Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 349/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: Art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 65, art. 84, art. 85, art. 86, art. 88
journal: Dz.U. 2022 poz 1360
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.

SENTENCJA

Dnia 27 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi W. J. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 6 lutego 2023 roku nr 26/2023 znak GPB-III.7721.6.2023 AG w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 lutego 2023 r. nr 26/2023, znak: GPB-III.7721.6.2023 AG Wojewoda Łódzki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej w skrócie jako: "k.p.a") utrzymał w mocy decyzję Starosty Brzezińskiego z dnia 16 listopada 2022 r., znak: [...] w przedmiocie przeniesienia na B.P. decyzji nr 264/2020 z dnia 2 października 2022 r., znak: [...] o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalno – usługowego o ogród zimowy w miejscowości J. na działce o numerze ewidencyjnym [...], obr. [...], gm. B.

Z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia wynika, że dnia 2 października 2020 roku Starosta Brzeziński wydał decyzję nr 264/2020 o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalno – usługowego o ogród zimowy w miejscowości J. na działce o numerze ewidencyjnym [...], obr. [...], gm. B. Pozwolenie to zostało wydane na rzecz dwóch inwestorów (dwóch współwłaścicieli nieruchomości w postaci działki gruntu o numerze ewidencyjnym [...]) – W.J. oraz B.P..

W dniu 17 marca 2021 roku skarżący zawarł z B.P. umowę darowizny, udokumentowaną aktem notarialnym rep. [...], na podstawie której podarował jej swój udział w działce o numerze ewidencyjnym [...], obr. [...], gm. B. Tym samym B.P. stała się jedynym właścicielem tej nieruchomości.

W dniu 2 marca 2022 roku W.J. złożył przed notariuszem (akt notarialny rep. [...]) oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego w dniu 17 marca 2021 roku w związku z działaniem pod wpływem błędu co do zamiaru B.P. dalszego wspólnego prowadzenia pożycia małżeńskiego ze skarżącym. B.P. została wezwana do zwrotu nieruchomości dnia 5 marca 2022 roku, jednak nie zareagowała na powyższe wezwanie. Wobec tego skarżący w dniu 17 marca 2022 roku złożył w Sądzie Okręgowym w W. pozew o zobowiązanie B.P. do złożenia oświadczenia woli o przeniesieniu na skarżącego własności udziału ½ części przedmiotowej nieruchomości. Postępowanie jest w toku.

Wnioskiem z dnia 9 października 2022 roku B.P. zwróciła się do Starosty Brzezińskiego o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na jej osobę, składając jednocześnie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz oświadczenie o przyjęciu wszystkich warunków prawno-budowlanych, zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę nr 264/2020 wydanej przez Starostę Brzezińskiego.

Decyzją z dnia 16 listopada 2022 roku znak [...] Starosta Brzeziński na podstawie art. 40 ust. 1 i 3, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej również jako: "Prawo budowlane") przeniósł na B.P. decyzję nr 264/2020 z dnia 2 października 2020 r. o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalno – usługowego o ogród zimowy w miejscowości J. na działce o numerze ewidencyjnym [...], obr. [...], gm. B.

Wojewoda Łódzki zaskarżoną decyzją utrzymał jednak w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do jej zakwestionowania. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ drugiej instancji wskazał, iż przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę może nastąpić tylko w przypadku, kiedy decyzja ta jest ważna. Stosownie do treści art. 37 Prawa budowlanego decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Z akt sprawy wynika, że decyzja Starosty Brzezińskiego nr 264/2020 z dnia 2 października 2020 r. stała się ostateczna i podlega wykonaniu z dniem 27 października 2020 r. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż znajduje się ona w obrocie prawnym.

Na podstawie materiału zgromadzonego w aktach sprawy ustalono, iż zgodnie z aktem notarialnym [...] z dnia [...] marca 2021 r. B.P. stała się jedyną właścicielką działki, na której znajduje się przedmiotowa inwestycja. Aktualna treść wskazanej powyżej księgi wieczystej potwierdza, iż B.P. jest jedynym właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, w ocenie Wojewody Łódzkiego, wnioskodawczyni prawidłowo złożyła wniosek o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę. Do wniosku załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także oświadczenie o przejęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę nr 264/2020 wydanej przez Starostę Brzezińskiego. Natomiast z uwagi na fakt, iż jest jedyną właścicielką nieruchomości, na której zaplanowane zostało zamierzenie inwestycyjne, zgoda dotychczasowego inwestora na przeniesienie pozwolenia nie była konieczna.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego Wojewoda Łódzki podkreślił, że organ pierwszej instancji nie zawiadomił stron postępowania o wszczęciu postępowania oraz zgodnie z art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Jednakże w ocenie organu odwoławczego kwestia niezawiadomienia W.J. o prowadzonym postępowaniu nie ma znaczenia w sprawie, bowiem W.J. z chwilą przekazania darowizny na rzecz B.P. utracił faktyczne władztwo nad nieruchomością i obecnie nie posiada żadnego tytułu prawnego do nieruchomości. Zarówno w dniu złożenia wniosku o przeniesienie decyzji, jak i w dniu wydania zaskarżonej decyzji B.P. miała i nadal ma pełnie prawo do nieruchomości dz. [...], obr. [...], gm. B. W związku z powyższym zarówno zgoda W.J. na przeniesienie decyzji, jak i zajęcie stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji nie były wymagane. Wniosek B.P. z dnia 12 października 2022 r. spełnia wymagania wynikające z art. 40 Prawa budowlanego, zatem brak jest jakichkolwiek przeszkód formalnych do przeniesienia na B.P. decyzji nr 264/2020 z dnia 2 października 2020 r., znak: [...] o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalno - usługowego o ogród zimowy w miejscowości J. na działce o numerze ewidencyjnym [...], obr. [...], gm. B. Organ drugiej instancji podkreślił przy tym, że decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę ma charakter związany, co oznacza, że jeśli nowy inwestor wyrazi chęć przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę i spełni wszystkie warunki przewidziane w ustawie (czyli do wniosku dołączy załączniki wymienione w art. 40 Prawa budowlanego) to organ administracji nie może wydać decyzji odmownej.

Ponadto spór sądowy w sprawie cofnięcia darowizny, a tym samym przywrócenia praw własności W.J. do działki nr [...], obr. [...], gm. B., nie może być, w ocenie Wojewody Łódzkiego, traktowany jako zagadnienie wstępne. Nierozstrzygnięcie ww. postępowania przed Sądem Okręgowym w W. nie stoi na przeszkodzie w wydaniu decyzji przez organ administracji architektoniczno - budowlanej. B.P. posiada pełnię praw w stosunku do przedmiotowej działki, więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby organ mógł wydać decyzję w sprawie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem uznać należy, iż okoliczność prowadzonego sporu w sprawie cofnięcia darowizny nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym nie stanowi zagadnienia wstępnego, ani przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie.

Skargę na powyższą decyzję wniósł W.J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

1) art. 40 ust. 1 pkt. 2) w zw. z art. 40 ust. 1a Prawa budowlanego w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o przeniesieniu na B.P. decyzji nr 264/2020 z dnia 2 października 2020 r., znak: [...] bez uzyskania zgody skarżącego, w przypadku, gdy niezbędne było uzyskanie przez organ zgody dotychczasowego inwestora, na rzecz którego decyzja została wydana;

2) art. 40 ust. 1a Prawa budowlanego w zw. z art. 97 § 1 pkt. 4 w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ pierwszej instancji nie był zobowiązany do zawieszenia postępowania w sprawie przeniesienia na B.P. decyzji nr 264/2020 z dnia 2 października 2020 roku, znak: [...] wobec toczącego się postępowania cywilnego o złożenie przez B.P. oświadczenia woli o przeniesieniu na W.J. darowanej ½ udziału we własności nieruchomości wobec odwołania darowizny;

3) art 40 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art 10 § 1 i 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ pierwszej instancji nie miał obowiązku zawiadomić skarżącego o prowadzonym postępowaniu w przedmiocie przeniesienia na B.P. decyzji nr 264/2020 z dnia 2 października 2020 roku, znak: [...].

W związku z powyższym skarżący wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, rozważanie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., iż, wbrew ocenie organu odwoławczego, prowadzenie przez skarżącego i B.P. sporu przed sądem powszechnym stanowi zagadnienie wstępne, od którego zależy rozstrzygnięcie sprawy, gdyż wynik tego postępowania może sprawić, iż do przeniesienia pozwolenia na budowę wymagana będzie zgoda W.J.. Skarżący podkreślił, iż jego oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli z dnia 17 marca 2021 roku o podarowaniu żonie udziału w przedmiotowej nieruchomości, nastąpiło z uwagi na działanie pod wpływem błędu. Skarżący mylnie założył, że procedura zwrotu nieruchomości w takiej sytuacji będzie analogiczna jak w przypadku odwołania darowizny w przypadku rażącej niewdzięczności. Natomiast w przypadku odwołania darowizny z powodu rażącej niewdzięczności utrwalona jest koncepcja, że oświadczenie odwołujące darowiznę z powodu rażącej niewdzięczności nie powoduje przejścia własności z obdarowanego na darczyńcę, lecz stwarza jedynie skutek obligacyjny w postaci obowiązku zwrotu przedmiotu odwołanej darowizny, stosownie do przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Wywołanie skutku rzeczowego wymaga więc zawarcia umowy zwrotnego przeniesienia własności. Zaś w przypadku złożenia oświadczenia o odwołaniu oświadczenia woli własność nieruchomości automatycznie przechodzi z powrotem na skarżącego.

Niezależnie jednak od tego, który z powyższych trybów jest właściwy dla rozstrzygnięcia zawisłego pomiędzy skarżącym a B.P. sporu, w ocenie skarżącego brak jest spełnienia wszystkich przesłanek do wydania decyzji o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz B.P.. Decyzja o przeniesieniu na B.P. decyzji nr 264/2020 z dnia 2 października 2020 roku została bowiem wydana w dniu 16 listopada 2022 roku, tj. po złożeniu oświadczenia o odwołaniu darowizny przez skarżącego oraz po wniesieniu pozwu przez skarżącego.

Dlatego też, zdaniem W.J., uznać należy, iż wydane decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę na nowego inwestora powinno nastąpić po uzyskaniu przez organ zgody dotychczasowego inwestora, na rzecz którego decyzja została wydana lub kopii tej zgody. Taka zgoda co prawda nie jest wymagana w przypadku jeżeli własność nieruchomości objętej decyzją po wydaniu pozwolenia przeszła z dotychczasowego inwestora na nowego inwestora, to jednak w zaistniałym przypadku przejście własności zostało "cofnięte", a więc zgoda taka stałą się niezbędnym elementem wniosku o przeniesienie decyzji. Brak takiej zgody uniemożliwia organowi wydanie decyzji związanej.

W konsekwencji skarżący podnosi, iż Starosta Brzeziński powinien był co najmniej zawiesić postępowanie w celu wyjaśnienia kluczowej kwestii związanej ze stanem prawnym nieruchomości. Na moment wydawania decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę przed Sądem Okręgowym w W. złożony był już pozew o złożenie przez B. P. oświadczenia woli o zwrotnym przeniesieniu własności nieruchomości. Przejście własności nieruchomości bezsprzecznie stanowi zagadnienie wstępne, determinujące podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę bez zgody dotychczasowego inwestora.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w konsekwencji wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2023 r. nr 26/2023 znak [...] Wojewoda Łódzki odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2023 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 349/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 259, z późn. zm., dalej również jako: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu. Nie może być ono jednak dowolne. Aby móc zastosować art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (zob. postanowienie NSA z 1 lutego 2023 r., sygn. III FZ 693/22; postanowienie WSA w Łodzi z 14 kwietnia 2014 r., sygn. III SA/Łd 1175/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej również jako: "CBOSA").

W niniejszej sprawie skarżący opiera swoją argumentację na twierdzeniu, iż z chwilą złożenia B. P. oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, złożonego pod wpływem błędu, stał się na powrót współwłaścicielem nieruchomości, na której prowadzone ma być przedsięwzięcie budowlane objęte pozwoleniem na budowę. Dlatego też, w ocenie skarżącego, do przeniesienia pozwolenia wymagana jest jego zgoda.

Podkreślić należy, iż ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm., dalej również jako: "k.c.") nie definiuje wprost pojęcia błędu, ale przez sprecyzowanie przesłanek mających znaczenie prawne określa, które błędy w potocznym znaczeniu tego słowa są uważane przez prawo za wadę oświadczenia woli w rozumieniu art. 84 – 86 i 88 k.c., będącą podstawą do uchylenia się od skutków prawnych wadliwego oświadczenia woli. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że błąd oznacza mylne wyobrażenie o istniejącym stanie rzeczy lub mylne wyobrażenie o treści złożonego oświadczenia woli. Błąd może dotyczyć faktu lub prawa (np. kwalifikacji czynności prawnej). Możliwość uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli zachodzi nie tylko wtedy, gdy błąd dotyczył okoliczności faktycznych, ale także wówczas, gdy dotyczył okoliczności prawnych, przy czym musi on być istotny i odnosić się do treści samego oświadczenia woli.

Błąd w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego jest wadą oświadczenia woli powodującą względną nieważność czynności prawnej, czyli jej wzruszalność. Przy czym – co wymaga podkreślenia – uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu dokonuje się na drodze pozasądowej. Jeżeli więc wadliwe oświadczenie woli zostało złożone innej osobie, to wówczas, zgodnie z art. 88 § 1 k.c., uchylenie się od jego skutków należy złożyć jego adresatowi. Uprawnienie to ma charakter prawa podmiotowego, a jego wykonanie kształtuje stosunki między stronami, prowadząc do nieważności czynności prawnej. Możliwość skorzystania z uprawnienia do uchylenia się od skutków prawnych wadliwego oświadczenia zależy wyłącznie od decyzji składającego to oświadczenie, druga strona – adresat oświadczenia – nie może przeszkodzić powstaniu skutków uchylenia, ani też zapobiec unieważnieniu czynności prawnej.

Jeżeli jednak druga strona pozostaje przy stanowisku, że uchylenie się jest bezpodstawne, wówczas możliwe jest rozstrzygnięcie przez sąd, czy było ono uzasadnione. Skuteczność takiego uchylenia się podlega badaniu przed sądami powszechnymi. Przedmiotem oceny sądu jest w tym przypadku zasadność i podstawy uchylenia się od skutków oświadczenia woli. W razie sporu sąd bada, czy spełnione zostały przesłanki błędu prawnie doniosłego i czy uchylenie się od skutków oświadczenia woli nastąpiło w sposób prawem przewidziany. Rozstrzygniecie sądu ma w tym przypadku charakter deklaratywny, a nie konstytutywny.

Problem ustalenia, czy mamy do czynienia z oświadczeniem woli sformułowanym pod wpływem błędu, stanowić będzie kwestię prejudycjalną, obligującą do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia przez odpowiedni sąd powszechny. Zgodnie bowiem z powszechnie przyjętym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa, wady oświadczeń woli, w rozumieniu przepisów art. 82 – 88 k.c., nie mogą stanowić przedmiotu badania w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2142/00, niepubl.). Dopiero sąd powszechny może dokonać prawidłowej kwalifikacji prawnej objętego stanem faktycznym sprawy oświadczenia woli. Czym innym bowiem są ustalenia dotyczące złożenia oświadczenia woli i jego treści, a czym innym jego kwalifikacja prawna zmierzająca do przypisania mu określonych skutków prawnych. Ustalenie faktów w postaci oświadczeń woli następuje według reguł postępowania dowodowego (art. 227 i nast. ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1805 ze zm.) oraz dyrektyw wykładni oświadczeń woli (przede wszystkim art. 65 k.c.). Kwalifikacja prawna oświadczeń woli polega zaś na właściwym określeniu tworzonej przez te oświadczenia czynności prawnej, dla ustalenia wywieranych przez nią skutków prawnych. Następuje więc już po ustaleniu faktu złożenia określonych oświadczeń woli i dlatego powinna być odróżniana od procesu zmierzającego do ustalenia tego faktu (por. wyrok NSA z 11 lipca 2007 r., sygn. II OSK 1042/06, publ. CBOSA).

Przenosząc powyższe rozwiązania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skarżący w treści aktu notarialnego z dnia [...] marca 2022 r. wskazał wprost, iż uchyla się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego w dniu 17 marca 2021 r. w związku z działaniem pod wpływem błędu co do zamiaru B.P. dalszego wspólnego prowadzenia pożycia małżeńskiego. Ponadto załączył treść powyższego oświadczenia do pisma, skierowanego do B.P., w którym jednocześnie wezwał ją do zwrotu nieruchomości. Uczestniczka postępowania nie zareagowała na wezwanie skarżącego, kwestionując tym samym skuteczność jego oświadczenia o uchyleniu się od skutków czynności prawnej dokonanej pod wpływem błędu, co spowodowało wytoczenie przez skarżącego powództwa przed sądem powszechnym. Podkreślić należy, iż nie jest rzeczą organu administracji i sądu administracyjnego ocena, czy oświadczenie o uchyleniu się od skutków czynności prawnej, dokonanej pod wpływem błędu, okazało się skuteczne. Okoliczność ta podlega badaniu w postępowaniu przed sądem powszechnym, zaś uznanie, że skarżący złożył oświadczenie skutecznie, sprawi że zawarta pomiędzy nim i B. P. umowa darowizny jest nieważna ex tunc. W konsekwencji zaś nie sposób będzie uznać, że własność nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na budowę po wydaniu tego pozwolenia przeszła z dotychczasowego inwestora na nowego inwestora, wnioskującego o przeniesienie pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji do przeniesienia pozwolenia na budowę konieczne będzie wyrażenie zgody przez W.J.. Powyższe okoliczności wskazują, iż w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka zawieszenia postępowania, określona w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a orzeczenie w sprawie o sygn. [...], toczącej się przed Sądem Okręgowym w W., stanowić będzie prejudykat, od którego zależeć będzie rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej.

Z uwagi na powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.