Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 380/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1-2, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 marca 2024 r. nr 0401-IEE.7113.38.2024.3 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu, 2. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

G. R. (dalej: skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 marca 2024 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu odwołania. Wskazała, że ze względu na liczną korespondencję nie zachowała terminu odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi z uchybieniem terminu.

Pismem z dnia 3 lipca 2024 r. wezwano skarżącą do podania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 12 lipca 2024 r. skarżąca wyjaśniła, że nie mogła dotrzymać terminu ze względu na wiele pism, które otrzymała oraz ze względu na inne obowiązki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Powyższe oznacza, że trzydziestodniowy termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego, liczony jest od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z przywołanej regulacji wynika, że przywrócenie terminu jest instytucją wyjątkową, mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia określonej czynności.

W przywołanych wyżej przepisach prawa zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie

o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98; z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OZ 385/17; z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02). Wskazane w art. 87 § 2 p.p.s.a. kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jak wskazuje się w orzecznictwie, do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają zaś w szczególności niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw czy nieznajomość prawa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II GZ 75/14).

We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie to forma wykazania faktów mniej pewna, niż udowodnienie, jednakże, co wynika choćby z brzmienia słowa "uprawdopodobnić", twierdzenie strony nie może być całkowicie gołosłowne. Uprawdopodobnienie jest środkiem słabszym od dowodu, ale o jego zaistnieniu można mówić wówczas, gdy twierdzenie strony jest prawdopodobne, wiarygodne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r.; I FZ 477/08).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 29 marca 2024 r. (k. 23 akt administracyjnych). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 29 kwietnia 2024 r., stosownie do treści art. 83 § 2 p.p.s.a. Skarga nadana została natomiast w dniu 17 maja 2024 r. (k. 3 akt sądowych), a zatem z uchybieniem terminu.

W skardze złożonej do Sądu, skarżąca wniosła "o przywrócenie terminu odwołania". Sąd wniosek strony uznał za wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i rozpoznał go z uwzględnieniem powyżej przytoczonych przepisów prawa. W treści skargi strona wskazała, że nie dochowała terminu ze względu na liczną korespondencję. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie Sadu, w piśmie z dnia 12 lipca 2024 r. (k. 19 akt sądowych) skarżąca podała, że nie mogła dotrzymać terminu ze względu na wiele pism, które otrzymała oraz ze względu na inne obowiązki.

Zdaniem Sądu, we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz

w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2024 r. skarżąca w żaden sposób nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu – podniesione argumenty o licznej korespondencji czy też innych obowiązkach nie stanowią okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Innych argumentów zdejmujących winę za uchybienie terminowi do wniesienia skargi strona nie przedstawiła.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

W niniejszej sprawie – wobec doręczenia zaskarżonego postanowienia stronie w dniu 29 marca 2024 r. - ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był dzień 29 kwietnia 2024 r. Tymczasem skarżąca wniosła skargę w dniu 17 maja 2024 r., a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Zawarty przez stronę w treści skargi wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia nie został uwzględniony przez Sąd, bowiem skarżąca nie wykazała braku swojej winy w uchybieniu terminu.

Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wniesienie skargi po terminie stanowi podstawę do jej odrzucenia.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.

Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.