Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 519/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 64a, art. 151a par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2020 r. sprawy ze sprzeciwu Spółka na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] Burmistrz Gminy G., po rozpoznaniu wniosku [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zlokalizowanej na terenie działki nr [...], obręb geodezyjny nr [...] miasta G., umorzył postępowanie administracyjne. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji organ stwierdził, że dla maksymalnych pochyleń wiązek promieniowania poszczególnych anten brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Z uwagi na powyższe planowana inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odwołanie od ww. decyzji złożyli L. i T. J..

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) oraz art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.), decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył m.in. treść przepisów art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Według Kolegium, z przepisów tych wynika, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny i występowanie miejsc dostępnych dla ludności w określonej odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny.

W karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano, iż na wieży telekomunikacyjnej zostaną zainstalowane następujące anteny sektorowe pracujące w paśmie częstotliwości 900MHz:

1. antena sektorowa typ [...], ukierunkowana na azymut 80°, usytuowana na wysokości 50 m.n.p.t., równoważnej mocy promieniowanej izotropowo 1965 W, zakres tilt 0- 6°;

2. antena sektorowa typ [...], ukierunkowana na azymut 170°, usytuowana na wysokości 50 m.n.p.t., równoważnej mocy promieniowanej izotropowo 1965 W, zakres tilt 0- 6°;

3. antena sektorowa typ [...], ukierunkowana na azymut 275°, usytuowana na wysokości 50 m.n.p.t., równoważnej mocy promieniowanej izotropowo 1965 W, zakres tilt 0- 6°;

Z dokumentacji przedłożonej przez inwestora nie wynika w jaki sposób i przy przyjęciu jakich parametrów ustalono wartość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla każdej z ww. anten. Z kolei w zależności od EIRP przyjmuje się odległość środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny do badania występowania miejsc dostępnych dla ludności. Zaś przy wyznaczaniu przedmiotowej odległości należy uwzględnić zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania, jak i jej pochylenie (tilt).

Zakres pochyleń osi głównych wiązek promieniowania powinien być przyjęty na podstawie danych technicznych z kart katalogowych producenta anten. Specyfikacje dla anteny typu [...] i [...] załączone do karty informacyjnej przedsięwzięcia sporządzone są w języku angielskim, co nie pozwala na właściwą weryfikację z danymi wskazanymi przez inwestora.

Ponadto analiza miejsc dostępnych dla ludności, w odniesieniu do planowanej zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinna uwzględniać wysokość zabudowy wynikającą z decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę wydanych dla terenu znajdującego się w obszarze analizy.

Zdaniem Kolegium, wnioskodawca nie przedstawił wszystkich danych niezbędnych do kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. W konsekwencji organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ponieważ nie ustalił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych. Dotyczy to w szczególności braku wyczerpujących ustaleń w zakresie zweryfikowania twierdzeń inwestora o braku ponadnormatywnego promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny sektorowe na miejsca dostępne dla ludności. Uniemożliwia to uznanie za udowodnioną okoliczność, że wnioskowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia postępowania środowiskowego i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym umorzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było przedwczesne.

W zaleceniach skierowanych do organu I instancji Kolegium wskazało na potrzebę jednoznacznego ustalić, w kontekście § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia powinno jasno wynikać, w jaki sposób ustalono EIRP dla każdej anteny. Wartości te powinny uwzględniać m.in. maksymalną moc nadajnika przewidzianą przez producenta. Analiza występowania miejsc dostępnych dla ludności powinna uwzględniać m.in. katalogowe maksymalne pochylenie osi głównej wiązki promieniowania anteny oraz dopuszczalną wysokość zabudowy. Dane wskazane przez inwestora powinny być zweryfikowane przez organ I instancji z danymi wynikającymi z kart katalogowych producenta poszczególnych anten (przedłożonych w języku polskim).

[...] Spółka z o.o., działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sprzeciw na opisaną wyżej decyzję Kolegium, wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

art. 62a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z postanowieniami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez bezpodstawne uznanie przez Kolegium, że informacje zawarte we wniosku nie są wystarczające do oceny przedsięwzięcia, w szczególności w zakresie charakterystyki przedsięwzięcia, jak i mocy EIRP;

art. 124 ust 2 ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez bezpodstawne uznanie przez organ, że Burmistrz G. nie przeanalizował wniosku pod kątem rodzaju zabudowy.

W uzasadnieniu sprzeciwu strona wskazała, że charakterystyka przedsięwzięcia wskazuje, że przedmiotowe zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i jedynie praktyka niektórych urzędów nakłada konieczność uzyskania orzeczenia umarzającego postępowanie w tej sprawie.

W opinii strony wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawierał wszystkie informacje niezbędne do prawidłowej oceny przedsięwzięcia. Dokładne informacje zawierała Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (dalej zwanej również KIP), której treść określa art. 62a ustawy środowiskowej. Załączone do KIP karty katalogowe anten [...] oraz [...] zostały załączone tylko w charakterze bibliografii, mającej uwierzytelnić dane charakterystyczne tychże modeli anten, przyjmowane w analizie środowiskowej, nie zaś jako niezbędna część dokumentacji projektowej, związanej z procesem pozwoleniowym. Skarżąca przyjmuje, że istotne (z punktu widzenia oddziaływania inwestycji na środowisko oraz kwalifikacji przedsięwzięcia) parametry techniczne planowanych do użycia panelowych anten sektorowych zostały przedstawione w języku polskim w tab. 1 oraz 2 zawartych w analizie środowiskowej (są to m.in. takie parametry jak: zysk, szerokość wiązki itp.).

Następie strona wyjaśniła zasady jakie zastosowano przy ustaleniu mocy promieniowania izotropowego, co podano jednoznacznie na str. 11 KIP. Zatem zrzut odnoszący się do tego, że w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia nie podano informacji, w jaki sposób ustalono EIRP, jest całkowicie bezzasadny. Przy tym, zdaniem strony, nie ma podstaw, aby moc P/i/v utożsamiać w jakikolwiek sposób z mocą maksymalną nadajnika.

Strona wnosząca sprzeciw wyjaśniła, że do obliczeń zostały przyjęte maksymalne wartości zysków powyższych anten. Wartości maksymalne zysków, są nieznacznie większe w stosunku do wartości nominalnych zysków podawanych przez producenta anten sektorowych. Faktem godnym podkreślenia jest także to, że w normalnych warunkach operacyjnych anteny panelowe przeważnie nie osiągają takich wartości zysków, ze względu na swojego ograniczenia technologiczne (wartości maksymalne zysków stanowią tzw. wartość graniczną). Niemniej jednak przyjęcie do obliczeń maksymalnych wartości zysków energetycznych panelowych anten sektorowych, umożliwiło (w ujęciu analitycznym i praktycznym) wyznaczenie maksymalnych wartości EIRP (tzw. kres górny). Takie podejście było spowodowane troską Inwestora o względy środowiskowe, z których kluczowe jest bezpieczeństwo okolicznej ludności - jest to podejście typowe w tego typu sprawach.

Odnosząc się do zagadnienia pochyleń wiązek, to istotnie producent anten wskazał, że w paśmie 900 MHz zakres pochyleń dla anteny HUAWEI A704516R0 zawiera się w przedziale 0-12[pic], zaś dla anteny [...] w przedziale 0-10[pic]. Taki stan rzeczy absolutnie nie oznacza tego, że operator zobligowany jest do tego, aby zawsze pracować z pochyleniami maksymalnymi. To, że w dokumentacji środowiskowej skarżąca rozpatruje zakres tiltów 0-6 stopni oznacza w praktyce, że strona uznała, że ze względów środowiskowych oraz związanych np. z pokryciem sygnałem radiowym pobliskich obszarów zasadne będzie ograniczenie zakresu tiltów z zakresu 0-10[pic]. (podawanych przez producenta anteny [...]), czy też 0-12[pic] (podawanych przez producenta anteny [...]), do zakresu 0-6 stopnia (wskazanych w dokumentacji środowiskowej). Zatem pojawienie się tego typu rozbieżności wcale nie świadczy o błędach w dokumentacji środowiskowej, ale posiada swoje mocne uzasadnienie w prawie, jak i praktyce telekomunikacyjnej. Kolokwialnie rzecz ujmując, nikt nie może narzucić skarżącej, aby ta wykorzystywała maksimum możliwości, jakie oferuje planowany do użycia sprzęt, jeśli ten takiego uzasadnienia technicznego dla takiego podejścia nie dostrzega.

Skarżąca nie zgada się również z zarzutem Kolegium, jakoby Burmistrz G. nie rozpatrzył inwestycji pod kątem zabudowy w sąsiedztwie inwestycji. W decyzji organu I instancji wskazano, że wzięto pod uwagę projektowaną zabudowę, która zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju Gminy G. przewiduje 12 m n.p.t. Art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska nakazuje analizowanie przedsięwzięć przy uwzględnieniu istniejącej zabudowy. Studium uwarunkowań jest opracowaniem, które bierze pod uwagę zarówno istniejącą zabudowę, jak i zakładaną na przyszłość, z uwzględnieniem obecnego charakteru zabudowy terenu. Biorąc pod uwagę wysokość konstrukcji skarżącej oraz ww. art. 124 ust 2, trudno zrozumieć, na jakiej podstawie Kolegium uznało, że kwestia oceny przedsięwzięcia w związku zagospodarowaniem sąsiednich nieruchomości, nie została rozpatrzona.

Odpowiadając na sprzeciw, Kolegium wniosło o jego oddalenie. Zdaniem organu, wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zakres postępowania wyjaśniającego, uzasadniał wydanie decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja organu I instancji została podjęta bez uprzedniego zgromadzenia materiału dowodowego uzasadniającego kwalifikację przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub jako niekwalifikowalnego do tych kategorii przedsięwzięć. Dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia jest kwestią kluczową w sprawie, przesądzającą o sposobie zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do treści sprzeciwu Kolegium wskazało, iż w dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę ogólnie wskazano regułę matematyczną obliczenia mocy EIRP (str. 10-11 KIP), bez odniesienia się do tej konkretnie inwestycji i wskazania obliczeń EIRP dla poszczególnych anten. Ponadto, postępowanie środowiskowe ma na celu zbadanie wpływu przedsięwzięcia na środowisko i zdaniem Kolegium analiza ta powinna uwzględniać maksymalne wykorzystanie możliwości określonego sprzętu a nie dane wskazane według wyboru inwestora, w tym zakres tilt. W kwestii analizy miejsc dostępnych dla ludności Kolegium zauważyło, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego i nie kształtuje sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Analiza ta, w odniesieniu do planowanej zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinna uwzględniać wysokość zabudowy wynikającą z decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935, dalej jako: "ustawa nowelizująca"), na podstawie której w dziale III p.p.s.a. po rozdziale 3 dodano rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia więc jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a).

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15).

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasatoryjnej.

Oceniając przyczyny wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organ wykazał w jej uzasadnieniu przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., w związku z czym uznać należało, że decyzja ta odpowiada przepisom prawa.

Nie jest okolicznością kwestionowaną w sprawie, że dla udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy istnieje potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej istotne znaczeniem mają ustalenia stanu faktycznego, ocenianego przez pryzmat przepisów art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przy tym dla poczynienia konkretnych ustaleń informacje podane przez inwestora muszą być konkretne, niebudzące wątpliwości nie zaś wyłącznie teoretyczne lub wybiórcze. Dla dokonania ustaleń w zakresie oddziaływania poszczególnych anten parametry techniczne tych anten powinny być przez inwestora rzetelnie wskazane. Dokumentem określającym parametry anten może być karta katalogowa producenta.

W niniejszej sprawie, specyfikacje dla anteny typu [...] i [...] załączone do karty informacyjnej przedsięwzięcia sporządzone są w języku angielskim. Okoliczność ta uprawniała Kolegium do uznania, że brak przedstawienia ww. dokumentu w języku polskim stanowił trudność do właściwej weryfikacji z danymi wskazanymi przez inwestora w dokumentacji złożonej wraz z wnioskiem. Konstytucyjna zasada, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r., nr 43 poz. 224 ze zm.) stanowiąca, iż językiem urzędowym jest język polski wymaga, aby dokumenty, będące istotnym dowodem wpływającym na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, zostały przetłumaczone na język polski. Dopiero wówczas będzie możliwa ocena prawidłowości wyniku badania treści takiego dokumentu.

Ponadto, jak trafnie zwróciło uwagę Kolegium, wstępna analiza znajdujących się w aktach sprawy kart katalogowych producenta anten sugeruje, że tilt dla anteny [...] wynosi od 0 do 12°, czego nie zaprzecza strona we wniesionym sprzeciwie. Tymczasem, dla poczynionych w sprawie ustaleń organ I instancji przyjął, że maksymalny stopień wychylenia obu anten może wystąpić w przedziale od 0 do 6°.

Sąd nie podziela stanowiska strony wnoszącej sprzeciw, że możliwości techniczne pochylenia anten nie są istotne dla rozstrzygnięcia lecz wyłączenie ten zakres ich parametrów, który jest planowany do wykorzystania przez użytkownika. Skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. To, czy operator będzie miał potrzebę wykorzystania maksymalnych mocy i pochyleń anten jest kwestią nieistotną z punktu widzenia celu, dla jakiego dokonuje się analizy przedsięwzięcia pod kątem jego potencjalnego oddziaływania na środowisko.

Niedostatki dokumentacji w tym istotnym aspekcie sprawy uniemożliwiały dokonanie prawidłowej oceny przedsięwzięcia, co stanowiło uzasadnioną przyczynę przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji.

Dla uznania stacji bazowej telefonii komórkowej za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (a w konsekwencji wymagające decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) niezbędne jest przeprowadzenie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Co do zasady trafnie Kolegium zauważyło, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego i nie kształtuje sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez określenie miejsc dostępnych dla ludności, o jakich stanowi norma art. 124 ust. 2 ww. ustawy i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych, należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 804/17, z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13, z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. II OSK 2706/13, z dnia 7 września 2017 r., sygn. II OSK 3083/15 – wszystkie dostępne pod adresem: http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie zauważył również organ odwoławczy, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego analiza powinna uwzględniać wysokość zabudowy wynikającą z ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwoleń na budowę. Tym niemniej, w realiach niniejszej sprawy, uwzględniając wysokość zawieszenia anten na poziomie ok. 50 m n.p.t., gdyby samodzielną przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania było wyłącznie niedostateczne wyjaśnienie tego aspektu sprawy, to byłoby to niewystarczające dla zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że podejmując zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło w jej uzasadnieniu takie braki materiału dowodowego, które będąc istotne dla możliwości podjęcia rozstrzygnięcia, winny być uzupełnione przez organ I instancji. W szczególności brak przedstawienia obliczeń wraz z zakresem oddziaływania konkretnych anten przy maksymalnym do uzyskania poziomie ich nachylenia czynił zebraną dokumentację niekompletną i niemiarodajną. Próba dokonania weryfikacji ww. parametrów w oparciu o deklaracje inwestora, czy też przypuszczenia na temat możliwości oddziaływania anten nie może stanowić podstawy do wysnuwania przez organy wniosków o zakresie oddziaływania przedsięwzięcia. Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że wniesiony sprzeciw jest niezasadny, w związku z czym orzekł o jego oddaleniu na mocy art. 151a § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.