Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 955/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-06-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 197 § 2 w zw. z art. 178
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz- Roicka po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w zakresie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2018 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 marca 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy postanawia: - odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 5 marca 2018 roku o odmowie przyznania skarżącej A. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowienie to zostało skarżącej doręczone wraz z pouczeniem, że nie przysługuje od niego środek odwoławczy w dniu 17 maja 2018 r.

W dniu 23 maja 2018 r. do tutejszego Sądu wpłynęło zażalenie od wskazanego na wstępie postanowienia z dnia 19 kwietnia 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1 - 10 tego przepisu.

Stosownie natomiast do treści art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 P.p.s.a.).

Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 P.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Powyższe oznacza, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona.

W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że zażalenie skarżącej na postanowienie tut. Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 5 marca 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy jako niedopuszczalne należy odrzucić.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji