Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 319/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1 pkt 4, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 1 i par. 3,  art. 230 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg B. B., D. B., J. M. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 marca 2016 r. B. B., D. B., Z. M. i J. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 4.050,00zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej spowodowanej wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej – kanalizacji sanitarnej oraz zobowiązującej D. i B. małżonków B. do solidarnej zapłaty kwoty 2025,00 zł oraz J. i Z. małżonków M. do solidarnej zapłaty kwoty 2025,00 zł na rzecz Gminy D. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zwolnienie

z kosztów sądowych. Skarga została podpisana przez B. B., D. B. oraz działającą z upoważnienia J. M. i Z. M. – B. B.

Organ odwoławczy przekazując skargę wraz z aktami sprawy, pismem z dnia

11 kwietnia 2016 r. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone

w wydanej decyzji.

Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2016 r. wezwał B. B. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie oryginału lub odpisu pełnomocnictwa procesowego upoważniającego ją do działania w imieniu skarżących J. M. i Z. M. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi. Ponadto, wezwano D. B. oraz B. B. działającą zarówno w imieniu własnym, jak i jako pełnomocnik J. M. i Z. M. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W wyznaczonym przez sąd terminie J. M. oraz Z. M. nadesłali pełnomocnictwo z dnia 3 października 2015 r. upoważniające B. B. do reprezentowania wyżej wymienionych w sprawie opłaty adiacenckiej. Ponadto, J.M. oraz Z. M. wraz z pismem przesłali wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.

Pismem z dnia 17 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wezwał B. B. działającą jako pełnomocnik Z. M. i J. M. do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 2 czerwca 2016 r. W odpowiedzi na wezwanie w wyznaczonym terminie B. B. wyjaśniła, że wraz z mężem zamieszkuje u rodziców (tj. u Z. M. oraz J. M.), dzielą się z rodzicami rachunkami po połowie jednak prowadzą odrębne gospodarstwa domowe. Do odpowiedzi załączone zostały rachunki za lekarstwa, dostawy węgla, wodę, paliwo gazowe oraz za energię elektryczną, a także decyzje o wymiarze podatku od nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalił wniosek J. M. i Z. M. o przyznanie prawa pomocy wskazując, że w sprawie poważne wątpliwości budzą nadesłane rachunki, z których wynikają dwa różne punkty poboru gazu oraz energii elektrycznej, co uzasadniania przypuszczenie, że wnioskodawcy nie przedstawili wiarygodnej informacji odnośnie wszystkich posiadanych nieruchomości. Powyższe wyklucza możliwość uwzględnienia złożonego wniosku. Pomimo prawidłowego doręczenia postanowienia wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia sprzeciwu, wnioskodawcy go nie złożyli.

Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 26 lipca 2016 r. wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie po 100 zł. Ponadto, wezwano B. B. jako pełnomocnika Z. M. oraz J. M. do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego upoważniającego ją do działania w imieniu Z. M. i J. M. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi ponieważ nadesłane pełnomocnictwo z dnia 3 października 2015 r. nie obejmuje działania przed sądami administracyjnymi. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki zawierające powyższe wezwania zostały doręczone 3 sierpnia 2016 r. W wyznaczonym terminie do uzupełnienia braków formalnych skargi, który upłynął z dniem 10 sierpnia 2016 r. skarżący mimo prawidłowych wezwań, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności, nie uzupełnili braków formalnych skargi. Zarządzeniem z dnia 29 września 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II wezwał J. M. i Z. M. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono w dniu 6 października 2016 r. W wyznaczonym terminie do uzupełnienia braku formalnego skargi, który upłynął z dniem 13 października 2016 r. skarżący, pomimo prawidłowego wezwania z pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, nie podpisali skargi.

Zarządzeniem z dnia 4 października 2016 r. starszy referendarz sądowy

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach postanowił o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku B. B. i D. B. o przyznanie prawa pomocy ponieważ wnioskodawcy, pomimo wezwania, nie złożyli urzędowego formularza w wyznaczonym przez sąd terminie. Mając na uwadze powyższą okoliczność ponownie wezwano skarżących – B. B. oraz D. B. – do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie doręczono w dniu 4 listopada 2016 r., jednak skarżący nie uiścili wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Podstawowym natomiast wymogiem skuteczności pism procesowych jest ich podpisanie stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.

Z kolei na podstawie art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi w myśl art. 230 § 2 P.p.s.a. są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Co więcej, zgodnie z § 3 cytowanego przepisu skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi stanowi podstawę do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Skarżący pomimo prawidłowo doręczonych wezwań z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania wymaganych czynności, nie uzupełnili braków formalnych skarg.

Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.