Postanowienie NSA, sygn. akt III OSK 5204/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Podjęto zawieszone postępowanie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt: II SA/Ke 138/21 w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia 7 grudnia 2020 r., nr 131/20 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop postanawia: podjąć zawieszone postępowanie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. akt: III OSK 5204/21 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej jako: "p.p.s.a.", zawiesił niniejsze postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. akt: P 7/21.

Uzasadniając konieczność zawieszenia postępowania Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt: II SA/Bk 866/20 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o treści: czy przepis art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610), dalej jako: ustawa o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych, w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisu art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2020 r. do spraw dotyczących ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych po 6 listopada 2018 r. w odniesieniu do policjantów zwolnionych ze służby przed 6 listopada 2018 r. jest zgodny z art. 2, art. 8 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji RP. Jednocześnie Sąd pytający zwrócił uwagę na to, że art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych, uchwalony w wyniku wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 listopada 2018 r., sygn. akt: K 7/15 i określający zasady obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy, może różnicować funkcjonariuszy Policji w zależności od daty zwolnienia ich ze służby. W odniesieniu do policjantów, którzy zostali zwolnieni ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. stosuje się bowiem rozwiązania prawne korzystniejsze, aniżeli zasady obowiązujące funkcjonariuszy zwolnionych przed tą datą. Zróżnicowanie takie budzi, w ocenie Sądu pytającego, wątpliwości w zakresie jego zgodności z normami konstytucyjnymi, zwłaszcza w kontekście wydanego już i przywołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Sprawa zainicjowana pytaniem prawnym przedstawionym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą P 7/21.

Zgodnie z brzmieniem art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postępowanie zawieszone przed sądem administracyjnym ze względu na okoliczność, że rozstrzygnięcie sprawy zależało od wyniku innego postępowania, należy podjąć od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie.

Sprawa o sygn. akt P 7/21 zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym do chwili obecnej nie została rozstrzygnięta. Nie wyznaczono także terminu jej rozpoznania.

Mając zatem na uwadze długi okres oczekiwania na udzielenie odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na przedstawione pytanie prawne (ponad 2 lata) oraz nieznany do chwili obecnej termin udzielenia na nie odpowiedzi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dalsza zwłoka w rozpoznaniu zawisłych przed nim licznych spraw ze skarg policjantów w przedmiocie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe, w tym spraw,

w których postępowania zostały zawieszone, narusza prawo skarżących do rozpoznania ich spraw w rozsądnym terminie. Dalsze zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym koliduje także z wynikającą z art. 7 p.p.s.a. zasadą, zgodnie z którą sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Co więcej, takie działania naruszają również zasadę wynikającą z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności, zgodnie z którą każdy ma prawo do sprawiedliwego

i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły

i bezstronny sąd. Podejmując zawieszone postępowanie sądowe Naczelny Sąd Administracyjny, miał również na względzie, że Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPCz) w wyroku z 21 lipca 2022 r. w sprawie Bieliński przeciwko Polsce (skarga

nr 48762/19) wywiódł, że gdy długość postępowania sądowego uzależniona jest

w znacznym stopniu od zwłoki w rozpoznaniu sprawy przez Trybunał Konstytucyjny, dochodzi do naruszenia praw obywatela do skutecznego środka odwoławczego.

W przedstawionych okolicznościach sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, mimo że nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania, to zaistniały inne okoliczności uzasadniające podjęcie postepowania na podstawie

art. 128 § 1 pkt 4 w związku z art. 193 p.p.s.a.