Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 146/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: Art. 146
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

25 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi E. B. na akt Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 25 listopada 2022 r., nr ML-02.7140.471.2021.MM w przedmiocie odstąpienia od realizacji wniosku w sprawie mieszkaniowej I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz skarżącego kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 21 marca 2021 r. r. E. B. (dalej: skarżący) zwrócił się do Urzędu Miasta Krakowa – Wydział Mieszkalnictwa - o udzielenie pomocy mieszkaniowej z tytułu niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych oraz osiągania niskich dochodów.

Po uzupełnieniu braków formalnych wniosku, organ pozytywnie rozpatrzył wniosek skarżącego i zakwalifikował go na ostateczną listę mieszkaniową na rok 2021 na pozycji nr [...], ustalona zarządzeniem Nr 3223/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 listopada 2021 r. Organ ustalił, że skarżący spełnia kryteria do zawarcia umowy lokalu socjalnego, ponieważ zamieszkuje w lokalu, który zgodnie z jego podstawową funkcją nie może służyć do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych.

Pismem z dnia 21 października 2022 r. skarżący został wezwany do udokumentowania swojej aktualnej sytuacji socjalno-mieszkaniowej z uwagi na wygospodarowanie w ramach realizacji listy mieszkaniowej na rok 2021 lokalu mieszkalnego.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył m.in. kopię umowy najmu zawartej w dniu 11 lipca 2022 r. dotyczącą lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...].

W związku z powyższym Prezydent Miasta Krakowa w dniu 25 listopada 2022 r. odstąpił od realizacji wniosku w sprawie mieszkaniowej.

Organ wyjaśnił, że posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu wyklucza skarżącego z kręgu osób mogących się ubiegać o przyznanie gminnego lokalu mieszkalnego. W przypadku zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie orz braku następczego spełnienia kryteriów stanowiących podstawę umieszczenia na ostatecznej liście mieszkaniowej odstępuje się od realizacji ostatecznej listy mieszkaniowej.

W związku z powyższym, na podstawie Zarządzenia nr 3722/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14grudnia 2022 roku zmieniającego Zarządzenie nr 3223/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 listopada 2021 roku w sprawie ustalenia i podania do publicznej wiadomości ostatecznej listy mieszkaniowej na rok 2022, Pan E. B. został skreślony z ostatecznej listy mieszkaniowej na 2021 rok.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 25 listopada 2022 r. złożył skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika. Zaskarżonemu aktowi zarzucił naruszenie:

- § 12 uchwały nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń poprzez uznanie, że umowa najmu pokoju zawarta przez skarżącego na czas oznaczony spełnia przesłanki posiadania tytułu prawnego do lokalu podczas gdy, skarżący wynajął jedynie pokój w celu tymczasowego zabezpieczenia swoich podstawowych potrzeb życiowych w oczekiwaniu na rozpatrzenie wniosku o rozpoznanie prawa do lokalu socjalnego i uniknięcia konieczności nocowania bez dachu nad głową w miejscach publicznych jako osoba bezdomna,

- § 2 pkt 5 uchwały nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń w związku z art. 23 ust. 2 ustawy z 2001 r o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie podczas gdy zgodnie z § 2 pkt 5 uchwały lokalem jest lokal w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy, z kolei zaś zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy z 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego odczytywanego łącznie z art. 2 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, nie wynika kategoryczny wniosek, że tytułem prawnym do lokalu wyłączającym możliwość zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego jest tytuł prawny do jakiegokolwiek lokalu, skoro lokal w rozumieniu ustawy to "lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych".

Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonego aktu, uznanie obowiązku Prezydenta Miasta Krakowa zawarcia ze skarżącym umowy najmu lokalu socjalnego oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Nadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z załączonego zaświadczenia z dnia 21 grudnia 2022 r. wydanego przez Dzieło Pomocy św. Ojca Pio o sytuacji życiowej skarżącego stwierdzającego stan bezdomności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi jest pismo organu z dnia 25 listopada 2022 r., w którym organ odstąpił od realizacji wniosku skarżącego w sprawie mieszkaniowej.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że pismo to stanowi akt z zakresu wykonywania zadania publicznego. Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08 działalność gminy w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ma także wymiar publicznoprawny, a w konsekwencji akt odmawiający zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu gminnego jest aktem z zakresu administracji publicznej i kończy etap postępowania obowiązującego przy udzieleniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Takie działanie nie stanowi oferty zawarcia umowy ani też negocjacji i nie ma charakteru cywilnoprawnego, ale administracyjnoprawny. Dopiero po skierowaniu do zawarcia umowy następuje drugi etap, który ze względu na kończącą go umowę najmu ma charakter cywilnoprawny. Ponadto w uzasadnieniu uchwały wydanej w składzie 7 sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r., I OPS 14/13 Naczelny Sąd Administracyjny porównywał zakresy obowiązywania art. 3 § 2 ust. 4 i art. 3 § 2 ust. 6 p.p.s.a., uznając że akty te, prócz formy podjęcia, odróżnia to, czy dany akt wykazuje cechy aktu indywidualnego, czy generalnego, a także czy dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, wreszcie czy ma charakter wykonawczy, czy też kreuje nową sytuację prawną adresatów. Jeżeli, tak jak w niniejszej sprawie, stanowisko organu administracji publicznej, dotyczy odmowy realizacji zadania publicznego i rozstrzyga o uprawnieniu wynikającym z przepisów powszechnie obowiązujących, odnosząc się do konkretnej sytuacji określonego podmiotu, należy je zaliczyć do kategorii aktów opisanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1710/16, czy wyrok NSA z 23 listopada 2016 r. I OSK 1873/15). W konsekwencji przedmiotowy akt odmawiający przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy jest aktem z zakresu administracji publicznej.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy uchwały nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2019 r., poz. 9006, dalej: "uchwała").

Zgodnie z § 1 ust. 1 powołanej uchwały ma ona zastosowanie do wynajmu lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Z kolei § 4 uchwały stanowi, iż, zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej następuje przy zastosowaniu zasad racjonalnego gospodarowania zasobem (ust. 1). Kwalifikowanie i realizacja wniosków o pomoc mieszkaniową odbywa się wyłącznie na podstawie jednego tytułu przewidzianego przepisami niniejszej uchwały (ust. 2). W przypadku zbiegu tytułów uprawniających do starania się o pomoc mieszkaniową Gminy, gdy jeden z tych tytułów stanowi prawomocne orzeczenie sądowe, z którego wynika obowiązek zapewnienia przez Gminę lokalu, sprawa będzie rozpatrywana wyłącznie na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego (ust. 3).

W § 2 uchwały został zdefiniowane pojęcia w niej zastosowane. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na pkt 18 oraz 19 § 2 uchwały. Pkt 18 stanowi, iż niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe oznaczają brak tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Natomiast pkt 19 przewiduje, że posiadanie centrum życiowego w Gminie oznacza posiadanie miejsca zamieszkania na terenie gminy w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego;

Zgodnie z § 12 uchwały osoby wnioskujące o pomoc mieszkaniową są uprawnione do ubiegania się o najem lokalu w przypadku braku tytułu prawnego do lokalu oraz udokumentowania faktu osiągania niskich dochodów w rozumieniu niniejszej uchwały. Z przepisu tego wynika więc, że przy załatwianiu wniosku o najem lokalu i sporządzaniu list mieszkaniowych brane są pod uwagę dwa kryteria:

- dochodowe – wnioskodawca musi się spełnić przesłankę osiągania "niskich dochodów" oraz

- braku tytułu prawnego do lokalu.

Należy przy tym zauważyć, że niski dochód został zdefiniowany w § 3 ust. 1 uchwały, który stanowi m.in., że za niski dochód - uważa się dla osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu lokalu - średni miesięczny dochód w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego, który nie przekracza 180% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, 155% najniższej emerytury w gospodarstwie dwuosobowym i 130% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym;

Z kolei § 13 uchwały dodaje trzecie kryterium, któremu musza sprostać wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem osoby wnioskujące o pomoc mieszkaniową powinny udokumentować również fakt posiadania centrum życiowego w Gminie. W przypadku pozytywnej weryfikacji, posiadanie centrum życiowego w Gminie należy udokumentować także w późniejszym okresie, do czasu wydania skierowania. Brak posiadania centrum życiowego w Gminie lub jego utrata skutkuje odrzuceniem wniosku.

W załączniku nr 2 do uchwały został unormowany tryb załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu. Z jego § 1 ust. 15 wynika, że ocena warunków socjalno - mieszkaniowych wymaga zbadania sytuacji wszystkich osób objętych wnioskiem oraz ich współmałżonków. Warunki socjalno - mieszkaniowe wnioskodawcy oraz osób objętych wnioskiem oceniane są na podstawie informacji posiadanych przez Urząd Miasta Krakowa, dostarczonej dokumentacji i ustaleń dokonanych podczas wizji lokalowej przeprowadzonej w miejscu zameldowania, zamieszkiwania lub pobytu wnioskodawcy.

Z § 3 ust. 6 tegoż załącznika wynika, że odstąpienie od realizacji ostatecznej listy mieszkaniowej następuje w szczególności w przypadku:

1) zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie;

2) następczego braku spełniania kryteriów stanowiących podstawę umieszczenia na ostatecznej liście mieszkaniowej;

Odstąpienie od realizacji ostatecznej listy mieszkaniowej następuje poprzez skreślenie z listy w drodze stosownej zmiany zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa.

W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przydział lokalu został zakwalifikował do realizacji i znalazł się on na pozycji [...] ostatecznej listy mieszkaniowej ustalonej zarządzeniem Nr 3223/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 listopada 2021 r. Należy przy tym zauważyć, że skarżący jest osobą bezdomną od 2015r. Początkowo mieszkał w altanie na działce, która uległa spaleniu, a następnie w samochodzie. Skarżący pracuje i osiąga dochody zakwalifikowane jako "niskie dochody". Pismem z dnia 21 października 2022 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o następujące dokumenty:

- deklarację o wysokości dochodów uzyskanych w okresie pełnych trzech miesięcy,

- dokumenty potwierdzające wysokość uzyskanych dochodów

- oświadczenie o stanie majątkowym

- dokumenty potwierdzające aktualne miejsce zamieszkania na terenie Gminy Miejskiej Kraków.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył m.in. kopię umowy najmu zawartej w dniu 11 lipca 2022 r. dotyczącą lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...], która miała potwierdzać jego aktualne miejsce zamieszkania na terenie Gminy Miejskiej Kraków. Wskazana umowa najmu została zawarta na czas określony od 11 lipca 2022r. do 10 stycznia 2023r. i dotyczyła lokalu o powierzchni 18m2 składającego się z pokoju, kuchni i łazienki.

W związku z tym organ odstąpił do realizacji jego wniosku, gdyż przyjął, że skarżący ma tytuł prawny do lokalu a więc zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W odpowiedzi skarżący wskazał, że przedmiotowa umowa najmu dotyczyła pokoju, co więcej przyczyną jej zawarcia był fakt, że skarżący fizycznie i psychicznie nie dawał już rady mieszkać w samochodzie na parkingu. Chciał mieć zapewnioną możliwość normalnego odpoczynku po pracy w normalnym łóżku.

Trafnie organ zauważył, że brak jest definicji zwrotu "posiadanie tytułu prawnego do lokalu". W orzecznictwie tut. Sądu przyjmuje się, że posiadanie tytułu prawnego do lokalu należy rozumieć jako posiadanie takiego tytułu, który umożliwiłby zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, co wiąże się z przysługiwaniem do lokalu tytułu prawnego dającego gwarancję pewnej stałości i stabilności (określenia czasu zamieszkiwania), umożliwiających zbudowanie w tym lokalu centrum życiowego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1111/20, Wyrok WSA w Krakowie z 7.02.2022 r., III SA/Kr 1069/21, LEX nr 3314506). W ocenie Sądu nie sposób za taką sytuację uznać zajmowanie przez skarżącego lokalu na podstawie umowy najmu na czas określony. Trudno bowiem w takiej sytuacji przyjąć, że skarżący miał gwarancję stałości i stabilności, zwłaszcza że przedmiotowa umowa została skarżącemu wypowiedziana w grudniu 2022r. przed terminem jej wygaśnięcia.

Należy też wskazać na okoliczności faktyczne wynikające ze zgromadzonej dokumentacji w aktach administracyjnych. Przede wszystkim zgodnie z wezwaniem z dnia 21 października 2022r. skarżący miał wykazać, że zamieszkuje na terenie Gminy Miejskiej Kraków. Wykazał to poprzez przesłanie umowy najmu na czas określony. Nie jest wiadome w jaki sposób skarżący miałby wykazać – udowodnić – że zamieszkuje na terenie Gminy Miejskiej Kraków, gdyby wciąż mieszkał w samochodzie na parkingu. Co więcej z czasowości zawartej umowy najmu jasno wynika, że miała ona na celu umożliwienie skarżącemu przeczekanie w godnych warunkach do czasu otrzymania od Gminy Miejskiej Kraków lokalu socjalnego. Należy bowiem zauważyć, że o kwalifikacja do przyznania lokalu socjalnego (umieszczenia na liście mieszkaniowej), skarżący dowiedział się na podstawie pisma z 15 listopada 2021r., a dopiero z pisma z 21 października 2022r. wynika, że został mu wytypowany odpowiedni lokal. Trudno nie dać wiary skarżącemu, który był bezdomny od 2015r., że był już zmęczony życiem w samochodzie i chciał w oczekiwaniu na przydział lokalu mieszkać w normalnych warunkach. Nikt go również nie poinformował, że czasowe wynajęcie jakiegokolwiek lokalu może doprowadzić do odstąpienia od realizacji jego wniosku mieszkaniowego. Skarżący zaś działał w zaufaniu do organu administracyjnego, który powinien był go powiadomić o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ ma bowiem obowiązek czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 8 k.p.a.). Gdyby organ poinformował skarżącego w piśmie z dnia 15 listopada 2021r., że wynajęcie lokalu będzie wiązało się z posiadaniem przez niego tytułu prawnego do niego, a w konsekwencji z odstąpieniem przez organ od przydzielenia mu lokalu socjalnego, ten z pewności cierpliwie czekałby na odpowiedni przydział. Należy również zwrócić uwagę na fakt, że koszty wynajmu, zgodnie z zawartą umowa wynosiły 1000 zł., a dochód skarżącego w tym czasie wyniósł niewiele ponad 2000 zł. Jest oczywiste, że na dłuższa metę skarżący nie był w stanie poradzić sobie finansowo z utrzymaniem wynajmowanego lokalu. Z kolei przesądzające w ocenie Sądu co do kwestii nie spełnienia przez skarżącego przesłanki posiadania tytułu prawnego do lokalu jest fakt, że był to najem na krótki okres co nie zapewniało skarżącemu właściwej stabilizacji, gdyż lokal był przeznaczony jedynie do krótkotrwałego pobytu. Z kolei z definicji lokalu w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 725) wynika, że jest to lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki. Nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Stąd w orzecznictwie pojawił się trafny, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie pogląd, iż użycie w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego zwrotu "w szczególności" wskazuje na jedynie przykładowy charakter wyliczenia. Wszystkie pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, nawet te, które w ustawie nie zostały wprost wymienione, nie stanowią lokali mieszkalnych w rozumieniu ustawy (Postanowienie NSA z 18.11.2010 r., I OW 142/10, LEX nr 741738). Tak więc z uwagi na przykładowe jedynie wyszczególnienie, co nie należy zaliczać do pojęcia lokalu zgodnie z powołana ustawą, należy również przyjąć, że nie jest lokalem pomieszczenie wynajęte celem krótkotrwałego użycia.

Skarżący w swojej odpowiedzi oraz skardze podnosił, że w rzeczywistości najem odnosił się do pokoju, a nie do lokalu. Jak już było wyżej zaznaczone lokal w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie ma służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Trafnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócono uwagę, iż z tego sformułowania nie wynika kategoryczny wniosek, że "tytułem prawnym do lokalu" wyłączającym możliwość zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego jest tytuł prawny do jakiegokolwiek lokalu, skoro lokal w rozumieniu ustawy to "lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych". Treść powyższych przepisów ustawy nie uzasadnia stanowiska, że samo stwierdzenie tytułu prawnego do jakiegokolwiek lokalu bez weryfikacji charakteru tego lokalu jako "służącego do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych" wyklucza automatycznie możliwość zawarcia umowy lokalu socjalnego (Wyrok NSA z 20.01.2017 r., I OSK 2150/16, LEX nr 2197157). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie lokal ma składać się nie tylko z pokoju, ale również kuchni i łazienki, które mają być jego samodzielną częścią. Lokalem nie może być zaś wynajmowany pokój. W niniejszej sprawie wprawdzie z umowy najmu wynika, że dotyczy ona pokoju, kuchni i łazienki, tym niemniej w swoim piśmie z 7 grudnia 2022r. skarżący wyjaśniał, że umowa ta faktycznie dotyczy tylko pokoju. Z uwagi na istniejące rozbieżności co do stanu faktycznego, zdaniem Sądu, organ winien był sprawdzić, na podstawie § 1 pkt 15 załącznika 2 do uchwały, czy na dzień realizacji listy mieszkaniowej skarżący posiadał tytuł prawny do lokalu mieszkalnego. Wprawdzie przepis ten znajduje się w części dotyczącej sporządzenia listy mieszkaniowej, a nie jej realizacji, tym niemniej skoro wymaga się od wnioskodawcy ponownego udokumentowania spełniania określonych przesłanek zawartych w § 12 i 13 uchwały to również identyczne metody weryfikacji przekazanych danych przez wnioskodawców powinien stosować organ, jak w sytuacji weryfikacji składanych wniosków, w sytuacji, gdy zaistnieją wątpliwości co do stanu faktycznego, tak jak w niniejszej sprawie.

Brak wyjaśnienia powyższej kwestii stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z naruszeniem przepisów dotyczących trybu rozpatrywania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu, tj. § 3 zał. nr 2 w zw. z § 2 pkt 18 uchwały oraz § 12 uchwały. Błędna wykładnia przepisu § 2 pkt 18 i § 12 uchwały świadczy z kolei o naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy.

Ponadto po raz kolejny Sąd stwierdza, podobnie jak np. w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1111/20, czy w sprawie o sygn. III SA/Kr 1069/21, LEX nr 3314506., że organ odmawiając udzielenia pomocy mieszkaniowej nie pouczył skarżącego o środkach zaskarżenia wydanego aktu, czym naruszył wynikającą z art. 9 k.p.a. zasadę informowania, zgodnie z którą organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Wobec naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą ich wykładnię, jak również przepisów prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.