Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 90/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 121b ust. 1, art. 121b ust. 6 pkt 4, art. 121b ust. 5 pkt 8
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi R. S. na akt Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 14 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim - skargę oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R.S. (dalej: "skarżący") jest akt Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: "Komendant", "organ") z dnia 14 grudnia 2022 r. nr [....], o odmowie przyznania 20% potrąconego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, tj. od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 13 maja 2021 r., związany z zakażeniem koronawirusem SARS-CoV-2.

Raportem z dnia 21 maja 2021 r. skarżący zwrócił się o wypłatę 20% potrąconego uposażenia za okres usprawiedliwionej nieobecności, tj. od 13 listopada 2020 r. do 31 maja 2021 r., spowodowanej zakażeniem koronawirusem oraz przedłużającej się infekcji układu oddechowego w przebiegu COVID-19. Jako podstawę żądania wskazał art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.; dalej: "ustawa o Policji") w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 2112).

Uzasadniając raport skarżący wskazał, że na przełomie października i listopada 2020 r. w trakcie wykonywania czynności służbowych związanych z przesłuchiwaniem osób, jak i rozmową służbową z funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...] (dalej: "Komendy Powiatowej"), jak się później okazało osobami zakażonymi koronawisusem SARS-CoV-2, został sam zakażony, co zostało potwierdzone pozytywnym wynikiem testu w dniu 18 listopada 2020 r. Do dnia 30 października 2020 r. w trakcie wykonywania czynności służbowych w budynku Komendy Powiatowej miał kontakt z funkcjonariuszem, który od początku listopada 2020 r. gorączkował i w dniu 11 listopada 2020 r. otrzymał pozytywny wynik zakażenia koronawirusem. W dniu 3 listopada 2020 r. realizował czynności służbowe związane z przesłuchaniem świadka w sprawie wypadku, z udziałem biegłego z zakresu pożarnictwa, który około połowy listopada 2020 r. przebywał w szpitalu, w związku z zakażeniem koronawirusem. W następstwie kontaktów z tymi zakażonymi osobami w budynku Komendy Powiatowej, podczas wykonywania czynności służbowych, doszło do zakażenia. Od dnia 7 listopada 2020 r. pojawiły się u skarżącego objawy chorobowe, które z dnia na dzień nasilały się. W związku z otrzymanym wynikiem pozytywnym zakażenia koronawirusem, od 13 listopada 2020 r. przebywał w kwarantannie, a następnie w izolacji, po zakończeniu której podjął dalsze leczenie w SP ZOZ, Poradni [....], z powodu przedłużającej się infekcji układu oddechowego w przebiegu COVID-19. Z tego powodu przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 13 maja 2021 r.

W dniu 26 maja 2021 r. Kierownik [...] Komendy w [....] sporządził notatkę służbową, w której wskazał, że funkcjonariusz asp. szt. R.S. ostatnią służbę przed zwolnieniem lekarskim pełnił w dniu 6 listopada 2020 r. W dniu 13 listopada 2020 r. wpłynęła informacja do EWP 3 - Elektroniczna Platforma e-PLOZ Ministerstwa Zdrowia, że ww. funkcjonariusz znajduje się na kwarantannie, a następnie w dniu 18 listopada 2020 r. wpłynęła informacja, że znajduje się on w izolacji domowej do 27 listopada 2020 r., po wykonanym pozytywnym teście na COVID-19. Ze wspomnianej platformy wynika również, że żona ww. funkcjonariusza I.K. wspólnie mieszkająca z nim, która jest lekarzem rodzinnym (mająca kontakt w pracy z pacjentami będącymi potencjalnymi nosicielami koronawirusa), przebywała na kwarantannie od 15 do 22 października 2020 r., a na izolacji domowej od 13 listopada 2020 r. do 27 listopada 2020 r., czyli zakażenie u niej stwierdzono pięć dni wcześniej, niż u R.S.

W odniesieniu do raportu R.S., że mógł zarazić się od mł. asp. M.Z. z Wydziału Kryminalnego KPP w [...] i po analizie grafiku służby za miesiąc listopad 2020 r. wskazano, że mł. asp. M.Z. ostatnią służbę w tym miesiącu pełnił w dniu 1 listopada 2021 r. Od dnia 11 do 20 listopada 2020 r. przebywał w izolacji domowej w związku z pozytywnym wynikiem testu na koronawirusa. Mając na uwadze wspomnianego również w raporcie biegłego sądowego J.F., który w dniu 3 listopada 2020 r., uczestniczył w czynności służbowej prowadzonej przez asp. szt. R.S., ustalono na Elektronicznej Platformie e-PLOZ Ministerstwa Zdrowia, że biegły ten przebywał w izolacji domowej w okresie od 13 do 22 listopada 2020 r.

Pismem z dnia 31 maja 2021 r. Komendant poinformował skarżącego, że brak jest jednoznacznych podstaw do poparcia raportu w sprawie wypłacenia 20% potrąconego uposażenia za okres usprawiedliwionej nieobecności, tj. od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 13 maja 2021 r. związanej z zakażeniem koronawirusem SARS-CoV-2.

Następnie w związku z raportem skarżącego z dnia 15 czerwca 2021 r. oraz żądaniem ponownego rozpatrzenie sprawy, Komendant pismem z dnia 22 czerwca 2021 r. poinformował skarżącego, że podtrzymuje stanowisko z dnia 31 maja 2021 r. o braku jednoznacznych podstaw od poparcia ww. raportu z 21 maja 2021 r.

Pismem z dnia 5 lipca 2021 r. skarżący ponownie zwrócił się o dokonanie korekty do kwoty 100% uposażenia, z uwagi na okoliczności opisane w pierwotnym raporcie z dnia 21 maja 2021 r.

W reakcji na powyższe pismem z dnia 12 lipca 2021 r. Komendant, powołując art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji, odmówił wypłaty 20% potrąconego uposażenia, wskazując przy tym, że w raportach z dnia 21 maja i 15 czerwca 2021 r. brak jest potwierdzonych okoliczności zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w trakcie wykonywania zadań służbowych.

Na skutek wniesionej przez skarżącego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. II SA/Rz 1173/21, uchylił akty Komendanta z dnia 22 czerwca 2021 r. oraz z dnia 31 maja 2021 r. i z dnia 12 lipca 2021 r. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że wydając powyższe akty Komendant naruszył prawo materialne, tj. art. 121b ust. 6a ustawy o Policji, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla tej regulacji okoliczności faktycznych i odmowę stwierdzenia wykonywania zadań służbowych, w okolicznościach, o których mowa w art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji.

Sąd wskazał, że wnioski końcowe, które stanowią podstawę do przyznania lub odmowy 100% uposażenia w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim powinny zostać przedstawione w samym akcie, o którym mowa w art. 21b ust. 6a ustawy o Policji, a nie w notatce służbowej, jak to miało miejsce w sprawie. Nadto w ocenie Sądu analiza przedstawiona w notatce służbowej budzi wątpliwości jeżeli chodzi o ocenę samego związku zakażenia koronawirusem z wykonywaniem zadań służbowych, a wnioski w niej przedstawione są co najmniej przedwczesne. Sąd zwrócił uwagę, że funkcjonariusz M.Z. rozpoczął izolację domową wcześniej niż małżonka skarżącego – ponieważ już w dniu 11 listopada 2020 r. Skarżący miał z nim kontakt do dnia 30 października 2020 r. W dniu 3 listopada skarżący miał również kontakt z biegłym J.F., który na oddziale covidowym w Szpitalu przebywał od połowy listopada 2020 r. a wynik pozytywny testu PCR miał uzyskać 13 listopada 2020 r. Sam skarżący oficjalnie na izolacji domowej przebywał od 18 listopada 2020 r. Nie ulega więc wątpliwości, że czasokres, w którym ww. funkcjonariusz M.Z., skarżący oraz małżonka przebywali na izolacji domowej nakładał się. Jak jednak zaznaczył Sąd – jako pierwszy na izolację skierowany został funkcjonariusz M.Z. co może stanowić przesłankę do uznania, że źródłem zakażenia – w tej konfiguracji osobowej – był jednak ww. funkcjonariusz, natomiast zakażenie samej małżonki oraz skarżącego było już konsekwencją rozprzestrzeniania się zakażenia Covid-19 wśród funkcjonariuszy. WSA zwrócił uwagę, że dla pełnego wyjaśnienia sprawy organ w aktach sprawy powinien zgromadzić dowody dotyczące okresu przebywania na izolacji domowej funkcjonariuszy, z którymi skarżący miał kontakt. Sąd podkreślił również, że w celu zastosowaniu ww. przepisów należy ustalić związek zakażenia wirusem SARS-CoV-2 z zadaniami służbowymi – nie jest natomiast konieczne ustalanie wszystkich pozostałych potencjalnych źródeł zakażenia, które powstały w związku z funkcjonowaniem skarżącego w życiu codziennym.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w konsekwencji powyższego wyroku, Komendant aktem z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], ponownie odmówił skarżącemu wypłaty 20% potrąconego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim związanym z zakażeniem koronawirusem SARS-CoV-2, tj. od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 13 maja 2021 r., wskazując, że z analizy zebranego w toku prowadzonych czynności wyjaśniających materiału nie da się jednoznacznie stwierdzić, że do kontaktu skutkującego zarażeniem się skarżącego wirusem Sars-Cov-2 doszło w trakcie wykonywania obowiązków służbowych.

W wyniku złożenia skargi również i na ten akt Komendanta Powiatowego Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 321/22 uchylił zaskarżony akt. Sąd stwierdził, że nie zostały w całości wykonane wskazania co do dalszego postępowania oraz ocena prawna wyrażona w wyroku WSA o sygn. akt II SA/Rz 1173/21. Zwrócił uwagę, że organ w dalszym ciągu posłużył się lakonicznym stwierdzeniem, które w żadnym wypadku nie stanowi realizacji wytycznych z poprzedniego wyroku w tym zakresie. Ponadto Sąd wskazał, że złożenie notatek służbowych zawierających odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie Komendanta z dnia 20 grudnia 2020 r. stanowi jedynie częściową realizację wskazań co do dalszego postępowania, bowiem w uzasadnieniu wyroku wskazano także na biegłego sądowego, jako potencjalne źródło zakażenia, z którym skarżący miał kontakty służbowe. Z akt wprawdzie wynika, że podejmowane były próby sprawdzenia i tego wątku, jednakże wobec milczenia biegłego, Komendant zaniechał zbadania tego źródła zakażenia. Sąd wskazał, że jest to również uchybienie, jeśli się weźmie dodatkowo pod uwagę kolejne raporty skarżącego wskazujące na kontakty z biegłym i zakażenie biegłego wirusem. Końcowo Sąd podkreślił, że zebrane dotychczas dowody nie potwierdzają tezy organu, że do zachorowania skarżącego, jak i podlegania izolacji/kwarantannie nie doszło w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie stanu epidemii.

Po przeprowadzeniu ponownych czynności wyjaśniających, w dniu 14 grudnia 2022 r. Komendant wydał akt nr [....], którym po raz kolejny odmówił skarżącemu przyznania 20% potrąconego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim tj. od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 13 maja 2021 r.

W uzasadnieniu wydanego aktu organ wskazał, że wyjaśnienia w sprawie złożył biegły sądowy J.F. Potwierdził w nich, że w dniu 3 listopada 2020 r. przebywał w Komendzie Powiatowej Policji w [...] i razem ze skarżącym prowadził przesłuchanie w charakterze biegłego sądowego. Wyjaśnił również, że w okresie od 23 października 2020 r. do 12 listopada 2020 r. nie był zarażony wirusem SARS-Cov-2 i nie chorował w tym okresie. Nie miał również kontaktu z osobą chorą, czy zakażoną oraz nikt z jego otoczenia nie chorował. Nie posiada informacji, czy we wskazanym czasookresie skarżący miał kontakt z zarażoną osobą oraz nie widział, aby skarżący miał widoczne objawy choroby podczas tego przesłuchania.

W dniu 18 października 2022 r., w odpowiedzi na zapytanie organu, Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] poinformował, że J.F. w okresie od 18 listopada 2020 r. do 23 listopada 2020 r. był leczony w szpitalu na śródmiąższowe zapalenie płuc. Kolejno w dniu 12 października 2022 r. zwrócono się do Stacji Sanitarno-Epidemiologicznych z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej osób objętych kwarantanną i izolacją domową w okresie październik/listopad 2020 r., z którymi miał kontakt skarżący w KPP w [...].

Jak wskazał organ, z uzyskanych danych wynika, że jako pierwszy na kwarantannę został skierowany skarżący i jego żona I.K. (tj. 15 października 2020 r. do 22 października 2020 r.). Po skróconej kwarantannie w dniu 23 października 2020 r. skarżący wrócił do pracy. W okresie od dnia 23 października 2020 r. do 30 października 2020 r. skarżący pracował i mógł widywać się z asp. M.Z. w budynku KPP w [...], ale w okresie od 31 października 2020 r. do 23 listopada 2020 r. nie miał z nim kontaktu. Analiza grafiku w tym okresie wykazała, że asp. M.Z. miał wolne od służby lub przebywał na urlopie wypoczynkowym. W dniu 11 listopada 2020 r., kiedy przebywał na zaplanowanym urlopie, otrzymał pozytywny wynik testu na Sars-Cov-2. Pomiędzy 31 października 2020 r., tj. datą ostatniego kontaktu skarżącego z asp. M.Z., a 18 listopada 2020 r., tj. potwierdzeniem zakażenia się skarżącego koronawirusem, wypada 19 dni bez kontaktu między funkcjonariuszami. Organ zwrócił uwagę, że Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) "okres inkubacji" czyli okres od zarażenia pacjenta wirusem Covid-19, a wystąpieniem objawów waha się pomiędzy 1-14 dni, najczęściej jest to około 5 dni. W ocenie organu pomimo potwierdzonego kontaktu skarżącego z ww. funkcjonariuszem należy więc wykluczyć, że funkcjonariusz ten był źródłem zakażenia. Komendant zaznaczył ponadto, że we skazanym czasokresie skarżący nie informował przełożonych, że miał kontakt z osobą chorą czy zarażoną, o czym świadczy notatka M.Z. - [...] KPP w [....].

Z kolei w odniesieniu do biegłego J.F., organ wskazał, że z jego wyjaśnień wynika, że nie był zarażony wirusem SARS-Cov-2 i nie chorował do 12 listopada 2020 r. Od 13 listopada 2020 r. przebywał na izolacji domowej, a od 18 listopada 2020 r. do 23 listopada 2020 r. przebywał w szpitalu, leczony na śródmiąższowe zapalenie płuc. Od dnia 3 listopada 2020 r. (kiedy biegły nie był jeszcze chory), tj. kiedy to skarżący miał kontakt z biegłym, do dnia 18 listopada 2020 r., tj. kiedy skarżący uzyskał pozytywny wynik testu na koronowirusa, wypada 15 dni. Opierając się na tych informacjach, zdaniem Komendanta, również biegłego J.F. należy wykluczyć, jako potencjalne źródło zakażenia.

W dalszej kolejności organ wskazał, że nadkom. M.Z. Naczelnik [...] KPP w [....] oświadczył, że z uwagi na zajmowane stanowisko nie wyklucza, że ostatni kontakt ze skarżącym mógł mieć w dniach od dnia 2 listopada 2020 r. do 6 listopada 2020 r., chociaż takiego kontaktu służbowego nie pamięta, ponieważ skarżący nie podlega mu bezpośrednio. Jeżeli miał jakiekolwiek kontakt to trwał on nie dłużej niż parę minut. Organ wskazał, że od 7 listopada 2020 r. do 13 listopada 2020 r. nadkom. M.Z. nie pracował, miał wolne od służby i nie miał kontaktu z żadnym funkcjonariuszem Wydziału Kryminalnego w KPP w [....]. W dniu 16 listopada 2020 r. w związku ze złym samopoczuciem udał się do lekarza rodzinnego, a w dniu 18 listopada 2020 r. otrzymał pozytywny wynik. Kiedy wystąpiły objawy mogące świadczyć o zakażeniu wirusem przebywał na wolnym w miejscu zamieszkania.

Z kolei asp. szt. M.M. potwierdził, że we wskazanym czasookresie nie miał osobiście kontaktów ze skarżącym. Pracują w innych komórkach organizacyjnych KPP w [...]. Ponadto pokój asp. szt. M.M. znajduje się na II piętrze budynku KPP w [...], zaś pokój skarżącego, jak i wszystkich pozostałych funkcjonariuszy Wydziału Kryminalnego znajduje się na III piętrze tego budynku. Od 11 listopada 2020 r. nie był w pracy, przebywał nieprzerwanie na urlopie, aż do 30 listopada 2020 r. W dniu 16 listopada 2020 r. był w budynku KPP w [...] w celu pobrania raportu na kolejny okres urlopu. Pozytywny wynik testu na obecność wirusa Sars-Cov-2 otrzymał 19 listopada 2020 r., kiedy przebywał na urlopie. Organ wskazał, że z list obecności wynika, że skarżący i M.M. do dnia 6 listopada 2020 r. pełnili służbę w KPP w [...], lecz nie ma potwierdzonego kontaktu między nimi.

Kolejno organ wskazał, że skarżący od 23 października 2020 r. do 6 listopada 2020 r. pracował w KPP w [...], w dniach 7-8 listopada 2020 r. przypadał weekend, a od 9 listopada 2020 r. miał wolne od służby z tytułu odbioru nadgodzin. Od 7 listopada 2020 r. do 18 listopada 2020 r., kiedy skarżący uzyskał pozytywny wynik, to okres czasu, kiedy nie miał kontaktów z ww funkcjonariuszami, nie przebywał w budynku Komendy i nie wykonywał obowiązków służbowych. Od dnia 13 listopada 2020 r. skarżący przebywał na kwarantannie w związku z zachorowaniem na COVID-19 żony i objęciem jej izolacją domową. Jak wskazał organ, w dniu 13 listopada 2020 r. potwierdzono zakażenie wiarusem Sars-Cov-2 u żony skarżącego, a pięć dni później 18 listopada 2020 r. potwierdzono zakażenie u skarżącego.

Podsumowując powyższe Komendant stwierdził, że jedynym źródłem zakażenia skarżącego w tej konfiguracji osobowej była I.K. Skarżący otrzymał pozytywny wynik testu na COVID-19 w dniu 18 listopada 2020 r. w trakcie pobytu na kwarantannie spowodowanej izolacją żony, a nie w związku z wykonywaniem czynności służbowych w budynku KPP w [...]. Organ wskazał, że ponieważ nie można powiązać zakażenia się skarżącego z wykonywaniem zadań służbowych i następnie przebywania ww. na zwolnieniu lekarskim to nie ma zasadności zastosowania przepisu z art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji.

Z powyższym stanowiskiem organu po raz kolejny nie zgodził się skarżący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, działając przez fachowego pełnomocnika – adwokata, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego aktu, ewentualnie uznanie uprawnienia skarżącego w całości do 100% uposażenia za okres zwolnienia od zajęć służbowych od 13 listopada 2020 r. do 13 maja 2021 r., bądź w dalszej kolejności rozważenia podstaw do zastosowania art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) i zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia. Nadto wniósł o załączenie w poczet materiału dowodowego akt spraw o sygn. akt II SA/Rz 1173/21, II SA/Rz 321/22 oraz II SA/Rz 360/22.

Zaskarżonemu aktowi skarżący zarzucił:

1. błędną wykładnię przepisów art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji, poprzez nieprawidłową i dowolną ocenę dowodów w sprawie obrazującą stan faktyczny sprawy, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i kształtowanie stanu faktycznego na potrzeby organu;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 28, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 80, art. 81, art. 83 § 3, art. 86, art. 92 i art. 104 K.p.a. w zw. z art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji poprzez:

a) naruszenie zobowiązania do ustalenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a tym samym zaniechania oceny całego materiału dowodowego i wiarygodności dowodów;

b) nierozpatrzenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza przedstawionych przez skarżącego dokumentów źródłowych szczegółowo opisanych w skardze i wymienionych w załączeniu;

c) brak zapewnienia stronie oraz pełnomocnikowi czynnego udziału w każdym stadium postępowania, brak umożliwienia wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem ponownego aktu;

d) brak zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków;

e) braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków w sposób umożliwiający stronie zgłoszenia pytań, w formie bezpośredniej bądź to w formie pisemnej, z pozbawieniem strony skarżącej możliwości realizowania jej praw;

f) naruszenie prawa strony i pozbawienie jej oraz jej pełnomocnika uczestniczenia w czynnościach z przeprowadzenia dowodu, zadawania pytań świadkom, ewentualnie złożenia ich na piśmie oraz składania wyjaśnień przez stronę odnośnie przeprowadzonych dowodów;

g) brak zgodnego z prawem zebrania materiału dowodowego, co nie pozwoliło na rozpatrzenie w sposób wyczerpujący, rzetelny i wszechstronny materiału dowodowego, który powinien zebrać organ w sprawie, co doprowadziło do poczynienia przez ten organ całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, zwłaszcza w świetle podnoszonych przez skarżącego okoliczności, wskazywania faktów, czy osób które mogłyby dać świadectwo faktom w toku postępowania;

h) zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;

i) naruszenia zasady informowania stron i pozostałych uczestników o okolicznościach faktycznych i prawnych, których ustalenie może mieć wpływ na wynik sprawy;

3. naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. a także art. 75 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80, art. 84 § K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i 2a, art. 60 ust. 1, art. 61 w zw. z art. art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji poprzez:

a) zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, nierozpatrzenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza przedstawionych przez skarżącego dokumentów i następnie częściowe rozpatrzenie go w sprawie go przez organ, co doprowadziło ten organ do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych;

b) dowolną ocenę dowodów opisanych w uzasadnieniu mających na celu uzasadnienie błędnego twierdzenia, że do zakażenia czy zachorowania funkcjonariuszy na SARS-CoV-2 w KPP [...] nie dochodziło w związku z wykonywaniem zadań służbowych, podczas gdy:

- złożone dowody, oświadczenia, które zostały przedstawione przez skarżącego potwierdzają, że do zakażenia skarżącego doszło podczas czynności służbowych w budynku KPP [...];

- zebranie materiału dowodowego przez organ w sposób dowolny, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, gdyż organ całkowicie pominął stanowisko skarżącego, nie zbadał i nie ocenił wszystkich dowodów, na które się powoływał i wskazywał,

- poprzez sprzeczność treści aktu z dowodami, w tym dowodami z instytucji państwowych przedłożonymi do sprawy jak również złożonymi oświadczeniami funkcjonariuszy, z których logiczny wniosek sprowadza się do tezy, że w okresie obejmującym zarażenie się skarżącego wirusem SARS-CoV-2 w budynku KPP w [...] pracowali i przebywali funkcjonariusze będący zarażeni wirusem SARS-CoV-2, interesanci, strony a sami nawet funkcjonariusze wskazują, że nie wiedzą skąd mogli się zarazić bowiem osoby zarażone przechodziły zakażenie wirusem SARS-CoV-2 bezobjawowo;

na okoliczność wykonywania czynności służbowych z osobami zarażonymi, kontaktu z nimi, pełnienia służby przez w/w funkcjonariuszy i obecności funkcjonariuszy w okresach kiedy skarżący miał służbę w budynku KPP [...], stosowania się do reżimu sanitarnego, braku środków ochrony osobistej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego rozwinął i obszernie umotywował postawione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej odrzucenie, ponawiając argumentację przedstawioną w zakwestionowanym akcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2092 ze zm.).

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.), przedmiotem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne są również inne niż określone w pkt 1-3 (tj. decyzje i postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 615), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Jednocześnie Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (stosownie do art. 135 P.p.s.a.).

Na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt, uchyla ten akt, albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Do powyższego dodać jeszcze należy, że stosownie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W kontekście kontrolowanego aktu stwierdzić należy, że przepisy prawa nie uległy zmianie w zakresie, jaki był niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy.

Z przywołanych wcześniej wyroków tut. WSA z dnia 18 listopada 2018 r., sygn. II SA/Rz 1173/21 oraz z dnia 2 sierpnia 2022 r., sygn. II SA/Rz 1173/21 wynika zaś, że podstawą materialnoprawną zgłoszonego roszczenia był przepis art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 ustawy o Policji. Stosownie do art. 121b ust. 1 tej ustawy w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjantowi przysługuje 80% uposażenia. Przepis art. 121b ust. 5 pkt 8 tej ustawy przewiduje, że jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby - zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

Stosownie do art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji, prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy policjant został zwolniony od zajęć służbowych na skutek podlegania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, jeżeli podleganie tej kwarantannie lub izolacji powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby.

W sprawie nie budziło wątpliwości, że stan epidemii związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 w Polsce wprowadził w drodze rozporządzenia Minister Zdrowia, co nastąpiło na mocy § 1 rozporządzenia tego Ministra z dnia 20 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 491). Nie było kwestią sporną, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, kwarantannie i na izolacji w czasie stanu epidemii, o jakiej mowa w ww przepisach ustawy o Policji.

Sąd przesądził, że jest właściwy do rozpoznania sprawy dotyczącej wyrównania do 100% uposażenia policjanta i że sprawa nie podlegała rozstrzygnięciu w formie decyzji, a także że akt dotyczący wskazanej kwestii nie jest wydawany w postępowaniu administracyjnym, które toczyłoby się według przepisów k.p.a. Wskazał też na obowiązek wyjaśnienia w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności faktycznych sprawy oraz przyczyn, dla których organ uznał, że nie zachodzą podstawy do wypłaty wyrównania uposażenia do wysokości 100%. Należało ustalić czy przyczyny zwolnienia od zajęć służbowych powstały związku z wykonywaniem zadań służbowych funkcjonariusza. Organ miał zgromadzić pełny materiał dowodowy w aktach i w oparciu o ten materiał ustalić związek zakażenia wirusem SARS-COV-2 z zadaniami służbowymi, a także rozważyć możliwość spełnienia przesłanek z art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji w przypadku skarżącego, uwzględniając dni pokrywania się służby przez funkcjonariuszy (zwłaszcza mł. asp. M.Z., który został objęty izolacją najwcześniej). Sąd nakazał dokładne wyjaśnienie okoliczności powodujących narażenie skarżącego na zakażenie w czasie wypełniania zadań służbowych w Policji, w tym pozyskanie zeznań tych funkcjonariuszy Policji, u których, tak jak u skarżącego, stwierdzono chorobę zakaźną, by ustalić czy dochodziło do ich bezpośredniego kontaktu poprzedzającego zakażenie skarżącego wirusem SARS-CoV-2. Konieczne było także uzyskanie informacji dotyczących biegłego, z którym skarżący miał kontakt i który zachorował na COVID-19 wcześniej niż skarżący.

Sąd zwrócił też uwagę na konieczność właściwego uzasadnienia aktu i że nie jest wystarczająca treść notatki służbowej w sytuacji, gdy sam akt nie zawiera poddającego się kontroli uzasadnienia.

W ocenie Sądu wiążące dla organu ale i Sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie, tym razem wskazania te zostały wykonane. Odnosząc się do większości zarzutów sformułowanych w bardzo obszernej skardze dotyczących naruszenia przepisów k.p.a. należy podkreślić, że już w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 2 sierpnia 2022 r. tut. Sąd zaznaczył, że czynności poprzedzające wydanie przez Komendanta aktu o odmowie wypłaty 20% potrąconego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim związanej z zakażeniem koronawirusem SARS-CoV-2 nie stanowią postępowania jurysdykcyjnego, do którego mają zastosowanie przepisy tego Kodeksu. Zauważył, że odnośnie do materii stanowiącej przedmiot aktu ustawa o Policji nie zawiera żadnego odesłania, w tym w szczególności do przepisów k.p.a. i w takim wypadku należy kierować się zasadą praworządności, zasadą bezstronności i równego traktowania wynikającymi z Konstytucji RP (art. 2, art. 7 i art. 32 konstytucji RP).

W kontekście powyższego oczywistym jest, że organ nie mógł naruszyć wymienionych w skardze przepisów k.p.a., skoro nie miały one zastosowania. Funkcjonariusze czy biegły mogli złożyć zeznania na piśmie, a skarżący nie wskazał jakie kwestie, o które chciałby zapytać te osoby – istotne dla stanowiska Komendanta, nie zostały wyjaśnione.

Po wyroku tut. Sądu z dnia 2 sierpnia 2022 r. w piśmie z dnia 30 września 2022 r. pełnomocnik skarżącego został poproszony o przedstawienie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, ważnych i istotnych informacji w sprawie, jeśli je posiada. Wezwanie zostało odebrane w dniu 4 października 2022 r.

W dniu 11 października 2022 r. na piśmie złożył oświadczenie J.F. Przyznał on, że 3 listopada 2020 r. przebywał w budynku Komendy Powiatowej Policji w [...], w pokoju nr [...], jako biegły sądowy. W pokoju tym, oprócz przesłuchiwanej wówczas osoby był obecny skarżący, który prowadził to przesłuchanie. Podał on, że przesłuchanie trwało około 2 godzin oraz że w okresie od 23 października 2020 r. do 12 listopada 2020 r. nie był zarażony wirusem SARS-CoV-2 i nie chorował w tym okresie. Nie widział, aby skarżący miał widoczne objawy choroby podczas tego przesłuchania. Nie pamiętał czy w czasie przesłuchania mieli założone maseczki. Z informacji podanych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] wynika, że J.F. w dniu 13 listopada 2020 r. przebywał na kwarantannie a od 18 – 23 listopada 2020 r. był leczony w szpitalu na śródmiąższowe zapalenie płuc.

Spośród funkcjonariuszy Policji KPP w [...] najwcześniej zachorował M.Z. Z list obecności wynika, że był on obecny w pracy w dniach 23 października 2020 r., 26 – 30 października 2020 r. i 1 listopada. Skarżący zaś pracował na Komendzie w dniach 23, 24, 26 – 30 października oraz 2 – 6 listopada. Ostatnim dniem, w którym skarżący mógł mieć w pracy kontakt z M.Z. był więc 30 października 2020 r. M.Z. został objęty izolacją domową w dniach od 11 listopada do 20 listopada 2020 r.

Z kolei M.Z. był obecny w pracy w dniach 27 do 30 października, 2 – 6 listopada 2020 r. Adnotacja na piśmie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [....], przekazanego przez podkom. P.W. skarżącemu do realizacji dokonana przez kom. M.Z. "proszę o rozmowę" pochodzi najprawdopodobniej z dnia 28 października 2020 r., bo taka jest data wpływu tego pisma do Komendy Powiatowej Policji w [...] i przy dekretacji podkomisarza P.W. i I Z-cy Komendanta Powiatowego Policji – J.Z. M.Z. w dniu 17 listopada 2020 r. został objęty kwarantanną a od 18 do 30 listopada izolacją w warunkach domowych.

Kolejny policjant M.M. był obecny w pracy 23, 26 – 30 października 2020 r., 2 – 6 listopada oraz 9 i 10 listopada 2020 r. Został on objęty kwarantanną od 18 listopada 2020 r. Od 19 – 28 listopada (pierwotnie) izolacją a następnie przedłużono mu izolację do 2 grudnia 2020 r.

Sam skarżący przebywał na kwarantannie w okresie od 15 – 22 października – tak jak jego żona I.K. Od 13 listopada 2020 r. skarżący został objęty kwarantanną, przy czym ostatnim dniem jego pracy był 6 listopada 2020 r. Właśnie od 13 listopada żona skarżącego, która jest lekarzem rodzinnym została objęta izolacją, na której przebywała do 27 listopada 2020 r., co oznacza, że tego dnia stwierdzono u niej zakażenie wirusem SARS-CoV-2. W dniu 17 listopada 2020 r. od skarżącego był pobrany materiał do badań a w dniu 18 listopada został on objęty izolacją, na której przebywał do dnia 27 listopada 2020 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego aktu szczegółowo zostały przeanalizowane możliwości kontaktów skarżącego z ww funkcjonariuszami Policji. Tak więc ostatni kontakt skarżącego z M.Z., który zachorował najwcześniej z funkcjonariuszy, miał miejsce w dniu 30 października 2020 r., a więc 18 dni przed pobraniem od skarżącego materiału do badania. Należy podkreślić, że oprócz twierdzeń skarżącego dotyczących kaszlu i złego samopoczucia, które miały u niego występować od 6 listopada 2020 r. nie ma żadnego dowodu na to, że skarżący zachorował na COVID-19 wcześniej niż zgłosił się do testu, tj. w dniu 17 listopada 2020 r. Wówczas już od 5 dni przebywał na kwarantannie, którą został objęty w związku z chorobą swojej żony od 13 listopada 2020 r. Żona od tego dnia była bowiem objęta izolacją. Pozostali funkcjonariusze (oprócz M. Z.), których wskazywał skarżący jako potencjalne źródło zakażenia, zachorowali w dniach 17 – 19 listopada 2020 r., a więc w tym samym czasie co skarżący. J.F. stanowczo stwierdził, że do 12 listopada 2020 r. nie był zakażony wirusem SARS-CoV-2, a skoro mieli kontakt ze skarżącym 3 listopada 2020 r. to nie ma podstaw do ustalenia, że to biegły był kontaktowym źródłem zachorowania na COVID-19 przez skarżącego.

W zaskarżonym akcie wszystkie te ustalenia zostały szczegółowo przedstawione a wyciągnięte wnioski, w ocenie Sądu są logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym i ogólnie dostępną wiedzą na temat zakażeń wirusem SARS-CoV-2. Poddają się pod tym względem kontroli. Przypomnieć należy, że przedmiotowy akt nie jest decyzją administracyjną, więc jego uzasadnienie nie musi spełniać wymagań z art. 107 § 3 k.p.a. W przedstawionych aktach są dowody zawnioskowane przez stronę skarżącą, które jednak nie dają podstaw do podważenia stanowiska Komendanta. Dokonanie odręcznej notatki przez Naczelnika [...] M. Z. na piśmie z dnia 3 listopada 2020 r., tego samego dnia, w sytuacji, gdy ww zachorował na COVID-19 w tym samym czasie co skarżący wyklucza, że to on był źródłem zakażenia. Ta sama konstatacja nasuwa się w odniesieniu do podpisu, pieczątki i daty na piśmie z dnia 27 października 2020 r. (podpisy z datą 28 października 2020 r.). Istotnie – na piśmie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w T. z dnia 26 października 2020 r., które wpłynęło do Komendy 28 października 2020 r., przy podpisie Naczelnika Wydziału Kryminalnego M.Z. widnieje adnotacja "proszę o rozmowę", ale – jak wskazano wyżej, funkcjonariusz ten zachorował w tym samym czasie co skarżący a ponadto, nawet jeśli był pomiędzy nimi bezpośredni kontakt (czego ww nie pamięta), to najwyżej kilkuminutowy a z zeznań (wyjaśnień) na piśmie złożonych przez policjantów wynika, że na Komendzie był przestrzegany rygor sanitarny, w tym podczas kontaktu z innymi osobami były noszone maseczki. Policjant M.M. miał co prawda od 10 listopada 2020 r. objawy wskazujące na przeziębienie takie jak ból gardła, czy lekki kaszel. Właśnie w związku z sytuacją epidemiczną po 11 listopada, który był dla niego dniem wolnym od pracy, wystąpił w dniu 12 listopada o urlop (skarżącego nie było na Komendzie od 7 listopada 2020 r.). Ww zaprzeczył, aby miał osobiste kontakty ze skarżącym. Podkreślił, że z uwagi na własne schorzenia ograniczał wszelkie kontakty do niezbędnego minimum, obawiając się zakażenia. Pracował na innym piętrze niż skarżący. Stosowanie środków ochrony osobistej i przestrzeganie reżimu sanitarnego na Komendzie potwierdzili także asp. M.Z., nadkomisarz M.Z.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że u żony skarżącego, która jest lekarzem rodzinnym, zachorowanie na COVID-19 zostało potwierdzone wynikiem testu w dniu 13 listopada 2020 r., zaś u skarżącego dopiero w dniu 18 listopada 2020 r. a był on objęty kwarantanną w warunkach domowych od dnia 13 listopada 2020 r. w związku z zachorowaniem żony, w ocenie Sądu Komendant zasadnie uznał, że nie ma podstaw do przyjęcia, że do zakażenia skarżącego doszło w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie, o którym mowa w art. 121b ust. 5 pkt 8 ustawy o Policji. Zebrany materiał nie potwierdza w żaden sposób, aby skarżący zachorował na COVID-19 wcześniej niż zgłosił się na test, tj. przed 17 listopada 2020 r. W sytuacji, gdy w najbliższej rodzinie jest lekarz rodzinny, biorąc pod uwagę sytuację pandemiczną jaka panowała w okresie października i listopada 2020 r. i wyczulenie nawet na katar, jeśli się u kogoś pojawił, nie wydaje się prawdopodobne, aby lekceważone były takie objawy i nikt nie zwrócił uwagi na kaszel i złe samopoczucie.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonego aktu.

Dodać jeszcze należy, że powyższego stanowiska nie podważa fakt, że także inny policjant z tej samej Komendy również dochodził wypłaty 20% uposażenia. Z dołączonych na wniosek skarżącego akt sprawy II SA/Rz 360/22 wynika bowiem, że zachorował on później niż skarżący bo 23 listopada 2020 r. a skarżący od 13 listopada przebywał przecież na kwarantannie a wcześniej od 7 listopada 2020 r. nie był obecny na Komendzie.

Już poprzednio w wyroku z dnia 2 sierpnia 2022 r. tut. Sąd zwracał uwagę, że zeznania świadków nie odbywały się na warunkach określonych w k.p.a. Nie było więc konieczności zawiadomienia strony o terminie ich "przesłuchania", tym bardziej, że zeznania te zostały złożone na piśmie.

Związek powstania zachorowania z wykonywaniem zadań służbowych, o których mowa w art. 121b ust. 5 pkt 8 ustawy o Policji powinien być – jeśli nie wykazany – co z oczywistych powodów trudne – to przynajmniej bardzo prawdopodobny. Tymczasem w okolicznościach sprawy tak nie jest. Materiał zgromadzony przed wydaniem zaskarżonego aktu wskazuje raczej na to, że do zakażenia skarżącego doszło poza służbą i wbrew zarzutom skargi dowody przedstawione przez skarżącego nie podważają stanowiska przedstawionego w akcie. Ich nieuwzględnienie przez Komendanta nie mogło więc mieć wpływu na wynik sprawy.

Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.