Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1002/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 ust. 1, ust. 2, art. 21 ust. 3, art. 23
journal: Dz.U. 2019 poz 1182
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

SENTENCJA

Dnia 18 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi B. M. na akt Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do rejestru osób oczekujących na przydział lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Pabianice oddala skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] skierowanym do Gminy Miejskiej P. zatytułowanym "ponowny wniosek o przyznanie lokalu z zasobu mieszkaniowego Gminy Miejskiej P" B.M. wniosła o przyznanie lokalu komunalnego z zasobu mieszkaniowego Gminy Miejskiej P. W uzasadnieniu wniosku podała, że z dotychczasowej korespondencji wynika, że spełnia kryteria warunkujące przyznanie lokalu komunalnego, które sformułowane zostały w uchwale rady miejskiej, a przyczyną decyzji odmowych był fakt niewskazania adresu pod którym przebywa na terenie miasta P. W uzupełnieniu powyższego braku wnioskodawczyni wskazała, że przebywa w P. przy ul. A. 73 m 1 w lokalu, który znajduje w posiadaniu samoistnym K.C.

W dniu 27 września 2019 r. B.M. złożyła wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu Miasta P. wraz z załącznikami na przekazanym przez organu druku.

Pismem z dnia 21 października 2019 r. Zastępca Prezydenta Miasta P. w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] poinformował, że sprawa przydziału lokalu z mieszkaniowego zasobu Miasta P. została rozpatrzona w oparciu o przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1182 ze zm.) oraz uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia 27 czerwca 2008 r., Nr XXX/380/08 (t.j. Dz.Urz.Woj.Łódz. z 2014 r., poz. 1609).

Organ podniósł, że zgodnie z treścią § 3 ust. 1 uchwały, Gmina Miejska P. wynajmuje lokale mieszkalne osobom pełnoletnim, które spełniają łącznie następujące warunki:

1) stale zamieszkują na terenie Gminy Miejskiej P.;

2) posiadają niskie dochody;

3) nie posiadają (wnioskodawca oraz inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania) tytułu prawnego do lokalu lub domu mieszkalnego położonego na terenie Gminy Miejskiej P. albo posiadają tytuł prawny do obecnie zajmowanego lokalu, w którym zagęszczenie wynosi poniżej 8m2 powierzchni użytkowej w przeliczeniu na jedną osobę uprawnioną do zamieszkiwania z wyjątkiem prawa własności lub współwłasności lokalu, budynku mieszkalnego, własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego;

4) nie zbyły lub nie przekazały w ciągu 10 lat przed datą złożenia wniosku:

- prawa własności lub współwłasności lokalu lub budynku mieszkalnego,

- własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego;

5) nie posiadają na koniec miesiąca kalendarzowego poprzedzającego datę złożenia wniosku zadłużenia wobec podmiotu zajmującego się administrowaniem mieszkaniowym zasobem gminy.

Stosownie natomiast do treści § 4 pkt 7 uchwały, pierwszeństwo w zawieraniu umów najmu na lokale stanowiące mieszkaniowy zasób gminy przysługuje osobom które zamieszkują w lokalach o zagęszczenie poniżej 8 m2 powierzchni użytkowej w przeliczeniu na jedną osobę uprawnioną do zamieszkiwania.

Odwołując się natomiast do § 2 uchwały wskazano, że ilekroć jest mowa o osobach o niskich dochodach należy przez to rozumieć osoby, których średni miesięczny dochód z okresu trzech kolejnych miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego, przypadający na członka gospodarstwa domowego nie przekracza:

a) 200% najniższej obowiązującej emerytury ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych- w gospodarstwie jednoosobowym,

b) 150% najniższej obowiązującej emerytury ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – w gospodarstwie wieloosobowym.

Organ wskazał, że najniższa emerytura od dnia 1 marca 2019 r. wynosi 1 100 zł. 200% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym wynosi 2 200 zł na osobę, a 150% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym wynosi 1 650 zł na osobę.

W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że B.M. nie spełnia kryterium określonego w cyt. § 4 pkt 7 uchwały, tj. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr 1 przy ul. A. 73 w P., którego powierzchnia użytkowa wynosi 18 m2 , a zatem zagęszczenie przekracza 8 m2 powierzchni użytkowej w przeliczeniu na jedną osobę uprawnioną do zamieszkiwania.

W związku z powyższym Zastępca Prezydenta Miasta P. nie wyraził zgody na przydział lokalu z mieszkaniowego zasobu Miasta P.

Powyższe pismo zostało doręczone B.M. w dniu 31 października 2019 r.

W dniu 12 listopada 2019 r. (data wpływu skargi do organu) B.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na czynność Zastępcy Prezydenta Miasta P. w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do umieszczenia na liście uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego Gminy Miejskiej P. Zarzucając rażące naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 3 i art. 23 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej czynności lub stwierdzenie, że czynność została dokonana z naruszeniem prawa ewentualnie uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcie w trybie art. 147 § 2 p.p.s.a. i orzeczenia co do istoty sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazała, że przepisy prawa miejscowego, które uzależniają przyznanie lokalu socjalnego od spełnienia kryterium powierzchni lokalu, w którym przebywa wnioskodawca są niezgodne z ustawą o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Skarżąca wyjaśniła, że lokal mieszkalny nr 1 przy ul. A. 73 w P. został jej użyczony grzecznościowo przez K.C. Lokal nie jest wyposażony w ogrzewanie i nie nadaje się do zamieszkiwania w okresie zimowym, wymaga ponadto remontu, dlatego w najbliższym czasie skarżąca będzie zmuszona opuścić lokal. Zawarta natomiast w uchwale Rady Miejskiej w P. norma powierzchniowa powoduje, że otrzymanie przez osobę samotną lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy jest praktycznie niemożliwe. Skarżąca nadmieniła również, że jest osobą niepełnosprawną i zgodnie ze znowelizowanym art. 23 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, przysługuje jej lokal dostosowany do niepełnosprawności.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta P. wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy, tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Gmina, na zasadach i w przypadkach określonych w ustawie, zapewnia lokale w ramach najmu socjalnego i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach.

Wniosek B.M. nie dotyczy przydziału lokalu socjalnego lub lokalu zamiennego. Skarżąca wniosła o przydział lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy z powodu niskich dochodów.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy, rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel. Rada Miejska w P. podejmując na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy, uchwałę z dnia 27 czerwca 2008 r., Nr XXX/380/08 określiła zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskie P. Realizacja ww. uchwały sprowadza się do oceny, czy określona osoba będąca członkiem wspólnoty samorządowej może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych w drodze zakwalifikowania jej do kręgu osób, z którymi może być zawarta umowa najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy.

W § 3 ust. 1 cyt. uchwały, rada miejska określiła warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby możliwy był najem lokalu mieszkalnego z zasobu gminy. Pierwszeństwo jednak w zawieraniu umów najmu na lokale stanowiące mieszkaniowy zasób gminy, jak stanowi § 4 pkt 7 uchwały przysługuje osobom które zamieszkują w lokalach o zagęszczenie poniżej 8 m2 powierzchni użytkowej w przeliczeniu na jedną osobę uprawnioną do zamieszkiwania.

Zdaniem organu wskazane powyżej regulacje nie naruszają art. 4 ust. 1 i 2 i art. 21 ust. 3 ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu niezgodności § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały z art. 23 cyt. ustawy organ wskazał, że kwestionowana uchwała nie zawiera kryterium powierzchni zajmowanego lokalu jako warunku ubiegania się o przydział lokalu socjalnego. Skarżąca natomiast aktualnie nie ubiega się o przydział lokalu socjalnego. Zdaniem organu posłużenie się w uchwale kryterium powierzchni w przypadku lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy jest obiektywne i miarodajne, pozwala na realizację zadań własnych gminy w sposób zapewniający równe traktowanie obywateli i zapewnienie lokali osobom najbardziej potrzebującym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest badać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie należy podkreślić że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008r. (sygn. akt I OPS 4/08; publ. ONSAiWSA 2008/6/90) uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy, odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.

Jak wynika z uzasadnienie tej uchwały działalność gminy w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ma także wymiar publicznoprawny, a w konsekwencji akt odmawiający zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu gminnego jest aktem z zakresu administracji publicznej i kończy etap postępowania obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Takie działanie nie stanowi oferty zawarcia umowy ani też negocjacji i nie ma charakteru cywilnoprawnego, ale administracyjnoprawny. Dopiero po skierowaniu do zawarcia umowy następuje drugi etap, który ze względu na kończącą go umowę najmu ma charakter cywilnoprawny.

Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, że pogląd prawny zawarty w powyższej uchwale należy odnieść także i do odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie lokalu komunalnego z zasobów mieszkaniowych gminy innej niż ta, której wprost dotyczy przywołana wyżej uchwała

Wobec powyższego jeżeli, tak jak w niniejszej sprawie, stanowisko organu administracji publicznej, dotyczy realizacji zadania publicznego i rozstrzyga o uprawnieniu wynikającym z przepisów powszechnie obowiązujących, odnosząc się do konkretnej sytuacji określonego podmiotu, należy je zaliczyć do kategorii aktów opisanych w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1710/16, czy wyrok NSA z 23 listopada 2016 r. I OSK 1873/15).

Z podniesionych wyżej względów, Sąd uznał, że skarżącej przysługuje prawo do wniesienia skargi na akt Prezydenta Miasta P. z dnia [...], jako aktu z zakresu wykonywania zadania publicznego przez organ administracji publicznej.

Jednocześnie przyjmując za przytoczoną uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów gminy może być - zgodnie z obowiązującą w gminie regulacją prawa miejscowego - poprzedzone aktem o administracyjnym charakterze, przy ocenie konkretnego działania organu jednostki samorządu terytorialnego należy uwzględnić procedurę przewidzianą w tym zakresie w uchwale w sprawie zasad wynajmowania lokali, podjętej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Zdaniem Sądu, zaskarżony akt nie narusza prawa.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organ rozpoznając wniosek skarżącej miał podstawy do odmowy jego uwzględnienia z uwagi na fakt, że skarżąca nie spełniała w dacie złożenia i w dacie rozpoznawania wniosku normy wynikającej z § 3 ust 1 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia 27 czerwca 2008 r., Nr XXX/380/08 (tekst jedn.Dz.Urz.Woj.Łódz. z 2014 r., poz. 1609).

Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 uchwały, Gmina Miejska P. wynajmuje lokale mieszkalne osobom pełnoletnim, które spełniają łącznie następujące warunki:

1) stale zamieszkują na terenie Gminy Miejskiej P.;

2) posiadają niskie dochody;

3) nie posiadają (wnioskodawca oraz inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania) tytułu prawnego do lokalu lub domu mieszkalnego położonego na terenie Gminy Miejskiej P. albo posiadają tytuł prawny do obecnie zajmowanego lokalu, w którym zagęszczenie wynosi poniżej 8m2 powierzchni użytkowej w przeliczeniu na jedną osobę uprawnioną do zamieszkiwania z wyjątkiem prawa własności lub współwłasności lokalu, budynku mieszkalnego, własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego;

4) nie zbyły lub nie przekazały w ciągu 10 lat przed datą złożenia wniosku:

- prawa własności lub współwłasności lokalu lub budynku mieszkalnego,

- własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego;

5) nie posiadają na koniec miesiąca kalendarzowego poprzedzającego datę złożenia wniosku zadłużenia wobec podmiotu zajmującego się administrowaniem mieszkaniowym zasobem gminy.

Stosownie natomiast do treści § 4 pkt 7 uchwały, pierwszeństwo w zawieraniu umów najmu na lokale stanowiące mieszkaniowy zasób gminy przysługuje osobom które zamieszkują w lokalach o zagęszczenie poniżej 8 m2 powierzchni użytkowej w przeliczeniu na jedną osobę uprawnioną do zamieszkiwania.

W świetle treści § 6 ust. 1 uchwały osoby spełniające kryteria określone w § 4 pkt 6, 7 wpisuje się do rejestru osób oczekujących na przydział lokalu.

Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia [...] skierowanym do Gminy Miejskiej P. zatytułowanym "ponowny wniosek o przyznanie lokalu z zasobu mieszkaniowego Gminy Miejskiej P." B.M. wniosła o przyznanie lokalu komunalnego z zasobu mieszkaniowego Gminy Miejskiej P. W uzasadnieniu wniosku podała, że z dotychczasowej korespondencji wynika, że spełnia kryteria warunkujące przyznanie lokalu komunalnego, które sformułowane zostały w uchwale rady miejskiej, a przyczyną decyzji odmowych był fakt niewskazania adresu pod którym przebywa na terenie miasta P. W uzupełnieniu powyższego braku wnioskodawczyni wskazała, że przebywa w P. przy ul. A. 73 m 1 w lokalu, który znajduje w posiadaniu samoistnym K.C.

W dniu 27 września 2019 r. B.M. złożyła wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu Miasta P. wraz z załącznikami na przekazanym przez organu druku. W treści tego wniosku wskazała, że lokal powyższy zajmuje na podstawie ustnej umowy użyczenia zawartej z K.C., a powierzchnia użytkowa tego lokalu wynosi 18 m2 W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że prosi o przydział mieszkania komunalnego ze względów zdrowotnych i rodzinnych. Podkreśliła, że jest osobą niepełnosprawną i posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane na stałe. Poinformowała, że aktualnie zajmowany lokal jest nieodpowiedni z uwagi na jej schorzenia (m.in. astmę) ponieważ jest ogrzewany za pomocą dmuchawy elektrycznej. Korzystanie z tego urządzenia jest również bardzo kosztowne. Poinformowała, że trzykrotnie odmawiała propozycji lokalu socjalnego ponieważ nie spełniał warunków dla osoby niepełnosprawnej. Podniosła, że nie może zamieszkiwać w Ł. w mieszkaniu matki, ponieważ zamieszkuje tam już 5 osób w tym psychicznie chory brat.

Prezydent Miasta P. w zaskarżonym akcie wyjaśnił, powołując się na wskazane przepisy uchwały, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że B.M. nie spełnia kryterium określonego w cyt. § 4 pkt 7 uchwały, tj. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr 1 przy ul. A. 73 w P., którego powierzchnia użytkowa wynosi 18 m2 , a zatem zagęszczenie przekracza 8 m2 powierzchni użytkowej w przeliczeniu na jedną osobę uprawnioną do zamieszkiwania.

Zarówno w piśmie zatytułowanym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jak również w skardze skarżąca zarzucając rażące naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 3 i art. 23 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej czynności lub stwierdzenie, że czynność została dokonana z naruszeniem prawa ewentualnie uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcie w trybie art. 147 § 2 p.p.s.a. i orzeczenia co do istoty sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazała, że przepisy prawa miejscowego, które uzależniają przyznanie lokalu socjalnego od spełnienia kryterium powierzchni lokalu, w którym przebywa wnioskodawca są niezgodne z ustawą o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Skarżąca podniosła, że art. 23 ustawy definiuje, że jedyne kryterium jakie może określać w tym zakresie uchwała rady gminy, to kryterium dochodowe, zaś w § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały, Rada Miejska P. dokonała nieuprawnionej modyfikacji przepisów ustawy poprzez dodanie kryterium powierzchni zajmowanego lokalu. Zawarta w uchwale Rady Miejskiej w P. norma powierzchniowa powoduje, że otrzymanie przez osobę samotną lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy jest praktycznie niemożliwe. Skarżąca nadmieniła również, że jest osobą niepełnosprawną i zgodnie ze znowelizowanym art. 23 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, przysługuje jej lokal dostosowany do niepełnosprawności.

Odnosząc się do takich zarzutów i argumentów Prezydent Miasta P. w odpowiedzi na skargę stwierdził, że wskazane w uchwale regulacje nie naruszają art. 4 ust. 1 i 2 i art. 21 ust. 3 ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu niezgodności § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały z art. 23 cyt. ustawy organ wskazał, że kwestionowana uchwała nie zawiera kryterium powierzchni zajmowanego lokalu jako warunku ubiegania się o przydział lokalu socjalnego, którego dotyczy art. 23 ustawy. Skarżąca natomiast aktualnie nie ubiega się o przydział lokalu socjalnego. Zdaniem organu posłużenie się w uchwale kryterium powierzchni w przypadku lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy jest obiektywne i miarodajne, pozwala na realizację zadań własnych gminy w sposób zapewniający równe traktowanie obywateli i zapewnienie lokali osobom najbardziej potrzebującym.

W ocenie Sądu stanowisko Prezydenta należy uznać za uzasadnione.

Jak wynika z art. art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1182 ze zm.), tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Gmina, na zasadach i w przypadkach określonych w ustawie, zapewnia lokale w ramach najmu socjalnego i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy, rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel.

Natomiast jak wynika z art. 21 ust. 3 ustawy Zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności:

1) wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub podnajem lokalu na czas nieoznaczony i najem socjalny lokalu oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą stosowanie obniżek czynszu;

2) warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy;

3) kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i umowy najmu socjalnego lokalu;

4) warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz zamiany pomiędzy najemcami lokali należących do tego zasobu a osobami zajmującymi lokale w innych zasobach;

5) tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i najem socjalny lokali oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej;

6) zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy;

6a) warunki, jakie musi spełniać lokal wskazywany dla osób niepełnosprawnych, z uwzględnieniem rzeczywistych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności;

6b) zasady przeznaczania lokali na realizację zadań, o których mowa w art. 4 ust. 2b.

Skoro zatem jak wynika z powyższych przepisów rada gminy posiada ustawowe uprawnienie do określenia zasad i kryteriów wynajmowania lokali (art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy), w tym w szczególności m.in. warunków zamieszkiwania kwalifikujących wnioskodawcę do ich poprawy; kryteriów wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i umowy najmu socjalnego lokalu (art. 21 ust. 3 pkt 2 i 3) to w ocenie sądu regulacje zawarte w § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały oraz w § 4 pkt 7 uchwały znajdują oparcie we wskazanych przepisach ustawy. Wskazanie normy zaludnienia uprawniającej do ubiegania się o przydział lokalu komunalnego (ewentualnego pierwszeństwa w zawieraniu umów) zdaniem sądu mieści się w pojęciu ustawowym "warunków zamieszkiwania kwalifikujących wnioskodawcę do ich poprawy".

Wobec powyższego za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 i art. 21 ust. 3 ustawy.

Słusznie również zauważył Prezydent, że skoro skarżąca nie ubiegała się o lokal socjalny, to w sprawie w ogóle nie miał zastosowania art. 23 ustawy, który dotyczy najmu lokali socjalnych. Podkreślenia również wymaga, że cytowane przez skarżąca orzecznictwo dotyczyło właśnie lokali socjalnych. Trzeba natomiast jeszcze raz podkreślić, że skarżąca nie ubiegała się o lokal socjalny. W uzasadnieniu swojego wniosku wręcz przyznała, że już trzykrotnie odmówiła propozycji lokalu socjalnego jako niespełniającego warunków dla osoby niepełnosprawnej. Wobec powyższego również zarzut naruszenia art. 23 ustawy, jako niemający zastosowania w sytuacji skarżącej, okazał się bezpodstawny.

Na zakończenie należy podkreślić, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Za podstawę wyrokowania sąd przyjmuje stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego aktu. Podkreślenie to jest konieczne bowiem jak wynika z akt sądowych sprawy skarżąca nie zamieszkuje już w lokalu w P. natomiast aktualnie przebywa w Ł. Nie jest więc już członkiem wspólnoty gminy P.

Sąd oddalił również wniosek pełnomocnika strony o przeprowadzenie mediacji. Należy bowiem wskazać, że art. 115 § 1 p.p.s.a nie nakłada na sąd obowiązku przeprowadzenia postępowania mediacyjnego, nawet w przypadku jego zgłoszenia przez zainteresowaną stronę postępowania. O jego uwzględnieniu decyduje przewodniczący lub sędzia sprawozdawca, jeśli uzna potrzebę przeprowadzenia takiego postępowania. Potrzeba taka zachodzi wtedy, gdy postępowanie mediacyjne może doprowadzić do wyjaśnienia lub rozważenia okoliczności faktycznych sprawy oraz przyjęcia przez strony ustaleń co do sposobu załatwienia sprawy w granicach obowiązującego prawa. Chodzi więc o takie przypadki, w których postępowanie mediacyjne doprowadzi do przyjęcia ustaleń satysfakcjonujących obie strony i skutkujących w konsekwencji bezprzedmiotowością sprawy zawisłej przed sądem. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż do takiej sytuacji nie dojdzie chociażby z tego powodu, że już w piśmie procesowym z dnia 11 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącej wskazywał na fakt niezamieszkiwania skarżącej na terenie gminy miejskiej P. i potwierdził to w piśmie z dnia 9 czerwca 2020 r., tymczasem fundamentalną zasadą przy ubieganiu się o najem lokalu z zasobów Gminy Miejskiej P. jest fakt zamieszkiwania na terenie Gminy Miejskiej P. (§ 3 ust. 1 pkt 1 uchwały).

Wnioski dowodowe złożone przez pełnomocnika zawarte w pismach z dnia 11 marca 2020 r. oraz z dnia 9 czerwca 2020 r. nie mogły zostać uwzględnione wobec treści art. 106 § 3 p.p.s.a.

Przyjmując zatem w reasumpcji, że zarzuty podniesione w skardze okazały się niezasadne Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

D.Cz.