Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 436/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA – Janusza Furmanka po rozpoznaniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia odrzucić skargę bg


UZASADNIENIE

III SA/Łd 436/15

Uzasadnienie

J.Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. (znak [...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 maja 2015 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na powyższe skarżąca sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z 7 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 stycznia 2016 r. oddalił zażalenie na to postanowienie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 19 stycznia 2016 r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z 5 maja 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Przedmiotowe zarządzenie stało się przedmiotem zażalenia skarżącej, które to w efekcie zostało odrzucone przez WSA w Łodzi, a zażalenie na powyższe rozstrzygniecie oddalił NSA.

W dniu 30 maja 2016 r. skarżącej po raz kolejny przesłano odpis prawomocnego zarządzenia z 5 maja 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi.

Powyższe zarządzenie doręczono skarżącej 21 czerwca 2016 r. Termin do uzupełnienia braku skargi w postaci uiszczenia wpisu upłynął zatem 28 czerwca 2016 r.

W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła przedmiotowego braku formalnego wniesionej skargi, mimo pouczenia, że spowoduje to odrzucenie skargi.

Skarżąca natomiast, pismem z 28 czerwca 2016 r., ponownie wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd, postanowieniem z 21 października 2016 r., odmówił zmiany uprzednio wydanego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a, podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zobowiązana została do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł.

Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, skarżąca nie uiściła wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, złożyła kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie zgadzając się z dotychczasowymi rozstrzygnięciami wydanymi w tym zakresie. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a.

Wyjaśnić należy, że w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego, wydanym po uprawomocnieniu się postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. (zob. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2009 r., sygn. akt II OZ 869/09, z 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, z 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10 i powołane tam dalsze orzecznictwo).

W wyroku z 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10, Naczelny Sąd Administracyjny wprost stwierdził, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z 16 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1395/08).

Sąd w pełni podziela ten pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy (por. m.in. postanowienia NSA: z 8 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 649/06, z 3 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 53/09; z 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 252/09 i z 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10. Podobnie wypowiadał się Sąd Najwyższy, m.in. w postanowieniach z 21 kwietnia 1999 r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, nr 11, poz. 196; z 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, nr 9, poz. 153.

Z tych wszystkich względów skargę należało odrzucić, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

bg