Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1989/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 72 ust. 2 pkt 1a lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Izabela Kucharczyk - Szczerba po rozpoznaniu w dniu 16 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 1008/21 w sprawie ze skargi T. Sp. j. z siedzibą w M. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 8 października 2021 r. nr WIN-II.7840.4.102.2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 1008/21, w sprawie ze skargi T. Spółka Jawna z siedzibą w M. (dalej T.) na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego (dalej Wojewoda) z dnia 8 października 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji oraz zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:

Zaskarżoną decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2021.735; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania T. wniesionego od decyzji Prezydenta Olsztyna z dnia 8 czerwca 2021 r., orzekającej o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, w tym trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi nr 1, 2, 3 oraz jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego bez parkingu podziemnego nr 4 z usługami w parterze wraz z układem dróg, chodników, przyłączy, instalacji zewnętrznych, stanowiskami postojowymi i zjazdem i udzielenia pozwolenia na budowę: I etapu obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny z parkingiem podziemnym nr 1 wraz z układem dróg, chodników, bez przyłączy i zjazdu, ze stanowiskami postojowymi, przy ul. [...] w Olsztynie, na fragmentach działek nr geod. [...], [...] obręb [...] – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję złożył T.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga jest zasadna.

Sąd wskazał, że sporną kwestią jest to, czy organ I instancji miał podstawy prawne do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wykonał obowiązki nałożone w wezwaniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2021. 2351; dalej p.b.), ale zdaniem organu przedłożony projekt budowlany nie zawiera niezbędnej zamiennej decyzji środowiskowej i jest niekompletny (na projekcie zagospodarowania terenu nie przedstawiono sposobu przebudowy istniejącego rowu melioracyjnego – nie wskazano likwidowanego rowu oraz wyrysowano jedynie odcinek nowego rowu).

Zdaniem Sądu, w sprawie niezasadnie organy oczekują od inwestora przedłożenia zamiennej decyzji środowiskowej. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 2 pkt 1a lit. a), c) w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t.Dz.U.2021.2373; dalej: ustawa ocenowa) wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w przypadku zmiany decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 19, polegających na zmianie zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego dotyczącej charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, w szczególności kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, oraz charakterystycznych parametrów drogi w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego, charakterystycznych parametrów drogi w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego - które nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji. Jak wynika z akt sprawy proponowana przez inwestora zmiana charakterystycznych parametrów miejsc postojowych naziemnych nie spowoduje jakichkolwiek zmian w zakresie uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej. Decyzja określa bowiem maksymalne parametry inwestycji, których inwestor nie może przekroczyć (a w sprawie inwestor je zmniejsza). Tak więc jeżeli inwestor mieści się w tych parametrach określonych decyzją środowiskową, to przepisy nie wymagają nowej decyzji środowiskowej. Ponadto, proponowane przez inwestora zmiany z pewnością nie skutkują tym, że mamy do czynienia z zupełnie nowym przedsięwzięciem. Skoro zmiana parametrów - zaprojektowano mniejszą w stosunku do ustaleń decyzji środowiskowej liczbę miejsc postojowych naziemnych, tj. 246 o łącznej powierzchni 3681,52 m² (według decyzji środowiskowej 315 miejsc postojowych o powierzchni 4034 m²) - nie wymaga zmiany decyzji środowiskowej, to tym bardziej nie wymaga wydania nowej decyzji dla zmienianej inwestycji. Jest to bowiem nadal ta sama inwestycja i ważnym jest tylko to, aby inwestor mieścił się w parametrach określonych decyzją środowiskową i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że projekt zawierał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, podczas gdy załączona do projektu decyzja odnosiła się do innego zamierzenia inwestycyjnego, co oznacza, że projekt był niekompletny;

2) art. 72 ust. 2 pkt 1a lit. a) i c) ustawy ocenowej poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż zmiana ilości i powierzchni miejsc parkingowych w projekcie przedstawionym przez T. mieści się w katalogu zmian, do których nie stosuje się wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 72 ust. 2 pkt 1a lit. a) i c) ustawy ocenowej i prawidłowo uznał, że załączona do projektu budowlanego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia zachowała swą aktualność w odniesieniu do objętego projektem zamierzenia inwestycyjnego.

Porównując wydaną przez Prezydenta Olsztyna w dniu 23 czerwca 2017 r. decyzję środowiskową z przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym należy dojść do wniosku, że nie były to różne zamierzenia inwestycyjne. Decyzja Prezydenta Olsztyna z dnia 23 czerwca 2017 r. została bowiem wydana dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie trzech parkingów podziemnych i miejsc parkingowych naziemnych na potrzeby projektowanego kompleksu mieszkalno- usługowego w Olsztynie przy ul. [...], działka nr [...], [...] i [...]". Przedmiotem zaś przedłożonego projektu budowlanego była inwestycja obejmująca cztery budynki mieszkalne wielorodzinne, w tym trzy budynki mieszkalne wielorodzinne z parkingami podziemnymi oraz jeden budynek mieszkalny wielorodzinny bez parkingu podziemnego z usługami w parterze wraz z układem dróg, chodników, przyłączy, instalacji zewnętrznych, stanowiskami postojowymi i zjazdem, przy czym budowa I etapu obejmować miała budynek mieszkalny wielorodzinny z parkingiem podziemnym wraz z układem dróg, chodników, bez przyłączy i zjazdu, ze stanowiskami postojowymi, przy ul. [...] w Olsztynie, na fragmentach działek nr [...], [...] obręb [...]. Decyzja środowiskowa obejmowała parkingi podziemne i miejsca parkingowe naziemne, w tym 315 miejsc postojowych o powierzchni 4034 m², a projekt budowlany przewidywał realizację 246 miejsc postojowych o łącznej powierzchni 3681,52 m². Ilość projektowanych miejsc postojowych oraz ich powierzchnia były zatem mniejsze od ilości i powierzchni miejsc postojowych objętych decyzją środowiskową. Różnica w ilości miejsc postojowych i ich łącznej powierzchni stanowiła więc zmianę parametrów inwestycji, a nie inne zamierzenie inwestycyjne. Fakt, że zmiana parametrów inwestycji polegała na zmniejszeniu ilości i powierzchni miejsc postojowych, a nie na ich zwiększeniu, sprawiał, że zgodnie z art. 72 ust. 2 pkt 1a lit. a), c) w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej nie było potrzeby uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowej inwestycji, ponieważ mniejsze parametry nie powodowały zmian uwarunkowań określonych w wydanej uprzednio decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaznaczyć w szczególności należy, że w sytuacji, gdy zmniejszeniu uległa liczba miejsc postojowych i ich powierzchnia, emisja hałasu i spalin niewątpliwie będzie mniejsza niż gdyby w projekcie budowlanym przewidziano miejsca postojowe w ilości i na powierzchni przewidzianej w decyzji środowiskowej. Ponadto, skoro przyjęcie w projekcie budowlanym takiej samej ilości i powierzchni miejsc postojowych i ich powierzchni jak w decyzji środowiskowej nie wymagałoby wydawania nowej decyzji w tym przedmiocie, to tym bardziej nie było takiej potrzeby przy projektowaniu mniejszej ilości tych miejsc, zajmujących mniejszą powierzchnię.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji dokonał w tych okolicznościach prawidłowej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. i niewadliwie uznał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany w istocie zawierał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, bowiem uprzednio wydana decyzja środowiskowa obejmowała to samo zamierzenie inwestycyjne (parkingi podziemne oraz miejsca parkingowe naziemne) i to o większych parametrach niż zawarte w projekcie budowlanym, a więc nie było potrzeby wydania nowej decyzji środowiskowej.

W tym stanie rzeczy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 72 ust. 2 pkt 1a lit. a), c) w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.