Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 733/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit b, h, art. 92 a ust. 1, ust. 3, ust. 7
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 145  par. 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi H.R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 lipca 2021 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz H. R. kwotę 222 (słownie: dwieście dwadzieścia dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego ( dalej jako: "GITD") z dn. 26 stycznia 2023 r. Nr [...] na podstawie której ww. organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. dalej "kpa"), art. 4 pkt 22 lit. b, h, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm. dalej "u.t.d."), art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowymi i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. UE L60 z 28.02.2014r.), art. 4 lit g), art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzania (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 zwanego dalej "rozporządzenie (WE) nr 561/2006, Ip. 5.7 oraz Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez H. R. prowadzącą działalność gospodarczą pn. Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe [...] H.R. ( dalej jako: "strona", "skarżąca") od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej DWITD) z dnia 25 listopada 2021 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 6050,00,00 zł (słownie: sześć tysięcy pięćdziesiąt złotych) - orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w kwocie 5550,00 zł ( pięć tysięcy pięćset pięćdziesiąt złotych) z tytułu naruszenia lp. 6.2.1. oraz lp. 5.7.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Powyższą decyzję wydano po przeprowadzeniu przez organy ITD postępowania w którym ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Dnia 17.09.2021 r. w miejscowości R. (droga krajowa, kierunek L.) pracownicy D. Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego we W. ( dalej jako: "DWITD") przeprowadzili kontrolę drogową samochodu ciężarowego marki V. o nr rej. [...], którym wykonywano krajowy przewóz drogowy rzeczy (elementu betonowego) z miejscowości J. G. do miejscowości B. w imieniu przedsiębiorcy H. R. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe [...] H. R. (na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy). W toku kontroli stwierdzono, że pojazdem kierował R. O., a także że w pojeździe znajdował się również kierowca D. B.. Natomiast w wyniku analizy danych cyfrowych zapisanych w pamięci tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe ustalono, że kierowca D. B. nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy w okresie od 17.09.2021 r. od godziny 06:47 do dnia 19.09.2021 r. do godziny 08:30. W urządzeniu załogowana była wyłącznie karta kierowcy R. O.. Dodatkowo, stwierdzono, że kierowca D. B. skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 29 minuty. Stwierdzono naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Przebieg kontroli został udokumentowany protokołem kontroli z dnia 17.09.2021 r. nr [...].

Z ustaleń stwierdzonych w protokole kontroli wynika, że ww. pojazd był prowadzony przez kierowcę Pana R. O.. Jednocześnie kontrolujący ustalili, że w pojeździe znajdował się również kierowca Pan D.B.. Kierowcy okazali do kontroli m.in. karty kierowcy. Na podstawie analizy danych zapisanych w pamięci karty kierowcy Da. B. nr [...] oraz danych zapisanych w pamięci tachografu cyfrowego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe ustalono, że w okresie od 17.09.2021 r. od godziny 06:47 do dnia 19.09.2021 r. do godziny 08:30 kierowca D. B. nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy. Kontrolujący stwierdzili, że obie karty kierowców powinny być załogowane w tachografie, natomiast była załogowana tylko karta R. O. (dowód: protokół kontroli, okazane dokumenty, dane cyfrowe - w aktach sprawy). Należy wskazać, że kierowca podpisał protokół kontroli, natomiast jednocześnie w rubryce dotyczącej zastrzeżeń kierowca R. O. napisał uwagę: W pojeździe znajdował się jeden kierowca czyli ja Robert O., na fotelu pasażera była osoba postronna. Ponadto, D. B. wpisał: W dniu dzisiejszym jestem osobą postronną nie wykonującą pracy.

Pismem z 17.09.2021 r. DWITD zawiadomił przedsiębiorcę Honoratę R. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe [...] H. R., ul. W.[...], [...] W. (dalej strona) o wszczęciu wobec niej z urzędu postępowania administracyjnego w oparciu o wyniki kontroli drogowej opisanej w protokole kontroli nr [...]. Ww. zawiadomienie zostało doręczone 08.10.2021 r. i pozostało bez odpowiedzi.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego DWITD w dniu 25.11.2021 r. wydał decyzję administracyjną nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 6050,00,00 zł (słownie: sześć tysięcy pięćdziesiąt złotych). Ww. decyzja został doręczona 15.12.2021 r.

Strona złożyła odwołanie od decyzji zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie i ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego. Zdaniem strony sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, brak było możliwości wypowiedzenia się w sprawie, co do zebranych materiałów i dowodów, zapoznania się z aktami sprawy. W ocenie strony kara została nałożona bezpodstawnie. Strona podniosła, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie zostało przez stronę odebrane lub "mogło zostać pominięte", dlatego strona wniosła o wstrzymanie się z dalszymi czynnościami do czasu zajęcia pisemnego stanowiska. Dalej, strona wniosła o przesłanie akt sprawy z uwagi na odległość pomiędzy siedzibą przedsiębiorstwa a WITD we W. i brak możliwości osobistego zapoznania się z aktami sprawy.

GITD, orzekając po rozpatrzeniu odwołania o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji i nałożeniu na stronę kary pieniężnej w kwocie 5550,00 zł, w uzasadnieniu decyzji przedstawił następujące stanowisko:

GITD przede wszystkim stwierdził, że podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia:

1/ Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

2/ Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny – l x 150 zł; o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin.

Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd przewiduje sankcję w postaci kary pieniężnej w kwocie 5000,00 zł.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, że w dniu 17.09.2021 r. w miejscowości R. miała miejsce kontrola drogowa samochodu ciężarowego karki V. o nr rej. [...], którym w imieniu strony wykonywano krajowy przewóz drogowy rzeczy (elementu betonowego) z miejscowości J.G.do miejscowości B.na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Kontrola została stwierdzona protokołem kontroli nr [...]. Powyższe jest bezsporne.

Pan R.O. i D. B. zostali przesłuchani podczas kontroli w charakterze świadków. R. O. zeznał: W dniu 17.09.2021 r. wykonywałem przejazd z miejscowości J. G. do B.. Prowadzić zacząłem w miejscowości J. G.. Tą noc spędziłem na stacji w miejscowości L., natomiast do J.G. dowiozła nas osoba, u której spaliśmy. V. stało w okolicy J.G.. Ostatnią pracę z szambami wykonywaliśmy ok godzinę temu w okolicach J. G.. W delegacji jestem od niedzieli. W tachografie nie ma dwóch kart ponieważ jeździ jeden kierowca, natomiast osoba która siedzi obok jest pomocnikiem. Do L. przyjechałem kontrolowanym pojazdem ciężarowym marki V.. Dzisiejszego dojazdu do V. nie zaznaczyłem, ponieważ zapomniałem. To wszystko co mam do powiedzenia w tej sprawie (dowód: protokół przesłuchania świadka - w aktach sprawy).

Ponadto, świadek D. B. zeznał: Dziś w nocy przyjechałem z W.do J. G.. Przyjechałem kontrolowanym pojazdem ciężarowym. W zasadzie przyjechałem dziś, parę minut po północy. V. zostawiłem na parkingu na stacji benzynowej przed J. G.. Przyjechałem, zostawiłem auto i pojechałem na stację. Na stację przyjechał po mnie pośrednik swoim autem osobowym. Dwóch kart w tachografie nie było, ponieważ jestem osoba postronną i dla mnie jest to już weekend. Nie wiedziałem o tym, że powinienem zaznaczyć na karcie dojazd od ciężarówki do stancji. Nie powiem w jakim charakterze jestem zatrudniony w firmie, ponieważ jestem w delegacji i umowa nie została jeszcze podpisana. W firmie jestem zatrudniony od około dwóch tygodni. To wszystko co mam do powiedzenia w tej sprawie (dowód: protokół przesłuchania świadka - w aktach sprawy).

Stosownie do art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

W związku z powyższym z powyższego wynika, że kierowca D. B. w dniu kontroli niewłaściwie obsługiwał tachograf, co w konsekwencji spowodowało nierejestrowanie na wykresówce jego aktywności.

W toku postępowania skarżąca nie złożyła żadnych wyjaśnień. W odwołaniu wskazała na uchybienia proceduralne nie odnosząc się do naruszenia. Ponadto, w uzupełnieniu odwołania wskazała na odmówienie przyjęcia mandatu przez D. B. i oddalenie wszystkie zarzutów w postępowaniu sądowym. Jednak nie przedstawiła żadnych dowodowy na poparcie swoich twierdzeń.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 5.000 (słownie: pięć tysięcy) z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego uregulowanego w lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał, że powołana lp. załącznika typizuje naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150 złotych, - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, karą pieniężną w wysokości 350 złotych, - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550 złotych.

Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z tachografu i karty kierowcy oraz protokołu kontroli, że kierowca D. B. dnia 16.09.2021 r. o godzinie 07:49 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godziny 00:15 dnia 17.09.2021 r. do godziny 06:47 dnia 17.09.2021 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 29 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W ocenie organu odwoławczego zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d..

Jednocześnie organ odwoławczy zważył, iż w niniejszej sprawie konieczna była zmiana sposobu naliczenia kary pieniężnej zgodna z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zanegował dotychczasowy sposób liczenia kar pieniężnych przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym m.in. w wyroku NSA z dnia 24.11.2021r., sygn. akt II GSK 1753/21, kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika nr 3 do u.t.d. W związku z powyższym kara pieniężna z tytułu Ip. 5.7.1 oraz 5.7.2 załącznika nr 3 do u.t.d. jest niezasadna.

Stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nakłada na stronę karę pieniężną w wysokości 550,00 (słownie: pięćset pięćdziesiąt złotych) za naruszenie polegające na skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i kilkuosobowej o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin.

Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia wyniosła 5550,00 zł (słownie: pięć tysięcy pięćset pięćdziesiąt złotych) z tytułu naruszenia Ip. 6.2.1 oraz Ip. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie argumentów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego zważył, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Należy przede wszystkim wskazać, że skarżąca podniosła, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, a także że brak było możliwości wypowiedzenia się w sprawie, co do zebranych materiałów i dowodów, zapoznania się z aktami sprawy (zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie zostało przez stronę odebrane lub "mogło zostać pominięte"). Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że w ocenie organu odwoławczego powyższy zarzut nie jest zasadny. Należy podkreślić, że pismem z 17.09.2021 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej z urzędu postępowania administracyjnego w oparciu o wyniki kontroli drogowej opisanej w protokole kontroli nr [...]. Ww. zawiadomienie zostało doręczone 08.10.2021 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Poza tym, należy zaznaczyć, że strona nie musi brać udziału w postępowaniu, gdyż jest to jej uprawnienie, a organ ma obowiązek dać taką możliwość. Z całą pewnością organ I instancji dał stronie możliwość udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, co wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego.

GITD wskazał, że w piśmie z 26.04.2022 r. strona wniosła o uchylenie decyzji GITD w związku z tym, że podczas kontroli kierowca D. B. odmówił przyjęcia madatu, a także że na drodze sądowej zostały oddalone wszystkie zarzuty stawiane w postępowaniu, które zostało wszczęte na podstawie protokołu kontroli. Natomiast nie przedstawiła żadnych dowodów na podnoszone okoliczności, a dokument obejmujący wskazane oświadczenie ma charakter dokumentu prywatnego w związku z czym stanowi wyłącznie dowód, że osoba która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.) Nie dowodzi natomiast prawdziwości tych twierdzeń. Strona kwestionuje zasadność nałożonej kary, jednak nie przedstawia udowodnionych argumentów podważających jej odpowiedzialność z tytułu łp. 6.2.1 oraz Ip. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 kpa oraz art. 77 kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, natomiast jedynie nieprawidłowo określił wysokość kary pieniężnej wynikającej z Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Jednocześnie organ odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Podkreślić bowiem należy, iż strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Gdyby przewóz był zorganizowany w sposób prawidłowy, a jednocześnie przedsiębiorca kontrolował pracę zatrudnionych przez niego kierowców pod względem przestrzegania norm czasu pracy, kierowca D. B. nie naruszyłby norm czasu pracy.

Pismem z dn. 8 września 2023 r. H. R. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe [...] H. R., wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1/ art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz niepodjęcie przez Organ wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez co WITD naruszył obowiązek stania na straży

praworządności,

2/ art. 8 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która to ocena była konsekwencją poczynienia ustaleń w oparciu o materiał, który nie został rozpatrzony w sposób wyczerpujący i kompletny, przez co naruszona została zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również zasada nieodstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym,

3/ art.77§1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, co skutkuje brakiem możliwości jednoznacznego wskazania, że dana okoliczność została udowodniona.

4/ art. 92b ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym poprzez jego

niezastosowanie

Jednocześnie wniosła o:

• przeprowadzenie dowodu z akt sprawy [...] toczącej się przed Sądem Rejonowym w R. II Wydział Karny na okoliczność ustalenia przez ten Sąd braku winy Pana D.B., co może prowadzić do wniosku, iż wina nie zachodzi również po stronie Skarżącego.

W uzasadnieniu wskazała, że ocenie Skarżącego już na etapie opisanego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego mamy do czynienia z poważnym uchybieniem. Niezrozumiałe dla Skarżącego jest w jaki sposób inspektorzy dokonując kontroli w dniu 17.09.2021 r. byli w stanie stwierdzić, iż tachograf nie pracował od dnia 17.09.2021 do dnia 19.09.2021 r. a zatem do dnia, który w momencie kontroli jeszcze nie nastąpił.

Dla pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego fundamentalne znaczenia ma również sprawa, która toczyła się przed Sądem rejonowym w R.sygn.. akt [...].

Skarżąca w dn. 16.10.2023 r. jako załącznik do swojego pisma przedłożyła kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w R. z dn. 21 kwietnia 2022 r. sygn..akt [...] w sprawie przeciwko D. B. obwinionemu o czyn z art. 92 ust.1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, orzekającego o uniewinnieniu obwinionego od zarzuconego mu czynu.

Natomiast GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W ocenie Sądu rozpoznawana sprawa nie została wyjaśniona wszechstronnie, a ustalony stan faktyczny budzi wątpliwości. Organ dokonał bowiem ustaleń i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów prawa.

W związku z powyższym wskazać należy, że w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej są zobligowane do rozstrzygania sprawy z poszanowaniem naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), jak i zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). W myśl zasady praworządności organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ odpowiedzialny jest za wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności. W myśl zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. organ powinien podjąć niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a ustalając istotne dla sprawy okoliczności, powinien brać pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uzasadniając powody dla których dał wiarę poszczególnym dowodom, a innym odmówił. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno zaś być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.).

Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga na ww. decyzję GITD na podstawie której nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie 5550,00 zł z tytułu naruszeń ustawy o transporcie drogowym polegających na tym, że zatrudnieni przez nią jako przedsiębiorcę prowadząca działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, kierowcy dopuścili się naruszeń przy wykonywaniu przewozu drogowego polegających na:

1/Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi,

2/ Skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ dokonał ustaleń i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania, wobec niewyjaśnienia zasadniczych okoliczności koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy obejmujących ustalenie czy kierowca D. B. w dniu kontroli drogowej przewozu w dn. 17.09.2021 r. nie wykonywał zadania przewozowego, odbierał okres wypoczynku, a pojeździe w czasie kontroli znajdował się w charakterze pasażera. Wyczerpujące zebranie, rozpatrzenie i ocena materiału dowodowego odnoszącego się do powyższych kwestii mogło bowiem doprowadzić do wyłączenia możliwości nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w tej sprawie.

Organy inspekcji drogowej przyjęły, że w sprawie zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z tachografu i karty kierowcy oraz protokołu kontroli, że kierowca D.B. dnia 16.09.2021 r. o godzinie 07:49 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godziny 00:15 dnia 17.09.2021 r. do godziny 06:47 dnia 17.09.2021 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 29 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W ocenie organu odwoławczego zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550,00 z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.3 załącznika nr 3 do utd.

Jednocześnie na podstawie ustaleń powyższej kontroli organy stwierdziły także, że kierowca D. B. w dniu kontroli niewłaściwie obsługiwał tachograf, co w konsekwencji spowodowało nierejestrowanie na wykresówce jego aktywności i z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 5.000 (słownie: pięć tysięcy) z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd została nałożona zasadnie.

Natomiast zarzuty i twierdzenia Skarżącej zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zostały ocenione jako niezasadne, stwierdzając, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń odnoszących się do faktu odmówienia przyjęcia mandatu przez D. B. i oddalenie wszystkich zarzutów w postępowaniu sądowym.

W ocenie Sądu powyższe twierdzenia organu na obecnym etapie postępowania są przedwczesne. Powyższe Sąd w rozpoznawanej sprawie przyjął w związku z przedłożeniem przez Skarżącą odpisu wyroku Sadu Rejonowego w R. z dn. 21 kwietnia 2022 r. sygn..akt [...]na podstawie którego wynika, że D. B. obwiniony o to, że wykonując w charakterze drugiego kierowcy krajowy przewóz rzeczy pojazdem marki V. o nr rej. [...] z miejscowości J. G. do miejscowości B. na rzecz przedsiębiorstwa [...] H. R., naruszył obowiązki i warunki wykonywania przewozu drogowego określone w ustawie z dn. 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez fakt, iż w okresie od godz. 06.47 dn. 17.09.2021 r. do godz. 08.30 dn. 17.09.2021 r. nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy, tj. o czyn z art. 92 ust.1 i 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 7.1 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie drogowym ( lp. 7.1 zał. 1 UTD nierejestrowanie za pomocą tachografu na wykreskówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi) – obwiniony D. B. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego czynu.

Organy ITD nie dokonały oceny ww. dowodu i jego znaczenia w sprawie dla odpowiedzialności Skarżącej jako przedsiębiorcy transportowego. Opis czynu pod względem przedmiotowym jest tożsamy jak w kontrolowanej decyzji wydanej w stosunku do Skarżącej, z tym, że kierowca odpowiada karnie za wykroczenie, a przedsiębiorca administracyjnie za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Organy ITD w tej sytuacji, dla właściwego zakwalifikowania przesłanek odpowiedzialności Skarżącej, stosownie do art. 11 p.p.s.a. ( moc prawna wyroku w sprawie karnej dla rozstrzygnięć w postępowaniu sądowoadministracyjnym) będą zobowiązane do uzyskania stosownych akt sądowych, dokonania na ich podstawie stosownych ustaleń dowodowych w kontekście odpowiedzialności przewoźnika wynikającej z art. 92b i art. 92c u.t.d.

Jednocześnie należy przyznać rację Skarżącej, że jest logicznie niezrozumiałe w jaki sposób inspektorzy ITD. dokonując kontroli w dn. 17.09.2021 r. byli w stanie stwierdzić, iż tachograf pojazdu nie pracował i nie odnotowywał aktywności kierowców od dn. 17.09. 2021 r. do dn. 19.09.2021 r. a zatem do dnia, który w momencie kontroli jeszcze nie nastąpił.

W ocenie Sądu, w sprawie zachodziła również konieczność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Strony.

Reasumując wobec powzięcia przez Sąd wątpliwości, co do zasadniczych kwestii tj. czy kierowca D. B. w dniu kontroli tj. 17.09. 2021 r. wykonywał przewóz drogowy, należało stwierdzić, że organ powinien na nowo zmierzyć się z tym problemem w ponownie prowadzonym postępowaniu. Z tego powodu zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i uzupełni materiał dowodowy we wskazanym zakresie, a następnie dokona jego ponownej oceny wydając decyzję administracyjną adekwatną do poczynionych ustaleń i spełniającą wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Dopiero bowiem jednoznaczne ustalenie, czy kierowca D. B. w dacie kontroli wykonywał przewóz drogowy i w związku z tym czy można zarzucić Skarżącej jako przewoźnikowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, stworzy warunki do rozstrzygnięcia sprawy - czego w tej sprawie zabrakło.

Biorąc powyższe pod uwagę, za przedwczesne należało uznać odniesienie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skargi.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 2. wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę 222 ( dwieście dwadzieścia dwa złote) zł obejmującą uiszczony wpis od skargi w powyższej kwocie.