Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 774/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2019 r. 1. zobowiązuje Wójta Gminy J. do rozpatrzenia wniosku A. S. z dnia [...] czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Wójtowi Gminy J. grzywnę w wysokości 500 zł (słownie: pięćset) złotych; 4. zasądza od Wójta Gminy J. na rzecz A. S.kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pan A. S. (skarżący) w piśmie z [...]czerwca 2019 r.(formularz wniosku o udostępnienie informacji publicznej) skierowanym do Urzędu Gminy J. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania "ile zarabia nowy mecenas gminy p. P.D.".

Urząd pismem z [...]czerwca 2019 r. wystąpił do skarżącego o sprecyzowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w związku z powziętą wątpliwością

co do określenia rodzaju wynagrodzenia – brutto czy netto. Wyjaśniono skarżącemu, że w razie braku sprecyzowania wniosku w ciągu 14 dni, zostanie on pozostawiony bez rozpoznania. Jednocześnie powiadomiono skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu rozpoznania wniosku na dzień [...] sierpnia 2019 r. Wspomniane pismo dotarło do skarżącego w dniu [...] czerwca 2019 r.( odbiór pisma został pokwitowany przez syna skarżącego)

Skarżący na formularzu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] lipca 2019 r. doprecyzował, że wnosi o informację "jakie uposażenie miesięczne otrzymał nowy mecenas gminy P. D. z wszystkimi dodatkami miesięcznym oraz stażowym, uposażenie brutto oraz netto i jakie otrzymuje dodatki, wyszczególnić każdą sumę dodatków brutto oraz netto." Zwrócił się z prośbą o odpowiedź w terminie określonym w Kpa. i wskazał, że nie interesuje go wyznaczanie "bezpodstawnych terminów".

Urząd Gminy J. w piśmie z [...] lipca 2019 r., w nawiązaniu jak podał

do wniosku z [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wynagrodzenia mecenasa gminy P.D., poinformował skarżącego, że w Urzędzie Gminy J. nie jest zatrudniona osoba o tym nazwisku.

Skarżący w dniu [...] sierpnia 2019 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy J.(organ) w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Zarzucił organowi naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie jakim stanowi normatywną podstawę

do udostępniania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie

w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa,

- art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764) w zakresie, w którym organ jest zobowiązany

do udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej przez skarżony organ.

Wobec tak postawionych zarzutów wniósł o:

- zobowiązanie Wójta Gminy J. do rozpatrzenia wniosku z [...] czerwca 2019 r. i [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej,

- zasądzenie od podmiotu zobowiązanego zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

- stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

- wymierzenie grzywny.

W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał treść korespondencji prowadzonej w związku z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Wskazał, że w Zespole Radców Prawnych w Urzędzie Gminy J. zatrudnione są dwie osoby:

radca prawny S.M. i radca prawny P. D. Nadmienił, że

w piśmie z [...] lipca 2019 r. organ wymienił nazwisko D. mimo, iż oba wnioski jednoznacznie wskazują, że chodzi o wynagrodzenie nowego radcy prawnego

o nazwisku D. a zatem nie może być mowy, w ocenie skarżącego,

o jakiejkolwiek pomyłce co do identyfikacji osoby, w szczególności kiedy w Urzędzie Gminy J. zatrudnionych jest tylko dwóch radców prawnych.

Jak wskazał skarżący, w piśmie z [...] czerwca 2019 r. organ nie zakwestionował, że osoba wskazana we wniosku nie jest zatrudniona w Urzędzie Gminy J., uczynił to dopiero przy rozpatrywaniu wniosku z [...] lipca 2019 r., będącego uzupełnieniem wniosku z [...] czerwca 2019 r. Uznał, że manipulacja jakiej dopuścił się organ jest niedopuszczalna i nacechowana złośliwością w stosunku

do jego osoby.

W opinii skarżącego, lekceważenie przez organ jego praw dostępu

do informacji publicznej wynikających z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz ustawy

o dostępie do informacji publicznej jest pokłosiem przegranych spraw organu

z wniosków o udostępnienie informacji publicznej dotyczących zarobków kierownictwa Urzędu Gminy J. Zwrócił uwagę na sprawę o sygn. akt

II SAB/Wa 395/19, na bezczynność Wójta Gminy J. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt. II SA/Wa 675/18, w sprawie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wynagrodzenia radcy prawnego Urzędu Gminy J., p. S. M.

Skarżący podał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął w dniu [...] lipca 2019 r.

Wniosek o stwierdzenie, że bezczynność podmiotu zobowiązanego ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, skarżący uzasadnił okolicznością, zgodnie

z którą odpowiedź podmiotu zobowiązanego (stwierdzenie, że wskazana we wniosku osoba nie jest zatrudniona w Urzędzie Gminy J.) nie odpowiada prawdzie zaś wnioski złożone w sprawie nie powinny budzić wątpliwości odnośnie

do zidentyfikowania osoby w nich wskazanej.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2019 r. została skierowana do Pana A.S. prośba o sprecyzowanie wniosku

o udostępnienie informacji publicznej w zakresie rodzaju wynagrodzenia, przy czym wnioskodawca nie odpowiedział na to wezwanie. W dniu [...] lipca 2019 r. ponownie złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zarobków mecenasa gminy P. D.. Organ wyjaśnił, że w Urzędzie Gminy J. jest zatrudniony radca prawny P. D.. Wskazał, że za każdym razem

w wyznaczonym terminie udzielał odpowiedzi na informację publiczną zgodnie

ze złożonymi wnioskami. Wobec powyższego organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym

i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga A. S.zasługuje na uwzględnienie, albowiem Wójt Gminy J. pozostawał

w bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. sprecyzowanego pismem z dnia [...] lipca 2019 r.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie

w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Stwierdza też, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie natomiast braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarga wniesiona została na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Stąd też mając na uwadze przedmiot wniesionej skargi wskazać należy, że dostęp do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112 poz. 1198 ze zm.) zwanej dalej "u.d.i.p.", lub "ustawą".

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić należy, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08; opubl. w CBOIS pod adresem http://www.nsa.gov.pl). Ponadto odnotować również trzeba, że wniesienie skargi na bezczynność nie zostało przez ustawodawcę ograniczone żadnym terminem. W związku z powyższym skargę uznać należało za dopuszczalną.

W dalszej kolejności podkreślić należy, że nie ma legalnej definicji pojęcia "bezczynność organu". Przepisy nie określają, na czym polega stan bezczynności. Według poglądów doktryny i orzecznictwa z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia albo też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu (podmiotu zobowiązanego), że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 109-110);.

W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania organ podjął w celu załatwienia wniosku, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia

2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12, opubl. w CBOIS).

Można stwierdzić, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, nie podejmuje w terminie - wskazanym w art. 13 u.d.i.p. - odpowiednich czynności,

tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Podkreślić przy tym należy, że nie jest możliwe postawienie organowi zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie jest w posiadaniu organu, w szczególności zaś, gdy nie istnieje i wobec tego organ jej nie udostępnia, a także nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Bezczynność zachodzi również gdy wniosek jest nieprecyzyjny, bądź niejasny

w stopniu uniemożliwiającym udzielenie odpowiedzi, a strona wezwana do sprecyzowania wniosku nie udzieli odpowiedzi w zakreślonym terminie. W tej ostatniej sytuacji organ może skorzystać z uprawnienia, o jakim mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2018 r., II SAB/Łd 105/18, wyrok WSA w Łodzi z 16 listopada 2018 r. sygn. akt II SAB/Łd 99/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2019 r., III SAB/Gl 207/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2019 r., II SAB/Kr 379/19).

Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już istniejącej, będącej w posiadaniu organu, a rozstrzygnięcie określone w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. jest wydawane, gdy istniejąca informacja nie może być udostępniona. W braku takiej informacji organ nie ma zatem obowiązku wydania decyzji odmawiającej jej udostępnienia, lecz powinien poinformować wnioskodawcę o braku żądanej informacji. Pismo informujące ma postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek. Wysłanie takiego pisma zazwyczaj chroni organ przed zarzutem bezczynności.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca regulacją prawną uszczegóławiającą realizację konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych. Wskazuje też, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu

do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa

(art. 61 ust. 1 Konstytucji RP).

Ocena zasadności skargi sądowoadministracyjnej w sprawie dotyczącej bezczynności w udzieleniu informacji publicznej zależy od ustalenia czy określony podmiot odpowiada cechom instytucji zobowiązanych mocą ustawy do ich udzielenia,

a zatem czy jest to jeden z podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz od tego czy informacja, której skarżący żądał, posiada walory informacji publicznej

w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa

o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 63). W myśl art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są tylko takie podmioty, które są w posiadaniu takich informacji. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy J. - stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p. - jest organem obowiązanym

do udostępnienia informacji publicznej, znajdującej się w jego posiadaniu.

Informacja publiczna, w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to każda informacja

o sprawach publicznych. Ustawa nie definiuje pojęcia "sprawa publiczna", jednakże podczas prac legislacyjnych pojęcie to było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (vide: uzasadnienie do projektu ustawy /w:/ K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie (vide: m.in. H. Izdebski, Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; podobnie: wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Na gruncie powołanych regulacji przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14).

W ocenie Sądu również przedmiot wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia

2018 r. posiada walor informacji publicznej, nie ulega wątpliwości, że informacja

o wysokości wynagrodzenia oraz wysokości dodatków do wynagrodzenia przyznanej radcy prawnemu zatrudnionemu w Urzędzie Gminy stanowi informację publiczną, na co wskazuje przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h) u.d.i.p. Dotyczy ona bowiem w istocie sposobu wydatkowania funduszy gminnych. Informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród pracowników jednostki samorządu terytorialnego finansowane są ze środków publicznych i wypłacane m.in. za wykonywanie funkcji publicznych, tym samym stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zgodnie bowiem z zasadą wyrażoną w art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), gospodarka środkami publicznymi jest jawna.

Warto jednocześnie zauważyć, że pogląd, iż informacje o wysokości nagród przyznanych i wypłaconych pracownikom samorządowym, czy też innych składników wynagrodzenia (także z podaniem konkretnej kwoty w odniesieniu do konkretnego pracownika) stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., został już wielokrotnie wyrażony w orzecznictwie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 lipca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 64/14; wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Ke 72/14; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1334/14). Dane takie mieszczą się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że do dnia wydania wyroku,

tj. 19 sierpnia 2020 r. Wójt Gminy J. pozostawał w bezczynności

w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2019 r. W odpowiedzi

na skargę organ wskazał, że mimo wezwania skarżącego o sprecyzowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w związku z powziętą wątpliwością

co do określenia rodzaju wynagrodzenia – brutto czy netto, skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe pismo, a jedynie złożył nowy wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie zarobków mecenasa P. D., a taki radca prawny nie jest zatrudniony w Urzędzie Gminy J., o czym skarżącego organ poinformował.

Sąd nie podziela wyżej wskazanego stanowiska organu, że skarżący nie sprecyzował swojego wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. i nie udzielił w tym zakresie wyjaśnień organowi. Jak wynika z akt sprawy pismo organu z dnia [...] czerwca

2019 r. wzywające skarżącego do sprecyzowania wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. zostało odebrane przez syna skarżącego w dniu [...]czerwca 2019 r., tak więc zakreślony przez organ w tym piśmie terminy 14-dniowy do sprecyzowania wniosku upłynął dla skarżącego z dniem [...] lipca 2019 r. Skarżący, w ocenie Sądu, w dniu

[...] lipca 2019 r. sprecyzował swój wniosek z dnia [...] czerwca 2019 r., gdyż wniosek powyższy korespondował zarówno z pismem organu wzywającym do sprecyzowania wniosku jak i z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2019 r. W piśmie z [...] lipca 2019 r. skarżący błędnie napisał jedynie nazwisko radcy prawnego, o którego wynagrodzeniu chciał uzyskać informację, w miejsce litery "u" w nazwisku pojawiła się litera "a". Organ powyższa omyłkę wykorzystał i poinformował skarżącego, że osoba o nazwisku P. D. nie jest zatrudniona w Urzędzie Gminy J. Tego typu działanie organu jest w ocenie Sądu nie do zaakceptowania.

W wypadku, gdy do organu wpłynął w zakreślonym terminie wniosek precyzujący wystąpienie skarżącego z dnia [...] czerwca 2019 r. a organ powziął wątpliwość, czy chodzi o tę samą osobę co we wniosku z [...] czerwca 2019 r., winien tę kwestię wyjaśnić ze skarżącym, czego nie uczynił. Ponadto Sąd zauważa, że wniosek z dnia [...] czerwca 2019 r. był na tyle precyzyjny, że działanie organu w postaci wezwania do jego sprecyzowania należy uznać za czynność pozorną mającą na celu jedynie przedłużenie postępowania. We wniosku tym skarżący wskazał, że chce uzyskać informacje na temat zarobków Mec. P. D. z wszystkimi dodatkami.

W tym miejscu Sąd podkreśla, że działania organu w wypadku wniosku

o udzielenie informacji publicznej winny być przede wszystkim oparte

o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić należy, że postępowanie wszczynane na podstawie u.d.i.p. ma charakter odformalizowany. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona jest udostępniana

w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest uproszczone. Ustawa

w istocie nie przewiduje także jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku składanego w formie pisemnej. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczegółowym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 ustawy z dnia 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.; dalej Kpa.), gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów Kpa. Minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1701/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). W niniejszej sprawie jak wyżej wskazano organ wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku, co skarżący wykonał

w zakreślonym terminie, a mimo to nie doszło do udzielenia informacji publicznej. Organ przez ponad rok do daty wydania przedmiotowego wyroku pozostawał w bezczynności. Reasumując Sąd uznał, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2019 r.

Uznając, że brak reakcji na wniosek skarżącego stanowi bezczynność,

o której mowa w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pkt I wyroku Sąd zobowiązał stronę przeciwną do rozpoznania wniosku skarżącego. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do wydania aktu albo podjęcia czynności liczy się od dnia "doręczenia akt organowi" - a w niniejszej sprawie od momentu doręczenia spółce odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 286 § 1 p.p.s.a.). Po myśli art. 13 ustawy o dostępie

do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje co do zasady bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Tym samym akt lub czynność w niniejszej sprawie winny być dokonane przez Wójta Gminy J.najdalej w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności.

W razie stwierdzenia stanu bezczynności w dacie wniesienia skargi art. 149 § 2 p.p.s.a. nakazuje Sądowi dokonać oceny, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa między innymi dlatego, że w postępowaniu prowadzonym w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej organ mimo wzywania skarżącego do sprecyzowania wniosku, co nastąpiło

w zakreślonym termin, nie rozpoznał przez ponad rok wniosku skarżącego.

Te same argumenty przemawiają za wymierzeniem organowi grzywny, o czym orzeczono w pkt III wyroku. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku,

o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Treść przepisu wskazuje na to, że wybór środka (grzywna lub suma pieniężna) należy do sądu. Wybór sądu powinien być zasadniczo warunkowany celem skargi na bezczynność, którym jest zwalczenie tych stanów mających miejsce w postępowaniu i doprowadzenie do jego zakończenia. Istotna jest również funkcja prewencyjna, mająca na celu zapobieganie, aby

w przyszłości organ administracji nie dopuszczał do powstania stanu bezczynności

w postępowaniu.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając kwotę 100 złotych, którą skarżący zobowiązany był uiścić tytułem wpisu od skargi.

W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana.