Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2790/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Sławomir Antoniuk Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.P. i D.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 455/14 w sprawie ze skargi Z.P., D.G. i Z.G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu działki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu działek: nr [...] położonych w obrębie [...] jedn. ewid. Podgórze w Krakowie zostało wszczęte na wniosek Z.G., D.G. oraz Z.P.

Rozpatrując wniosek o zwrot nieruchomości Starosta Krakowski ustalił, że wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...] o pow. [...] ha poł. w obr. [...] Podgórze, jako niezbędnej pod realizację szkoły i przedszkola dla os. C. nastąpiło decyzją Urzędu Dzielnicowego Kraków - Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...], wydaną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Podstawą wywłaszczenia była decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny inwestycji z 30 marca 1987 r. znak: [...]. W dacie wywłaszczenia opisana wyżej nieruchomość stanowiła współwłasność Z.G. i Z.P. - po 1/2 części.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie Wydział I Cywilny z dnia 16 grudnia 2002 r. sygn. akt I Ns 1628/02/S prawo do spadku po zmarłym Z.G. nabyła żona Z.G. i syn D.G. po 1/2 części.

Przed datą wywłaszczenia planem podziału nr [...] z dnia 15.05.1987 r. działka nr [...] o pow. 0,1054 ha uległa podziałowi na działki: nr [...] o pow. 0,0989 ha i nr [...] o pow. 0,0065 ha.

W dniu 18 kwietnia 2003 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna połączona z oględzinami działek nr [...] i nr [...], w trakcie której ustalono, że działka nr [...] położona jest w obrębie ogrodzenia szkoły, wykonanego z prętów stalowych na podmurówce betonowej i stanowi część boiska trawiastego do rzutu młotem oraz część boiska asfaltowego do gry w siatkówkę, a działka [...] stanowi teren porośnięty chwastami i trawą, który znajduje się poza ogrodzeniem szkoły.

Wobec faktu, że wniosek o zwrot dotyczył dwóch odrębnych, odmiennie zagospodarowanych działek, Starosta Krakowski rozdzielił sprawę i orzekł jedynie w przedmiocie zwrotu działki nr [...] informując jednocześnie, że rozstrzygnięcie dotyczące zwrotu działki nr [...] nastąpi w terminie późniejszym, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania i uzupełnieniu materiału dowodowego.

Decyzją z dnia 11 stycznia 2005 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia 31 stycznia 2005 r. nr [...], Starosta Krakowski, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, orzekł o odmowie zwrotu działki nr [...] na rzecz Z.G., D.G. i Z.P. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu organ podniósł, że cel wywłaszczenia określony został w decyzji z dnia 12 listopada 1987 r. jako budowa szkoły i przedszkola dla osiedla C. Z dokumentów przekazanych organowi I instancji przez Związkową Spółdzielnię Mieszkaniową oraz przez Zespół Ekonomiki Oświaty Kraków - Południe (uwierzytelnione i nieuwierzytelnione kserokopie) wynika, iż w okresie od grudnia 1988 r. wykonywane były prace polegające na przygotowaniu placu budowy inwestycji "Szkoła i Przedszkole dla os. C.", w tym między innymi geodezyjne wytyczenie granic terenu, wykonanie prowizorycznej drogi dojazdowej, odwodnienie i uzbrojenie terenu, usunięcie drzew i krzewów. W kolejnych latach od 1993 -1997 sporządzane były zakresy rzeczowo - finansowe do wykonania w ramach przyznanych środków finansowych dla przedmiotowego zadania inwestycyjnego. Dnia 23 listopada 1997 r. sporządzony został protokół odbioru robót zewnętrznych: boiska, bieżnie, skocznie, rzutnia, droga, parkingi, chodniki, zieleń, mała architektura, oświetlenie zewnętrzne i ogrodzenie, wykonanych na obiekcie. W związku z zakończeniem budowy szkoły wraz z infrastrukturą Urząd Miasta Krakowa Wydział Nadzoru Budowlanego i Wydział Architektury zawiadomieniami nr [...] z dnia 6 lipca 1998 r. oraz nr [...] z dnia 27 kwietnia 1999 r. poinformowały, iż nie zgłaszają sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania obiektu składającego się z segmentów kubaturowych: A i A1, B-1, B i C1, C, a także segmentu D (sportowy).

Skoro zatem, zdaniem Starosty Krakowskiego, rozpoczęcie i zrealizowanie celu określonego w decyzji o wywłaszczeniu nastąpiło w terminie 7 i 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, to nie można orzec o zwrocie działki nr [...].

Po rozpatrzeniu odwołania Z.G., D.G. i Z.P. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 23 grudnia 2005 r., znak [...], na podstawie art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 11 stycznia 2005 r., znak [...], czyniąc analogiczne ustalenia, oraz uznając ją za prawidłową w świetle brzmienia art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Na skutek skargi Z.G., D.G. i Z.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 grudnia 2005 r. znak [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 listopada 2007r., sygn. akt II SA/Kr 247/06 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Orzekając w ten sposób, Sąd uznał, że organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, przez co naruszyły przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Rozpoznając sprawę ponownie Starosta Krakowski wydał decyzję z dnia 30 lipca 2010 r., znak [...], którą orzekł o odmowie zwrotu działki nr [...] (obecnie oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]) o po w. 0,0973 ha, obj. księgą wieczystą [...], położonej w obr. [...], jedn. ewid. Podgórze, m. Kraków, na rzecz Z.G., D.G. i Z.P.

Od powyższej decyzji wnioskodawcy złożyli odwołanie, zaś Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 11 marca 2011r., znak [...] uchylił zaskarżoną i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Starosta Krakowski w pierwszej kolejności winien w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, co w ramach planowanej inwestycji miało powstać na zawnioskowanej do zwrotu nieruchomości (tj. przede wszystkim udokumentować fakt, iż znajdujący się w aktach sprawy załącznik graficzny stanowi korektę planu realizacyjnego, zatwierdzonego decyzją z dnia 30 marca 1987 r., znak [...]), a następnie za pomocą przewidzianych przez Kodeks postępowania administracyjnego środków dowodowych ustalić, czy zamierzenia te zostały zrealizowane stosownie do terminów określonych w art. 137 u.g.n. i w zależności od tego wydać stosowne rozstrzygnięcie.

W wyniku skargi Gminy Miejskiej Kraków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 758/11 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 11 marca 2011 r., znak [...].

Sąd stwierdził, że Wojewoda Małopolski nie wykazał istnienia uzasadnionych podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. W żadnym fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie stwierdził bowiem, że w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości jak również nie wykazał w sposób prawidłowy, że sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, tj. w zakresie wykraczającym poza kognicję organu odwoławczego zakreśloną w dyspozycji art. 136 k.p.a.

W ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 1 października 2012 r. [...] uchylił decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 30 lipca 2010 r. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji ze względu na dokonane wówczas ustalenia, w wyniku których stwierdzono, iż organ I instancji nie ustalił prawidłowo kręgu stron postępowania, bowiem jedna ze stron postępowania tj. Zespół Szkół [...] w Krakowie została pozbawiona udziału w tym postępowaniu.

Rozpoznając sprawę ponownie Starosta Krakowski wydał decyzję z dnia 20 maja 2013 r., znak [...], którą orzekł o odmowie zwrotu działki nr [...] o pow. 0,0973 ha, obj. księgą wieczystą [...], położonej w obr. [...], jedn. ewid. Podgórze, m. Kraków, na rzecz Z.G., D.G. i Z.P.

W uzasadnieniu organ wskazał, że działka nr [...] (obecnie działka nr [...]) została wywłaszczona jako niezbędna pod budowę szkoły i przedszkola dla os. C., zgodnie z decyzją z dnia 30.03.1987 r., znak [...], zatwierdzającą plan realizacyjny tej inwestycji. Treść planu realizacyjnego stanowiącego załącznik do wyżej wymienionej decyzji pozwoliła na ustalenie, że na terenie planowanej inwestycji, obejmującym kilkadziesiąt działek, w tym również działkę nr [...] (obecnie działka nr [...]), wyodrębniono trzy obszary oznaczone literami A, B i C, a mianowicie:

A. Szkoła

1. plac przedwejściowy

2. zegar słoneczny

3. ogródek astronomiczny

4. dziedziniec

5. podjazd gospodarczy

6. parking

7. szkolne tereny sportowe

B. Przedszkole

8. plac przedwejściowy

9. oddziałowe place zabaw

10. piaskownice

11. brodziki, natryski

12. altany

13. plac zabaw konstrukcyjnych

14. tarasy

15. górka saneczkowa

16. plac zabaw i gier zbiorowych

17. grządki,

18. place z przyrządami zabawowymi

19. podjazd gospodarczy

20. stacja trafo

21. śmietnik, plac gospodarczy;

C. Osiedlowe tereny sportowo - rekreacyjne

22. górka

23. tenis

24. kometka.

Teren zawnioskowanej do zwrotu działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) znalazł się w obszarze oznaczonym literą A i cyfrą 7. Porównanie treści planu realizacyjnego stanowiącego załącznik do decyzji znak [...] z dnia 30.03.1987 r. z mapą ewidencyjną, gdzie zaznaczono granice działki nr [...] potwierdza, że na obszarze przedmiotowej nieruchomości miało powstać boisko do gier i zabaw.

Organ I instancji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania, z zasobów archiwalnych Urzędu Miasta Krakowa pozyskano materiał dowodowy, którego tematem jest korekta planu realizacyjnego w zakresie układu urbanistycznego obiektu "Szkoła i przedszkole. Osiedle C.".

W związku z korektą wprowadzoną do wyżej wymienionego planu realizacyjnego teren zawnioskowanej do zwrotu działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) znalazł się w obszarze oznaczonym literą A - Szkoła i cyfrą 8 - szkolne tereny sportowe, z tą różnicą, że miała się tam znaleźć rzutnia do kuli, skocznia w dal oraz boisko do siatkówki. Porównanie treści skorygowanego planu realizacyjnego inwestycji "Szkoła i Przedszkole os. C." z mapą ewidencyjną z zaznaczonymi granicami działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. P., potwierdza to ustalenie.

Z dokumentów przekazanych organowi w dniu 14 września 2004 r. przez Związkową Spółdzielnię Mieszkaniową oraz w dniu 23 września 2004 r. przez Zespół Ekonomiki Oświaty Kraków - Południe (uwierzytelnione i nieuwierzytelnione kserokopie) wynika, że w okresie od grudnia 1988 r. wykonywane były prace polegające na przygotowaniu placu budowy inwestycji "Szkoła i Przedszkole dla os. C.", w tym między innymi: geodezyjne wytyczenie granic terenu, wykonanie prowizorycznej drogi dojazdowej, odwodnienie i uzbrojenie terenu, usunięcie drzew i krzewów. Ponadto w kolejnych latach - tj. od 24 sierpnia 1994 r. do 28 sierpnia 1997 r. oddawane były do użytku poszczególne obiekty kubaturowe szkoły: A i A-1, B i C-1, B-1, C, D. W dniu 3.11.1997 r. sporządzony został protokół odbioru robót zewnętrznych boiska, bieżni, skocznią rzutni, drogi i parkingów, chodników, zieleni, małej architektury, oświetlenia zewnętrznego i ogrodzenia, wykonanych na obiekcie "Szkoła Podstawowa dla os. C. w Krakowie ul. S." Przedmiot odbioru został wykonany w okresie od maja 1993 r. do 30.09.1997 r.

W związku z zakończeniem budowy Szkoły nr [...] wraz z infrastrukturą przy ul. S. w Krakowie, zlokalizowanej na działkach oznaczonych numerami: [...], w obr. [...], Urząd Miasta Krakowa Wydział Nadzoru Budowlanego i Wydział Architektury zawiadomieniami nr [...] z dnia 6 lipca 1998 r. oraz nr [...] z dnia 27 kwietnia 1999 r. poinformowały, że nie zgłaszają sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania obiektu składającego się z segmentów kubaturowych, a także segmentu sportowego.

Ponowne oględziny działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) zostały dokonane w dniu 4 września 2008 r. w trakcie rozprawy administracyjnej, podczas której geodeta uprawniony okazał w terenie przebieg granic zawnioskowanej do zwrotu działki. Granica zachodnia nieruchomości częściowo przebiega po ogrodzeniu wykonanym na podmurówce z elementów metalowych wspartych na słupkach, częściowo po terenie porośniętym trawą - punkty końcowe tej granicy znajdują się przy bramie wjazdowej na drogę przeciwpożarową znajdującą się na terenie szkoły, a drugi punkt od strony południowej wyznacza konstrukcja kosza do gry w koszykówkę. Granica południowa przebiega po terenie wyasfaltowanego boiska do gry w koszykówkę, którego większa część od strony południowej wchodzi w zakres zgłoszonego roszczenia. Granica wschodnia przebiega częściowo po terenie wyasfaltowanym, następnie porośniętym trawą, a dalej przez ciąg pieszy wykonany z płyt betonowanych chodnikowych ograniczony od strony zachodniej betonowym krawężnikiem. Chodnik jest szerokości 6 płyt chodnikowych, a część tego chodnika wchodzi w zakres zgłoszonego roszczenia w najszerszym miejscu - 5 płyt chodnikowych. Granica północna w części biegnie ciągiem pieszym na szerokości 5 płyt chodnikowych, dalej po terenie porośniętym trawą, następnie w kierunku zachodnim przebiega przez teren wyłożony kostką brukową ograniczony betonowymi krawężnikami. Granica kończy się w narożniku bramy wjazdowej na drogę przeciwpożarową znajdującą się na terenie szkoły. Teren przedmiotowej działki od strony zachodniej stanowi pas gruntu o szerokości ok. 7 m porośnięty trawą, przy ogrodzeniu rośnie 5 drzew iglastych. W południowym narożniku teren jest wyasfaltowany i stanowi część boiska do gry w koszykówkę. Wzdłuż granicy południowej teren również jest wyasfaltowany i stanowi część boiska do gry w koszykówkę. Równolegle do pasa gruntu porośniętego trawą, na szerokości 5 m teren wyłożony jest kostką brukową i ograniczony jest krawężnikami betonowymi. Zgodnie z oświadczeniem dyrektora szkoły, teren ten stanowi drogę przeciwpożarową. Następnie w kierunku wschodnim, równolegle do opisanej drogi przeciwpożarowej, teren stanowi grunt o szerokości od ok. 2 m do ok. 8 m i porośnięty jest trawą. Granica od punktu 510 biegnie ok. 7 m po terenie wyasfaltowanym, następnie ok. 7 m po terenie porośniętym trawą i wchodzi w teren wyłożony chodnikiem. Teren pomiędzy drogą przeciwpożarową, a chodnikiem oprócz jego południowej części o długości ok. 7 m jest porośnięty trawą do granicy północnej.

Starosta podniósł, że dla pełnego rozpatrzenia zgłoszonego roszczenia i stwierdzenia, czy w stosunku do wywłaszczonej nieruchomości zaistniały przesłanki zbędności w rozumieniu art. 137 u.g.n. dopuścił jako dowód zeznania osoby posiadającej wiedzę na temat sposobu zagospodarowania działki nr [...] (obecnie nr [...]), tj. J.K. - dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących Integracyjnych Nr [...] w Krakowie przy ul. S. Z powyższych wynikało, że nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot od początku wchodziła w skład obiektów szkolnych i nigdy nie miała być przeznaczona pod sport osiedlowy ogólnodostępny. Planowane boiska szkolne były wykonywane sukcesywnie zgodnie z planem, a ich odbiór nastąpił w 1997 r. J.K. nie posiadał wiedzy na temat uzgodnień i korekty planu realizacyjnego będącego podstawą wywłaszczenia. W 2006 r. nastąpiła zmiana w sposobie zagospodarowania terenu, na którym wcześniej wykonane były boiska, a zakończenie i odbiór tych prac nastąpił w dniu 1 września 2007 r. Zmiana zagospodarowania terenu poprzez budowę drogi przeciwpożarowej była związana z budową drugiej sali gimnastycznej. Świadek podał, że ogrodzenie szkoły od strony ul. S., tj. cz. A i A1, zostało wykonane w 1994 r., a w pozostałym zakresie w miarę jak oddawano poszczególne segmenty szkoły, przy czym część objęta wnioskiem o zwrot w 1997 r. na pewno była już ogrodzona, ale dokładnej daty ani osób ustalających przebieg ogrodzenia świadek nie potrafił podać.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Starosta pozyskał z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie archiwalne zdjęcia lotnicze obszaru objętego wnioskiem o zwrot w celu precyzyjnego ustalenia, czy cel wywłaszczenia na działce objętej wnioskiem o zwrot został zrealizowany w przeciągu 10 lat od daty wywłaszczenia.

Jak wynika ze zdjęcia lotniczego wykonanego w dniu 24 września 1993 r., cel wywłaszczenia w postaci budowy szkoły i przedszkola dla potrzeb osiedla "C." był w trakcie realizacji. Ze zdjęcia wykonanego w dniu 18 sierpnia 1997 r. wynika, że teren, na którym znajduje się Szkoła Podstawowa dla os. C. w Krakowie został już ogrodzony, zrealizowane zostały wszystkie segmenty budynków szkoły, natomiast obiekty sportowe znajdowały się jeszcze w trakcie realizacji, aczkolwiek widoczne są już na wskazanym zdjęciu zarysy kształtu tworzonych boisk.

Kolejne zdjęcie lotnicze przedstawia stan zagospodarowania przedmiotowego terenu w dniu 9 maja 1998 r., tak więc 10,5 roku od daty wywłaszczenia. Na zdjęciu widoczna jest już pełna infrastruktura sportowa tj. betonowe boiska do siatkówki, piłki ręcznej, koszykówki, bieżnia, kort tenisowy, duże boisko trawiasto-ziemne, małe boisko trawiasto-ziemne, inne obiekty sportowe oraz chodniki pomiędzy boiskami. Na zdjęciu widoczne jest również oświetlenie, znajdujące się w sąsiedztwie niektórych obiektów sportowych. Całość inwestycji na działkach wywłaszczonych pod budowę szkoły i przedszkola dla os. C., w tym na działce nr [...] została zrealizowana w okresie pomiędzy 18 sierpnia 1997 r. a 9 maja 1998 r.

Wykonane w dniu 15 kwietnia 2003 r. zdjęcie lotnicze potwierdza, iż infrastruktura zrealizowana do 1998 r. istniała w tym kształcie również w kolejnych latach od daty wywłaszczenia.

Mając na uwadze treść protokołu odbioru robót zewnętrznych dla obiektu Szkoła Podstawowa dla os. "C." w Krakowie z dnia 3 listopada 1997 r. organ I instancji stwierdził, iż w dacie tej zakończono realizację obiektów infrastruktury sportowej, będących w dniu 18 sierpnia 1997 r. jeszcze w trakcie realizacji.

W opinii Starosty Krakowskiego, zdjęcia lotnicze w zestawieniu ze wspomnianym protokołem odbioru robót zewnętrznych oraz zeznaniami świadka w J.K. tworzą logiczną i chronologiczną całość i wskazują, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany w ustawowych terminach wskazanych w art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z czym zasadne było orzeczenie o odmowie zwrotu.

Odwołanie od ww. decyzji złożyli Z.G. oraz D.G. i Z.P., reprezentowani przez adwokata R.R., którzy nie zgodzili się z ustaleniami organu l instancji co do braku zbędności przedmiotowej nieruchomości. Zarzucono zaskarżonej decyzji m. in. nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności dowodów z dokumentów wnioskowanych przez strony, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego.

Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia 3 lutego 2013 r. nr [...] Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji ze względu na fakt, iż cel wywłaszczenia działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) określony został w decyzji Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z dnia 12 listopada 1987r. nr [...] w sposób ogólny tj. jako budowa szkoły i przedszkola dla os. C., zobowiązany był do pozyskania do akt sprawy materiałów archiwalnych, które pozwoliłyby na jego doprecyzowanie, poprzez wskazanie co konkretnie planowano realizować na wywłaszczonej nieruchomości w ramach tak określonego celu wywłaszczeniowego. W tym zakresie zasadnicze znaczenie ma zatem treść decyzji Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...], z której wynika, iż działka nr [...] (obecnie działka nr [...]) była niezbędna Skarbowi Państwa pod budowę szkoły i przedszkola dla os. C., zgodnie z decyzją z dnia 30 marca 1987 r. znak [...] zatwierdzającą plan realizacyjny tej inwestycji. Teren zawnioskowanej do zwrotu działki nr [...] znalazł się w obszarze oznaczonym literą A i cyfrą 7. Porównanie treści planu realizacyjnego stanowiącego załącznik do decyzji znak [...] z dnia 30 marca 1987 r. z mapą ewidencyjną z zaznaczonymi granicami działki nr [...] obr [...] jedn. ewid. Podgórze, potwierdza, że w ramach tak określonego celu wywłaszczenia na obszarze przedmiotowej nieruchomości miało powstać boisko do gier i zabaw.

Jak natomiast ustalił Starosta Krakowski, wskazany plan realizacyjny poddany został następnie korekcie w zakresie układu urbanistycznego terenu szkoły i przedszkola os. C. Kraków. Korekta ta polegać miała głównie na zmianie przebiegu dojścia pieszego do szkoły w sposób podkreślający kierunek lokalizacji obiektów oświaty w stosunku do zabudowy mieszkaniowej osiedla C. Skorygowano również przebieg drogi dojazdowej do szkoły i przedszkola, w sposób pozwalający uzyskać odpowiednią wielkość placu gospodarczego szkoły, przez obrócenie bryły przedszkola. Skorygowano również program terenowych urządzeń sportowo-rekreacyjnych. W związku z wprowadzoną do planu realizacyjnego korektą, teren zawnioskowanej do zwrotu działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) znalazł się w obszarze oznaczonym literą A-Szkoła i cyfrą 8 - szkolne tereny sportowe, na którym planowano zlokalizować "rzutnię do kuli", skocznię w dal oraz boisko do siatkówki.

Organ II instancji odniósł się do zarzutów odwołania, dotyczących błędnego ustalenia celu wywłaszczenia nieruchomości, wyjaśniając, że zarówno art. 136 jak i art. 137 u.g.n., posługując się pojęciem celu wywłaszczenia, utożsamiają go z celem określonym w decyzji o wywłaszczeniu będącej aktem administracyjnym wydanym w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Z tego właśnie względu podstawowym źródłem określenia celu wywłaszczenia w konkretnej sprawie jest decyzja wywłaszczeniowa i to właśnie w tym dokumencie należy poszukiwać celu wywłaszczenia. Ze względu na fakt, iż cel wywłaszczenia w decyzji lub akcie notarialnym często jest określony w sposób ogólnikowy bądź też brakuje nawet określenia przeznaczenia nieruchomości, niezbędna jest w takich przypadkach prawidłowa ocena celu wywłaszczenia na podstawie tych samych kryteriów co jej niezbędność w postępowaniu wywłaszczeniowym. Będzie to w szczególności analiza dokumentacji dołączanej obowiązkowo do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, a w szczególności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji i decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego.

Mając na uwadze powyższe, Wojewoda nie zgodził się z odwołującymi, iż przy ustaleniu celu wywłaszczenia należy w niniejszej sprawie uwzględnić decyzję o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej: szkoły i przedszkola dla os. C. z 3.06.1985 r. [...] oraz zatwierdzony w/w decyzją załącznik graficzny, na którym przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana została na terenie określonym jako sport osiedlowy czy też zaświadczenia o przeznaczeniu terenu na dzień wywłaszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem wskazana decyzja pochodząca z 1985 r. wraz z jej załącznikiem graficznym, jak i wskazywane zaświadczenie nie stanowiły podstawy wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, a zatem nie mogą stanowić dowodu na określenie jej celu wywłaszczenia. Taki materiał dowodowy mógłby być ewentualnie uwzględniony w przypadku nieodnalezienia dowodów o charakterze pierwotnym związanych z celem wywłaszczenia. Natomiast dokumenty wskazane w decyzji wywłaszczeniowej znajdują się w aktach sprawy i to one stanowią dowód na sprecyzowanie celu wywłaszczenia, jakim była budowa szkoły i przedszkola.

W odniesieniu do zarzutu odwołujących się, iż ustalony przez organ administracji publicznej cel wywłaszczenia stoi w sprzeczności z przeznaczeniem wywłaszczonej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, organ II instancji podniósł, że w niniejszym postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym nie dokonuje się oceny decyzji z dnia 30 marca 1987 r. nr [...] zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji pod względem jej zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. W sprawach dotyczących zwrotu wywłaszczonej nieruchomości przedmiotem ustaleń i oceny organu administracji publicznej nie jest ocena zgodności z prawem decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości czy też decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy wskazał także, opierając się na uchwale Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 27 stycznia 1988 r., sygn. akt III AZP 11/87, że w przedmiotowej sprawie doszło do modyfikacji, a nie zmiany celu wywłaszczenia, bowiem dokonana po wywłaszczeniu korekta planu realizacyjnego polegająca na zaplanowaniu na przedmiotowej nieruchomości innego rozmieszczenia i charakteru obiektów sportowych niż pierwotnie zakładano nie niweczy realizacji głównego celu wywłaszczenia nieruchomości wskazanego w decyzji wywłaszczeniowej tj. budowy szkoły i przedszkola dla os. C. i może stanowić dopuszczalną jego modyfikację. Z realizacją tego celu związana była planowana właśnie taka infrastruktura towarzysząca, służąca prawidłowemu funkcjonowaniu tych obiektów. Zdaniem Wojewody Małopolskiego zmieniona lokalizacja obiektów sportowych nie powoduje jakościowej zmiany celu wywłaszczenia tej nieruchomości, na której docelowo znajdować miały się inne obiekty sportowe niż pierwotnie zakładano, skoro budowa tych obiektów sportowych mieści się nadal w realizacji głównego celu, jakim była budowa szkoły i przedszkola dla os. C. Nie budzi również wątpliwości fakt, że budowa szkoły i przedszkola, to nie tylko budynek, ale także towarzysząca tej inwestycji infrastruktura np. w postaci obiektów sportowych.

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego zgodzić się należało z organem I instancji, że zgromadzony w sprawie bogaty materiał dowodowy pozwala uznać, iż cel wywłaszczenia na wnioskowanej do zwrotu nieruchomości został zrealizowany zgodnie z terminami wskazanymi w art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc przed upływem terminu 10 lat od dnia kiedy decyzja wywłaszczeniowa Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] stała się ostateczna (tj. 9 grudnia 1987 r.).

Skargi na powyższą decyzję wnieśli Z.P. i D.G., działający przez pełnomocnika oraz Z.G.

Skarżący Z.P. i D.G. podnieśli zarzuty naruszenia:

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 80 K.p.a. poprzez:

a) nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym dowodów z dokumentów wnioskowanych przez skarżących, a to decyzji z dnia 11 marca 1986 roku, znak [...] (będącej aneksem do decyzji z dnia 3 czerwca 1985 roku o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, znak [...], dalej zwanej "MIWRI"), załącznika graficznego (mapki) do ww. decyzji z dnia 11 marca 1986 r., fragmentu planu realizacyjnego z listopada 1986 r. z widniejącą w ramce datą: "03.1985" odwołującą się do dokumentu, na podstawie którego opracowano plan notatki z dnia 3 kwietnia 1990 r. w sprawie zatwierdzenia aneksu do planu realizacyjnego, decyzji z dnia 11 maja 1990 roku znak [...] – które to dokumenty świadczą o rzeczywistym celu wywłaszczenia nieruchomości;

b) nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, które doprowadziłoby do ustalenia rzeczywistego celu wywłaszczenia nieruchomości, tzn.:

- zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżących dowodów z dokumentów w sytuacji, gdy okoliczności, na które dowody zostały powołane, mają znaczenie dla sprawy, w tym dowodu z: zaświadczenia o przeznaczeniu terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wydanego w dniu 22 kwietnia 2011 roku przez Biuro Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa, strony tytułowej projektu zatytułowanego "Korekta planu realizacyjnego w zakresie układu urbanistycznego" opracowanego przez biuro Miastoprojekt-Kraków w dacie "02.1988" (dalej "Korekta"), dokumentu "Opis i uzasadnienie zmian układu urbanistycznego zagospodarowania terenu inwestycji Szkoła i przedszkole os. C. w Krakowie" świadczących o rzeczywistym celu wywłaszczenia nieruchomości;

- zaniechanie przesłuchania Skarżących, którzy posiadają istotną wiedzę w sprawie;

- zaniechanie ustalenia i przesłuchania innych osób, które brały udział w postępowaniu o wywłaszczenie nieruchomości na cele budowy szkoły, przedszkola i osiedlowych terenów rekreacyjnych, a mogłyby mieć wiedzę na temat celu ich wywłaszczenia;

- zaniechanie ustalenia dokładnego terminu zakończenia budowy istniejących obecnie na nieruchomości obiektów sportowych;

c) błędną ocenę dowodów, w tym:

- dowodu z przesłuchania J.K., którego zeznania stanowiły podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy J.K. jako Dyrektor Zespołu Szkół Ogólnokształcących [...], jest zainteresowany wynikiem postępowania, a ponadto, jak sam przyznał, nie ma wiedzy na temat postępowania wywłaszczeniowego, gdyż dyrektorem szkoły został dopiero w 1994 roku, a postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji w 1987 roku;

- zdjęć lotniczych przedstawiających okolicę, w której położona jest działka [...] poprzez uznanie, że na ich podstawie można stwierdzić, iż doszło do terminowego zrealizowania celu wywłaszczenia, w sytuacji, w której brak jest zdjęcia, z którego wynikałoby, iż przed upływem 10 lat od daty wywłaszczenia zrealizowano inwestycję w całości;

- protokołu z dnia 3.11.1997 r., poprzez uznanie, iż stwierdza on wykonanie inwestycji na działce [...] w terminie, w sytuacji, gdy w żadnej mierze nie można na jego podstawie wywnioskować, że budowa obiektów sportowych w nim wymienionych miała miejsce na terenie objętym wnioskiem, czyli na działce [...];

- zawiadomienia z Urzędu Miasta Krakowa Wydziału Architektury z dnia 27.04.1999 r., zawiadomienia z Wydziału Nadzoru Budowlanego z dnia 6.07.1998 r., poprzez uznanie, iż na ich podstawie można wnioskować o wykonaniu inwestycji na działce [...] w terminie 10 lat od momentu, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, w sytuacji, gdy z ich treści wynika, że zawiadomienie o zakończeniu budowy Szkoły Podstawowej nr [...] wraz z infrastrukturą zostało złożone w dniu 8.01.1998 r.

2. art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na prowadzeniu przez organ postępowania z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu, tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2011 r., wydanego w sprawie do sygn. akt II SA/Kr 758/11 oraz wcześniejszego wyroku dotyczącego działki nr [...] wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dnia 5 listopada 2007 r.

3. art. 8 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz dowolne i niezasadne uchylenie się od obowiązku uzupełnienia postępowania dowodowego na podstawie art. 136 K.p.a. w sytuacji, kiedy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a to w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie ani na żądanie strony, ani z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego, co godzi w zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej;

4. art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia, a to kwestii podnoszonej przez Wnioskodawców, iż ustalony przez organ administracji publicznej cel wywłaszczenia stoi w sprzeczności z przeznaczeniem wywłaszczonej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co stanowi naruszenie przepisów prawa;

5. art. 136 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie i użycie nieruchomości na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, bez zawiadomienia przez organ o powzięciu takiego zamiaru poprzedniego właściciela i bez równoczesnego poinformowania o możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości;

6.art. 136 ust. 3 u.g.n. i art. 137 ust 2 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie i niezwrócenie nieruchomości wykorzystywanej obecnie jako szkolne tereny sportowe, a to na skutek błędnego ustalenia celu wywłaszczenia, który jest sprzeczny z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i z przepisami prawa, oraz na skutek błędnego uznania, ze cel wywłaszczenia został zrealizowany przed upływem 10 lat od daty wywłaszczenia;

7. art. 21 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane oraz §18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, a także art. 45 ustawy z dnia 12.07.1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. 1984. nr 35 poz.185) poprzez ustalenie celu wywłaszczenia sprzecznego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca Z.G. podniosła zarzuty naruszenia:

1. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 §1, art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mającego wpływ na prawidłowe załatwienie sprawy, nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niedopuszczenie jako dowodów dokumentów, mających decydujące znaczenie dla sprawy, bez racjonalnego uzasadnienia,

2. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania strony odwołującej się, zgłoszonego podczas rozprawy w WSA w Krakowie w dniu 15 września 2011 r., dotyczącego przeprowadzenia dowodów z dokumentów dołączonych do pisma przygotowawczego z dnia 16.08.2011 r.,

3. art. 80 i 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione ustaleń dotyczących celu wywłaszczenia działki [...] dokonanych przez organ l instancji z pominięciem materiału dowodowego przedstawionego przez stronę odwołującą się oraz innych dowodów znajdujących się w aktach sprawy np. decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji [...] z dn.3.06.1985 r.,

4. art. 76 § 1 k.p.a. poprzez udowadnianie ważnej okoliczności jaką jest ustalenie celu wywłaszczenia przez powoływanie się na dokument (plan "korektę") niespełniający wymagań tego artykułu,

5. niedokonanie własnych ustaleń na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego odnośnie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

6. nieznajomość względnie ignorowanie przepisów art. 21 ustawy Prawo budowlane, art. 4 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 26 ust.1 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz § 18 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dn.20.02.1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego, które są przywołane w dokumentach, będących ważnymi dowodami w sprawie i które były obowiązujące przy tworzeniu dokumentów na etapie planowania inwestycji; jest to przyczyna np. nieprawidłowego odczytywania planu realizacyjnego a także uznawania za dowód, dokumentu niemającego mocy urzędowej.

W odpowiedzi na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 maja 2014 r. o sygn. akt II SA/Kr 455/14 oddalił skargę.

Jak wskazał Sąd, fakt uprzedniego wydania prawomocnego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 758/11, ma między innymi ten skutek prawny, że dokonywana obecnie kontrola sądowa dotyczy w szczególności czynności oraz decyzji organów administracyjnych podjętych po tej dacie. Co do zasady kontrola ta powinna nastąpić z uwzględnieniem wiążącego charakteru oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu w/w orzeczenia (art. 153 p.p.s.a.), z tym zastrzeżeniem, iż ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Podobny skutek mogą wywołać istotne zmiany stanu faktycznego. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury, oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu eliminację błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia dostrzeżonych wadliwości, przy czym wskazania te nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń oraz okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania WSA w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zarzuty w niej podnoszone nie są zasadne.

Jak zaznaczył Sąd, w sprawie bezsprzeczne jest, że sporna działka nr ewid. [...] (uprzednio nr ewid. [...]) została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa decyzją Urzędu Dzielnicowego Kraków-Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] - jako niezbędna pod realizację szkoły i przedszkola dla os. C. Wyżej wymieniona decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Podstawą wywłaszczenia była decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny inwestycji z 30 marca 1987 r. znak: [...]. Decyzja wywłaszczeniowa dotyczy działki nr [...] o pow. 0,1054 ha poł. w obr. [...], jednak trzeba zauważyć, że przed datą wywłaszczenia planem podziału nr [...] z dnia 15.05.1987 r. działka nr [...] o pow. 0,1054 ha uległa podziałowi na działki: nr [...] o pow. 0,0989 ha i nr [...] o pow. 0,0065 ha. W dacie wywłaszczenia opisana wyżej nieruchomość stanowiła współwłasność Z.G. i Z.P. - po 1/2 części. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie Wydział I Cywilny z dnia 16 grudnia 2002 r. sygn. akt I Ns 1628/02/S prawo do spadku po zmarłym Z.G. nabyła żona Z.G. i syn D.G. po 1/2 części.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego jest sprawa zwrotu działki nr ewid. [...] (wcześniej oznaczonej jako [...]).

Sąd zauważył, że cel wywłaszczenia w w/w decyzji wywłaszczeniowej został określony w sposób względnie ogólny przez wskazanie rodzaju obiektów, których realizacji ma służyć (realizacja szkoły i przedszkola dla os. C.). Następnie, w połączeniu powyższego ustalenia z treścią decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji z 30 marca 1987 r. znak: [...] – można stwierdzić, że teren zawnioskowanej do zwrotu działki znalazł się na obszarze oznaczonym literą A i cyfrą 7.

Z porównania treści planu realizacyjnego, stanowiącego załącznik do decyzji znak [...] z dnia 30 marca 1987 r. z mapą ewidencyjną, gdzie zaznaczono granice działki nr [...] wynika w ocenie WSA w Krakowie, że na obszarze przedmiotowej nieruchomości miało powstać boisko do gier i zabaw. Przeznaczenie terenu wywłaszczonej nieruchomości na boisko do gier i zabaw w zatwierdzonym decyzją planie realizacyjnym jest spójne z przeznaczeniem wywłaszczonego terenu w decyzji wywłaszczeniowej na realizację szkoły i przedszkola dla os. C.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że ustalenia decyzji wywłaszczeniowej w przedmiocie celu uogólniły, zuniwersalizowały postanowienia, poprzednio zatwierdzonego odpowiednią decyzją z dnia 30 marca 1987 r., planu realizacyjnego. Zaznaczył jednocześnie, że realizacji takich obiektów, jak szkoła czy przedszkole, powinna towarzyszyć odpowiednia infrastruktura instrumentalna, pomocnicza w realizacji funkcji podstawowej, czyli działalności szkoły i odpowiednio przedszkola. W obrębie takiej infrastruktury instrumentalnej, pomocniczej – w odniesieniu do funkcji podstawowej - niewątpliwie znajduje się boisko do gier i zabaw.

Kwestią wymagającą dodatkowych ustaleń w ramach postępowania wyjaśniającego, była korekta sporządzona do wyżej wskazanego planu realizacyjnego. W tym przypadku chodziło o ustalenie, czy korekta przedmiotowego planu realizacyjnego nie wprowadziła w nim zmian powodujących przekwalifikowanie przeznaczenia przedmiotowej działki na nie odpowiadające pierwotnemu celowi wywłaszczenia w połączeniu z treścią decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji z 30 marca 1987 r. znak: [...].

Analiza tej korekty wskazuje, zdaniem WSA w Warszawie, że w jej wyniku teren wnioskowanej do zwrotu działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) znalazł się w obszarze oznaczonym literą A - Szkoła i cyfrą 8 – szkolne tereny sportowe, z tą różnicą, że miała się tam znaleźć rzutnia do kuli, skocznia w dal oraz boisko do siatkówki. Dodał też, że porównanie treści skorygowanego planu realizacyjnego inwestycji "Szkoła i Przedszkole os. C." z mapą ewidencyjną z zaznaczonymi granicami działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. P., potwierdza to ustalenie. Z powyższego wynika, że korekta planu realizacyjnego nie zniweczyła pierwotnego celu wywłaszczenia i jest z nim spójna.

W przekonaniu Sądu, cel wywłaszczenia wynikający z wyżej przywołanych dokumentów nadaje się w pełni do odkodowania i nie budzi wątpliwości jako wzorzec pojęciowy do czynienia ustaleń na podstawie wyżej przywołanych podstaw prawnych. W związku z tym, Sąd nie podziela stanowiska skarżących Z.G., D.G. i Z.P., że organy administracyjne I i II instancji nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w przedmiocie ustalenia treści samego celu wywłaszczenia przedmiotowej działki.

W przekonaniu Sądu, tego celu należy szukać przede wszystkim w treści decyzji wywłaszczeniowej oraz w decyzji znajdującej się w ścisłym związku materialno-przyczynowo-skutkowym z decyzją wywłaszczeniową, jaką stanowi bezpośrednio ją poprzedzająca w/w decyzja z dnia 30 marca 1987 r.

Sąd zwrócił też uwagę, że w prawomocnym wyroku z dnia 15 września 2011 r. – WSA w Krakowie aprobująco ocenił, w ramach sprawowanej przez siebie kontroli decyzji kasatoryjnej Wojewody Małopolskiego z dnia 11 marca 2011 r., ustalenia Starosty Krakowskiego w przedmiocie ustalenia celu wywłaszczenia wnioskowanej nieruchomości i jednoznacznie stwierdził, iż : "Starosta Krakowski honorował ocenę prawną i wskazania co do dalszego toku postępowania zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 247/06. W szczególności wyjaśnił, że w myśl decyzji wywłaszczeniowej Urzędu Dzielnicowego Kraków – Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r., znak [...] oraz w niej powołanej decyzji z dnia 30 marca 1987 r., znak [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, jak również samego planu realizacyjnego, będącego załącznikiem do tej ostatniej decyzji, a nie decyzji wcześniejszej z 1985 r., przedmiotowa nieruchomość miała wejść w skład obiektów szkolnych, nie zaś ternu przeznaczonego pod ogólnodostępny sport osiedlowy. Mając na uwadze treść pisma do Urzędu Dzielnicowego Kraków – Podgórze z daty 26 lutego 1988 r. ustalił także obszernie, czy i w jakim zakresie wspomniana w nim korekta planu realizacyjnego zatwierdzonego uprzednio decyzją znak [...] dotyczyła przedmiotowej nieruchomości. Ustalił również moment uzyskania pozwoleń na budowę i rozpoczęcia prac związanych z realizacją tego celu , zasadnicze etapy odnoszące się do wykonania obiektów kubaturowych szkoły oraz urządzeń z nią związanych – w tym boisk szkolnych, formalnego zgłoszenia obiektów do użytku, odróżniając przy tym jednoznacznie jako mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zakończenie robót budowlanych, od następującego potem zgłoszenia inwestycji do użytkowania. Ustalił również, gdzie dokładnie znajduje się przedmiotowa działka oraz powtórzył oględziny. Co do identyfikacji przedmiotu postępowania sporządził nawet dokumenty poglądowe powstałe przez nałożenie danych z aktualnych map geodezyjnych na plany pochodzące z okresu wywłaszczenia i dokonanej modyfikacji".

Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na to, że celem postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej i zbędnej na cel wywłaszczenia nieruchomości, prowadzonego na podstawie art. 136 i art. 137 u.g.n. nie jest badanie zgodności z ówczesnym prawem: decyzji o wywłaszczeniu oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 30 marca 1987 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Temu celowi służą inne postępowania administracyjne.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie jest trafny podnoszony przez skarżących zarzut, iż ustalony przez organ administracji publicznej cel wywłaszczenia pomija podnoszoną przez skarżących sprzeczność z przeznaczeniem wywłaszczonej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z dołączonym do akt zaświadczeniem o przeznaczeniu w dacie wywłaszczenia działki nr [...] – co dyskwalifikuje, ich zdaniem, prawidłowość ustalenia celu wywłaszczenia przez organy administracyjne w postępowaniu o zwrot nieruchomości. W prowadzonym przez właściwe organy administracyjne postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, które jest postępowaniem prowadzonym w tzw. trybie zwykłym nie dokonuje się oceny zgodności decyzji z dnia 30 marca 1987 r. nr [...] zatwierdzającej plan realizacyjny z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Takiemu celowi służy, przewidziany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tzw. nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego służący wzruszaniu ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 156 k.p.a.).

W sprawach dotyczących zwrotu wywłaszczonej nieruchomości przedmiotem ustaleń i oceny organów administracji publicznej nie jest ocena zgodności z powszechnie obowiązującym prawem decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, czy też poprzedzającej ją decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny planowanej inwestycji.

Postępowanie o zwrot nieruchomości jest postępowaniem prowadzonym w trybie zwykłym, którego celem jest stwierdzenie lub nie istnienia podstaw do zwrotu nieruchomości w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 136 -137 u.g.n).

W związku z powyższym Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącego dot. naruszenia przez treść zaskarżonej decyzji art. 21 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane oraz §18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, a także art. 45 ustawy z dnia 12.07.1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. 1984. nr 35 poz.185) poprzez ustalenie celu wywłaszczenia sprzecznego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem WSA w Krakowie w przedmiocie ustalenia celu wywłaszczenia nie został także naruszony, jak to podnoszą w skardze Z.P., D.G. oraz Z.G. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 80 k.p.a. Wskazywane przez skarżących dokumenty, a to decyzja z dnia 11 marca 1986 roku, znak [...] (będąca aneksem do decyzji z dnia 3 czerwca 1985 roku o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, znak [...], załącznik graficzny (mapka) do ww. decyzji z dnia 11 marca 1986 r., fragment planu realizacyjnego z listopada 1986 r. z widniejącą w ramce datą: "03.1985" odwołujący się do dokumentu, na podstawie którego opracowano plan notatki z dnia 3 kwietnia 1990 r. w sprawie zatwierdzenia aneksu do planu realizacyjnego, decyzja z dnia 11 maja 1990 roku znak [...] – nie świadczą, wbrew temu jak podnoszą skarżący o rzeczywistym celu wywłaszczenia nieruchomości, gdyż nie wypowiadają się o nim wprost na podstawie odpowiedniego upoważnienia ustawowego – tak, jak to czyni decyzja Urzędu Dzielnicowego Kraków-Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] oraz podstawa tego wywłaszczenia (z zakresu stosowania prawa) w postaci decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji z 30 marca 1987 r. znak: [...].

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd nie zgodził się ze skarżącymi, iż przy ustaleniu celu wywłaszczenia należy w niniejszej sprawie uwzględnić decyzję o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej: szkoły i przedszkola dla os. C. z 3.06.1985 r. [...] oraz zatwierdzony w/w decyzją załącznik graficzny, na którym przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana została na terenie określonym jako sport osiedlowy, czy też zaświadczenia o przeznaczeniu terenu na dzień wywłaszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Wskazana decyzja pochodząca z 1985 r. wraz z jej załącznikiem graficznym, jak i wskazywane zaświadczenie, jak wynika z treści decyzji wywłaszczeniowej wydanej przecież w 1987 r. – nie stanowiły w ocenie WSA w Krakowie podstawy wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, a zatem nie mogą stanowić dowodu na określenie jej celu wywłaszczenia. Taki materiał dowodowy mógłby być ewentualnie uwzględniony w przypadku nie odnalezienia dowodów o charakterze pierwotnym, podstawowym związanych z celem wywłaszczenia. Sąd podkreślił przy tym, że dokumenty wskazane w decyzji wywłaszczeniowej znajdują się w aktach sprawy i to one stanowią dowód na sprecyzowanie celu wywłaszczenia jakim była budowa szkoły i przedszkola.

Decyzja Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] orzekająca o wywłaszczeniu w/w nieruchomości wyposażona jest w atrybut ostateczności, a zatem wiąże ona erga omnes. Dlatego też do czasu pozostawania w obrocie prawnym w/w decyzji organy administracyjne, w świetle zacytowanego wyroku nie mogą pomijać treści tej decyzji i jej skutków prawnych. Taki akt jest prawomocny dopóty, dopóki nie zostanie wzruszony, w stosownych trybach przewidzianych w kpa.

Jak wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, ponieważ w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z decyzją o wywłaszczeniu i z przypadkiem względnie ogólnego ustalenia celu wywłaszczenia w tej decyzji wywłaszczeniowej – konfrontujemy ten cel z treścią decyzji, do której decyzja ta bezpośrednio się odwołuje. Skarżący pragną odwrócić kolejność ustaleń w przedmiocie celu wywłaszczenia nieruchomości, stawiając nacisk na treść dokumentów i przepisów prawnych, z którymi - według nich – nie są zgodne w/w dwie decyzje. Ten sposób stosowania prawa mógłby znaleźć ewentualnie zastosowanie w kontrolowanej sprawie, gdyby nie udało się ustalić celu wywłaszczenia z treści decyzji o wywłaszczeniu i decyzji zatwierdzającej projekt realizacji inwestycji.

W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji, z powodów wskazanych bezpośrednio wyżej, nie uznał za uzasadnione, w stanie prawnym i faktycznym kontrolowanej sprawy, zarzutów skarżących podnoszących: zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżących dowodów z dokumentów w sytuacji, gdy okoliczności, zdaniem skarżących, na które dowody zostały powołane, mają znaczenie dla sprawy, w tym dowodu z: zaświadczenia o przeznaczeniu terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wydanego w dniu 22 kwietnia 2011 roku przez Biuro Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa (karta [...] administracyjnych akt sprawy o sygn. [...]), strony tytułowej projektu zatytułowanego "Korekta planu realizacyjnego w zakresie układu urbanistycznego" opracowanego przez biuro Miastoprojekt-Kraków w dacie "02.1988" (karta 527 administracyjnych akt sprawy o sygn. [...]), dokumentu "Opis i uzasadnienie zmian układu urbanistycznego zagospodarowania terenu inwestycji Szkoła i (karta 529 administracyjnych akt sprawy o sygn. [...]), przedszkole os. C. w Krakowie" świadczących, zdaniem skarżących o rzeczywistym celu wywłaszczenia nieruchomość. Zdaniem Sądu, kontrolowane organy administracyjne przeprowadziły jasny i czytelny wywód, jakie jest znaczenie tych dokumentów dla weryfikowania na ich podstawie celu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości.

Sąd zarazem zauważył, że w kontrolowanej sprawie nie ma się do czynienia z zaniechaniem przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżących dowodów z w/w dokumentów. Z treści kontrolowanej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wynika, że organy właściwe w sprawie zapoznały się z tymi dokumentami, tylko – przy zastosowaniu zaaprobowanej przez Sąd argumentacji – uznały, że dokumenty te nie mają priorytetowego znaczenia dla sprawy rozstrzyganej przedmiotowymi decyzjami w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Dowody te nie mają takiego znaczenia dla ustalenia celu wywłaszczenia, jakie jest przypisywane im przez skarżących w ich skargach, z uwagi na to, że cel wywłaszczenia, zdaniem Sądu, wynika z dowodów, którym obowiązujące prawo i charakter sprawy pozwalają przypisać podstawowe znaczenie w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym a mianowicie: z treści ostatecznej decyzji wywłaszczeniowej oraz poprzedzającej ją decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji.

Skarżący koncentrują się także w swoich skargach na wykazaniu, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany w terminie wskazanym ustawą, co uzasadnia, w ich przekonaniu, zwrot wnioskowanej nieruchomości.

Przechodząc do kontroli ustaleń dokonanych przez organy administracyjne w przedmiocie realizacji celu wnioskowanej do zwrotu nieruchomości zgodnie z terminami wskazanymi w art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc przed upływem terminu 10 lat od dnia kiedy decyzja wywłaszczeniowa Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] stała się ostateczna (tj. 9 grudnia 1987 r.) – Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala organom administracyjnym uznać, iż cel wywłaszczenia na wnioskowanej do zwrotu nieruchomości został zrealizowany zgodnie z terminami wskazanymi w art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc przed upływem terminu 10 lat od dnia kiedy decyzja wywłaszczeniowa Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] stała się ostateczna (tj. 9 grudnia 1987 r.).

Na realizację tego celu rzeczywiście, tak jak twierdzą organy administracyjne, wskazują dokumenty przekazane organowi I instancji w dniu 14 września 2004 r. przez Związkową Spółdzielnię Mieszkaniową oraz w dniu 23 września 2004 r. przez Zespół Ekonomiki Oświaty Kraków - Południe (uwierzytelnione i nieuwierzytelnione kserokopie). Z ich treści wynika, że w okresie od grudnia 1988 r. wykonywane były prace polegające na przygotowaniu placu budowy inwestycji "Szkoła i Przedszkole dla os. C.", w tym między innymi: geodezyjne wytyczenie granic terenu, wykonanie prowizorycznej drogi dojazdowej, odwodnienie i uzbrojenie terenu, usunięcie drzew i krzewów. Ponadto w kolejnych latach - tj. od 24 sierpnia 1994 r. do 28 sierpnia 1997 r. oddawane były do użytku poszczególne obiekty kubaturowe szkoły: A i A-1, B i C-1, B-1, C, D. W dniu 3.11.1997 r. sporządzony został protokół odbioru robót zewnętrznych boiska, bieżni, skoczni, rzutni, drogi i parkingów, chodników, zieleni, małej architektury, oświetlenia zewnętrznego i ogrodzenia, wykonanych na obiekcie "Szkoła Podstawowa dla os. C.." Przedmiot odbioru został wykonany w okresie od maja 1993 r. do 30.09.1997 r.

W związku z zakończeniem budowy Szkoły nr [...] wraz z infrastrukturą przy ul. S., zlokalizowanej na działkach oznaczonych numerami[...], w obr. [...], Urząd Miasta Krakowa Wydział Nadzoru Budowlanego i Wydział Architektury zawiadomieniami nr [...] z dnia 6 lipca 1998 r. oraz nr [...]z dnia 27 kwietnia 1999 r. poinformowały, że nie zgłaszają sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania obiektu składającego się z segmentów kubaturowych, a także segmentu sportowego.

WSA w Krakowie wskazał, że w sprawie było podnoszone przez Wojewodę Małopolskiego w jego decyzji kasatoryjnej z dnia 11 marca 2011 r., którą uchylił WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 15 września 2011 r., że "niewątpliwie powołany przez organ pierwszej instancji dowód w postaci protokołu odbioru robót zewnętrznych z dnia 3 listopada 1997 r. stanowi istotne źródło informacji na temat stanu realizacji projektowanej inwestycji, niemniej jednak nie wynika z niego w sposób niebudzący wątpliwości, że wykonane prace - tj. budowa obiektów sportowych zostały w ogóle przeprowadzone na działce nr [...], a tym bardziej nie można określić, czy wybudowano wszystkie zaplanowane obiekty - rzutnię do kuli, skocznię w dal oraz boisko do siatkówki, czy też nie, oraz czy wykorzystano do tego cały teren wnioskowany do zwrotu. Nadto, w kontekście zgłaszanych przez odwołujących wątpliwości odnośnie identyfikacji daty sporządzenia powyższego protokołu za zasadne należałoby uznać podjęcie przez organ pierwszej instancji próby uzyskania do wglądu oryginału tego dokumentu w Z., gdzie winien się on znajdować). Istotnych wątpliwości w tym zakresie nie wyjaśniają zarówno zeznania dyrektora szkoły użytkującej nieruchomość (wartość tego środka dowodowego jest zresztą mniejsza również przez fakt, iż reprezentuje on jedną ze stron niniejszego postępowania, zainteresowaną przecież sposobem rozpatrzenia złożonego wniosku o zwrot nieruchomości), ani tym bardziej pozyskana mapa zasadnicza przedstawiająca znacznie późniejszy stan zagospodarowania nieruchomości".

W odniesieniu do tych wątpliwości Wojewody Małopolskiego WSA w Krakowie w wyroku z dnia 15 września 2011 r. stwierdził m.in., że "Jak już wskazano wyżej, w sprawie niniejszej organ odwoławczy nie poddając analizie całokształtu zgromadzonego w sprawie dokumentów nie wykazał, że wątpliwości jakie powziął są uzasadnione".

Powyższe wątpliwości Wojewody Małopolskiego, zbieżne z argumentacją wniesionych skarg, zostały wyjaśnione w kontynuowanym postępowaniu dowodowym, w wyniku pozyskania przez organ I instancji dokumentacji fotograficznej.

Dążąc do wyjaśnienia całokształtu okoliczności prawnych i faktycznych, organ I instancji – Starosta Krakowski pozyskał z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie archiwalne zdjęcia lotnicze obszaru objętego wnioskiem o zwrot w celu precyzyjnego ustalenia, czy cel wywłaszczenia na działce objętej wnioskiem o zwrot został zrealizowany w przeciągu 10 lat od daty wywłaszczenia.

Jak odnotował Sąd pierwszej instancji, ze zdjęcia lotniczego wykonanego w dniu 24 września 1993 r., wynika, że cel wywłaszczenia w postaci budowy szkoły i przedszkola dla potrzeb osiedla "C." był w trakcie realizacji. Ze zdjęcia wykonanego w dniu 18 sierpnia 1997 r. wynika – co jest istotne – że teren, na którym znajduje się Szkoła Podstawowa dla os. C. w Krakowie został już ogrodzony, zrealizowane zostały wszystkie segmenty budynków szkoły, natomiast obiekty sportowe znajdowały się jeszcze w trakcie realizacji, aczkolwiek widoczne są już na wskazanym zdjęciu zarysy kształtu tworzonych boisk. Kolejne zdjęcie lotnicze przedstawia stan zagospodarowania przedmiotowego terenu w dniu 9 maja 1998 r., tak więc 10,5 roku od daty wywłaszczenia. Na zdjęciu widoczna jest już pełna infrastruktura sportowa tj. betonowe boiska do siatkówki, piłki ręcznej, koszykówki, bieżnia, kort tenisowy, duże boisko trawiasto-ziemne, małe boisko trawiasto-ziemne, inne obiekty sportowe oraz chodniki pomiędzy boiskami. Na zdjęciu widoczne jest również oświetlenie, znajdujące się w sąsiedztwie niektórych obiektów sportowych.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu pierwszej instancji, można przyjąć, że dowód w postaci protokołu odbioru robót zewnętrznych z dnia 3 listopada 1997 r. stanowi nie tylko istotne źródło informacji na temat stanu realizacji projektowanej inwestycji, ale w zestawieniu z wynikami w/w zdjęć lotniczych jego treść została uwiarygodniona i można w związku z tym uznać, że wykonane prace – tj. budowa obiektów sportowych zostały w ogóle przeprowadzone na działce nr [...], i że wybudowano zaplanowane obiekty sportowe oraz, że wykorzystano do tego teren wnioskowany do zwrotu.

Wskazany powyżej materiał dowodowy uzasadnia zdaniem WSA w Krakowie tezę, że całość inwestycji na działkach wywłaszczonych pod budowę szkoły i przedszkola dla os. C., w tym na działce nr [...] została zrealizowana w okresie pomiędzy 18 sierpnia 1997 r. a 9 maja 1998 r. Również wykonana w dniu 15 kwietnia 2003 r. zdjęcia lotnicze potwierdzają w ocenie tego Sądu, iż infrastruktura zrealizowana do 1998 r. istniała w tym kształcie również w kolejnych latach od daty wywłaszczenia.

Mając na uwadze treść protokołu odbioru robót zewnętrznych dla obiektu Szkoła Podstawowa dla os. "C." w Krakowie z dnia 3 listopada 1997 r. organ I instancji prawidłowo zdaniem WSA w Krakowie stwierdził, co uprawdopodabniają ww. zdjęcia oraz wynik przesłuchania świadka J.K., iż w dacie tej zakończono realizację obiektów infrastruktury sportowej, będących w dniu 18 sierpnia 1997 r. jeszcze w trakcie realizacji.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji trafnie stwierdził Wojewoda Małopolski, że o ile same omawiane fotografie nie przesądzają, że działka nie stała się zbędna na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ust. l pkt 2 (gdyż 10 lat od dnia kiedy decyzja wywłaszczeniowa stała się ostateczna, minęło w grudniu 1997 r.), - to powyższe, można w sposób przekonywujący potwierdzić, w oparciu o inne pozyskane przez Starostę Krakowskiego dowody tj. zeznania przesłuchanego w charakterze świadka J.K. – Dyrektora Zespołu Szkół [...] oraz treść protokołu odbioru robót zewnętrznych z dnia 3 listopada 1997 r. Przesłuchany w dniu 31 marca 2009 r. świadek J.K. zeznał, iż nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot od początku wchodziła w skład obiektów szkolnych, wykonywanych sukcesywnie zgodnie z planem a ich odbiór nastąpił w 1997 r.

Skarżący kwestionują wartość dowodową zeznań ww. świadka i podnoszą, że sami, a także nowi świadkowie powinni być przesłuchani w przedmiotowej sprawie. Ustosunkowując się do tych zarzutów, Sąd stwierdził, że część zarzutów skarżących pokrywa się z zarzutami Wojewody Małopolskiego, co do których także wypowiedział się WSA w Krakowie w w/w prawomocnym wyroku z dnia 15 września 2011 r. Zdaniem WSA w Krakowie, zawartym w przywołanym w/w wyroku: "Budzi również zastrzeżenia jako dowolna dokonana przez Wojewodę Małopolskiego ocena wartości dowodowej zeznań dyrektora szkoły. Zważyć należy bowiem, że wbrew temu co podaje organ odwoławczy, wyżej wymieniony nie brał udziału w sprawie jako podmiot uprawniony do reprezentacji jednej ze stron, lecz został przesłuchany w charakterze świadka. W kwestii kręgu stron postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości Wojewoda Małopolski nie poczynił odpowiednich ustaleń z powołaniem stosownych dowodów. Nadto, sam fakt pełnienia roli organu uprawnionego do reprezentacji podmiotu korzystającego z budynku szkoły i z nim związanych urządzeń nie stanowi dostatecznej podstawy do podważa wiarogodności składanych przez taką osobę zeznań, które w myśl reguł wynikających z zasady określonej w art. 80 k.p.a. winny być ocenianie merytorycznie, na tle całego zgromadzonego materiału oraz pod kątem wewnętrznej spójności, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Podejście organu odwoławczego do wartości określonych środków dowodowych jest zresztą wewnętrznie sprzeczne skoro w późniejszych wywodach dla precyzyjnego ustalenia istotnych okoliczności widzi możliwość przesłuchania samych wnioskodawców, czyli stron, które stosując kryteria oceny Wojewody Małopolskiego musiałyby zostać uznane a priori za tendencyjne".

WSA w Krakowie podzielił powyższe stanowisko w przedmiocie dokonanej w nim wypowiedzi na temat oceny środków dowodowych stosowanych w sprawie. Jednocześnie Sąd ten zauważył, że w wyniku dokładnej analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego – Starosta Krakowski odnalazł protokół odbioru robot zewnętrznych z dnia 3 listopada 1997 r. z klauzulą stwierdzenia odpisu z oryginałem (karty 127-128 administracyjnych akt sprawy)

W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie widział potrzeby uzupełniania postępowania wyjaśniającego przy wykorzystywaniu innych, nowych osobowych środków dowodowych, czy też dokumentów, gdyż widok zdjęć w systemowym ujęciu z pozostałymi ww. dowodami pozwala, przy uwzględnieniu doświadczenia życiowego i zasad logiki, na stwierdzenie, że wybudowano zaplanowane obiekty sportowe oraz wykorzystano do tego cały teren wnioskowany do zwrotu

W ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy (Wojewoda Małopolski) podzielił stanowisko organu I instancji, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przedstawiony powyżej, jak i pozostały znajdujący się w aktach sprawy, w postaci m.in. dokumentacji wywłaszczeniowej, w tym protokoły odbioru robót, protokoły rozliczenia kosztów budowy inwestycji "Szkoła Podstawowa dla Osiedla C." - prezentujące zbiorcze zestawienie kosztów budowy wskazanej inwestycji w latach 1993 - 1997, oględziny nieruchomości, mapy zasadnicze obrazujące sposób zagospodarowania nieruchomości, zeznania świadka tj. dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących [...] J.K. w zestawieniu ze zdjęciami lotniczymi z 18.08.1997 r. i 9.05.1998 r. – tworzą logiczną i chronologiczną całość pozwalającą uznać, iż cel wywłaszczenia na wnioskowanej do zwrotu nieruchomości został zrealizowany zgodnie z terminami wskazanymi w art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami a więc przed upływem terminu 10 lat od dnia kiedy decyzja wywłaszczeniowa Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] stała się ostateczna (tj. 9 grudnia 1987 r.).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zgromadzone w postępowaniu materiały i dowody w sprawie, przedstawione wyżej, nie pozwalają uznać działki nr [...] o pow. 0,0973 ha, obj. księgą wieczystą nr [...], obr. [...] jedn. ewid. Podgórze m. Kraków, stosownie do przepisów art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami, za zbędną dla realizacji tak określonego celu wywłaszczenia. Kontrolowane decyzje są nadto uzasadnione w stopniu wymaganym przez art. 107 k.p.a. a Wojewoda Małopolski wydal kontrolowaną decyzję bez naruszenia art. 8 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. – z uwagi na to, że w sprawie nie zachodziła konieczność skorzystania z tych prawnych podstaw działania.

Na tle ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I i II instancji, a także mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną przez WSA w Krakowie w przywołanych powyżej wyrokach – Sąd pierwszej instancji nie podzielił zatem stanowiska skarżących, że w sprawie wystąpiło zaniechanie przesłuchania Skarżących, którzy posiadają istotną wiedzę w sprawie; zaniechanie ustalenia i przesłuchania innych osób, które brały udział w postępowaniu o wywłaszczenie nieruchomości na cele budowy szkoły, przedszkola i osiedlowych terenów rekreacyjnych, a mogłyby mieć wiedzę na temat celu ich wywłaszczenia; zaniechanie ustalenia dokładnego terminu zakończenia budowy istniejących obecnie na nieruchomości obiektów sportowych. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, mieli niczym nie ograniczoną możliwość wypowiadania się w przedmiotowej sprawie, jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że wyjaśnienia składane przez strony postępowania są traktowane jako dowód w sprawie w dalszej kolejności, gdy nie ma innych środków dowodowych lub, gdy zebrane są niewystarczające. Sąd ten nie podzielił także, z przyczyn wskazanych powyżej, zarzutu skarżących w przedmiocie błędnej oceny dowodów, w tym: dowodu z przesłuchania J.K.; zdjęć lotniczych przedstawiających okolicę, w której położona jest działka [...] poprzez uznanie, że na ich podstawie można stwierdzić, iż doszło do terminowego zrealizowania celu wywłaszczenia, w sytuacji, w której brak jest zdjęcia, z którego wynikałoby, iż przed upływem 10 lat od daty wywłaszczenia zrealizowano inwestycję w całości; protokołu z dnia 3 listopada 1997 r. poprzez uznanie, iż stwierdza on wykonanie inwestycji na działce [...] w terminie, w sytuacji, gdy w żadnej mierze nie można na jego podstawie wywnioskować, że budowa obiektów sportowych w nim wymienionych miała miejsce na terenie objętym wnioskiem, czyli na działce [...]; zawiadomienia z Urzędu Miasta Krakowa Wydziału Architektury z dnia 27.04.1999 r., zawiadomienia z Wydziału Nadzoru Budowlanego z dnia 6.07.1998 r., poprzez uznanie, iż na ich podstawie można wnioskować o wykonaniu inwestycji na działce [...] w terminie 10 lat od momentu, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, w sytuacji, gdy z ich treści wynika, że zawiadomienie o zakończeniu budowy Szkoły Podstawowej nr [...] wraz z infrastrukturą zostało złożone w dniu 8.01.1998 r.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy i jego ocena pozwoliły Sądowi pierwszej instancji na zobiektywizowane zweryfikowanie prawidłowego ustalenia przez organy administracyjne stanu faktycznego i prawnego sprawy i sformułowanie końcowego wniosku, że zaskarżona decyzja Wojewody Małopolskiego jest zgodna z treścią art. 136 i art. 137 u.g.n.

Mając na uwadze powyższe, WSA w Krakowie orzekł w sprawie na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli Z.P., D.G. oraz Z.G., przy czym skarga kasacyjna Z.G. została odrzucona postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 5 września 2014 r. o sygn. akt II SA/Kr 455/14.

Skarżący kasacyjnie postawili zaskarżonemu wyrokowi cztery zasadnicze zarzuty.

Po pierwsze, naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez oddalenie skargi pomimo, że organ administracyjny naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, w postaci:

1) decyzji wywłaszczeniowej z dnia 12 listopada 1987 r. znak [...] oraz decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji z dnia 30 marca 1987 r. znak [...], gdy wynika z nich, że działka nr [...] wraz z zaznaczonym na niej i podpisanym "boiskiem do gier i zabaw" uwidoczniona jest na planie realizacyjnym na obszarze oznaczonym literą C, którą oznaczony jest teren przeznaczony pod ogólnodostępny "sport osiedlowy";

2) decyzji z dnia 3 czerwca 1985 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej: szkoły i przedszkola dla os. C. znak [...] wraz z załącznikiem graficznym oraz zaświadczeniu o przeznaczeniu terenu na dzień wywłaszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy dowody te są istotne dla ustalenia celu wywłaszczenia, co skutkowało błędnym ustaleniem celu wywłaszczenia działki [...];

3) decyzji z dnia 11 marca 1986 r. znak [...] i jej załącznikowi oraz fragmentu planu realizacyjnego z listopada 1986 r. z widniejącą w ramce datą "0.3.1985" odwołującą się do dokumentu, na podstawie którego opracowano plan notatki z dnia 3 kwietnia 1990 r. w sprawie zatwierdzenia aneksu do planu realizacyjnego, jak również decyzji z dnia 11 maja 1990 r. znak [...], strony tytułowej projektu zatytułowanego "Korekta planu realizacyjnego w zakresie układu urbanistycznego" z "02.1998" i dokumentowi "Opis i uzasadnienie zmian układu urbanistycznego zagospodarowania terenu inwestycji Szkoła i przedszkole os. C.

Po drugie, naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez zaakceptowanie rozstrzygnięcia organu sprzecznego z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyrokach WSA w Krakowie z dnia 15 września 2011 r. i z dnia 7 listopada 2007 r.

Oba powyższe naruszenia mają zdaniem skarżących kasacyjnie istotne znaczenie, gdyż w ich wyniku doszło do wadliwego ustalenia celu wywłaszczenia, a w konsekwencji do odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i oddalenia skargi na decyzję. W ocenie skarżących kasacyjnie prawidłowa analiza doprowadziłaby

Sąd do wniosku o istnieniu sprzeczności między ustalonym przez organ celem wywłaszczenia, a treścią dokumentów stanowiących jego podstawę.

Kolejno, po trzecie, zarzucono orzeczeniu naruszenie art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez odmowę orzeczenia o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości pomimo jej zbędności na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

Po czwarte wreszcie, zarzucono naruszenie art. 21 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego w zw. z art. 45 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym oraz w zw. z planem zagospodarowania przestrzennego Krakowskiego Zespołu Miejskiego stanowiącym załącznik do uchwały nr 34 Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 23 czerwca 1977 r. w części, w której znajduje się rysunek oznaczony symbolem [...], przez przyjęcie, że możliwe jest ustalenie celu wywłaszczenia sprzecznego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z treścią decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za jej uwzględnieniem. Podniesiono m.in, że z zaświadczenia o przeznaczeniu działki nr [...] wynikało w dniu wywłaszczenia, że działka ta znajdowała się na terenie przeznaczonym na ogólnomiejski system zieleni, w skład którego wchodzi Park komponowany i bulwar rzeki Wilgi oraz sport o funkcji podstawowej dla os. "C." – cel ten określano jako "sport osiedlowy". Zdaniem skarżących kasacyjnie z pozostałych dowodów również wynika, że przeznaczeniem działki był "sport osiedlowy", a nie inwestycja związane ze szkołą i przedszkolem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Analizowana pod tym kątem skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.

Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy w sprawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., do którego miało dojść przez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia przez nie zgromadzonego materiału dowodowego – w zakresie ustalenia celu wywłaszczenia.

W myśl art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że w toku postępowania, w którym zapadła zaskarżona decyzja, dochowano przedstawionym przepisom k.p.a. Szczegółowe i wnikliwe rozważania Sądu pierwszej instancji podziela skład Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający w niniejszej sprawie.

Uwagi skargi kasacyjnej zawarte w opisanym zakresie mają w istocie charakter polemiki ze stanowiskiem organów i Sądu, nie wykazują jednak naruszenia prawa, które wymagałoby uchylenia wyroku w sprawie. Skarżący kasacyjnie upatrują naruszenia przywołanych przepisów zasadniczo w tym, że organy niewłaściwie oceniły wymienione w zarzucie pierwszym skargi kasacyjnej dowody, z których wynikać ma przeznaczenie terenu pod ogólnodostępny "sport osiedlowy", gdy tymczasem Sąd pierwszej instancji i organy uznały, że celem była realizacji szkoły i przedszkola.

Wskazać w tym kontekście należy, że w świetle art. 80 k.p.a. organ cieszy się prawem tzw. swobodnej oceny dowodów (zob. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 579; B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 353). Polega ono na tym, że organ nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie, ustalić stan faktyczny (por. E. Iserzon w: E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1964, s. 115). Zapatrywanie organu nie może być przy tym dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie dowodom (por. A. Wiktorowska, w: Postępowanie administracyjne – ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, red. M. Wierzbowski, Warszawa 2012, s. 122). Przysługujące organom prawo swobodnej oceny dowodów doznaje poszanowania również w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., I OSK 2465/14).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy w toku postępowania podjęły w sprawie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, wyczerpująco zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy, jak też oceniając na podstawie całokształtu tego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. Przytoczone w zarzucie skargi kasacyjnej dowody albo nie miały znaczenia dla sprawy albo zostały przez organ uwzględnione i ocenione, jednak odmówił on im wiarygodności i mocy dowodowej. Organ ustosunkował się jednocześnie do twierdzeń formułowanych przez strony. Zabieg ten wnikliwie zweryfikował Sąd pierwszej instancji. Rację mają skarżący kasacyjnie, że w sprawie zachodzi sytuacja, w której z poszczególnych dowodów zebranych w sprawie można próbować wywieść odmienny cel wywłaszczenia nieruchomości, do których odnosi się sprawa. Wszelako w takiej sytuacji, jak wspomniano, to organ jest kompetentny na mocy art. 80 k.p.a. do uznania określonych faktów za udowodnione oraz do odmówienia wiarygodności i mocy dowodowej określonym dowodom wskazującym na okoliczności przeciwne (por. też art. 107 § 3 k.p.a.). Organ w niniejszej sprawie, jak wspomniano, dał wiarę przede wszystkim dowodom bezpośrednim – zwłaszcza decyzji Naczelnika Dzielnicy Kraków-Podgórze z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...]. Rolą sądu administracyjnego nie jest zaś w świetle art. 1 § 2 p.u.s.a. zastępowanie organu w zakresie oceny dowodów w sprawie, lecz kontrola jego postępowania w tej mierze. Wskazać zatem należy, że organ nie wykroczył poza granice przysługującej mu swobody w ocenie dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a, gdyż jego ustaleń w sprawie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać za dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki czy zweryfikowanym prawom naukowym. Znajdują zarazem oparcie w zgromadzonym materiale. Nie jest z pewnością naruszeniem przywołanych przepisów odmienna ocena dowodów, niż dokonana przez strony postępowania, skoro organ swoje zapatrywanie szczegółowo i przekonująco umotywował, odnosząc się do wszystkich relewantnych dowodów oraz zarzutów skarżących. Argumentacja zaś w tym zakresie została wnikliwie i gruntowanie skontrolowana przez WSA w Krakowie.

Ponadto uwzględnić należy orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym na tle art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymagania odnośnie szczegółowości celu wywłaszczenia wskazywanego w decyzji wywłaszczeniowej powinny być oceniane – przy jej kontroli – proporcjonalne do standardu prawnego i funkcjonalnego z chwili wydania decyzji wywłaszczeniowej, a nie z daty dokonywania rzeczonej kontroli. Innymi słowy, w im dalszej przeszłości był określany cel wywłaszczenia, tym ogólniej mógł być on ujęty w decyzji wywłaszczeniowej, a nawet mógł wynikać z kontekstu sprawy i całokształtu jej okoliczności. Należy bowiem zaznaczyć, że inne (wyższe) wymagania dotyczące określoności celu wywłaszczenia będą istnieć na tle aktów wywłaszczeniowych dokonywanych pod rządami obowiązującej Konstytucji RP, zwłaszcza w świetle procesu stałego jej rozwoju i precyzowania norm przez Trybunał Konstytucyjny, a inne (niższe) wymagania należy odnosić do celu wywłaszczenia określanego w aktach z wcześniejszego okresu. Następuje bowiem zasadniczo stały wzrost standardu prawnego i wymagań prawnych – fakt ten musi być uwzględniony przy stosowaniu art. 136 ust. 3 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż regulacja zawarta w tych przepisach wiąże się z zasady z kwestiami natury historycznej (zob. wyrok NSA z dnia 13 maja 2016 r., I OSK 1887/14; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2016 r., I OSK 3237/14; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2016 r., I OSK 935/14; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., I OSK 1417/13).

Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie pragnie w związku z tym dodać, nawiązując do przywołanego orzecznictwa dotyczącego konieczności badania celu wywłaszczenia z uwzględnieniem kontekstu funkcjonalnego z daty wydania decyzji wywłaszczeniowej, że ówcześnie boiska i urządzenia sportowe zlokalizowane przy obiektach oświatowych miały charakter otwarty i dostępny nie tylko dla uczniów, ale i innych osób, zwłaszcza mieszkańców osiedla okalającego obiekt. Uwzględnienie tego kontekstu prowadzi do wniosku, że cel wywłaszczenia w postaci realizacji szkoły i przedszkola, w ramach którego powstały na działce obiekty sportowe, stanowił jednocześnie realizację o charakterze ogólnodostępnego "sportu osiedlowego". Doświadczenie życiowe wskazuje, że notorią było wówczas tworzenie w ramach szkół i przedszkoli obiektów pomocniczych takich jak np. boiska, celem zapewnienia realizacji zajęć wychowania fizycznego młodzieży, które jednak pozostawały w pozostałym czasie dostępne dla reszty społeczeństwa. Prowadzi to do wniosku, że przy uwzględnieniu tych warunków społecznych i funkcjonalnych z okresu wydania decyzji wywłaszczeniowej w sprawie – można było wówczas zasadniczo utożsamiać budowę na osiedlu szkoły i przedszkola wraz z boiskiem do gier i zabawach z realizacją inwestycji realizującej także cel ogólnodostępnego sportu osiedlowego. Przy takiej optyce zgromadzone w sprawie dowody nie pozostają ze sobą w sprzeczności i potwierdzają optykę organów administracji w sprawie.

Przedstawione zapatrywanie koresponduje także z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującym na konieczność szerokiego rozumienia celu wywłaszczenia w postaci budowy szkoły czy przedszkola (zob. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2009 r., I OSK 300/08; wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., I OSK 215/11; wyrok NSA z dnia 9 marca 2016 r., I OSK 1281/14).

Powyższe przesądzało o braku podstaw do uwzględnienia pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również czwarty zarzut skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 21 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego w zw. z art. 45 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym oraz w zw. z planem zagospodarowania przestrzennego Krakowskiego Zespołu Miejskiego stanowiącym załącznik do uchwały nr 34 Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 23 czerwca 1977 r. w części, w której znajduje się rysunek oznaczony symbolem E2.02.19 ZP, US. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że są to okoliczności, które mogły być podnoszone w ramach środków skierowanych przeciw decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, czy też poprzedzającej ją decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny planowanej inwestycji. Postępowanie o zwrot nieruchomości jest zaś postępowaniem prowadzonym w trybie zwykłym, którego celem jest jedynie stwierdzenie lub nie istnienia podstaw do zwrotu nieruchomości w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skoro zaś decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stała się przed laty ostateczna, to determinowała również ocenę w niniejszej sprawie. Stąd przywołane w czwartym zarzucie skargi kasacyjnej przepisy nie mogły zostać naruszone, nie były bowiem stosowane na obecnym etapie.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Wyrok, o czym przekonuje jego uzasadnienie, pozostaje bowiem zgodny z dwoma wcześniej zapadłymi w sprawie judykatami. W istocie skarżący kasacyjnie nie wykazali w skardze kasacyjnej istnienia takiej rozbieżności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym wyroku WSA w Krakowie prawidłowo zweryfikował wykonanie przez organ wcześniejszych orzeczeń zapadłych w sprawie. Nie przesądziły one wszak oceny dowodów w sprawie.

W konsekwencji dotychczasowych ustaleń nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie został on szerzej uzasadniony przez skarżących kasacyjnie. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny musi ograniczyć się do stwierdzenia, że skoro nieruchomość w świetle ustaleń organu nie była zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, gdyż cel ten na niej wykonano, to tym samym nie sposób stwierdzić naruszenia przywołanych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pragnie też poinformować o wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. o sygn. akt P 38/11 (OTK 2014, seria A, nr 3, poz. 31), w związku z którym norma zawarta w art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. nie pozwala na uznanie za zbędną na cel wywłaszczenia nieruchomości, która została wywłaszczona przed 27 maja 1990 r., a na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel wywłaszczenia (zob. wyrok NSA z dnia 24 września 2014 r., I OSK 2246/13).

Z podanych względów zaskarżony wyrok Naczelny Sąd Administracyjny uznał za w pełni odpowiadający prawu, oddalając tym samym skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.