Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 315/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a , art. 4 pkt 22, art .92c ust.1
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: art .189a par.2 pkt 2, art .8
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art .71 ust.1, art. 81 ust.1, art. 82 ust.2
journal: Dz.U. 2022 poz 988
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: art .151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (ZWITD) decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 r. nr WITD.DI.0152.XVI0894/7/22, na podstawie art. 92a ust. 1 oraz lp.9.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d.", nałożył na S. Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Spółkę z o.o. w P. (dalej "strona", "skarżący") karę pieniężną w wysokości 2000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.

Z ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynikało, że w dniu 31 stycznia 2022 r. około godziny 1600 na ulicy Kołłątaja (pętla autobusowa) w Szczecinie funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w Szczecinie zatrzymali do kontroli autobus marki MAN o nr rej.: [...]. Pojazd prowadził W. N. i w chwili kontroli wykonywał przewóz osób na trasie linii nr 63 (Kołłątaja-Skolwin). Kierowca okazał do kontroli wypis z licencji nr 0010710 na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej S. Przedsiębiorstwu Komunikacyjnemu Spółce. z o.o. z siedzibą w P. przy ul. [...] oraz pozostałe wymagane dokumenty.

W trakcie kontroli drogowej przeprowadzono weryfikację ww. pojazdu w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, która wykazała brak aktualnych, na dzień kontroli drogowej, wymaganych badań technicznych kontrolowanego pojazdu. Termin badania technicznego, jak ustalili kontrolujący, upłynął w dniu 10 grudnia 2021r. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr 12/2022 z dnia 31 stycznia 2022 r.

Na podstawie art. 93 ust. 4 u.t.d., akta sprawy zostały przekazane przez Policję Zachodniopomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego w Szczecinie, który wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zakończone wydaniem decyzji nakładającej na stronę karę pieniężną.

S. Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Spółka z o.o. w P. odwołała się od ww. decyzji ZWITD wnosząc o umorzenie postępowania w całości.

W treści uzasadnienia odwołania, strona odwołująca się podniosła, że żaden przepis prawa nie definiuje pojęcia "zdatność", które to pojęcie nie jest tożsame z "dopuszczeniem pojazdu do ruchu drogowego". Ponadto, z art. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego i w związku z tym, zdaniem strony, o dopuszczeniu do ruchu drogowego pojazdu nie decyduje brak ważnego badania technicznego, a jedynie zarejestrowanie pojazdu po spełnieniu wymagań wynikających z art. 66 powołanej ustawy. Odwołująca się zajęła stanowisko, iż do dopuszczenia do ruchu drogowego danego pojazdu wystarczy, aby posiadał on dowód rejestracyjny. Wyjaśniła także, iż podejmuje stosowne działania w celu spełnienia przez używane autobusy wymogów bezpieczeństwa wykonując systematycznie obsługi techniczne, w tym obsługę W-6 i W-12 o najszerszym zakresie sprawdzeń, których zakres wykonywanych czynności niemal całkowicie pokrywa się z przedmiotem i zakresem badań technicznych. Wskazała, iż po kontroli z dnia 31 stycznia 2022 r. skontrolowany autobus marki MAN o nr rej. [...] został niezwłocznie poddany badaniu technicznemu i uzyskał wynik "pozytywny". Nadto podkreślała, że uprawniony diagnosta nie dopisał do miesięcznej listy planowanych okresowych badań technicznych skontrolowanego pojazdu, czego efektem był brak wykonania w określonym terminie badania technicznego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia 23 stycznia 2023 r. nr BP.501.763.2022.2152.SZ16.379543 po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 kwietnia 2022 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2000 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy w całości.

Przystępując do rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. W tej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d.

GITD wskazał nadto, że zgodnie z art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów wymienionych w załączniku nr 3. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz obowiązek udzielenia pouczenia. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 tej ustawy mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92 b ust. 1 u.t.d. W tym zakresie ma również zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych, odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. 1 u,t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie z tym, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.

GITD powołał następnie w swojej decyzji przepisy art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988), zwanej dalej "p.r.d." oraz § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019, poz. 2141), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Powołane wyżej przepisy odnoszą się do obowiązku przeprowadzania okresowych badań technicznych przez właściciela pojazdu oraz warunków przeprowadzania wstępnej drogowej kontroli technicznej.

Z kolei z powołanego przez organ przepisu lp.9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego- za każdy pojazd, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2000 złotych.

Ustalony przez organy orzekające w sprawie stan faktyczny wskazywał, że w dniu 31 stycznia 2022 r, w toku kontroli autobusu marki MAN o nr rej[...] funkcjonariusze Policji a następnie ZWITD przeprowadzili weryfikację tego pojazdu w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej: CEPIK) na podstawie której ustalili, iż kontrolowany autobus nie posiada aktualnych badań technicznych, natomiast ich ważność upłynęła w dniu 10 grudnia 2021 r.

Protokół kontroli nr 12/2022 z dnia z dnia 31 stycznia 2022 r., zdaniem organu, jest istotnym dowodem w przedmiotowej sprawie, podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego, który ma prawo wnieść zastrzeżenia do protokołu, jak również może odmówić jego podpisania.

Protokół jako dokument urzędowy korzysta z domniemania wiarygodności poczynionych w nim ustaleń. Istota protokołu kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Organ odwoławczy ustalił, że kierowca, W. N., podpisał protokół z dnia 31 stycznia 2022 r. nr 12/2022 bez wnoszenia uwag oraz zgłaszania zastrzeżeń.

Skarżąca Spółka wyjaśniła, iż do naruszenia doszło wskutek błędu uprawnionego diagnosty, który sporządzając w danym miesiącu wykaz planowanych okresowych badań technicznych autobusów nie dopisał skontrolowanego w dniu 31 stycznia 2022 r. pojazdu do ww. listy dla pojazdów, które miały zostać poddane badaniom technicznym w grudniu 2021 r.

Zdaniem organu, popełnienie błędu przez osoby, którymi strona posługuje się przy wykonywaniu przewozu drogowego nie jest okolicznością wpływającą na ponoszoną przez skarżącego odpowiedzialność za dopuszczenie się naruszenia określonego w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdolność do ruchu drogowego- za każdy pojazd, gdyż odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, dokumentem dopuszczającym pojazd do ruchu drogowego jest w szczególności dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, tj. dowód rejestracyjny z prawidłowo wpisanym przez uprawnionego diagnostę przeglądem technicznym.

GITD wskazał, iż ponoszona przez przewoźnika odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny i jest ona obarczona ryzykiem. Ryzyko to polega m.in. na tym, iż strona będzie odpowiadać nawet za zawinione działanie pracownika, którym się posługuje przy realizacji usług transportu. Ponadto, organ ocenia jedynie fakt wystąpienia naruszenia i jeżeli ze zgromadzone materiału wynika, iż do niego doszło, jak w przypadku niniejszej sprawy, organ nakłada przewidzianą przepisami karę. Bez znaczenia w tym wypadku pozostaje wewnętrzna organizacja pracy przedsiębiorstwa, gdyż mimo tego doprowadzono do stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń.

Organ wyjaśnił również, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. i zarzut strony w tym zakresie należy uznać za chybiony. W niniejszym postępowaniu nie wystąpiły przesłanki, zawarte w art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. w związku, z czym nie było podstaw do jego zastosowania. Ponadto wskazał, iż art. 105 §1 k.p.a. nie znajduje zastosowania w tej sprawie ze względu na brak zawartych w nim przesłanek.

Organ odwoławczy stwierdził nadto, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Jednocześnie organ odwoławczy poinformował stronę, że może wystąpić do GITD z wnioskiem o umorzenie kary w całości lub w części, rozłożenie kary pieniężnej na raty lub odroczenie terminu jej płatności.

W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań strony skarżącej. Gdyby strona przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło. Dlatego organ stwierdził brak podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w całości.

S. Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Spółka z o.o. z w P. wniosło skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc następujące zarzuty:

I. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 189f § 2 oraz art. 189f § 3 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, co skutkowało błędnym uznaniem braku możliwości udzielenia pouczenia, pomimo iż ziściły się przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania wyłącznie na pouczeniu;

II. Przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

- § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141) w zw. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z w zw. z l.p. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne przyjęcie, że ziściły się przesłanki do nałożenia kary pieniężnej z tytułu rzekomego wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, pomimo iż pojazd był w pełni zdatny do ruchu.

Skarżąca wniosła o:

1. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;

2. uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 stycznia 2023 r. nr BP.501.763.2022.2152.SZ16.349543 oraz decyzji ją poprzedzającej Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 kwietnia 2022r. nr WITD.DI.0152.XVI0894/7/22 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za naruszenie o którym mowa w l.p. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;

3. umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku stwierdzenia podstaw do jego umorzenia;

lub ewentualnie gdyby Sąd uznał, że jest to uzasadnione okolicznościami sprawy;

4. zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu zgodnie z dyspozycją przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi Spółka powołała się na przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141) oraz art. 81 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.).

Skarżąca podniosła, że l.p. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który odnosi się do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie może być podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie definiuje pojęcia "zdatność" i z tego powodu przywołała definicję słowa " zdatność" ze słownika języka polskiego PWN, według którego "zdatny" to "nadający się do czegoś" . Nie można w przekonaniu skarżącej utożsamiać zdatności pojazdu do ruchu drogowego z "dopuszczeniem pojazdu do ruchu drogowego".

Następnie przywołała treść przepisu art. 71 ust. 1-7 Prawa o ruchu drogowym i wywiodła, że o dopuszczeniu do ruchu nie decyduje brak ważnego badania technicznego, a jedynie zarejestrowanie pojazdu po spełnieniu wymagań wynikających z przepisu art. 66 Prawa o ruchu drogowym.

Kontrolowany pojazd (autobus) marki MAN nr rej. [...] w dniu kontroli przeprowadzanej przez funkcjonariuszy Policji, tj. w dniu 31 stycznia 2022r. był zarejestrowany, posiadał dowód rejestracyjny, a zatem był dopuszczony do ruchu drogowego. Brak badań technicznych nie powodował, że pojazd nie był dopuszczony do ruchu drogowego czy też, że nie był zdatny (nie nadawał się) do tego ruchu albowiem o braku zdatności nie świadczy brak w dniu 31 stycznia 2022r. aktualnego okresowego badania technicznego. Następnie podkreśliła, że l.p. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie może inaczej definiować dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego niż zostało to uregulowane w przepisie art. 71 Prawa o ruchu drogowym, tym bardziej w sytuacji braku definicji legalnej pojęcia "zdatności do ruchu drogowego".

Skarżąca podała również, że jako przewoźnik podejmuje odpowiednie działania w celu dopuszczenia do ruchu autobusów spełniających wymogi bezpieczeństwa wykonując systematycznie obsługi techniczne w tym obsługi W-6 i W-12 o najszerszym zakresie sprawdzeń, których zakres wykonywanych czynności niemal całkowicie pokrywa się z przedmiotem i zakresem badań załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. określającym wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu. Po kontroli w dniu 31 stycznia 2022 r. autobus nr rej. [...] niezwłocznie poddany został badaniu technicznemu na stacji kontroli pojazdów i uzyskał pozytywny wynik badania, co wskazuje na wysoką jakość utrzymania sprawności technicznej autobusów przez skarżącą.

Zgodnie z wyjaśnieniami diagnosty, nie dopisał on przedmiotowego autobusu do listy miesięcznej planowanych okresowych badań technicznych na grudzień 2021 r. a zatem wykonanie tego badania autobusu o nr rej. [...] nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności których skarżąca nie mogła przewidzieć (art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym).

Skarżąca jednocześnie wskazała, że w celu wyeliminowania w przyszłości sytuacji wykonywania przewozów autobusami nie posiadającymi badań technicznych wydała niezwłocznie po zidentyfikowaniu zdarzenia już w dniu 1 lutego 2022r. "Polecenie służbowe dotyczące wykonywania badań technicznych autobusów SPPK na stacji kontroli pojazdów", które załączyła do skargi.

Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącej, jednoznacznie przemawiają za umorzeniem postępowania lub co najmniej za odstąpieniem od nałożenia kary administracyjnej oraz poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ waga rzekomego naruszenia była znikoma, a skarżąca wykonała badanie techniczne niezwłocznie, uzyskując jego pozytywny wynik bez zastrzeżeń, co potwierdza fakt dbania przez skarżącą o stan zdatności do ruchu pojazdów z najwyższą starannością.

Przedstawiona argumentacja, w ocenie skarżącej, pozwala definitywnie poprzestać w niniejszej sprawie na pouczeniu, tym bardziej, że skarżąca podjęła czynności zapobiegające powstaniu podobnych zdarzeń w przyszłości oraz mobilizujące pracowników do przykładania szczególnej staranności przy dbałości o sprawność pojazdów przy jednoczesnym zachowaniu wymogów formalnych wynikających z powszechnie i wewnętrznie obowiązujących przepisów prawa.

Odnosząc się w tym miejscu do naruszeń przepisów postępowania, dotyczących możliwości stosowania przepisów działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego skarżąca podniosła, że chociaż przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają pewne elementy dotyczące kar pieniężnych, to w brakującym zakresie można je uzupełnić o ogólne regulacje wprowadzone do k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że: "Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Podkreślić przy tym trzeba, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej...".

Zdaniem skarżącej regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym w zakresie przesłanek wymierzania kar pieniężnych nie są kompletne w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a., a zatem możliwym jest chociażby udzielenie pouczenia na podstawie przepisu art. 189f § 1 - 3 k.p.a., również do zdarzenia objętego niniejszym postępowaniem ponieważ ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje takiego rozwiązania.

Stanowisko skarżącej w kwestii możliwości stosowania przepisów ogólnych działu IVa k.p.a. znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie 7 sędziów, sygn. akt III OPS 1/21 z dnia 29 czerwca 2022 r. dotyczącej co prawda tzw. ustawy śmieciowej, ale może mieć ona zastosowanie w sprawach innych kar pieniężnych w tym wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Z uzasadnienia uchwały wynika, że w art. 189f k.p.a. nie określono rodzajów administracyjnych kar pieniężnych (na przykład: kary biegnące, kary miarkowane, kary określone sztywno).

Zdaniem skarżącej, zgodnie z dyrektywą wykładni lege non distinguente nec nostrum est distinguere przyjąć należy, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych, co skutecznie podważa stanowisko organu wyrażone w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała, że w przypadku braku wstrzymania wykonania skarżonej decyzji przez Organ z urzędu zgodnie z przepisem art. 93 ust.2 u.t.d. może dojść do bezzasadnego naliczania odsetek oraz ponoszenia zbędnych kosztów ewentualnego postępowania egzekucyjnego. Jeśli w niniejszej sprawie postępowanie sądowo- administracyjne zakończyłoby się ostatecznie wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, to wcześniejsze wykonanie tej decyzji sprawiłoby, że kontrola sądowa okazałaby się wówczas iluzoryczna. Przedstawione okoliczności jednoznacznie obrazują, że w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji może dojść do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z ostrożności procesowej skarżąca podniosła, że w jej ocenie postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej mogło nie być prowadzone zgodnie z art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej albowiem kontrola drogowa i protokół sporządzony przez funkcjonariusza Policji a będący podstawą do nałożenia kary mogły być retorsją za legalne działania skarżącej w przedmiocie skarg na czynności Komendanta Miejskiego Policji dotyczących zatrzymania dwóch dowodów rejestracyjnych autobusów - dowody w załączeniu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi GITD wskazał, że stwierdzony w dniu kontroli brak badań technicznych jest bezsporny, a strona kwestionuje w istocie zasadność i podstawy prawne nałożenia kary pieniężnej. Należy wskazać, że kwestie badań technicznych reguluje dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE. Zgodnie z motywem 3 preambuły do ww. aktu badania zdatności do ruchu stanowią część szerszego systemu, mającego zapewnić, aby pojazdy były utrzymywane w bezpiecznym i akceptowalnym stanie. Badanie okresowe pojazdów jest zaś głównym narzędziem zapewniania zdatności do ruchu, a zdatność do ruchu ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo na drodze. Natomiast zgodnie z art. 81 ust. 2 p.r.d. badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi. Pozytywny wynik badania okresowego wpisuje się do dowodu rejestracyjnego, który jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu samochodowego do ruchu. W przypadku zaś negatywnego wyniku badania, diagnosta winien ustalić, czy usterki zagrażają bezpieczeństwu ruchu i w takim przypadku zatrzymać dowód rejestracyjny. Nie sposób więc zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż negatywny wynik badania technicznego nie przesądza o możliwości poruszania się pojazdem po drogach publicznych.

Organ wskazał nadto, że w pełni podtrzymuje swoje stanowisko w zakresie braku możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów art. 189f k.p.a. ze względu na wyrażoną w art. 189a § 2 k.p.a. regułę kolizyjną. Przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nałożonej na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym zostały uregulowane w art. 92c ust. 1 pkt 1 tej ustawy, który ma pierwszeństwo zastosowania względem przepisów zawartych w dziale IVa k.p.a. Stanowisko organu jest zgodne z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona skarga okazała się niezasadna.

Sprawa, zgodnie z wnioskiem strony skarżącej, została na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej "p.p.s.a", rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W myśl art. 120 powołanej ustawy, sąd rozpoznanej sprawę w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja, nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego i tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy nie jest przez skarżącą kwestionowany, albowiem niesporne jest, że w trakcie kontroli drogowej autobusu marki MAN o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 31 stycznia 2022 r. przez funkcjonariuszy Policji, ustalono, iż pojazd nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego dopuszczającego pojazd do ruchu. Dane uzyskane z Centralnej Ewidencji Pojazdów wskazywały, że ważność badań technicznych autobusu upłynęła w dniu 10 grudnia 2021 r. Okoliczność ta została dodatkowo przyznana przez diagnostę wykonującego na rzecz skarżącej Spółki badania techniczne, który nadto stwierdził, że w wykazie pojazdów przeznaczonych do wykonania badań technicznych w grudniu 2021 r. nie było autobusu marki MAN nr. rej. [...]

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy 4 pkt 22 lit.l, art. 92a ust. 1, ust. 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 82 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym , § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019r. w sprawie kontroli ruchu drogowego oraz lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Przepisy ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.) w art. 92a ust. 1 stanowią, że

podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie, z tym, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d.

Przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego – zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. i u.t.d., rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d. oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (p.r.d.). Z przepisu art. 71 ust. 1 p.r.d. wynika, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Obowiązkiem właściciela pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest przedstawiać go do badania technicznego (art. 81 ust. 1 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie (ust. 5 tego przepisu). Jak wynika z art. 82 ust. 2 p.r.d. uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: 1) wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; 2) wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że doszło do stwierdzonego przez organy naruszenia określonego w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., albowiem skarżący wykonywał przewóz drogowy pojazdem (autobusem kursującym na regularnej linii), nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Okoliczność tę potwierdza protokół z przeprowadzonej kontroli, jak również zeznania złożone w toku postępowania. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie kwestionował braku aktualnego na dzień kontroli okresowego badania technicznego, jednakże inaczej odczytywał obowiązki przewoźnika odnoszące się do tej kwestii. Wywodził również, że posiadanie dowodu rejestracyjnego przesądza o dopuszczeniu pojazdu do ruchu, a tymczasem kara określona w lp.9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. nakładana jest za wykonywanie przewozu pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego nadania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, przy czym twierdził, że słowo "zdatność" nie jest w prawie zdefiniowane.

Stanowisko zaprezentowane przez skarżącego, że brak badania technicznego pojazdu nie przesądza o zdatności jednostki transportowej do ruchu drogowego, w ocenie Sądu nie jest zasadne. Brak aktualnego okresowego badania technicznego jest zakwalifikowany do kategorii naruszeń najpoważniejszych, albowiem stan techniczny pojazdu, oceniany przez uprawnionego diagnostę, przesądza o jego zdolności i bezpieczeństwie uczestniczenia w ruchu drogowym. W przypadku, gdy przewoźnik posługuje się w działalności swojego przedsiębiorstwa autobusami funkcjonującymi w komunikacji miejskiej na regularnych liniach, co wiąże się z przewozem dużej ilości pasażerów, przeprowadzanie okresowych badań technicznych jest bardzo istotne i powinno mieć priorytetowy charakter. W kontekście przywołanych wyżej przepisów prawa nie ma znaczenia zapewnienie skarżącego, że będące na wyposażeniu Spółki autobusy są sprawne techniczne, albowiem przy prowadzeniu tego rodzaju działalności powinno być to oczywiste, natomiast dowodem potwierdzającym ich aktualną sprawność, w świetle przepisów prawa, jest odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym dokonany przez uprawnionego diagnostę.

Badanie techniczne służy sprawdzeniu, czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie. Nie można przyjąć, że w sytuacji braku dowodu na okoliczność przeprowadzenia aktualnego badania technicznego, można przyjąć, że pojazd i tak jest zdatny do ruchu. Przeciwnie, brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z brakiem zdatności (zdatności) pojazdu do ruchu drogowego. Taki brak jest sankcjonowany przepisami ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1 i lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). Odrębną kwestią są warunki rejestracji pojazdów (art. 71 p.r.d.). Z punktu widzenia zastosowania kary w niniejszej sprawie istotne są jednak przepisy art. 81 p.r.d. i przywołana treść lp. załącznika nr 3 do u.t.d. Z treści załącznika jednoznacznie wynika, iż aktualne okresowe badanie techniczne ma potwierdzać zdatność do ruchu drogowego. Skarżący mógłby mieć rację wówczas, gdyby ustawodawca przyjął, że karze podlega wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego i niemającego potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Jednakże treść lp.9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. nie została tak sformułowana. Ustawodawca bowiem, jak już wyżej wskazano, wymaga okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Stąd brak aktualnego badania technicznego oznacza jednocześnie brak potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego.

W ocenie Sądu, skarżąca niepotrzebnie skupiła się nad językowym znaczeniem słowa "zdatność", albowiem słowo to samodzielnie nie ma takiego znaczenia, jakie przypisuje mu skarżąca. Dopiero zestawienie go z aktualnym okresowym badaniem technicznym nadaje mu właściwe znaczenie. Chodzi bowiem o to, że badanie techniczne ma potwierdzać możliwość uczestniczenia w ruchu drogowym, zaś brak takiego badania, penalizowany w tym przepisie, oznacza brak możliwości uczestniczenia w ruchu drogowym.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 189a § 2 pkt 2 kpa. Jak wynika z art. 189a § 1 kpa, w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu (Dział IVa kpa). W § 2 wymienionego przepisu wskazano, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21, że "z przywołanej regulacji – i abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej – jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021)".

Z przepisów odrębnych, tj. z art. 92c ust. 1 u.t.d. wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Jeżeli z przywołanego przepisu prawa wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia sankcjonowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę w cyt. wyżej wyroku, że stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a – jak podkreślono na wstępie – dla przyjęcia, że przepisy Działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach Działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny. Z powyższych względów, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należy zatem uznać, że w sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i art. 189f k.p.a.. Przepis art. 92c u.t.d. uwzględnia bowiem specyfikę regulacji tej ustawy, która w szczególności określa zasady podejmowania i wykonywania transportu i przewozu drogowego oraz ściśle związanej z tym odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Podsumowując, w ocenie Sądu, organy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy zasadnie oceniły, że skarżąca odpowiada za stwierdzone naruszenie, czego konsekwencją było nałożenie na nią kary pieniężnej. Skarżąca stosownie do treści art. 92c u.t.d. nie wskazała przy tym na istnienie okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność za zaistniałe naruszenie, zaś przytoczone w skardze argumenty dotyczące stałego utrzymywania w dobrej kondycji technicznej taboru autobusowego oraz wydane w dniu 1 lutego 2022 r. polecenie służbowe po przeprowadzonej kontroli (ex post) mogą mieć wpływ na przyszłość nie zaś w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy, w której wymierzona kara jest m.in. efektem uprzedniego braku takich działań. Brak jest zatem okoliczności, które pozwoliłyby na zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. i wyłączenie odpowiedzialność przewoźnika.

Kwestia relacji skarżącej z Komendantem Miejskim Policji w Szczecinie kontekście zgodności z art.8 k.p.a., która to okoliczność została podniesiona w skardze, nie ma znaczenia w rozpatrywaniu tej sprawy.

W tym stanie rzeczy, skoro wydane decyzje odpowiadają kryterium legalności, zaś zarzuty podniesione w skardze Sąd uznał za niezasadne, skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.

Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl