Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 37/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marcin Maszczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy z wniosku K. S. o wymierzenie Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] grzywnę w wysokości 2 500 (dwa tysiące pięćset) zł za nieprzekazanie w terminie skargi K. S. z dnia 2 czerwca 2023 r. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r.; 2. zasądzić od Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. K. S. (dalej: "wnioskodawca") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem

o wymierzenie Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] (dalej: "organ") grzywny za nieprzekazanie w terminie jego skargi z dnia 2 czerwca 2023 r. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ pismem z dnia 23 stycznia 2024 r. wniósł o jego oddalenie, wskazując, iż skarga wraz z aktami sprawy została już przekazana Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę z dnia 10 lipca 2023 r. Jednocześnie organ do swojego pisma załączył – jak stwierdził ponownie –odpowiedź na skargę z dnia 10 lipca 2023 r., skargę z dnia 2 czerwca 2023 r. oraz akta sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634,

z późn.zm.; dalej: "p.p.s.a."), organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę,

w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś

z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Zdaniem Sądu, z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że wyłącznymi przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest: 1) wniosek o wymierzenie grzywny oraz 2) stwierdzenie nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na powody niewykonania tego obowiązku, które mogą mieć ewentualnie wpływ na wysokość wymierzonej grzywny.

W realiach niniejszej sprawy, wbrew stanowisku organu, przedmiotowa skarga nie została przekazana wraz z odpowiedzią na skargę z dnia 10 lipca 2023 r.

a dopiero przy piśmie organu z dnia 23 stycznia 2024 r. (data wpływu do Sądu:

w dniu 29 stycznia 2024 r.), przy którym przekazano ww. odpowiedź na skargę

z dnia 10 lipca 2023 r. oraz skargę z dnia 2 czerwca 2023 r. wraz z aktami tego organu.

Powyższe ustalenia potwierdza dokonana aż trzykrotnie analiza informatycznego systemu Obsługi Spraw Orzekanych OSO.

Po pierwsze - analizy takiej dokonał Wydział Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i ustalenia te zawarł w piśmie z dnia 21 lipca 2023 r. znak: WIS-041/911/23, skierowanym do wnioskodawcy, które to załączył on do swojego wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Po drugie - analiza taka została dokonana przez urzędnika sądowego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (vide: notatka służbowa

z dnia 14 lutego 2024 r.). Po trzecie wreszcie - analogicznej analizy dokonał także Sąd orzekający w dniu wydania przedmiotowego orzeczenia.

Z informacji znajdujących się w tym systemie wynika jednoznacznie,

iż do Sądu wpłynęły trzy skargi: 1) na decyzję organu z dnia [...] marca 2023 r.

nr [...] (zarejestrowana pod sygn. akt: VII SA/Wa 1610/23);

2) na decyzję organu nr [...] z dnia 30 października 2023 r. (zarejestrowana pod sygn. akt: VII SA/Wa 193/24) oraz 3) na decyzję organu

nr [...] z dnia [...] października 2023 r. (zarejestrowana pod sygn. akt:

VII SA/Wa 194/24). Skarga zaś na decyzję organu nr [...] z dnia

[...] kwietnia 2023 r. wpłynęła do Sądu dopiero w dniu 29 stycznia 2024 r., przy piśmie organu z dnia 23 stycznia 2024 r., a więc po blisko 7 miesiącach po ustawowym 30-dniowym terminie na przekazanie skargi, który upływał w dniu 3 lipca 2023 r. (z uwagi na wpływ skargi do organu w dniu 2 czerwca 2023 r.), przy założeniu oczywiście, że do tego przekazania doszło w sposób prawidłowy. Co więcej, poza samym tylko twierdzeniem, iż do przekazania skargi doszło już przy odpowiedzi na skargę z dnia 10 lipca 2023 r., organ nie przedstawił żadnego dowodu na jego poparcie – np. dowodu nadania, a nawet jeśli by to uczynił – to i tak do przekazania skargi doszłoby z uchybieniem ustawowego terminu o 7 dni, zakładając, że organ nadałby tą skargę w dniu 10 lipca 2023 r.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, powyższe okoliczności (przekazanie skargi po blisko 7 miesiącach od upływu ustawowego terminu oraz niczym niepoparte twierdzenia organu, iż skarga ta została już przekazana do Sądu), okazały się najistotniejsze w ustalaniu wysokości grzywny.

Wymierzona grzywna ma charakter dyscyplinujący i prewencyjny i ma na celu zapobiegnięcie w przyszłości zaniechania w przekazaniu skargi do sądu administracyjnego w terminie. Natomiast jej wysokość jest odpowiednia do okoliczności w jakich doszło do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku

i odzwierciedla naruszenie prawa, którego dopuścił się organ.

Wskazać należy, że ustawodawca w art. 154 § 6 p.p.s.a. pozostawił sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny swobodny zakres ustalenia jej wysokości, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Sąd uwzględnił więc, że zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2024 r. (M.P. poz. 137), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2023 r. wyniosło

6 246,13 zł. Maksymalna wysokość grzywny mogła zatem wynosić dziesięciokrotność tej kwoty, tj. 62 461,30 zł. W ocenie Sądu, dla uniknięcia podobnych uchybień w przyszłości, wystarczające będzie wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2 500 zł, tj. w wysokości nieprzekraczającej 5% maksymalnej kwoty grzywny.

Reasumując Sąd – na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. – orzekł, jak

w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji na zasadzie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada równowartości wpisu od wniosku o wymierzenie grzywny.