Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 926/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2024 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2024 r., znak SKO.ZP/415/480/2023 w przedmiocie odmowy nakazania wstrzymania użytkowania terenu albo przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dnia 18 października 2021 roku wpłynęło zawiadomienie G. P. dotyczące niezgodnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A. sposobu zagospodarowania nieruchomości oznaczonej nr [...] obręb G.. G. P. podała, iż w wyniku prac ziemnych dokonanych przez współwłaścicieli nieruchomości oznaczonej nr [...] obręb G., doszło do przekroczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej.

Burmistrz Gminy A. Burmistrz Gminy A. decyzją nr [...] z dnia 16.08.2023 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, orzekł o zgodnym z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposobu zagospodarowania nieruchomości oznaczonej nr [...] obr. G. .

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła G. P., zarzucając naruszenie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że aktualne zagospodarowanie nieruchomości jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt SKO.ZP/415/480/2023 na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchwały nr XIII/106/2015 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta A. oraz miejscowości G., K. , N. , P. Z. i R. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że odmówiło nakazania właścicielowi terenu wstrzymania jego użytkowania oraz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania terenu tj. działki nr [...] obr. G.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż materialną podstawą prawną wydanej w sprawie decyzji jest art. 59 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, a więc nie wymagającej pozwolenia na budowę, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości:

1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania

Zgodnie z art. 51 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 i art. 86 tej ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl art. 59 ust. 2 u.p.z.p. przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Biorąc pod uwagę powyższą regulację prawną, Kolegium dalej stwierdziło, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma okoliczność czy doszło do zmiany zagospodarowania terenu, dającej podstawę zastosowania przywołanego przepisu. Kolegium przy tym zauważyło, że zmiana zagospodarowania terenu nie jest pojęciem zdefiniowanym w przepisach prawa. Zmiana zagospodarowania terenu jest pojęciem zaczerpniętym z urbanistyki, a treść przypisywana temu pojęciu kształtuje się dopiero na podstawie konkretnego przypadku z praktyki. Orzecznictwo sądowoadministarcyjne potwierdza zastosowanie przepisu art. 59 ust. 3 u.p.z.p. również w przypadkach zmiany sposobu zagospodarowania określonego terenu w inny sposób, niż poprzez wykonywanie robót budowlanych, np. w wyniku urządzenia na danej nieruchomości składowiska, miejsc postojowych lub bazy transportowej bez realizacji obiektów budowlanych (wyrok WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2012 r., IV SA/WA 213/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r., II SA/Gd 697/09).

Kolegium stanęło na stanowisku, iż działka nr [...] obr. G. jest działką o charakterze drogowym, bowiem stanowi drogę dojazdową do zlokalizowanych wokół niej nieruchomości. Działka ta stanowiła drogę również w okresie przed uchwaleniem obecnego planu zagospodarowania przestrzennego. Świadczą o tym nie tylko wyjaśnienia współwłaścicieli tej działki, jak też jej wielkość, konfiguracja i rozmiary. Powyższe jest poparte wypisami z ewidencji gruntu, zapisami w Oświadczeniach stron składanych w Kancelarii Notarialnej w K., W umowach kupna - sprzedaży. Co za tym idzie, na działce nr [...], ze względu na jej wielkość - niecałe 400 m2, bardzo niewielką szerokość - niecałe 4 m, i wydłużony kształt, nie można zrealizować żadnego obiektu kubaturowego.

Konkludując Kolegium stwierdziło, że w związku z powyższym do działki nr [...] obr. G. nie można zastosować zasady dot. utrzymania minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej. Bowiem mając na uwadze zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenów zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, odnoszą się one do działek budowlanych. Np. w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, podany w planie minimalny procent tej powierzchni, jako wielkość wynikać ma z udziału podanego procentu do powierzchni działki budowlanej. Skoro więc brak jest działki budowlanej, a jest tylko droga, to bezprzedmiotowe jest żądanie by do drogi odnosił się także wskaźnik dotyczący powierzchni biologicznie czynnej.

Powołano się na zapisy planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XII/106/2015 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 16.11.2015r. zmienionego uchwałą nr IX/95/2020 Rady Miejskiej w Alwerni z 17.12.2020r. W terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej symbol 254MN, w której częściowo leży działka nr [...], oprócz przeznaczenia podstawowego jakim podlegają tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej urządzeniami budowlanymi i uzbrojeniem terenu niezbędnym do funkcjonowania, dopuszcza się także realizację innych, niż mieszkaniowe obiektów takich jak budynków gospodarczych, garażowych, budynków usługowych o powierzchni użytkowej do 50 m2, lokali usługowych w budynkach mieszkalnych, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, dojść i dojazdów, miejsc postojowych, zieleni, ciągów pieszych i rowerowych. W tej sytuacji więc, budowa jak i modernizacja drogi dojazdowej do terenów sąsiednich, jest zgodna z istniejącym planem, choćby w zakresie przeznaczenia dopuszczalnego. Co za tym idzie, mając na uwadze treść art. 59 ust, 3 upzp, organ administracji powinien wydać decyzję, w której nakazuje się właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu wstrzymanie użytkowania terenu, wskazując termin w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy, albo nakazuje się przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania. Bezspornym jest w podanych wyżej realiach sprawy, iż brak możliwości orzeczenia jednego z dwóch podanych sposobów załatwienia sprawy.

Po pierwsze, sposób użytkowania działki nr [...] nie ulegał zmianom od lat. Była ona bowiem drogą wewnętrzną, dojazdową do działek zlokalizowanych wokół niej, a obecna próba działań na działce zmierzająca do utwardzenia jej poprawy komunikacji, nie jest próbą zmiany użytkowania, a jest po prostu poprawą użytkowania terenu, co w pełni dopuszczalne jest w trakcie eksploatacji drogi. Również bezprzedmiotowym byłoby żądanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, w sytuacji, gdy użytkowanie działki nr [...] było od wielu lat tożsame.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła skargę wnioskodawczyni, zarzucając naruszenie:

- art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. poprzez niewyłączenie członka składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie pomimo jego orzekania w niniejszej sprawie w składzie wydającym decyzję z dnia 24 lutego 2023 r. znak [...], co doprowadziło do braku obiektywizmu organu II instancji w toku rozpoznawania niniejszej sprawy, co doprowadziło do wydania zaskarżonej Decyzji;

- art. 59 ust. 3 upzp poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do zmiany sposobu użytkowania działki nr [...] obręb G. w sposób niezgodny z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 2 pkt 12 upzp poprzez jego niewłaściwą wykładnię poprzez uznanie, że Nieruchomość nie spełnia definicji działki budowlanej określonej w tym przepisie, podczas gdy Nieruchomość spełnia warunki do uznania jej za działkę budowlana w rozumieniu tego przepisu;

- art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak odniesienia się organu II instancji do zarzutu Skarżącej dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organ I instancji dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia czy nawierzchnia w postaci tłucznia, która została zastosowana do utwardzenia Nieruchomości należy do nawierzchni przepuszczalnych, które umożliwiają przepuszczanie wody, podczas gdy takie stwierdzenie wymaga wiadomości specjalnych co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, co doprowadziło do wydania zaskarżonej Decyzji;

- art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie zapisów § 10 ust. 1 pkt 4) lit. b) uchwały nr XIII/106/2015 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta A. oraz miejscowości G., K. , N. , P. Z. i R. poprzez brak analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo zaistnienia naruszenia w zakresie zagospodarowania Nieruchomości w sposób niezgodny z jej przeznaczeniem wskazanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w szczególności poprzez brak zachowania powierzchni biologicznie czynnej na Nieruchomości położonej na terenie objętej obowiązywaniem tego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uznanie Nieruchomości za drogę pomimo, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nieruchomość w części jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną;

- art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną i wybiórczą ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie i akceptację oparcia się przez organ I instancji na oświadczeniach pozostałych współwłaścicieli Nieruchomości dotyczących charakteru Nieruchomości jako drogi oraz oznaczenia Nieruchomości w ewidencji gruntów przed wejściem w życie obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podczas gdy obecnie Nieruchomość w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem "Bi", co doprowadziło do uznania, że Nieruchomość nie jest działką budowlaną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych.

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. poprzez niewyłączenie członka składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie pomimo jego orzekania w niniejszej sprawie w składzie wydającym decyzję z dnia 24 lutego 2023 r. znak [...] należy stwierdzić, że jest on bezzasadny. Przywołany art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy bowiem sytuacji ponownego rozpoznania sprawy przez ten sam organ tj. takiej sytuacji, kiedy od wydanej przez organ decyzji, jako środek odwoławczy przysługuje prawo strony do ponownego rozpoznania sprawy przez ten sam organ. Inaczej ujmując, kiedy ten sam organ rozpoznaje środek odwoławczy od wydanej przez siebie decyzji. Wtedy, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nie może uczestniczyć pracownik organu, który już uczestniczył w wydaniu decyzji, która ma być kontrolowana. Również w przypadku kiedy w wydaniu decyzji organu brał udział pracownik, który następnie został pracownikiem organu II instancji, to jego udział w kontroli decyzji, którą wydał będąc pracownikiem organu I instancji jest wyłączony. Treść art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazuje bowiem, iż ustawodawca uznał za niepożądaną sytuację, w której w drugiej instancji przy rozpatrywaniu sprawy merytorycznie, w jej całokształcie będzie zaangażowany pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w niższej (pierwszej) instancji. Daje to gwarancję, że ponowne rozpatrzenie sprawy nie będzie iluzoryczne i nie będzie sprowadzać się do bezrefleksyjnego utrzymywania w mocy zaskarżonej decyzji (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 września 2024 r., I SA/Gl 1663/23). Czym innym jest natomiast rozpoznanie ponownego odwołania przez organ II instancji od kolejnej decyzji organu I instancji, którego poprzednia decyzja została uchylona do ponownego rozpoznania. W takiej sytuacji w/w przepis nie znajduje zastosowania.

Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Ustalony przez organ stan faktyczny należy ocenić za wystarczający do merytorycznego rozpoznania sprawy. W szczególności nie było podstaw do powoływania w sprawie biegłego, w sytuacji kiedy w ocenie organu przepisy planu miejscowego dotyczące powierzchni biologicznie czynnej nie znajdują zastosowania do działki, na której dokonano utwardzenia kruszywem. Również samo rozstrzygnięcie organu II instancji należy ocenić za prawidłowe albowiem organ I instancji przy prawidłowych ustaleniach stanu faktycznego, zawarł w swojej decyzji wadliwe wyrzeczenie.

Przechodząc do zarzutów podniesionych na płaszczyźnie prawa materialnego należy przypomnieć, że we wniosku o wszczęcie postępowania skarżąca kwestionowała dokonanie utwardzenia kruszywem części działki nr [...] w G. . Jak wynika z ustaleń organu, utwardzenia tego dokonano w listopadzie 2020 roku oraz końcowy 6 metrowy odcinek w 2022 roku.

Zgodnie z treścią art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wersji znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie:

- ust. 1. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

- ust. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

- ust. 2a. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

- ust. 3. W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości:

1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

Choć przepis ten literalnie dotyczy zmiany zagospodarowania terenu bez uprzedniego uzyskania wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy, to w orzecznictwie przyjęło się, że przepis ten dotyczy także sytuacji, kiedy dla terenu, którego zagospodarowanie zmieniono plan miejscowy obowiązuje.

Podkreślenia jednak wymaga, że powyższy przepis dotyczy tzw. samowoli urbanistycznej, a nie samowoli budowlanej, odnośnie której właściwy jest organ nadzoru budowlanego. W przypadku kiedy dla nieruchomości obowiązuje plan miejscowy orzecznictwo przyjmuje, że samowola urbanistyczna, to zmiana sposobu zagospodarowania terenu w sposób inny niż poprzez wykonywanie robót budowlanych, np. poprzez urządzenie na danej nieruchomości składowiska, miejsc postojowych lub bazy transportowej nawet bez realizacji obiektów budowlanych, w terenach, na których zgodnie z planem sytuowanie takich miejsc jest zabronione.

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Przedmiotowa działka, to działka o szerokości ok. 4 metrów i długości ok. 100 metrów, która była przez cały czas i jest nadal wykorzystywana jako dojazd do działek, które się obok niej znajdują. W planie miejscowym ma częściowo przeznaczenie KD-Z, a częściowo MN, przy czym plan na terenach o symbolu MN dopuszcza realizację dojść i dojazdów (§ 10 ust. 1 pkt 3e planu miejscowego). W tym stanie rzeczy nie można przyjąć aby na przedmiotowej działce doszło do zmiany jej zagospodarowania w rozumieniu art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i aby w sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania nakazów wymienionych w w/w art. 59 ust. 3 ustawy. Skoro przedmiotowa działka przez cały czas wykorzystywana była jako działka dojazdowa do otaczających ją działek, to utwardzenia jej fragmentu kruszywem, nie można kwalifikować jako zmiany jej zagospodarowania w rozumieniu przywołanego przepisu. I jak trafnie organ wskazał, nakazy wymienione w art. 59 ust. 3 ustawy, nie korelują z istniejącym stanem faktycznym. Skoro bowiem działka ta niezmiennie stanowi działkę dojazdową, to samo jej utwardzenie nie może stanowić podstawy do nakazania wstrzymania takiego jej użytkowania. Nie można też nakazać przywrócenia poprzedniego sposobu jej zagospodarowania, skoro cały czas zagospodarowana jest tak samo, czyli jako ciąg komunikacyjny. Dlatego już z powyżej przytoczonych przyczyn, brak jest podstaw do zastosowania w sprawie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dlatego tylko z uwagi na zarzuty skargi, albowiem kwestia ta nie ma w sprawie decydującego znaczenia, odnieść się należy także do zarzutu skarżącej, iż zagospodarowanie przedmiotowej działki jest niezgodne z planem miejscowym w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Podkreślenia przy tym wymaga, że również w tej części rozważania organu są prawidłowe, a wymagają jedynie uzupełnienia.

Plan miejscowy w § 10 ust. 1 pkt 4b stanowi, że minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej ma wynosić 60% (podkreślenie własne). W myśl § 4 pkt 9 planu, przez działkę budowlaną należy rozumie działkę budowlaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 199). Natomiast art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że przez "działkę budowlaną" należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

Istota problemu sprowadza się zatem do wykładni przywołanego art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Zacząć należy, że w porządku prawnym występuje kilka definicji "działki budowlanej", które czasami są tożsame, a czasami nie. W niniejszym wypadku przedmiotem wykładni jest definicja zawarta w ustawie o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, która to ustawa określa m.in. zasady kształtowania polityki przestrzennej, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Następnie należy zaznaczyć, że w orzecznictwie sądowym dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy, wydawanych właśnie na podstawie tej ustawy, ukształtował się pogląd, że parametrami urbanistycznymi istotnymi na płaszczyźnie ładu przestrzennego są tylko te parametry planowanych obiektów, które znajdują się ponad terenem inwestycji. Związane jest to z tym, że tylko elementy obiektu budowlanego znajdujące się ponad terenem, mogą powodować zakłócenie ładu przestrzennego. Kwestia np. głębokości i ilości kondygnacji garażu podziemnego w budynku, nie ma bowiem żadnego wpływu na ład przestrzenny. Uwzględniając te poglądy należy wskazać, że w analogiczny sposób należy dokonywać wykładni definicji "działki budowlanej" zawartej w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym stanowi. Z punktu widzenia ładu przestrzennego istotnym jest, czy na określonej działce można wybudować obiekty kubaturowe, a nie jakiekolwiek obiekty budowlane. W rozumieniu art. 3 pkt. 3a prawa budowlanego, obiektem budowlanym jest bowiem m.in. umieszczony w ziemi gazociąg. Na płaszczyźnie przepisów dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego nie jest to jednak obiekt budowlany, który ma wpływ na ład przestrzenny i który pozwalałby na uznanie, że działka w której jest on lub może być umieszczony, jest działką budowlaną. W takiej bowiem sytuacji w zasadzie wszystkie działki byłyby działkami budowlanymi i zbędne byłoby definiowanie "działki budowlanej" dla potrzeb planowania przestrzennego. Dlatego przez "działkę budowlaną" zdefiniowaną w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta A. oraz miejscowości G., K. , N. , P. Ż. i R. , należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych, będących kubaturowymi obiektami budowlanymi.

Uwzględniając powyższe należy wskazać, że organ trafnie przyjął, że przedmiotowa działka z uwagi na jej wielkość i cechy geometryczne tj. szerokość ok. 4 metry i długość ok. 100 metrów, nie może być zabudowana żadnymi obiektami kubaturowymi. Tym samym nie jest działką budowlaną w rozumieniu planu miejscowego, a w związku z tym nie znajduje do niej zastosowania wymóg, o którym stanowi § 10 ust. 1 pkt 4b planu miejscowego. Natomiast samo oznaczenie działki w ewidencji gruntów nie ma żadnego znaczenia na płaszczyźnie w/w oceny. Przepisy dotyczące ewidencji gruntów, służą bowiem innym celom niż kwalifikowanie określonej działki na płaszczyźnie planowania przestrzennego i posiadają własne kryteria, służące do oznaczania przeznaczenia działek.

Konkludując należy zatem stwierdzić, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.