Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 722/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: § 6 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b  i lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant asystent sędziego Barbara Kowalska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 417/20 w sprawie ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 417/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi B. C. , uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (zwanego dalej "Kolegium") z dnia 13 grudnia 2019 r" nr KOC/4522/Ar/19.

Powyższą decyzją Kolegium, rozpatrzywszy odwołania M. K., H. C. oraz M. L., uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy Rembertów m.st. Warszawy (zwanego dalej "Zarządem") z dnia 17 czerwca 2019 r. i w to miejsce odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z budową sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na działce o nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w Warszawie.

Skargi kasacyjne od wyroku z dnia 12 października 2020 r. zostały złożone przez Kolegium oraz J. L. .

Kolegium zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. § 6 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.MI") poprzez błędną wykładnię i uznanie, że "elewacją frontową" budynku jest zawsze ta jego elewacja, która znajduje się od strony frontu działki;

2. art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 293, z późn. zm. [na datę zaskarżonej decyzji Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.)], dalej "u.p.z.p.") poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że przedłożone przez skarżącą "Porozumienie dotyczące budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych" stanowi umowę zawartą między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, gwarantującą wykonanie uzbrojenia terenu planowanej inwestycji, a co za tym idzie – błędne uznanie, że został albo mógł zostać spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez nieprawidłowe uznanie, że przedłożone "Porozumienie dotyczące budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych" stanowi istotny dla sprawy nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, podczas gdy w rzeczywistości dowód ten pozostaje bez znaczenia dla sprawy;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że decyzja wydana została z naruszeniem wymienionego przepisu postępowania, a w szczególności – nieprawidłowe uznanie, że nie została ona poprzedzona podjęciem wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Wskazując na powyższe Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz oddalenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Skarżący kasacyjnie organ wystąpił także o przyznanie na jego rzecz kosztów postepowania.

J. L. w skardze kasacyjnej zarzucił z kolei naruszenie:

1. art. 10, art. 12, art. 33 § 1 i art. 65 § 1 w zw. z art. 67 § 5 P.p.s.a. wskazując, że spełniona została przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Skarżący stwierdził, że nie otrzymał odpisu skargi wniesionej w tej sprawie. Przy okazji tego zarzutu zwrócono również uwagę, że pełnomocnik skarżącego, zarazem jako pełnomocnik innej uczestniczki postępowania M. L. , nie otrzymał odpisu skargi oraz wydanego w sprawie wyroku;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Kolegium przy braku ku temu podstaw, to jest wobec braku uwzględnienia rzeczywistego sposobu zagospodarowania działek na danym obszarze i z pominięciem rodzaju zabudowy na analizowanym (sąsiadującym z inwestycją) obszarze;

3. § 6 i § 2 pkt 5 r.MI w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zaskarżona decyzja w sposób nieprawidłowy definiuje pojęcie elewacji frontowej oraz że szerokość elewacji frontowej budynku odpowiada parametrom przewidzianym przepisami (a planowana inwestycja polegająca na zabudowie działki nr [...] trzema budynkami jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej będzie stanowiła kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy na danym obszarze). Skarżący podkreślił, że na podobnych obszarowo działkach sąsiadujących usytuowana jest zabudowa jednorodzinna, a nie szeregowa i bliźniacza. Dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia prowadzi więc do naruszenia zasady kontynuacji funkcji, parametrów cech i wskaźników zabudowy danego obszaru, a nadto interpretacja taka prowadzi do wydania warunków zabudowy z obejściem prawa - wbrew ratio legis u.p.z.p. i przepisom technicznym.

Wskazując na powyższe J. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Skarżący zwrócił się także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.) wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie relacjonuje więc ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a. (z zastrzeżeniem, że ten wątek zostanie rozwinięty w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej J. L. ), należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja Kolegium ma charakter reformatoryjny. Organ odwoławczy uchylając pozytywną decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Zarząd, rozstrzygnął wniosek inwestorki B. C. negatywnie. Zdaniem Kolegium błędnie określono front planowanej zabudowy. Projektuje się zabudowę jednorodzinną szeregową, a elewacja frontowa budynków znajdować się będzie od strony reprezentacyjnej, gdzie zlokalizowane będą główne wejścia. Z kolei elewacja, która w decyzji Zarządu opisana została jako frontowa, w rzeczywistości nią nie jest. Jest to elewacja boczna jednego z budynków połączonych w jedną bryłę (zabudowa szeregowa). To z kolei oznacza, że parametr ustalany na podstawie § 6 ust. 1 r.MI odnosić należy do elewacji AB zwróconej do boku terenu inwestycji. Kolegium stwierdziło, że żaden budynek w otoczeniu inwestycji uwzględniony w analizie nie osiąga takiej szerokości elewacji frontowej, jak powyżej wyliczona dla inwestycji. Budynek nie spełniając tego kryterium, nie spełnia też warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium wreszcie zauważyło, że w aktach sprawy brak jest oświadczenia gestora sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Brak także umowy, o której mowa w art. 61 ust. 5 u.p.z.p.

Jak zaznaczono na wstępie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. Nie zgodził się z organem co do obu podanych powodów odmowy ustalenia warunków zabudowy. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że pojęcie "frontu działki" zdefiniowane zostało w § 2 pkt 5 r.MI i należy przez nie rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Nie ma więc dostatecznych podstaw, aby elewację AB od boku terenu inwestycji uznać za elewację frontową. Zabudowa ma zostać zrealizowana na działce nr [...], która przylega do ul. [...] i z niej odbywa się główny wjazd i wejście na działkę.

W ocenie Sądu pierwszej instancji spełniony został również warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. Stosownie do tych przepisów dla ustalenia warunków zabudowy konieczne jest sprawdzenie, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że zasadnicze znaczenie ma w opisywanej kwestii: pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. z dnia 21 listopada 2018 r. (informacje techniczne przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej dotyczące zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzenia ścieków bytowych), załączony do pisma z dnia 8 listopada 2019 r. odpis zlecenia na opracowanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej, a także załączony do skargi nowy dowód: odpis porozumienia z dnia 15 listopada 2019 r. dotyczącego budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych między skarżącą a Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji w m.st Warszawie S.A. Sąd podkreślił, że w świetle powyższej dokumentacji, z zwłaszcza porozumienia z dnia 15 listopada 2019 r., inaczej kształtują się okoliczności co do możliwości ustalenia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3).

Kolegium w swej skardze kasacyjnej kwestionuje stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, popierając motywy własnej decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut Kolegium dotyczący zaprezentowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny prawnej parametru szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy jest nieusprawiedliwiony. Zgodnie z § 2 pkt 5 r.MI (w brzmieniu na datę zaskarżonej decyzji) przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Z kolei § 6 ust. 1 r.MI stanowi, że: "Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%".

W niniejszej sprawie inwestorka B. C. wnioskowała o ustalenie warunków zabudowy dla trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z budową sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Budynki miały zostać zlokalizowane w szeregu prostopadłym do ul. [...] , a główny wjazd przewidziano z tej ulicy. Koncepcja zabudowy została wyrysowana na załączniku graficznym do wniosku i znajdującym się na k. 17 akt administracyjnych organu pierwszej instancji

Naczelny Sąd Administracyjny nie może się zgodzić z Kolegium, że w realiach sprawy za elewację frontową zabudowy należałoby uznać elewację prostopadłą do ul. [...] , to jest od boku terenu inwestycji oznaczonego na rysunku koncepcji zabudowy jako AB. Takie stanowisko nie odpowiada brzmieniu § 2 ust. 5 w zw. § 6 ust. 1 r.MI w brzmieniu na datę decyzji. Inwestorka projektuje wprawdzie zabudowę szeregową, lecz bez wątpliwości wjazd na działkę zaprojektowano od strony drogi publicznej – ul. [...] . To właśnie ta ulica jest w danym przypadku osią urbanistyczną, z perspektywy której dostrzegana będzie elewacja budynku i jego bryła. Parametr szerokości elewacji frontowej należy zatem rozpatrywać od strony tej drogi. Wszystko to skłania do uznania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za trafne, natomiast korespondujący z nim zarzut skargi kasacyjnej Kolegium jest nieusprawiedliwiony.

Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że poniekąd ze zrozumieniem przyjmuje argumenty Kolegium przedstawione obszernie w skardze kasacyjnej. Sąd w szczególności dostrzega, że w sprawie rzeczywiście wejścia do budynków będą zwrócone w stronę boku działki. Zaprezentowana przez organ ocena zaistniałego stanu rzeczy może znajdować jednak usprawiedliwienie wyłącznie w potocznym znaczeniu "frontu" budynku. Trzeba natomiast pamiętać, że procedura ustalania warunków zabudowy opiera się na przepisach prawa, a organy administracji muszą uwzględniać określone w nich przesłanki i siatkę pojęciową. Przesądzającego znaczenia nie mogą mieć też przypuszczenia organu co do dalszych działań inwestora, na przykład wyrażających się w podziale działek i wydzieleniu drogi dojazdowej. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy rozpatrywany jest w realiach aktualnych na dzień orzekania przez organ. W sprawie nie ma również przesłanek, aby zarzucić inwestorowi próbę obejścia prawa. Skoro więc § 6 ust. 1 r.MI stanowi o szerokości elewacji frontowej "znajdującej się od strony frontu działki", a front działki to "część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę" (§ 2 pkt 5 r.MI), to nie można bronić tezy, że w danym przypadku, z uwagi na charakterystykę planowanej zabudowy, parametr elewacji frontowej rozpatrywany będzie w odniesieniu do elewacji bocznej, prostopadłej do drogi.

Uzupełniająco można dodać, że § 6 ust. 1 r.MI obecnie został znowelizowany. Jednak powyższa zasada została utrzymana. § 6 ust. 1 r.MI stanowi o "szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu". Znajdujemy tam z kolei nawiązanie do definicji przeniesionej do art. 61 ust. 5a u.p.z.p.: "Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę".

Naczelny Sąd Administracyjny raz jeszcze podkreśla – w realiach sprawy inwestycja projektowana przez B. C. zlokalizowana ma być na działce nr [...] przy ul. [...] , a wjazd lokalizuje się od strony tej ulicy. Oznacza to, że elewacją frontową jest elewacja zwrócona w kierunku ulicy.

Nie jest trafny także zarzut Kolegium naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. Skarżący kasacyjnie organ twierdzi, że przedłożone przez inwestorkę przy skardze porozumienie z dnia 15 listopada 2019 r. nie gwarantuje realizacji podłączenia planowanej inwestycji do miejskiej sieci wodociągowej najpóźniej jednocześnie z oddaniem do użytku planowanych budynków. Nie przewiduje żadnych terminów, w jakich podłączenie do sieci wodociągowej planowanych budynków miałoby nastąpić.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela wątpliwości Kolegium, co do znaczenia porozumienia z dnia 15 listopada 2019 r. z perspektywy art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. Porozumienie to przewiduje wykonanie urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych do celu zaopatrzenia w wodę lub odprowadzania ścieków z działki nr [...] przy ul. [...] w Warszawie. Odwołuje się ono także wprost do uzyskanych przez inwestora warunków technicznych, gdzie podano ich datę i numer. Wprawdzie dokument zawierający warunki techniczne nie znajduje się w aktach (to wymaga uzupełnienia), lecz zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego już zebrana dokumentacja pozwala domniemać, że wykonanie uzbrojenia terenu jest zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5 u.p.z.p.). W danym przypadku urządzenia mające stanowić "odnogę" od sieci istniejącej w drodze publicznej zrealizuje wprawdzie inwestorka, niemniej nie powinno być wątpliwości, że pozwalają na to względy techniczne (wydano warunki techniczne) i prawne (zawarto umowę o realizację odcinka sieci od ulicy). Odnosząc się do poruszonej w skardze kasacyjnej problematyki terminu wykonania odnogi sieci Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że błędne jest stanowisko Kolegium, iż umowa z gestorem sieci na potrzeby warunków zabudowy musi gwarantować podłączenie inwestycji najpóźniej z oddaniem do użytku planowanych budynków. Wymóg takiego podłączenia wynika wszakże z ustawy. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.) oddanie budynku do użytkowania warunkowane jest złożeniem przez inwestora potwierdzenia, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy.

Nie jest usprawiedliwiony także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przedłożone przez skarżącą B. C. porozumienie z dnia 15 listopada 2019 r. stanowi dokument, który nie był znany organowi, a istniał w dacie wydania zaskarżonej decyzji . Jest on też istotny z punktu widzenia oceny przesłanki ustalenia warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. W okolicznościach sprawy zachodziła więc podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z powodu zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., co trafnie wskazano w kwestionowanym wyroku.

Wreszcie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. Z pism datowanych na 8 i 19 listopada 2019 r. wynika, że B. C. złożyła do Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie zlecenie na opracowanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działki nr [...] przy ul. [...] . Stanowiło to wypełnienie warunku wcześniej sformułowanego w informacji technicznej przyłączenia z dnia 27 listopada 2018 r., znajdującej się na k. 11 akt administracyjnych organu pierwszej instancji. W zaistniałych okolicznościach, Kolegium, obowiązane podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, nie powinno zaskakiwać inwestorki i wydawać decyzji odmownej opartej między innymi o argument o niespełnieniu przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. ust. 3 u.p.z.p. B. C. podejmowała bowiem aktywnie czynności w kierunku wykazania wymogu zagwarantowania uzbrojenia dla planowanej zabudowy i nic nie wskazywało, że go nie dopełni.

Skarga kasacyjna J. L. także nie jest usprawiedliwiona.

Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie nie zachodzi nieważność postępowania sądowego z powodu przesłanki określonej w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw.

Naczelny Sąd Administracyjny dokonał weryfikacji akt sądowych i stwierdził, że na k. 35 znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru odpisu skargi i odpowiedzi na skargę osobiście przez J. L. . Dnia 9 września 2020 r. J. L. osobiście odebrał też zawiadomienie o zaplanowanym na 12 października 2020 r. terminie posiedzenia niejawnego (k. 70 akt sądowych). Nie ma więc najmniejszych podstaw, aby twierdzić, że skarżący kasacyjnie został pozbawiony możliwości obrony swoich praw.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Kolegium przy braku ku temu podstaw, to jest wobec braku uwzględnienia rzeczywistego sposobu zagospodarowania działek na danym obszarze i z pominięciem rodzaju zabudowy na analizowanym (sąsiadującym z inwestycją) obszarze. J. L. powinien mieć świadomość, że przedmiotem skargi B. C. była decyzja odmowna Kolegium, w której wskazano na niespełnienie kryterium szerokości elewacji frontowej oraz brak wystarczającego uzbrojenia terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznawszy, że stanowisko organu odwoławczego było nieprawidłowe co do podniesionych kwestii – obowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję, co też uczynił. Sąd pierwszej instancji nie mógł natomiast – a to sugeruje skarżący kasacyjnie – inaczej ocenić sprawy i samodzielnie, niejako wyprzedzająco, badać zagospodarowania działek w kierunku ustalenia, że przemawia to za odmową ustalenia warunków zabudowy. Ocena tej kwestii należy do organu administracji.

Zaskarżony wyrok nie narusza też § 6 i § 2 pkt 5 r.MI w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zaskarżona decyzja w sposób nieprawidłowy definiuje pojęcie elewacji frontowej oraz że szerokość elewacji frontowej budynku odpowiada parametrom przewidzianym przepisami. Problematyka i stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii zostało już zaprezentowane w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej Kolegium.

J. L. przy okazji powyższego zarzutu przekonywał też, że planowana inwestycja polegająca na zabudowie działki nr [...] trzema budynkami jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej nie będzie stanowiła kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy na danym obszarze. Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza raz jeszcze, że tego zagadnienia nie mógł wyprzedzająco przesądzać sąd administracyjny, w sytuacji, gdy uchyleniu podlegała decyzja odmowna tylko z powodu podważenia (negatywnych) przesłanek jej wydania.

Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny – zważając na uwagi zawarte w skardze kasacyjnej J. L. dotyczące udziału w postępowaniu sądowym M. L. – wyjaśnia, że skarżący kasacyjnie nie jest zasadniczo procesowo legitymowany do podnoszenia takiego zarzutu na rzecz innej osoby, której nie reprezentuje. Niemniej odnotować można, że M. L. w toku postępowania administracyjnego i sądowego doręczano pisma na adres wskazany w ewidencji gruntów (odzwierciedlony w informacji z dnia 6 lutego 2019 r. na k. 32 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Osoba ta przeglądała akta administracyjne dwukrotnie: 4 kwietnia 2019 r. osobiście i 21 maja 2019 r. za pośrednictwem pełnomocnika. W obu przypadkach notatka o udostępnieniu akt utrwalona została bezpośrednio lub niemalże bezpośrednio za wykazem stron, gdzie adres M. L. był wyraźnie wskazany. Na moment przeglądania akt administracyjnych znajdowały się w nich dwie zwrócone przesyłki do wymienionej osoby, ale mimo to ani zainteresowana, ani jej pełnomocnik nie powiadomili o zmianie adresu do doręczeń. Inny adres skarżącej, aniżeli odnotowany w informacji z rejestru gruntów, wskazany został tylko w piśmie z dnia 24 kwietnia 2019 r., podpisanym przez skarżącą wspólnie z J. L. , jednak tam również nie ma uwag o nieaktualności dotychczasowego adresu i zmianie miejsca zamieszkania.

Wobec biernej postawy M. L. w zakresie doprecyzowania aktualnego adresu do doręczeń, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (i następnie Naczelny Sąd Administracyjny) posłużył się adresem wynikającym z dokumentu urzędowego – wspomnianej informacji z ewidencji gruntów. Korespondencja sądowa, w tym odpis skargi, odpowiedzi na skargę oraz wyroku wraz z uzasadnieniem, była M. L. wysyłana, niemniej zwracano ją do akt. Przyjmowano przy tym fikcję prawną doręczenia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargi kasacyjne za nieusprawiedliwione, orzekł o ich oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.