Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3290/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi V. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 3290/15

UZASADNIENIE

Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lipca 2015r. po rozpatrzeniu odwołania V. S. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].03.2015r. odmawiającą nadania statusu uchodźcy i odmawiającą udzielenia ochrony uzupełniającej.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń.

V. S., obywatelka [...] narodowości [...], w dniu [...] września 2014r. złożyła, za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]., wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2015r. odmówił w/w nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. W uzasadnieniu wskazano m.in., że wnioskodawczym opuściła kraj pochodzenia z powodów, które nie stanowią przesłanek do objęcia ochroną międzynarodową. W wyniku analizy całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, organ I instancji uznał, że nie można wywnioskować aby Cudzoziemka mogła w sposób rzeczywisty i zasadny obawiać się prześladowania w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, czy też aby w kraju pochodzenia zaistniały okoliczności mogące stanowić przyczynę prześladowania lub doznania przez Cudzoziemkę poważnej krzywdy. W dniu [...] kwietnia 2015r. Cudzoziemka wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Rady do Spraw Uchodźców.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie nie jest zasadne, a podniesione w nim zarzuty wobec działania organu I instancji są nietrafne. Podstawą do skutecznego ubiegania się o tenże status jest w myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 680 ze zm.) istnienie uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Obawa przed prześladowaniami musi być realna (rzeczywista) a nie domniemywana (tzn. musi być oparta o przekonywujące okoliczności), zaś samo doznawanie prześladowań musi być osobiste, co winno być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości. Organ prowadzący postępowanie ma oczywiście obowiązek wszechstronnego zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, ale ciężar wykazania prześladowań oraz uzasadnienia rzeczywistej obawy przed prześladowaniami spoczywa na stronie postępowania (tj. Wnioskodawczyni). W rozpatrywanej sprawie zdaniem organu wyjaśnienia Wnioskodawczyni oraz inne dowody wzięte pod uwagę przez organ I instancji przy rozpatrywaniu wniosku Cudzoziemki z [...] września 2014r., nie wykazały, że Aplikantka może żywić rzeczywistą obawę przed tymi prześladowaniami. Analiza okoliczności faktycznych w sprawie, pozwala natomiast jednoznacznie stwierdzić, iż Wnioskodawczyni nie była poddana prześladowaniom w rozumieniu konwencyjnym - kształtującym przesłanki dla nadania statusu uchodźcy. W szczególności, Cudzoziemka nie była nigdy poszukiwana, aresztowana, zatrzymana, więziona, poddana działaniom o charakterze szykan, prześladowań tak fizycznych, jak i psychicznych. Cudzoziemka, przedstawiając wyjaśnienia dot. przyczyn i okoliczności wyjazdu z kraju pochodzenia podczas składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy w R.P., a także w trakcie przesłuchania statusowego (07.10.2014r.), wskazała, iż obawia się powrotu do kraju pochodzenia ze względu na stan bezpieczeństwa w rejonie miejscowości swego zamieszkania, w szczególności zaś ze względu na trwające działania o charakterze wojennym, [...] poglądy w okolicznościach kontrolowania rejonu miejsca zamieszkania Aplikantki przez separatystów [...], jak również wobec wezwań czynionych przez władze separatystyczne w stosunku do partnera życiowego Cudzoziemki, S. B., celem wstąpienia do sił zbrojnych separatystów ("Na [...] wszystko stanęło. Nie pracują urzędy ani firmy. Na ulicach trwają walki. Boję się o życie własne i mojej rodziny. Chciałabym żyć bezpiecznie. Na [...] jest bardzo niebezpiecznie", "Tam gdzie mieszkałam nie można był otwarcie mówić, iż jestem [...]. Mój mąż został wezwany do walki przez [...]. Nie mogłam otwarcie przyznać się w pracy gdzie chcę wywieźć dziecko. Kiedy powiedziałam, że chcę wyjechać do [...], dostałam urlop i pieniądze na wyjazd. W mieście jest bardzo niebezpiecznie, nie ma władzy, do której można zwrócić się o pomoc. Nie ma policji. Nie pracują żadne urzędy. Boję się o życie swoje i swojej rodziny"). Analizując zeznania złożone przez Cudzoziemkę w toku postępowania uchodźczego, Rada do Spraw Uchodźców wyraziła przekonanie, iż Wnioskodawczyni nie była prześladowana w kraju pochodzenia tak przez władze [...], jak również władze separatystyczne, co Cudzoziemka potwierdziła bezpośrednio w toku przesłuchania statusowego przeprowadzonego przez organ I instancji w dniu [...] października 2014r. W odniesieniu do obawy Aplikantki ze względu na sytuację bezpieczeństwa na [...], organ stwierdził, iż wobec potencjalnych uchodźców z [...] w związku z toczącymi się na jej terytorium walkami istnieje - co do zasady - możliwość migracji wewnętrznej. Poddając analizie możliwość migracji wewnętrznej przez V. S., zdaniem organu indywidualna sytuacja prywatna Wnioskodawczyni potwierdza możliwość przemieszczenia/migracji w obrębie kraju pochodzenia. Cudzoziemka - zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi w toku postępowania - po opuszczeniu miejscowości zamieszkania podróżowała po [...], zatrzymując się m.in. u rodziny w mieście C. w obwodzie [...]. Wedle informacji pochodzących z wiarygodnych źródeł (por. aktualne dane Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC, raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2015r., raport nr [...] z dnia [...] 2015r.; informacja Ośrodka Studiów Wschodnich im. [...] nr [...] pt. "[...]"), sytuacja bezpieczeństwa w rejonach zachodnich (szczególnie zaś zachodnich obwodach: [...]) jest stabilna i nie różni się od stanu sprzed protestów społecznych na przełomie roku 2013 i 2014. Podobnie wygląda sytuacja bezpieczeństwa w rejonach środkowych [...] (m.in. obwód: [...]). W ocenie Rady, w sytuacji Aplikantki istnieje zatem obiektywna możliwość przemieszczenia się w rejon państwa [...], gdzie panujące warunki zapewniałyby Cudzoziemce wraz z rodziną bezpieczeństwo osobiste. Organ wyraził przeświadczenie, iż obawy żywione przez Wnioskodawczynię odnośnie sytuacji w kraju pochodzenia, szczególnie, iż na części jego terytorium trwa konflikt zbrojny, winny być w pełni rozumiane na płaszczyźnie solidarności międzyludzkiej, lecz nie mogą stanowić - w indywidualnym przypadku Aplikantki - podstawy prowadzącej do objęcia ochroną międzynarodową. W świetle oświadczeń Cudzoziemki składanych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, jak również biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w przekonaniu Rady do Spraw Uchodźców Aplikantka jest migrantem, a nie uchodźcą (Zgodnie z pkt. 62 Podręcznika Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy", Genewa, styczeń 1992r.: "Migrantem jest osoba, która z przyczyn innych niż zawarte w definicji dobrowolnie opuszcza swój kraj w celu osiedlenia się w innym miejscu. Może to wynikać z chęci zmiany lub przeżycia przygody, względów rodzinnych lub innych o charakterze osobistym. Jeśli powodem są wyłącznie przyczyny ekonomiczne, to osoba taka jest migrantem ekonomicznym"), a w związku z tym nie spełnia przesłanek do objęcia konwencyjną ochroną międzynarodową. Orzecznictwo w tejże materii podkreśla, iż objęcie ochroną międzynarodową nie może wynikać z trudności natury ekonomicznej, a nawet z ogólnego stanu przestrzegania prawa w kraju pochodzenia Wnioskodawczym, w szczególności podstawowych praw i wolności człowieka: "... nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy." (wyrok NSA z 6 maja 1998r., sygn. akt V SA 1765/97; por. również wyrok NSA z 6 września 2001r., sygn. akt V SA 220/01). Rzeczywistą obawą Wnioskodawczyni są, w ocenie Rady, trudności społeczne, ekonomiczne i stan bezpieczeństwa w kraju pochodzenia Strony, które należy w pełni rozumieć, lecz które to nie stanowią - w indywidualnym przypadku Pani V. S. - przesłanek do objęcia ochroną międzynarodową. Rada wyraża zatem swe przekonanie, iż należy podzielić ocenę organu I instancji, że w okolicznościach w jakich znajduje się Wnioskodawczyni trudno dopatrzeć się jakichkolwiek czynników uzasadniających doznawanie prześladowań czy realną obawę przed jakimikolwiek prześladowaniami po powrocie do kraju, w którym to Wnioskodawczyni mogłaby z powodzeniem dokonać migracji wewnętrznej. Drugim instrumentem ochrony cudzoziemców przewidzianym w systemie prawnym R.P. jest ochrona uzupełniająca. Rada do Spraw Uchodźców, rozpatrując całokształt okoliczności sprawy, nie może uznać, iż z tychże okoliczności wynika dla V. S. istnieje ryzyko doznania poważnej krzywdy, będącej przesłanką udzielenia tej ochrony, a sprecyzowanej w art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 680 ze zm.). Tym samym Rada wyraża swoje przekonanie, iż nie został naruszony, wskazywany przez Cudzoziemkę, art. 15 w/w ustawy. Cudzoziemka nie uwiarygodniła w żaden sposób zaistnienia zindywidualizowanych przesłanek rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy w przypadku swego powrotu do kraju pochodzenia. Nawet przy rozpoznaniu przez Radę obawy Cudzoziemki wynikającej ze stanu bezpieczeństwa panującego w rejonie miejsca zamieszkania Aplikantki, możliwość relokacji do miejscowości znajdującej się w stabilnym rejonie kraju pochodzenia prowadzić musi do konstatacji, iż V. S. może powrócić na [...] unikając ewentualnych zagrożeń, które mogłyby grozić Wnioskodawczyni w rejonie miejscowości rodzinnej. Odnosząc się, z kolei, do aktualnie panującej sytuacji polityczno-społecznej w kraju pochodzenia Cudzoziemki, organ wskazał, iż według wiarygodnych źródeł (por. aktualne dane Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC, raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2015r., raport nr [...] z dnia [...] 2015r.; informacja Ośrodka Studiów Wschodnich im. [...] nr [...] pt. "[...]"), sytuacja ta jest stabilna, co najmniej, w rejonie środkowym i zachodnim kraju, w obrębie to których Wnioskodawczyni mogłaby dokonać migracji wewnętrznej. Na podstawie analizy przebiegu postępowania w I instancji oraz uwzględnienia całokształtu okoliczności dotyczących rozpatrywanego wniosku, Rada wyraziła przekonanie, że nie są spełnione ustawowe wymogi, niezbędne do udzielenia Stronie statusu uchodźcy, czy też ochrony uzupełniającej.

Zdaniem organu odwoławczego w toku postępowania, organ I instancji podjął szereg koniecznych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (w tym dopuszczając wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy: m.in. przeprowadzenie przesłuchania Cudzoziemki w dniu [...].10.2014r., zebranie materiałów odnośnie bieżącej sytuacji na [...] - m.in. aktualne dane Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdsC: raport nr [...] z dn. [...].09.2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...].08.2014r., raport nr [...] dnia [...] 2014r., raport nr [...] z dnia [...] 2014r.), następnie analizował udowodnienie danych okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ I instancji zawarł w uzasadnieniu odpowiednio: fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł (np. zestawienie materiału dowodowego, str. 4 decyzji [...]), oraz wyczerpujące uzasadnienie prawne. Rada oceniła, iż postępowanie prowadzone przez organ I instancji cechowała wszechstronność, indywidualne podejście do sprawy, dążność do ustalenia prawdy obiektywnej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła V. S. zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez nie uwzględnienie w sprawie okoliczności związanych z prześladowaniem partnera skarżącej, niewyczerpujące zebranie istotnych dla sprawy informacji o sytuacji panującej w kraju pochodzenia.

2. art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez nie uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego, wobec nie zebrania pełnego materiału dowodowego.

a także naruszenie prawa materialnego, a to:

1.art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r.. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) poprzez odmowę nadania statusu uchodźcy, pomimo, iż w kraju pochodzenia istnieje realne ryzyko prześladowania;

2.art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r., Nr 128, poz. 1176 ze zm.) poprzez odmowę udzielenia ochrony uzupełniającej, pomimo, iż w kraju pochodzenia jest narażona na ryzyko doznania poważnej krzywdy z rąk [...] ugrupowań separatystycznych.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że jest obywatelką [...], która ze względu na prześladowanie w kraju pochodzenia była zmuszona szukać ochrony poza jego granicami. Stąd, w dniu [...] września 2014 roku złożyła wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP. Wskazała, że kluczowym elementem przesłanek uzasadniających nadanie statusu uchodźcy jest pojęcie uzasadnionej obawy przed prześladowaniem, wyposażone w dwa elementy: czynnik subiektywny i obiektywny. Zatem, po pierwsze należy zbadać i ocenić stan odczuć osoby ubiegającej się o status uchodźcy, w następnej kolejności zaś ocenić sytuację panującą w kraju pochodzenia. Wiedza na temat warunków ma pomóc w ocenie wiarygodności oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę w kontekście czynniku obiektywnego. Zasadniczo, obawa wnioskodawcy powinna być uważana za uzasadnioną, jeśli potrafi on wykazać, w rozsądnym stopniu, że pozostanie w kraju stało się dlań nieznośne z powodów wymienionych w definicji lub byłoby nieznośne, gdyby tam wrócił. Skarżąca uważa, że spełniam przesłanki, gdyż na [...] jest prześladowana. Jej partnera wzywano do wstąpienia w szeregi armii [...]. Tzw. separatyści prześladują ludność cywilną w regionie. W związku z wojną między wojskiem i batalionami gwardii narodowej [...] a wspieranymi przez [...] separatystami sytuacja socjalno-bytowa na [...] jest bardzo ciężka. Zwłaszcza w kontekście osób wewnętrznie przemieszczonych. Obowiązek zbadania wniosku o nadanie statusu uchodźcy pod kątem przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej również zawiera w sobie konieczność dogłębnej analizy sprawy. Organ ograniczył się do ogólnego omówienia przesłanek z w/w artykułu i stwierdzenia, że w jej sytuacji one nie zachodzą.

W nawiązaniu do sytuacji panującej na [...] podkreśliła, że sytuacja socjalno-bytowa na [...] jest bardzo zła. Inne miasta, poza [...] i regionem [...], nie są w stanie pomieścić wszystkich osób wewnętrznie przemieszczonych, których liczba na dzień dzisiejszy wynosi ponad 1 300 000 osób. Uważa, że Organ nie uwzględnił w pełni znaczenia tejże okoliczności. W praktyce sytuacja wygląda tak, że rząd [...] nie jest w stanie zabezpieczyć miejsca pobytu dla wszystkich osób napływających z [...] oraz obwodów [...] i [...], gdzie de facto obecnie trwa wojna, do innych regionów [...]. Pomimo wszelkich starań rządu [...] oraz uchwalania odpowiednich przepisów, w praktyce system ochrony oraz zabezpieczania uchodźców z [...] nie funkcjonuje. Dla potwierdzenia przytaczanych przeze mnie okoliczności przywołała link do strony internetowej, gdzie można znaleźć informacje na ten temat (tj. [...]). W związku z powyższym nie zgadza się ze stwierdzeniem Rady do Spraw Uchodźców oraz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, iż może zamieszkać w innej części [...], a zatem skorzystać z możliwości tzw. migracji wewnętrznej. Mimo, iż w teorii taka istnieje możliwość, to w praktyce jest to bardzo trudne, aby spokojnie zamieszkać w innych miastach [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły o braku podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej – zarówno statusu uchodźcy, jak też ochrony uzupełniającej.

Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Uregulowanie to ma charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi “uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie “uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Dla przyjęcia, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, jej ocena musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

Z uzasadnień wydanych decyzji wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemki zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jej wypowiedzi złożonych podczas późniejszego przesłuchania. Analiza materiału dowodowego nie wskazuje, aby w stosunku do skarżącej istniały rzeczywiste obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Skarżąca nie potwierdziła obiektywnego charakteru deklarowanych zagrożeń dla jej bezpieczeństwa, wolności, zdrowia i życia. Nie wykazała, aby władze kraju pochodzenia skarżącej, prowadziły wobec niej działania noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art. 13 powołanej ustawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że powód, który wskazała skarżąca, a więc obawę przed niebezpieczeństwem związanym z konfliktem zbrojnym, obawę przed dyskryminacją ze względu na [...] poglądy, nie stanowi wystarczającej przesłanki nadania statusu uchodźcy, gdyż nie ma on charakteru prześladowań ze strony władz, ani prześladowań, przed którymi władze nie byłyby w stanie zapewnić obywatelowi należytej ochrony.

Analiza materiału dowodowego wskazuje, że skarżąca nie była także narażona na stałe i zindywidualizowane zainteresowanie struktur siłowych uczestniczących w konflikcie na części terytorium [...], ani też, by w przyszłości mogła być realnie narażona na działania krzywdzące ze strony przedstawicieli tych struktur.

Niesłusznie skarżąca zarzuca braki w materiale dowodowym i jego wszechstronnej ocenie. Organ uwzględnił w tej ocenie poważnie zagrażającą bezpieczeństwu ludności cywilnej sytuację na wschodzie [...] i jej charakter zbrojnego konfliktu, jednak prawidłowo uznał, że sytuacja ta nie stwarza powodów do udzielenia ochrony. Sytuacja związana z konfliktem zbrojnym nie uzasadnia bowiem realnej obawy przed prześladowaniem czy rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia, wobec możliwości wewnętrznego przemieszczenia się cudzoziemki w bezpieczne regiony kraju, gdzie zarówno władze centralne, jak też regionalne, organizacje obywatelskie i międzynarodowe starają się stworzyć przesiedleńcom warunki do bezpiecznego funkcjonowania. Organ wcale nie twierdzi, że warunki bytowe osób przesiedlonych wewnętrznie są pod względem ekonomicznym zadowalające i satysfakcjonujące, jednak gwarantują bezpieczeństwo dla życia i zdrowia i start życiowy. Trudna sytuacja ekonomiczna, w sytuacji gdy państwo gwarantuje bezpieczeństwo swoim obywatelom, nie stanowi samoistnej przesłanki do udzielenia ochrony międzynarodowej.

Należy uwzględnić, że skarżąca nigdy dotąd nie doświadczyła żadnych prześladowań z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Nigdy nie brała czynnego udziału w konflikcie zbrojnym, ani nie wspierała żadnej ze stron konfliktu, nie była poddawana działaniom o charakterze szykan, prześladowań tak fizycznych, jak i psychicznych, osobiście nie doświadczyła żadnych problemów na [...], nigdy nie była też zatrzymana, aresztowana, ani skazana. Sąd podzielił argumentację organów administracyjnych, że skarżąca, która niewątpliwie wyjechała z kraju pochodzenia w związku z niestabilną sytuacją i brakiem bezpieczeństwa w miejscu zamieszkania, spowodowanymi konfliktem zbrojnym, nie spełnia jednak przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Sytuacja panująca w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie statusu uchodźcy, nawet jeśli obiektywnie jest niestabilna, to nie stanowi samodzielnej przesłanki do przyznania ochrony. Nietrafny jest tym samym zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.

Prawidłowo w ocenie sądu organy obu instancji zastosowały w niniejszej sprawie dyrektywę wynikającą z art. 18 ust. 1 w/w ustawy, który stanowi, że jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Słusznie oceniały w tym kontekście zarówno okoliczności panujące w pozostałych, nie objętych konfliktem częściach terytorium [...], a także osobistą sytuację cudzoziemki umożliwiającą bezpieczne przemieszczenie się do niezagrożonego konfliktem rejonu kraju.

Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy dotyczący aktualnej sytuacji na [...] m.in. w postaci aktualnych opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC pozwolił ustalić, że poza rejonem, w którym toczy się konflikt zbrojny, na większości terytorium [...] sytuacja jest stabilna, nie pociąga za sobą bezpośredniego zagrożenia dla życia, zdrowia i innych podstawowych praw obywateli tego kraju. Władze centralne i regionalne starają się zapewnić bezpieczeństwo obywatelom. Mieszkańcy [...] i [...] opuszczający ze względu na panującą sytuację swoje miejsca zamieszkania mają możliwość zamieszkania w bezpiecznych regionach [...], a władze oraz inne podmioty organizują zakwaterowanie, udzielają pomocy w znalezieniu pracy, kontynuacji edukacji, wsparcia materialnego, pomocy medycznej. Pomoc ta jest skromna, jednak umożliwia egzystencję.

Wskazywana przez skarżącą okoliczność nakłaniania jej partnera życiowego do wstąpienia do oddziałów separatystów również jest okolicznością związaną bezpośrednio z rejonem konfliktu i tym samym obawy z tym związane przestają być aktualne w rejonie [...] kontrolowanym przez władze w [...]. Zdarzenie to obiektywnie nie mogło mieć związku z powodami opuszczenia przez nią kraju pochodzenia.

Sąd podzielił argumentację organów administracyjnych, że skarżąca niewątpliwie wyjechała z kraju pochodzenia z pobudek ekonomicznych. W ocenie sądu niestabilną sytuację na wschodzie [...] wskazała co prawda jako ogólne zagrożenie, ale jednocześnie jako przeszkodę uniemożliwiająca powrót do kraju ze względu na brak perspektywy dobrej egzystencji. Zdaniem skarżącej sytuacja socjalno – bytowa na [...] jest zła. Pomimo wszelkich starań rządu [...] oraz uchwalania odpowiednich przepisów, w praktyce system ochrony oraz zabezpieczania uchodźców z [...] nie funkcjonuje.

Zdaniem sądu twierdzenie to jest nieuprawnione. Przyznanie ochrony międzynarodowej nie następuje ze względu na warunki bytowe i ekonomiczne w kraju pochodzenia. Sytuacja uchodźców wewnętrznych z pewnością jest trudniejsza aniżeli sytuacja osób już zamieszkujących w bezpiecznych rejonach [...], jednak właśnie tworzenie przez władze podstaw prawnych stanowiących gwarancję udzielanej przez państwo szczególnej ochrony osób przesiedlonych stabilizuje początkowy stan chaosu i stwarza strukturę realnej pomocy.

W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być realnie narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Co do trzeciej z przesłanek należy wskazać, że realne zagrożenie doznania poważnej krzywdy, ograniczone jest wyłącznie do obwodów [...], a nie występują jednocześnie okoliczności uniemożliwiające bezpieczne i legalne przemieszczanie się na tereny kontrolowane przez rząd w [...], nie objęte konfliktem i zamieszkanie tam. Nie ma zresztą powodu dla którego skarżąca, miałaby rozważać akurat zamieszkanie w niebezpiecznym rejonie. Obawy związane z zagrożeniem dla zdrowia i życia są więc w jej przypadku natury hipotetycznej. Obawa przed zagrożeniem wynikającym z poglądów [...] w sposób oczywisty również nie występuje w bezpiecznych regionach [...].

Jak wskazuje materiał dowodowy skarżąca próbowała uzyskać pomoc od władz i organizacji pozarządowych poza rejonem konfliktu, jednak uznała poziom świadczonej pomocy za niewystarczający. Faktycznie korzystała z pomocy krewnych i wolontariuszy. W mieście [...] zaoferowano jej jedynie zakwaterowanie w pomieszczeniach restauracji, w której mieszkały już inne przesiedlone rodziny. Niedostatecznie satysfakcjonujący poziom egzystencji w przypadku wewnętrznej migracji nie stanowi jednak o potrzebie przyznania jakiejkolwiek formy ochrony międzynarodowej. Istotą tego rozwiązania, które znajduje zastosowanie wobec skarżącej jest gwarancja bezpiecznego i legalnego zamieszkania w bezpiecznym rejonie kraju. Skarżącej wbrew jej twierdzeniom o negatywnym nastawieniu mieszkańców zachodniej [...] do osób przesiedlonych zaoferowano pomoc, w takim zakresie jaka możliwa była w aktualnej sytuacji, polegającą na zapewnieniu tymczasowego miejsca zamieszkania. Skarżąca na podstawie tej skromnej oferty nie może twierdzić, że nie uzyskałaby innej pomocy, albo że warunki egzystencji z czasem nie uległyby poprawie. Należy podkreślić, że skarżąca jest osobą młodą, zdolną do pracy, posiadającą wyuczony zawód i jak w przypadku każdej innej osoby stworzenie warunków egzystencji zależy w głównej mierze od niej samej.

W związku z powyższym, organy administracji słusznie uznały, że cudzoziemka nie potrzebuje międzynarodowej ochrony, bowiem nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie za uprawnionego do nadania statusu uchodźcy, ani udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 13 ust 1 i art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Nie znajduje w ocenie sądu uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów postępowania tj art. 7, 77 § 1, 80 kpa. Materiał dowodowy został zebrany i przeanalizowany starannie, z uwzględnieniem aktualnych informacji o sytuacji w kraju pochodzenia skarżącej sporządzanych przez wyspecjalizowane instytucje. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, odnosząc się do argumentów i zarzutów skarżącej.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.