Postanowienie NSA, sygn. akt III OZ 573/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 177 par 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1173/23 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A.R. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych osobowych z dnia 30 marca 2023 r., nr DS.523.7487.2021.WP.SS.206898 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1173/23, odrzucił skargę kasacyjną A.R., z uwagi na złożenie skargi kasacyjnej z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1173/23 oddalił skargę A.R. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 30 marca 2023 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 maja 2024 r. Skarżąca pismem z dnia 31 maja 2024 r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządzoną osobiście skargę kasacyjną, którą WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1173/23 odrzucił. Pismem z dnia 31 lipca 2024 r. (nadanym 12 sierpnia 2024 r.) pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2024 r. oraz skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1173/23.

Następnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "P.p.s.a."), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 178 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Pełnomocnik skarżącej, pismem z dnia 12 sierpnia 2024 r. (data nadania) wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2024 r. W sprawie termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 5 czerwca 2024 r. Skarga kasacyjna sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu i jako taka jest niedopuszczalna. Dlatego też podlegała odrzuceniu.

Z powyższym rozstrzygnięciem Sądu nie zgodziła się skarżąca, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 177 § 1 w zw. z art. 178 P.p.s.a. poprzez wadliwe zastosowanie i odrzucenie skargi kasacyjnej, podczas gdy wszelkie czynności w sprawie zostały wykonane w terminie, zaniechanie wezwania skarżącej do uzupełnienia skargi w postaci podpisu profesjonalnego pełnomocnika, a następnie odrzucenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

W myśl natomiast art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Jak wynika z akt sprawy, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2024 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 maja 2024 r. Tym samym, w myśl art. 177 § 1 P.p.s.a., trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi kasacyjnej upływał z dniem 5 czerwca 2024 r. Skarga kasacyjna została natomiast wniesiona dopiero w dniu 12 sierpnia 2024 r. Uprawniona była tym samym ocena Sądu pierwszej instancji, że skarga kasacyjna została złożona po terminie, przez co podlegała odrzuceniu. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna była niewątpliwie spóźniona, a zatem WSA w Warszawie miał obowiązek tę skargę odrzucić.

Odnosząc się do twierdzeń, że skarga kasacyjna została złożona w terminie 30 dni, gdyż skarżąca omyłkowo przesłała skargę kasacyjną nie podpisaną przez pełnomocnika oraz że Sąd pierwszej instancji obowiązany był wezwać pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez jej podpisanie, wyjaśnić należy, że kwestie te zostały już rozstrzygnięte postanowieniem NSA z dnia 13 listopada 2023 r., III OZ 447/24. W orzeczeniu tym NSA stwierdził, że nie budzi wątpliwości, że skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez A.R. Ponadto NSA wyjaśnił, że "wniesienie skargi kasacyjnej obarczone jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 P.p.s.a.). Sporządzenie tego środka prawnego osobiście przez stronę postępowania nie jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wymóg podpisania skargi kasacyjnej wynikający z przepisu art. 175 § 1 P.p.s.a. ma charakter materialnoprawny i nie podlega sanowaniu (por. postanowienia NSA: z 20 grudnia 2011 r., II GSK 2292/11, LEX nr 1151701 i z 5 października 2011 r., II OZ 915/11, LEX nr 965262). W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną skarżącej, jako sporządzonej przez podmiot do tego nieuprawniony, nie wzywając jej uprzednio do usunięcia tego braku".

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.