Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2428/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust 4, art. 35 ust 1 Pb
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7, 10, 77 par 1, art. 80 kpa
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Paweł Konicki (spr.), , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2024 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr 562/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. C. jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z 8 sierpnia 2023 r. (Nr 562/OPON/2023), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 9 października 2018 r. (znak UD-XI-WAB.6740.41.2018.MMA) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy:

Decyzją z 9 października 2018 r. Prezydent m. st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] sp. j. w L. budynku usługowo – handlowego oraz rozbiórce budynku istniejącego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D. B. oraz D. C..

Decyzją z 11 lutego 2021 r. Wojewoda Mazowiecki uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt VII SA/Wa 610/21). Zdaniem Sądu, organ oceniający projekt zagospodarowania terenu pod kątem zachowania prawidłowej odległości ściany zawierającej okna od granicy z działką sąsiednią (§ 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) powinien brać pod uwagę to, że ściana jest elementem konstrukcyjnym nie tylko całego budynku, ale i jego poszczególnych kondygnacji w rozumieniu § 3 pkt 13 rozporządzenia. Skoro więc obrys danej kondygnacji jest mniejszy od obrysu budynku w najniższym miejscu nad poziomem gruntu, to tym samym cała ściana tej kondygnacji znajdzie się w odległości większej od granicy. Dlatego też ściana północna w części kondygnacji dolnej znajduje się w odległości 3 m od granicy, a w części kondygnacji górnej zawierającej okna w odległości 4 m. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ww. rozporządzenia. Nadto sama niezgodność projektu budowlanego zamiennego z zapisem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie uzasadnia odmowy zatwierdzenia takiego projektu w sytuacji, gdy organ nie stwierdził naruszenia innych przepisów techniczno-budowlanych, gdyż przepis § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia wykracza poza delegację ustawową. Wydając decyzję merytoryczną w sprawie organ weźmie pod uwagę, że art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a. przewiduje możliwość uchylenia decyzji organu I instancji i merytoryczne rozstrzygnięcie wyłącznie wówczas, gdy decyzja ta była błędna, co jednak należy wykazać.

Następnie Wojewoda Mazowiecki decyzją z 4 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 9 października 2018 r. Rozstrzygnięcie to również zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 15 września 2022 r. (sygn. akt VII SA/Wa 917/22). W ocenie Sądu organ odwoławczy naruszył art. 153 P.p.s.a., bowiem nie wywiązał się z nałożonych na niego wyrokiem z 25 czerwca 2021 r. obowiązków i prócz stwierdzenia, że jest związany wykładnią art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 warunków technicznych, nie rozpoznał zarzutów odwołań D. B. i D.C.. Organ wprawdzie wskazał ogólnie, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na nieruchomość odwołujących się, lecz nie zostało to poparte żadnymi ustaleniami faktycznymi i analizą prawną w odniesieniu do konkretnych zarzutów odwołań. W sprawie organ niedostatecznie wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wydając decyzję, w tym zarówno w zakresie pominięcia w uzasadnieniu decyzji znaczącej części podniesionych przez skarżącego zarzutów w odwołaniu, jak również niewystarczającego wyjaśnienia odmowy uwzględnienia części zarzutów skarżącego. Jak zaznaczył Sąd, odwołujący podnosili zarzuty odnośnie uciążliwości inwestycji, powierzchni biologicznie czynnej, zjazdu zlokalizowanego wzdłuż granicy działek, zbiornika z gazem, bezpieczeństwa pożarowego, do których organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się, koncentrując się na związaniu oceną prawną Sądu co do zachowania odległości budynku od granicy działki i stwierdzając, że to Sąd orzekł o zgodności z prawem projektu budowlanego, co jest wprost sprzeczne z treścią uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku. Nadto Sąd wskazał na naruszenie w sprawie art. 10 w zw. z art. 81 K.p.a.

Ponownie prowadząc postępowanie, Wojewoda Mazowiecki zwrócił się pismem z 21 marca 2023 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy o przeprowadzenie kontroli pod względem zgodności z przepisami Prawa budowlanego i wydanych na jej podstawie rozporządzeń podziemnego zbiornika na gaz zrealizowanego na działce o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., stanowiącego własność D. B.. W piśmie z 10 maja 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego m. st. Warszawy poinformował organ odwoławczy o wynikach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie ww. zbiornika na gaz.

Pismem z 15 czerwca 2023 r. Wojewoda Mazowiecki zawiadomił strony o zakończeniu dodatkowego postępowania dowodowego. Pomimo przedłużenia terminu do zapoznania się z aktami sprawy do 14 lipca 2023 r. na wniosek D. B. żadna ze stron nie zapoznała się z nimi.

Decyzją z 8 sierpnia 2023 r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu odwoławczego ponieważ zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują dla terenu inwestycyjnego możliwości realizacji projektowanego budynku z odstępstwem od reguł wynikających z warunków technicznych, Wojewoda był zobowiązany na mocy art. 153 P.p.s.a. do wykonania wyroków z 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt VII SA/Wa 610/21) i 15 września 2022 r. (sygn. akt VII SA/Wa 917/22).

Wojewoda wskazał następnie, że z ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy, zawartych w piśmie z 10 maja 2023 r. wynika, że minimalne odległości wymagane dla zbiornika podziemnego o pojemności 2,7m3 wynoszą odpowiednio 1 m odległości od budynku oraz 1 m od granicy działki, a to oznacza, że spełnione zostały warunki techniczne przy usytuowaniu projektowanego budynku usługowo-handlowego, z uwagi na usytuowanie zbiornika podziemnego na gaz. Zdaniem Wojewody wielkość oraz usytuowanie podziemnego zbiornika na gaz nie ma wpływa negatywnie na usytuowanie obiektów budowlanych na działce objętej inwestycją. Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę.

Usytuowanie obiektów i elementów zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji przedstawione zostało na rysunku projektowym zagospodarowania terenu w skali 1:500. Inwestor wyjaśnił, w jaki sposób ustalił obszar oddziaływania inwestycji oraz kwestię dotyczącą oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie, a co za tym idzie zachowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), czy wpływ inwestycji na przesłanianie budynków sąsiednich oraz projektowanych. Przy określaniu obszaru oddziaływania obiektu w szczególności wzięto pod uwagę brzmienie przepisów § 13 ust. 1 i 57 oraz § 60 warunków technicznych. Analiza obszaru oddziaływania obiektu została też sporządzona wg norm o zabudowie i zagospodarowaniu terenu a budynek usytuowany według § 12 ust. 1 i § 13 ust. 1 warunków technicznych, przy czym przy usytuowaniu miejsc postojowych dla samochodów osobowych kierowano się zapisami § 18 i § 21 oraz § 271 i § 272 warunków technicznych przy usytuowaniu budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, co w dalszej kolejności bezpośrednio ma wpływ na zachowanie § 12 warunków technicznych.

W myśl § 13a pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) informacja o obszarze oddziaływania obiektu winna zawierać wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu i zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany.

Przechodząc do obowiązkowych sprawdzeń w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda Mazowiecki wskazał, że na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów poprzemysłowych w rejonie ulicy [...] - część I, przyjęty uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia 3 lipca 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 15 lipca 2014 poz. [...]). Działka objęta przedmiotową inwestycją położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem D1.7 U(MN), dla którego plan ustalił jako przeznaczenie podstawowe - tereny usług, a jako dopuszczane - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Projektowany budynek jest budynkiem handlowo-usługowym, a zatem jego przeznaczenie jest zgodne z przeznaczeniem określonym w Planie jako podstawowe.

Organ odwoławczy wskazał również na ustalenia szczegółowe: w § 5 pkt 4 ustalające dla terenu Dl.7 U(MN) lokalizację centrum dzielnicowego, a w § 5 pkt 8 Planu przynależność do obszaru zabudowy śródmiejskiej oraz warunki zabudowy i zagospodarowania terenów oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (§ 48 ust. 2), szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w użytkowaniu (ust. 3), zasady obsługi komunikacyjnej terenu (ust. 5) oraz zasady i warunki ochrony środowiska (ust. 6).

Jak ustalił Wojewoda, przedmiotowy budynek o trzech kondygnacjach, w tym jednej podziemnej, zwieńczony płaskim dachem (§ 48 pkt 2 lit. g ww. miejscowego planu) o wysokości 9,10 m (§ 48 pkt 2 lit. d) został projektowany jako budynek usługowo-handlowy (§ 48 pkt 1 lit. a) o powierzchni sprzedaży 64,6m2 < 2000m2. Planowany do realizacji budynek usługowo-handlowy wraz niezbędną infrastrukturą techniczną oraz parkingiem na 7 miejsc postojowych oraz 1 stojak na rower, w tym jedno miejsce dla osób niepełnosprawnych spełnia wymogi § 48, w tym § 12 pkt 12 lit. b tiret 3 i 4, d i g planu. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 236,34 m2 co daje 29,84% dla obszaru UMN) oraz 9,60m2 co daje 50,69% dla obszaru 34KD- D(g) (§ 48 pkt 2 lit. 2 planu).

Projekt zagospodarowania terenu zawiera między innymi bilans zagospodarowania działki o nr ew. [...], analizę zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, analizę obszaru oddziaływania obiektu oraz informację BIOZ. Tomy II i III projektu budowlanego zawierają inwentaryzację budynku istniejącego i projekt jego rozbiórki, natomiast Tom IX zawiera analizę nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania. Charakterystyka energetyczna, analiza możliwości wykorzystania alternatywnych źródeł energii i warunki ochrony przeciwpożarowej, izolacyjność akustyczna zostały zawarte w Tomie V, a geotechniczne warunki posadowienia wraz z opinią geotechniczną w Tomie I.

Na terenie nieruchomości znajduje się 7 miejsc parkingowych, w tym 6 o wym. 250x500 i 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych o wym. 360x500, co spełnia wymogi 21 ust. 1 pkt 1 i 2 warunków technicznych. Miejsca postojowe zostały usytuowane na działce budowlanej w odległości od granicy z działkami sąsiednimi wynoszącej 3,0 m i 4,50 m, a zatem zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a warunków technicznych.

Projekt przewiduje odprowadzenie wód deszczowych z dachu na tereny zielone poprzez ukształtowanie terenu zapewniające naturalny spływ wody deszczowej na tereny zielone oraz do odwodnienia liniowego.

Projektowany budynek zostanie zaopatrzony w wodę poprzez nowe przyłącze wodociągowe z wykorzystaniem istniejącego przyłącza (wg odrębnego opracowania), odprowadzenie ścieków bytowych nastąpi do miejskiej sieci kanalizacyjnej za pomocą nowego przyłącza kanalizacyjnego z wykorzystaniem istniejącego przyłącza (wg odrębnego opracowania), zaopatrzenie w energię elektryczną poprzez budowę nowego przyłącza (wg odrębnego opracowania) a zaopatrzenie w gaz poprzez budowę nowego przyłącza (wg odrębnego opracowania).

Z ukształtowania terenu zieleni wynika, że zastosowana w projekcie ekokratka zapewniać będzie naturalną wegetację roślin poprzez zastosowanie warstwy wyrównawczej z mieszanki piasku i humusu oraz nośnej z mieszanki żwirowej lub tłoczniowej o frakcji przepuszczającej wody opadowe i roztopowe, przy czym ekokratka zostanie wypełniona mieszanką trawy i humusu, czyli próchnicy.

Uzgodnienie projektu zagospodarowania zielenią dla projektowanego budynku usługowo-handlowego zostało dokonane pismem Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 12 lipca 2018 r.

Z treści ww. pisma wynika, że na terenie działki znajduje się jedno drzewo iglaste, a inwestor nie planuje jego usunięcia. Ponadto inwestycja nie koliduje z istniejącą zielenią.

Wzdłuż południowej elewacji projektowanego budynku przewidziano realizację rabaty z niskich krzewów ozdobnych o powierzchni ok. 51 m2 a na pozostałym terenie, wskazanym jako powierzchnia biologicznie czynna, przewidziano wykonanie trawników, w tym trawników wzmocnionych kratką trawnikową pod miejscami parkingowymi i placem manewrowym od strony ulicy [...]. Wydział Ochrony Środowiska wyłącznie zalecił wykonanie możliwie jak największej ilości nasadzeń zieleni wysokiej na terenie nieruchomości, a to oznacza, że takie nasadzenia nie są obowiązkiem inwestora.

Nadto Wojewoda wskazał, że spełnione zostały także przepisy: § 12 pkt 12 lit. b tiret 3 i 4, d i g w związku z § 48 pkt 5 lit. b ww. miejscowego planu odnośnie zasady parkowania i wskaźników zaspokojenia potrzeb parkingowych.

W ocenie organu odwoławczego zostały spełnione przepisy § 13 ust. 1 i § 60 warunków technicznych. Analiza oddziaływania na działki sąsiednie jest kompletna, obejmuje analizę wszystkich działek i budynków sąsiednich, z jednoznacznymi wnioskami w zakresie spełnienia ww. przepisów § 13, § 57 i § 60 warunków technicznych, a ocena przesłaniania i nasłonecznienia jak również forma graficzna nie narusza postanowienia § 6 warunków technicznych. Zostały także spełnione przepisy warunków technicznych, w tym § 12 dot. usytuowania budynku i § 21 dot. miejsc postojowych dla samochodów osobowych.

Z budynku będą usuwane odpady z pomieszczenia gromadzenia odpadów stałych przez miejskie przedsiębiorstwo asenizacyjne.

Projektowana inwestycja jest zgodna także z przepisami § 271 – 272 warunków technicznych. Jak wynika z projektu architektoniczo – budowlanego w przedmiotowym obiekcie planowana jest sprzedaż artykułów motoryzacyjnych, w tym płynów do spryskiwaczy i chłodnic, Adblue, smarów i olei w opakowaniach PET a także będą występowały materiały typowe dla budynków zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL. W budynku nie jest planowane przechowywanie substancji palnych a w szczególności materiałów niebezpiecznych w większych ilościach niż dopuszczają przepisy.

Budynek został zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZLIII, a zatem nie określa się gęstości obciążenia ogniowego. Projektowany budynek stanowi jedną strefę pożarową o pow. 612,62 m2. Ocena budynku pod względem ochrony przeciwpożarowej została dokona w punkcie 5.6 opisującym warunki ochrony przeciwpożarowej. Zapisy zawarte w projekcie budowlanym, dotyczące przeanalizowania ww. przepisów, znajdują oparcie w dokonanej szczegółowej analizie usytuowania obiektu względem granic działek sąsiednich, w tym w myśl § 12 warunków technicznych, w tym w analizie przesłaniania budynków sąsiednich i analizie nasłonecznienia zawartych w przepisach §13, § 57 i § 60 warunków technicznych.

Wojewoda wskazał również że teren inwestycji nie jest położony w strefie ochrony przyrody i nie występują na nim chronione gatunki drzew ani pomniki przyrody. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Nie znajduje się też ona w obszarze zagrożenia powodziowego w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r., poz. 2625 ze zm.) i też nie występują na nim urządzenia melioracyjne.

Przedmiotowa inwestycja zostanie zrealizowana poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych (§ 11 ust. 1 warunków technicznych), a jej realizacja nie spowoduje uciążliwości w postaci szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu i drgań (wibracji); zanieczyszczenia powietrza, zanieczyszczenia gruntu i wód; powodzi i zalewania wodami opadowymi; osuwania gruntu, lawiny skalnej i śnieżnej i szkód spowodowanych działalnością górniczą (§ 11 ust. 2 pkt 1-7 ww. rozporządzenia).

Teren inwestycji znajduje się poza obszarami poddanymi prawnej ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r., poz. 1336) oraz poza obszarami wchodzącymi w skład Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000.

W rejonie projektowanego budynku nie ma obiektów ani terenów wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2022 r., poz. 840 ze zm.).

Tom VI zawiera także uzupełnienie do opinii geotechnicznej oraz informacji o sposobie posadowienia budynku.

Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego oraz spełnia wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) i jest zgodny z pozostałymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dalej wskazać należy, iż projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zawiera stosowne oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Projekt budowlany jest kompletny - zawiera w myśl art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, analizę oświetlenia i nasłonecznienia oraz wpływu projektowanego obiektu na zacienianie istniejących budynków na działkach sąsiednich, posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwoleniami sprawdzenia.

Projekt zawiera ponadto charakterystykę energetyczną budynku i analizę możliwości wykorzystania alternatywnych źródeł energii oraz informację BIOZ, a do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy czym zgodnie z przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej, pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci.

Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Przechodząc do analizy odwołań, Wojewoda stwierdził, że nie znajdują uzasadnienia twierdzenia o zagrożeniu wynikającym z istnienia na działce sąsiedniej zbiornika LPG oraz kwestie dotyczące wykopu. Inwestor przedstawił kwestie związane z zacienianiem działek, przy czym należało uwzględnić, iż jest to przede wszystkim teren zabudowy śródmiejskiej z przeznaczeniem pod zabudowę usługową z dopuszczeniem budownictwa jednorodzinnego. Odpowiadając na zarzuty R. C. Wojewoda podkreślił, że kwestie braku zawiadomienia o zmianach w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie są przedmiotem niniejszego postępowania.

W kwestii zjazdu publicznego Prezydent m. st. Warszawy decyzją z 15 lutego 2018 r. zezwolił inwestorowi na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z ulicy [...] - dz. nr ew. [...] z obrębu [...] na terenie Dzielnicy [...] w celu obsługi komunikacyjnej inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego przy ul. [...] na działce nr ew. [...] zgodnie z przedstawioną dokumentacją projektową, która stanowi integralną część decyzji.

Skargę na powyższą decyzję złożył D.C., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 48 pkt 3 lit. b uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów poprzemysłowych w rejonie ulicy [...] - część I (dalej jako: "MPZP") poprzez nieuwzględnienie, że planowana inwestycja stanowi usługi uciążliwe, zakazane w lokalizacji terenów z oznaczenia D1.7 U(MN), a w konsekwencji wydanie pozwolenia na budowę obiektu, który zgodnie z MPZP nie może powstać w tej lokalizacji;

b) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 48 pkt 2 MPZP poprzez przyjęcie, że inwestycja spełnia wymogi w zakresie określonej powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 25%, podczas gdy inwestor zaprojektował dla spełnienia ww. parametru znaczącą powierzchnię pod ekokratką, która nie zapewni wegetacji, a tym samym powierzchnia objęta ekokratką nie może być uwzględniona w powierzchni biologicznie czynnej, w szczególności mając na względzie, że bez zastosowania tego rozwiązania inwestor nie spełniłby wymogu powierzchni biologicznie czynnej;

c) art. 34 ust. 2a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie, że planowana inwestycja nie spełnia warunków ochrony przeciwpożarowej, w szczególności, wobec tego, że nieruchomość skarżącego stanie się niemalże hermetycznie ograniczona w sposób uniemożliwiający dostanie się do nieruchomości skarżącego przez służby pożarnicze;

d) art. 20 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa spoczywa wyłącznie na projektancie, podczas gdy regulacja ta stanowi o obowiązkach projektanta, ale nie wpływa na równie istotny obowiązek po stronie organów architektoniczno-budowlanych do weryfikacji zgodności dokumentacji projektowej z przepisami, m.in. w świetle art. 35 Prawa budowlanego,

e) § 18 i § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie, że planowane posadowienie przez inwestora miejsc postojowych znajduje się w kolizji z przepisami dotyczącymi lokalizacji zabudowy w określonej odległości od miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych, a to wobec skali inwestycji i planowanych rozwiązań, które przewiduję wjazd na teren nieruchomości samochodów ciężarowych np. pod rampy rozładunkowe;

f) § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że proponowane przez inwestora rozwiązanie projektowe dotyczące sposobu posadowienia ekokraty na gruncie zapewnia naturalną wegetację, podczas gdy proponowane rozwiązanie nie zapewni wegetacji, a tym samym powierzchnia objęta ekokratą nie może być uwzględniona w powierzchni biologicznie czynnej;

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygniecie w sprawie, tj.:

a) art. 10 w zw. z art. 81 K.p.a. poprzez jego wadliwe niezastosowanie i wydanie decyzji bez realnego umożliwienia skarżącemu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i składania wniosków dowodowych bądź zastrzeżeń, a tym samym pozbawienie strony możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu;

b) art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 K.p.a. wyznaczających model gromadzenia i oceny materiału dowodowego, pozwalających na rzetelne ustalenie i rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności poprzez:

• pominięcie całokształtu okoliczności będących podstawą wydania pozwolenia na budowę, w tym w szczególności kwestii przeznaczenia inwestycji, która w ocenie skarżącego, stanowi usługi uciążliwe niedopuszczalne zgodnie z postanowieniami MPZP da trenów D1.7 U(MN);

• błędne przyjęcie, że inwestor nie planuje przechowywania w budynku materiałów niebezpiecznych, skoro zadeklarowana działalność usługowa ma stanowić sprzedaż, magazynowanie i konfekcjonowanie olejów oraz innych materiałów uciążliwych dla środowiska i niebezpiecznych;

• niewyjaśnienie wpływu zastosowania projektowanej ekokratki na realne zapewnienie wegetacji zaplanowanej trawy, w szczególności w kontekście odpowiedniego udziału powierzchni biologicznie czynnej przewidzianego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;

• pominięcie kwestii bezpieczeństwa pożarowego i okoliczności, że inwestycja doprowadzi do niebezpiecznej sytuacji, w której nieruchomości skarżącego stanie się niemalże hermetycznie ograniczona w sposób uniemożliwiający dostanie się do przez służby przeciwpożarniczne;

• pominięcie, że dla oceny zgodności lokalizacji inwestycji względem znajdującego się na sąsiednich nieruchomościach podziemnego zbiornika z gazem znaczenie powinno mieć również przeznaczenie inwestycji, tj. sprzedaż, konfekcjonowanie i magazynowanie materiałów skrajnie łatwopalnych;

• pominięcie, że planowana inwestycja o charakterze budynku przeznaczonego do hurtowej sprzedaży/dostaw wymaga również uwzględnienia miejsc parkingowych nie tylko dla samochodów osobowych ale też ciężarowych, na co wskazują planowane w inwestycji rampy rozładunkowe;

c) art. 134 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że jeżeli sąd administracyjny rozpoznawał skargę i nie był związany zarzutami i wnioskami skargi to automatycznie był zobowiązany do kompletnej oceny projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z przepisami, a zatem skoro sąd administracyjny nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości to one nie występują, podczas gdy badania sądu na dotychczasowym etapie byłby m.in. przedwczesne;

d) art. 153 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, a tym samym nie wypełnienie wskazania sądu administracyjnego co do pełnego rozpoznania odwołań wniesionych przez skarżącego i przez D. B., a to m.in. co do zagrożeń pożarowych stwarzanych przez inwestycję, w której będą sprzedawane, konfekcjonowane i magazynowane materiały skrajnie łatwopalne i niebezpieczne, również w obecności zbiornika z gazem znajdującego się tuż przy granicy nieruchomości;

e) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji budowlanej Prezydenta m.st. Warszawy, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i podniesione przez skarżącego w odwołaniu od decyzji naruszenia wymagały wydania decyzji kasatoryjnej, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norma prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – zwanej dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić również należało, że niniejsza sprawa była przedmiotem wcześniejszej oceny wyrażonej w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt VII SA/Wa 610/21) oraz z 15 września 2022 r. (sygn. akt VII SA/Wa 917/22). Ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w tych wyrokach były wiążące dla Wojewody Mazowieckiego, który ponownie rozpatrywał odwołania od decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo – usługowego oraz pozostaje wiążąca dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zgodnie z art. 153 P.p.s.a. Związanie to oznacza, że zarówno organy administracyjne jak i inne sądy nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz są zobowiązane do podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

Wskazując na powyższe, zauważyć należy, że w wyroku z 15 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając zaskarżoną decyzję, wskazał przede wszystkim, że Wojewoda Mazowiecki nie rozpoznał zarzutów podniesionych w odwołaniach skarżącego i D. B.. Jak podkreślił Sąd "organ wprawdzie wskazał ogólnie, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na nieruchomość odwołujących się, lecz nie zostało to poparte żadnymi ustaleniami faktycznymi i analizą prawną w odniesieniu do konkretnych zarzutów odwołań". W tym też zakresie Sąd zaznaczył, że w odwołaniu skarżący "podnosił kwestię uciążliwości tej inwestycji, powierzchni biologicznie czynnej, zjazdu zlokalizowanego wzdłuż granicy działek, zbiornika z gazem, bezpieczeństwa pożarowego".

Analiza uzasadnienia skarżonej decyzji w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę prowadzi do wniosku, że ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy dokonał oceny zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z prawem, szczególnie z art. 32 i art. 35 Prawa budowlanego oraz odniósł się kwestii podnoszonych w odwołaniach, w tym kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz usytuowania na działce sąsiedniej zbiornika na gaz, czym wywiązał się z obowiązku wykonania wytycznych zawartych w wyroku z 15 września 2022 r. Z tego też względu nie można było podzielić sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a.

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 134 P.p.s.a. I chociaż rację ma strona skarżąca, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda Mazowiecki w oparciu o przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stwierdzał, że skoro "WSA - nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi - badając decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowy, analizował też projekt budowlany, ponieważ musiał go ocenić i zbadać zgodność projektu budowlanego z wnioskiem inwestora i dalej z obowiązujący w tej materii przepisami prawa", to jednak przyjąć należało, że powyższy wywód organu stanowi bezrefleksyjne powtórzenie rozważań z poprzednio wydanej (i uchylonej przez Sąd) decyzji administracyjnej. Nie można jednak przyjąć, aby wadliwość w tym zakresie miała istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), a więc mogła stać się podstawą skutecznego zarzutu, skutkującego koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracyjny. Analiza uzasadnienia dowodzi bowiem, że organ szczegółowo dokonał sprawdzenia zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami prawa, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz warunków technicznych, odnosząc te ustalenia do konkretnych rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym. Oznacza to, że organ nie uchylił się od oceny projektu budowlanego, do wykazania czego, zmierza analizowany zarzut.

Odnośnie z kolei zarzutu naruszenia art. 10 w związku z art. 81 K.p.a., stwierdzić trzeba, że pismem z 15 czerwca 2023 r. Wojewoda Mazowiecki zawiadomił m.in. skarżącego o zakończeniu dodatkowego postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, o czym zawiadomiono m.in. skarżącego. Termin ten został następnie na wniosek D.B. wydłużony do 14 lipca 2023 r., o czym również powiadomiono skarżącego. Zapewniono mu tym samym możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu odwoławczym.

Odnośnie kwestii uciążliwości planowanej inwestycji, stwierdzić trzeba, że o ile miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na terenie planowanej inwestycji istotnie zakazuje lokalizacji usług uciążliwych, obiektów uciążliwych i urządzeń uciążliwych (§ 48 pkt 3 lit. b tiret pierwsze), o tyle nie można uznać, aby projektowany budynek usługowo – handlowy do takich należał. Zauważyć trzeba, że pojęcia "produkcji uciążliwej, usługach uciążliwych, obiektach uciążliwych lub urządzeniach uciążliwych" zostały zdefiniowane jako "wszelka działalność, obiekty lub urządzenia, które powodują zanieczyszczenia środowiska w rozumieniu przepisów szczególnych" (§ 2 pkt 23 ww. Planu). Tymczasem w projektowanym budynku usługowo – handlowym – jak wskazano w projekcie budowlanym – "będzie prowadzona sprzedaż artykułów motoryzacyjnych, w tym płynów do spryskiwaczy i chłodnic, Adblue, smarów i olei smarowych w opakowaniach PET oraz będą występowały materiały typowe dla budynków zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL". Sama sprzedaż ww. materiałów nie powoduje zanieczyszczenia środowiska w rozumieniu przepisów szczególnych, a więc – wbrew twierdzeniom skargi – nie stanowi usługi uciążliwej, którą wykluczono w miejscowym planie dla jednostki D1.7 U(MN). Również nie można przyjąć, aby sprzedaż ww. produktów była wykluczona przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub innymi przepisami szczególnych, a także aby wprowadzała zagrożenia lub uciążliwości określone w przepisach odrębnych określonych w § 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...).

Odnośnie kwestii bezpieczeństwa pożarowego, zauważyć należy, że w projekcie budowlanym określone zostały warunki ochrony przeciwpożarowej budynku określone w odrębnych przepisach, obejmujące m.in. charakterystykę zagrożenia pożarowego i parametry pożarowe występujących substancji palnych, określono kategorię zagrożenia ludzi, dokonano oceny zagrożenia wybuchem pomieszczeń oraz przestrzeni zewnętrznych, klasy odporności pożarowej budynku, klasy odporności ogniowej i stopnień rozprzestrzeniania ognia elementów budowlanych, a także usytuowanie z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe i odległość od siebie budynków sąsiadujących. Jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji, organ odwoławczy dokonał również oceny tej kwestii, dochodząc w ocenie Sądu do prawidłowej konkluzji, że zostały spełnione niezbędne warunki określone w § 271 ust. 1 – 12 oraz § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.).

W nawiązaniu do argumentacji skargi, zauważyć należy z kolei, że nie budzi wątpliwości, że realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Nie może to jednak ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami prawa. Dlatego jako niezrozumiałą należy ocenić argumentację, że realizacja przedmiotowego obiektu budowlanego uniemożliwi dostanie się przez służby przeciwpożarowe do budynku skarżącego. Planowana inwestycja nie przewiduje zajęcia żadnych ciągów komunikacyjnych czy dróg przeciwpożarowych, a zatem to obowiązkiem skarżącego jest zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego i ochrony dla swojego budynku.

Podobnie należy ocenić argumentację odnośnie zapewnienia bezpieczeństwa z uwagi na znajdujący się na nieruchomości sąsiedniej – w stosunku zainwestowanej – zbiornik na gaz. Ponownie prowadząc postępowanie, organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w wyniku którego ustalił tak jego legalność jak i spełnienie warunków jego posadowania oraz wywodząc, że jego lokalizacja i wielkość nie mają negatywnego wpływu na usytuowanie projektowanego obiektu budowlanego. Twierdzenia skarżącego ocenić można jedynie w kategorii nie popartej żadnymi obiektywnymi dowodami polemiki, podobnie jak stwierdzenie, że przedmiotem sprzedaży, po realizacji budynku, będą materiały "skrajnie łatwopalne" – co jak wskazano powyżej – inwestor nie zakładał. Ewentualna natomiast zmiana sposobu użytkowania budynek może być przedmiotem odrębnego postępowania w przyszłości, co jednak stanowi zdarzenie przyszłe i odrębne od przedmiotu niniejszej sprawy.

Organ odwoławczy, ponownie prowadząc postępowanie, dokonał także oceny wystąpienia pozostałych zagrożeń i uciążliwości jak promieniowanie, zanieczyszczenie, hałas i drgania, dochodząc do uprawnionego wniosku, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie naruszy wymogów określonych w § 11 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Ustalona w projekcie zagospodarowania terenu ilość miejsc parkingowych spełnia wymogi określone w § 12 pkt 12 lit. b liter trzecie i czwarte wyżej powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przewidziany zaś przez inwestora sposób realizacji dostaw nie wymaga obowiązkowego tworzenia miejsc parkingowych dla samochodów dokonujących dostaw towarów, także dla samochodów ciężarowych, a przyjęte w projekcie rozwiązania nie naruszają § 18 i § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie wymaganych tymi przepisami odległości czy wymogu utworzenia stanowiska postojowego dla osób niepełnosprawnych.

Nie stanowiło wątpliwości w sprawie, że przedstawiona w bilansie zagospodarowania działki powierzchnia terenu biologicznie czynnego także spełnia wymóg zachowania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej. Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszczono teren wyłożony tzw. "ekokratką" jako umożliwiający naturalną wegetację, jak wymaga tego warunek zawarty w definicji terenu biologicznie czynnego (§ 3 pkt 22 warunków technicznych) - zob. wyroki WSA w Warszawie z 23 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 920/13 i 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2390/16 oraz wyrok NSA z 24 października 2014 r. sygn. akt II OSK 929/13). Do przesądzenia kwestii naturalnej wegetacji roślin posadowionych na terenie wyłożonym ekokratką istotne jest ustalenie, w jaki sposób panel trawnikowy ma być umieszczony na gruncie. Tylko krata trawnikowa na odpowiednim gruncie może bowiem zapewnić naturalną wegetację roślin. O tym czy dany teren pokryty kratą trawnikową może być zaliczony do terenu biologicznie czynnego przesądza jedynie sposób urządzenia danej nawierzchni (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 528/12). Jak wynika z akt sprawy zastosowana w projekcie ektokratka zapewniać będzie naturalną wegetację roślin poprzez umieszczenie w nim następujących warstw: ekokratka wypełniona mieszanką trawy oraz humusu (gr. 5 cm), warstwy wyrównującej – mieszkanka piasku i humusu (gr. 5 cm), warstwa nośna – mieszanka żwirowa lub tłoczniowa o frakcji przepuszczającej wody opadowe i roztopowe (gr. 25 cm), grunt rodzimy. Wskazany sposób ułożenia ekokratki prawidłowo organ uznał za spełniający warunek zachowania minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu § 3 pkt 22 warunków technicznych.

Z tych też względów podniesione w skardze pozostałe zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 oraz art. 34 ust. 2a, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 48 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało uznać za niezasadne.

Organ prawidłowo dokonał nadto oceny usytuowania i elementów zagospodarowania działki przeznaczonej do realizacji inwestycji oraz lokalizacji zjazdu publicznego, na którego realizację inwestor posiadał stosowne zezwolenie udzielone decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 15 lutego 2018 r.

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz osoba sprawdzająca projekt (art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego). Organ nie ma natomiast uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego, w tym oceny konkretnych rozwiązań projektowych w zakresie ich zgodności z zasadami wiedzy technicznej. W tym też zakresie wbrew twierdzeniom skargi organ nie wskazywał, że to wyłącznie na projektancie spoczywa obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa. Wprost przeciwnie, przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji obszerna ocena zgodności z przepisami prawa świadczy o tym, że organ dokonał sprawdzenia kompletności projektu budowlanego oraz posiadania wymaganych opinii i uzgodnień zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Podkreślenia natomiast wymaga, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.