Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2828/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 24, art. 5d, art. 27b, art. 92c  ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Joanna Dąbrowska Protokolant ref. staż. Anna Chudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 2 stycznia 2023 r. nr BP.501.1501.2021.1284.GD11.341802, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22 oraz 24, art. 5b ust. 1 i ust. 2, art. 5d, art. 27b, art. 27d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej: u.t.d.") oraz Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka" "Skarżący"), uchylił w całości decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 20 lipca 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 40.000 zł i nałożył na Stronę karę pieniężną w ograniczonej stosownie do art. 92a ust. 3 u.t.d. wysokości 12.000 złotych tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że 18 stycznia 2021 r. około godziny 13:28 w G. na ul. C. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki O. o nr rej. [...], którym kierował D. P. (obywatel Ukrainy). Kontrola została przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca odpłatnie przewoził pasażerkę, która za pomocą aplikacji UBER zamówiła przewóz w G. z ul. T.na ul. C.. Opłata za przewóz w wysokości 18,41 zł została pobrana z karty płatniczej przypisanej w aplikacji [...]. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną przedsiębiorcy [...] Sp. z o.o. (dalej: "Przewoźnik"), (nr rej. pojazdu [...]; obszar prowadzenia przewozów G.). Natomiast usługa przewozu była wykonywana w G.. Pojazd był wyposażony w lampę z napisem TAXI a także naklejki z herbem i napisem [...]. Stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej nr [...] z 18 stycznia 2021 r.

Organ wskazał, że pismem z z 22 lutego 2021 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszenia lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. W odpowiedzi pismami z 8 marca 2021 r., 13 kwietnia 2021 r., 31 maja 2021 r. Strona przesłała wyjaśnienia w sprawie wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji, decyzji administracyjnej nr [...] z 20 lipca 2021 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w kwocie 40.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.

Pismem z 12 sierpnia 2021 r. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Rozpatrując odwołanie, GITD po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, powtórzył ustalenia dokonane w trakcie kontroli podkreślając, że poza wypisem z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną Przewoźnikowi na obszar prowadzenia przewozów w G., kierowca nie okazał żadnych innych uprawnień uprawniających do wykonywania przedmiotowego przewozu osób. Dodatkowo, z dokumentacji fotograficznej wynika, że poddany kontroli pojazd był wyposażony w lampę z napisem TAXI oraz naklejkę na szybach z herbem miasta G., napisem G. oraz nr [...]. W związku z powyższym podczas kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganej licencji.

GITD dodał, że z informacji z organu licencyjnego wynika, że Przewoźnik posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta Miasta Gdańska 9 lutego 2021 r., do której pojazd marki O. o nr rej. [...] został zgłoszony 2 marca 2021 r. Natomiast kontrola miała miejsce 18 stycznia 2021 r. Z powyższego wynika, że na dzień kontroli przewoźnik nie posiadał uprawnienia do wykonywania przewozu osób na terenie Gdańska.

GITD wskazał, że w toku postępowania organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy z informacji od Przewoźnika z 8 marca 2021 r. oraz 31 maja 2021 r. udzielonych stosownie do art. 27b ust. 1 pkt 3 u.t.d. Na podstawie danych z rejestru przekazanych zleceń poinformowano, że 18 stycznia 2021 r. Przewoźnikowi zlecono za pośrednictwem aplikacji [...] przewóz osób pojazdem o nr rej. [...] m.in. o godzinie 13:03. Ponadto, wskazano, że w przypadku zlecania przewozu osób taksówką zgłoszono licencję nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta Gdyni. Z powyższego wynika, że Spółka zleciła wykonanie przedmiotowego przewozu Przewoźnikowi. Jednocześnie do rejestru przekazanych zleceń zgłoszono licencje taxi tj. licencję taxi nr [...] wydana przez Prezydenta Miasta Gdyni, natomiast przewóz był wykonywany na terenie miasta Gdańsk.

Zdaniem GITD, organ I instancji prawidłowo ustalił stronę niniejszego postępowania i zarazem stwierdził naruszenie lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy. W ocenie GITD argumenty Strony są nieuzasadnione.

GITD stwierdził, że w niniejszym przypadku doszło do przekazania zlecenia za pomocą aplikacji [...] podmiotowi, który w chwili stwierdzenia naruszenia nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta, na obszarze którego kierujący przewoził pasażera. Jednocześnie zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.

GITD wyjaśnił Stronie, że to rolą jej jako podmiotu pośredniczącego w przekazywaniu zleceń przewozu osób zamawianych z wykorzystaniem aplikacji mobilnej powinno być takie dostosowanie tego narzędzia, by wyeliminować naruszenie obowiązujących przepisów, polegające właśnie m.in. czy to na przekazywaniu współpracującym przewoźnikom zleceń na obszar, na który nie posiadają oni wymaganej licencji, czy też korzystają z pojazdu, który nie jest właściwy do realizacji przewozu w zakresie licencji jaką dysponują.

GITD uznał za niezasadne zarzuty odwołania podniesione przez Spółkę.

Od powyższej decyzji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w części, w której nakłada ona na Spółkę karę pieniężną (tj. w zakresie pkt. 2 sentencji) i wnosząc o jej uchylenie w zaskarżonej części oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 5d w związku z art. 5b ust. 1 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że wynikający z art. 5d u.t.d. nakaz prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. wymaga od pośrednika każdorazowego ustalania trasy przekazywanego zlecenia oraz weryfikowania, czy trasa ta jest zgodna z obszarem licencji posiadanej przez przewoźnika, podczas gdy na pośredniku nie spoczywa taki obowiązek, ponieważ (i) sformułowanie "odpowiednia licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1" tyczy się rodzaju pojazdu a nie obszaru licencji; (ii) obowiązek wykonywania przewozów w obszarze licencji, w zakresie przewidzianym w art. 6 ust. 5 u.t.d. jest skierowany do przewoźnika, a nie pośrednika; (iii) ustawa wymaga od pośrednika weryfikacji licencji jedynie na etapie rozpoczęcia współpracy z przewoźnikiem; (iv) przewoźnik nie jest zobowiązany na gruncie ustawy do gromadzenia danych o trasie przejazdów; (v) obowiązek każdorazowej weryfikacji trasy przekazywanego zlecenia jest dla niektórych pośredników niewykonalny; (vi) przepisy ustawy zagrożone sankcją kary powinny być wykładane w sposób ścisły,

2) art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., w związku z pkt 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie Spółce kary pieniężnej w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia przez Spółkę art. 5d u.t.d.

3) art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. w związku z pkt 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przekazanie jednego zlecenia z naruszeniem art. 5d u.t.d., jest wystarczające do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w pkt 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., podczas gdy przepis ten wymaga stwierdzenia przynajmniej dwukrotnego przekazania zlecenia (na co wskazuje sformułowanie "przekazywanie zleceń" posługujące się formą niedokonaną i liczbą mnogą),

4) z ostrożności procesowej, w razie uznania przez Sąd, że Spółka dopuściła się naruszeń przepisów u.t.d. zarzucanych przez Głównego Inspektora – art. 92c ust. 1 pkt 1) u.t.d., poprzez jego niezastosowanie, tj. nieumorzenie postępowania w sytuacji gdy naruszenia przepisów nastąpiły wyłącznie na skutek działań Przewoźnika, który przy wykonywaniu przewozu będącego przedmiotem kontroli naruszył warunki wykonywania przewozu osób taksówką na podstawie posiadanej przez siebie licencji, co jest jednoznaczne z tym, że Spółka nie miała wpływu na powstanie naruszeń oraz że nastąpiły one na skutek okoliczności, których Spółka nie mogła przewidzieć.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ wbrew zarzutom skargi GITD nie naruszył przepisów prawa w sposób dający podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części z obrotu prawnego.

Pośrednictwo przy przewozie osób, jako nowa kategoria usługi transportowej, zostało wprowadzone do porządku prawnego na mocy ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustawy z dnia 16 maja 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1180) 1 stycznia 2020 r. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej, celem zmian było zapewnienie warunków uczciwej i równej konkurencji na rynku przewozowym oraz wprowadzenie jasno określonych zasad prowadzenia działalności gospodarczej związanej z pośrednictwem przy przewozie osób. Nowelizacja podyktowana została koniecznością dostosowania obowiązujących przepisów do nowych form działalności gospodarczej na rynku przewozów osobowych, zwłaszcza szybkiej ekspansji przedsiębiorstw oferujących usługi za pośrednictwem aplikacji internetowych.

Zgodnie z art. 4 pkt 24 u.t.d., pośrednictwo przy przewozie osób oznacza działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz: a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób - samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie: 1) rzeczy, 2) osób, jak wynika z art. 5b ust. 2 u.t.d., wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Ponadto zgodnie z art. 5d u.t.d., przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1.

Jednocześnie ustawodawca nałożył na przedsiębiorcę pośredniczącego przy przewozie osób określone obowiązki. Zgodnie z art. 27b ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób jest obowiązany do: 1) weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1, nie później niż: a) przed rozpoczęciem współpracy, b) w terminie 7 dni od dnia upływu terminu ważności licencji posiadanej przez przedsiębiorcę, któremu przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób przekazuje zlecenia przewozu osób; 2) prowadzenia, w postaci elektronicznej, rejestru przekazanych zleceń przewozu osób oraz przechowywania zgromadzonych w tym rejestrze informacji przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zlecono przewóz; 3) prowadzenia, w postaci elektronicznej, ewidencji przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, oraz przechowywania zgromadzonych w tej ewidencji informacji przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zlecono przewóz; 4) udostępniania informacji, czy dokonał weryfikacji, o której mowa w pkt 1, i jej wyniku lub informacji zgromadzonych w rejestrze przekazanych zleceń przewozu osób i ewidencji przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, na wniosek organów Inspekcji Transportu Drogowego lub Krajowej Administracji Skarbowej w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku.

Stosownie do art. 27b ust. 2 u.t.d., rejestr przekazanych zleceń przewozu osób i ewidencję przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, prowadzi się w celu wywiązania się z obowiązków określonych w ustawie. Art. 27b ust. 3 ww. ustawy, określa jakie informacje powinien zawierać rejestr.

W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne organów obu instancji, zgodnie z którymi 18 stycznia 2021 r. dokonywany był pojazdem marki O. o nr rej. [...], przez Przewoźnika, odpłatny przewóz pasażerki, która za pomocą aplikacji [...] zamówiła przewóz w G. z ul. T. na ul. C.. Opłata za przewóz w wysokości 18,41 zł została pobrana z karty płatniczej przypisanej w aplikacji [...]. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną Przewoźnikowi – nr rej. pojazdu [...], na obszar prowadzenia przewozów w G.. Natomiast usługa przewozu była wykonywana w G.. Pojazd był wyposażony w lampę z napisem TAXI a także naklejki z herbem i napisem [...]. Skarżący nie kwestionuje powyższych ustaleń.

W świetle powyższych ustaleń, organy obu instancji słusznie uznały, że w sprawie doszło do przekazania zlecenia przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, przewozu osoby podmiotowi, który w chwili stwierdzenia naruszenia nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., ponieważ nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta, na obszarze którego kierujący przewoził pasażerkę.

Konsekwencją stwierdzonego naruszenia jest prawidłowo nałożona na Skarżącego kara administracyjna w wysokości 12 000 zł. Stosownie bowiem do treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika natomiast z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Ponadto, zgodnie z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 40.000,00 zł.

Mając na względzie omówioną powyżej regulację prawną oraz omówione powyżej, niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne, Sąd stwierdza, że nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 5d w związku z art. 5b ust. 1 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię oraz zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., w związku z pkt 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie Spółce kary pieniężnej w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia przez Spółkę art. 5d u.t.d.

Wskazania w tym miejscu wymaga, że celem omawianej zmiany ustawy o transporcie drogowym było stworzenie jednakowych warunków prawnych dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie pośrednictwa przewozu osób, zapewnienie bezpieczeństwa pasażerów oraz wprowadzenie mechanizmów umożliwiających skuteczniejszą kontrolę prawidłowości wykonywania działalności gospodarczej przez pośredników i podmioty z nimi współpracujące. Wobec powyższego, brak jest uzasadnienia, dlaczego pośrednicy mieliby podlegać tylko niektórym obowiązkom dotyczącym przewozu osób zwłaszcza, że przewozy może wykonywać przedsiębiorca, który posiada licencję odpowiednią do charakteru realizowanych (zlecanych) przewozów, oraz z zachowaniem obowiązków wynikających z posiadanej licencji.

Podkreślenia wymaga, że ustawodawca na podstawie art. 27b ust. 1 u.t.d., zobowiązał przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób do weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Przez pojęcie odpowiedniej licencji, należy oczywiście rozumieć licencję, która będzie właściwa dla konkretnego, zleconego przewozu. Obowiązki uregulowane w art. 27b u.t.d., obciążające przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób niewątpliwie korespondują z uregulowanym w art. 5d u.t.d., obowiązkiem zlecania przez pośredników przewozów osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednie licencje. Trudno jednak zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że w związku z wynikającym z art. 27b ust. 1 pkt 1 lit a u.t.d., obowiązkiem weryfikacji przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1, nie później niż przed rozpoczęciem współpracy, po dokonaniu tej weryfikacji w tym czasie, przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób, mógłby następnie dokonywać zleceń przewozu osób w istocie niezgodnych z posiadaną przez przedsiębiorcę, któremu przekazywane są zlecenia przewozu osób licencją, a więc jak w niniejszej sprawie, na obszar nie objęty licencją. Słusznie wskazał Skarżący, że obowiązek określony w art. 6 ust. 5 u.t.d., określający zasady wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, skierowany jest do przewoźnika. Art. 5d u.t.d., jest natomiast skierowany do pośrednika. W świetle tych przepisów oba podmioty zobligowane są do przestrzegania warunków licencji, przewoźnik wykonując zlecona usługę przewozu osób, pośrednik zlecając przewoźnikowi tę usługę. W ten sposób omawiana regulacja stanowi spójną całość, a stanowisko Skarżącego, że pośrednik może zlecić usługę przewozu osób przewoźnikowi w obszarze nieobjętym posiadaną przez przewoźnika licencją pozostaje w sprzeczności z regulacją wynikającą z art. 5d u.t.d. Przez pojęcie odpowiedniej licencji, należy zatem rozumieć licencję, która będzie właściwa dla konkretnego, zleconego przewozu. Realizacja tego obowiązku nie może sprowadzać się wyłącznie do ustalenia czy przewoźnik posiada jakąkolwiek licencję. Taka bowiem weryfikacja byłaby w istocie fikcją. Pośrednik musi mieć również pewność, że posiadana przez przewoźnika licencja umożliwia wykonanie zleconego przewozu, biorąc pod uwagę jego charakter, obszar na którym ma być realizowany przewóz oraz warunki na jakich dany przewóz może być wykonany. Oznacza to, że przewóz taksówką może być wykonywany wyłącznie pojazdem, który spełnia odpowiednie wymogi techniczne dla taksówki (określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia) oraz na obszarze wskazanym w licencji, do czego przestrzegania, na podstawie omówionej regulacji prawnej, zobowiązany jest również przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób.

W ocenie Sądu nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z l.p. 2.20 załącznika nr 3 u.t.d., z uwagi na to, że sankcjonuje on, jak twierdzi Skarżący, przekazanie nie jednego, a co najmniej dwóch zleceń podmiotowi, który nie posiada licencji przewoźnika lub podmiotowi wykonującemu przewóz okazjonalny. W przepisie tym prawodawca użył rzeczywiście liczby mnogiej oraz czasownika w formie niedokonanej, w odniesieniu do czynności pośrednika w zakresie tego naruszenia, jednakże nie takie jest ratio legis powołanego przepisu. Zastosowanie jedynie wykładni literalnej, prowadzi do wypaczenia celów ustawy o transporcie drogowym, i bezpodstawnym różnicowaniu, sytuacji podmiotów, podlegających nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej, tylko ze względu na ilość a nie rodzaj popełnionego czynu. W ocenie Sądu, aby nałożyć karę administracyjną na pośrednika na podstawie l.p. 2.20 zał. nr 3 do u.t.d., nie jest konieczne przekazanie więcej niż jednego zlecenia podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o którym mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Potwierdzeniem prawidłowości powyższej wykładni lp. 2.20 zał. nr 3 u.t.d. są wyniki wykładni systemowej wewnętrznej bowiem to, że w pozostałych regulacjach prawnych sformułowanych w zał. nr 3 u.t.d , używa się określeń w liczbie pojedynczej wynika z charakteru popełnianych czynów i wbrew wywodom skargi, nie wskazuje na wynikającą z nich bezwzględną regułę, że użycie liczby mnogiej w opisie czynu, pozwala na ukaranie tylko w sytuacji gdy przedsiębiorca dopuścił się co najmniej dwóch czynów, a nie każdego z nich, skoro każdy z nich wyczerpuje dyspozycję przepisu lp.2.20 zał.nr 3 u.t.d. W ocenie Sądu ilość przekazywanych zleceń, przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą zależy od niego i może być to pojedyncze zlecenie jak i w większej liczbie, jednakże, nawet w przypadku jednego zlecenia jest to przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie Sądu, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez organy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym postępowanie w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powołana regulacja ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy (w tym przypadku pośrednictwo) przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy należy do przedsiębiorcy. Powinien on wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy prawidłowej organizacji przewozu, a jedynie wskutek nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od niego okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Przedstawione w niniejszej sprawie dowody, nie potwierdzają, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem – Pośrednik, nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika natomiast, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób nie zweryfikował, czy przed rozpoczęciem przedmiotowego przewozu podmiot wykonujący przewóz miał do niego właściwe uprawnienia, czy też podjął inne działania mające na celu zapobieżenie w realny sposób wykonywaniu przez Przewoźnika zleceń przewozu osób bez właściwego uprawnienia. Tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c u.t.d.

Sąd zatem nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ działając na podstawie przepisów prawa zgromadził i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, w konsekwencji wyjaśnił dokładnie stan faktyczny zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku