Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 264/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K. G., A. S. – G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 listopada 2023 r., znak: WI-I.7840.11.28.2022.BS w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. G. i A. S. – G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 listopada 2023 r., znak: WI-I.7840.11.28.2022.BS, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję nr 1379.2022 z dnia 12 lipca 2022 r., znak BGN.6740.13.2021.SN Starosty Wielickiego o zatwierdzeniu projektu architektoniczno – budowalnego i udzieleniu T. S.A., pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nr 57018, składającego się z wieży kratowej z fundamentem o wys. 52,50 m + sztyca odgromowa do 1,8 m, anten sektorowych o wysokości zawieszenia 51,20 m (typ anten 3x80010817, pasmo 800 MHz, 6x80010652, pasmo 1800 MHz i 900 MHz, 6x80010625, pasmo 1800 MHz, 2600 MHz) oraz anteny radioliniowej o wysokości zawieszenia 50,50 m typ anteny:1xMWO0.6, urządzeń technicznych posadowionych na fundamentach wraz z wewnętrzną linią zasilającą i ogrodzeniem, na działce nr [...] w miejscowości N., gmina Niepołomice.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zmianami), który brzmi: Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Następnie organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie, wskazując, że Po rozpatrzeniu wniosku T. S.A. z 11 stycznia 2021 r., Starosta Wielicki, decyzją nr 315.2021 z 16 lutego 2021 r., znak: AB.6740.13.2021.SN, w wyniku stwierdzenia niezgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę inwestycji. Decyzja ta został uchylona decyzją Wojewody Małopolskiego z 21 czerwca 2021 r. znak: WI-I.7840.11.14.2021.AN, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Starosta Wielicki ponownie przeanalizował złożony wniosek. Strony postępowania zostały określone według obszaru oddziaływania z uwagi na możliwość ograniczenia zabudowy i zagospodarowania na skutek zacieniania, przesłaniania ewentualnej zabudowy oraz obszaru o ponadnormatywnej gęstości pola elektromagnetycznego. Zawiadomiono właścicieli działek nr [...],[...] oraz [...], [...], [...]. Starosta jednocześnie postanowieniem z 7 lipca 2021 r. nałożył na Inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z aktualnie obowiązującymi przepisami, między innymi szczegółowego określenia obszaru oddziaływania inwestycji. Wszystkie nieprawidłowości zostały usunięte i wyjaśnione. Podczas prowadzonego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, stronom postępowania zapewniono możliwość zapoznania się

z materiałem dowodowym oraz dokumentacją złożoną przez Inwestora i w tym przedmiocie wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń.

Decyzją z 12 lipca 2022 r., Starosta Wielicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Odwołania od tej decyzji złożyły strony postępowania: K. G. i A. S. (właściciele działki nr [...] objętej obszarem oddziaływania).

Następnie Wojewoda Małopolski przedstawił stan prawny sprawy, w tym przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie. Następnie stwierdził, że przedmiotem inwestycji jest budowa telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nr 57018 na działce nr [...] obr. [...] N., jedn. ewid. [...] N. - [...] w skład której wchodzi kratowa wieża z fundamentem, o wysokości 52,5 m n.p.t. (wysokość wieży wraz ze sztycą odgromową wynosi 54,3 m n.p.t.), dziewięć anten sektorowych na wysokości +51,2 m n.p.t., antena radioliniowa na wysokości 50,5 m n.p.t., urządzenia techniczne na stalowym ruszcie posadowionym na gruncie oraz z wewnętrzna linia zasilająca. Teren instalacji radiokomunikacyjnej zostanie ogrodzony stalową siatką ocynkowaną o wysokości 1,8 m. Na terenie stacji bazowej zaprojektowano nawierzchnię z podsypki żwirowej na warstwie geowłókniny, wykonanie skarp i zabezpieczenie ich płytami ażurowymi oraz ułożenie płyt ściekowych typu korytkowego. Projektowane zasilanie stacji nadawczo-przekaźnikowej, zgodnie z projektem elektrycznym (część C projektu budowlanego).

Wojewoda stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny, został przedłożony w postaci papierowej i oprawiony do formatu A4, opracowany w czytelnej grafice, a karty projektu ponumerowano zgodnie ze spisem jego treści.

Co do obszaru oddziaływania inwestycji Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Pb Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W projekcie budowlanym, zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2022.1679) zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Obszar oddziaływania został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Pb jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. W niniejszej sprawie projektant wyznaczył obszar oddziaływania, w oparciu o przewidywany sumaryczny obszar występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż dopuszczalny, zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U.2019.2448), a także w oparciu o ewentualne możliwe oddziaływanie inwestycji pod kątem spełniania zapisów § 13 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 ze zmianami) - karty 7-11 projektu budowlanego. Obejmuje on, oprócz działki inwestycyjnej nr [...], działki nr [...], [...], [...] oraz [...] powiat wielicki, jednostka ewid. [...] N. - [...] obręb [...] N.. W projekcie wskazano, że potencjalne odziaływanie elektromagnetyczne występuje na wysokości 48,4 m n.p.t.), w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludności, nad działkami [...], [...] i [...], a wysokość ta znacznie przekracza dopuszczalną wysokość zabudowy dla okolicznych terenów wynosząca 10 m.

Dalej wskazano, że na podstawie obszaru oddziaływania określonego przez projektanta organ pierwszej instancji określił krąg stron postępowania. W ocenie Wojewody Małopolskiego obszar oddziaływania wskazany przez organ I instancji został określony prawidłowo. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu działek sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem, to właściciele takich nieruchomości mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zabudowy działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem. Przepisem wprowadzającym ograniczenia możliwości zabudowy terenu w kontekście oddziaływania pola elektromagnetycznego jest § 314 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz.U.2022.1225 ze zmianami). Zgodnie z tym przepisem budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Od 1 stycznia 2020 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U.2019.2448), które określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności. Dane te podano w decyzji w formie tabeli.

Zgodnie z tabelą, dla wykorzystywanych w telefonii komórkowej zakresów częstotliwości pola elektromagnetycznego np. 800 MHz - gęstość mocy wynosi 800/200 = 4,0 W/m2, 900 MHz - gęstość mocy wynosi 900/200 = 4,5 W/m2, dla 1800 MHz – gęstość mocy wynosi 1800/200 = 9 W/m2. Powyżej 2000 MHz - gęstość mocy wynosi 10 W/m2. Po przeprowadzonej analizie istniejącego stanu zagospodarowania oraz obowiązujących przepisów organ odwoławczy stwierdza się, że pole elektromagnetyczne o gęstości odpowiadającej danej wartości częstotliwości pola EM o poziomie wyższym niż dopuszczalny wystąpi wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności.

Podkreślono, że podstawą do rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę są projektowane dla danej stacji bazowej parametry, określone przez inwestora we wniosku. Stanowisko takie, utrwalone jest w aktualnym orzecznictwie i zostało jednoznacznie potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu uchwały w składzie siedmiu sędziów z 7 listopada 2022 r., sygn. akt II OPS 1/22, stwierdził: Nie ma zatem podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.

Ponadto organ odwoławczy, przeanalizował położenie inwestycji i obszar jej oddziaływania w aspekcie hipotetycznej możliwości lokalizacji na działkach sąsiednich obiektów budowlanych takich jak gazociąg czy linie energetyczne, z uwzględnieniem ich koniecznych ochronnych pasów technologicznych.

Organ odwoławczy przeprowadził też analizę zgodności inwestycji ustaleniami prawa miejscowego, tj. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że teren inwestycji zlokalizowany jest na obszarze objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Niepołomice dla obszaru "A" – Miasto Niepołomice, zatwierdzonego uchwałą nr XXXII/502/05 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 12 kwietnia 2005 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 9 czerwca 2005 r. Nr 311 pod pozycją 2268, w jednostce strukturalnej oznaczonej na rysunku planu symbolem PE – tereny eksploatacji powierzchniowej surowców mineralnych (§ 12 ust. 1 planu). Jako przeznaczenie podstawowe tego terenu w miejscowym planie ustalono obszar eksploatacji wraz z zapleczem technicznosocjalnym.

Dalej wskazano, że inwestycja przewidziana do realizacji zlokalizowana jest wyłącznie w południowozachodnim narożniku działki nr [...] w miejscowości N., gmina Niepołomice, o powierzchni 5658,00 m2 sąsiadującej bezpośredni z działką drogową, przy powierzchni jej zagospodarowania zamierzeniem na poziomie 2,1 %. Przedmiotowa działka już jest zabudowana i zagospodarowana a według oceny organu odwoławczego eksploatacja powierzchniowa surowców nie oznacza, iż obejmie całą działkę inwestycyjną. Ponadto, miejscowy plan dopuszcza na ww. terenie urządzenia i sieci infrastruktury technicznej (§ 12 ust. 3 pkt 1).

Wojewoda Małopolski wskazał ponadto, że rozpatrując możliwość realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane do uwzględnienia wytycznych zawartych w art. 46 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity - Dz.U.2022 r. poz. 884). Powyższe oznacza, że budowa inwestycji jest zgodna z ustaleniami prawa miejscowego obowiązującego w badanym terenie.

Odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący niezgodności inwestycji z ustaleniami planu, w którym skarżący odwołuje się do zdefiniowanego w planie przeznaczenia podstawowego (§ 4 ust. 1 pkt 6: należy przez to rozumieć rodzaj przeznaczenia terenu, który dominuje w danym obszarze) i dopuszczalnego (§ 4 ust. 1 pkt 7: należy przez to rozumieć rodzaj przeznaczenia terenu inny od przeznaczenia podstawowego, który uzupełnia i wzbogaca przeznaczenie podstawowe), podkreślając, że stacja bazowa telefonii komórkowej w żaden sposób nie uzupełnia ani nie wzbogaca eksploatacji powierzchniowej surowców mineralnych, organ odwoławczy podkreśla, że regulacje prawa miejscowego, jakim są między innymi miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego konstruowane w sposób, w którym infrastruktura techniczna, jako dopuszczalny sposób zagospodarowania, występuje właściwie w każdym przeznaczeniu terenu, a całkowity zakaz budowy tego typu obiektów stosowany jest niezwykle rzadko. Bowiem planiści mają na uwadze, ważką rolę jaka spełniają wszelkie typy sieci i urządzenia, które są obecnie niezbędne dla działalności i życia współczesnego człowieka.

Poza tym, mając na względzie architektoniczny oraz urbanistyczny charakter tego typu obiektów budowlanych, niezwykle, lub wręcz niemożliwe jest dowiedzenie, że mogą one stanowić "uzupełnienie i wzbogacenie" jakiegokolwiek terenu o innym niż przemysłowy przeznaczeniu. Zatem, zdaniem tut. organu tak literalne, jak to czyni odwołujący, odczytanie definicji podanej w analizowanym planie, jest bezcelowe.

Odnosząc się do zarzutu, w którym skarżący stwierdza, cyt.: że elementy inwestycji takie jak maszty czy ogrodzenie nie należą do zakresu pojęcia "sieci telekomunikacyjnej" przytoczył fragment rozważań zamieszczonych w uzasadnieniu poprzednio wydanej przez Wojewodę Małopolskiego decyzji w sprawie (21 czerwca 2021 r. znak: WII.7840.11.14.2021.AN, o uchyleniu decyzji Starosty Wielickiego z 16 lutego 2021 r. o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji).

Co do kwestii środowiskowych Wojewoda Małopolski, wskazując na specyfikę oraz stopień skomplikowania spraw dotyczących realizacji stacji bazowych telekomunikacji komórkowych dokonał analizy zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Zauważył w tym kontekście, że 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2022.1071). Z jego treści wynika, iż ustawodawca w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) wprowadził następujące zmiany: w § 2 w ust. 1 uchylił pkt 7, zaś w § 3 w ust. 1 uchylił pkt 8. Oznacza to, że instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz nie wymagają w obecnym stanie prawnym w ogóle przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko, a tym samym przedłożenia kwalifikacji przedsięwzięcia. Zgodnie z § 2 oraz § 3 ww. rozporządzenia zmieniającego, wprowadzone przepisy stosuje się również do spraw wszczętych i nie zakończonych, przed wydaniem rozporządzenia. Zatem w niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw do analizowania kwalifikacji przedsięwzięcia przedłożonej przez inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie budowę, złożonym w dacie obowiązywania przepisów sprzed nowelizacji, gdyż obecnie opracowanie to nie jest wymagane. Nie ma także uzasadnienia rozpatrywanie przez organ odwoławczy aspektów odwołania, dotyczących decyzji Wójta Gminy Gdów z 2.08.2021 r., znak; RLO-VI.6220.9.2020, którą umorzono, wszczęte na wniosek inwestora, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla niniejszej inwestycji, utrzymanej w mocy decyzją z 20 września 2021 r., znak: SKO.Oś/4170/308/2021 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie.

Wskazano też, że w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska zawarto definicję pojęcia "miejsca dostępnego dla ludności" jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

W projekcie zagospodarowania terenu oraz analizie środowiskowej przedstawiono sumaryczny zasięg dla pasm w danym sektorze. W projekcie przestawiono zestawienia dotyczące zasięgu gęstości natężenia pola elektromagnetycznego przekraczającej sumaryczny zasięg dla pasm w danym sektorze zasięgu i przebiegu osi głównych wiązek promieniowania anten dla wartości granicznych nachylenia tych anten (tiltów). Z materiału dowodowego wynika, że minimalna wysokość (tj. przy maksymalnym pochyleniu tzw. tilcie anten – 10 °), na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o poziomie gęstości powyżej sumarycznego zasięgu dla pasm w danym sektorze zasięgu wynosi 42,4 m n.p.t. (por. przekroje pionowe na poszczególnych azymutach: 0°, 130°, 250° karty nr 121-123 projektu budowlanego) co oznacza, że takie pole elektromagnetyczne nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi, a projektowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

Organ przedstawił też regulacje prawne dotyczące wpływu pól elektromagnetycznych na życie i zdrowie ludzi. Następnie zwrócił uwagę, że projektant złożył oświadczenie o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 Pb (karta nr 14 projektu budowlanego), z którego wynika że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co oznacza, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek złożenia takiego oświadczenia wynika z art. 5 pkt 4 w związku z art. 25 ustawy z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw. Pomimo wejścia w życie przepisów ww. rozporządzenia zmieniającego ustawodawca nie uchylił obowiązku dołączenia takiego oświadczenia projektanta do wniosku o pozwolenie na budowę.

Organ wskazał też, że ma świadomość rozbieżności interpretacyjnych w zakresie zagadnień związanych z tematyką stacji bazowych telefonii komórkowych oraz złożoności problematyki dotyczącej oddziaływania instalacji telekomunikacyjnej. Wojewoda Małopolski, orzekając w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę stacji bazowych niejednokrotnie, opierając się na interpretacjach przepisów prezentowanych w orzeczeniach sądów administracyjnych, przedstawiał odmienne stanowisko niż to zaprezentowane w niniejszej decyzji. Niemniej jednak, z uwagi na dysonans w rozumieniu specjalistycznych zagadnień w dziedzinie immisji - takich jak pole elektromagnetyczne - obserwowany pomiędzy opracowaniami przedkładanymi przez operatorów sieci telekomunikacyjnych i przygotowanymi przez osoby z odpowiednimi kwalifikacjami zawodowymi, potwierdzonymi uprawnieniami budowlanymi z zakresu sieci telekomunikacyjnych, a orzecznictwem sądów administracyjnych (w tym sprzecznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz sprzecznych orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych), Wojewoda Małopolski przeanalizował szereg pozyskanych opinii i opracowań oraz wytyczne m.in. Prezesa Komunikacji Elektronicznej i materiały dostępne na rządowych stronach internetowych (np. Białej Księgi). Wynikiem tej analizy jest zaprezentowane w niniejszej decyzji stanowisko tutejszego organu poruszające szereg wątków związanych z zagadnieniami z zakresu stosowania przepisów prawa dotyczących instalacji radiokomunikacyjnych. Dodatkowo podkreślono, że stanowisko to jest zgodne uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22 podjętej w składzie siedmiu sędziów, mającej moc wiążącą.

Organ dokonał też oceny dokumentacji projektowej w kontekście art. 35 Pb i wskazał, że:

- Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją, które nie zostały podważone;

- projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- teren inwestycji znajduje się poza obszarami o szczególnych walorach krajobrazowych i poza obszarami wpisanymi do rejestru zabytków;

- projekt budowlany jest kompletny, został przedłożony w postaci papierowej i oprawiony do formatu A4, opracowany został w czytelnej grafice. Posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia, załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty 88-89 projektu budowlanego);

- projektowany obiekt został zaliczony do II kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowo-wodnych (karta nr 11 projektu budowlanego oraz Projekt geotechniczny, karty 140-148 projektu budowlanego);

- projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego.

W skardze na powyższą decyzję K. G. i A. S. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego, tj.:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 2-3 uchwały nr XXXII/502/05 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 12 kwietnia 2005 roku w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice obszar "A" Miasto Niepołomice poprzez stwierdzenie, że decyzja Starosty Wielickiego zezwalająca na budowę obiektu budowlanego jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy przedmiotowa decyzja udziela pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego niezgodnego z opisanym w ww. planie miejscowym przeznaczeniem podstawowym i dopuszczalnym terenu;

- art. 7 w zw. z art. 77, art. 6, art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, a w konsekwencji naruszenie zasady zaufania do organów państwa;

- art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia skarżonego wyroku.

W nawiązaniu do tak sformułowanych zarzutów skarżący zwrócili się o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W tak zakreślonych ramach skarga okazała się bezzasadna.

Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wielickiego o zatwierdzeniu projektu architektoniczno – budowalnego i udzieleniu T. S.A., pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nr 57018, składającego się z wieży kratowej z fundamentem o wys. 52,50 m + sztyca odgromowa do 1,8 m, anten sektorowych o wysokości zawieszenia 51,20 m (typ anten 3x80010817, pasmo 800 MHz, 6x80010652, pasmo 1800 MHz i 900 MHz, 6x80010625, pasmo 1800 MHz, 2600 MHz) oraz anteny radioliniowej o wysokości zawieszenia 50,50 m typ anteny:1xMWO0.6, urządzeń technicznych posadowionych na fundamentach wraz z wewnętrzną linią zasilającą i ogrodzeniem, na działce nr [...] w miejscowości N., gmina Niepołomice.

Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtują w pierwszej kolejności przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (obecnie" Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: P.b.), w tym art. 35 ust. 1, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: (...) c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Zgodnie z art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei, zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 P.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Niezależnie od przywołanych przepisów Prawa budowlanego organy administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika min. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoli ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.). Organ zobowiązany jest ocenić przy tym na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Jak wskazano powyżej, jednym z podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę jest zweryfikowanie zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz przepisami techniczno-budowlanymi. W przedmiotowej sprawie obowiązek ten, wbrew zarzutom skargi, został zrealizowany należycie. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że spełniony został w szczególności wymóg zgodności projektu z ustaleniami planu miejscowego.

Teren inwestycji zlokalizowany jest na obszarze objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Niepołomice dla obszaru "A" – Miasto Niepołomice, uchwalonego uchwałą nr XXXII/502/05 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 12 kwietnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 9 czerwca 2005 r. Nr 311, poz. 2268). Znajduje się w tym planie w terenach tereny eksploatacji powierzchniowej surowców mineralnych oznaczonych symbolem PE (§ 12 ust. 1 i 2 planu). Jako przeznaczenie podstawowe tego terenu w miejscowym planie ustalono obszar eksploatacji wraz z zapleczem technicznosocjalnym. Zgodnie z § 12 ust. 3 planu, jako przeznaczenie dopuszczalne na określonych w ust.1 terenach ustala się możliwość lokalizacji: 1) urządzeń i sieci infrastruktury technicznej; 2) nie wydzielonych w planie dojazdów i zatok postojowych. Zgodnie z § 12 ust. 4 planu jako warunki zagospodarowania ustala się: 1) dostosowanie obiektów i urządzeń przeznaczenia dopuszczalnego do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego; 2) zachowanie proporcji, aby łączna powierzchnia terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym nie stanowiła niż 30% powierzchni działki lub terenu objętego inwestycją; 3) zakaz lokalizacji trwałych obiektów kubaturowych; 4) zapewnienie dostępności komunikacyjnej z układem dróg gminnych; 5) teren po zakończeniu eksploatacji zgodnie z obowiązującymi przepisami winien być zrekultywowany przy wykorzystaniu mas ziemnych (warstw powierzchniowych) na cele rekultywacyjne (art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r o odpadach Dz. U. Nr 62 poz.628). (...) 6) spełnienie wymogów wynikających z zasad ogólnych zagospodarowania terenu obowiązujących w całym obszarze miasta oraz warunków obowiązujących dla stref polityki przestrzennej w ramach zasięgu terenowego tych stref (rozdział III), 7) spełnienie wymogów wynikających z zasad uzbrojenia terenu (rozdział IV).

Zgodzić się należy z Wojewodą Małopolskim, który konsekwentnie w tej sprawie przyjmował, że projektowana wieża jest zgodna z ustaleniami przywołanego planu miejscowego, to jest mieści się w przeznaczeniu dopuszczalnym dla tego terenu jako element sieci infrastruktury technicznej. Definicję przeznaczenia dopuszczalnego określa § 4 pkt 7 planu miejscowego, zgodnie z którym jest to rodzaj przeznaczenia terenu inny od przeznaczenia podstawowego, który uzupełnia i wzbogaca przeznaczenie podstawowe. Określenie "uzupełnia i wzbogaca" należy rozumieć zgodnie z potocznym znaczeniem tych słów. Uzupełnianiem jest czynienie czegoś lub kogoś bardziej kompletnym, dopełnieniem czegoś. Wzbogacaniem jest natomiast czynienie czegoś lub kogoś bogatszym, pełniejszym, doskonalszym, czy też bardziej różnorodnym. Zdaniem Sądu, ulokowanie w obszarze eksploatacji powierzchniowej surowców mineralnych obiektów infrastruktury technicznej służącej społeczeństwu (w tym projektowanej wieży) jest uzupełnieniem i wzbogaceniem tego terenu. Uzupełnienie i wzbogacenie przeznaczenia podstawowego wiąże się w tym miejscu z dodatkową funkcją charakterystyczną dla infrastruktury technicznej, której brak przeznaczeniu podstawowemu. Uzupełnienie i wzbogacenie przeznaczenia podstawowego może też być rozumiane w ten sposób, że projektowany obiekt może służyć przeznaczeniu podstawowemu, stanowiąc element sieci zapewniającej łączność publiczną. W tym kontekście Sąd wskazuje, że nie jest adekwatny do analizowanego problemu przywołany w skardze wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 listopada 2017 r., II SA/Bd 588/17. W ocenie Sądu też w przedmiotowej sprawie nie było konieczne odwoływanie się do przepisów art. 46 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2022 r. poz. 884), jako że planowany obiekt zgodny jest z ustaleniami planu miejscowego dla terenu działki nr [...] w N..

Sąd wskazuje, że organ odwoławczy dokonał adekwatnej analizy spełnienia wymogów udzielenia pozwolenia na budowę, uwzględniając specyfikę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Przeanalizowano obszar oddziaływania inwestycji pod kątem ustalenia kręgu stron postępowania. Nie było sporne, że przymiot stron przysługiwał skarżącym. Organ odwoławczy przeanalizował również, adekwatnie do rodzaju inwestycji, zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022 r. poz. 1225, dalej: r.w.t.). Szczególną uwagę poświęcono kwestiom środowiskowym i oddziaływaniu elektromagnetycznemu, które w decyzji Wojewody zostały przedstawione bardzo szeroko i w tym miejscu nie ma potrzeby powielania rozważań organu odwoławczego. Nie budzi wątpliwości Sądu stanowisko organu, zgodnie z którym zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach większych od dopuszczalnych nie występują w miejscach dostępnych dla ludności.

Podsumowując, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy właściwie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, z uwzględnieniem norm wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. Właściwie również zinterpretowano i zastosowano normy prawa materialnego. W konsekwencji niezasadne okazały się zarzuty sformułowane w skardze, w tym ogólne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, 77, 6, 8, 107 § 3 k.p.a.

Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.