Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 536/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-09-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 14 września 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2014 roku p o s t a n a w i a: 1) przyznać skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi, 2) w pozostałym zakresie odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy.


UZASADNIENIE

A.W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2014 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 10 sierpnia 2018 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1.500 zł.

W odpowiedzi skarżąca złożyła na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Z uzasadnienia wniosku wynika, że na podstawie zaskarżonej decyzji skarżąca została zobowiązana do zapłaty zaległości podatkowej w wysokości 56.087 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Na wniosek skarżącej organ podatkowy rozłożył powyższą zaległość na raty. Skarżąca oświadczyła, że w związku z koniecznością spłacania rat nie posiada środków finansowych na uiszczenie wpisu od skargi.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, córką i synem. Skarżąca jest właścicielką domu jednorodzinnego o powierzchni 176 m2 i wartości 250.000 zł oraz mieszkania o powierzchni 45,87 m2 i wartości 120.000 zł. Nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych, wierzytelności ani wartościowych ruchomości.

Zgodnie z oświadczeniem mąż skarżącej nie posiada żadnego majątku.

Skarżąca osiąga dochody ze stosunku pracy w wysokości 1.789 zł oraz z działalności gospodarczej w wysokości 629,17 zł. Otrzymuje również świadczenie wychowawcze w wysokości 500 zł. Mąż skarżącej otrzymuje wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 3.129 zł.

Skarżąca wymieniła we wniosku następujące zobowiązania i wydatki stałe: czynsz za mieszkanie 500 zł, podatek od nieruchomości 65 zł, opłata za energię elektryczną – 194, opłata za gaz – 25 zł, opłata za wodę i kanalizację – 120 zł, koszty ogrzewania – 375 zł, koszty wywozu nieczystości – 27 zł, opłata za telefon – 124,60 zł, wydatki na edukację dzieci (przedszkole) – 700 zł, koszty wyżywienia – 1.700 zł, spłata kredytu – 540 zł, spłata pożyczki – 65,92 zł, wydatki na lekarstwa i leczenie – 100 zł, wydatki na edukację własną – 50 zł, wydatki na utrzymanie samochodu – 200 zł, rata z tytułu zaległości podatkowej – 1.000 zł, wydatki na edukację dzieci (zajęcia dodatkowe) – 200 zł (łącznie 5.986,52 zł).

W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca złożyła: 1) zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2017, z którego wynika, że skarżąca osiągnęła dochód w wysokości 57.120,67 zł, natomiast mąż skarżącej osiągnął dochód w wysokości 49.537,99 zł, 2) wyciągi z rachunków bankowych prowadzonych przez A., B. Usługi Bankowe oraz Bank C. w B..

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.).

W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W ocenie referendarza wniosek częściowo zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze wysokość wpisu od skargi oraz wysokość zarobków skarżącej i jej męża oraz konieczność spłacania przez skarżącą zaległości podatkowej, referendarz uznał za uzasadnione zwolnienie skarżącej z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi.

Powyższe rozstrzygnięcie oznacza, że skarżąca będzie zobowiązana do uiszczenia ewentualnych dalszych kosztów sądowych, np. opłaty za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (100 zł) w sytuacji gdy sąd skargę oddali i wpisu od skargi kasacyjnej, który wynosi połowę wpisu od skargi, jeśli skarżąca zdecyduje się na wniesienie takiej skargi.

Oddalając wniosek w pozostałym zakresie referendarz wziął pod uwagę, że z zeznania podatkowego za ubiegły rok podatkowy wynika, że małżonkowie łącznie osiągnęli dochód w wysokości 106.657 zł, co oznacza, że średni miesięczny dochód wyniósł 8.888 zł. Dochód ten przewyższa wymienione we wniosku wydatki rodziny o około 2.900 zł.

Również analiza wyciągów z rachunków bankowych wskazuje, że całkowite zwolnienie od kosztów sądowych nie jest uzasadnione, ponieważ średnie saldo na rachunku bankowym skarżącej prowadzonym przez B. Usługi Bankowe w lipcu 2018 r. wynosiło 1.818 zł (uznania 9.703 zł i obciążenia 8.443 zł) natomiast w sierpniu 2018 r. średnie saldo wynosiło. 1.037 zł (uznania 3.550 zł i obciążenia 5.966 zł).

Z wyciągu z rachunku bankowego męża skarżącej za lipiec 2018 r. wynika, że saldo początkowe wynosiło 3.569 zł, saldo końcowe 3.057 zł (uznania i obciążenia wyniosły odpowiednio 5.938 zł i 6.450 zł), zaś w sierpniu 2018 r. saldo końcowe wyniosło 2.408 zł (uznania i obciążenia wyniosły odpowiednio 5.711 zł i 6.360 zł).

Powyższe prowadzi do wniosku, że małżonkowie osiągają dochody wyższe niż wydatki konieczne, zatem skarżąca może ponieść część kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

AKE.