Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 579/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 14 lipca 2023 r., nr SKO/RŚ-423/337/2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta Chojnowa z dnia 29 maja 2023 r., nr ŚR.4380.164.2023; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy na rzecz skarżącej A. M. kwotę 480,00 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej: SKO, Kolegium) zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lipca 2023 r., nr SKO/RŚ-423/337/2023 działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia A. M. (dalej: Strona, Skarżąca), utrzymało w mocy postanowienie z dnia 29 maja 2023 r. nr ŚR.43 80.164.2023 Burmistrza Miasta Chojnowa (dalej: organ I instancji organ pierwszej instancji) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Strony o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad ojcem.

W dniu 23 lipca 2021 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Chojnowie wpłynął wniosek Strony o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem J. M. (ur. [...] r.).

Decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r., nr ŚR-433-000011/21 organ I instancji odmówił przyznania Stronie wnioskowanego świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy decyzją z dnia 21 lutego 2022 r., nr SKO/RŚ-423/26/2022 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stwierdzono, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynikały negatywne przesłanki do przyznania Stronie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z wykonywaną przez nią opieką nad ojcem, tj. brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności małżonki osoby niepełnosprawnej (osoby w pierwszej kolejności zobowiązanej do opieki) oraz pobieranie przez Stronę zasiłku stałego w związku z niezdolnością do pracy, zatem w sprawie nie można było mówić rezygnacji lub niepodejmowaniu przez stronę zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Od powyższej decyzji Strona za pośrednictwem pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyrokiem z dnia 25 października 2022 r, sygn. akt IV SA/Wr 277/22 oddalono skargę w całości. Orzeczenie jest prawomocne.

W dniu 2 maja 2023 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Chojnowie wpłynął wniosek Strony z dnia 27 kwietnia 2023 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 29 maja 2023 r., nr ŚR.4380.164.2023 organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji podał, że w uzasadnieniu do wniosku z dnia 2 maja 2023 r. Strona wskazała, że nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jest osobą obciążoną obowiązkiem alimentacyjnym wobec osoby niepełnosprawnej. Ojciec Strony legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, z którego wynika, że wymaga on stałej opieki innej osoby. Strona sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną i pomaga jej w codziennym funkcjonowaniu. Strona pobiera zasiłek stały. Do wniosku Strona dołączyła załączniki: opis czynności wykonywanych podczas opieki nad ojcem, opis relacji rodzinnej i stopień pokrewieństwa, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ojca z dnia 25 października 2021 r., kserokopia odpisu skróconego aktu zgonu matki w dniu 27 lutego 2023 r. Ponadto w dniu 22 maja 2023r. wpłynęły kolejne dokumenty: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Strony z dnia 25 października 2021 r., oświadczenie M. G. z dnia 1 maja 2023 r. oraz oświadczenie A. M. z dnia 30 kwietnia 2023 r.

W ocenie organu I instancji między wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem z dnia 2 maja 2023 r. a wnioskiem z dnia 23 lipca 2021 r. zakończonym decyzją ostateczną nie zaszły takie okoliczności, które przemawiałyby za ponownym rozpoznaniem sprawy. O tożsamości sprawy można mówić wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy tego samego przedmiotu i tego samego stanu faktycznego. To oznacza, że występują identyczne strony, identyczna treść żądania. W obu wnioskach występuje ta sama strona: Skarżąca i ta sama osoba, nad którą sprawowana jest opieka - ojciec, który orzeczeniem z dnia 25 października 2021 r. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe. Orzeczenie jest w obiegu prawnym. Z opisu czynności opiekuńczych, jakie wykonuje Strona wynika, że budzi ojca o 6-7 rano, rozpala w piecu, podaje "kaczkę", podmywa, zmienia pampersa, zmienia koszulę, mierzy ciśnienie i cukier, robi poranne ćwiczenia polegające na podnoszeniu rąk, zginaniu rąk i nóg, godz. 8 przygotowuje śniadanie, karmi, poi, podaje leki. W godz. 9-11 wykonuje prace domowe: sprząta, pierze, wietrzy pokój, poprawia i zmienia pościel, zmienia pampersa lub podaje "kaczkę", masuje ręce i nogi, zmienia pozycję ciała, podaje picie, w godz. 11-13 robi zakupy 2-3 razy w tygodniu, podaje picie, zmienia pozycję ciała, podmywa, zmienia pampersa, balsamuje, w godz. 13-15 przygotowuje obiad, zmienia pozycję ciała, podaje obiad, karmi, poi, sprząta po obiedzie, zmienia pozycję ciała, podaje ""kaczkę'"', zmienia pampersa, podmywa, w godz. 15-17 mierzy ciśnienie i poziom cukru, podaje leki, odpoczywa i wykonuje czynności zależnie od potrzeb bieżących, np. moczenie nóg, pielęgnacja paznokci, zmienia pozycję ciała, podaje podwieczorek, podaje "kaczkę". W godz. 17-19 przygotowuje kolację, zmienia pozycję ciała, karmi, poi, podaje lekarstwa, mierzy ciśnienie i poziom cukru, myje, myje głowę 2 razy w tygodniu, smaruje balsamami, masuje ręce i stopy, w godz. 19-21 oklepuje plecy, zakłada pampersa, przygotowuje do snu, poprawia lub zmienia pościel, zmienia koszulę, wietrzy pokój, zmienia pozycję ciała, w godz. 21-23 czuwa, co 2 godz. zmienia pozycję ciała, podaje picie, podaje "kaczkę".

W ocenie organu I instancji powyższe oznacza, że zakres czynności opiekuńczych jest niezmienny w stosunku do czynności wykonywanych wcześniej. Z opisu czynności jakie wykonuje wnioskodawczym stan zdrowia ojca pogorszył się, jednakże orzeczenie jest niezmienne, nie ma możliwości wydania innego orzeczenia. Nie wystąpiły więc nowe okoliczności, które uzasadniałyby wszczęcie nowego postępowania w sprawie ustalenia uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem.

Ponadto organ I instancji wskazał, że Strona na mocy orzeczenia PZON w Legnicy z dnia 25 października 2021 r. została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na okres do 31 października 2023 r., przyczyną niepełnosprawności jest upośledzenie narządu ruchu. Z tego tytułu jest uprawniona do zasiłku stałego na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który pobiera od 1 sierpnia 2020 r. W oświadczeniu z dnia 3 sierpnia 2020 r. składając wniosek o pomoc w formie zasiłku stałego złożyła oświadczenie pod odpowiedzialnością karną, w którym wskazała, że jej stan zdrowia nie pozwala na podjęcie pracy. W wywiadzie środowiskowym z dnia 3 sierpnia 2020 r. wskazano, że jest bierna zawodowo, przewlekle chora na zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, wielopoziomowe wypukliny, udar mózgu. Wcześniej w okresie od 30 czerwca 2020 r. do 31 lipca 2020 r. była bezrobotna bez prawa do zasiłku, upłynął okres pobierania zasiłku. W okresie od 1 lipca 2019 r. do 29 czerwca 2020 r. była bezrobotna z prawem do zasiłku, w okresie od 1 września 2016 r. do 30 czerwca 2019 r. pobierała zasiłek stały na podstawie przepisów o pomocy społecznej. Regularnie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych na zakup żywności, leków, z powodu bezrobocia. W wywiadach środowiskowych w aktualizacji sytuacji zdrowotnej wskazano, że posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności, choruje neurologicznie, ze względu na schorzenia kręgosłupa ma problemy z poruszaniem się.

Organ I instancji stwierdził, że na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. sprawa została już rozstrzygnięta i decyzja pozostaje w obrocie prawnym. Ta sama sprawa nie może być rozstrzygana kilka razy. Przywołując treść art. 17 ust. 1 u.ś.r. rodzinnych organ I instancji wskazał, że w tej sytuacji nie zostanie spełniona przesłanka niepodejmowania, rezygnacji z zatrudnienia, pracy, ponieważ nie ma ona bezpośredniego związku z opieką nad ojcem. Zdaniem organu I instancji Strona nie podejmuje pracy ze względu na swoje własne schorzenia, które uniemożliwiają jej podjęcie zatrudnienia, tak że jej rezygnacja z pracy nie wiązała się z opieką nad ojcem.

W zażaleniu pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzucił że organ i instancji, mimo przywołania odpowiedniego faktu i dowodów w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, błędnie odmówił Skarżącej wszczęcia postępowania. Pełnomocnik wskazał, że zgodnie z wydanym w sprawie wyrokiem główną przyczyną braku możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego Stronie był fakt, iż żyła małżonka niepełnosprawnego ojca strony, która nie legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W dniu 27 lutego 2023 r. małżonka niepełnosprawnego zmarła, w związku z czym doszło do prawnie istotnej zmiany stanu faktycznego w sprawie, która uzasadniała możliwość ponownego wydania decyzji w sprawie przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Organ przyznał, że dysponuje kopią aktu zgonu małżonki niepełnosprawnego, jednak błędnie nie poczytał tej okoliczności jako stanowiącej o odmienności stanu faktycznego względem wcześniej prowadzonego postępowania i w związku z tym niezasadnie odmówił wszczęcia postępowania.

Kolegium zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lipca 2023 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W motywach postanowienia organ II instancji stwierdził, że warunkiem koniecznym wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem decyzji ostatecznej oraz powtórnym wnioskiem o wszczęcie postępowania. Tożsamość ta będzie istniała wówczas, gdy: 1) występują te same podmioty w sprawie, 2) dotyczy ona tego samego przedmiotu i 3) tego samego stanu prawnego, 4) w niezmienionym stanie faktycznym. Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Podkreślił, że w doktrynie oraz orzecznictwie sądowym powszechnie przyjęto, że tą jedną z "uzasadnionych przyczyn" zobowiązujących organ administracji publicznej do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest uprzednie rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną. Wszczęcie postępowania przez organ administracji publicznej w sprawie, która została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną, narusza zasadę trwałości decyzji wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. oraz pewność obrotu prawnego.

Jak wynika z akt sprawy przyczynami odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek Strony z dnia 23 lipca 2021 r. było wystąpienie przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., tj. brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności małżonki osoby niepełnosprawnej (osoby w pierwszej kolejności zobowiązanej do opieki), oraz pobieranie przez Stronę zasiłku stałego w związku z niezdolnością do pracy, gdyż z akt sprawy nie wynikało, że Strona jest osobą obiektywnie gotową i zdolną do zarobkowania mającą realną możliwość podjęcia zatrudnienia, zatem nie można było mówić o rezygnacji lub niepodejmowaniu przez stronę zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r.

W kolejnym wniosku z dnia 27 kwietnia 2023 r. Strona wskazała, że świadczenie winno zostać przyznane od miesiąca złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne bez względu na to, kiedy faktycznie dojdzie do uchylenia decyzji przyznającej pobierany przez nią dotychczas mniej korzystny zasiłek stały. Do wniosku dołączono kserokopię odpisu skróconego aktu zgonu małżonki ojca Strony.

W ocenie SKO, w kontekście powyższych rozważań, w rozpatrywanej sprawie nie zaszły okoliczności, które zmieniłyby całkowicie stan faktyczny sprawy, co mogłoby prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Jak wskazano powyżej, wniosek złożony przez stronę pismem z dnia 27 kwietnia 2023 r. jest tożsamy podmiotowo i przedmiotowo z wnioskiem strony złożonym w dniu 23 lipca 2021 r., zakończonym decyzją ostateczną, na którą skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnioskodawczynią w obu sprawach była Strona, która żądała przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad tą samą osobą niepełnosprawną, tj. ojcem. Nie ustały również wszystkie przyczyny odmowy przyznania Stronie świadczenia pielęgnacyjnego będące podstawą rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy w ostatecznej decyzji z dnia 21 lutego 2022 r. Pomimo, iż małżonka niepełnosprawnego zmarła w dniu 27 lutego 2023 r., czyli odpadła przesłanka negatywna z art 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., nadal pozostała niespełniona przez Stronę przesłanka pozytywna z art. 17 ust. 1 u.ś.r., tj. rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Stan prawny na dzień orzekania w sprawie z nowego wniosku Strony nie uległ zmianie, a przepisy art. 17 u.ś.r. nadal obowiązują i zawierają te same przesłanki pozytywne i negatywne przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

SKO podkreśliło, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 października 2022 r. WSA we Wrocławiu jednoznacznie wskazał cyt.: "(...) z akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji nie wynika, iż skarżąca jest osobą obiektywnie gotową i zdolną do zarobkowania, mającą realną możliwość podjęcia zatrudnienia. Potwierdza to m.in. chociażby oświadczony brak zgody lekarza medycyny pracy na wykonywanie przez skarżącą pracy z uwagi na stan jej zdrowia oraz pobieranie przez nią zasiłku stałego kierowanego do osób niezdolnych do pracy. Z uwagi na powyższe, w sprawie nie można także mówić o niepodejmowaniu przez skarżącą zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do zasiłku stałego, należy zgodnie z konstytucyjną zasadą równości interpretować w taki sposób, że wyłącza on możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jedynie w sytuacji, gdy osoba mająca ustalone prawo do zasiłku stałego (a jednocześnie jest zdolna do wykonywania odpowiedniego zatrudnienia - podkr. Kolegium), pobiera zasiłek stały i z tego świadczenia nie chce zrezygnować".

SKO podkreśliło, że w niniejszej sprawie Strona pobiera od 1 sierpnia 2020 r. zasiłek stały, natomiast wnioskując o przedmiotową pomoc w dniu 3 sierpnia 2020 r. złożyła oświadczenie pod odpowiedzialnością karną, że jej stan zdrowia nie pozwala na podjęcie pracy. Z akt sprawy wynika, że Strona nadal jest uprawniona do powyższego zasiłku, co wskazuje, że nie wystąpiły okoliczności powodujące utratę przez Stronę prawa do zasiłku stałego, przyznanego z powodu niezdolności do pracy. Ponadto z akt sprawy z wniosku z dnia 23 lipca 2021 r. wynika, że według oświadczenia złożonego przez Stronę w toku przesłuchania, lekarz medycyny pracy po przeprowadzonych badaniach nie wyraził zgody wykonywanie przez Stronę pracy z uwagi na stan jej zdrowia.

Natomiast w treści wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z dnia 27 kwietnia 2023 r., jak również w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, Strona nie powołała się na zmianę stanu faktycznego w zakresie swojej sytuacji zdrowotnej ani nie udokumentowała takiej okoliczności (np. zaświadczeniem od lekarza medycyny pracy), w związku z czym nadal brak jest podstaw do przyjęcia, że Strona jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, z którego jednak rezygnuje w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem.

Zatem nie zaszły żadne nowe okoliczności, które zmieniłyby stan faktyczny mający decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do powołanych przez pełnomocnika Strony w złożonym zażaleniu argumentów w zakresie wystąpienia prawnie istotnej zmiany stanu faktycznego w związku z wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2023 r. SKO wskazało, że przy rozstrzyganiu sprawy z pierwszego wniosku Strony stwierdzono równoległe wystąpienie dwóch przesłanek uzasadniających odmowę przyznania Stronie wnioskowanego świadczenia (przesłanka negatywna z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. oraz brak przesłanki pozytywnej z art. 17 ust. 1 u.ś.r.), z których każda samodzielnie mogłaby stanowić podstawę do rozstrzygnięcia. Zatem zmiana stanu faktycznego w zakresie jednej z przesłanek nie spowodowała, że doszło do zmiany stanu faktycznego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia całej sprawy, gdyż nadal istnieje przesłanka uniemożliwiająca przyznanie stronie prawa do wnioskowanego świadczenia. Zatem w niniejszej sprawie wystąpiła również tożsamość w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ponowne prowadzenie postępowania z wniosku z dnia 27 kwietnia 2023 r. prowadziłoby do rozpatrywania żądania wniesionego w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją, co wypełnia przesłankę zaistnienia "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. W ocenie Kolegium, powyższe przesądza o tożsamości sprawy zakończonej już decyzją ostateczną ze sprawą zainicjowaną nowym wnioskiem, a co za tym idzie wskazuje na zasadność zastosowania art. 61a § 1 k.p.a.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych..

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, iż skarżąca jako osoba pobierająca zasiłek stały jest osobą zupełnie niezdolną do pracy, co z kolei skutkowało błędnym uznaniem, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje związek przyczynowy między rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną.

2. prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj.:

a. art. 61a k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki umorzenia w związku z tożsamością sprawy załatwionej decyzją z dnia 21.02.2022 nr SKO/RŚ-423/26/2022, mimo że stan faktyczny w sprawie się zmienił w znaczący sposób względem wcześniej wydanej przez kolegium decyzji.

b. art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem organ odwoławczy orzekł jednoznacznie sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym oceniając go zupełnie dowolnie, pomijając przy tym część złożonych w sprawie dowodów, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów zdecydowanie wykraczając poza granice tej swobody.

Mając na uwadze powyższe wniosła o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj.: Orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Legnicy z dnia 25.10.2021 o zaliczeniu skarżącej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności; Zaświadczenia lekarskiego nr 73/2023 z dnia 27.03.2023 r. na okoliczność zachowania przez skarżącą zdolności do pracy mimo częściowej niepełnosprawności.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że wnioskiem z dnia 22 lipca 2021 zwróciła się o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego ostatecznie skarżącej wnioskowanego świadczenia nie przyznano, gdyż w momencie orzekania żył małżonek niepełnosprawnego oraz wobec stwierdzenia braku związku przyczynowego między rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną. W dniu 27 kwietnia 2023 wobec zmiany okoliczności faktycznych mających wpływ na spełnienie przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca wystąpiła z ponownym wnioskiem o jego przyznanie, który został rozpatrzony odmownie. Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem w zakresie w jakim stwierdza, iż brak jest możliwości wszczęcia postępowania w związku z niewykazaniem przez nią zmiany okoliczności w odniesieniu do wszystkich podstaw odmowy przyznania świadczenia przez organy w postępowaniu prowadzonym z jej wcześniejszego wniosku. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. co do zasady świadczenia rodzinne przyznaje się od miesiąca złożenia wniosku do końca okresu zasiłkowego. Z kolei zgodnie z ust. 3 tego przepisu świadczenia przyznaje się na okres wyznaczony terminem ważności orzeczenia o niepełnosprawności, tj. na czas określony lub nieokreślony. Ten element stanu faktycznego i prawnego również podlega ocenie przy stwierdzaniu, czy w danej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Z kolei dopiero stwierdzenie takiego stanu z uwzględnieniem okresu zasiłkowego (czy też okresu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wyznaczonego z jednej strony miesiącem złożenia wniosku o jego przyznanie a z drugiej ważnością orzeczenia o niepełnosprawności) stanowić mogłoby ewentualnie podstawę do odmowy wszczęcia postępowania czy umorzenia postępowania w związku z jego bezprzedmiotowością wobec braku zmiany stanu faktycznego i prawnego. Pierwotny wniosek złożony został w dniu 22 lipca 2021, zatem jego ewentualne pozytywne rozpatrzenie skutkowałoby przyznaniem stronie prawa do świadczenia na okres od lipca 2021. Kolejny wniosek, stanowiący podstawę przedmiotowego postępowania złożony został jednak dopiero w kwietniu 2023 roku, zatem dotyczył zupełnie innego okresu zasiłkowego. Na poparcie swojego stanowiska przytoczyła wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lutego 2022 r., sygn. akt IISA/GI1608/21.

Dodatkowo wskazała, pomijając kwestię okresu, na który świadczenie może zostać przyznane, że skarżąca wykazała, że zmiany zaszły w odniesieniu do dwóch podstawowych okolicznościach stanowiących podstawy odmowy przyznania jej świadczenia we wcześniejszych postępowaniach. Skarżąca wykazała że: 1. zmarła małżonka osoby niepełnosprawnej, w związku z czym odpadła przesłanka negatywna przyznania świadczenia określona w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.; 2. jest osobą zdolną do podejmowania zatrudnienia w warunkach pracy chronionej, na potwierdzenie czego przedłożyła odpowiednie orzeczenie o niepełnosprawności potwierdzające tę okoliczność oraz zaświadczenie lekarskie, w którym wprost stwierdzono, iż brak jest przeciwskazań do podejmowania przez skarżącą zatrudnienia (czego dowodzą załączone do skargi dokumenty, które, mimo ich przesłania do organów w trakcie postępowania, nie zostały w ogóle wzięte przez nie pod uwagę).

W tak przedstawiającym się stanie faktycznym stwierdziła, iż skarżony organ niesłusznie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, bowiem skarżąca dostatecznie wykazała zmianę okoliczności faktycznych prawnie istotnych z punktu widzenia niniejszego postępowania, co zobowiązywało organy do ponownej oceny spełnienia przez nią przesłanek wnioskowanego świadczenia i merytoryczne załatwienie sprawy.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując jednocześnie stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Pismem z dnia 27 czerwca 2024 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że nie posiada dowodu doręczenia orzeczenia lekarskiego nr 73/2023 organowi. Dokument ten winien był zostać załączony do wniosku, jednak możliwe jest, że przypadkiem nie został on dołączony przy kompletowaniu dokumentów do wysyłki (k:40 akt sprawy sądowej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), albowiem zarówno Strona, jak i organ, wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Podkreślić należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem osądu jest postanowienie Kolegium utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek Skarżącej o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Podstawę prawną kontrolowanych rozstrzygnięć stanowił art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z kolei w myśl art. 61 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Jak wynika z treści cytowanego wyżej przepisu art. 61a § 1 k.p.a. określa on dwie samodzielne i niezależne przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przy czym ta przesłanka nie została w żaden sposób dookreślona. Należy jednak przez nią rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Przykładowo, okoliczność taka będzie miała miejsce wówczas, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym oraz gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 298 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 893/11 oraz w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1228/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej: CBOSA). Wobec tego uznać należy, że dyspozycję art. 61a § 1 k.p.a. każdorazowo wypełniać będzie bezprzedmiotowość złożonego wniosku, stanowiąca uzasadnioną przyczynę niemożności wszczęcia postępowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/ Gd 1009/12, CBOSA).

W kontrolowanej sprawie, podstawę odmowy wszczęcia postępowania organy obu instancji oparły na drugiej z wymienionych wyżej przesłanek, a mianowicie na "innych uzasadnionych przyczynach z powodu których postępowanie nie może być wszczęte". Niewątpliwie prowadzenie postępowania w sprawie, w której zapadło już rozstrzygniecie, niewątpliwie prowadziłoby do wydania decyzji obarczonej wadą dającą podstawy do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata). Wymaga jednak zaakcentowania, że o naruszeniu zakazu res iudicata decyduje istnienie tożsamości obu spraw. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że tożsamość ta będzie istniała jedynie wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 8 lutego 2023 r. sygn. I OSK 1783/22 LEX nr 3517321 i z dnia 19 lipca 2023 r. sygn. I OSK 1173/22 LEX nr 3607573 ; wyrok WSA w Lublinie z 15 listopada 2022 r. sygn. II SA /Lu 491/22 LEX nr 3512888 : M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 969 – 970).

W konsekwencji stwierdzić należy ,że warunkiem sine qua non wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt okoliczności badanej sprawy, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie zaaprobował stanowiska organów obu instancji w zakresie przyjętego ustalenia co do tożsamości sprawy objętej wnioskiem Skarżącej z dnia 27 kwietnia 2023 r. (data wpływu do organu 2 maja 2023r.) o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem ze sprawą rozstrzygniętą ostateczną decyzją organu I instancji z dnia 20 grudnia 2021r. odmawiającą przyznania Stronie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nad ojcem. Powołaną powyżej decyzję z dnia 20 grudnia 2021 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzją z dnia 21 stycznia 2022 r., która została objęta kontrolą sądowo-administracyjną, wskutek skargi Strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 października 2022r., sygn. akt IV SA/Wr 277/22 oddalił skargę w całości. Orzeczenie jest prawomocne.

Przyczynami odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek Strony z dnia 23 lipca 2021 r. było wystąpienie przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., tj. brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności małżonki osoby niepełnosprawnej (osoby w pierwszej kolejności zobowiązanej do opieki) oraz pobieranie przez Stronę zasiłku stałego w związku z niezdolnością do pracy (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r.), zatem w sprawie nie można było mówić rezygnacji lub niepodejmowaniu przez stronę zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości jedynie tożsamość podmiotowa obydwu spraw, jednakże brak jest podstaw do przesądzenia, że zachodzi w nich tożsamość podstawy faktycznej. Po pierwsze nastąpiła prawnie istotna zmiana stanu faktycznego w postaci eliminacji przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. W dniu 27 lutego 2023 r. zmarła bowiem małżonka osoby niepełnosprawnej (ojca Skarżącej). Otwiera to uprawnienie do spornego świadczenia dla Skarżącej jako krewnej (córki). W świetle art. 17 ust. ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Skarżąca, jako zobowiązana do alimentacji względem ojca, należy do kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Po drugie brak jest podstaw do przesądzenia, że zachodzi w nich tożsamość podstawy faktycznej wobec przedstawienia przez Skarżącą orzeczenia lekarskiego z dnia 28 marca 2023 r., nr 73/2023 wydanego na podstawie skierowana na badania lekarskie z dnia 27 marca 2023 r. stwierdzającego, że Skarżąca przyjmowana do pracy na stanowisku pracownik ochrony wobec braku przeciwskazań zdrowotnych jest zdolna do wykonywania/podjęcia pracy na określonym stanowisku. Przedmiotowe orzeczenie zostało wydane w wyniku badania lekarskiego i oceny narażeń występujących na stanowisku pracy, stosownie do art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 277/22 zauważył, że "z akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji nie wynika, iż skarżąca jest osobą obiektywnie gotową i zdolną do zarobkowania, mającą realną możliwość podjęcia zatrudnienia. Potwierdza to m.in. chociażby oświadczony brak zgody lekarza medycyny pracy na wykonywanie przez skarżącą pracy z uwagi na stan jej zdrowia oraz pobieranie przez nią zasiłku stałego kierowanego do osób niezdolnych do pracy. Z uwagi na powyższe, w sprawie nie można także mówić o niepodejmowaniu przez skarżącą zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Wbrew natomiast stanowisku SKO, co jednak pozostaje bez wpływu na wynik tej sprawy, przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do zasiłku stałego, należy zgodnie z konstytucyjną zasadą równości interpretować w taki sposób, że wyłącza on możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jedynie w sytuacji, gdy osoba mająca ustalone prawo do zasiłku stałego (a jednocześnie jest zdolna do wykonywania odpowiedniego zatrudnienia), pobiera zasiłek stały i z tego świadczenia nie chce zrezygnować".

Sąd administracyjny, badający legalność zaskarżonych postanowień nie mógł zignorować przedłożonego przez Skarżącą na etapie postępowania sądowego ww. orzeczenia lekarskiego z dnia 28 marca 2023 r., nr 73/2023 z którego wynika, że Skarżąca wobec braku przeciwskazań zdrowotnych jest zdolna do wykonywania/podjęcia pracy na stanowisku pracownik ochrony. Przedmiotowe orzeczenie zostało bowiem wystawione, zanim w rozpoznawanej sprawie zostały wydane zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Przedmiotowe orzeczenie jest zatem dowodem istniejącym w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a nieznanym organom w dacie rozstrzygania.

Biorąc pod uwagę, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego Skarżąca przedstawiła nowe dowody w sprawie należało udzielić odpowiedzi na pytanie, czy wyjście na jaw nowych istotnych okoliczności i dowodów istniejących w dacie wydawania postanowienia, a nieznanych organowi w dacie rozstrzygania może stanowić przesłankę do uchylenia postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

W zakresie wykładni art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiska są rozbieżne. Zgodnie z pierwszym poglądem, sam fakt zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania nie przesądza o wadliwości rozstrzygnięcia w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest stwierdzenie przez Sąd naruszenia przez organ przepisów postępowania. Stanowisko to obecne jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. NSA w wyrokach: z dnia 25 maja 2017r., sygn. akt II OSK 1714/16; z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 227/10; z dnia 25 października 2011, sygn. akt II GSK 453/10; dostępne w CBOIS) oraz w literaturze (J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 6 stycznia 1999 r., III SA 4728/97, OSP 2000/1/16; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, s. 475).

Zwolennicy odmiennego poglądu wskazują, że każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji (tak m.in. NSA w wyrokach: z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2947/14; z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 815/11; z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 807/11; z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 963/13; z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 2874/18; z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 3632/18; dostępne w CBOIS). W uzasadnieniu tego poglądu wskazuje się także, że na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, spoczywa obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością (zasada prawdy obiektywnej). Jeżeli zatem w dacie wydania decyzji (postanowienia) istnieje dowód, który nie jest znany organowi, to decyzja wydana z jego pominięciem zapada z naruszeniem przepisów postępowania, choć nie zawsze winę za pominięcie tego dowodu można przypisać organowi. W doktrynie stanowisko takie prezentują autorzy komentarzy do prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2016, art. 145 (pkt 16); M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2019, s. 699) oraz inni autorzy poruszający rozpatrywane zagadnienie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 834; M. Romańska, Skuteczność orzeczeń sądów administracyjnych, Warszawa 2010, s. 278-279).

Rozbieżność wykładni art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. jest konsekwencją odmiennego rozumienia użytego w nim pojęcia "naruszenia prawa". Jeżeli pojęcie to będziemy rozumieć w kategoriach subiektywnych i kojarzyć wyłącznie z sytuacją, w której organowi orzekającemu w sprawie administracyjnej można postawić zarzut działania sprzecznego z obowiązującymi go przepisami, to niektóre podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego należy wykluczyć z katalogu przesłanek uchylenia decyzji (postanowienia) przez sąd administracyjny. Jeżeli natomiast pojęciu temu przypiszemy znaczenie zobiektywizowane, nawiązujące do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków, które mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet okoliczności zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego (np. wadliwego prejudykatu), to każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji (T. Kiełkowski, Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, Przegląd Prawa Publicznego 2008, nr 4, s. 59 i n.).

Sąd podziela stanowisko, że każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji/postanowienia. Niezależne bowiem od prawidłowego działania organu administracji, z obiektywnego punktu widzenia doszło do naruszenia prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 p.p.s.a.), nie ocenia tylko i wyłącznie zgodności z prawem samych czynności procesowych organu orzekającego, lecz ocenia zgodność z prawem rezultatu podejmowanych przez organ czynności. Pomimo przeprowadzenia czynności zgodnie z prawem, ich wynik może być wadliwy co może uzasadnić uchylenie decyzji/postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie wyszły na jaw nowe istotne dowody istniejące w dniu wydania postanowienia, nieznane organowi, który wydał postanowienie (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Skarżąca przedstawiła bowiem na etapie wniesienia skargi do sądu administracyjnego nowe dowody, nieznane w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w postaci orzeczenia lekarskiego z dnia 28 marca 2023 r., nr 73/2023 z którego wynika, że Skarżąca wobec braku przeciwskazań zdrowotnych jest zdolna do wykonywania/podjęcia pracy na stanowisku pracownik ochrony.

W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, o odmienności spraw decyduje także czas, na jaki może zostać przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Data złożenia wniosku determinująca datę początkową, od której ustala się prawo do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, ma znaczenia dla ustalenia tożsamości spraw. Data bowiem złożenia przez Stronę kolejnego wniosku w sprawie spowodowałaby - w przypadku spełnienia przez Stronę przesłanek ustawowych - ustalenie innej daty początkowej przyznania świadczenia, co oznacza zmianę stanu faktycznego sprawy, który nie jest już tożsamy ze stanem faktycznym, jaki istniał w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 20 maja 2021 r., co do której Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę wyrokiem z dnia 25 października 2022 r. Odmienność wskazanych okresów nie pozwala przyjąć stanowiska, że w sprawie pozostaje niezmieniony stan faktyczny w stosunku do postępowania uprzednio rozstrzygniętego (zob. stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2023 r. I OSK 1783/22, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2023 r., I OSK 1173/22, LEX nr 3607573, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 30 stycznia 2018 r., II SA/Lu 947/17, LEX nr 2467388, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 15 listopada 2022 r., II SA/Lu 491/22, LEX nr 3512888, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 stycznia 2020 r., IV SA/Po 951/19, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 lutego 2022 r., II SA/Gl 1608/21, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 2 marca 2022 r., II SA/Rz 1626/21).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdzając naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), zobowiązany był na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji.

O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie koszty zastępstwa w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964).

Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji powinien rozpatrzeć ponowny wniosek Skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i ustalić wszystkie elementy decydujące o tożsamości sprawy – podmiotowe, jak i przedmiotowe, a następnie podjąć odpowiednie rozstrzygnięcie przewidziane przepisami prawa, będąc na podstawie art. 153 p.p.s.a. związanym dokonaną oceną prawną i wykładnią prawa.