Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 95/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 2 ust. 2 lit. s, art. 22 ust. 1, art. 32 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 7, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 grudnia 2022 r., nr BP.501.1903.2022.1834.GD11.336024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 grudnia 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 sierpnia 2022 r. o nałożeniu na T. K. (dalej zwanego także "stroną" lub "skarżącym"), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. K. [...] z siedzibą w miejscowości L., kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.

Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 24 czerwca 2022 r. w miejscowości G., na drodze krajowej nr 91, został zatrzymany do kontroli ciągnik samochodowy marki MAN o nr rej. [...] wraz z naczepą marki MEGA o nr rej. [...], którym kierował A. S. Pojazdem członowym wykonywany był przejazd drogowy z K. do miejscowości L., po rozładunku towaru zgodnie z dokumentem przewozowym. Przejazd drogowy wykonywany był przez T. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...] T. K. z siedzibą w miejscowości L. i posiadającego zezwolenie Starosty Wejherowskiego (nr [...]) na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy.

W trakcie kontroli stwierdzono, że w tachografie cyfrowym Continental Automotive GmbH o nr seryjnym [...] zamontowanym w ww. pojeździe nie dokonano zmiany z zakresie aktualizacji danych identyfikujących pojazd VRN (nr rejestracyjny pojazdu). Ustalono, że nr rej. [...] widniejący w systemie CEPIK nie został wpisany w tachografie.

Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał do protokołu, że w firmie T. K. pracuje na stanowisku kierowcy od 2 lat. W dniu dzisiejszym wykonywał przejazd drogowy z M. do bazy firmy w miejscowości L., po rozładunku towaru zgodnie z dokumentem przewozowym. M. (potocznie celuloza) jest zakładem pracującym w cyklu ciągłym. Polecenie kursu otrzymał od spedytorki zatrudnionej w jego firmie. Pojazd, w którym został zatrzymany do kontroli jest mu przypisany; nikt poza nim tym pojazdem nie jeździ (najwyżej mechanicy). Pojazdem wykonuje zlecone mu zadania transportowe od stycznia bieżącego roku. Pojazd został zakupiony na przełomie roku w Niemczech. Nie miał wiedzy, że nie jest wpisany w tachografie nr rej. pojazdu. Nikt w firmie nie rozmawiał z nim na ten temat i nie ma wiedzy czy ktoś w firmie dokonuje kontroli w zakresie legalizacji tachografów.

Następnie zawiadomieniem z dnia 28 czerwca 2022 r. organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów.

W toku postępowania strona złożyła wniosek o przesłanie protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, którego kopia została stronie przesłana, a następnie pismem z dnia 10 sierpnia 2022 r. zwróciła się z wnioskiem o powtórne przesłuchanie kierowcy, wskazując, że kontrolujący nieprawidłowo rozpytał kierowcę i pochopnie wszczął postępowanie administracyjne.

Organ powołując się na art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") stwierdził, że w świetle powołanych przepisów dokonano w sposób prawidłowy ustalenia stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowej sprawie, w tym przeprowadzono wszelkie czynności niezbędne do tego ustalenia. Został zebrany cały niezbędny do rozstrzygnięcia materiał dowodowy, a strona miała możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów i wniesienia dodatkowych wniosków dowodowych. W sprawie zaś nie występują żadne wątpliwości co do stanu faktycznego.

Organ wyjaśnił, że analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, list przewozowy - okazane podczas kontroli pod kątem złożonego przez stronę wniosku dowodowego - doszedł do wniosku, że jego przeprowadzenie nie będzie miało znaczenia dla niniejszej sprawy. Brak jest konieczności przeprowadzania ponownego przesłuchania kierowcy (A. S.), który został przesłuchany w charakterze świadka podczas kontroli drogowej, a jego zeznania są spójne i logiczne, zaś on sam zeznawał pouczony o konsekwencjach karnych za składanie fałszywych zeznań. Żaden przepis ustawy o transporcie drogowym ani przepisy k.p.a. nie przewidują obowiązku ponownego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na wniosek strony zgłoszony w toku postępowania o wymierzenie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy świadek ten przesłuchany był w trakcie kontroli przez upoważnionego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Dopuszczenie dowodu z ponownego przesłuchania takiego świadka w toku prowadzonego postępowania administracyjnego podlega regułom wynikającym z przepisów art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a., a więc powinno mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności nieudokumentowane lub okoliczności wprawdzie stwierdzone innymi dowodami, lecz mające znaczenie dla sprawy. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest jednak wystarczający do ustalenia, że zaistniało zarzucane skarżącemu naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z definicją zapisaną w art. 2 ust. 2 lit. s/ rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. - "przegląd okresowy" oznacza zespół czynności wykonywanych w celu sprawdzenia, czy tachograf pracuje prawidłowo, czy jego ustawienia odpowiadają parametrom pojazdu i czy do tachografu nie podłączono urządzeń manipulacyjnych.

Zgodnie z art. 22 ust. 4 ww. rozporządzenia, w celu poświadczenia, że instalację tachografu wykonano zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia, przytwierdza się tabliczkę instalacyjną w sposób zapewniający jej wyraźną widoczność i dostępność.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. rozporządzenia tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Z kolei ust. 2 stanowi, że zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie: czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, czy tachograf działa prawidłowo, czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia Nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy, analogowe oraz zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.

Zgodnie z Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1.000 zł.

Organ przywołał także art. 92a ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm. – dalej jako "u.t.d.") stwierdzając, że za działalność przedsiębiorstwa ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi - z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca i jego organy. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Reguła ta obowiązuje tak na gruncie prawa cywilnego, jak i administracyjnego. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy lecz wywodzi się z faktu naruszenia obowiązujących przepisów. Obowiązkiem pracodawcy jest wprowadzenie takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa i sprawowanie takiego nadzoru nad kierowcami, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia innych osób, jak również ustalenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować pracowników przedsiębiorcy lub osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, aby przestrzegały ustanowionych norm prawnych.

Odpowiedzialność ustalona przepisami u.t.d. ma charakter obiektywny i znajduje zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadzi pojazd samochodowy. Sankcja administracyjna może być nałożona automatycznie z tytułu odpowiedzialności obiektywnej i ma przede wszystkim funkcję prewencyjną. Odpowiedzialność administracyjna zatem jest niezależna od winy naruszyciela. Kary pieniężne wymierzane w postępowaniu administracyjnym na podstawie u.t.d. nie uzależniają nałożenia kary od winy - wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych ustawą obowiązków. Wyłączenie odpowiedzialności, przewidziane w ustawie o transporcie drogowym, zachodzi jedynie wówczas, gdy wystąpią zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, stosownie do zapisów zawartych w art. 92c u.t.d. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie wystarczy jedynie zakwestionować odpowiedzialności, lecz należy wskazać nadzwyczajne okoliczności i je udokumentować.

Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie została przez stronę wykazana, a to ona winna udowodnić okoliczności objęte hipotezą art. 92c u.t.d. w sytuacji, gdy chciałaby wywodzić skutki prawne wynikające ze wskazanych przepisów, tym bardziej, że organ pouczył przedsiębiorcę o treści tych przepisów. Strona postępowania winna posiadać odpowiednią wiedzę specjalistyczną pozwalającą jej na prawidłową organizację wykonywanych przez nią przewozów oraz właściwy nadzór nad osobami wykonującymi przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy.

Organ wskazał, że przesłanki wskazane w ww. przepisach, pozwalające na uwolnienie się od odpowiedzialności za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia, dotyczą braku wpływu na powstanie naruszenia i dołożenia należytej staranności w organizacji wykonywanych przewozów. Bezspornym jest, iż każdy przedsiębiorca przy wykonywaniu swoich obowiązków zobowiązany jest do należytej staranności, jaka wynika z zawodowego charakteru tej działalności stosownie do definicji zawartej w art. 355 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (t.j.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1360 – dalej w skrócie jako "k.c."). W praktyce wiąże się to z wykonaniem usługi, w taki sposób aby jego profesjonalizm i jakość świadczonych usług budziły zaufanie. Przewoźnik zobowiązany jest przedsięwziąć wszelkie dostępne mu środki faktyczne i prawne w celu zrealizowania usługi transportowej, w tym w szczególności mając wiedzę o obowiązujących uregulowaniach prawnych, winien tak zorganizować pracę kierowców poprzez planowanie zadań przewozowych, aby wyeliminować jakąkolwiek możliwość naruszenia obowiązujących przepisów.

Strona nie dopełniła bez wątpienia ciążących na niej obowiązków wskazanych w u.t.d. z własnej winy poprzez niedołożenie należytej staranności przy wykonywaniu działalności gospodarczej, zatem trudno rozpatrywać fakt powstania naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W sytuacji, gdy przedsiębiorca przy wykonywaniu działalności przewozowej posługuje się inną osobą, to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą - zarówno na gruncie prawa cywilnego, jak i administracyjnego - ponosi odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje.

Po rozpoznaniu odwołania strony, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 13 grudnia 2022 r. (nr BP.501.1903.2022.1834.GD11.336024) - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art.92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 2, art. 22 i art. 23 rozporządzenia nr 165/2014 - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy wskazując, że podczas kontroli stwierdzono, iż urządzenie rejestrujące (tachograf Continental Automotive GmbH, nr seryjny [...]) zainstalowane w kontrolowanym pojeździe marki Man o nr rej. [...] nie zostało skalibrowane, nie dokonano zmiany w zakresie aktualizacji danych identyfikujących pojazd VRN. Ustalono bowiem, że nr rej. [...] widniejący w systemie CEPIK nie został wpisany w tachografie. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo stwierdził zatem naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, tak więc zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł za stwierdzone naruszenie lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ wskazał, że w odwołaniu skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, wykazując że kontrolujący inspektor już w toku kontroli błędnie zakwalifikował naruszenie, sporządzając wadliwie protokół kontroli, a ponadto wskazywał, że kontrolowany pojazd należał do jego małżonki i został użyczony stronie w dniu 20 czerwca 2022 r., wnosząc jednocześnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, tj. żony T. K. oraz kontrolowanego kierowcy.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie może uznać za zasadne wyjaśnień strony. Istotnym w niniejszej sprawie był fakt, że urządzenie rejestrujące (tachograf Continental Automotive GmbH, nr seryjny [...]), zainstalowane w kontrolowanym pojeździe marki Man o nr rej. [...] nie zostało skalibrowane, nie dokonano zmiany w zakresie aktualizacji danych identyfikujących pojazd VRN, a widniejący w systemie CEPIK nr rej. [...] nie został wpisany w tachografie. Przedsiębiorca winien był powstrzymać się od wykonywania zadań przewozowych pojazdem marki Man o nr rej. [...]. Organ zaznaczył, że istotnym w niniejszej sprawie jest moment kontroli, w którym tachograf nie posiadał kalibracji i bez znaczenia jest wykonane kalibracji tachografu w terminie 14 dni od momentu kontroli drogowej.

Odnośnie odpowiedzialności przedsiębiorcy za powstałe naruszenia organ wskazał, że przedsiębiorca jako profesjonalny podmiot świadczący usługi przewozu winien dochowywać terminów, a w szczególności dochować terminów wykonania badań okresowych pojazdów oraz urządzenia rejestrującego. W przypadku kiedy pojazd nie należy do przedsiębiorcy, winien jest dochować wszelkich starań w celu sprawdzenia pojazdu, tym bardziej że osobą wypożyczającą pojazd była żona przedsiębiorcy.

Organ odwoławczy wskazał również, że bez znaczenie jest fakt własności pojazdu, ponieważ za stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie odpowiedzialność ponosi podmiot, w imieniu którego wykonywany jest przewóz drogowy. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał od kiedy wykonuje przewozy przedmiotowym pojazdem na rzecz przedsiębiorcy. Pojazd którym wykonywano przewóz został zgłoszony do zezwolenia nr [...] w dniu 20.12.2021 r. Organ odwoławczy wskazał natomiast, że załączona umowa użyczenia została sporządzona po kontroli drogowej i nie odpowiada stanowi rzeczywistemu. Wyjaśnił, że do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy należy bieżący nadzór nad flotą pojazdów będącą własnością przedsiębiorstwa czy pojazdami wypożyczonymi, a także nad pracownikami, którym zleca się wykonanie określonych zadań. Podmiot wykonujący transport ma bowiem zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych.

Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. że organizując przewóz uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, przeciwdziałając naruszeniom prawa. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone i ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w u.t.d. spoczywa na przedsiębiorcy.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że art. 92b u.t.d. nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, natomiast odnośnie art. 92c u.t.d. wskazano, że brak wpływu i niemożliwość przewidzenia naruszenia, o którym mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Teoretycznie bowiem przedsiębiorca mógłby powoływać się na okoliczność braku wpływu, czy też niemożności przewidzenia w każdej sytuacji. Pod pojęciem "zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia" trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do przewidzenia i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Wskazane w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki wyłączające odpowiedzialność administracyjną odnoszą się do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, a nie do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności, jak również organizacji pracy przedsiębiorstwa.

Strona w odwołaniu nie wskazała żadnych dowodów, które stanowiłyby podstawę zastosowania art. 92c u.t.d.

Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że w myśl art. 75 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić, bowiem obrazuje on stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Strona chcąc obalić wiarygodność tego dokumentu jest zobowiązana do wskazania dowodu przeciwnego.

Organ odwoławczy wskazał również, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do przypisania odpowiedzialności za stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie przedsiębiorcy, a więc za bezzasadny uznać należało wniosek strony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania jako świadka żony oraz kontrolowanego kierowcy. Dopuszczenie i przeprowadzenie ww. dowodów miałoby na celu zbędne przedłużanie postępowania administracyjnego. Organ zaznaczył, że przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, iż jest zatrudniony w przedsiębiorstwie strony, zaś pojazd jest do niego przypisany i nikt inny oprócz niego i mechaników nim nie jeździ.

Zaznaczono, że strona nie została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu i mogła wypowiadać się co do zebranych w sprawie dowodów, co z resztą zostało uczynione pismem z dnia 10 sierpnia 2022 r. Została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu względem niej postępowania administracyjnego i mogła w postępowaniu składać własne wnioski dowodowe, jak i również odnieść się do już zgromadzonego materiału dowodowego.

Wyjaśniono, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ocena jednak, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Strona w czasie postępowania nie wnosiła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Organ właściwie zgromadził materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W niniejszej sprawie art. 80 k.p.a. nie został naruszony.

Kończąc organ odwoławczy wskazał, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie u.t.d. są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Pokreślić przy tym trzeba, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Zgodnie z art. 189k § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez: 1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty; 2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty; 3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części; 4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości i części.

T. K. zaskarżył ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 6 k.p.a., gdyż decyzja została wydana bez poszanowania obowiązującego prawa; art. 7 k.p.a. ponieważ organ administracji publicznej wydał decyzję bez podjęcia wszelkich czynność mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego i obowiązujących w tym zakresie przepisów; art. 8 k.p.a. ponieważ sposób przeprowadzenia postępowania przez organ wydający decyzję podważył zaufanie do władzy publicznej, a ponadto prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie się przez organ I instancji przepisów u.t.d. i stwierdzenie ich naruszenia tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, bez uwzględnienia wniesionych wniosków podczas prowadzonego postępowania administracyjnego, a także nie uwzględnienia faktu wynajęcia pojazdu oraz celowego zignorowania wniosków składanych przez stronę.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że kontrolujący inspektor już w toku kontroli błędnie zakwalifikował stwierdzone naruszenie, sporządzając tym samym wadliwie protokół kontroli, a organ I instancji w bezprawny sposób nie zważając na fundamentalne przepisy k.p.a. wydał decyzję administracyjną o nałożeniu kary finansowej, nie umożliwiając stronie rozpatrzenia prawidłowego trybu wniosków.

Skarżący zaznaczył, że postępowanie zostało błędnie wszczęte, gdyż pojazd należał do jego małżonki, od której użyczył go dopiero w dniu 20 czerwca 2022 r. Zgodnie natomiast z działem V dotyczącym instalacji urządzenia rejestrującego rozporządzenia komisji (WE) NR 1360/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. dostosowujące po raz siódmy do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, który wskazuje, że następnym krokiem po instalacji jest kalibracja. W czasie pierwszej kalibracji m.in. wprowadza się numer VRN, a samą kalibrację wykonuje w terminie 2 tygodni od obecnej instalacji lub przypisania numeru VRN, w zależności od tego, która z tych czynności następuje później. Oznacza to, że kalibrację tachografu należy wykonać w ciągu 14 dni od daty rejestracji pojazdu (zarówno w przypadku kupna nowego, użyczonego, jak i używanego samochodu lub wykupu auta użytkowanego w leasingu). W trakcie tego procesu następuje tzw. personalizacja tachografu poprzez wprowadzenie do jego pamięci danych identyfikujących pojazd i charakterystyki tego pojazdu.

Skarżący wyjaśnił, że kalibracji dokonano w dniu 27 czerwca 2022 r., czyli w ustawowym terminie. Kontrolowany w dniu 24 czerwca 2022 r. pojazd został bowiem użyczony w dniu 20 czerwca 2022 r. od firmy małżonki skarżącego, która prowadzi działalność gospodarczą, zaś kierowca również wykonywał od dnia 20 czerwca 2022 r. usługę kierowania rozpatrywanym pojazdem.

Skarżący zaznaczył, że organ nie ma prawa interpretować przepisów, stanu faktycznego oraz wyjaśnień strony (popartych umowami czy możliwością przeprowadzenia przesłuchania strony i małżonki) w sposób dowolny. Umowa została sporządzona prawnie tuż przed wykonaniem zadania przewozowego. Natomiast strona chciała potwierdzić swoje racje przed organem chociażby poprzez możliwość przesłuchania kierowcy, strony oraz małżonki strony. Niestety organ uwzględniając fiskalny charakter instytucji nie uwzględnił żadnego wniosku, co stanowi o tym, iż chciał nałożyć karę administracyjną.

Skarżący zaznaczył, że organ jego prawa ograniczył do minimum - wszelkie wyjaśnienia i dowody zostały zbagatelizowane przez organ, a przepisy k.p.a. jasno określają obowiązki organu.

Podkreślił, że pojazd został użyczony na co mam stosowną umowę; zapłacono podatek do gminy; kierowca został zgłoszony do ZUS.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wnosząc o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

W piśmie procesowym z dnia 2 marca 2023 r. skarżący powtórzył argumentację dotyczącą kalibracji tachografu przedstawioną w skardze, a także podniósł, iż argumentacja organu, że właścicielem pojazdu na podstawie systemu CEPIK jest T. K. a nie jest nim jego małżonka B. K. jest nie tylko lekceważeniem strony ale przede wszystkim wskazuje, że organ wprowadza niewłaściwe tezy manipulując faktami. Skarżący zaznaczył, że "w polskim prawie właściciel może użyczyć pojazd, nająć, dzierżawić leasingować a nawet przywłaszczyć". Według skarżącego organ nie pofatygował się, by sprawdzić w systemie CEPIK, że 20 czerwca 2022 r. nastąpił wykup z leasingu (wpisy w tymczasowym dowodzie rejestracyjnym jasno to wskazują) a kalibracji dokonano w dniu 27 czerwca 2022 r. czyli w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na pismo procesowe skarżącego organ w piśmie z dnia 24 marca 2023 r. podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 grudnia 2022 r. oraz Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 sierpnia 2022 r., stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm. – dalej w skrócie jako: "u.t.d."), na mocy których nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a mianowicie za: "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (tj. za naruszenie określone w załączniku nr 3 do u.t.d. pod l.p. 6.1.5).

Przeprowadzone w zakreślonych powyżej ramach badanie legalności ww. decyzji wykazało, że - wbrew zarzutom podniesionym w skardze - organy nie dopuściły się przy ich wydaniu naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 2 ust. 2 lit. s/ rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. 2014.60.1 – dalej w skrócie jako "rozporządzenie nr 165/2014") "przegląd okresowy" oznacza zespół czynności wykonywanych w celu sprawdzenia, czy tachograf pracuje prawidłowo, czy jego ustawienia odpowiadają parametrom pojazdu i czy do tachografu nie podłączono urządzeń manipulacyjnych. W myśl art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Zgodnie natomiast z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy, analogowe oraz zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.

Stosownie do art. 1 ust 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz. U. UE. L. 2016.139.1 ze zm.), tachografy inne niż tachografy inteligentne muszą nadal spełniać, jeśli chodzi o ich budowę, sprawdzanie, instalację, kontrolę, użytkowanie i naprawę, wymogi zawarte w załączniku I albo w załączniku IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, stosownie do przypadku. Stosownie do rozdziału 1 lit. f/ Załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85, "kalibracja" oznacza: aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego Państwa Członkowskiego) i charakterystyki pojazdu, (w, k, 1, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości, (gdy dotyczy), bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów); do kalibracji urządzenia rejestrującego potrzebna jest karta warsztatowa.

Zgodnie natomiast z punktem 248 załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20.12.1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym "następnym krokiem po instalacji jest kalibracja. Podczas pierwszej kalibracji wprowadzenie numeru rejestracyjnego pojazdu (VRN) nie jest konieczne, jeżeli nie jest on znany uprawnionemu warsztatowi mającemu przeprowadzić kalibrację. W tej sytuacji, i tylko wtedy, właściciel pojazdu może wprowadzić VRN, używając swojej karty firmowej przed rozpoczęciem korzystania z pojazdu w zakresie objętym rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 (np. używając poleceń poprzez odpowiednie menu interfejsu człowiek-maszyna przyrządu rejestrującego). Każda aktualizacja lub potwierdzenie tego wprowadzenia są możliwe jedynie przy użyciu karty warsztatowej".

Jak wynika z akt sprawy w dniu 24 czerwca 2022 r. został zatrzymany do kontroli drogowej ciągnik samochodowy marki MAN o nr rej. [...] wraz z naczepą marki MEGA o nr rej. [...], którym kierował A. S. i którym był wykonywany przejazd drogowy z K. do miejscowości L., po rozładunku towaru zgodnie z dokumentem przewozowym, tj. Kwitem wywozowym z dnia 24 czerwca 2022 r. (nr [...]), w którym jako wykonawca przewozu określonego w nim ładunku (drewna) ww. pojazdem wraz z naczepą o numerach rej. [...] i [...] wskazany został [...] T. K. W toku postępowania ustalono także, że T. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: [...] T. K. z siedzibą: ul. [...],[...] L., posiada wydane przez Starostę Wejherowskiego zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy, do którego został zgłoszony pojazd o nr rej [...]. Ponadto podczas kontroli drogowej wykonano ksero dowodu rejestracyjnego, który potwierdza, że T. K. jest właścicielem pojazdu o nr rej [...], a ponadto, jak ustalono w toku postępowania, w bazie CEPIK w rubryce "dane właścicieli/posiadaczy/użytkowników" wpisany był również T. K.

Z ustaleń dokonanych w trakcie kontroli drogowej ww. pojazdu wynikało, że w tachografie cyfrowym Continental Automotive GmbH o nr seryjnym [...] zamontowanym w pojeździe o nr rej. [...] nie dokonano zmiany w zakresie aktualizacji danych identyfikujących pojazd VRN (nr rejestracyjny pojazdu), tj. ustalono, że nie wpisano w tachografie żadnego nr rejestracyjnego pojazdu, a tym samym aktualny nr rejestracyjny pojazdu widniejący w systemie CEPIK, tj. [...], nie został wpisany w tachografie. Protokół ten został podpisany przez kierowcę (vide: protokół kontroli drogowej – k. 11 akt administracyjnych).

Z zeznań przesłuchanego w trakcie kontroli pod rygorem odpowiedzialności karnej jako świadka A. S. wynikało natomiast, że w firmie T. K. pracuje na stanowisku kierowcy od dwóch lat. Polecenie wykonania przedmiotowego kursu otrzymał od spedytorki zatrudnionej w firmie. Wskazał, że pojazd, w którym został zatrzymany do kontroli jest jemu przypisany i nikt poza nim - co najwyżej mechanicy - pojazdem tym nie jeździ. Pojazdem tym wykonuje zlecone mu zadania transportowe od stycznia 2022 r., a pojazd ten został zakupiony na przełomie roku w Niemczech. Wskazał, że nie miał wiedzy, że nie jest wpisany w tachografie numer rejestracyjny pojazdu. Nikt w firmie nie rozmawiał z nim na ten temat i nie ma wiedzy czy ktoś w firmie dokonuje kontroli w zakresie legalizacji tachografów. Protokół został podpisany przez kierowcę-świadka (vide: protokół przesłuchania świadka – k. 3 akt administracyjnych).

W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy organy przyjęły, że to skarżący – T. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: [...] T. K. z siedzibą w miejscowości L., był przedsiębiorcą wykonującym opisane powyżej i zlecone mu zadanie transportowe w dniu 24 czerwca 2022 r. kontrolowanym pojazdem o nr rej. [...], w którym znajdował się tachograf, który nie został uprzednio skalibrowany, tj. w przedmiotowym urządzeniu rejestrującym nie wpisano danych identyfikacyjnych pojazdu wykonującego kontrolowany przewóz. Należy podkreślić, że numer rejestracyjny pojazdu wraz z numerem VIN i kodem rejestrującego państwa członkowskiego stanowi łącznie dane identyfikujące konkretny pojazd, a tym samym zidentyfikowanie pojazdu może nastąpić wyłącznie w przypadku gdy wszystkie dane wprowadzone do tachografu są poprawne i zgodne z rzeczywistością. W przeciwnym wypadku nie można przyjąć, że dane zapisywane w pamięci urządzenia są prawidłowe.

W ocenie Sądu należy w pełni podzielić stanowisko organów inspekcji drogowej orzekających w niniejszej sprawie, a tym samym odmówić słuszności podniesionych w skardze zarzutów odnoszących się do nienależytego przeprowadzenia przez te organy postępowania wyjaśniającego (dowodowego) w sprawie, iż materiał dowodowy zgromadzony w trakcie kontroli drogowej, a następnie w toku postępowania administracyjnego, dawał wystarczające podstawy do uznania, że w momencie kontroli drogowej tachograf zainstalowany w pojeździe o nr rej. [...] nie został skalibrowany, co oznacza, że skarżący, który jako przedsiębiorca wykonywał takim pojazdem przewóz drogowy, dopuścił się naruszenia określonego w lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

W odniesieniu do twierdzeń skarżącego, jakoby kontrolowany w dniu 24 czerwca 2022 r. przewóz był wykonywany pojazdem, który został mu użyczony w dniu 20 czerwca 2022 r. przez [...] B. K. z siedzibą w miejscowości L. (tj. firmę należącą do żony skarżącego) i która to właśnie – jak podkreślał skarżący – do czasu użyczenia odpowiadała za ten pojazd (w tym kalibrację tachografu) i co z kolei dawało skarżącemu 14-dniowy od dnia użyczenia czas na dokonanie przez niego kalibracji tachografu w użytkowanym pojeździe (kalibracja została dokonana w dniu 27 czerwca 2022 r.) – wskazać należy, że organy w sposób uzasadniony nie dały wiary takim twierdzeniom skarżącego i w konsekwencji zasadnie nie przyjęły, że skarżący w dniu wykonywania przejazdu był jego użytkownikiem na podstawie przedłożonej w postępowaniu umowy użyczenia (vide: umowa użyczenia z dnia 20 czerwca 2022 r. - k. 37-38 akt administracyjnych).

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się kopia dowodu rejestracyjnego pojazdu [...], którego treść jednoznacznie wskazuje, że to T. K. jest jego właścicielem. Okoliczność ta znajduje także potwierdzenie w wydruku z bazy CEPIK, gdzie w rubryce "dane właścicieli/posiadaczy/użytkowników" wpisany pozostaje także T. K. Co więcej, w toku kontroli drogowej przesłuchano w charakterze świadka kierowcę pojazdu pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, który zeznał, że wykonuje zlecone mu zadania transportowe kontrolowanym pojazdem od stycznia 2022 r. na rzecz pracodawcy, tj. T. K., a pojazd ten – jak wynika z jego wiedzy - został zakupiony na przełomie roku w Niemczech. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika także, aby pojazd został przerejestrowywany w okresie od dnia 21 grudnia 2021 r. (daty wydania dowodu rejestracyjnego i zarejestrowania pojazdu na skarżącego, co jest zgodne z zeznaniami kierowcy, który wskazał, że pojazd został zakupiony "na przełomie roku") do dnia 20 czy 24 czerwca 2022 r. (czyli daty zawarcia ww. umowy czy też daty kontroli drogowej). Abstrahując już zatem od tego, że skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu (np. faktura, umowa sprzedaży), z którego – wbrew dowodom zgromadzonym w materiale dowodowym - wynikałoby, że w dniu zawarcia ww. umowy użyczenia – co starał się wykazywać - właścicielem kontrolowanego pojazdu była B. K. a nie on – T. K., to zwrócić należy także uwagę, że przedmiotem użyczenia na podstawie powoływanej i przedłożonej przez skarżącego umowy był pojazd marki MAN o nr rej. [...] a nie pojazd, którego dotyczyła kontrola drogowa w dniu 24 czerwca 2022 r., o nr rej. [...].

Mając to na uwadze należy stwierdzić, że organy w niniejszej sprawie dokonały w sposób należyty zgromadzenia materiału dowodowego, a następnie jego wszechstronnego rozważenia, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 oraz art. 80 i art. 81 k.p.a. Nie było zatem konieczne gromadzenie dodatkowego materiału dowodowego, w tym przeprowadzanie wnioskowanego przez skarżącego dowodu z przesłuchania kierowcy – A. S. oraz żony skarżącego (użyczającej) – B. K., w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli a także w toku postępowania nie budziły wątpliwości i w sposób jednoznaczny oraz wystarczający wskazywały na powstanie opisanego naruszenia przepisów o transporcie drogowym oraz na podmiot odpowiedzialny za to naruszenie.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 78 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (§ 1), zaś organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§ 2). W świetle okoliczności sprawy i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (m.in. protokołu kontroli drogowej, protokołu przesłuchania świadka-kierowcy w trakcie kontroli, kwitu przewozowego, wyjaśnień strony, danych z bazy CEPIK, kopii dowodów rejestracyjnych, kopii przedłożonej umowy użyczenia pojazdu) brak było podstaw do prowadzenia dowodu z przesłuchania ww. osób. Jak zaznaczył organ odwoławczy dopuszczenie i przeprowadzenie ww. dowodów miałoby na celu zbędne przedłużanie postępowania administracyjnego, skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do przypisania odpowiedzialności za stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie skarżącemu przedsiębiorcy. Ponadto, przesłuchany w charakterze świadka pod groźbą odpowiedzialności karnej kierowca zeznał i podpisał złożone zeznanie, że jest zatrudniony w przedsiębiorstwie skarżącego, zaś pojazd, którym wykonuje przejazd jest do niego przypisany i nikt inny oprócz niego i mechaników nim nie jeździ. Należy zatem w pełni podzielić wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, że podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń - co miało miejsce w niniejszej sprawie - stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. Dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli – ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten, podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Obrazuje on stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 440/14; z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 156/13; z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 687/11; a także wyroki WSA: w Łodzi z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 356/14 czy w Warszawie z dnia 18 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3437/14). Zgodzić się zatem należy, że skoro kierowca był już przesłuchiwany w toku kontroli drogowej, to nie istniała konieczność powtórzenia tej czynności, gdyż – jak zaznaczył to organ odwoławczy - logicznym i zgodnym z zasadami doświadczenia życiowego jest, że najbardziej wiarygodne i tworzące spójną całość są pierwsze zeznania świadka, mające miejsce od razu po zdarzeniu, kiedy to świadek nie miał możliwości skonsultowania się z osobami trzecimi lub ułożenia treści zeznań. Co zaś tyczy się dowodu z zeznań małżonki skarżącego (użyczającej), to należy wskazać, że ze zgromadzonego materiału dowodowego (a w szczególności z przedłożonej umowy użyczenia) nie wynika, aby miała ona związek z przedmiotową sprawą, a tym samym, aby jej przesłuchanie było konieczne.

Mając powyższe na uwadze podniesione w skardze zarzuty nie mogły mieć znaczenia dla podważenia zgodności z prawem kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji i w tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).