Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 10/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 6, art. 13, art. 14
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w sprawie ze skargi H. B. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązać Burmistrza [...] do załatwienia wniosku H. B. z dnia 27 marca 2023 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego kwotę 580;- zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

H. B. – Radny Rady Miejskiej w O. pismem z dnia 27 marca 2023 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy z prośbą o udostępnienie informacji w następującym zakresie dokumentacji związanej z prowadzeniem gospodarki drewnem prowadzonej przez Gminę O. z uwzględnieniem:

- gospodarki materiałowo-finansowej,

- ustawy o ochronie przyrody w zakresie wydawania zgód na wycinkę lasów jak i zadrzewień,

- pozyskiwanego drewna kosztem Gminy O. oraz kosztem nabywcy,

- za lata 2021 – 2022.

Skarżący podał, że wniosek składa na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.) oraz, że wniósł o dostęp do przeglądania żądanych dokumentów w Urzędzie Miejskim w O., z możliwością wykonania kserokopii.

Jednocześnie skarżący podał, że wykonując mandat radnego Rady Miejskiej w O. na podstawie § 35 ust. 1 Statutu Gminy O. - Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 31.08.2010 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy O. oraz Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 20.04.2014 r. zmieniającej uchwałę w sprawie uchwalenia Statutu Gminy O. cyt. "Radny ma prawo do zapoznania się z dokumentami dostępnymi w jednostkach organizacyjnych Gminy w zakresie badanych spraw za wyjątkiem dokumentów będących informacjami niejawnymi, którym została nadana klauzula "zastrzeżone" lub "poufne" oraz spraw stanowiących tajemnicę w granicach zapisanych w ustawach".

Burmistrz Miasta i Gminy pismem z 5 kwietnia 2023 r. wezwał skarżacego do wykazania, w terminie 14 dni od dania doręczenia wezwania, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Na powyższe pismo skarżący odpowiedział w dniu 18 kwietnia 2023 r. podnosząc, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmował wgląd do dokumentów z możliwością wykonania fotokopii, szczegółowo wskazanych w treści wniosku. Skarżący przyjął stanowisko, że objęte wnioskiem dokumenty są skompletowane i znajdują się w dyspozycji Burmistrza Miasta i Gminy. Skarżący podkreślił, że w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez wgląd do dokumentów nie jest konieczne, aby wnioskodawca wykazywał szczególnie istotny interes publiczny ponieważ wymóg ten dotyczy jedynie informacji publicznej przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 ud.i.p.). Skarżący stwierdził, że jego żądanie dotyczyło informacji publicznej prostej. Z ostrożności skarżący podał, że szczególnie istotny interes publiczny w żądaniu jego wniosku zasadza się na tym, iż uzyskanie informacji publicznej stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji samorządowej i lepszej ochrony interesu publicznego.

Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia 28 kwietnia 2023 r., wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej k.p.a.), odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego wniesionego od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy i przekazało organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji błędnie zakwalifikował wniosek skarżacego jako wniosek o dostęp do informacji publicznej przetworzonej, a także niezasadnie przyjął, iż wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego dla udzielenia żądaniej informacji. Kolegium stwierdziło, że skarżący wnosił o udostępnienie informacji prostej, a Burmistrz winien ją niezwłocznie udostępnić.

Dnia 19 czerwca 2023 r. wezwano skarżącego do skonkretyzowania żądania zawartego we wniosku z 28 marca 2023 r.

Pismem z 28 czerwca 2023 r. skarżący odpowiedział organowi, że wnosi o udostępnienie informacji publicznej obejmującej wgląd do wszystkich dokumentów, z możliwością wykonania fotokopii, dotyczących gospodarowaniem przez Gminę [...] w latach 2020-2022 drewnem pozyskanym w ramach postępowań administracyjnych dotyczących udzielenia zgód na usunięcie drzew związanych z:

1) wycinką drzew ( m.in. grabów, świerków) w parku w m. Ł. w latach 2020-2022,

2) wycinką drzew (olch) wokół II-go jeziora "B. " w O. w latach 2021 -2022.

3) wycinką drzew (topoli) na terenie stacji uzdatniania wody w m. B. w latach 2021-2022,

4) wycinką drzew na drodze gminnej nr [...], przebiegającej przez teren leśny z kierunku O. do C. (remontowany odcinek drogi) w 2022 r.,

5) wycinką i usunięciem drzew wokół Wzgórza "T. " w m.O. po wichurze w 2022 r.

Skarżący wniósł o wyznaczenie mu terminu do wglądu do ww. dokumentów.

Pismem z dnia 12 lipca 2023 r. przesłano skarżącemu zanonimizowane dokumenty.

W odpowiedzi na powyższe skarzący pismem z dnia 18 lipca 2023 r. wskazał, że żądał dostępu (wglądu) do dokumentów, a doręczono mu niekompletne kserokopie dokumentów. W związku z tym ponowił swój wniosek.

Odnosząc się do powyższego Burmistrz w piśmie z dnia 16 sierpnia 2023 r. podał, że wysłano zanonimizowane kopie dokumentów, o które skarżący wnioskował i organ uznaje sprawę za zakończoną. Organ wskazał, że nie mogą być udostępnione wszystkie dokumenty dotyczące wycinki drzew z uwagi na fakt, że większość z nich stanowią zgłoszenia i pisma osób fizycznych, które nie wyraziły zgody na dalsze ich udostępnianie.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu H. B. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniósł o:

1. stwierdzenie, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności,

2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3. zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi,

4. zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

5. zasądzenie od oorganu kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę skarżący podał, że Burmistrz Miasta i Gminy dostarczył mu niekompletne dokumenty. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu zawartym w piśmie z dnia 16 sierpnia 2023 r. Podkreślił, że jego wniosek obejmował wgląd do dokumentów z możliwością wykonania fotokopii. Jeśli organ nie chciał udostępnić jakiś informacji winien wydać decyzję odmowną, a załatwił wniosek skarżącego zwykłym pismem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ pokrótce przytoczył stan faktyczny sprawy wskazując, że udostępnił skarżącemu wszystkie żądane dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., w tekście w skrócie jako u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., a potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Wyjaśnić należy, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W świetle powyższego Sąd uznał, że informacje, o udostępnienie których skarżący wystąpił we wniosku z dnia 27 marca 2023 r., doprecyzowanym w dniu 28 czerwca 2023 r., tj. o udostępnienie dokumentacji związanej z wycinką drzew w parku w Ł. w latach 2020-2022; wokół jeziora B. w O. w latach 2021-2022; na terenie stacji uzdatniania wody w B. w latach 2021-2022; przy drodze gminnej nr [...] w 2022 r. oraz na wzgórzu T. w O. w 2022 r., stanowią informację publiczną. Żądanie udostępnienia tego typu informacji zawiera się w dyspozycji przepisu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit c u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz w dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 w tym m. in. o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobie i zasadach udostępniania danych w nich zawartych.

Skoro wnioskowana informacja jest informacją publiczną, to organ powinien załatwić wniosek zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, udzielając tej informacji albo jej odmawiając, w formie decyzji administracyjnej. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną polegającą przy tym na: udostępnieniu dokumentu do wglądu, wydaniu jego kserokopii albo w inny sposób uczynieniu zadość wnioskowi. Dysponent informacji publicznej - po myśli art. 14 ust. 1 cyt. ustawy - jest zobowiązany bowiem do jej udostępnienia w formie określonej przez wnioskodawcę (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1261/08, wyrok z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK. 1622/10). Ostatecznie to wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że skarżący we wniosku (jak i kolejnych pismach) zwrócił się o to by organ umożliwił mu dostęp do przeglądania dokumentów w Urzędzie Miejskim w O.. Jednocześnie w pierwotnym wniosku zaznaczył, że jest radnym Rady Miejskiej w O. i powołał się w tym zakresie na przepisy Statutu Gminy O. dotyczące prawa radnego do zapoznania się z dokumentami dostępnymi w jednostkach organizacyjnych Gminy.

Tymczasem organ ostatecznie odpowiadając na wniosek skarżącego (por. pismo z 12 lipca 2023 r. i 16 sierpnia 2023 r.) przesłał skarżącemu część dokumentów obejmujących wnioskowane informacje, ze wskazaniem, iż w dokumentach dotyczących wycinki drzew znajdują się informacje dotyczące osób fizycznych, które nie wyraziły zgody na ich udostępnienie.

W ocenie Sądu powyższe działanie organu świadczy o tym, iż nie rozpoznał z należytą starannością wniosku skarżącego, co czyni zarzut bezczynności zasadnym.

Po pierwsze, jeśli skarżący we wniosku wskazał, że domaga się wglądu do dokumentów (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2), to podmiot zobowiązany powinien udostępnić informację publiczną we wskazanej przez skarżącego formie, chyba że została ona udostępniona w BIP (art. 10 ust. 1 ustawy).

Wgląd do dokumentów urzędowych wynikający z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. oznacza, że osoba zainteresowana uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez osobę sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację (zob. też wyr. WSA w Warszawie z 23.6.2017 r., II SAB/Wa 79/17, CBOSA).

Należy też wskazać, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, informacją publiczną jest nie tylko treść dokumentu urzędowego, ale również jego postać (nośnik informacji, na którym dokument został sporządzony). W sytuacji gdy żądanie dotyczy udostępnienia dokumentu, a nie wyłącznie informacji o jego treści, organ powinien udostępnić zanonimizowaną kopię dokumentu. Organ nie jest uprawniony do selekcjonowania informacji przekazywanych wnioskodawcy, lecz jest zobligowany do ustosunkowania się do konkretnych żądań wnioskodawcy. Udzielenie przez podmiot zobowiązany odpowiedzi innej niż oczekiwana przez wnioskodawcę czyni usprawiedliwionym zarzut bezczynności (zob. wyr. WSA w Łodzi z 27.6.2017 r., II SAB/Łd 125/17, CBOSA).

Po drugie, jeśli skarżący we wniosku wyraźnie zaznaczył, iż sprawuje mandat radnego i na ten mandat powołała się, organ mógł rozważyć, czy wniosek skarżącego powinien być realizowany w ramach uprawnień przysługujących radnemu, a nie w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 40, dalej u.s.g.) w wykonywaniu mandatu radnego radny ma prawo, jeżeli nie narusza to dóbr osobistych innych osób, do uzyskiwania informacji i materiałów, wstępu do pomieszczeń, w których znajdują się te informacje i materiały, oraz wglądu w działalność urzędu gminy, a także spółek z udziałem gminy, spółek handlowych z udziałem gminnych osób prawnych, gminnych osób prawnych, oraz zakładów, przedsiębiorstw i innych gminnych jednostek organizacyjnych, z zachowaniem przepisów o tajemnicy prawnie chronionej.

Podkreślenia wymaga, że przepis art. 24 ust. 2 u.s.g. nie wyłącza możliwości złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez radnego. Radny bowiem, niezależnie od pełnionej funkcji publicznej, pozostaje obywatelem i jak każdy obywatel ma prawo do formułowania indywidualnych wniosków w trybie dostępu do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2022 r., III OSK 4901/21). Zaznaczyć również należy, że działania podejmowane przez organy samorządu gminy w trybie art. 24 ust. 2 u.s.g. nie podlegają kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Kielcach z 29 stycznia 2021 r., II SA/Ke 1068/20).

Natomiast jeżeli organ poweźmie wątpliwości co do wniosku, np. w zakresie tego, w jakim trybie wnioskodawca wnosi o udzielenie informacji, powinien zwrócić się do wnioskodawcy o jego sprecyzowanie. W opinii Sądu w rozpoznawanej sprawie organ pobieżnie zapoznał się z wnioskiem skarżącego i nie zrealizował go w żądanej przez stronę formie, bez rozważenia (i dopytania się wnioskodawcy) w jakim trybie jego wniosek ma być rozpatrzony. Powyższe w ocenie Sądu świadczy o tym, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności, o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd – stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 27 marca 2023 r., uwzględnieniem późniejszej zmiany jego zakresu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy (pkt I wyroku).

Dodać trzeba, że powyższe rozstrzygnięcie skutkuje tym, że Sąd nie oceniał, czy przesłane przez organ dokumenty przy piśmie z 12 lipca 2023 r. stanowią odpowiedź na żądanie skarżącego. Organ winien rozpoznać wniosek strony ponowie, a objętej wnioskiem informacji udzielić w sposób i formie zgodnej z wnioskiem. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. W przeciwnym wypadku doszłoby bowiem do zaprzeczenia idei dostępu do informacji publicznej, której założeniem jest jawność działań władzy publicznej. Przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 161/12, CBOSA).

Z kolei oceniając charakter zarzucanej bezczynności Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III wyroku). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 1998, s. 808-812). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, albowiem organ nie lekceważył wniosków i pism strony, a jedynie błędnie zakwalifikował wniosek skarżącego.

Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w szczególności pod kątem kwalifikacji wniosku skarżącego i wyboru właściwego trybu udzielenia odpowiedzi na ten wniosek.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964). Na koszty postępowania składają się wpis w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego, w tym wynagrodzenie adwokata według stawki minimalnej w kwocie 480 zł.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 - 120 p.p.s.a.