Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2515/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 50 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, , po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Burmistrza K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 675/10 w sprawie ze skargi Burmistrza K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 21 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zaniechania poboru rolnego za 2008 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Burmistrza K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie przyznania ulgi w podatku rolnym.

W uzasadnieniu Sąd podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S, uchyliło decyzję Burmistrza K. z dnia 31 marca 2010 r. odmawiającą J. i I.O. przyznania ulgi w podatku rolnym za 2008 r. i przyznało podatnikom wnioskowaną ulgę poprzez zaniechanie poboru tego podatku.

Pismem z dnia 24 sierpnia 2010 r. Burmistrz K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję organu odwoławczego, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie odwołania, ewentualnie o jej uchylenie.

Sąd uznał, że Burmistrz K., działający jako organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, nie ma legitymacji procesowej strony i nie jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną wniósł Burmistrz K. Postanowienie zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 58 § 1 pkt 6 i art. 50 § 1 p.p.s.a. Wskazując na powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu podniesiono, że ewentualny brak legitymacji skarżącego winien być przedmiotem merytorycznego rozpoznania i powodem oddalenia skargi wyrokiem, a nie odrzucenia postanowieniem wydanym na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Podkreślono, że gmina, jako osoba prawna, może być stroną postępowania, jeżeli tylko wykaże swój interes prawny, lecz nigdy nie jest "organem" administracji publicznej, który to status przysługuje niekiedy jej organom. Na żadnym etapie gmina nie występuje jako organ orzekający i jest stroną od samego wszczęcia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Należy zauważyć, że jak wynika z treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Legitymację do wniesienia skargi określono w art. 50 p.p.s.a. przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna) (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 133).

Zarówno w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że podmiotem mającym interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję administracyjną do sądu administracyjnego jest zarówno osoba mająca obiektywny interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym, jaki i niemający interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu adresat decyzji administracyjnej.

Na podkreślenie zasługuje fakt, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Wspomniana jednostka, jako osoba prawna, może być stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania. Ustawa może jednak wyznaczyć organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W takim wypadku będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (por.

wyrok NSA z dnia z 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dlatego też, ponieważ w przedmiotowej sprawie organ gminy, którym jest burmistrz wydał decyzję w sprawie, w pierwszej instancji, a okoliczność ta w żaden sposób nie została podważona, organ ten nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Z tego powodu skarga słusznie została przez sąd pierwszej instancji odrzucona jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 50 i 58 p.p.s.a. są bezzasadne, a orzeczenie sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.