Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 954/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 4 pkt 1, ust. 14, ust. 15, ust. 16
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant St. sekretarz sądowy Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi F.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K.na rzecz strony skarżącej kwotę 2943 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset czterdzieści trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. , po rozpatrzeniu odwołania F. Z. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą ""A" " w S. , utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. o nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za [...] r. i zarazem zaległość podatkową za ten okres w kwocie [.. ] zł.

Decyzję wydano na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej jako O.p.) oraz art. 8 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 9, art. 89 ust. 4 pkt 1, ust. 14, ust. 15 i ust. 16 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej jako u.p.a.).

W uzasadnieniu odwołano się w pierwszej kolejności do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w działalności gospodarczej F. Z. w zakresie wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a w szczególności obrotu olejem opałowym w poszczególnych miesiącach 2009 r. organ celny stwierdził, że część oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego nie wypełnia warunków określonych w art. 89 u.p.a. Ustalono, że w lipcu 2009 r. dokonując sprzedaży oleju opałowego osobom prawnym i osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej podatnik przyjął oświadczenia zawierające braki formalne tj. brak czytelnego podpisu osoby składającej oświadczenie. Stwierdzono również, że za ten okres kontrolowany podmiot wprawdzie sporządził i przekazał w ustawowym terminie do Naczelnika Urzędu Celnego w K. miesięczne zestawienie oświadczeń, jednakże nie odpowiadało ono wymogom formalnym określonym w art. 89 ust. 15 u.p.a. - brak było daty sporządzenia zastawienia oraz czytelnego podpisu osoby je sporządzającej, gdyż przystawiono jedynie pieczęć zawierającą dane firmy F. Z. , na którą naniesiono tzw. parafkę.

Ustalenia powyższe zawarto w protokole kontroli, a następnie postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za przedmiotowy miesiąc.

W trakcie postępowania strona dostarczyła oświadczenia nabywców oleju a to: "B" Sp. z o.o., "C" Sp. z o.o., "D" Spółka Jawna, "E" Sp. z o.o. zawierające deklarację przeznaczenia zakupionego oleju do celów opałowych oraz potwierdzenie złożenia. Strona wskazała również, że zestawienia oświadczeń były złożone w ustawowym terminie i na każdym z nich widnieje własnoręczny jej podpis oraz pieczątka z imieniem i nazwiskiem oraz adresem wykonywanej działalności co jest równoznaczne z wskazaniem miejsca sporządzenia zestawienia. W ocenie strony braki formalne zestawień takie jak brak daty, miejsca sporządzenia zestawienia czy też nieczytelny podpis przy jednoczesnym umieszczeniu przy podpisie pieczątki z imieniem i nazwiskiem nie mogą dyskwalifikować dokumentu i być powodem naliczenia wyższej stawki podatku akcyzowego. Strona nadmieniła także, że przed rozliczeniem kontroli zostały złożone korekty oświadczeń nabywców oleju opałowego, w których skorygowano błędy formalne.

Nie podzielając stanowiska Strony Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...]r . określił zobowiązanie w podatku akcyzowym oraz zaległość podatkową za przedmiotowy miesiąc.

Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia Strona wniosła odwołanie żądając uchylenia decyzji zarzucając: naruszenie prawa materialnego – tj. art. art. 89 ust. 1 pkt 9 oraz art. 89 ust. 16 u.p.a. oraz art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz naruszenie prawa procesowego – art. 121, 122, 180, 187, 191 O.p. Uzasadniając żądanie Pełnomocnik Strony podkreślił, że F. Z. każdorazowo posiadał odpowiednie oświadczenie kupującego, a zgromadzone przez niego oświadczenia zawierały wszystkie wymagane elementy. Ponadto zauważył, że na oświadczeniach obok podpisu znajdowała się imienna pieczątka osoby składającej oświadczenie. W ocenie strony odwołującej ewentualne uchybienia formalne mniejszej wagi, takie jak nieczytelność podpisu, przy jednoczesnym zaopatrzeniu oświadczeń stosowną pieczęcią imienną nie mogą pozbawić strony prawa do zastosowania preferencyjnej stawki akcyzy. Pełnomocnik Strony nie zgodził się również ze stanowiskiem Naczelnika Urzędu Celnego, iż brak któregokolwiek z elementów zestawienia (brak daty sporządzenia zestawienia oraz podpisanie go w sposób nieczytelny przez F. Z. ) jak również późniejsze uzupełnianie zestawień skutkuje odmową do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego.

W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił prowadzone postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. akt P 24/12. W dniu 11 lutego 2014r. TK orzekł, że art. 89 ust. 16 u.p.a. w zakresie, w jakim nakazuje stosować stawkę akcyzy określoną w art. 89 ust. 4 pkt 1 tej ustawy w przypadku niespełnienia przez sprzedawcę oleju opałowego obowiązku, wyrażonego w art. 89 ust. 14 tej ustawy, sporządzenia i przekazania do właściwego naczelnika urzędu celnego, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży, miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców tego wyrobu akcyzowego o jego przeznaczeniu do celów opałowych, jest zgodny z wywodzonym z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zakazem nadmiernej ingerencji ustawodawcy.

W konsekwencji Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie, a następnie zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu przedstawił warunki określone w art. 89 ust. 5-15 u.p.a., które podatnik obowiązany jest spełnić przy sprzedaży wyrobów akcyzowych. Stwierdzając bezsporne uchybienie obowiązkowi złożenia przez Stronę zestawienia oświadczeń spełniających ustawowe kryteria organ wskazał, że tego skutkiem było powstanie zobowiązania podatkowego z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, objętych określoną stawką akcyzy związaną z ich przeznaczeniem, ponieważ ich sprzedaż odbyła się bez zachowania warunków uprawniających do zastosowania preferencyjnej stawki. Przepis art. 89 ust. 16 u.p.a. jednoznacznie bowiem nakazuje - w przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 5 - 15 - stosowanie stawki akcyzy określonej w ust. 4 pkt 1, a zatem 1.822,00 zł za 1.000 litrów oleju. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż zastosowanie wyższej stawki akcyzy wynika wprost z przepisu prawa i dotyczy zarówno sytuacji niespełnienia warunków dotyczących oświadczeń paliwowych, jak i zestawienia tych oświadczeń. W ocenie organu Skarżący nie wywiązywał się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z regulacji określonych w art. 89 ustawy o podatku akcyzowym, tj. złożył wadliwe zestawienia oświadczeń. Brak było daty sporządzenia zastawienia oraz czytelnego podpisu osoby sporządzającej zestawienie. Przystawiono jedynie pieczęć zawierającą dane firmy F. Z. , na którą naniesiono tzw. parafkę. W tej sytuacji, wobec niespełnienia warunku, który uprawniał do stosowania obniżonej stawki podatku, konieczne było zastosowanie stawki określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a., tj. 1.822zł /1.000 litrów.

Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych i wspólnotowych, a także Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej akcentując, że nie naruszono zasady proporcjonalności, a także innych zasad. Nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, stwierdzając, że ustalony stan faktyczny pozwolił wydać zaskarżone rozstrzygnięcie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, podniósł zarzuty: naruszenia przepisów postępowania – tj. art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych i zmierzający do nieprawidłowej i nieproporcjonalnie restrykcyjnej wykładni przepisów UPA; naruszenia przepisów prawa materialnego – tj. art. 89 ust. 14, ust. 15, ust. 16 u.p.a poprzez przyjęcie, że sporządzenie niepełnych oświadczeń i miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców o przeznaczeniu tego wyrobu akcyzowego do celów opałowych skutkuje koniecznością zastosowania wobec Skarżącego stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a., pomimo rzeczywistej sprzedaży tego oleju na cele opałowe. W opinii Skarżącego spełniał on wszystkie określone ustawowo warunki do zastosowania preferencyjnej stawki podatku. Zarzucił także naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 89 ust. 16 u.p.a. przez interpretacje tego przepisu w sposób nieproporcjonalny i całkowicie nieadekwatny do celu tej regulacji oraz do rozmiaru uchybień Strony. W uzasadnieniu zaakcentowano możliwość identyfikacji osoby podpisanej pod oświadczeniami na podstawie imiennej pieczątki z parafą; jednoosobowe prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącego i jego wyłączne prawo posługiwania się pieczątką firmową, która widnieje na zestawieniach.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe zarzuty i argumenty skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zakwestionowania przez organ prawa do zastosowania przez Skarżącego obniżonej stawki podatku akcyzowego od sprzedanego oleju, wobec stwierdzonych braków formalnych oświadczeń złożonych przez jego nabywców oraz nieprawidłowości w miesięcznym zestawieniu tych oświadczeń, a w konsekwencji ustalenia wysokości zaległości podatkowej z tego tytułu.

Na wstępie zaakcentować należy, że podatek akcyzowy jest podatkiem jednofazowym. Zasadę tę wyraża art. 8 ust. 6 u.p.a. W myśl jego postanowień jeżeli w stosunku do wyrobu akcyzowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została, po zakończeniu procedury zawieszenia poboru akcyzy, określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Mając na uwadze powyższe organ podatkowy winien był rozważyć z urzędu możliwość obniżenia określanego zobowiązania podatkowego o akcyzę zapłaconą przy nabyciu oleju opałowego, do czego obliguje organ sposób rozłożenia w postępowaniu podatkowym ciężaru dowodu. Obowiązująca w podatku akcyzowym zasada samoobliczenia nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu załatwienia sprawy. Natomiast w niniejszej sprawie organ nie dokonał niezbędnego w tym zakresie zebrania i rozważenia materiału dowodowego, na co wskazują faktury zakupu oleju z uiszczoną akcyzą od podmiotu krajowego za pierwszy kwartał 2009 r. Zaniechano także ustalenia czy przy zakupie w przedmiotowym okresie akcyza również została przez Skarżącego uiszczona na wcześniejszym etapie obrotu, jak miało to miejsce w poprzednich miesiącach.

Zaakcentować należy, że z treści art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co powinno polegać na zebraniu i w sposób wyczerpujący rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ustalenia stanu faktycznego i ich ocena powinna być dokonana na podstawie kompletnego, prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego (art. 191 O.p.).

Konkludując przedstawione uwarunkowania faktyczne i prawne rozpoznając ponownie sprawę organy podatkowe przeprowadzą postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie i uwzględnią okoliczność, że w świetle art. 8 u.p.a. podatek akcyzowy jest podatkiem jednofazowym, a więc jest nakładany na dany wyrób w jednej fazie obrotu. Uiszczenie więc stawki preferencyjnej przy zakupie oleju uniemożliwia naliczenie jako podstawy wymiaru zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej stawki 1.822 zł/1.000 l, gdyż w konsekwencji prowadziłoby do obciążenia Strony podwyższoną stawką, nieistniejąca w przepisach ustawy, w kwocie 2.054 zł (tj. 232zł + 1.822zł) / 1.000 l.

Natomiast odnośnie wskazywanego przez organ naruszenia art. 89 ust. 5 - 8 u.p.a. zauważyć należy, że stan faktyczny w tym zakresie nie jest między stronami sporny. Jednakże ponowna analiza warunków formalno-prawnych oświadczeń nabywców oraz miesięcznego zestawienia tych oświadczeń winna być dokonana w oparciu o obowiązujące przepisy w tym zakresie.

Zgodnie z art. 89 ust. 5-7 u.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organy, sprzedawca wyrobów akcyzowych nieobjętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15, jest obowiązany w przypadku sprzedaży:

1) osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą - do uzyskania od nabywcy oświadczenia, że nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych lub będą sprzedane z przeznaczeniem do celów opałowych, uprawniających do stosowania stawek akcyzy określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15;

2) osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia, że nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, uprawniających do stosowania stawek akcyzy określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15; oświadczenie to powinno być załączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca jest obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu potwierdzającego tę sprzedaż.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 7, powinno być dołączone do kopii faktury oraz powinno zawierać:

1) dane dotyczące nabywcy;

2) określenie ilości i rodzaju oraz przeznaczenia nabywanych wyrobów;

3) wskazanie rodzaju, typu oraz liczby posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się te urządzenia;

4) datę i miejsce złożenia oświadczenia;

5) czytelny podpis składającego oświadczenie.

Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie organ I instancji stwierdził, że analiza przedstawionych oświadczeń po wszczęciu postępowania podatkowego wykazała, że w chwili wydania oleju opałowego w zakwestionowanych oświadczeniach stwierdzono braki czytelnego podpisu osoby składającej oświadczenie oraz miejsca wystawienia (w trzech przypadkach). Stwierdzono również, że za ten okres kontrolowany podmiot wprawdzie sporządził i przekazał w ustawowym terminie do Naczelnika Urzędu Celnego w K. miesięczne zestawienie oświadczeń, jednakże nie odpowiadało ono wymogom formalnym, gdyż nie zawierało daty sporządzenia zastawienia oraz czytelnego podpisu osoby sporządzającej zestawienie. Natomiast organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji skoncentrował się wyłącznie na brakach formalnych zestawień złożonych przez Skarżącego, pomijając już kwestie uchybień w zakwestionowanych oświadczeniach, co więcej podkreślił, że obowiązek podatkowy w niniejszej sprawie powstał w związku z wadami w zestawieniach oświadczeń, a nie w oświadczeniach.

Analizując więc dokonane przez organy ustalenia Sąd wskazuje na powszechnie reprezentowany pogląd, że zamiarem ustawodawcy podatkowego było stworzenie formalnych warunków do kontroli prawidłowości obrotu olejami opałowymi. Oznacza to, że jedynie braki takich danych w oświadczeniach i zestawieniach oświadczeń, które uniemożliwiają przeprowadzenie przez organ kontroli obrotu olejami opałowymi dają podstawę do ich zakwestionowania. Treść oświadczeń i zestawień powinna być poddana kontroli przede wszystkim pod kątem ich przydatności dla ustalenia poszukiwanej konkretnej informacji, kto i w jakim celu nabył olej opałowy aby w dalszej kolejności ustalić kwestię zasadniczą, tj. czy olej opałowy został przeznaczony na cele opałowe. Jeżeli z treści oświadczenia, bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych czynności dowodowych można wywieść, że zakup celowi temu odpowiada, to uznać należy, że oświadczenie spełnia wymogi. Złożenie oświadczenia oraz zestawienia, które spełniają wskazaną funkcję, jest warunkiem skorzystania z obniżonej (preferencyjnej) stawki podatku akcyzowego. Przy takiej interpretacji, niektóre nieprawidłowości oświadczenia, które nie niweczą wskazanej funkcji, nie mogą wpływać na utratę preferencji podatkowej. Takie oświadczenia, jeżeli pozwalają na łatwą identyfikację rzeczywistego nabywcy oraz urządzenia grzewczego w powiązaniu z konkretną transakcją, ocenić należy jako odpowiadające wymogom (vide: wyrok NSA z dnia 26.03.2014r., sygn. akt I GSK 540/ 12).

Jednocześnie Sąd nie akceptuje poglądu, na który wskazuje strona skarżąca, o potrzebie dokonywania podziału wad oświadczeń na istotne i nieistotne. Ustawodawca nie wprowadził bowiem rozróżnienia wad oświadczeń na istotne czy nieistotne, jak również nie dopuścił późniejszego poprawiania lub uzupełniania oświadczeń. Takie stanowisko nie znajduje akceptacji w orzecznictwie sądów administracyjnych, odwołujących się do tez postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt P 50/11. (vide: wyrok NSA z dnia 13 maja 2014 r. I GSK 656/12).

Dlatego też – niezależnie od wcześniejszych wytycznych - organ odwoławczy winien także ocenić ponownie czy w przedmiotowej sprawie brak czytelnego podpisu i zastąpienie go pieczęcią firmową wraz z podpisem osobistym, nieczytelnym tzw. "parafką" faktycznie stanowi przeszkodę w zastosowaniu preferencyjnej stawki podatku akcyzowego i niemożność identyfikacji podmiotu składającego dane oświadczenie czy też zestawienia oświadczeń. Czytelność podpisu ma być bowiem gwarancją, że wskazany na dokumencie podmiot oświadcza w podanej przez siebie dacie i miejscu, że zobowiązuje się zużytkować zakupiony olej na cele grzewcze w konkretnym miejscu i w danym urządzeniu. Podobnie ocenić należy kwestię podpisu na zestawieniu oświadczeń wraz z przystawieniem pieczątki firmowej Skarżącego. Dlatego też do ponownego rozważenia przez organy podatkowe pozostaje okoliczność czy pieczątka imienna wraz ze stanowiskiem, lub firmowa pieczątka przedsiębiorcy prowadzącego jednoosobowo działalność gospodarczą wraz z jego nieczytelnym podpisem osobistym, wypełniają powyższy ustawowy wymóg formalny.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem prawa procesowego co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego sąd orzekł stosownie do art. 200 p.p.s.a.