Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2273/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H. U. i A. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej H. U. i A. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3443/18 w sprawie ze skargi H. U. i A. U. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu niezgodnego z prawem wyłączenia z produkcji gruntów leśnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3443/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. U. i A. U. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu niezgodnego z prawem wyłączenia z produkcji gruntów leśnych.

Skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze kasacyjnej z dnia [...] maja 2019 r., wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W skardze kasacyjnej dodatkowo został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżących wskazał na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Pełnomocnik zaznaczył, że zaskarżona decyzja jako ostateczna jest wykonalna i rodzi po stronie skarżących obowiązek zapłaty kwoty pieniędzy, pomimo rozpoznania skargi przez NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W sytuacji wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, po prawomocnym rozpoznaniu poprzedniego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, żądanie takie powinno zostać potraktowane jako wniosek o zmianę postanowienia sądu w trybie przewidzianym w art. 61 § 4 p.p.s.a. Powoduje to, że zasadność wniosku w sposób bezpośredni podlega ocenie nie tyle przez pryzmat zaistnienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., ile wymaga uwzględnienia treść art. 61 § 4 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji nie uniemożliwia ponowienia wniosku, jednakże wnioskodawca powinien mieć na uwadze to, że w sprawie objęcia strony ochroną tymczasową zapadło prawomocne orzeczenie sądowe i możliwość jego zmiany może zostać oparta nie na podważeniu stanowiska zajętego przez Sąd z powodu jego wadliwości, ale wskazaniu, że pozostaje ono nieadekwatne do stanu sprawy w świetle nowych okoliczności, które w niej zaistniały.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że orzeczenie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zapadło 22 stycznia 2019 r. i nie zostało zaskarżone, co sprawia, że jest ono prawomocne. Na aktualnym etapie sprawy Sąd oceniając wniosek zawarty w skardze kasacyjnej musi zatem wziąć pod uwagę zapadłe rozstrzygnięcie i ocenić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 4 p.p.s.a.

Sama okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów, w zestawieniu z sytuacją finansową strony, mogłaby dać podstawę do wstrzymania zaskarżonej decyzji. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji.

W skardze kasacyjnej strona nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie zmiany wydanego przez Sąd I instancji orzeczenia na zasadzie 61 § 4 p.p.s.a. Okoliczności podnoszone przez stronę mogły być podstawą do zakwestionowania postanowienia z dnia 22 stycznia 2019 r. na drodze zażalenia, jednak takie zażalenie nie zostało złożone.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r., w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.