Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 35/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marcin Maszczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2024 r. sprawy z wniosku A. S. o wymierzenie Wójtowi Gminy J. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Wójtowi Gminy J. grzywnę w wysokości 1 500 (tysiąc tysiące pięćset) zł za nieprzekazanie w terminie skargi A. S. z dnia 24 października 2023 r. na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie niewydania w określonym normami prawnymi terminie decyzji, o której mowa w art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wraz z załącznikami; 2. zasądzić od Wójta Gminy J. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 grudnia 2023 r. A. S. (dalej: "wnioskodawca") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem

o wymierzenie Wójtowi Gminy J. (dalej: "organ") grzywny w wysokości

3 000 zł za nieprzekazanie w terminie jego skargi z dnia 24 października 2023 r. na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie niewydania w określonym normami prawnymi terminie decyzji, o której mowa w art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

Pismem z dnia 15 stycznia 2024 r., po uzupełnieniu przez skarżącego brakującego wpisu sądowego, Sąd przekazał odpis wniosku organowi.

Pismem z dnia 17 stycznia 2024 r. skarżący uzupełnił swój wniosek z dnia

14 grudnia 2023 r., wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania, a także zwrócił uwagę na nieprawidłowości organu w przekazaniu skargi z dnia 24 października 2023 r., które Sąd ustalił w sprawie o sygn. akt: VII SAB/Wa 202/23.

Organ pismem z dnia 23 stycznia 2024 r. wniósł o oddalenie złożonego wniosku, wskazując, iż skarga wraz z aktami sprawy została już przekazana Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę przy pismach z dnia 31 października 2023 r.

oraz z dnia 10 listopada 2024 r., a tym samym wniosek o wymierzenie grzywny jest bezzasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634,

z późn.zm.; dalej: "p.p.s.a."), organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę,

w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś

z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Zdaniem Sądu, z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że wyłącznymi przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest: 1) wniosek o wymierzenie grzywny oraz 2) stwierdzenie nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na powody niewykonania tego obowiązku, które mogą mieć ewentualnie wpływ na wysokość wymierzonej grzywny.

W realiach niniejszej sprawy, wbrew stanowisku organu, przedmiotowa skarga nie została przekazana wraz z odpowiedzią na skargę z dnia 31 października

2023 r.

Na podstawie bowiem analizy akt: VII SAB/Wa 202/23, a w szczególności wyjaśnień skarżącego z dnia 22 grudnia 2023 r. oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 5 stycznia 2023 r., Sąd ustalił, że w dniach 23-24 października 2023 r. skarżący wniósł cztery skargi na bezczynność organu, m.in. w sprawie objętej niniejszym postępowaniem. Organ natomiast prawidłowo przekazał jedynie jedną

z nich i tylko w stosunku do niej prawidłowo udzielił odpowiedzi na skargę.

W zakresie natomiast pozostałych trzech (w tym objętej niniejszym postępowaniem) skargę tą wraz z odpowiedzią na skargę przekazał w sposób nieprawidłowy,

co z kolei doprowadziło do omyłkowego połączenia czterech skarg w jedną

i zarejestrowania ich pod sygn. akt: VII SAB/Wa 202/23. To zaś uniemożliwiło zarejestrowanie tych skarg i nadanie im dalszego biegu. W związku z tym Sąd pozostałe trzy skargi przekazał organowi celem udzielenia na nie odpowiedzi

i przekazania ich do Sądu w prawidłowej formie wraz z kompletnymi aktami administracyjnymi.

Dokonując analizy akt: VII SAB 22/24 Sąd ustalił natomiast, że odpowiedź na skargę z dnia 24 października 2023 r. (objętej niniejszym postępowaniem)

w sposób prawidłowy przekazana została dopiero przy piśmie organu z dnia

20 lutego 2024 r. (data wpływu do Sądu: w dniu 21 lutego 2024 r.) i to dopiero na wezwanie Sądu.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, powyższe okoliczności (przekazanie skargi po blisko 3 miesiącach od upływu ustawowego terminu oraz niestaranność organu w przekazaniu tej skargi), okazały się najistotniejsze

w ustalaniu wysokości grzywny. Sąd wziął natomiast pod uwagę, że nieprawidłowość w przekazaniu skargi była niezamierzona i wynikała jedynie z niedopatrzenia organu,

co miało wpływ na wysokość wymierzonej grzywny – w wysokości niższej niż domagał się tego skarżący.

Wymierzona grzywna ma charakter dyscyplinujący i prewencyjny i ma na celu zapobiegnięcie w przyszłości zaniechania w przekazaniu skargi do sądu administracyjnego w terminie. Natomiast jej wysokość jest odpowiednia do okoliczności w jakich doszło do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku

i odzwierciedla naruszenie prawa, którego dopuścił się organ.

Wskazać należy, że ustawodawca w art. 154 § 6 p.p.s.a. pozostawił sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny swobodny zakres ustalenia jej wysokości, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Sąd uwzględnił więc, że zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2024 r. (M.P. poz. 137), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2023 r.

wyniosło 6 246,13 zł. Maksymalna wysokość grzywny mogła zatem wynosić dziesięciokrotność tej kwoty, tj. 62 461,30 zł. W ocenie Sądu, dla uniknięcia podobnych uchybień w przyszłości, wystarczające będzie wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1 500 zł, tj. w wysokości nieprzekraczającej 5% maksymalnej kwoty grzywny.

Reasumując Sąd – na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. – orzekł, jak

w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji na zasadzie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada równowartości wpisu od wniosku o wymierzenie grzywny.