Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1485/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86
journal: Dz.U. 2023 poz 1094
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
article: art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b,c, art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 12 lipca 2023 r. nr SKO.415/281/2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z 12 lipca 2023 r. nr SKO.415/281/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: "Kolegium"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodek postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "K.p.a."), po rozpoznaniu odwołania A.M. (dalej: "Inwestor"/"Skarżący") od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt") z 9 czerwca 2022 r. nr UG.6730.33.2021.JCO odmawiającej ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn: "budowa budynku inwentarskiego do 40 DJP dla trzody chlewnej wraz z baterią dwóch silosów o poj. 10 ton każdy na działce nr [...] w miejscowości [...]" – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że decyzją z 9 czerwca 2022 r. Wójt odmówił ustalenia warunków zabudowy dla opisanego na wstępie zamierzenia inwestycyjnego. W odwołaniu Inwestor zarzucił naruszenie art. 138 § 2 i 2a K.p.a., oraz naruszenie § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839, dalej: "rozporządzenie z 10 września 2019 r."). Ponadto zarzucił naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588, dalej; "rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r.") oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3 K.p.a., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowały błędnym uznaniem, że w sprawie nie zostały przedłożone wymagane informacje.

Kolegium odwołania nie uwzględniło i przytoczyło wybrane przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 997, dalej: "u.p.z.p."), rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. i ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm., dalej: "ustawa środowiskowa"), które stanowią materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Stwierdziło, że inicjując postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy Inwestor powinien dysponować ostateczną i ważną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla jego realizacji. Wymóg przedłożenia decyzji środowiskowej jest warunkiem materialnoprawnym wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Warunek uzyskania tej decyzji przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ustawy środowiskowej, które to przepisy są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Kolegium podkreśliło, że pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Użyte w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. sformułowanie "decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi" oznacza ocenę decyzji pod kątem niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa, a także brak relacji wykluczania się. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Dlatego postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji lokalizacyjnej winno dotyczyć również zagadnień związanych z ewentualnym obowiązkiem przedłożenia decyzji środowiskowej.

Kolegium wskazało, że skoro wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i skoro decyzję tę można wydać po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to tym samym na organie właściwym do ustalenia warunków zabudowy, ciąży obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania decyzji środowiskowej oraz rozważenia czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie sposób przy kwalifikowaniu przedsięwzięć do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, względnie do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, opierać się wyłącznie na oświadczeniu osoby zainteresowanej w uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy co do wielkości produkcji zwierzęcej w planowanym obiekcie, przy jednoczesnym pominięciu faktycznych parametrów obiektu. Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza), co wynika z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 10 września 2019 r.

Kolegium podzieliło pogląd Wójta, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51, przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a, nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowana przez inwestora obsada zwierząt w projektowanym budynku (w tym przypadku do 40 DJP), lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić.

Według treści art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c., w zw. z art. 64 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Informacje te są niezbędne do przeprowadzenia przez właściwy organ analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych od u.p.z.p., co z kolei potwierdza art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 u.p.z.p. Bezsprzecznie przepisy prawa w sposób wyraźny nakładają na organ obowiązek dokonania szczegółowej analizy maksymalnej obsady zwierząt hodowlanych, której wyniki pozwolą na rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym, czy jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Rozstrzygnięcie tej kwestii nie może należeć do Inwestora, lecz do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji. Rolą Inwestora jest dostarczenie organowi wszystkich wymaganych prawem danych pozwalających na określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, w celu umożliwienia organowi wykonania zadań związanych z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Z akt sprawy wynika, że w pismach z 16 marca 2021 r. i z 9 czerwca 2021 r. Inwestor uchylił się od złożenia wyjaśnień w zakresie wskazania aktualnej obsady trzody chlewnej w istniejącym budynku inwentarskim na działce nr ew. [...] oraz wskazania maksymalnej obsady trzody chlewnej w projektowanym budynku inwentarskim na działce nr ew. [...]. Ponadto pismem z 8 lipca 2021 r. zmienił wniosek o wydanie warunków zabudowy poprzez wyeliminowanie z jego treści zapisu o maksymalnej obsadzie do 1900 stanowisk w budynku inwentarskim dla trzody chlewnej, a następnie pismem z 15 września 2021 r. ponownie zmienił złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w ten sposób, że "wycofał" koncepcję architektoniczną rzut przyziemia, tj. zał. nr 8 opisany na złączniku jako rzut parteru oraz koncepcję architektoniczną: opis wraz z programem użytkowym, tj. zał. nr 9 z których wynikało, że powierzchnia użytkowa pomieszczeń chowu trzody chlewnej będzie wynosić 380 m². Wójt wezwał Inwestora do wyjaśnienia, jaka powierzchnia w projektowanym budynku będzie sensu sctricto użytkowana na chów zwierząt. Wartość ta bowiem jest niezbędna do obliczenia DJP dla przedmiotowej inwestycji przy maksymalnej obsadzie zwierząt w budynku. Inwestor nie wywiązał się jednak z nałożonego obowiązku wskazując jedynie, w jaki sposób należy obliczać powierzchnię całkowitą przeznaczoną na chów lub hodowlę zwierząt dla obsady zwierząt z różnych grup technologicznych przy założeniu, że DJP nie przekroczy zadeklarowanej przez niego we wniosku wartości do 40 DJP, która w tym przypadku, ze względu na powierzchnię zabudowy budynku 500 m², musi budzić uzasadnione wątpliwości zwłaszcza w kontekście przykładu nr 1 zawartego w piśmie Inwestora z 25 maja 2022 r. W konkluzji Kolegium zgodziło się z Wójtem, że obowiązkiem Inwestora było dostarczenie wszelkich danych niezbędnych do rozstrzygnięcia, czy w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zachodzi konieczność uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego w związku z brakiem wyjaśnień w zakresie podania, jaka powierzchnia budynku będzie użytkowana na chów zwierząt, brak było możliwości wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

W skardze Skarżący zaskarżył decyzję Kolegium w całości zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. pkt 6 ppkt 8 Załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w związku z § 2 pkt 51 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., w związku z § 24 ust. 3 pkt. 2 ppkt. f) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich poprzez bezpodstawne uznanie, że maksymalną możliwą obsadę danego budynku inwentarskiego należy obliczyć w oparciu o założenie, iż na każdą sztukę hodowanego tucznika winno przypadać 0,65 m² powierzchni podczas gdy:

- już sama literalna treść rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. określającego minimalną powierzchnię kojca jako wynoszącą co najmniej 0,65 m² na każdą sztukę tucznika, jednoznacznie wskazuje, iż powierzchnia ta może być większa,

- rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości jak i rozporządzenie z 9 listopada 2010 r. nie zawierają ustawowej delegacji do przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, które to rozporządzenie z dnia 15 lutego 2010 r. zostało wydane w celach związanych z zapewnieniem dobrostanu zwierząt,

- informacja o liczbie zwierząt znajdujących się w danym obiekcie inwentarskim jest informacją jawną, podlegającą kontroli oraz weryfikacji przez organ administracji publicznej jakim jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - Inwestor nie może w świetle prawa bez wiedzy ww. organu wstawić większej ilości zwierząt niż wynikałoby to z decyzji o warunkach zabudowy.

2. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wydanie zaskarżonego postanowienia tj.:

a. art. 7a § 1 K.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady in dubio pro libertate nakazującej interpretować wszelkie wątpliwości co do treści normy prawnej z korzyścią dla strony, co w sytuacji braku legalnej definicji pojęcia maksymalnej możliwej obsady zwierząt i tym samym istniejących wątpliwości w jaki sposób należy liczyć ową maksymalną obsadę zwierząt winno skutkować uznaniem, że w niniejszej sprawie nie jest konieczne wydanie decyzji środowiskowej,

b. naruszenie art. 8 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, w szczególności brak niebudzącego wątpliwości wyjaśnienia, dlaczego organ uznał, iż maksymalna obsada budynku inwentarskiego powinna zostać obliczona w oparciu o minimalną powierzchnię kojca określoną w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich,

c. naruszenie art. 80 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dowolnej ocenie i przyjęciu przez Kolegium, iż Inwestor nie przedłożył dokumentów umożliwiających obliczenie wskaźnika DJP, w konsekwencji czego organ rażąco przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że w § 24 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. określającego minimalną powierzchnię kojca mowa jest o powierzchni wynoszącej co najmniej 0,65 m² na sztukę tucznika do 110 kg. Już sama literalna treść ww. przepisu skłania do jednoznacznego wniosku, że powierzchnia ta może być większa. Co oczywiste, większa powierzchnia kojca wpływa pozytywnie na warunki sanitarne oraz dobrostan zwierząt. Co więcej ww. rozporządzenie określa jedynie minimalną wielkość danego kojca, co z oczywistych powodów daje prawo do budowy kojców o powierzchni większej niż minimalna, a co w konsekwencji nie powoduje, że z tego powodu automatycznie wzrasta współczynnik DJP. Skarżący podniósł także to, że zarówno Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości jak i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zawierają ustawowej delegacji do przepisów Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. Tym samym brak jest podstaw do tego, aby przy obliczaniu wskaźnika DJP jak i przy obliczaniu maksymalnej obsady danego obiektu inwentarskiego stosować wskaźniki określone w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. (niezależnie nawet od tego, że dokument ten zawiera jedynie dolną granicę powierzchni kojca). Rozporządzenie to bowiem zostało wydane w celu określenia "wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej obowiązujących w tym zakresie, mając na względzie zapewnienie tym zwierzętom właściwych warunków bytowania i opieki oraz wpływ tych warunków na zdrowie i dobrostan zwierząt." Maksymalna możliwa obsada zwierząt hodowanych w obiekcie inwentarskim zostanie określona w decyzji dotyczącej warunków zabudowy, będącej ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, która jest źródłem prawa określającym maksymalną obsadę zwierząt, które mogą być hodowane w wybudowanym budynku inwentarskim. Wstawienie przez Inwestora większej liczby zwierząt, niż wynikałoby to z wydanej decyzji o warunkach zabudowy, stanowiłoby naruszenie powszechnie obowiązującego prawa - gdyby bowiem rzeczywiście Inwestor prowadził w ww. budynku inwentarskim hodowlę na większą skalę, niż zadeklarowana ilość do 40 DJP, naruszyłby w ten sposób potencjalnie wydaną decyzje o warunkach zabudowy.

Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez organy w kwestii sposobu weryfikacji maksymalnej liczby DJP również nie daje pewności, że w budynku nie będzie utrzymywana większa ilość, niż wynikająca z wymaganej powierzchni minimalnej kojców. Naruszając obowiązujące przepisy Inwestor mógłby prowadzić chów w większej skali. Zatem prezentowana wykładnia przepisów stoi w opozycji do propagowanego na terenie całej Unii Europejskiej polepszania dobrostanu zwierząt, poprzez choćby zwiększenie powierzchni kojca przypadającego na jedno zwierzę. W tym przypadku nawet władza krajowa wdrożyła system odpowiednich dopłat mających na celu zachęcenie hodowców do zwiększenia powierzchni bytowej zwierząt. Informacja o liczbie zwierząt znajdujących się w danym obiekcie inwentarskim jest informacją jawną, podlegającą kontroli oraz weryfikacji przez organ administracji publicznej jakim jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Posiadacz zwierząt hodowlanych jest bowiem zobowiązany do prowadzenia księgi rejestracji zwierząt. Według Skarżącego, w razie wątpliwości co do zakresu znaczeniowego przepisów będących podstawą nakładania sankcji należy przyjąć taką wykładnię, która jest korzystna dla ochrony praw i wolności jednostki, zgodnie z zasadami in dubio pro cive oraz in dubio pro libertate." Organ I instancji dokonując ww. ocen kierował się nieuprawnioną dowolnością. Skarżący zwrócił uwagę, że wbrew stanowisku Kolegium, został podany wzór, za pomocą którego zostanie wyznaczona powierzchnia przeznaczona do chowu zwierząt, a nie sposób w jaki należy obliczyć powierzchnię całkowitą. Stąd też rolą organów - stosujących wyżej kwestionowaną wykładnię przepisów - była ocena czy na podstawie wskazanego wzoru jest możliwe wyznaczenie przestrzeni, w której obsada nie przekroczy deklarowanego DJP - czego organy w ogóle nie uczyniły, poprzestając na formułowaniu ocen w sposób całkowicie dowolny.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jest nieuzasadniona.

I. Stan sprawy jest następujący.

1. Wnioskiem z 8 lutego 2021 r. Inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji szczegółowo na wstępie opisanej. Do wniosku załączył m.in. kopię mapy ewidencyjnej, mapę zawierającą planowane zagospodarowanie działki, uproszczony wypis z rejestru gruntów terenu objętego wnioskiem oraz rysunki budynku inwentarskiego. Jednocześnie dołączył koncepcję architektoniczną zawierającą opis budynku inwentarskiego z której wynika, że w ramach planowanego przedsięwzięcia przewidziano budowę budynku inwentarskiego dla trzody chlewnej o łącznej obsadzie max. do 40 DJP. Dla budynku przewidziano powierzchnię zabudowy do 500 m², z tego dla chowu trzody chlewnej powierzchnię 380 m². Wniosek wysłany został w formie dokumentu elektronicznego a jego rejestracji dokonano 11 lutego 2021 r. Wójt w dniu 25 marca 2021 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie i jak wynika z akt sprawy, zastrzeżenia do planowanej inwestycji złożyli okoliczni mieszkańcy podnosząc, że do wniosku nie dołączono decyzji środowiskowej dotyczącej planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Pismem z 19 maja 2021 r. Wójt wezwał Inwestora do wykazania aktualnej obsady trzody chlewnej w istniejącym na działce nr [...] budynku inwentarskim oraz wskazanie maksymalnej obsady trzody chlewnej w projektowanym budynku. Odpowiadając na wezwanie Inwestor w piśmie z 9 czerwca 2021 r. podał, że maksymalna możliwa obsada istniejącego budynku inwentarskiego to 18,40 DJP. Natomiast dla projektowanego budynku inwentarskiego, maksymalna obsada wyniesie do 40 DJP. Kolejnym pismem (z 30 lipca 2021 r.), z powołaniem przepisów ustawy środowiskowej, wezwano Inwestora do przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem. W odpowiedzi datowanej 13 sierpnia 2021 r. Inwestor odmówił przedłożenia żądanej decyzji a następnie dokonał korekty wniosku w ten sposób, że wycofał w opisie koncepcji architektonicznej zawarte w nim treści, w szczególności dotyczące powierzchni użytkowej przeznaczonej do chowu trzody. W tym stanie sprawy zawiadomiono strony o zakończeniu postępowania i uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 K.p.a., po czym Wójt, decyzją z dnia 30 września 2021 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Na skutek odwołania Inwestora Kolegium decyzją z 17 lutego 2022 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazało m.in. na konieczność wezwania Inwestora do wyjaśnienia, jaka będzie przeznaczona na chów powierzchnia budynku chlewni, gdyż powyższe zadecyduje o konieczności uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej.

2. W ponownym postępowaniu wezwano Inwestora do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących powierzchni, która w projektowanym budynku użytkowana będzie do chowu zwierząt. Inwestor w piśmie z 25 kwietnia 2022 r. wskazał, że powierzchnia przeznaczona na chów zwierząt w budynku inwentarskim zostanie wydzielona wg podanych pismem wzorów przy przyjęciu, że maksymalna wielkość DJP wynosi 39,99 jednostek. Korzystając z tych wzorów organ może dokonać stosownych wyliczeń powierzchni. Zawiadomieniem z 17 maja 2022 r. Wójt powiadomił strony postępowania o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 K.p.a. i jednocześnie, powołując art. 79a K.p.a. stwierdził, że Inwestor nie wykonał wezwania świadczącego o realizacji wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej Kolegium. W nawiązaniu do zawiadomienia Inwestor przedstawił przykładowe wyliczenia powierzchni dla różnych wiekowo zwierząt. Z akt wynika, że na potrzeby postępowania przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego do 40 DJP dla trzody chlewnej wraz z budową dwóch silosów o pojemności 10 ton każdy na działce nr 1868/1. W końcowych wnioskach analizy dla planowanej inwestycji określono parametry, m.in. powierzchnię zabudowy - do 21% powierzchni działki oraz powierzchnię biologicznie czynną - minimum 43%. Decyzją z dnia 9 czerwca 2022 r. Wójt odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wobec braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po rozpatrzeniu odwołania Inwestora Kolegium, decyzją z 12 lipca 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Decyzja Kolegium stanowi przedmiot skargi.

II. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy czym do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymienione w art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Oznacza to, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi spełniać wymagania określone przepisem art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b,c, u.p.z.p., a więc zawierać również charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (lit. b), jak również określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (lit. c). Natomiast decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami, o których mowa w 53 ust. 4 u.p.z.p., po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi oraz, gdy jest ona zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

Wymóg przedłożenia decyzji środowiskowej jest warunkiem materialnoprawnym wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Warunek uzyskania tej decyzji przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ustawy środowiskowej, które to przepisy są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

III. 1. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że występując z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do 40 DJP dla trzody chlewnej wraz z baterią dwóch silosów o poj. 10 ton każdy na działce nr [...], Inwestor dołączył koncepcję architektoniczną z opisem oraz z programem użytkowym. Z załączników tych wynikało, że powierzchnia użytkowa pomieszczeń chowu trzody chlewnej ma wynosić 380 m² (zał. nr 8 i 9).

Ponieważ z art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ustawy środowiskowej jednoznacznie wynika, że wydanie decyzji środowiskowej następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, dlatego Wójt, będąc związany wnioskiem, miał obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej. Ocena konieczności przedstawienia przez inwestora decyzji środowiskowej należy bowiem do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Zatem na pełną aprobatę zasługują działania organów, które prowadziły postępowanie celem wyjaśnienia, czy objęta wnioskiem inwestycja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że określenie we wniosku konkretnych parametrów technicznych obiektów przeznaczonych do chowu trzody chlewnej stanowi podstawę do weryfikacji wniosku w zakresie deklarowanych wielkości DJP. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w takim przypadku organ nie jest związany deklarowaną we wniosku obsadą i wielkością DJP, ale winien we własnym zakresie ustalić maksymalną możliwą obsadę inwentarza. Uprawnienie to wynika wprost z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 2019 roku, który w przepisie tym podając wielkości DJP stwierdza jednocześnie, za "za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt". Zaznaczyć w tym miejscu należy, że stanowisko takie na gruncie spraw dotyczących pozwolenia na budowę, a więc kolejnego po warunkach zabudowy etapu procesu inwestycyjnego, wyrażone zostało w wyroku NSA z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. II OSK 95/17 i pogląd ten powszechnie akceptowany jest w orzecznictwie (zob. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. II SA/Gd894/20, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2020 r. sygn. VII SA/Wa 230/20, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 378/18, czy też wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. II SA/Lu 786/20).

Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stanowisko to podziela i jednocześnie zauważa, że w sytuacji określenia przez inwestora we wniosku parametrów użytkowych planowanego przedsięwzięcia, zaprezentowany pogląd jest aktualny także na gruncie postępowań o ustalenie warunków zabudowy. W takim przypadku po stronie organu istnieje również obowiązek ustalenia maksymalnie możliwej obsady zwierząt - w konsekwencji obliczenia wielkości DJP planowanej inwestycji, gdyż przesądza to (albo nie) o konieczności uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Ponownie wskazać należy, że wymóg przedłożenia decyzji środowiskowej jest warunkiem materialnoprawnym wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 72 ust. 3, art. 86 ustawy środowiskowej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2018 r., sygn. IV SAB/Wa 496/17, a także wyroki NSA z 18 października 2017 r., sygn. II OSK 1888/17, z 13 grudnia 2018 r., sygn. II OSK 2369/18).

Jak wyżej wskazano (pkt I uzasadnienia), Inwestor we wniosku określił parametry chlewni co miało ten skutek, że Wójt zasadnie dokonał prawidłowych obliczeń odnośnie do wielkości DJP, przy przyjęciu maksymalnej możliwej obsady zwierząt dla określonej wnioskiem powierzchni. W konsekwencji prawidłowo ustalił, że wielkość DJP uzasadniała wezwanie o decyzję środowiskową. Jest poza sporem, że Inwestor decyzji takiej nie przedłożył co ma ten skutek, że brak było podstaw do wydania decyzji pozytywnej.

2. W toku postępowania Inwestor dokonał korekty wniosku w ten sposób, że wycofał w opisie koncepcji architektonicznej zawarte w nim treści, w szczególności dotyczące powierzchni użytkowej przeznaczonej do chowu trzody. Działanie to zostało dostrzeżone na etapie postępowania odwoławczego od decyzji odmownej Wójta z dnia 30 września 2021 r. Uchylając tę decyzję Kolegium zasadnie wskazało na konieczność wezwania Inwestora do wyjaśnienia, jaka będzie powierzchnia budynku chlewni przeznaczona na chów, gdyż powyższe zadecyduje o konieczności uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej.

W tym miejscu ponownie należy przywołać przepisy dotyczące wymagań formalnych wniosku. Z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b,c u.p.z.p. w sposób jednoznaczny wynika, że wniosek o warunki zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (lit. b), jak również określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (lit. c).

Inwestor, mimo wezwania, nie podał żądanych parametrów, natomiast w piśmie z 25 kwietnia 2022 r. wskazał, że powierzchnia przeznaczona na chów zwierząt w budynku inwentarskim zostanie wydzielona wg podanych pismem wzorów przy przyjęciu, że maksymalna wielkość DJP wynosi 39,99 jednostek. Sąd stwierdza, że informacja ta nie stanowi uzupełnienia wniosku zgodnie z ustawowymi wymaganiami, gdyż nie zawiera danych dotyczących gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz określenia charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji. Zatem i z tej przyczyny brak było podstaw do wydania decyzji pozytywnej dla Inwestora.

Reasumując Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły przepisów postępowania wskazanych skargą i to w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm., dalej: "P.p.s.a."); nie naruszyły także prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.