Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1908/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 października 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Po 577/16 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 czerwca 2016 r. nr ... w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Po 577/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. J. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej SKO) z 6 czerwca 2016r. nr ... w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że przedmiotem kontroli była decyzja Kolegium z 6 czerwca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 15 marca 2016 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie fundamentu wraz z montażem szafki sterowniczej przepompowni ścieków, na terenie działki nr ... (obręb ...) w K. przy ul. B. Sąd uznał, że tego rodzaju przedsięwzięcie spełnia warunek uznania go za cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (wówczas- Dz.U. z 2016 r., poz. 2147, ze zm. – dalej: ugn), bowiem dotyczy publicznego urządzenia służącego do odprowadzania i przesyłania ścieków. Zgodnie bowiem z treścią art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1..., ze zm. – dalej: upzp). inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, natomiast w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (dalej również w uproszczeniu: decyzja lokalizacyjna. W myśl art. 2 pkt 5 upzp pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym, bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn W katalogu celów publicznych wymienionych w tym ostatnim przepisie zamieszczono m.in. budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2), jak i budowę oraz utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania (pkt 3). Zdaniem Sądu, nie budzi zatem żadnej wątpliwości, że budowa czy przebudowa fragmentu (jakiegoś elementu) sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej, o ile chociażby pośrednio ma znaczenie dla społeczności lokalnej (gminy lub jej części – danej miejscowości, dzielnicy miasta, osiedla, ulicy czy nawet jeszcze mniejszego fragmentu), służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. – i to niezależnie od osoby inwestora. Co więcej, nawet jeżeli tego rodzaju zadanie stanowi inwestycję służącą węższej grupie mieszkańców lub nawet tylko jednemu (por. wyrok NSA z 29 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1280/13, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.gov.pl) – nie zmienia to zasadniczo kwalifikacji tego rodzaju zadania, bowiem gminną sieć wodno-kanalizacyjną można ujmować w kategoriach zespołu naczyń połączonych.

Zdaniem Sądu, ocena "przesunięcia" elementu przepompowni "kilka metrów w bok", jak i powody takiego działania dotyczą kwestii celowości podjęcia danej inwestycji w konkretnym kształcie, podczas gdy rozstrzygnięcie sprawy determinowane jest faktem, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 3 ugn,

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wskazano nadto, że "Zaskarżonej decyzji zarzucam:

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust 5 upzp w zw. z art. 6 ugn poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że budowa fundamentu wraz montażem szafki sterowniczej przepompowni ścieków z kominkami wentylacyjnymi i przyłączem energetycznym w K. na ul. B. oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr ... stanowi inwestycję celu publicznego, a co za tym idzie zasadne było wydanie decyzji ustalającej inwestycję celu publicznego poprzez jej budowę,

- naruszenie prawa procesowego tj. 77 par. 1 Kpa w zw. z art. 80 Kpa poprzez błędną ocenę, iż zamierzone działania inwestycyjne będą miały znaczenie publiczne (lokalne), w sytuacji kiedy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż mają one na celu jedynie realizację interesu prywatnego właściciela działki inicjującego postępowanie administracyjne."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jednocześnie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Rozpoznając sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 Ppsa). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tylko prawidłowo skonstruowany zarzut pozwala na przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Sąd kasacyjny nie powinien przy tym domyślać się intencji stron skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich doprecyzować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04 oraz z 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04.).

W tym kontekście pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej wymyka się w zasadzie kontroli instancyjnej, nie wskazano bowiem, który pkt art. 6 ugn został naruszony, a więc która sytuacja realizacji celu publicznego jest kwestionowana w skardze kasacyjnej. Na marginesie tylko należy wskazać, że ww. inwestycja w sposób oczywisty mieści się w celu publicznym określonym w art. 6 pkt 3 ugn, ponieważ budowa fundamentu wraz z montażem szafki sterowniczej przepompowni ścieków stanowi budowę i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do odprowadzania ścieków. Jest to cześć urządzenia kanalizacyjnego jakim w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2018 poz. 1152) sa przepompownie ścieków.

Niezasadny jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, również zarzut naruszenia art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 80 Kpa. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego. W skardze kasacyjnej nie skonkretyzowano jednak o jakie dowody chodzi, zarzut ten uznać zatem należało za gołosłowny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.

Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym

-----------------------

4