Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2138/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 134 § 1, art. 174 pkt. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Katarzyna Matczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 788/17 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną. NSA/Wyr.1 – wyrok


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 788/17, po rozpoznaniu skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami, oddalił skargę.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Starosta [...] skierował H. M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B,C i BE oraz zatrzymania prawa jazdy kategorii B,C i BE numer [...].

W wyniku odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. H. M. wniósł o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie lecz Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...] odmówiło uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2012 r.

Ponieważ H. M. nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami, Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] orzekł o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B,C i BE. W uzasadnieniu stwierdzono, iż na skutek wniosku pełnomocnika strony organ wygenerował w systemie teleinformatycznym profil kierowcy w celu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B,C, i BE. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. przesłał wygenerowany profil wyznaczając termin do poddania się egzaminom do dnia [...] lutego 2016 r. W terminie tym strona nie poddała się takiemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Na skutek wniesionego odwołania, zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO w Katowicach, organ II instancji) utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Podniesiono, że stosowanie do treści art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.) dalej: u.p.r.d., decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Uznano, że w sprawie wystąpiła przesłanka cofnięcia uprawnień. Ostateczną decyzją z [...] marca 2016r., Nr [...], SKO w Katowicach utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji SKO w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2011r., o skierowaniu H. M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, C, BE. Mimo obowiązywania ostatecznej decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zainteresowany nie poddał się temu obowiązkowi.

Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył pełnomocnik H. M., domagając się:

- wstrzymania wykonalności / skuteczności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji,

- uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...],

- nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wyrokowi uwzględniającemu skargę poprzez wskazanie, iż decyzje nie wywołują skutków prawnych do czasu uprawomocnienia się orzeczenia,

- zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 § 1 KPA poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i składania wniosków dowodowych, art. 7 KPA, 77 § 1 KPA oraz art. 80 KPA i art. 15 KPA poprzez zaniechanie przez organ ustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy, gdyż nie została w sposób należyty wyjaśniona okoliczność niepoddania się przez skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, art. 97 § 1 pkt. 4 KPA poprzez wydanie skarżonej decyzji w zakresie cofnięcia uprawień do kierowania pojazdami w sytuacji istnienia przesłanek obligujących organy do zawieszenia postępowania, art. 107 § 3 KPA i art. 11 KPA w zw. z art. 140 KPA poprzez zaniechanie przedstawienia przez organ II instancji jakiejkolwiek argumentacji w zakresie rzekomego braku związku pomiędzy postępowaniem dotyczącym decyzji Starosty [...] z dnia [...].12.2011r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z procedurą w ramach niniejszego postępowania cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, a także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. a) w zw. z art. 114 ust. 1 pkt. 1) lit. b) u.p.r.d. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę stwierdził, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, co oznacza, że skarga nie może być uwzględniona.

Stosownie do treści art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.r.d. "decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie [...] niepoddania się [...] sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1.

W niniejszej sprawie w stosunku do skarżącego wydano ostateczną decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji - decyzja Starosty [...] z dnia [...].12.2011 r. nr [...] utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z dnia [...].02.2012 r. nr [...]. Strona podjęła wprawdzie działania w celu usunięcia tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego, ale nieskutecznie. Organ II instancji odmówił bowiem uchylenia decyzji z [...].02.2012r. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma walor ostateczności. Skarżący zaskarżył wprawdzie decyzje do tutejszego Sądu, jednakże z punktu widzenia tej sprawy okoliczność ta nie ma znaczenia. Wyjaśniono, że złożenie powyższych skarg nie uprawniało organów administracji do zawieszenia postępowania skoro decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest ostateczna (nie została uchylona wyrokiem sądu administracyjnego, ani nie wstrzymano jej wykonania). Skarżący był więc zobowiązany do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Sąd podkreślił, że na wniosek pełnomocnika skarżącego został wygenerowany profil kierowcy, zaś termin poddania się egzaminom określono do dnia [...] lutego 2016 r. Stwierdzono, że ustanowiony w sprawie nieprofesjonalny pełnomocnik nie podjął zawiadomienia, jednak przyjąć należało, iż w sprawie zaistniały przesłanki uznania doręczenia za skuteczne. Organ doręczył bowiem profil również na adres skarżącego, przy czym dokonano doręczenia zastępczego - dorosłemu domownikowi, które uznano za skuteczne.

Ponieważ skarżący nie poddał się w terminie kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, zatem bezspornie zaistniały przesłanki przewidziane w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.r.d., a organ I instancji był nie tylko uprawniony, ale zobowiązany do cofnięcia skarżącemu uprawnień.

Sąd wyjaśnił, że nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie tegoż materiału i składania wniosków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrócono uwagę, iż wygenerowanie profilu kierowcy miało miejsce na wniosek ustanowionego osobiście przez skarżącego pełnomocnika. Z momentem ustanowienia pełnomocnika staje się on podmiotem wszystkich praw i obowiązków procesowych strony pozostających w zakresie pełnomocnictwa - oczywiście poza tymi, których charakter powoduje konieczność osobistego udziału strony. Pełnomocnika procesowego nie obciążają natomiast obowiązki strony wynikające z przepisów prawa materialnego (wyr. NSA z dnia 10.11.1992 r., V SA 494/92, ONSA 1993, nr 4, poz. 102). Należy jednak wyraźnie podkreślić, że skutki działań i zaniechań pełnomocnika obciążają reprezentowaną stronę (por. wyrok NSA z 19.12.1997 r., I SA/Gd 1144/97, POP 1998, nr 6, poz. 219). Jak wynika z akt administracyjnych organ podjął próbę powiadomienia pełnomocnika skarżącego o wygenerowanym profilu kierowcy. Prawidłowo awizowana przesyłka pocztowa nie została jednak podjęta. Jak również wcześniej skutecznie informacja o profilu kierowcy została także doręczona dorosłemu domownikowi, nie może się zatem skarżący powoływać się na brak wiedzy w tym zakresie.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 lutego 2018 r. wywiódł H. M., reoprezentowany przez r.pr. W. T., wnosząc uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Na zasadzie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi:

1. w granicach art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego tj.:

a) art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.r.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż z okoliczności sprawy wynika, iż skarżący nie dopuścił się zwłoki w wykonaniu obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, gdyż nie z własnej winy nie przystąpił do egzaminu sprawdzającego w terminie wyznaczonym przez organ w piśmie z dnia [...].12.2015 r., skoro przed tą datą nie otrzymał dokumentu "Profil kierowcy" niezbędnego do poddania się temu kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji,

b) art. 46 § 1 i § 2 Kodeku wykroczeń poprzez niezastosowanie tej regulacji;

2. w granicach art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) dokonanie przez Sąd I instancji oczywiście wadliwych ustaleń faktycznych w zakresie dokonanego doręczenia dokumentu niezbędnego do wykonania przez skarżącego obowiązku, przy czym chodzi o ustalenie Sądu jawnie sprzeczne ze stanem faktycznym wynikającym z akt sprawy,

b) art. 133 § 1 PPSA poprzez wydanie wyroku na podstawie stanu faktycznego nie mającego oparcia w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy, bezpodstawne przyjęcie, iż organ rzekomo dokonał skarżącemu skutecznego doręczenia dokumentu "Profilu kierowcy" niezbędnego do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji,

c) art. 141 § 4 PPSA poprzez przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym wynikającym z akt sprawy w zakresie rzekomo dokonanego przez organ doręczenia skarżącemu dokumentu niezbędnego do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do prowadzenia pojazdów,

d) art. 10 § 1 KPA poprzez wadliwe przyjęcie, że zaniechanie przez organ wystosowania do skarżącego zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie i składania wniosków dowodowych nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, pomimo, iż doprowadziło to do przyjęcia na potrzeby orzekania nierzeczywistego stanu faktycznego bez możliwości aktywnego działania strony oraz pozbawiło stronę możliwości podnoszenia istotnych okoliczności, o których powziął wiedzę po otrzymaniu decyzji,

e) art. 7 KPA, art. 77 § 1 KPA oraz art. 80 KPA i art. 15 KPA poprzez zwolnienie organu II instancji z obowiązku ustalenia pełnego stanu faktycznego z uwzględnieniem wszelkich zaistniałych okoliczności, co miało istotny wpływa na wynik sprawy, bowiem nie została w sposób należyty wyjaśniona okoliczność niepoddania się przez skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w odpowiednim terminie,

f) wyrażonej w art. 8 KPA zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, albowiem organ w oparciu o nieujawnione stronie dokumenty rozstrzygał o jego sytuacji prawnej w zakresie jego zasadniczych praw i swobód obywatelskich,

g) art. 97 § 1 pkt 4 KPA poprzez bezzasadną akceptację odmowy zawieszenia postępowania przez organy obydwu instancji,

h) art. 151 PPSA w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przepisów art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.r.d. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy,

i) art. 151 PPSA w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przepisów art. 10 § 1 KPA, art. 7 KPA, art. 77 § 1 KPA, art. 80 KPA, art. 15 KPA, art. 8 KPA oraz art. 97 § 1 pkt 4 KPA w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy,

j) art. 134 § 1 PPSA poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania wszelkich sformułowanych w skardze zarzutów,

k) art. 141 § 4 PPSA poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze,

l) nieważność postępowania z uwagi na udział w składzie orzekającym dwóch Sędziów, którzy wcześniej brali udział w rozpoznaniu spraw dotyczących naliczonych skarżącemu punktów karnych tj. naruszenie art. 18 § 1 pkt 6 w zw. z art. 183 § 2 pkt 4 PPSA.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor szczegółowo i bardzo obszernie umotywował podniesione zarzuty.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn.zm.) dalej jako: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Ponieważ w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna zarzuca nieważność postępowania sądowego na podstawie art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a, w pierwszej kolejności niezbędne jest rozważenie tego zarzutu. Stosownie do treści art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nieważność postępowania zachodzi jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Powód nieważności postępowania został przez kasatora powiązany z podstawą prawną wyłączenia sędziego określoną w art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator.

Skarżący kasacyjnie podał w uzasadnieniu zarzutu, iż wszyscy Sędziowie wydający zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji brali uprzednio udział w rozpoznawaniu spraw dotyczących nałożenia na skarżącego obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w związku z zaewidencjonowaniem na jego koncie 26 punktów, a mianowicie: Sędzia NSA Łucja Franiczek brała udział w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1403/12 i wydaniu wyroku z dniu 20.02.2013 r. dot. skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski brał udział w sprawie sygn. akt II SA/Gl 552/16 i wydaniu wyroku z dnia 22.01.2018 r. dot. skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; Sędzia WSA Artur Żurawik brak udział w rozpoznaniu sprawy o sygn. akt II SA/Gl 329/15 i wydaniu wyroku z dnia 17.06.2015 r. dot. przypisania skarżącemu punktów karnych oraz w rozpoznaniu sprawy o sygn. akt II SA/Gl 418/15 i wydaniu wyroku z dnia 07.09.2015 r. dot. skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zarzucił, iż wskazani sędziowie brali udział w wydawaniu niekorzystnych dla niego wyroków w sprawach mających związek z niniejszą sprawą z powodu de facto zwolnienia się przez skład orzekający z jej merytorycznego rozpoznania z powołaniem się na wcześniejsze orzeczenia i oceny.

Skarżący kasacyjnie wskazał zatem w odniesieniu do tej podstawy wyłączenia sędziego, że należy przyjąć szerokie rozumienie określenia "sprawa". Oznaczałoby to, że zaskarżony wyrok zapadł z udziałem trzech sędziów, którzy wcześniej zajmowali się sprawą i brali udział w wyrokowaniu, przez co mieli wyrobiony stosunek do sprawy oraz skarżącego, co w konsekwencji powinno prowadzić do ich wyłączenia.

Istotną kwestią dla rozstrzygnięcia wykładni tego przepisu jest zatem określenie "sprawy", ponieważ w sytuacji zaistnienia sprawy "w której sędzia brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia" lub "sprawy o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego" sędzia podlega wyłączeniu. Przyczyny wyłączenia sędziego zostały określone w ustawie enumeratywnie, z uwzględnieniem dwojakiego rodzaju związków sędziego z postępowaniem sądowym: 1) dotyczących przedmiotu postępowania (sprawy) lub 2) podmiotów tego postępowania (stron). Rozpatrując kwestię związków sędziego ze sprawą, o których mowa w art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należy określeniu "sprawa" przypisać treść, jaką nadają mu przepisy o postępowaniu przed organami administracji publicznej, czyli przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania administracyjnego są indywidualne sprawy administracyjne rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Sprawą administracyjną w rozumieniu tej ustawy jest konkretna sprawa indywidualnego podmiotu, w której na podstawie przepisów prawnych powszechnie obowiązujących organy administracji publicznej wydają rozstrzygnięcie dotyczące konkretnych uprawnień lub obowiązków tego indywidualnego podmiotu. Określenie "sprawy administracyjnej" łączy się z określeniem "stosunku administracyjnoprawnego". Według takiego ujęcia sprawę administracyjną stanowi przewidziana w przepisach administracyjnego prawa materialnego możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracyjny i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjne temu organowi (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, s. 176). Dlatego też z momentem złożenia skargi do sądu administracyjnego "sprawa administracyjna" w tym znaczeniu staje się przedmiotem postępowania sądowego. Badając legalność decyzji administracyjnej sąd I instancji nie jest związany granicami skargi, lecz wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że sędzia podlegałby wyłączeniu, gdyby w sprawie, w której orzeka brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, albo gdyby w sprawie występowała kwestia ważności aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego. W tym zakresie pozostaje wskazać na wyrażony w postanowieniu z dnia 31.01.2012 r. sygn. akt II FSK 1441/10 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że skoro ustawodawca nakazuje wyłączyć sędziego z mocy ustawy od orzekania jedynie w sprawie, w której wcześniej brał on udział przy wydawaniu wyroku, to jako niedozwoloną interpretację rozszerzającą art. 18 § 1 ust. 6 p.p.s.a. należy uznać twierdzenie, że okolicznością wyłączającą sędziego delegowanego do orzekania w sądzie wyższej instancji, jest okoliczność, że poza delegacją orzeka on w sądzie niższej instancji, który wydał objęty skargą kasacyjną wyrok, pod warunkiem, że nie brał on udziału w wydawaniu objętego skargą kasacyjną wyroku. Oznacza to, że sędzia na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 in principio p.p.s.a. podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy tylko wtedy, gdy orzekał w obu porównywanych sprawach o tożsamych granicach podmiotowych, przedmiotowych i tym samym brał udział w wydaniu zaskarżonego wyroku.

Tymczasem w okolicznościach rzeczonej sprawy nie zachodzi przypadek by sędziowie orzekający w sprawie brali udziału w wydaniu zaskarżonego orzeczenia. Brali oni wprawdzie udział w wydaniu wyroków w zbliżonej, a nie tożsamej sprawie. Jak wskazano Sędzia NSA Łucja Franiczek brała udział w rozpoznaniu sprawy o sygn. akt II SA/Gl 1403/12 i wydaniu wyroku z dnia 20.02.2013 r. dot. skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski w sprawie sygn. akt II SA/Gl 552/16 i wydaniu wyroku z dnia 22.01.2018 r. dot. skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie postępowania wznowieniowego, zaś Sędzia WSA Artur Żurawik w rozpoznaniu sprawy sygn. akt II SA/Gl 329/15 i wydaniu wyroku z dnia 17.06.2015. dot. przypisania skarżącemu punktów karnych oraz w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 418/15 i wydaniu wyroku z dnia 07.09.2015 r. dot. uprawnień do kierowania pojazdami. Obecnie rozpoznawana sprawa dotyczy zaś skargi H. M. na decyzję w przedmiocie cofnięcia skarżącemu kasacyjnie uprawnienia do kierowania pojazdami w wyniku braku zrealizowania obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami. Nie jest to więc przypadek, o którym mowa w 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przypadek taki zachodziłby tylko wtedy, gdyby ten sam sędzia brał udział w rozpoznaniu "tej samej sprawy" w powyższym rozumieniu tego słowa. Oznaczałoby to spełnienie przesłanki nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.09.2014 r. sygn. akt I FSK 1370/13, z 25 września 2015 r. sygn. akt II FSK 2065/13, dostępne CBOSA).

W zakresie ustalenia występowania drugiego z przypadków o których mowa w art. 18 § 1 pkt 6 in fine p.p.s.a. wskazać pozostaje, że sprawami o ważność aktu prawnego, w rozumieniu wyjaśnianego przepisu, są te sprawy, do których rozstrzygnięcia konieczne jest ustalenie ważności tego aktu prawnego. Mogą to być zarówno akty z zakresu obrotu publicznoprawnego, jak i akty administracyjnoprawne (por. M. Jędrzejewska (w:) T. Ereciński (red.), T. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza..., t.1, 2003, komentarz do art. 48 § 1 pkt 5, s. 157). Chodzi tu o ocenę ważności aktu normatywnego jako takiego, a więc sprawy o ważność aktu, które to sprawy związane są z ich oceną przez organ nadzoru, np. akt nadzoru Prezesa Rady Ministrów nad zarządzeniami wojewody, rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody, czy uchwały kolegium regionalnej izby obrachunkowej, stanowiące akty nadzoru nad organami gminy. W niniejszej sprawie nie zachodzi taki przypadek. Wskazani sędziowie nie orzekali w sprawie o ważność aktu administracyjnego, lecz w sprawach indywidualnych o innych granicach przedmiotowych.

Dlatego reasumując wszystkie ujęte w tym przepisie przyczyny wyłączenia sędziego nie miały miejsca w stosunku do orzekających sędziów, dlatego podniesiony zarzut nieważności postępowania, o którym mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., okazał się chybiony.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiadające temu przepisowi przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej polega na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego i charakteru naruszenia. Tylko takie postawienie zarzutów w skardze kasacyjnej pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, działającemu w granicach podstaw skargi kasacyjnej, na rozpoznanie sprawy w sposób oczekiwany przez wnoszącego środek odwoławczy.

W skardze kasacyjnej zawarto zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27.06. 2012 r., sygn. II GSK 819/11, wyrok NSA z dnia 4.06.2014 r., sygn. II GSK 402/13, dostępne CBOSA). Podkreślić pozostaje, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 26.02.2014 r., sygn. II GSK 1868/12, dostępny CBOSA). Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach tej drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest zatem od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych - jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania (por. wyrok NSA z dnia 24.09.2018 r. sygn. I OSK 808/18, dostępny CBOSA).

W ramach wskazanych w punkcie 1 skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano niewłaściwe zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.r.d., gdyż skarżący nie dopuścił się zwłoki w wykonaniu obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, skoro nie z własnej winy nie przystąpił do egzaminu sprawdzającego, ponieważ przed wyznaczoną datą nie otrzymał dokumentu "Profil kierowcy" oraz naruszenie art. 46 § 1 i § 2 Kodeksu wykroczeń poprzez niezastosowanie tej regulacji. Istota postawionego zarzutu sprowadzała się do zakwestionowania zajętego przez Sąd I instancji stanowiska jako błędnego i opartego na nierzetelnym i niekompletnie wyjaśnionym przez organy stanie faktycznym sprawy, co miało doprowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skoro według twierdzeń skarżącego kasacyjnie, nie miał on wiedzy o wydaniu przez organ orzekający dokumentu "Profil kierowcy" i wyznaczonej w piśmie z dnia [...].12.2015 r. daty przystąpienia do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do prowadzenia pojazdów.

W ramach zarzutu zawartego w pkt 2 skargi kasacyjnej podniesiono naruszenie przepisów postępowania w zakresie niepełnych i niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleń, iż skarżącemu kasacyjnie doręczono skutecznie dokument niezbędny do wykonania obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, skoro jak podniesiono, pełnomocnikowi skarżącego taki dokument nie został odręczony, jak również żaden z domowników nie potwierdził odbioru korespondencji zawierającej ten dokument oraz pismo z dnia [...].12.2015 r. informujące o wyznaczonej przez Starostę dacie do przystąpienia do takiego kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

Odnosząc się najpierw do kwestii wadliwego zastosowania oraz niezastosowania przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że w istocie skarżący kasacyjnie podnosząc te zarzuty odnosi się do przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy. W sytuacji, w której nie zakwestionowano poprawności wykładni przepisów prawa materialnego, a ich niewłaściwego zastosowania skarżący kasacyjnie upatruje jako konsekwencji niewłaściwej oceny stanu faktycznego, rozstrzygająca jest kwestia oceny zarzutu naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 15 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy trafność tego zarzutu oznaczałaby jednocześnie zasadność niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, z kolei niezasadność powyższego zarzutu naruszenia przepisów postępowania byłaby równoznaczna z niezasadnością zarzutu naruszenia prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest już stanowisko, zgodnie z którym nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do podważanego stanu faktycznego sprawy, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31.01.2013 r., I OSK 1171/12, dostępny CBOSA). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29.01.2013 r., sygn. I OSK 2747/12, wyrok NSA z dnia 6.03.2013 r., sygn. II GSK 2327/11, dostępne CBOSA). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6.03. 2013 r., sygn. II GSK 2328/11, wyrok NSA z dnia 14.02.2013 r., sygn. II GSK 2173/11, dostępne CBOSA). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13.03.2013 r., II GSK 2391/11, CBOSA). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4.07.2013 r., I FSK 1092/12, z dnia 11.10.2012 r., sygn. I FSK 1972/11; dostępne CBOSA).

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie okoliczności faktycznych sprawy i prawidłowości ich oceny, a tym samym w realiach tej sprawy nie mogły odnieść skutku zarzuty niewłaściwego zastosowania i niezastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do argumentacji dotyczącej naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 15 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie okoliczności faktycznych tej sprawy, zaaprobowanych przez Sąd I instancji, w zakresie stwierdzenia, iż wygenerowany dla skarżącego profil kierowcy został przesłany pełnomocnikowi skarżącego, który przesyłki nie podjął (ze skutkiem doręczenia) oraz dodatkowo został przesłany na adres skarżącego, a przesyłka ta miała zostać odebrana przez dorosłego domownika (ze skutkiem doręczenia), stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Wprawdzie przyznać należy za kasatorem, iż w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji na str. 5 znalazł się zapis, iż "(...) organ podjął próbę powiadomienia pełnomocnika skarżącego o wygenerowaniu profilu kierowcy. Prawidłowo awizowana przesyłka pocztowa nie została podjęta.", gdy tymczasem z załączonych do akt tej sprawy - akt administracyjnych organu I instancji nie wynika aby podjęto próbę doręczenia wygenerowanego profilu kierowcy upoważnionemu do złożenia wniosku w tym zakresie pełnomocnikowi, czy to osobiście, czy też w drodze przesyłki pocztowej. Poza tym pełnomocnik ustanowiony przez skarżącego nie wskazał adresu dla doręczeń. Jednak okoliczność ta nie miała wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, skoro z akt wynika niewątpliwie, że korespondencja zawierająca pismo z [...].12.2015 r., w którym mowa o wygenerowanym w dniu [...].12.2015 r. przez organ Profilu Kandydata na Kierowcę wraz z informacją, iż egzaminom kontrolnym należy się poddać w terminie do dnia [...].02.2016 r., została skutecznie doręczona dorosłemu domownikowi. Potwierdzenie tej czynności znajduje odzwierciedlenie na karcie stanowiącej zał. 19 akt adm. organu I instancji. Wprawdzie w miejscu potwierdzającym odbiór przesyłki pod datą [...].12.2015 r. widnieje odręczny podpis "M. E." ze wskazaniem poniżej "(żona)", której to okoliczności oponuje skarżący kasacyjnie podając, iż jego małżonka nie nosi imienia E., jak również stwierdza, że pod wskazanym adresem nie mieszka osoba o tym imieniu. Jednak identyczny podpis, identycznej treści oraz z identycznym przypisem, co do osoby (żony) widnieje także na innym dokumencie potwierdzającym odbiór korespondencji Starosty [...] z dnia [...].04.2016 r. potwierdzającej wniesienie odwołania od decyzji z dnia [...].03.2016 r. przekazującej odwołanie do SKO w [...], której to okoliczności nie kwestionuje skarżący kasacyjnie. Wobec takich ustaleń organów, nie sposób zaakceptować stanowiska kasatora, iż organy orzekające w tej sprawie, a następnie Sąd I instancji, który zaaprobował ustalony w sprawie stan faktyczny, nieprawidłowo przyjęły, że przesyłka zawierająca profil kierowcy oraz informację o terminie poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami, została skutecznie doręczona skarżącemu kasacyjnie, wraz ze wszystkimi skutkami wynikającymi z art. 43 k.p.a. Przy czym wyjaśnić jedynie pozostaje, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 43 k.p.a., który uprawniałby Naczelny Sąd Administracyjny do kontroli prawidłowości zastosowania tej regulacji w okolicznościach tej sprawy.

Reasumując, mimo błędnej informacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji co do próby doręczenia ww. korespondencji pełnomocnikowi skarżącego, okoliczność ta nie miała wpływu na wynik sprawy, bowiem skutecznie doręczono, w trybie doręczenia zastępczego, wskazaną korespondencję dorosłemu domownikowi, skoro pełnomocnik skarżącego umocowany został jedynie do czynności złożenia wniosku o wygenerowanie profilu kierowcy.

Odnośnie naruszenia art. 15 k.p.a. polegającego na jego niezastosowaniu, w sytuacji gdy decyzja organu II instancji winna ponownie i wyczerpująco rozpatrzyć sprawę, a nie jedynie ocenić zasadność zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, stwierdzić należy, iż zarzut ten także nie zasługiwał na uwzględnienie. Istota konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażona w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskrzonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z tą zasadą organ odwoławczy powinien ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 k.p.a. Regułą jest zatem orzekanie przez organ odwoławczy w sposób reformatoryjny, zaś tylko w ograniczonym zakresie organ ma kompetencje kasacyjne. Przy czym, ponownie rozpatrując sprawę obowiązany jest usunąć naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ I instancji. Kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych organu I instancji polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W rzeczonej sprawie działanie organu odwoławczego, co potwierdził w wyroku Sąd I instancji odpowiadało wskazanemu wyżej obowiązkowi, dlatego nie sposób takiemu działaniu organu II instancji zarzucić naruszenia art. 15 k.p.a., gdyż organ ten zarówno ponownie ocenił zebrane w spawie dowody, jak również dokonał ich prawidłowej oceny. Natomiast fakt, iż ocena ta nie podzielała stanowiska odwołującego się, nie stanowi naruszenia art. 15 k.p.a.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaaprobowanie sytuacji, gdy w postępowaniu zaniechano poinformowania skarżącego o zebranych w sprawie dowodach, o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów, jak również składania wniosków dowodowych, co doprowadziło do przyjęcia na potrzeby postępowania nierzeczywistego stanu faktycznego oraz pozbawiło możliwości podniesienia istotnych okoliczności sprawy. W pierwszej kolejności pozostaje wyjaśnić, że w sprawie tej nie doszło do ustalenia nierzeczywistego stanu faktycznego, a zatem brak jest wykazania aby naruszenie tego przepisu miało wpływ na wynik sprawy. Z przekazanych akt wynika, że skarżącego kasacyjnie pismem z dnia [...].09.2015 r. poinformowano o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, w którym pouczono o treści art. 10 § 1 k.p.a., w uprawnieniu do wypowiedzenia się i zapoznania z całością akt sprawy Z uprawnienia tego strona korzystała występując z kolejnymi pismami z dnia [...].10.2015 r. oraz [...].12.2015 r., w których przedstawiała swoje stanowisko w sprawie, na które otrzymywała odpowiedź organu. Nadto na skutek złożonego dowołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...].03.1016 r. skarżący otrzymał także odpowiedź organu I instancji wyjaśniającą datę doręczenia korespondencji zawierającej profil kierowcy, jak również wypis z dokumentu potwierdzającego doręczenie wskazanego dokumentu. Korespondencję tą przesłano skarżącemu w dniu [...]3.05.2016 r. i do dnia wydania decyzji przez organ II instancji tj. [...].06.2016 r. nie zostały złożone żadne nowe wyjaśnienia, czy dowody. Wprawdzie organ odwoławczy nie pouczył skarżącego odrębnym pismem o prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz zgłoszenia wniosków dowodowych, jednak informację taką skarżący uzyskał już na wcześniejszym etapie postępowania. Poza tym, jak stwierdzono w wyroku Sądu I instancji, skarżący posiadał wiedzę co do wygenerowania dokumentu profilu kierowcy, skoro sam upoważnił do złożenia takiego wniosku pełnomocnika, a następnie doręczono mu wskazany dokument za zwrotnym potwierdzeniem odbioru – odbiór potwierdzony został przez dorosłego pełnomocnika, której to okoliczności skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył w ramach zarzutów kasacyjnych. Wobec tego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu, iż zaniechanie ponownego pouczenia o treści art. 10 § 1 k.p.a. na etapie postępowania odwoławczego stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika tej sprawy.

Niezasadny pozostaje również zarzut naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z nich sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, zaś po myśli drugiego z przytoczonych przepisów, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Odnosząc powyższą regułę do rozpoznawanej sprawy wskazać pozostaje właśnie na jej granice. Jest to sprawa, której przedmiotem jest cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wobec braku poddania się sprawdzającemu kwalifikacje egzaminowi. W takich też granicach sprawa może być badana przez Sąd rozpoznający skargę. Zaznaczyć przy tym należy, iż ukształtowany został pogląd, że sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu, ma natomiast obowiązek dokonania całościowej i kompleksowej oceny zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z przepisami postępowania i prawem materialnym, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów (por. np. wyrok NSA z dnia 11.10.2005 r. sygn. akt FSK 2326/04, CBOSA). Sąd Wojewódzki w rozpoznawanej sprawie nie wyszedł poza granice sprawy ani nie zaniechał kontroli decyzji w pełnym zakresie, jak również swoje rozstrzygnięcie oparł na materiałach zgromadzonych w aktach administracyjnych, w tym na dokumencie potwierdzającym fakt doręczenia skarżącemu kasacyjnie wygenerowanego dokumentu profilu kierowcy, jak również informacji o dacie do której strona winna poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami. To, że kasator nie podziela stanowiska Sądu, nie oznacza, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów, zwłaszcza w kontekście braku podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. zawieszenia postępowania do czasu ostatecznego zakończenia innych postępowań w przedmiocie skierowania na kontrolne badanie kwalifikacji, czy ustalenia liczby punktów zgromadzonych przez skarżącego kasacyjnie. Jak wynika bowiem z treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Orzekające w sprawie tej organy właściwie uznały, iż nie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, skoro decyzja administracyjna o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji miała przymiot rozstrzygnięcia ostatecznego, którego nie zakwestionowano skutecznie w przedmiocie wymiaru zgromadzonych punktów karnych.

Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15.02.2010 r. sygn. II FPS 8/09, dostępny CBOSA). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Nadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądową zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, a zatem zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Wbrew twierdzeniu kasatora Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem. Wyjaśnił, że ze względu na zaistniały stan faktyczny i prawny właściwie organy działające w spawie orzekły na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.r.d.

Co do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.r.d. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie do ustalonych w tej sprawie okoliczności faktycznych, to z uwagi na wskazane wyżej wywody oraz brak skutecznego zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie mogły znaleźć zastosowania. Organy nie dokonały bowiem błędnej subsumcji tzn. błędnego uznania stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Oznacza to, że organy orzekające, a w wyniku kontroli tych rozstrzygnięć przez Sąd I instancji, także ten Sąd, nie dokonały nieuprawnionej oceny, iż ustalony stan faktyczny odpowiadał hipotezie przytoczonego przepisu prawa. Taki zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy orzekające w tej sprawie prawidłowo ustaliły i dokonały oceny całokształtu istotnych okoliczności tej sprawy, a Sąd I instancji kontrolując takie rozstrzygnięcie podzielił stanowisko organu odwoławczego, jako uzasadnione zebranymi w tej sprawie materiałami dowodowymi przytoczonymi w uzasadnieniu decyzji. Prawidłowo stwierdzono, że skarżącemu kasacyjnie został doręczony profil kierowcy oraz informacja o dacie poddania się egzaminowi sprawdzającemu uprawnienie do kierowania pojazdami, a wobec nie poddania się takiemu egzaminowi w zakreślonym terminie orzeczono o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 46 § 1 i § 2 Kodeksu wykroczeń poprzez jego niezastosowanie. Wyjaśnić należy, że przepis ten dotyczy zatarcia ukarania. W myśl § 1 tego artykułu ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary, natomiast zgodnie z art. 46 § 2 k.w., jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania albo od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie. Skarżący kasacyjnie stoi na stanowisku, że zawsze należy mieć na uwadze instytucje dawności, a zatem zatarcie skazania skutkuje wyłączeniem możliwości powoływania się na to zdarzenie. Oznacza to, że zatarcie ukarania (skazania) za wykroczenia drogowe, za które wymierzono stronie karę grzywny i przypisano ponad 24 punkty karne, musi wywierać skutki w zakresie oceny dopuszczalności nakładania na skarżącego dalej idących kar (utrata uprawnień) mających wynikać z wykroczeń, które w zakresie regulacji prawnokarnych przestały istnieć a sprawa tego wykroczenia jest traktowana jakby tego wykroczenia drogowego w ogóle nie popełniono.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że konsekwencje przekroczenia określonej liczby punktów w postaci skierowania na kontrolny egzamin sprawdzający, są następstwem popełnienia wykroczenia, co nie upoważnia do twierdzenia, że zatarcia ukarania (art. 46 § 1 k.w.) skutkuje automatycznie koniecznością odstąpienia od wykonania decyzji wydanej na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.r.d., a w konsekwencji decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) tej ustawy. Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stanowi administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia określonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wprowadzenie tej instytucji ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez skontrolowanie uprawnień i ewentualne wyeliminowanie z ruchu podmiotu, którego zachowanie nie daje gwarancji bezpiecznego przemieszczania się uczestnikom ruchu. Powtarzające się nieprawidłowe zachowanie na drodze, nieprzestrzeganie zasad bezpieczeństwa i przepisów ruchu drogowego zawsze stanowi potencjalne zagrożenie. Zebranie ponad 24 punktów z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego, zawiera w sobie domniemanie, że z tego względu nasuwają się wątpliwości, czy kierowca zna przepisy ruchu drogowego lub potrafi bezpiecznie prowadzić pojazd. Taka regulacja ma charakter prewencyjny i zabezpieczający, zmierzający do wyeliminowania z ruchu drogowego kierowców, którzy stwarzają dla niego zagrożenie. Z tego też względu bez znaczenia pozostaje kwestia, czy w dniu orzekania przez organ właściwy o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami na skutek braku wykonania obowiązku podania się sprawdzającemu kwalifikacje egzaminowi, wpisy stanowiące podstawę sporządzenia wniosku przez wojewódzkiego komendanta Policji, pozostają nadal w ewidencji, czy też zostały z niej usunięte. Stąd też zatarcie ukarania, za czyny stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego, wypełniające znamiona wykroczenia, po skierowaniu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy nie ma wpływu na możliwość orzekania przez właściwy organ w tym przedmiocie, jak również w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami.

Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.