Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 800/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 46ust. 1 i ust. 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2410
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty C. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej P. Spółki z o.o. w W. kwotę [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2020r. nr [...] na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 2020 r., złożonego przez [...] Sp. z o.o. w W., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], wieża typu [...] 54 m o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t." wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jej użytkowania oraz z częściowym zagospodarowaniem terenu działki nr ewid. [...] obręb [...] Ż. , gmina D..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że po wpłynięciu ww. wniosku, postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących we wniosku w zakresie doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości Ż., uchwalonym przez Radę Miejską w D. uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 1996 r. - w zakresie lokalizacji masztu antenowego łączności bezprzewodowej. W odpowiedzi na powyższe inwestor, powołując się na art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2410), znowelizowanej ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy i wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, podniósł, iż zapisy ww. planu nie mają tu zastosowania i jest on zwolniony z ich stosowania. Zdaniem inwestora, ma prawo na mocy tych przepisów zlokalizować obiekt w innym miejscu niż to wskazuje plan miejscowy.

Zdaniem organu I instancji ww. art. 46 ust. 1 i 1a nie znajdują zastosowania w analizowanym przypadku, ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości Ż. zakłada w § 2 ust. 8 pkt c obsługę techniczną zapewniającą telekomunikację w oparciu o łączność bezprzewodową z usytuowaniem masztu antenowego w rejonie określonym na rysunku planu. W załączniku graficznym do ww. planu wskazano miejsce, w którym dozwolone jest lokalizowanie masztu antenowego bezprzewodowego systemu telekomunikacyjnego. Podobnie art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych również nie znajduje zastosowania w sprawie, ponieważ dotyczy on sytuacji, w której lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym. W miejscowym planie wskazane zostało miejsce, w którym dozwolone jest zlokalizowanie masztu antenowego łączności bezprzewodowej.

Organ I instancji stwierdził następnie, że w związku z tym, iż inwestor nie dokonał żadnych zmian w dokumentacji projektowej, to nie zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Inwestor [...] Spółka z o.o. w W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji nieprawidłową interpretację art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W ocenie spółki, jeżeli inwestycja z zakresu usług łączności publicznej jest zgodna z przepisami odrębnymi, to nie stosuje się ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ustanowionych w nim zakazów lub przyjętych rozwiązań. W przedmiotowej sprawie nie może zatem mieć zastosowania § 2 ust. 1 pkt 8 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Ż. i spełnione zostały wymogi do uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji

Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda podkreślił, że art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) nakłada na organ obowiązek, aby przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dokonał zbadania kompletności projektu budowlanego, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także zgodności projektu zagospodarowania terenu z innymi przepisami, w tym przepisami techniczno

-budowalnymi. Jeżeli organ stwierdzi, iż przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja nie spełnia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nakłada w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości zakreślając w tym celu stosowny termin. Jeżeli wskazane braki lub nieprawidłowości nie zostaną przez wnioskodawcę usunięte w zakreślonym terminie organ jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr [...] z obrębu 0. , w gminie D., dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w D.. Działka inwestycyjna nr [...] usytuowana jest w obszarze w części oznaczonym MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), a w części oznaczonej symbolem RP (tereny upraw polowych). Oznacza to, że planowana wieża telefonii komórkowej narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ sytuowana jest poza miejscem wskazanym w planie, jako jedynym możliwym do lokalizowania masztu antenowego dla potrzeb telefonii bezprzewodowej.

Zdaniem Wojewody, nie można się zgodzić ze stroną, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 roku, poz. 2062 ze zm.), ściśle art. 46 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 46 ust. 2 przywołanej ustawy stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.

Organ II instancji zaznaczył, że zapisy obowiązującego na tym terenie miejscowego planu nie wprowadzają zakazu co do możliwości sytuowania w granicach jego obowiązywania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej bezprzewodowej. Ustalenia tego planu precyzyjnie wskazują miejsce, w którym można usytuować maszt antenowy dla zapewnienia łączności bezprzewodowej przy wyborze takiej alternatywy łączności (łączność przewodowa przewidziana jest w planie w oparciu o sieć kablową wyprowadzoną z D. z ułożeniem sieci w liniach rozgraniczenia dróg - § 2 ust. 1 pkt 8 lit. c planu, alternatywa II). Miejscowy plan został uchwalony przed wejściem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w 2010 r., jest jz tym aktem wyższej rangi zgodny, nie odbiera ustawie prymatu. Plan nie ustanawia zakazów, a przyjęte w nim rozwiązania nie uniemożliwiają lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Plan wprowadza jedynie zasady kształtujące ład i przejrzyste warunki realizacji wszelkich inwestycji na terenie objętym planem, w tym inwestycji z zakresu bezprzewodowej łączności publicznej.

W tych okolicznościach, w ocenie Wojewody, Starosta prawidłowo odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia spółce [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Inwestor nie doprowadził bowiem projektu budowlanego do zgodności z obowiązującym na terenie inwestycyjnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Od powyższej decyzji Spółka z o.o. [...] w W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, zarzucając decyzji naruszenie prawa materialnego:

- art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 8 lit. d uchwały nr [...] z dnia [...] maja 1996 r. Rady Miejskiej w D. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Ż. poprzez przyjęcie, że postanowienia planu uniemożliwiają realizację inwestycji,

- art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 2 ust 1 pkt 8 lit. d mpzp oraz w zw. z art. 46 ust. 1, 1a, 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami planu.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że bezsprzeczne jest to, że plan dopuszcza zarówno funkcję mieszkaniową i uprawę roli. Na przedmiotowym terenie nie dominuje zabudowa jednorodzinna, ale powszechna jest działalność usługowa, rekreacyjna, usługi turystyczne, obiekty sportowe oraz przede wszystkim uprawa roli. W konsekwencji, w ocenie strony, oba organy dokonały błędnej analizy przepisów miejscowego planu. Ponadto, według skarżącej, skoro teren, na którym znajduje się działka inwestycyjna oznaczony jest jako tereny usług to przeznaczenie to nie jest to sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, bez względu na zakres oddziaływania infrastruktury telekomunikacyjnej.

Skarżąca podniosła również, że ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych pod koniec 2019 roku została znowelizowana poprzez dodanie do art. 46 - ust. 1a o treści: nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie istnieją żadne przepisy odrębne, które uniemożliwiałyby przedmiotową inwestycję. W konsekwencji, zdaniem spółki, ograniczenie narzucone w miejscowym planie z 1996 r. do budowy stacji bazowych w jednym miejscu, które nie uwzględnia rozwoju i potrzeb technologii, w świetle powyższego ust. 1 a, powinno zostać pominięte.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Zgodnie z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. Nr 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadne inne powody nie mogą mieć wpływu na ocenę wydanych w sprawie decyzji. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Sąd orzekał w tej sprawie na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Mając na uwadze wskazany wyżej zakres kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jaki i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu skutkującym ich uchyleniem.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] odmawiającą [...] Spółce z o.o. w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacjami zapewniającym im możliwość jej użytkowania oraz częściowym zagospodarowaniem terenu.

W ocenie organów orzekających w sprawie budowa stacji bazowej na działce nr [...] z obrębu [...] Ż. gmina D. jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Ż. przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 1996 r. Rady Miejskiej w D.. Z ustaleń planu wynika, że zostało w nim wskazane miejsce lokalizacji masztu antenowego dla potrzeb telefonii bezprzewodowej, które jest rozbieżne z tym, które zostało wskazane przez inwestora we wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

Wojewoda stwierdził również, że plan miejscowy dla miejscowości Ż. został uchwalony przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju usług[...]"), jednakże nie odbiera ustawie jako aktowi wyższej rangi prymatu i nie uniemożliwia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji.

Przystępując do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności należało zwrócić uwagę, że postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle sformalizowane i opiera się na analizie przedłożonego przez inwestora projektu budowalnego, który musi spełniać określone wymogi.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane( dalej: "Prawo budowlane"), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. z Dz.U. 2020 r., poz. 283);

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego.

Kontrola zgodności projektu budowlanego z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest więc podstawowym warunkiem zaakceptowania projektu budowlanego. Co więcej, wskazany przepis jest uzupełniany przez wiele innych szczegółowych regulacji, poszerzając tym samym zakres obowiązków inwestora.

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. zobowiązał inwestora do doprowadzenia zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ze względu na zaprojektowanie lokalizacji stacji bazowej w innym miejscu aniżeli zakłada to plan miejscowy.

Skarżący powołując się na przepis art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług[...] stwierdził, że ustalenia planu miejscowego nie mają zastosowania w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zwrócił również uwagę, że na terenie objętym planem miejscowym została zbudowana, w innym miejscu aniżeli to, które zakłada plan, stacja bazowa innego operatora.

W ocenie Sądu, organy dokonując oceny zgodności projektu budowlanego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w nie wzięły pod uwagę przepisu art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług [...] i nie zastosowały go w tej sprawie. Ustawa o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw z dnia 30 sierpnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815), zmieniająca przepis art. 46 poprzez dodanie ust. 1a, weszła w życie 25 października 2019 r. W świetle tego przepisu, jakkolwiek nie można pomijać kwestii ustanowienia w przepisach planu miejsca lokalizowania stacji bazowej telefonii bezprzewodowej, to jednak zgodnie z jego brzmieniem, iż nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, rzeczą organu po wpłynięciu wniosku inwestora jest zbadanie, czy wskazana w nim lokalizacja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Innymi słowy, niezależnie od tego, że w planie wskazano miejsce lokowania stacji telefonii bezprzewodowej, to o ile inwestor wskaże inne miejsce, organ ma obowiązek zbadać, czy lokalizacja ta nie narusza przepisów odrębnych. Wprawdzie organ odwoławczy stwierdził w swojej decyzji, że maszt antenowy według wskazań inwestora ma zostać posadowiony na obszarze oznaczonym w planie MN- teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz RP- teren upraw polowych, to jednak nie dokonał analizy tej lokalizacji w świetle art. 46 ust. 1a i jako powód odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego wskazał zawarty w planie miejscowym przepis wskazujący jedyne możliwe miejsce do lokalizowania masztu na potrzeby bezprzewodowej telefonii komórkowej.

W orzecznictwie sądowym do czasu wprowadzenia zmiany w przepisie art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług [...] poprzez dodanie ust. 1a wyraźnie wskazywano, iż unormowania zawarte w art. 46 ustawy nie zapewniają inwestorom (operatorom sieci telefonii komórkowej) nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zawsze tam, gdzie z powodów technicznych bądź finansowych byłoby to najdogodniejsze. Wprowadzona zmiana, w ocenie składu orzekającego w tej sprawie, ograniczenia te rozluźniła, jednakże nie oznacza to całkowitej dowolności w posadowieniu masztów antenowych. Organ gminy nadal może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych i nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości.

W tej sprawie, skoro inwestor wskazał inne miejsce aniżeli to, które wynika z planu, obowiązkiem organu było zbadanie, czy wskazana lokalizacja nie narusza przepisów odrębnych, czego nie uczyniono. Uzasadnienie decyzji organów obu instancji, które są nadmiernie lakoniczne i nie odnoszą się do zmiany w przepisach ustawy o wspieraniu rozwoju usług [...], nie pozwalają na pełna kontrolę ich legalności. Brak jest bowiem ustaleń we wskazanej wyżej materii, zaś Sąd nie może zastępować organów w tym zakresie.

Podsumowując, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego ( art. 46 ust. 1 a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych) oraz przepisów postępowania poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżona decyzje oraz decyzję ją poprzedzającą. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 200 § 2 p.p.s.a.

Organy ponownie rozpoznając sprawę, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., wezmą pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku oraz przeprowadzą postępowanie na okoliczność możliwości lokalizacji masztu antenowego w miejscu wskazanym przez inwestora mając na względzie brak w tej lokalizacji sprzeczności z przepisami odrębnymi (np. z zakresu ochrony środowiska, w tym ochrony przed hałasem, promieniowaniem elektromagnetycznym czy jego kumulacją w razie pobliskiej lokalizacji innej wieży antenowej).