego 8 kwietnia 2024 r. pełnomocnik Skarżącej doznał nagłego pogorszenia stanu zdrowia wskutek czego nie mógł wykonywać czynności zawodowych i administracyjnych związanych z działalnością kancelarii. Ponadto we wniosku podano, że adwokat, który jest drugim wspólnikiem kancelarii przebywał w delegacji służbowej, uczestnicząc w rozprawie przed Sądem Apelacyjnym w G., zaś zatrudniony w kancelarii aplikant adwokacki przebywał na urlopie naukowym.

W zaskarżonym postanowieniu Kolegium odmówiło Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia uznając, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania (art. 59 § 2 k.p.a.).

Analizując przesłanki przywrócenia terminu wynikające z art. 58 § 1 k.p.a. należy wskazać, że jedną z nich jest uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu terminu. Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 1998 r., I SA/Lu 727/97, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA" oraz z 2 lutego 2000 r., SA/Sz 2125/98, LEX nr 39797). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi w postępowaniu administracyjnym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. Wobec tego w przypadku działania strony przez profesjonalnego pełnomocnika to mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków jego niestarannego zachowania.

Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowej przez tego pełnomocnika. Należy w tym miejscu wskazać, że osoby, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron, zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 1999 r., I SA/Gd 745/98, LEX nr 42023).

Przywrócenie terminu możliwe jest wtedy tylko, gdy uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której strona, bądź jej pełnomocnik nie mogli usunąć, nawet przy dochowaniu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast w przypadku, gdy zainteresowanemu podmiotowi można przypisać choćby lekkie niedbalstwo, to wówczas brak jest podstaw do przywrócenia terminu.

Zauważyć należy, że to na stronie, która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Wyjaśnić jednak należy, że wymóg uprawdopodobnienia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., nie nakłada na stronę obowiązku udowodnienia okoliczności, na którą się ona powołuje. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie, który podlega ocenie organu administracji publicznej.

W ocenie Kolegium przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie są wystarczające do uznania, iż Skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zarówno wielość obowiązków wspólników kancelarii, ich wewnętrzne ustalenia odnośnie wysyłki pism w ostatnim dniu terminu, jak również udział w rozprawie w dniu, w którym upływał termin na wniesienie odwołania, a także konsultacja lekarska w dniu przypadającym na ostatni dzień terminu na wniesienie odwołania, nie stanowią w ocenie Kolegium okoliczności wskazujących na to, że do uchybienia terminu doszło z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od Skarżącej. Zdaniem Kolegium wspólnicy kancelarii wobec planowanej nieobecności aplikanta adwokackiego winni byli wyznaczyć stosowne zastępstwo na ten czas, a nie odkładać wniesienia odwołania na ostatni dzień terminu.

Zdaniem Sądu powyższa argumentacja Organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie, co czyni wniesioną skargę zasadną.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przepis art. 129 § 2 k.p.a. wyznacza dla dokonania czynności wniesienia odwołania 14-dniowy termin. Oznacza to, że czynności tej można dopełnić zarówno pierwszego dnia biegu tego terminu, jak i ostatniego dnia. W konsekwencji nie można z góry zakładać, iż podmiot, który planuje dokonać takiej czynności w ostatnim dniu terminu cechuje brak staranności w działaniu czy też, że można mu przypisać jakiekolwiek zaniedbanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2010 r., II GZ 176/10, opubl. w CBOSA). W orzecznictwie podkreśla się, że nie może stanowić podstawy do odmowy przywrócenia terminu fakt, że przeszkoda uniemożliwiająca terminowe dopełnienie czynności wystąpiła dopiero w ostatnim dniu terminu. Fakt, iż strona mogła wcześniej dokonać czynności, lecz zwlekała z tym do ostatniego dnia ustawowego terminu, w którym zaistniała przeszkoda do dokonania tej czynności, nie może stanowić podstawy odmowy uwzględnienia wniosku z art. 58 k.p.a., bowiem strona nie może przewidywać, że w ostatnim dniu terminu zaistnieje nieprzewidziana sytuacja uniemożliwiająca jej dokonanie czynności z zakresu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2008 r., II OSK 472/07, opubl. w CBOSA). Nie ma przy tym znaczenia, czy strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, czy nie.

Następnie należy zauważyć, że przyczyną niedochowania przez pełnomocnika Skarżącej terminu do wniesienia odwołania, była nie konsultacja lekarska - jak przyjęło Kolegium - a nagłe pogorszenie jego stanu zdrowia, które 8 kwietnia 2024 r. uniemożliwiło wykonywanie zarówno czynności zawodowych, jak i administracyjnych związanych z działalnością kancelarii. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w zaświadczeniu lekarskim z 10 kwietnia 2024 r., załączonym do wniosku o przywrócenie terminu. Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że gdy przyczyną uchybienia terminu była choroba pełnomocnika uniemożliwiająca, w ocenie lekarza, wykonywanie obowiązków zawodowych, to dokonanie oceny odmiennej wymagałoby istnienia dowodu pochodzącego od osoby posiadającej wiedzę specjalną albo wykazanie fałszu dokumentu – co do treści lub formy, wraz z konsekwencjami wykrycia czynu karnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2017 r., II OZ 1400/17, opubl. w CBOSA; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 maja 2006 r., V CZ 29/06, LEX nr 200921).

Wskazane wyżej zaświadczenie stanowi zatem dowód potwierdzający, że pełnomocnik Skarżącej nie był w ostatnim dniu terminu na wniesienie odwołania, ze względu na swój stan zdrowia, zdolny do wykonywania czynności zawodowych, a tym samym i do sporządzenia oraz wniesienia odwołania od decyzji. Ponadto nie był także zdolny do wykonywania czynności administracyjnych związanych z działalnością kancelarii, a tym samym do ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego czy powiadomienia Skarżącej o zaistniałej sytuacji i przekazania jej informacji o konieczności wniesienia odwołania we własnym zakresie lub przy skorzystaniu z usług innego pełnomocnika. Ponadto pełnomocnik Skarżącej pozostałymi wyjaśnieniami uprawdopodobnił, że czynności sporządzenia i wniesienia odwołania nie mógł wykonać ani drugi wspólnik kancelarii (delegacja służbowa) ani aplikant adwokacki (urlop naukowy). Zaś wobec nagłego pogorszenia stanu zdrowia nie mógł on zorganizować pracy w kancelarii tak, aby mogła go zastąpić osoba trzecia.

Należy zatem przyjąć, że podana we wniosku o przywrócenie terminu oraz odpowiednio udokumentowana okoliczność pogorszenia stanu zdrowia pełnomocnika Skarżącej miała charakter obiektywnie istniejącej przeszkody, która uniemożliwiała sporządzenie i złożenie 8 kwietnia 2024 r. przez pełnomocnika odwołania od decyzji Marszałka z 18 marca 2024 r. Pełnomocnik podkreślił przy tym nagły charakter choroby oraz udokumentował skutek nią wywołany w postaci niezdolności do podejmowania w tym czasie czynności zawodowych i administracyjnych. Uprawdopodobnił zatem, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy.

Kolegium dokonało zatem nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Z tych względów uznać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 58 § 1 i 2 i art. 134 k.p.a., mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do złożonych w piśmie procesowym z 2 grudnia 2024 r. wniosków dowodowych należy podkreślić, że podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeprowadzanie dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może służyć uzupełnieniu przez sąd administracyjny materiału dowodowego, ani akt sprawy administracyjnej. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem decyzji lub postanowienia, nie ma w świetle obowiązujących przepisów uprawnienia, aby uwzględniać dokumenty powstałe po wydaniu zaskarżonego aktu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2017 r., II OSK 2100/16, opubl. w CBOSA). Z tych przyczyn wnioski dowodowe złożone przez Skarżącą nie zostały uwzględnione.

Rozpoznając sprawę ponownie Organ odwoławczy winien uwzględnić oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku (art. 153 p.p.s.a.).

Wyjaśnić należy, że skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służyło zażalenie. Z tego też względu Sąd był uprawniony do rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z 134 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, działając na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).