Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1803/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 153, art. 193
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3, art. 11 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 419
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jedn.
article: art. 73 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. WSA Marek Leszczyński Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1994/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia P. w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 lipca 2020 r. nr KOA/1576/Gs/20 w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. Sp. z o.o. w W. na rzecz Stowarzyszenia P. w L. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1994/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenia P. w L., uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 13 lipca 2020 r. oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 marca 2020 r. w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Postanowieniem z 13 marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie ograniczyło Stowarzyszeniu P. w L. (dalej "Stowarzyszenie") prawo wglądu do materiału dowodowego postępowania zakończonego decyzją SKO z 30 października 2018 r. obejmującego informacje zawarte w pismach F. sp. z o.o. z w W. (dalej "F."), tj.:

- rozkład jazdy do zezwolenia nr 01029/W

- pismo PKS [...] z 27 sierpnia 2018 r., z 8 stycznia 2019 r. wraz z rozkładem jazdy,

- pismo PKS [...] z 8 stycznia 2019 r.,

- pismo [...] z 16 października 2018 r. wraz z rozkładem jazdy

oznaczone przez F. jako tajemnica przedsiębiorstwa, uznając je za tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2018 r. poz. 419 ze zm., dalej "u.z.n.k.").

Wyrokiem z 2 października 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1122/19, WSA w Warszawie uchylił powyższe postanowienie, wskazując, że przypadku odmowy udostępnienia Stowarzyszeniu żądanej informacji należy wyraźnie wskazać, opisać i nazwać, która konkretnie informacja i z jakiego powody ma charakter tajemnicy przedsiębiorstwa.

Postanowieniem z 13 lipca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy postanowienie tego organu z 25 marca 2020 r. ograniczające Stowarzyszeniu prawo wglądu do materiału dowodowego.

Organ stwierdził, że informacje zawarte w dokumentach określonych jako tajemnica przedsiębiorstwa wyczerpywały wszystkie przesłanki z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., ponieważ były ściśle związane z prowadzoną przez F. działalnością gospodarczą, posiadały wartość gospodarczą, nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej oraz podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogły dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony.

WSA w Warszawie uchylił postanowienia SKO w Warszawie.

Zdaniem Sądu, SKO nie zrealizowało wszystkich wskazań zawartych w wyroku z 2 października 2019 r. i naruszyło obowiązek z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a."). Naruszyło przy tym ogólne zasady postępowania administracyjne, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej "k.p.a."), gdyż ponownie rozpoznając sprawę, nie przeprowadził w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniającego.

WSA uznał, że organ nie wyodrębnił dokumentacji objętej tajemnicą przedsiębiorstwa spośród całości akt administracyjnych, nie wskazał, w postanowieniach, których konkretnie dokumentów one dotyczą, przez co zaskarżone postanowienia nie poddawały się sądowej kontroli.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył F., wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z odpisu z KRS C. Sp.j. dla wykazania, że wspólnik tej spółki jest jednocześnie Prezesem Stowarzyszenia, wydruku – zrzutu z ekranu ze strony internetowej [...] (ujawnionej w odpisie KRS C. Sp. j. w Rubryce 2) dla wykazania współpracy tej spółki w ramach grupy [...], uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, jak to przepisów:

1. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi Stowarzyszenia oraz przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w z w. z art. 135 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie i w konsekwencji uchylenie postanowienia SKO z 13 lipca 2020 r. i poprzedzającego go postanowienia SKO z 25 marca 2020 r., pomimo że postanowienia te nie naruszały przepisów k.p.a., w szczególności art w zw. z art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 73 § 1 i 74 § 1 i 2 k.p.a. oraz przepisów art. 107 § 3 i 126 k.p.a., a także przepisu art. 153 p.p.s.a., a SKO w prawidłowy sposób oceniło i określiło zakres dokumentów zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa spółki, w prawidłowy sposób wykonało obowiązek z art. 153 p.p.s.a., a także prawidłowo oceniło charakter działalności Stowarzyszenia, w tym w szczególności w prawidłowy sposób oceniło, że:

materiał dowodowy i pisma spółki złożone w sprawie uzyskania zezwolenia stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa F. Sp. z o.o. w zakresie wskazanym przez F. poprzez poczynienie adnotacji "Tajemnica przedsiębiorstwa", albowiem dokumenty te zawierają dane mające dla F. wartość gospodarcza, stanowią jego know-how, a ich ujawnienie podmiotowi konkurencyjnemu i zrzeszającemu szereg podmiotów konkurencyjnych dla F. może narazić F. Sp. z o.o. na poniesienie szkód,

Stowarzyszenie nie tylko jest podmiotem zrzeszającym przedsiębiorców zajmujących się transportem pasażerskim, co sprawia, że każdy z przedsiębiorców zrzeszanych w tym Stowarzyszeniu może w każdej chwili być podmiotem konkurencyjnym dla skarżącego kasacyjnie,

dodatkowo także samo Stowarzyszenie od 2001 r. jest wpisane do rejestru przedsiębiorców a jego PKD wskazuje na prowadzenie działalności 49.39.Z (pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany), 49.31.Z (transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski), 49 (transport lądowy oraz transport rurociągowy), 52 (magazynowanie i działalność usługowa wspomagająca transport),

2. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi Stowarzyszenia oraz przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 3 i 11 ust. 1 i 4 u.z.n.k. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji uchylenie postanowienia SKO z 13 lipca 2020 r. oraz poprzedzającego go postanowienia SKO z 25 marca 2020 r., a to przez nieprawidłowe przyjęcie, że SKO wadliwie określiło zakres ograniczenia Stowarzyszeniu prawa wglądu do akt postępowania, pomimo że:

właściwie wszystkie pisma i dokumenty przedłożone do wniosku o udzielenie zezwolenia zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa skarżącego kasacyjnie i przedstawiają dla Spółki wartość gospodarczą, co w świetle sposobu działania Stowarzyszenia we wszystkich kilkudziesięciu postępowaniach toczących się z wniosku F. i faktycznego dążenia do sparaliżowania, a co najmniej znacznego utrudnienia działalności F. Sp. z o.o. budzi obawy, że dostęp do tych dokumentów i informacji nie będzie służył wyłącznie do prawidłowego wykonywania uprawnień Stowarzyszenia w postępowaniu, ale mogą być one wykorzystane także poza postępowaniem,

ujawnienie Stowarzyszeniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa F., ze względu na powiązania osobiste polegające na tym, że Prezes Stowarzyszenia, Pan S.O. jest jednocześnie (wraz z małżonką) wspólnikiem Spółki o nazwie C. sp.j., która jest partnerem biznesowym w grupie [...], zrzeszającej szereg przewoźników realizujących połączenia dalekobieżne, krajowe i zagraniczne (np. [...], [...]), może realnie zagrozić działaniu przedsiębiorstwa F., albowiem tego rodzaju powiązanie może wskazywać, że Stowarzyszenie działa na rzecz konkurencji F., a dostęp do tych dokumentów i informacji nie będzie służył wyłącznie do prawidłowego wykonywania uprawnień Stowarzyszenia w postępowaniu, ale mogą być one wykorzystane także poza postępowaniem,

3. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi Stowarzyszenia oraz przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie i w konsekwencji uchylenie postanowienia SKO z 13 lipca 2020 r. i poprzedzającego go postanowienia SKO z 25 marca 2020 r., pomimo że postanowienie SKO z 13 lipca 2020 r. i poprzedzające je postanowienie z 25 marca 2020 r. nie naruszyły art. 153 p.p.s.a., a SKO w prawidłowy sposób zastosowało się do obowiązku zawartego w przepisie art. 153 p.p.s.a., precyzyjnie wskazując, które dokumenty złożone przez F. stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i z jakich przyczyn.

Uchybienia te miały wpływ na sposób rozstrzygnięcia (wynik) sprawy, albowiem poprzez ich popełnienie pełny wgląd w dokumenty stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa F., a przedłożone w postępowaniu o wydanie zezwolenia, może zostać udzielony podmiotowi, który faktycznie nie działa w interesie społecznym, ale realizuje interesy własne jako przedsiębiorcy z branży transportu pasażerskiego, zrzeszanych przedsiębiorców o takim samym profilu działalności, a także innych przedsiębiorców z branży transportu pasażerskiego, z którymi współpracuje biznesowo. Gdyby naruszenia przepisów wskazane powyżej nie zaistniały – Sąd oddaliłby skargę Stowarzyszenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie wniosło o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i wyznaczenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Jak słusznie akcentuje się w orzecznictwie w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zachowanie takiej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być rozpoznane tylko wtedy, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest między stronami bezsporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, stosownie do zasady dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie dają podstaw do uchylenia kontrolowanego wyroku WSA, bowiem wyrok ten odpowiada prawu.

Na wstępie wskazać należy, że zdaniem NSA nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. uzupełniającego dowodu z wymienionych w skardze kasacyjnej dokumentów, które zdaniem skarżącej kasacyjnie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do legalności zaskarżonego postanowienia. Dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Kwestionowanie w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych, do czego w istocie sprowadza się ten wniosek, nie może być dokonywane na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. uzasadnienie wyroku NSA z 9 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 1026/06, LEX nr 322261; por. też B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kantor Zakamycze 2006, s. 244-245). Prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym jest wyjątkiem od zasady, że sąd takiego postępowania nie prowadzi i jest możliwe jedynie wówczas, gdy bez tych dowodów nie jest możliwe dokonanie przez sąd kontroli legalności zaskarżonego aktu. Taka sytuacja nie wystąpiła przed NSA, gdyż przeprowadzenie dowodów odpisu z KRS C. sp.j. wydruku ze zrzutu ekranu ze strony internetowej [...] dla rozpoznawania skargi kasacyjnej nie było niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, tj. do dokonania kontroli legalności zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 i art. 153 p.p.s.a w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 73 § 1, art. 74 § 1 i 2, art. 107 § 3 i art. 126 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tych przepisów wskutek wadliwego uznania, że organ w nieprawidłowy sposób ocenił i określił zakres dokumentów zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa F. Jego zdaniem, organ w prawidłowy sposób uznał, że "Stowarzyszenie nie jest tylko podmiotem zrzeszającym przedsiębiorców zajmujących się transportem drogowym, co sprawia, że każdy z przedsiębiorców zrzeszanych w tym Stowarzyszeniu może w każdej chwili byś podmiotem konkurencyjnym dla skarżącego kasacyjnie". Zdaniem skarżącej kasacyjnie spółki, złożone do akt sprawy pisma i dokumenty stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż zawierają informacje mające wartość gospodarczą, które są nieobecne w przestrzeni publicznej. Ich ujawnienie Stowarzyszeniu, zrzeszającemu podmioty wykonujące działalność w zakresie regularnych przewozów pasażerskich, a więc potencjalną konkurencję, mogłoby narazić skarżącą kasacyjnie na szkodę.

Wskazać trzeba że przedstawione wyżej argumenty skarżącej kasacyjnie spółki w znacznej części koncentrują się wokół statusu Stowarzyszenia jako podmiotu na prawach strony w sprawie o zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, a nie dotyczą natomiast istoty niniejszego postępowania wywołanego złożeniem do akt sprawy przez F. szeregu pism i dokumentów zawierających adnotację "Tajemnica przedsiębiorstwa". Rodziło to po stronie SKO powinność wydania orzeczenia co do zasadności ograniczenia Stowarzyszeniu prawa wglądu w całość materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy.

O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde ich uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa w tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z wykazaniem wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, uzyskanie przez Stowarzyszenie pełnego wglądu w dokumenty stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa F. będzie miało wpływ na wynik sprawy zezwolenia na wykonywanie przewozu osób. Gdyby nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, Sąd oddaliłby skargę Stowarzyszenia. Skarżący kasacyjnie konsekwentnie podnosi, że Stowarzyszenie nie działa w interesie społecznym, a realizuje interesy własne jako przedsiębiorcy z branży transportu pasażerskiego oraz zrzeszanych przedsiębiorców o takim samym profilu działalności. Skarżący kasacyjnie łączy wynik postępowania incydentalnego polegającego na ograniczeniu wglądu w akta postępowania zakończonego decyzją ostateczną SKO w Warszawie z 30 października 2018 r. w sprawie zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym z postępowaniem głównym wskazanym wyżej.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie chodzi o wykazanie wpływu naruszenia wskazanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej na wynik sprawy – ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu głównym (zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym). Autor rozpoznawanej skargi kasacyjnej powinien zatem wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji wydany w rozpoznawanej sprawie byłby inny. Skoro skarżący kasacyjnie tego nie wykazał, zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł zostać uwzględniony.

Dodać też należy, że skarga kasacyjna poza wskazaniem szeregu przepisów k.p.a. w żaden sposób nie precyzowała, na czym polega naruszenie konkretnych przepisów k.p.a.

Przypomnieć też trzeba, że przyczyną uchylenia postanowień SKO w Warszawie z 13 lipca 2020 r. i z 25 marca 2020 r. było naruszenie art. 153 p.p.s.a oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, 77 i 107 k.p.a. W zaskarżonym wyroku Sąd uznał, że SKO nie zrealizowało wszystkich wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z 2 października 2019 r., w którym uchylając zaskarżone postanowienia SKO w Warszawie w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu w akta postępowania, WSA stwierdził, że organ nie wyjaśnił, które konkretnie informacje i z jakiego powodu mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu tego wyroku WSA wyraźnie wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę – chcąc odmówić Stowarzyszeniu udostępnienia żądanej informacji – powinien wskazać, opisać i nazwać, która konkretnie informacja i z jakiego powodu ma charakter tajemnicy przedsiębiorstwa.

Sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżony wyrok, ponadto stwierdził, że organ w postanowieniach pierwszej i drugiej instancji, w których ograniczono Stowarzyszeniu prawo wglądu do materiału dowodowego, nie wyodrębniono spośród całości akt administracyjnych dokumentacji objętej tajemnicą przedsiębiorstwa.

Należy zgodzić się z poglądem judykatury, że zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa każdorazowo powinno zostać szczegółowo zweryfikowane przez organ. Organ nie może bezkrytycznie przyjmować zastrzeżenia informacji dokonywanych przez stronę, gdyż mogłoby to prowadzić do utajnienia niemal wszystkich informacji zawartych w jej pismach, a to podważałoby zasadę określoną w art. 73 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 290/18).

Formułując wobec Sądu pierwszej instancji zarzuty wadliwej oceny, że zaskarżone postanowienie nie było wystarczająco precyzyjne we wskazaniu zakresu ograniczenia dostępu do akt, skarżący kasacyjnie nie odniósł się szczegółowo do spornej kwestii, a jedynie ogólnie stwierdził, że złożone do akt dokumenty i pisma z adnotacją "Tajemnica przedsiębiorstwa" zawierają dane stanowiące wartość gospodarczą. Tak sformułowany zarzut nie mógł przynieść rezultatu oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie i doprowadzić do uznania go za uzasadniony. Nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że organ w sposób prawidłowy ograniczył Stowarzyszeniu prawo wglądu do materiału dowodowego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że SKO nie wyjaśniło wystarczająco wyraźnie, z jakiego powodu uznało, że ograniczeniu do akt mają podlegać w całości dokumenty i pisma skarżącego kasacyjnie z adnotacją "Tajemnica przedsiębiorstwa".

Odnosząc się do zaś do zarzutu z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, NSA stwierdził, że wymyka się on spod kontroli instancyjnej. Oprócz tego, że zarzut ten w ogóle nie został uzasadniony, to jego konstrukcja została oparta na całkowicie gołosłownym stwierdzeniu, że organ nie naruszył art. 153 p.p.s.a., gdyż w prawidłowy sposób wskazał dokumenty, które stanowią tajemnice przedsiębiorstwa.

Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy (w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), przejść należy do analizy zarzutów naruszenia przez tenże Sąd przepisów prawa materialnego, które sprowadzają się do naruszenia art. 3 oraz art. 11 ust. 1 i ust. 4 u.z.n.k. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że SKO wadliwie określiło zakres ograniczenia Stowarzyszeniu prawa wglądu do akt postępowania pomimo że właściwie wszystkie pisma i dokumenty przedłożone do wniosku o udzielenie zezwolenia zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa skarżącego kasacyjnie i przedstawiają dla Spółki wartość gospodarczą.

W odniesieniu do zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego autor skargi kasacyjnej powinien wykazać i wyjaśnić, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny rozumiane jest więc jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny albo wręcz przeciwnie – na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.

W odwołaniu do przywołanego powyżej rozumienia naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie podkreślenia wymaga, że w sytuacji gdy strona skarżąca podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, w odniesieniu do którego zarzuca niewłaściwe zastosowanie, to ocena zasadności tego rodzaju zarzutów może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane w sprawie lub nie zostały skutecznie podważone. Podstawy tej oceny nie może więc stanowić stan faktyczny, który jest uznawany za miarodajny przez wnoszącego skargę kasacyjną.

W doktrynie i orzecznictwie ukształtował się jednolity pogląd, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na pierwszą z podstaw kasacyjnych (błędne zastosowanie lub niezastosowanie przepisów materialnoprawnych), jeżeli nie zostaną jednocześnie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2005 r., I FSK 397/05, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Woś, wyd. 6, str. 1053).

Skoro w skardze kasacyjnej skutecznie nie podważono ustaleń faktycznych odnośnie do braku precyzyjnego określenia zakresu ograniczenia Stowarzyszeniu prawa wglądu w dokumenty i pisma F., to te ustalenia stanowią wyłączną podstawę oceny zarzutów kasacyjnych.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., po. 265 ze zm.). NSA uwzględnił, że pełnomocnik Stowarzyszenia, który występował przed Sądem pierwszej instancji, wziął udział w rozprawie.