Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 774/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 listopada 2017 r. sprawy ze skargi D. R., J. R., P. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/po [...]

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] z dnia 05 czerwca 2017 r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.23), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania D. R., J. R. oraz P. O. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 17 lutego 2017 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. Sp. z o. o., Sp. Komandytowo-Akcyjna pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługową i garażem podziemnym wraz z przebudową kolidującej sieci cieplnej przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], [...], ark. 26, Obr. Winiary) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach. W dniu 24 listopada 2016 r. inwestor: T. Sp. z o. o. S. K. A. złożyła wniosek w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługową, garażem podziemnym oraz infrastrukturą wraz z przebudową kolidującej sieci cieplnej przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], [...], ark. 26, Obr. Winiary).

Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r. na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 123 k.p.a. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości opisanych w pkt od 1 do 4 w terminie 20 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. W wyznaczonym terminie inwestor udzielił odpowiedzi na powyższe.

Decyzją z dnia 17 lutego 2017 r. Prezydent Miasta P., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. Sp. z o. o., Sp. Komandytowo-Akcyjna pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji, wnieśli D. i J. R. oraz P. O., wskazując, iż dane jakie zostały przedstawione w projekcie budowlanym tj. "poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektów uzasadnionych interesów osób trzecich" nie spełniają wymagań określonych przepisami prawa budowlanego, ponieważ odnoszą się one do jednego budynku, gdy zaskarżona decyzja organu I instancji dotyczy zespołu budynków. Informacja o oddziaływaniu obiektu winna m. in. zawierać wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu. Dane przedstawione w projekcie budowlanym nie zawierają ani jednego przepisu prawa w oparciu, o który sporządzono informację o obszarze oddziaływania obiektu. Ponadto zdaniem odwołujących przedmiotowa inwestycja przesłaniać będzie budynki znajdujące się na sąsiednich nieruchomościach.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ II instancji na wstępie wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 j.t.), spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust. 1,2 i 3 ww. ustawy, a projekt sporządzony jest przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlanego.

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Dalej Wojewoda podniósł, że planowana inwestycja polega na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (siedmiokondygnacyjny budynek A z częścią usługową i dwoma kondygnacjami garażu podziemnego i siedmiokondygnacyjny budynek B z dwoma kondygnacjami garażu podziemnego) przy ul. [...] w P. wraz z przebudową kolidującej sieci cieplnej. Niniejsza nieruchomość objęta jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W. - [...]" w P. zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 7 lipca 2009 r. Obszar na którym położona jest działka nr [...] i [...] oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 1-MW - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, [...] - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy usługowej, KDp - teren publicznego szlaku komunikacji pieszej.

Odnosząc się do zarzutów skarżących, Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2012, poz. 462) informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawiera:

1) wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu;

2) zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany.

W ocenie Wojewody z analizy projektu budowlanego wynikało, iż w opisie do projektu zagospodarowania terenu w pkt 19 pt. "poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych osób trzecich" zabrakło wskazania przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu. Niniejsze informacje jednak inwestor uzupełnił na etapie postępowania odwoławczego wskazując w opisie technicznym do planu zagospodarowania terenu, że projektowany budynek A usytuowany został w sąsiedztwie działek nr 38, [...], [...], [...] i [...], natomiast budynek B usytuowany został w sąsiedztwie działki nr [...], 33, [...], [...] i [...]. Obszar oddziaływania określono na podstawie § 12 (odległość projektowanych budynków od granicy działki budowlanej), § 13 (przesłanianie budynków), § 57 (zapewnienie oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi światłem dziennym), § 60 (zacienianie), § 271 (sytuowanie budynków w zgodności z przepisami ppoż.), § 323 pkt 1 (ochrona przed hałasem) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Realizacja przedmiotowej inwestycji nie powoduje ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności przez osoby trzecie w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Ponadto nie wpływa negatywnie na dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Rozwiązania techniczne, usytuowanie budynku oraz sposób zagospodarowania terenu nie powodują uciążliwości związanych z hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem, a także zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje działki nr [...] i [...] (teren nieruchomości inwestora) działki nr [...] i [...] (nieruchomości z budynkami biurowymi), działkę nr [...] (wjazd na teren z sięgacza ul. [...]), działkę nr [...] (nieruchomość z budynkami mieszkalnymi). Zdaniem organu odwoławczego, zamieszczenie powyższych informacji w projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji świadczy o spełnieniu założeń § 13a pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

W ocenie Wojewody analiza przesłaniania i nasłonecznienia na potrzeby postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę została wykonana w sposób rzetelny i zgodny z przepisami prawa przez osobę uprawioną do jej sporządzenia. Organ nie dostrzegł powodów dla podważania wniosków postawionych przez osobę mającą odpowiednie przygotowanie dla sporządzenia takiej dokumentacji.

Stosownie do dyspozycji § 13 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwić naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (ust. 1); wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

Przepis ten dla prawidłowej oceny wymaga ustalenia wskazanego w nim kąta i sytuacyjnego odniesienia się do niego obiektów przesłanianego i przesłaniającego (przesłaniających). Analiza przesłaniania winna zatem obejmować wszystkie nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania obiektu, ze wskazaniem budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi. Z załączonej analizy sporządzonej przez projektanta I. K.-B. wynika, iż w analizowanym obszarze tj. na działkach nr [...], [...], [...], 33 nie wystąpi przesłanianie okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących budynkach mieszkalnych, projektowanymi dwoma budynkami znajdującymi się na działce nr [...], [...].

Na potrzeby wykonania ww. ekspertyzy posłużono się takimi parametrami jak: długość płaszczyzny przesłanianej oraz wysokość budynku przesłaniającego z uwzględnieniem budynków sąsiadujących posiadających okna oraz poziomu terenu. Jak wskazuje treść analizy, warunkiem niewystępowania przesłaniania okien od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących budynkach mieszkalnych przez projektowane budynki mieszkalne jest spełnienie warunku, aby długość płaszczyzny przesłanianej była większa od wysokości budynku przesłaniającego. Budynek A zaprojektowany został równolegle do granic działek wzdłuż osi południowo-zachodniej i północno-wschodniej. Trzy fragmenty budynku usytuowane równolegle do granicy działek nr [...] i [...] zaprojektowano o zróżnicowanej wysokości kondygnacji. Dzięki zmiennej wysokości zapewniono odpowiednie nasłonecznienie sąsiedniego budynku, znajdującego się na działce nr [...]. Budynek ten po godz. 11:00 będzie w pełni oświetlony, spełniając tym samym wymóg oświetlenia przez min 3 godziny. Jednakże, niezależnie od opisanego wyżej spełnionego warunku naświetlenia, organ II instancji podkreślił, iż analizowany powyżej istniejący budynek na działce nr [...] jest budynkiem biurowym. Pomimo spełnienia z zapasem wymogu nasłonecznienia światłem przez czas dłuższy niż 3 godziny - to zrealizowanie tego warunku nie jest konieczne, gdyż zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dla budynków biurowych takie wymogi nie obowiązują. Budynek biurowo-usługowy ma zapewniony dostęp do światła dziennego, a wymagane normami dotyczącymi dostosowania oświetlenia do warunków pracy natężenia 5001x równomiernie realizowane jest za pomocą oświetlenia sztucznego. Budynek B zaprojektowano jako bryłę o nieregularnym rzucie i równej wysokości kondygnacji. Budynek został zaprojektowany równolegle do granic działek wzdłuż osi południowo-zachodniej i północno-wschodniej. Równolegle do granicy działki nr [...] usytuowano fragmenty budynku o różnej szerokości z przerwami. Na sąsiedniej działce nr [...] znajdują się obiekty mieszkalne wielorodzinne sześciokondygnacyjne o wysokości ok. 18,6 m zlokalizowane w odległości ok. 10 m i 14 m od projektowanego budynku B. W zależności od miejsca zlokalizowane są w nich różne funkcje budynku - mieszkania wielopokojowe z cofniętymi układami okien balkonowych, klatki schodowe i korytarze komunikacji ogólnej. Mieszkania na najwyższych kondygnacjach usytuowane są z wycofaniem elewacji w stosunku do kondygnacji niższych o ok. 1,5m. Mieszkania od strony ul. [...] zaczynają się dopiero od 1 piętra, ze względu na lokalizację usług w tej części, natomiast od strony drogi wewnętrznej znajdują się na elementach wysuniętych klatki schodowe i we wnękach cofniętych okna od poziomu ok. 1m powyżej terenu. Na załączonym rysunku przedstawiającym analizę zacieniania pokazano zasięg maksymalnego zacieniania do wysokości parapetów na wysokości 1 m w parterze i na wysokości 1 m na I piętrze. Ze względu na takie usytuowanie stron świata wyłącznie fragment budynku mieszkalnego równoległy do ulicy [...] jest potencjalnie narażony na zacienianie przez budynek B, jednakże jest on oddalony od niego o ok. 20 m. Dlatego analizując wymogi § 13 § 57 § 60 ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika, że odległość budynku potencjalnie mogącego ulec zacienieniu wynosząca w tym przypadku ok. 20 m jest większa od wysokości budynku projektowanego. W związku z powyższym według załączonego szkicu oraz opisu sporządzonej analizy mieszkania na działce nr [...] nie będą zacieniane. Dla każdego z mieszkań budynku na działce nr [...] docierać będzie światło słoneczne w wymiarze co najmniej 3 godzin w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00 - 17:00. Również zaprojektowany plac zabaw dla dzieci został usytuowany na terenie w taki sposób, że spełnia warunek nasłonecznienia min. 4 godziny w dniach równonocy w godzinach 10.00-16.00. Plac zabaw został usytuowany w odległości większej niż 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zgodnie z § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wojewoda podniósł, że na potrzeby niniejszego przedsięwzięcia inwestor przedłożył decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 15 września 2016 r., znak: [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wywiązał się w wyznaczonym terminie z nałożonego postanowienia z dnia 28 grudnia 2016 r. Reasumując, organ odwoławczy nie znalazł podstaw aby ww. inwestycja była niezgodna z powyższymi przepisami.

Skargę na decyzję Wojewody złożył w imieniu D. R., J. R. oraz P. O. reprezentujący ich pełnomocnik, wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 17 lutego 2017 r. oraz o przeprowadzenie dowodu z analiz zacienienia i nasłonecznienia wykonanych przez mgr inż. arch. A. Ż. oraz mgr inż. arch. R. B., które to dokumenty załączone zostały do pisma z dnia 8 czerwca 2017 r. kierowanego do Wojewody.

Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

1) art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że planowana inwestycja została zaprojektowana z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich;

2) § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez:

a) uznanie, że projektowane budynki zaprojektowane są w sposób zapewniający odpowiednią ilość światła dziennego dla wszystkich lokali w nich planowanych, podczas gdy z analizy sporządzonej przez mgr inż. arch. A. Ż. oraz mgr inż. arch. R. B. wynika, że 20 % mieszkań znajdujących się na parterze projektowanego budynku jest całkowicie zacienionych, a około 45 % mieszkań ma niedostateczny dostęp do światła słonecznego;

b) uznanie, że posadowienie projektowanych budynków nie spowoduje niedostatecznego doświetlenia budynków znajdujących się na sąsiednich działkach,

3) § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez pominięcie okoliczności, iż projektowany plac zabaw znajduje się w nieodpowiedniej odległości od granic działki nr [...], arkusz 26, obręb W.;

4) § 3 pkt. 3 c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W. - [...]" w P. objętego uchwałą Rady Miasta P. z dnia 7 lipca 2009 roku nr [...] poprzez uznanie, że ciąg komunikacyjny wskazany w projekcie budowlanym będzie terenem publicznego szlaku komunikacji pieszej, podczas gdy Inwestor planuje ogrodzenie całego terenu w sposób uniemożliwiający dostęp dla osób trzecich.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd przeprowadził na wniosek strony skarżącej dowód z analizy zacienienia i nasłonecznienia wykonanej przez mgr inż. arch. A. Ż. oraz mgr inż. arch. R. B..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez sąd w tym zakresie i według podanych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę jest spełnienie wszystkich wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uznał, że wymogi normatywne zostały spełnione i dlatego utrzymał decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego jest uzasadnione.

Na terenie dla którego przewidziano przedmiotową inwestycję obowiązuje uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W. - [...]" w P. zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 7 lipca 2009 r. Teren, na którym ma powstać inwestycja (działki nr [...], [...]) oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 1-MW - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, [...] - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy usługowej, KDp - teren publicznego szlaku komunikacji pieszej.

W przypadku gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ udzielający pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z jego ustaleniami. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego planu, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy.

Oczywistym jest, iż organ może wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany jedynie w sytuacji zgodności tego projektu z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, dotyczącymi (między innymi) kwestii odległości, w jakiej mogą być lokowane budynki oraz przepisami regulującymi kwestie przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 12 w zw. z § 232 i 235 oraz § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422 j.t.).

Postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy wykazało należyte przeprowadzenie analizy dokumentów złożonych przez inwestorów pod względem kompletności formalnej, jak i poprawności merytorycznej. Złożony projekt posiadał wszystkie niezbędne elementy, a wśród nich konieczne uzgodnienia i potwierdzenia posiadanych przez projektantów uprawnień. Projektanci złożyli stosowne oświadczenia w przedmiocie zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym ze sztuką budowaną i przepisami. Wskazana ocena kompletności formalnej, jak i prawidłowości merytorycznej projektu znalazła swoje odzwierciedlenie w treści kontestowanej w skardze decyzji, czyli decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Przechodząc do oceny podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że pierwszy zarzut dotyczy naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich – art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis statuuje wymóg poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich stanowiąc, iż obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1772/13 (cbois.nsa.gov.pl) "niewątpliwie właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu może domagać się poszanowania jego interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności, ale tylko w takim zakresie w jakim jest to "uzasadnione". Nie chodzi zatem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które wiążą się z naruszeniem konkretnych przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego, jak też uregulowań prawa konstytucyjnego. Niewątpliwie badanie tego zagadnienia wymaga wyważenia interesów inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiednich, przy uwzględnieniu nie tylko istniejącej zabudowy, ale też możliwości zabudowy działek sąsiednich w przyszłości. Co do zasady zaznaczyć należy, że respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego".

Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być zatem interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Tylko w sytuacji gdy postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku realizacji inwestycji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. W ocenie Sądu organ niewadliwie uznał, iż takich naruszeń w niniejszej sprawie nie ujawniono.

Jak wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W. - [...]" w P. zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 7 lipca 2009 r. obszar na którym położone są działki Skarżących nr [...] i [...] oznaczone są symbolem 2-U, stanowiące teren zabudowy wyłącznie usługowej. Zatem Skarżący maja prawo do zabudowy swojej działki wyłącznie budynkami o charakterze usługowym. Skarżący nie przedstawili ponadto żadnej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej rozbudowy nieruchomości Skarżących. Nie wskazali również na konkretne powody, dla których rozbudowa budynku biurowego na działce skarżących będzie niemożliwa. Sąd w pełni podziela stanowisko, zgodnie z którym organ administracyjny w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę badając zgodność projektowanej inwestycji z § 13 Rozporządzenia nie ma obowiązku odnoszenia się do przyszłych budynków, których usytuowanie na sąsiednich działkach nie jest jeszcze znane.

Kolejny spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny rozwiązań projektowych dotyczących lokalizacji budynku, co ma wpływać negatywnie m.in. na budynek strony skarżącej, ograniczając dostęp światła do pomieszczeń w tymże budynku.

Zawarta w § 12 ust. 2 Rozporządzenia norma kompetencyjna nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej wydające pozwolenia na budowę obowiązek respektowania rozstrzygnięć dotyczących zlokalizowania obiektu na działce zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 227/14, LEX nr 1640565). Stronie skarżącej przysługuje prawo do ochrony jej interesów w zakresie spełnienia wymogów nasłonecznienia i bezpieczeństwa pożarowego wskazanych w § 13, § 60 oraz § 271-273 rozporządzenia, co wprost wynika z treści § 12 ust. 1 rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 79/12 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 908/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze w sprawie należało ustalić, czy projektowany budynek spełnia wymagania zawarte w powołanych wyżej przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje działki nr [...] i [...] (teren nieruchomości inwestora), działki nr [...] i [...] (nieruchomości z budynkami biurowymi), działkę nr [...] (wjazd na teren z sięgacza ul. [...]), działkę nr [...] (nieruchomość z budynkami mieszkalnymi). Jak wynika z akt sprawy, projektowany budynek A usytuowany będzie w sąsiedztwie działek nr [...] [...], [...], [...] i [...], natomiast budynek B usytuowano w sąsiedztwie działki nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Obszar oddziaływania określono na podstawie § 12 (odległość projektowanych budynków od granicy działki budowlanej), § 13 (przesłanianie budynków), § 57 (zapewnienie oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi światłem dziennym), § 60 (zacienianie), § 271 (sytuowanie budynków w zgodności z przepisami ppoż.), § 323 pkt 1 (ochrona przed hałasem) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.,

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że znajdująca się w aktach sprawy analiza przesłaniania sporządzona przez projektanta I. K.-B. pozwala na sprawdzenie wymagań wynikających z § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia, zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m oraz gdy zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (ust. 1 pkt 2). Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2). Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej.

Przepis ten dla prawidłowej oceny wymaga ustalenia wskazanego w nim kąta i sytuacyjnego odniesienia się do niego obiektów przesłanianego i przesłaniającego (przesłaniających). Analiza przesłaniania winna zatem obejmować wszystkie nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania obiektu, ze wskazaniem budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi. Z załączonej analizy sporządzonej przez projektanta I. K.-B. wynika, iż w analizowanym obszarze tj. na działkach nr [...], [...], [...], [...] nie wystąpi przesłanianie okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących budynkach mieszkalnych, projektowanymi dwoma budynkami znajdującymi się na działce nr [...], [...].

Jak słusznie dostrzegł organ odwoławczy istniejący budynek na działce nr [...] jest budynkiem biurowym. W związku z powyższym kwestie dotyczące analizy nasłonecznienia zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia, nie mają tu zastosowania. Istniejący budynek nie jest też użytkowany jako żłobek, przedszkole czy szkoła.

Pomimo tego z analizy nasłonecznienia wynika, że budynek biurowo-usługowy będzie mieć zapewniony dostęp do światła dziennego. Budynek ten po godz. 11 będzie w pełni oświetlony, przez minimum 3 godziny. Ponadto wymagane normami dotyczącymi dostosowania oświetlenia do warunków pracy natężenie 5001x równomiernie realizowane jest za pomocą oświetlenia sztucznego.

Na potrzeby wykonania ww. ekspertyzy posłużono się takimi parametrami jak: długość płaszczyzny przesłanianej oraz wysokość budynku przesłaniającego z uwzględnieniem budynków sąsiadujących posiadających okna oraz poziomu terenu. Jak wskazuje treść analizy, warunkiem niewystępowania przesłaniania okien od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących budynkach mieszkalnych przez projektowane budynki mieszkalne jest spełnienie warunku, aby długość płaszczyzny przesłanianej była większa od wysokości budynku przesłaniającego. Budynek A zaprojektowany został równolegle do granic działek wzdłuż osi południowo-zachodniej i północno-wschodniej. Trzy fragmenty budynku usytuowane równolegle do granicy działek nr [...] i [...] zaprojektowano o zróżnicowanej wysokości kondygnacji. Dzięki zmiennej wysokości zapewniono odpowiednie nasłonecznienie sąsiedniego budynku, znajdującego się na działce nr [...]. Budynek ten po godz. 11:00 będzie w pełni oświetlony, spełniając tym samy wymóg oświetlenia przez min 3 godziny. Potencjalnie narażony na zacienianie przez budynek B jest wyłącznie fragment budynku mieszkalnego równoległy do ulicy [...], jednakże jest on oddalony od niego o ok. 20 m. Dlatego analizując wymogi § 13 § 57 § 60 ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika, że odległość budynku potencjalnie mogącego ulec zacienieniu wynosząca w tym przypadku ok. 20 m jest większa od wysokości budynku projektowanego. W związku z powyższym według załączonego szkicu oraz opisu do sporządzonej analizy, mieszkania na działce nr [...] nie będą zacieniane. Dla każdego z mieszkań budynku na działce nr [...] docierać będzie światło słoneczne w wymiarze co najmniej 3 godzin w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00 - 17:00. Również zaprojektowany plac zabaw dla dzieci został usytuowany na terenie w taki sposób, że spełnia warunek nasłonecznienia min. 4 godziny w dniach równonocy w godzinach 10.00-16.00.

W ocenie Sądu nie sposób się zgodzić z zarzutem skarżących jakoby doszło do naruszenia § 3 pkt 3c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W. - [...]" w P. z dnia 7 lipca 2009 r. w zakresie realizacji ciągu pieszego oznaczonego na rysunku symbolem KDp. Jak bowiem wynika z załącznika graficznego do projektu zagospodarowania terenu w miejscu tym znajdować się będą jedynie słupki ograniczające przejazd samochodów z ciągu komunikacyjnego na ul. [...]. Nie ma zatem żadnych przeszkód w korzystaniu z ciągu pieszego, który na rysunku oznaczony jest kolorem żółtym. Nie zasługuje więc na aprobatę twierdzenie pełnomocnika Skarżących, że Inwestor zamierza ogrodzić teren inwestycji, w taki sposób by uniemożliwić do niej dostęp osób trzecich.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 40 ust. 3 Rozporządzenia, należy wskazać, że projektowany plac zabaw dla dzieci znajduje się w odległości większej niż 10m od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów. Sąd w tejże kwestii w pełni podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II OSK 306/14 (LEX nr 1987198), zgodnie z którym przepis § 40 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. określa minimalną odległość od okien budynku do zespołu urządzeń znajdujących się na placu zabaw, a nie od ogrodzenia tego placu.

Konkludując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługową i garażami podziemnymi odpowiada prawu.

Z przyczyn wyżej wskazanych Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.