Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 86/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2024 poz 145
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Protokolant: Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału IV Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. N. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2023 r. nr 18 w przedmiocie uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr 7 z dnia 11 października 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w Strzelinie po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko asp. szt. M. N. (dalej: obwiniony, strona, skarżący) dyżurnemu stanowiska kierowania, Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego

obwinionemu o to, że:

I. w dniu 29 października 2022 roku pełniąc służbę dyżurnego na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w Strzelinie naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że podczas obsługi interwencji domowej zgłoszonej w S. przy "ul. [...]", kiedy to z treści otrzymanego zgłoszenia o interwencji" za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji w wynikało, że w sprawie tej mogło dojść do stosowania przemocy w rodzinie przy użyciu noża, odstąpił od bieżącego egzekwowania prawidłowej realizacji zleconych działań, w wyniku czego zadysponowany na miejsce patrol udokumentował przeprowadzone czynności jedynie w notatniku służbowym i nie sporządził notatki z interwencji domowej do czego był zobligowany poleceniem służbowym zawartym w piśmie I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 roku w sprawie obszaru dotyczącego przemocy w rodzinie, w tym sposobu kwalifikowania oraz dokumentowania zdarzeń w systemach policyjnych, tj. czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z punktem 2 zawartym w Poleceniu I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 roku w sprawie obszaru dotyczącego przemocy w rodzinie, w tym sposobu kwalifikowania oraz dokumentowania zdarzeń w systemach policyjnych.

II. w dniu 29 października 2022 roku pełniąc służbę dyżurnego na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w Strzelinie naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że podczas obsługi interwencji domowej zgłoszonej w S. przy "ul. [...]", kiedy to z treści otrzymanego zgłoszenia o interwencji za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji wynikało, że w sprawie tej mogło dojść do uszkodzenia ciała przy użyciu noża, a na podstawie otrzymanych informacji drogą telefoniczną przez interweniującego policjanta, który potwierdził, że poszkodowany mężczyzna M. Z. posiada ranę brzucha, w Systemie Wspomagania Dowodzenia

III. Policji wykonał zapis "patrol na miejscu ustalił, że nie doszło do naruszenia porządku prawnego odstąpił tym samym od bieżącego egzekwowania prawidłowej realizacji zleconej interwencji w tym niewłaściwie sklasyfikował zdarzenie, a w konsekwencji swojego działania odstąpił od meldowania o zdarzeniu dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, tj. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku w zw. z § 9 ust. 3 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie "organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji" w zw. z pkt. 2 ppkt 3a Załącznika nr 1 "Katalog zdarzeń" do Decyzji nr 439/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 października 201o roku zmieniającą decyzję nr 100/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 16 marca 2018 r. w sprawie określenia katalogu zawierającego rodzaje zdarzeń oraz trybu meldowania o tych zdarzeniach dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu przez dyżurnych komend miejskich/powiatowych Policji woj. dolnośląskiego uznał obwinionego winnym popełnienia mu zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę upomnienia.

W treści tego orzeczenia organ wskazał, że w dniu 29 października 2022 r. o godz. 20: 15 dyżurny stanowiska kierowania asp szt. M. N. na pośrednictwem systemu SWD odebrał zgłoszenie dotyczące interwencji domowej w S. przy "ul. [...]". Treść zgłoszenia odnotowana w Systemie Wspomagania Dowodzenia (SWD) była następująca: "zgłaszająca twierdzi że mąż nadział się na nóż bo miał "taką seksualną fantazje", a w tle mąż mówi że to ona go dźgnęła, mąż twierdzi że nic się nie stało nie chce pomocy ZRMt ale żona twierdzi że krwawi. Zgłaszający twierdzi, że nie potrzebuje interwencji i prosi o odwołanie patrolu".

Do przeprowadzenia przedmiotowej interwencji obwiniony, zadysponował patrol w składzie - asp. szt. G. G. i sierż. szt. D. P. Treść zgłoszenia została przesłana na dwa terminale mobilne znajdujące się na wyposażeniu wspomnianego wskazanego patrolu. Na miejscu funkcjonariusze zastali uczestników interwencji, tj. M. Z. oraz M. O. Ocenili, że M. Z. ma 1,5 centymetrowe rozcięcie , nie chce pomocy i odwołał pogotowie. W jego ocenie nic się nie stało, sugerował, że interwencja jest bezpodstawna a przyjazd policjantów na miejsce był zbędna czynnością.

Obwiniony po dokonanych ustaleniach drogą telefoniczną z dowódcą patrolu asp. Szt. G. G. przyjął, że do zranienia M. Z. doszło w trakcie aktywności seksualnej z M. O. i dokonał wpisu w Systemie Wspomagania dowodzenia o treści: "patrol na miejscu ustalił, że nie doszło do naruszenia porządku prawnego. Interwencja została odwołana przez zgłaszającego.

Obwiniony nie posiadał zastrzeżeń co do co do sposobu i zakresu wykonanych czynności służbowych na miejscu zdarzenia przez patrol Ogniwa Ruchu Drogowego. W związku z powyższym zadysponowani na miejscu zdarzenia policjanci udokumentowali prowadzone czynności jedynie w notatniku służbowym i nie sporządzono notatki z interwencji domowej.

W treści tego orzeczenia wskazano również, że poszkodowany M. Z. w dniu 30 października 2022 r. został przyjęty do placówki medycznej w trybie ostrodyżurowym z powodu ran kłutych nadbrzusza i podbrzusza, po ugodzeniu nożem (ustalenia poczyniono w tym zakresie na podstawie materiałów dołączonych do akt postępowania dyscyplinarnego – opinii sądowo-lekarskiej nr OP-70/12/2022 z dnia 27 grudnia 2022 r., Karty Informacyjnej Szpitalnego Oddziału Ratunkowego, Historii Choroby Zespołu Opieki Zdrowotnej O.). Został on operowany w dniu 30 października 2022 r. w trybie nagłym, śródoperacyjnie stwierdzono: przebicie ściany przedniej i tylnej żołądka, z jamy brzusznej odsączono łącznie 2,5 litra treści krwi ponadto opisano: ranę kłutą nadbrzusza nieznacznie po stronie lewej, o kanale długości rany ok. 8-10 cm, penetrującą na stronę prawą z uszkodzeniem ścian żołądka oraz ranę kłutą podbrzusza o kanale rany o długości 4-5 cm, drążącym w dół i na lewo.

W orzeczeniu tym omówiono również przeprowadzone dowody z przesłuchania wymienionych świadków.

Podkreślono, że w toku prowadzonych czynności procesowych dokonano analizy odsłuchu zgłoszenia interwencji domowej będącej przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Zrelacjonowano treść zgłoszenia dokonanego przez M. O. Zgłaszająca M. O. oświadczyła: "ja mam taką prośbę mąż mi się nadział na nóż", po czym dodaje "no jak się nadział (śmiech) miał taką fantazję seksualną i się

nadział. Zaznaczono, że w tle słychać głos męski - co ty pierdolisz jak ty mnie ugodziłaś nożem". W trakcie kilkuminutowej rozmowy telefonicznej zgłaszająca kilkukrotnie powtarza "ty krwawisz człowieku " w tym czasie również w tle słychać głos poszkodowanego mężczyzny "ugodziła mnie nożem w brzuch po prostu". W nawiązaniu do treści tego odsłuchu zwrócono uwagę, że wykonanie odsłuchu rozmowy zgłoszenia zawierającego przytoczone sformułowanie niewątpliwie wymusiłoby na obwinionym wydanie polecenia interweniującym policjantom wykonania stosownych czynności na miejscu zdarzenia, które zakończone być musiały co najmniej sporządzeniem stosownej notatki w przypadku odstąpienia od wszczęcia procedury "Niebieskie Karty" oraz konieczności informowania o przedmiotowym fakcie dyżurnego Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu. Zdaniem organu I instancji, wykonanie odsłuchu rozmowy zgłoszenia interwencji domowej będącej przedmiotem postępowania dyscyplinarnego było istotne do merytorycznego i – co najważniejsze – właściwego wykonania czynności służbowych zgodnie z obowiązującymi procedurami.

W ocenie organu I instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza zasadność wniosku rzecznika dyscyplinarnego o uznanie obwinionego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych (na zasadzie winny nieumyślnej) i wymierzenia mu kary upomnienia. Przyjęto, że na skutek odstąpienia przez obwinionego od bieżącego egzekwowania prawidłowej realizacji zleconej interwencji, zadysponowany na miejsce patrol udokumentował przeprowadzone czynności jedynie w notatniku służbowym i nie sporządził notatki z interwencji domowej, co czego zobowiązywały polecenia zawarte w piśmie I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji mł. insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 r. Przyjęto także, że obwiniony na skutek odstąpienia od bieżącego egzekwowania prawidłowej realizacji zleconej interwencji niewłaściwie sklasyfikował zdarzenie, którego dotyczyła interwencja z udziałem M. Z. i M. O., a w konsekwencji swojego działania odstąpił od meldowania o zdarzeniu (uszkodzenie ciała z użyciem noża) dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu do czego zobowiązywał go pkt 2 ppkt 3a załącznika "Katalog zdarzeń" do decyzji nr 439/2018.

Podkreślono, że przy wydaniu orzeczenia wzięte zostały pod uwagę takie okoliczności jak - rodzaj naruszonych obowiązków, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowany tym naruszeniem, jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza. Wymierzona kara upomnienia uwzględnia dyrektywy jej wymiaru ujęte w art. 134h ustawy o Policji, w tym opinie służbowe o obwinionym, a także dotychczasową niekaralność oraz 23- letni przebieg służby.

W odwołaniu wniesionym od tego orzeczenia strona podniosła, że "informacje zgromadzone w trakcie interwencji nie pozwoliły na tak swobodne formułowanie wniosków" jak po uzyskaniu opinii sądowo-lekarskiej z dnia 27 grudnia 2022 r.

W ocenie obwinionego, "w przypadku toczącego się postępowania można mieć wrażenie, że zostało ono wszczęte na podstawie opinii biegłego z dnia 27 grudnia 2022 r., albowiem tylko wtedy udało się ustalić stan faktyczny a co za tym idzie -przebieg zdarzeń i na podstawie tych informacji sformułować kwalifikację prawną czynu. Obwiniony zarzucił, że w sprawie pominięty został wątek preferencji seksualnych uczestników interwencji, chociaż funkcjonariusze KPP Strzelin znają uczestnika interwencji, byłego funkcjonariusza KPP Strzelin, który otwarcie mówił o swoich preferencjach seksualnych, tj. BDSM (z języka angielskiego – bondage, discipline (or domination), sadism (or submission), masochism. Wnoszący odwołanie skazał, że zgodnie z interpretacją przepisów prawa dotyczących praktyk BDSM: "Prawnokarne oceny praktyk sadomasochistycznych oparte są o kontratyp zgody dysponenta dobrem. Obejmuje on dyspozycyjność co do pozbawienia wolności, uderzania, lekkich uszkodzeń ciała. Nie dotyczy natomiast poważnych uszkodzeń ciała oraz narażenia życia i zdrowia na niebezpieczeństwo.

Obwiniony zarzucił, że w toku postępowania nie zabezpieczono dowodów z przesłuchania ratowników medycznych oraz zapisu rozmowy z operatorem CPR, który jasno telefonicznie poinformował stronę o odwołaniu interwencji przez M. Z. oraz o fakcie, że do zdarzenia doszło w wyniku realizacji fantazji seksualnych. Nie przesłuchano w charakterze świadka M. O. Zdaniem obwinionego, oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu w postaci protokołu oględzin ciała M. O. (dołączonego do postępowania RSD-692/22, w którym z opisu obrażeń wynika, że strony faktycznie mogły stosować praktyki BDSM) wskazuje na celowe pomijanie tego wątku.

W odwołaniu podniesiono, że w chwili interwencji, na podstawie informacji uzyskanych od stron, jak również ustaleń faktycznych funkcjonariuszy na miejscu, decyzja o zakończeniu interwencji została podjęta prawidłowo, nie wystąpił obowiązek meldowania o zdarzeniu Dyżurnemu KWP Wrocław. Zwrócono uwagę, że w chwili wykonywania czynności przez patrol na miejscu "wszelkie okoliczności wskazywały na to, że do zdarzenia doszło w wyniku uprawiania seksu, co zostało bezsprzecznie na daną chwilę potwierdzone przez uczestników zdarzenia, a obecni na miejscu funkcjonariusze nie mieli żadnych wątpliwości do przebiegu zdarzenia". W treści odwołania obwiniony zwrócił nadto uwagę na to, że przydzielenie zakładki "pilne" następuje w przypadku otrzymania zgłoszenia o możliwości zaistnienia sytuacji zagrażającej życiu, zdrowiu lub mieniu oraz możliwości zatrzymania sprawcy na gorącym uczynku. To patrol na miejscu potwierdza okoliczności zaistniałego zdarzenia i na tej podstawie są wykonywane dalsze czynności.

Obwiniony zarzucił także, że orzeczenie nr 3 z dnia 10 maja 2023 r. zostało zatwierdzone osobiście przez Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie podinsp. M. K., który był faktycznym i naocznym świadkiem , a zatem osobą która powinna być wyłączona z czynności zgodnie z art. 135c ustawy o Policji.

Podniósł także, że w sprawie naruszono jego konstytucyjne prawo do obrony albowiem nie przesłuchano go w charakterze obwinionego po zmianie i rozszerzeniu zarzutów. W sprawie naruszono zostało także prawo strony do przeglądania akt postępowania. W ocenie wnoszącego odwołanie, działania te miały charakter celowy i zmierzały do pozbawienia obwinionego możliwości obrony oraz czynnego udziału w postępowaniu po zmianie i rozszerzeniu zarzutów.

Wnoszący odwołanie zarzucił nadto, że w sprawie nie zrealizowano zaleceń pomieszczonych w orzeczeniu nr 10 Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 6 lipca 2023 r.

W ocenie strony, na bezprawność działania prowadzącego postępowanie dyscyplinarne wskazuje również fakt, że strony akt nie były ponumerowane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2021 r. w sprawie obiegu dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (strony akt zostały ponumerowane ołówkiem; spis i opis akt został sporządzony lakonicznie, bez dokładnego określenia wartości; brak podstawowych informacji o dokumencie: daty sporządzenia, osoby zarządzającej).

W odwołaniu odnotowano także, że zastrzeżenia budzi nadto zachowanie Przełożonego Dyscyplinarnego i Rzecznika Dyscyplinarnego dotyczące wpływania na świadków będących równocześnie obwinionymi w swoich postępowaniach a mające na celu nakłonienie ich do dobrowolnego poddania się karze z zagrożeniem, że kara nałożona po przeprowadzeniu czynności będzie znacząco wyższa.

Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu w orzeczeniu nr 18 z dnia 21 listopada 2023 r., działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie. W ocenie tego organu zebrany materiał dowodowy potwierdził zawinione popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych z winy nieumyślnej. Zwrócił uwagę, że z odsłuchu korespondencji radiowej i telefonicznej pomiędzy obwinionym a asp. szt. G. G. nie sposób wyciągnąć jednoznacznego wniosku, że do zranienia M. Z. doszło w wyniku praktyk seksualnych. Wskazano, że jak wynika z relacji telefonicznej pomiędzy asp. szt. G. G. a obwinionym, M. O. nieprecyzyjnie wskazywała okoliczności podczas których doszło do zranienia M. Z. Podniesiono, że zrelacjonowany obwinionemu przez asp. szt. G. G. w trakcie rozmowy telefonicznej przekaz M. O. zawierający informację o czynnościach związanych z przygotowaniem posiłku powinien wzbudzić wątpliwości u funkcjonariusza będącego na miejscu, jak również u dyżurnego uzyskującego ją w takiej formule. Funkcjonariusz, w tym obwiniony, w związku z relacją M. O. "że jakieś mięso kroiła, czy ziemniaki" winni byli powziąć dodatkowe informacje a nie odstępować od dalszego ich uzyskiwania tłumacząc to niechęcią wnikania w życie intymne osób będących uczestnikami interwencji. Komendant Wojewódzki Policji dodał, że policjanci będący na interwencji byli pod zbyt mocnym wpływem informacji, które posiadali na temat sfery życia seksualnego M. Z. i błędnie oceniali przekazywane im informacje wybierając jedynie te, które pasowały im do z góry ustalonego wzorca, który to by utwierdzał ich, iż do wszystkiego doszło z uwagi na to jakie preferencje seksualne ma ww. mężczyzna.

Zaznaczono, że przybyły na miejsce interwencji funkcjonariusz nie poinformował dyżurnego ani też on sam nie zadał pytań choćby w kwestii ustalenia gdzie jest rozcięcie, czy wydobywa się z niego krew, czy ubrania bądź miejsce w którym znajduje się M. Z. ma ślady krwi, świeżej, zaschniętej, jakim narzędziem została zadana rana. Informacja o tym, że do zranienia M. Z. doszło podczas uprawiania seksu była dla obwinionego jako dyżurnego stanowiska kierowania wystarczającym powodem aby zaprzestać pozyskiwania dodatkowych informacji,

choćby takich jak wyżej wymienione, a które pozwoliłyby na ustalenie już w tym momencie wiarygodnych okoliczności zdarzenia.

Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że przesłuchany w dniu 17 marca 2023 rr. w charakterze obwinionego asp. szt. M. N., przedstawił własną wersję przebiegu zdarzenia z interwencji z dnia 29 października 2022 r. przeprowadzonej w mieszkaniu M. Z. przez asp. szt. G. G. oraz sierż. szt. D. P., która to jest w większości zbieżna z ustalonym w niniejszej sprawie stanem faktycznym, jednakże w sposób odmienny oceniona. Obwiniony oświadczył, iż cyt:. "(...) faktem powszechnie znanym wśród funkcjonariuszy zwłaszcza tych którzy mieli możliwość pracować z M. Z. są jego dość specyficzne preferencje seksualne, które można zakwalifikować jako BDSM. Fakty te wyszły na jaw szczególnie w trakcie rozwodu z drugą żoną gdzie w trakcie interwencji jak również w materiałach procesowych opisywała praktyki seksualne mężczyzny (...), w związku z tym co ustalili policjanci na miejscu nie wynikało, że doszło do stosowania przemocy fizycznej i psychicznej, a zgłoszenie dotyczyło sfery życia intymnego, która powinna być w sposób szczególny chroniona i zabezpieczona przed piętnowaniem innych ludzi. Dalsze rozpytywanie mogło wywołać wrażenia czystego zaspokajania ciekawości funkcjonariuszy, a nie ustalenia szczegółów interwencji. Zwłaszcza że strony jasno określiły; że nie życzą sobie obecności służb na miejscu. Jednocześnie pragnę dodać, że interwencji, czyli jeżeli interwencja odbyła się na terenie mieszkania, domu jest interwencją kwalifikowaną jako domowa, co nie oznacza, że doszło do stosowania przemocy fizycznej, czy psychicznej (...)".

W ocenie organu odwoławczego w kontekście przywołanego fragmentu wyjaśnień obwinionego nie sposób zgodzić się z oceną obwinionego. Relacja osób z interwencji, która nie do końca jest wiarygodna co do tego, że do uszkodzenia ciała M. Z. doszło w trakcie fantazji seksualnych, (M. O. jak wynika z relacji telefonicznej asp. szt. G. G. nieprecyzyjnie wskazywała na okoliczności podczas których doszło do zranienia - "nie do końca w łóżku, bo ona powiedziała, że jakieś mięso kroiła, czy ziemniaki i no wiesz. To takie mogło być również znienacka wiesz. Szczegółów nie znam trudno określić"), nie wyklucza, iż do zranienia ww. osoby doszło w wyniku przemocy.

Reasumując, Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że obwiniony popełnił przewinienie dyscyplinarne opisane w zarzucie I polegające (na zaniechaniu czynności służbowej w ten sposób, że podczas obsługi interwencji domowej zgłoszonej w S. przy "ul. [...]", kiedy to z treści otrzymanego zgłoszenia o interwencji za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji wynikało, że w sprawie tej mogło dojść do stosowania przemocy w rodzinie przy użyciu noża, (odstąpił od bieżącego egzekwowania prawidłowej realizacji zleconych działań, w wyniku czego zadysponowany na miejsce patrol udokumentował przeprowadzone czynności jedynie w notatniku służbowym i nie sporządził notatki z interwencji domowej do czego był zobligowany poleceniem służbowym zawartym w piśmie I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 roku w sprawie obszaru dotyczącego przemocy w rodzinie, w tym sposobu kwalifikowania oraz dokumentowania zdarzeń w systemach policyjnych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Policji w zw. z punktem 2 zawartym w Poleceniu I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł. insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 roku w sprawie obszaru dotyczącego przemocy w rodzinie, w tym sposobu kwalifikowania oraz dokumentowania zdarzeń w systemach policyjnych. Jak również, popełnił przewinienie dyscyplinarne opisane w zarzucie II polegające na zaniechaniu czynności służbowej w ten sposób, że podczas obsługi interwencji domowej zgłoszonej w S. przy "ul. [...]", kiedy to z treści otrzymanego zgłoszenia o interwencji za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji wynikało, że w sprawie mogło dojść do uszkodzenia ciała przy użyciu noża, a na podstawie otrzymanych informacji drogą telefoniczną przez interweniującego policjanta, który potwierdził, że poszkodowany mężczyzna M. Z. posiada ranę brzucha, w Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji obwiniony wykonał zapis "patrol na miejscu ustalił, że nie doszło do naruszenia porządku prawnego", odstąpił tym samym od bieżącego egzekwowania prawidłowej realizacji zleconej interwencji w tym niewłaściwie sklasyfikował zdarzenie, a w konsekwencji swojego działania odstąpił od meldowania o zdarzeniu dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 3 Zarządzenia ni 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 roku w sprawie "organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji" w zw. z pkt. 2 ppkt 3a Załącznika nr 1 "Katalog zdarzeń" do Decyzji nr 439/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 października 2018 roku zmieniającą decyzję nr 100/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 16 marca 2018 roku w sprawie określenia katalogu zawierającego rodzaje zdarzeń oraz trybu meldowania o tych zdarzeniach dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu przez dyżurnych komend miejskich/powiatowych Policji woj. dolnośląskiego.

W obszernym uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji odniósł się do zarzutów podniesionych przez obwinionego w odwołaniu. W ramach tej argumentacji wskazał, że postępowanie dyscyplinarne policjantów prowadzone jest na podstawie procedury określonej w rozdziale 10 ustawy o Policji. Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego zawiera art. 135p tej ustawy. Innych odesłań ustawa o policji w rozdziale 10 nie przewiduje. Z uwagi na powyższe w ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym zasad z postępowania administracyjnego, które jest odrębną procedurą postępowania opartą na przepisach wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego, na które w odwołaniu powołuje się obwiniony.

Wyraził pogląd, że błędna konstrukcja zarzutu nie miała żadnego wpływu na ograniczenie czy też wyłączenie z korzystania przez obwinionego z uprawnień mu przysługujących. Wręcz przeciwnie to właśnie na skutek wniesionego odwołania obwinionego - skorzystania w tym przypadku z przysługujących mu uprawnień - w którym wskazał na błędy w sformułowanym zarzucie, organ II instancji uchylił pierwsze rozstrzygnięcie organu I instancji, z uwagi właśnie między innymi na ten fakt.

Odnosząc się do sformułowanego przez obwinionego we wniesionym odwołaniu zarzutu przywołanego w punkcie III orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że preferencje seksualne M. Z., o których ustalenie wnosił obwiniony nie są przedmiotem tego postępowania, a uzyskiwanie wiedzy na ten temat od osób postronnych jest bardzo wątpliwe dowodowo i etycznie.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie IV orzeczenia, Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że z analizy akt postępowania dyscyplinarnego wynika, iż organ I instancji zrealizował zalecenia organu odwoławczego, tj. postanowieniem nr 28 z dnia 8 września 2023 r. zmieniono obwinionemu zarzut, w dniu 26 lipca 2023 r. przesłuchano w charakterze świadka podinsp. M. K., asp. J. P. - zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w Strzelinie, Pana R. D. - starszego referenta Teleinformatyki KPP w Strzelinie oraz sporządzono notatkę służbową z dnia 2 sierpnia 2023 r. w zakresie analizy interwencji przesłanych za pośrednictwem CPR w dniu 29 października 2022 roku. Natomiast nie przeprowadzono przesłuchania w charakterze świadka ratowników medycznych między innymi z uwagi na fakt, iż nie ujęto tej czynności jako zalecenia organu odwoławczego.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie V orzeczenia, organ drugiej instancji stwierdził, że analiza akt postępowania dyscyplinarnego prowadzi do wniosku, że czyny, które zarzucono obwinionemu zostały przez niego popełnione, przy czym w toku postępowania wyjaśniono przyczyny i okoliczności ich popełnienia. Podkreślił, że rzecznik dyscyplinarny w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego zebrał i utrwalił dowody niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie VI orzeczenia organ zacytował przebieg rozmowy pomiędzy obwinionym a będącym na miejscu w dniu interwencji funkcjonariuszem asp. Szt. G. G. i podniósł, że z rozmowy tej nie sposób wyciągnąć jednoznacznego wniosku, że faktycznie do zranienia doszło w wyniku praktyk seksualnych. W nawiązaniu do powyższego wskazał, że w sprawie pojawia się informacja o innych czynnościach, tj. związanych z przygotowaniem posiłku. W ocenie organu, relacja M. O. powinna była wzbudzić wątpliwości u funkcjonariusza będącego na miejscu jak również u dyżurnego uzyskującego ją w takiej formule. Ta relacja nie odpowiada jednoznacznie na to w jakich okolicznościach doszło do zranienia. Funkcjonariusze, w tym obwiniony, słysząc tłumaczenie M. O. winni byli powziąć dodatkowe informacje, a nie odstąpić od ich dalszego uzyskiwania tłumacząc to sobie niechęcią wnikania w życie seksualne osób będących uczestnikami interwencji. Wręcz odwrotnie, posiadana wiedza dotycząca praktyk seksualnych M. Z. na którą w protokołach przesłuchania wskazują policjanci, w tym obwiniony, doprowadziła do tego, że bezrefleksyjnie przyjęli informacje pozyskane na miejscu interwencji.

O bagatelizowaniu interwencji świadczyć może również korespondencja przeprowadzona pomiędzy zastępcą dyżurnego asp. szt. M. W., który informuje sierż. D. P. będącego we wspólnym patrolu z asp. szt. G. G. i podejmującym interwencję u M. Z., że cyt:. "czytaj sobie masz na terminalu, tylko nie śmiej się głośno".

Odnosząc się do kolejnego sformułowanego przez obwinionego we wniesionym odwołaniu zarzutu przywołanego w punkcie VII orzeczenia organ podniósł, że z kwestionowanym poleceniem I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł. insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 roku w sprawie obszaru dotyczącego przemocy w rodzinie, w tym sposobu kwalifikowania oraz dokumentowania zdarzeń w systemach policyjnych obwiniony zapoznał się w dniu 31 maja 2020 roku. W przypadku, gdyby( jak twierdzi obwiniony w treści wniesionego odwołania) polecenie to go nie dotyczyło nie byłby on z nim zapoznawany.

Komendant Wojewódzki Policji dodatkowo wskazał, że z dyspozycji pkt 2 ww. dokumentu wynika polecenie które swoim zakresem obejmuje realizację zadań przez służbę dyżurną do którego to zadania mają ww. policjantów zobligować komendanci oraz dowódcy. Definicja słowa zobligować wskazuje na zobowiązanie kogoś do czegoś. Czyli zobowiązującym jest przełożony - komendant a zobowiązanym policjant służby dyżurnej, taki jakim jest obwiniony. W ocenie organu odwoławczego ww. polecenie dotyczy służby dyżurnej i swoją regulacją nakłada konkretne obowiązki na policjantów pełniących służbę na tym stanowisku.

Odnosząc się do podnoszonego przez obwinionego zarzutu, że w chwili wykonywania czynności przez patrol na miejscu wszelkie okoliczności wskazywały, że do zdarzenia doszło w wyniku uprawiania seksu (co na daną chwilę zostało potwierdzone także przez uczestników zdarzenia) organ wskazał, że z treści § 9 ust. 3 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 roku w sprawie "organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji" wynika, iż "Komendant Wojewódzki (Stołeczny) Policji określi w drodze decyzji katalog zawierający rodzaj wydarzeń oraz tryb meldowania przez dyżurnych podległych jednostek Policji". Natomiast pkt 2 ppkt 3a Załącznika nr 1 "Katalog zdarzeń" do Decyzji nr 439/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 października 2018 roku (zmieniająca decyzję nr 100/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 16 marca 2018 roku w sprawie określenia katalogu zawierającego rodzaje zdarzeń oraz trybu meldowania o tych zdarzeniach dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu przez dyżurnych komend miejskich/powiatowych Policji woj. dolnośląskiego) wskazuje, iż kategorią zdarzenia podlegającego meldowaniu dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu jest: "bójka, pobicie lub uszkodzenie ciała z użyciem broni palnej, noża lub innego niebezpiecznego narzędzia". Brak jest w tym przypadku podanych okoliczności wyłączających takie meldowanie, choćby takich na które wskazuje w odwołaniu obwiniony, tj. iż do uszkodzenia ciała doszło w wyniku uprawiania seksu.

Odnosząc się do zarzutu (wymienionego w punkcie VIII orzeczenia), że zgłoszenie interwencji której dotyczy postępowanie nie miało charakteru zgłoszenia interwencji domowej dotyczącej przemocy w rodzinie organ ponownie przytoczył treść zgłoszenia, jakie dniu 29 października 2022 roku o godz. 20:15 obwiniony odebrał za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia (SWD). Zaznaczył, iż jak wynika z wydruku z SWD dotyczącego tej interwencji (o nr JED-6725Y-20221029-6448) w rubryce "Kwalifikacje" Wpisano "Interwencja domowa". Dalej, odwołał się organ do treści polecenia nr E-III-517-N-3/2021/AP insp. K. N. z dnia 10 czerwca 2021 r. w którym przypomniano jak określać interwencję domową i tak cyt:. "dodatkowo dyżurny po ustaleniu wszystkich okoliczności zdarzenia zobowiązany jest do zastosowania właściwej kwalifikacji w SWD Policji, oddającej charakter zgłoszenia, niezależnie od kwalifikacji wstępnej, nadanej przez CPR. Należy także przypomnieć, że Interwencja Domowa nie dotyczy tylko rodziny, bądź potwierdzenia przez patrol przemocy w rodzinie. W przypadku, kiedy zgłoszenie dotyczy sytuacji, gdzie wskazany jest adres miejsca zamieszkania, domu, to także pomimo niepotwierdzonego zgłoszenia nadał to będzie interwencja domowa, (dwóch sąsiadów się kłóci w mieszkaniu jednego z nich - interwencja domowa, zgłoszenie anonimowe, że w domu naprzeciwko, "ul [...]" na parterze drzwi po prawej kobieta krzyczy, wola pomocy - interwencja domowa, pomimo tego, że patrol nie potwierdza zgłoszenia)". Wskazując na powyższe organ skonstatował, iż nie sposób zgodzić się z obwinionym, że zgłoszenie, którego dotyczy postępowanie dyscyplinarne nie należało zakwalifikować jako interwencję domową. Jednocześnie, była to zdaniem organu interwencja domowa dotycząca przemocy w rodzinie. Rozwijając ten wątek, zgodnie z obowiązującą w czasie podejmowanej interwencji ustawą o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie z dnia 29 lipca 2005 roku (zmienioną ustawą z dnia 9 marca 2023 roku gdzie zmieniono tytuł ustawy na "o przeciwdziałaniu przemocy domowej") w art. 2 pkt 1 zdefiniowano członków rodziny, tj. cyt: "należy przez to rozumieć osobę najbliższą w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny; a także inną osobę wspólnie zamieszkującą lub gospodarującą", a w punkcie 2 określono przemoc w rodzinie definiowaną jako cyt:. "należy przez to rozumieć jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób wymienionych w pkt 1 w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą. Organ przypomniał, że zgodnie z art. 115 § 11 k.k., osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. Wskazał również, że z kolei za za osobę pozostającą we wspólnym pożyciu należy rozumieć taką osobę, która pozostaje z inną osobą w takiej relacji faktycznej, w której pomiędzy nimi istnieją jednocześnie więzi duchowe (emocjonalne) fizyczne oraz gospodarcze (wspólne gospodarstwo domowe). W nawiązaniu do realiów sprawy organ podniósł, że wspomnianych przymiotów nie sposób odmówić relacjom występującym pomiędzy M. Z. a M. O. Wyżej wymienione osoby mieszkały razem i łączyła ich relacja fizyczna i emocjonalna. Działanie M. O. mieści się w powyżej wskazanej definicji przemocy w rodzinie czyli jednorazowym albo powtarzającym się umyślnym działaniem lub zaniechaniem naruszającym prawa lub dobra osobiste osób wymienionych w pkt 1 w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą. Niewątpliwym, jest bowiem, że z informacji która wpłynęła z CPR, z którą to zapoznał się obwiniony, a także z relacji funkcjonariuszy będących pod adresem interwencji wynikało, że M. O. swoim działaniem naruszyła nietykalność cielesną, powodując szkody na zdrowiu fizycznym M. Z.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie IX orzeczenia, Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że faktycznie w Zarządzeniu nr 162 Komendanta Głównego Policji z dnia 18 lutego 2008 roku w sprawie metod i form wykonywania przez Policje zadań w związku z przemocą w rodzinie w ramach procedury "Niebieskie Karty" nie ma sformułowania zobowiązującego dyżurnego aby polecał lub sugerował funkcjonariuszom wdrożenie procedury "Niebieskie Karty". Natomiast z punktu 2 polecenia I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł. insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 roku w sprawie obszaru dotyczącego przemocy w rodzinie, w tym sposobu kwalifikowania oraz dokumentowania zdarzeń w systemach policyjnych, wynika, iż obwiniony był zobligowany do prawidłowego dokumentowania przebiegu służby w tym obsługi zdarzeń, wydanych poleceń i realizowanych czynności w SWD Policji, w tym wyegzekwowania od policjantów będących na miejscu interwencji sporządzenia dokumentacji wskazanej w pkt 5 ww. polecenia, tj. "sporządzać notatki służbowe z każdej interwencji domowej, która nie zakończyła się wszczęciem procedury "Niebieskie Karty", wskazując przyczynę braku zasadności wszczęcia procedury "Niebieskie Karty" i przekazanie jej dzielnicowemu, celem dokonania sprawdzenia sytuacji w rodzinie. Zadysponowany na miejsce patrol w składzie asp. szt. G. G. (dowódca) oraz sierż. szt. D. P. udokumentował przeprowadzone czynności jedynie w notatniku służbowym i nie sporządził notatki z interwencji domowej.

Następnie organ dodał, że niezaprzeczalnym faktem jest, iż zostały wydane polecenia I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu insp. K. N. z dnia 5 maja 2021 roku L. dz. I-i-1292-40/2021, z dnia 10 czerwca 2021 roku nr E-III-517-N-3/2021/AP oraz z dnia 4 października 2021 roku nr E-II1-517-N-5/2021/AP, o których wspomina obwiniony. Niemniej jednak w treści żadnego z nich nie ma informacji, która wskazywałby na fakt, iż polecenie z 12 maja 2020 roku E-III-0151-7/2019AP 1 Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł. insp. K. N. zostało uchylone lub zmienione. Kolejne wydane polecenia, które zostały wskazane przez obwinianego w odwołaniu określały kwestie obszaru przemocy w rodzinie w tym m.in. postępowanie policjantów podczas realizacji procedury "Niebieskie Karty".

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XI orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że przełożonym dyscyplinarnym w KPP w Strzelinie jest nie podinsp. M. K., a insp. P. M. - Komendant Powiatowy Policji w Strzelinie. Zwrócił uwagę, że wniosek złożony przez obwinionego dotyczący wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego dotyczył właśnie insp. P. M., a nie podinsp. M. K. Następnie argumentował, iż jak wskazano w postanowieniu nr 76 z dnia 10 sierpnia 2023 roku o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym RPD - 3/22 niezaprzeczalnym jest fakt iż orzeczenie nr 3 z dnia 10 maja 2023 r. o uznaniu obwinionego winnym popełnienia czynu i wymierzenia mu kary upomnienia podpisał Komendant Powiatowy Policji w Strzelinie z up, I Zastępca Komendanta. Powiatowego Policji w Strzelinie - podinsp. M. K., przy czym miał on umocowanie prawne to wydania tego typu rozstrzygnięcia na podstawie wydanej decyzji nr 16/2023 Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie z dnia 27 kwietnia 2023 r. w sprawie ustalenia zastępstwa na czas nieobecności Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie. Orzeczenie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego orzeczeniem nr 10 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2023 r., w treści którego organ wskazał, iż organ I instancji nie przeprowadził wszystkich czynności dowodowych które w tej sprawie, przy takich okolicznościach jawią się jako niezbędne. Chodzi o czynności dowodowe w tym przesłuchania świadka, podinsp. M. K. obecnego w dniu 29 października 2022 r. na stanowisku kierowania na okoliczność sposobu prowadzenia przez służbę dyżurną, w tym w szczególności podjętych czynności służbowych przez asp. szt. M. N. związanych ze zdarzeniem z udziałem M. Z. Organ I instancji w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego po uchyleniu orzeczenia nr 3 Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie z dnia 10 maja 2023 r. przesłuchał w charakterze świadka podinsp. M. K.. Wobec powyższego wszelkie zastrzeżenia obwinionego, które dotyczyły osoby podinsp. M. K. zostały wyjaśnione a materiał dowodowy został uzupełniony o przesłuchanie właśnie ww. osoby.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XII orzeczenia organ wskazał, że stwierdzenie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu, a mianowicie: "że wszelkie niezbędne ustalenia dla sprawy znajdują swoje uzasadnienie oraz umocowanie w treści dołączonych do akt postępowania dyscyplinarnego materiałach, tj. opinii sądowo - lekarskiej nr OP-70/12/22 z dnia 21 grudnia 2022 roku, Karta Informacyjna Szpitalnego Oddziału Ratunkowego KG- 19798/2022 oraz Historia Choroby Ogólna Zespołu Opieki Zdrowotnej z O.", w ocenie organu odwoławczego dotyczy jedynie fragmentu analizowanych przez organ I instancji okoliczności w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XIII orzeczenia organ wskazał, że kwestia zapisów rejestratora rozmów na stanowisku Kierowania dotyczących zgłoszonych interwencji, a możliwych do pobrania i ich odsłuchania z SWD, nie jest objęta zarzutem, albowiem brak jest podstawy prawnej, która wskazywałaby na taki obowiązek odsłuchania zapisów rozmów na dyżurnym. Niemniej jednak, w ocenie organu odwoławczego, brak takiego odsłuchu może świadczyć o braku zaangażowania w służbę dyżurnego i pomijanie istotnego źródła informacji o zlecanej patrolowi interwencji. Przy tej okazji organ odniósł się do podnoszonej w odwołaniu kwestii problemu z odsłuchem rozmów z rejestratora. Wskazał, że organ I instancji swoje ustalenia w tym zakresie oparł na informacji uzyskanej z Wydziału Teleinformatyki KWP we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2023 roku w której treści wskazano, iż w dniu 29 października 2022 roku o godzinie 20:15 nie została odnotowana przez służbę dyżurną Wydziału Teleinformatyki KWP we Wrocławiu awaria systemów policyjnych, w szczególności Systemu Wspomagania Dowodzenia. Zwrócił nadto uwagę, że w wydanym w dniu 6 lipca 2023 roku orzeczeniu organ odwoławczy wskazał organowi I instancji jako dodatkową czynność dowodową przeprowadzenie ustaleń w zakresie okoliczności uniemożliwiających odsłuch zapisów rejestratora rozmów na Stanowisku Kierowania dotyczących zgłoszenia ww. interwencji przez obwinionego i na tą okoliczność został przesłuchany Starszy Referent Teleinformatyki KPP w Strzelinie - Pan R. D.. Podkreślił, że podniesiona w odwołaniu argumentacja pomija, że odnotowany w notatce służbowej z dnia 31 października 2022 r. sporządzonej przez podkom. J. S. "problem" z pobraniem zapisu z Sytemu Wspomagania Dowodzenia Policji dotyczy tylko jednego z dwóch zgłoszeń, tj. o numerze: JED-6725Y-202221030-6456. Natomiast co do drugiego zgłoszenia, o numerze: JED-6725Y-20221029-6448 nie ma takich uwag.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XIV orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji zwrócił uwagę, że o świadomości obwinionego co do pilności zgłoszonej interwencji może świadczyć choćby treść korespondencji telefonicznej przeprowadzonej z sierż. D. P., którego to obwiniony poinformował:. " Słuchajcie mam pilną interwencję w S. na "ul. [...]", zaraz was przypnę do niej. Zadzwonię też do naczelnika i powiem, że was muszę zdjąć". Zacytowana treść korespondencji wskazuje na fakt, iż sam obwiniony określił zdarzenie jako pilne i poinformował policjantów z patrolu jeszcze przed przydzieleniem im interwencji, że będą mieli interwencję, podkreślając jednocześnie, że jest ona pilna.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XV orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji przyznał, iż faktycznie, żaden przepis bezpośrednio nie nakłada obowiązku na dyżurnego kontaktowania się z uczestnikami każdej interwencji. Jednakże nie sposób się zgodzić z dalszym stwierdzeniem obwinionego, że: ",relacja interweniujących Policjantów była pełna, nie budziła wątpliwości, a okoliczności wykazujące na to, iż doszło do zdarzenia w trakcie seksu oraz preferencje seksualne jej uczestników zobowiązywały do zachowania dyskrecji i taktu". Jak argumentował organ, z korespondencji radiowej i telefonicznej pomiędzy obwinionym a asp. szt. G. G. wynika, że relacja policjantów nie była pełna ani wyczerpująca. Funkcjonariusz nie poinformował dyżurnego ani też on sam nie zadał pytań choćby w kwestii potrzeby ustalenia gdzie jest to rozcięcie, czy wydobywa się z niego krew, czy ubrania bądź miejsce w którym znajduje się M. Z. ma ślady krwi, świeżej, zaschniętej, jakim narzędziem została zadana rana. Informacja o tym, że doszło do zranienia podczas seksu, jak wynika ze stwierdzeń dyżurnego, była wystarczającym powodem do tego, aby zaprzestać uzyskiwania dodatkowych informacji choćby takich jakie wskazano powyżej, które pozwoliłby na ustalenie już w tym momencie wiarygodnych okoliczności niniejszego zdarzenia. Zwrócił uwagę, że jakkolwiek należy się zgodzić z obwinionym że "preferencje seksualne jej uczestników zobowiązywały do zachowania dyskrecji i taktu", to jednak nie zwalniały one policjantów czy obwinionego od zadawania pytań, choćby takich jak wskazano powyżej.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XVI orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że w wydanym orzeczeniu nr 10 z dnia 6 lipca 2023 r. uchylającym orzeczenie nr 3 Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie z dnia 10 maja 2023 r. organ II instancji nie zalecił przeprowadzenia czynności dowodowej jak przesłuchanie w charakterze świadka M. O., a podinsp. M. K. Niemniej jednak rzecznik dyscyplinarny podjął czynności zmierzające do przesłuchania w charakterze świadka M. O. w celu potwierdzenia okoliczności zdarzenia wynikających z protokołu przesłuchania w charakterze świadka M. O. sporządzonego w toku postępowania karnego, lecz swego celu nie osiągnął, albowiem osoba ta nie stawiła się na czynności.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XVII orzeczenia organ wskazał, że w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie obiegu dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów z dnia 28 września 2021 r. w § 4 pkt. 3 wskazano, iż:. "Akta postępowania układa się w tomach nieprzekraczających 200 kart. Karty zawarte w poszczególnych tomach należy ponumerować środkiem kryjącym w prawym górnym rogu" oraz w pkt. 4 cyt:. "Do każdego tomu kart postępowania należy sporządzić przegląd akt postępowania, z zachowaniem ciągłości numeracji kart dla ciągłości akt postępowania". Przyznał, iż faktem jest, iż w orzeczeniu nr 10 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2023 r. uchylającym orzeczenie nr 3 Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie z dnia 10 maja 2023 r. wskazano, iż należy ponumerować strony akt postępowania dyscyplinarnego trwałym środkiem kryjącym. To uchybienie zostało wyeliminowane po zwrocie akt do organu I instancji. Dodatkowo zwrócił uwagę, że przedłożone organowi odwoławczemu akta sprawy zawierały przeglądy akt we wszystkich tomach. Zaznaczył jednocześnie, że w ocenie organu odwoławczego uchybienia te nie miały wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XVIII orzeczenia organ wskazał, że wezwanie do stawiennictwa w dniu 20 września 2023 r. na przesłuchanie w charakterze obwinionego skarżący otrzymał w dniu 19 września 2023 r., a jego obrońca w dniu 13 września 2023 r. W ocenie organu, obwiniony oraz jego obrońca zostali prawidłowo poinformowani o zaplanowanej czynności przesłuchania w dniu 20 września 2023 r., jednakże bez usprawiedliwienia nie stawili się w wyznaczonym terminie. W nawiązaniu do argumentów podniesionych w odwołaniu Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że wiedza rzecznika dyscyplinarnego oraz przełożonego dyscyplinarnego o chorobie obwinionego i jej przyczynach nie wstrzymuje możliwości wezwania go na przesłuchanie. Wyjątek stanowi tu czas określony w art. 135f ust. 10 ustawy o Policji. Przepis ten jednak w omawianej sytuacji nie ma zastosowania, albowiem obwiniony nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim od 26 kwietnia 2023 r.

Dodał także, że przepisy ustawy nie nakładają obowiązku przeprowadzenia przesłuchania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia prawa obwinionego do obrony na skutek nieprzesłuchania go w charakterze obwinionego po zmianie zarzutów.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XIX orzeczenia organ wskazał, że pismem z dnia 8 września 2023 r. rzecznik dyscyplinarny wezwał obwinionego do stawiennictwa na zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego na dzień 20 września 2023 roku. Wezwanie to obrońca obwinionego otrzymał w dniu 13 września 2023 r. a obwiniony w dniu 19 września 2023 r. Analiza akt sprawy nie potwierdza okoliczności podnoszonych przez obwinionego, a mianowicie, że czynność zapoznania przeniesiono na dzień 3 października 2023 r. po telefonicznych uzgodnieniach z rzecznikiem dyscyplinarnym. W nawiązaniu do przedłożonych przez stronę wydruków z bilingów rozmów przeprowadzonych w dniu – 19, 21 i 22 września 2023 r. organ podniósł, że samo nawiązanie połączenia nie przesądza o jego treści. Organ odniósł się także do wskazywanego przez obwinionego powodu przesunięcia wspomnianej czynności wskazując, że w okolicznościach sprawy zaplanowana na dzień 20 września 2023 r. wizyta lekarska nie mogła być rozpatrywana w kontekście usprawiedliwionego niestawiennictwa strony w dniu 20 września 2023 r. Organ dodatkowo podniósł, że obwiniony uzyskał w dniu 29 września 2023 r. zaświadczenie wystawione przez lekarza sądowego o niemożliwości uczestniczenia w czynnościach zaplanowanych na dzień 3 października 2023 r.

Informacje podane przez obwinionego wskazują zatem na to, że obwiniony miał wnioskować o przesunięcie terminu zapoznania z aktami na dzień 3 października 2023 r. (gdzie w aktach sprawy nie stwierdzono aby taka okoliczność miała miejsce) tylko po to by w dniu 29 września 2023 r. uzyskać zaświadczenie od lekarza o jego niemożności stawiennictwa na czynność właśnie w dniu 3 października 2023 r.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XX orzeczenia organ stwierdził, że obwiniony w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego przeglądał wielokrotnie akta RPD - 3/22, tj. w dniach: 19 stycznia 2023 roku, 9 marca 2023 roku, 17 marca 2023 roku, 25 września 2023 roku. Faktem natomiast jest, iż ilość kierowanych wniosków o umożliwienie przeglądnięcia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu nie pokrywa się z ilością przeprowadzonych takich czynności. Jak wynika z akt sprawy nie na każdy z wymienionych przez obwinionego wniosków uzyskał odpowiedź, lub doszło do realizacji czynności przeglądnięcia akt, niemniej jednak takie czynności zostały przeprowadzone z obwinionym. Faktem jest też, że obrońca nie był powiadomiony o wyznaczonym na dzień 18 września 2023 roku terminie czynności przeglądania akt, co mogłoby stanowić uchybienie w zadośćuczynieniu wymogom określonym w art. 135f ust. 6 ustawy o Policji, tj. orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. Jednocześnie organ wskazał, że z treści art. 135f ust. 5 ustawy o Policji wynika, iż udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania obwinionego. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy nie stwierdził aby w tym przypadku doszło do naruszenia praw obwinionego w stopniu wskazującym zasadność do uchylenia orzeczenia nr 7 Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie z dnia 11 października 2023 roku.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XXI orzeczenia organ wskazał, że wniosek obwinionego o wyznaczenie terminu zapoznania z aktami po otrzymaniu postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z 27 września 2023 r. o zakończeniu czynności dowodowych nie mógł zostać uwzględniony w świetle art. 135i ust. 7 ustawy o Policji. Wydanie postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych, jest jednoznaczne z zamknięciem prowadzonego postępowania dyscyplinarnego przez rzecznika dyscyplinarnego, który od tego momentu ma 7 dni na sporządzenie sprawozdania z postępowania dyscyplinarnego. Ustawodawca też nie przewidział żadnych środków zaskarżenia na postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XXII orzeczenia organ stwierdził, że orzeczenie nr 10 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2023 r., które zostało wydane po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia nr 3 Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie z dnia 10 maja 2023 r. zostało wysłane do obwinionego oraz obrońcy w dniu 27 lipca 2023 roku (ww. orzeczenie obwiniony odebrał w dniu 1 sierpnia 2023 roku, a obrońca w dniu 2 sierpnia 2023 r.), a postanowienie nr 23 Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie z dnia 25 lipca 2023 r. o uchyleniu postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych wysłano do obwinionego i obrońcy w dniu 28 lipca 2023 r. (ww. postanowienie obwiniony odebrał w dniu 1 sierpnia 2023 r., a obrońca w dniu 2 sierpnia 2023 r.). Z uwagi na powyższe w ocenie organu odwoławczego organ I instancji w pełni zrealizował ustawowe wymogi związane z poinformowaniem obwinionego oraz jego obrońcy o "wznowieniu czynności dowodowych".

Komendant Wojewódzki Policji nie podzielił zasadności zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XXIII orzeczenia. W ocenie tego organu, analiza akt postępowania dyscyplinarnego potwierdza, że organ zrealizował zalecenia organu odwoławczego, tj. postanowieniem nr 28 z dnia 8 września 2023 r. zmieniono obwinionemu zarzut; w dniu 26 lipca 2023 roku przesłuchano w charakterze świadka podinsp. M. K., asp. J. P. - zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w Strzelinie oraz R. D. - starszego referenta Teleinformatyki KPP w Strzelinie, nadto, sporządzono notatkę służbową z dnia 2 sierpnia 2023 r. w zakresie analizy interwencji przesłanych za pośrednictwem CPR w dniu 29 października 2022 roku.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wymienionego w punkcie XXIV orzeczenia organ wskazał, że po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym w tym z protokołami przesłuchania świadków - sierż. szt. D. P., asp. szt. M. W. oraz asp. szt. G. G. nie stwierdził nieprawidłowości w zadanych pytaniach przez rzecznika dyscyplinarnego. Dotyczyły one okoliczności postępowania, natomiast czas ich przeprowadzenia, tj. jak wskazuje obwiniony 10 miesięcy po zdarzeniu jest związany nie z przewlekłością prowadzenia postępowania dyscyplinarnego lecz między innymi z kwestią, iż pierwsze rozstrzygnięcie z 10 maja 2023 r. Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie zostało uchylone przez organ odwoławczy, jak również z tym, że ww. świadkowie przesłuchani w dniu 19 stycznia 2023 r. sierż. szt. D. P.i asp. szt. G. G., natomiast w dniu 24 stycznia 2023 r. asp. szt. M. W. skorzystali z przysłuchującego im prawa do odmowy składania zeznań i odpowiedzi na zadawane pytanie. Rzecznik dyscyplinarny po uchyleniu orzeczenia z dnia 10 maja 2023 r. prawidłowo podjął czynności zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego i ponownie przesłuchał ww. funkcjonariuszy uzyskując od nich zeznania.

W podsumowaniu Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że obwiniony, nie mając zamiaru popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, poprzez niezachowanie wymaganej w danych okolicznościach ostrożności dopuścił się ich popełnienia.

W skardze wniesionej do Sądu skarżący zarzucił orzeczeniu Komendanta Wojewódzkiego Policji naruszenie:

1. art. 132a pkt 2 i art. 132 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 134 i ust. 4 i 4 ustawy o Policji poprzez wadliwe uznanie, że skarżący swoim zachowaniem dopuścił się przewinień dyscyplinarnych, co skutkowało postawieniem skarżącemu niewłaściwych, nieprecyzyjnych i obarczonych nieprawidłową kwalifikacją prawną zarzutów, a w konsekwencji uznaniem skarżącego winnym zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia mu kary upomnienia;

2. art. 135 c ust. 1 pkt 3 i art. 135 c ust. 2 ustawy o Policji poprzez niewyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przełożonego dyscyplinarnego;

3. art. 135 f ustawy o Policji w zw. z art. 177 kodeksu postępowania karnego i art. 135 i ustawy o Policji poprzez uniemożliwienie udziału obwinionemu i jego obrońcy w czynnościach przesłuchań świadków, jak i nieprzeprowadzenie końcowego zapoznania z aktami postępowania, a tym samym ograniczenie obwinionemu prawa do obrony;

4. art. 134 ha w zw. z art. 135 g ustawy o Policji poprzez wybiórcze zgromadzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do ustalenia, że skarżący faktycznie popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne, w tym nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych przez organ drugiej instancji w orzeczeniu uchylającym nr 10 z dnia 6 lipca 2023 r.;

5. art. 135f ust. 9 i 10 ustawy o Policji poprzez wadliwe uznanie za nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego na czynność przesłuchania w dniu 20 września 2023 r., skutkujące nieuzasadnionym odstąpieniem od przesłuchania obwinionego oraz końcowego zapoznania go z aktami postępowania;

6. art. 135 e ust. 1 w zw. z art. 135 e ust. 9a i ust. 10 ustawy o Policji w zw. z art. 314 k.p.k. poprzez nieprzesłuchanie strony w charakterze obwinionego po wydaniu postanowienia o zmianie i uzupełnieniu zarzutów;

7. art. 135 f ust. 1 pkt 3 i art. 135 f ust. 2 ustawy o Policji poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu polegające na nieudostępnieniu obwinionemu akt postępowania dyscyplinarnego, pomimo kilkukrotnego złożenia przez niego wniosku o udostępnienie akt, przy jednoczesnym niewydaniu w tym zakresie postanowienia o odmowie udostępnienia akt postępowania dyscyplinarnego.

W treści skargi skarżący przedstawił obszerne uzasadnienie zarzucanych naruszeń prawa.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego ją orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie w całości.

Ustosunkowując się kolejno do zarzutów skargi organ ten wskazał, że zgodnie z - powołanym w treści pierwszego z zarzutów dyscyplinarnych - poleceniem służbowym I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł. insp. K. N., służby dyżurne zostały zobligowane do prawidłowego dokumentowania przebiegu służby, w tym obsługi zdarzeń/zgłoszeń, wydanych poleceń, realizowanych czynności w Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji – w kontekście właściwej kwalifikacji oddającej charakter zgłoszenia interwencji wobec przemocy w rodzinie, ze wskazaniem, że "z każdej interwencji domowej, która nie zakończyła się wszczęciem procedury "Niebieskiej Karty" należy sporządzić notatkę służbową. Przypomniał, że w treści w/w pisma odnotowano, że: "[...] do dyżurnego jednostki organizacyjnej Policji należy rozpoznanie zdarzenia, w tym ocena sytuacji oraz zadysponowanie właściwych sił i środków do jego obsługi. W ramach tych czynności bardzo ważne jest przekazanie policjantom kierowanym na interwencję odpowiedniego zakresu informacji (ich uzupełnianie w trakcie obsługi zdarzenia, jeśli stwierdza się taką potrzebę i istnieje taka możliwość), gdyż może to być czynnik decydujący o skuteczności podejmowanych działań oraz przyjętej w związku z tym taktyki. W tym celu niezbędna jest aktywna współpraca i wymiana korespondencji pomiędzy obsługą stanowiska kierowania a policjantami realizującymi zlecone czynności". W nawiązaniu do przyjętej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący pełniąc służbę dyżurnego stanowiska kierowania Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Strzelinie w istocie zaniechał czynności służbowej (w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji) związanej z właściwym rozpoznaniem zdarzenia i przekazaniem policjantom realizującym zlecone czynności odpowiedniego zakresu informacji bowiem "[...] kiedy to z treści otrzymanego zgłoszenia o interwencji za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji wynikało, że w sprawie tej mogło dojść do stosowania przemocy w rodzinie przy użyciu noża odstąpił od bieżącego egzekwowania prawidłowej realizacji zleconych działań, w wyniku czego zadysponowany na miejsce patrol udokumentował przeprowadzone czynności jedynie w notatniku służbowym i nie sporządził notatki z interwencji domowej [...]".

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, uzasadniony był również drugi z postawionych skarżącemu zarzutów dyscyplinarnych. W rozwinięciu tej argumentacji organ ten wskazał, że według § 9 ust. 3 Zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1173 z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji – dyżurny realizuje zadania "zapewnienia natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone zdarzenie (o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 1 w/w Zarządzenia) poprzez "bieżące kierowanie będącymi w jego dyspozycji siłami i środkami jednostki Policji", przy czym o zdarzeniu polegającym na "uszkodzeniu ciała z użyciem noża" skarżący jako dyżurny stanowiska kierowania Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchy Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Strzelinie był zobowiązany zameldować dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, czego nie uczynił (pkt 2 ppkt 3a Załącznika nr 1 "Katalog zdarzeń" do decyzji nr 439/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu zmieniającej decyzję nr 100/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 16 marca 2018 r. w sprawie określenia katalogu zawierającego rodzaje zdarzeń oraz trybu meldowania o tych zdarzeniach dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu przez dyżurnych komend miejskich/powiatowych Policji województwa dolnośląskiego).

Jako pozbawiony podstaw Komendant Wojewódzki Policji ocenił także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 132c ust. 1 pkt 3 art. 135c ust. 2 ustawy o Policji. Rozwijając to stanowisko organ zwrócił uwagę, że wniosek skarżącego dotyczący wyłączenia Przełożonego Dyscyplinarnego z prowadzenia postępowania dyscyplinarnego odnosił się do Komendanta Powiatowego Policji insp. P. M., podczas gdy wskazana we wniosku przesłanka wyłączenia dotyczyła podinsp. M. K. (Zastępcy Komendanta) – jako "faktycznego i naocznego świadka zdarzenia".

W podsumowaniu stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji zasadnie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2023 r. odmówił wyłączenia insp. P. M. od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135f ustawy o Policji w zw. z art. 177 k.p.k. i art. 135i ustawy o Policji Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że uprawnienia jakie przysługują obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów zostały w sposób wyczerpujący określone przede wszystkim w art. 135 f ustawy o Policji. Ani z tego przepisu ani z innych przepisów ustawy o Policji nie wynika, aby w postępowaniu dyscyplinarnym ustawodawca przyznał obwinionemu i jego obrońcy prawo do bezpośredniego udziału we wszystkich czynnościach tego postępowania, w tym, prawo do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków oraz by organ dyscyplinarny był zobowiązany do informowania strony o terminach planowanych w sprawie innych czynności dowodowych.

Jako nieuzasadniony oceniono również w odpowiedzi na skargę zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 134ha w zw. z art. 135g ustawy o Policji. Jak argumentowano, rzecznik dyscyplinarny nie ma obowiązku przeprowadzania wszystkich dowodów w sprawie a jedynie te, które są niezbędne do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia. Skoro zatem przeprowadzone w sprawie czynności dowodowe dostatecznie wyjaśniły sprawę, to zbędne było uzupełnianie materiału dowodowego w sytuacji wystąpienia obiektywnych przeszkód (jak np. niestawiennictwo świadka – przy wyłączeniu możliwości nakładania kar porządkowych w postępowaniu dyscyplinarnym), uniemożliwiających przeprowadzenie kolejnych dowodów w rozsądnym terminie (zgodnie z zasadą wskazaną w art. 135h).

W ramach polemiki do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 135f ust. 9 i 10 ustawy o Policji Komendant Wojewódzki Policji w szczególności zwrócił uwagę na brzmienie art. 135f ust. 10 zdanie drugie ustawy o Policji, gdzie jest mowa o tym, że usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby na okres przekraczający ten wskazany w zdaniu pierwszym wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza uprawionego do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne. W nawiązaniu do powyższego organ zwrócił uwagę, że skarżący korzystał nieprzerwanie ze zwolnienia lekarskiego do 26 kwietnia 2023 r. (o czym sam informuje w odwołaniu z dnia 18 października 2023 r.). Tym samym, chcąc usprawiedliwić (z powodu choroby) swoją nieobecność na wyznaczonym na dzień 20 września 2023 r. terminie przesłuchania w charakterze obwinionego powinien przedstawić zaświadczenie wystawione przez uprawnionego lekarza, czego nie uczynił. Organ zasadnie zatem uznał tę nieobecność za nieusprawiedliwioną.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135e ust. 1 w zw. z art. 135e ust. 9a i ust. 10 ustawy o Policji w zw. z art. 314 k.p.k. "poprzez nieprzesłuchanie strony w charakterze obwinionego po wydaniu postanowienia o zmianie i uzupełnieniu zarzutów" Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że w świetle art. 135p ustawy o Policji powołany w skardze przepis art. 314 k.p.k. nie mógł mieć zastosowania w sprawie albowiem przesłuchanie obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów nie ma charakteru obligatoryjnego.

Końcowo, organ odniósł się do zarzutu naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 3 i art. 135f ust. 2 ustawy o Policji, który jak wszystkie poprzednie zarzuty skarżącego także uznał za pozbawiony podstaw prawnych. W nawiązaniu do powyższego wskazał, że skarżący przeglądał akta postępowania dyscyplinarnego w dniach: 19 stycznia 2023 r., 9 marca 2023 r., 17 marca 2023 r. oraz 25 września 2023 r. Tym samym nie sposób uznać, by akta tego postępowania nie zostały udostępnione stronie jako obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W procesie kontroli zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które mogły stanowić podstawę do wyeliminowania zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 132 ustawy o policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Definicję pojęcia "naruszenie dyscypliny służbowej" zawiera art. 132 ust. 2 ustawy o Policji. Jest nim czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Katalog otwarty przypadków zakwalifikowanych jako naruszenie dyscypliny służbowej określa art. 132 ust. 3 omawianej ustawy. W świetle tego przepisu, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności - zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy o Policji).

W myśl art. 132a pkt 2 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest niezawinione wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Dla wykazania, iż policjant dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej poprzez zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy konieczne jest wskazanie związku art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji z innym przepisem lub innymi przepisami prawa, które w sposób precyzyjny określają uprawnienia i obowiązki policjantów w określonych stanach faktycznych.

W ocenie Sądu, analiza akt sprawy potwierdza zasadność zarzutu opisanego jako pierwszy w zaskarżonym orzeczeniu. Nie ulega wątpliwości w świetle materiału aktowego sprawy, że w dniu 29 października 2022 r. skarżący jako dyżurny stanowiska kierowania – za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia – odebrał zgłoszenie dotyczące interwencji w mieszkaniu przy "ul. [...]" w S. o treści wskazującej na uszkodzenie ciała z użyciem noża. Chodziło o zdarzenie z udziałem M. O. i M. Z. Treść zgłoszenia odnotowana w Systemie Wspomagania Dowodzenia (SWD) brzmiała następująco: "zgłaszająca twierdzi że mąż nadział się na nóż bo miał "taką seksualną fantazję", a w tle mąż mówi że to ona go dźgnęła, mąż twierdzi że nic się nie stało i nie chce pomocy ZRM, ale żona twierdzi że krwawi. Zgłaszający twierdzi, że nie potrzebuje interwencji i prosi o odwołanie patroli". Zgłoszona interwencja została opatrzona numerem JED-6725Y-20221029-6448 i ujęta w Systemie Wspomagania Dowodzenia w rubryce "Kwalifikacje" jako "Interwencja domowa". Zakończenie tej interwencji zostało odnotowane w Systemie Wspomagania Dowodzenia (SWD) przez obwinionego wpisem o treści: "patrol na miejscu ustalił, że nie doszło do naruszenia porządku prawnego. Interwencja została odwołana przez zgłaszającego". Zadysponowani na miejsce interwencji funkcjonariusze Ogniwa Ruchu Drogowego KPP w Strzelinie – asp. szt. G. G. oraz sierż. Szt. D. P. udokumentowali przeprowadzone czynności jedynie w notatniku służbowym. Z interwencji nie została sporządzona notatka.

W piśmie I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł. insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 r., z którego treścią skarżący został zapoznany, zwrócono uwagę, że kontrola w SWD Policji wykazała nieprawidłowości w zakresie sposobu kwalifikowania interwencji dotyczących problemów rodzinnych, które błędnie zakwalifikowano jako "inne interwencje policyjne" oraz które zakończono: pouczeniem, zapisem w notatniku, bądź udzielono informacji. Podkreślono, że takie postępowanie utrudnia, a w wybranych przypadkach uniemożliwia przeprowadzenie czynności analitycznych i zakłóca prawidłowy proces przekazu informacji. Zwrócono uwagę, że System Wspomagania Dowodzenia (SWD) stanowi główne źródło informacji o przebiegu interwencji przeprowadzonych przez Policję. Podkreślono, że do dyżurnego jednostki organizacyjnej Policji należy rozpoznanie zdarzenia, w tym ocena sytuacji oraz zadysponowanie właściwych sił i środków do jego obsługi. Wskazano, że w ramach tych czynności bardzo ważne jest przekazanie policjantom kierowanym na interwencję odpowiedniego zakresu informacji (ich uzupełnianie w trakcie obsługi zdarzenia, jeżeli stwierdza się taką potrzebę i istnieje taka możliwość), gdyż może to być czynnik decydujący o skuteczności podejmowanych działań oraz przyjętej w związku z tym taktyki procesowej. Wyjaśniono, że dyżurny po przyjęciu zgłoszenia interwencji wobec przemocy w rodzinie winien dokonać sprawdzenia, czy dostępne są w SWD Policji lub KSIP powiązane informacje z wcześniejszego okresu dotyczące przyjętego zgłoszenia i przekazania ustaleń skierowanym na miejsce policjantom. Sprawdzenie to powinno dotyczyć rozpoznania zagrożeń mogących mieć wpływ na właściwą obsługę tych zdarzeń, a w szczególności: możliwość posiadania przez uczestników broni lub innych przedmiotów niebezpiecznych, rodzaju i przebiegu wcześniej podejmowanych interwencji, osób mogących stwarzać zagrożenie dla innych, w tym dla interweniujących policjantów.

Co ważne, zaznaczono jednocześnie, że dyżurny po ustaleniu wszystkich okoliczności zdarzenia obowiązany jest do zastosowania właściwej kwalifikacji oddającej charakter zgłoszenia, niezależnie od kwalifikacji wstępnej.

Co zostało już odnotowane, akta sprawy potwierdzają fakt zapoznania się skarżącego z treścią w/w pisma I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu. Obwiniony, pełniąc w dniu 29 października 2022 r. służbę dyżurnego na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w Strzelinie obowiązany był zatem do stosowania się do zaleceń wskazanych w tym piśmie. Wbrew zarzutom skarżącego, analiza akt sprawy, w tym w szczególności dokonany przez Sąd odsłuch nagrania rozmowy obwinionego z obecnym na miejscu interwencji asp. szt. G. G. nie dają podstaw do tego, by zgodzić się ze skarżącym, że relacja interweniujących Policjantów była pełna, nie budziła wątpliwości, a okoliczności wskazujące na to, iż do zdarzenia doszło w trakcie seksu oraz preferencje seksualne jej uczestników zobowiązywały do zachowania dyskrecji i taktu. Przeprowadzony odsłuch tej rozmowy prowadzi w ocenie Sądu do zgoła odmiennych wniosków, a mianowicie, że takie wątpliwości były, o czym niewątpliwie świadczy treść przekazu asp. szt. G. G. skierowana do obwinionego podczas przybycia patrolu na miejsce zdarzenia. Z treści rozmowy obwinionego ze wspomnianym funkcjonariuszem policji nasuwa się skojarzenie, że ów policjant przyjął, że do zranienia mogło dojść w trakcie praktyk seksualnych, choć jednocześnie dopuszczał inny wariant.

Jak wynika z odsłuchu tej rozmowy, skarżący nie odstąpił od pogłębionej oceny

sytuacji, przedwcześnie uznając, że uzyskane od obecnego na miejscu interwencji asp. szt. G. G. i informacje są dla niego wystarczające dla rozpoznania zdarzenia, które w ocenie skarżącego nie nosiło cech naruszenia porządku prawnego (było incydentem podczas uprawiania praktyk seksualnych), co skutkowało jedynie odnotowaniem tej interwencji w notatniku służbowym.

Na poparcie tego wniosku niezbędne jest przytoczenie treści tej rozmowy, w której obecny na miejscu interwencji jeden z oddelegowanych tam przez obwinionego policjantów – asp. szt. G. G. zrelacjonował: "no słuchaj jesteśmy tutaj na tej interwencji i jak ta Pani powiedziała, że to wszystko to była taka fantazja podczas seksu. No i Pan M. nie potrzebuje pomocy medycznej, on twierdzi, że pogotowie odwołał. Tam ma delikatne takie 1,5 centymetrowe rozcięcie. Jednak twierdzi, że nie potrzebuje żadnej pomocy medycznej".

W odpowiedzi na tę relację obwiniony stwierdził: "ok, czyli bawili się w łóżku i zrobił sobie ku ku".

W odpowiedzi na ten komentarz asp. szt. G. G. zareagował: "słuchaj nie do końca w łóżku, bo ona powiedziała, że jakieś mięso kroiła, czy ziemniaki i no wiesz. To takie mogło być również znienacka wiesz. Szczegółów nie znam trudno określić. Ustaliłem, że to ona twierdzi, że wezwała pogotowie. Natomiast on twierdzi, że pogotowie odwołał bo nie jest mu potrzebne i tyle".

Po usłyszeniu tej relacji obwiniony stwierdził: "dobra, dzięki w takim razie wracajcie tam do tych Gościęcic".

Tymczasem, w pkt 2 zaleceń zawartych w piśmie z dnia 12 maja 2020 r. służby dyżurne zostały zobligowane do prawidłowego dokumentowania przebiegu służby, w tym, obsługi zdarzeń/zgłoszeń, wydanych poleceń, realizowanych czynności w systemie SWD Policji. Punkt 5-y tych zaleceń dotyczył obowiązku sporządzania notatki służbowej z każdej interwencji domowej, która nie zakończyła się wszczęciem procedury "Niebieskie Karty".

W ocenie Sądu, niewątpliwym jest w świetle zebranego materiału dowodowego, że skarżący przedwcześnie uznał, że informacje uzyskane od asp. szt. G. G. obecnego na miejscu zdarzenia są wystarczające do tego, by zakończyć interwencję w sposób kwestionowany w sprawie.

Jednocześnie, skarżący nie zadbał o to, by zadysponowany na miejsce interwencji patrol posiadał odpowiedni zakres informacji, które mogłyby okazać się przydatne z punktu widzenia zasadności poczynienia bardziej pogłębionych ustaleń w sprawie, ukierunkowanych na zweryfikowanie wersji przedstawionej przez uczestników interwencji. Mowa tu o znajdujących się w aktach sprawy dokumentach potwierdzających to, że w przeszłości oboje uczestnicy interwencji mieli wdrożoną procedurę "Niebieskiej Karty", mieli dostrzegalny problem alkoholowy, ich wspólne pożycie było burzliwe, czego niewątpliwie dowodzi ilość interwencji zgłaszanych Policji w następstwie kłótni, czy wręcz awantur po spożyciu alkoholu. Akta sprawy nie potwierdzają, by oddelegowani na miejscu interwencji policjanci byli wyposażeni w taką wiedzę. Jeśli obwiniony sam w tym zakresie nie posiadał z urzędu odpowiednio szczegółowej wiedzy powinien był sprawdzić rodzaj i przebieg wcześniejszych interwencji pod tym samym adresem i z udziałem tych samych uczestników. Pomimo dającego się w ocenie Sądu wyraźnie zauważyć (podczas odsłuchu rozmowy skarżącego z asp. szt. G. G.) braku stuprocentowej pewności obecnego na miejscu zdarzenia funkcjonariusza na temat przebiegu zdarzenia w sposób zrelacjonowany przez uczestników interwencji, obwiniony, jako dyżurny stanowiska kierowania uznał, że zgłoszona interwencja dotyczy zranienia M. Z. w brzuch podczas uprawniania seksu z M. O. W opisanych okolicznościach nie dokonano ustaleń czy z rozcięcia wydobywa się krew, czy ubranie oraz miejsce w którym leżał M. Z. ma ślady krwi (świeżej, zaschniętej). Nie dokonano ustaleń w zakresie stanu trzeźwości uczestników interwencji, nie zweryfikowano czy relacje uczestników interwencji na temat okoliczności szczegółów zdarzenia pokrywają się.

Niewątpliwie pomocnym dla prawidłowego zakwalifikowania omawianej interwencji mógłby okazać się odsłuch zgłoszenia interwencji przez M. O., co jednak w sprawie nie miało miejsca.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że na chwilę przeprowadzenia omawianej interwencji nie można było stwierdzić, że jest to interwencja domowa dotycząca przemocy w rodzinie. Niewątpliwym jest, że omawiana interwencja dotyczyła zdarzenia w mieszkaniu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w treści polecenia K. N. z dnia 10 czerwca 2021 r. zostały przypomniane zasady w oparciu o które należy kwalifikować interwencję jako interwencję domową: Interwencja domowa nie dotyczy tylko rodziny, bądź potwierdzenia przez patrol przemocy w rodzinie. W przypadku, kiedy zgłoszenie dotyczy sytuacji gdzie wskazany jest adres miejsca zamieszkania, domu, to także pomimo niepotwierdzonego zgłoszenia nadal to będzie interwencja domowa.

Nie można też podzielić stanowiska skarżącego, iż okoliczność, że M. Z. i M. O. nie byli małżeństwem wykluczała przyjęcie, że jest to interwencja domowa dotycząca przemocy w rodzinie. O wadze zgłoszenia obwiniony jako doświadczony policjant musiał wiedzieć, na co wskazuje treść jego korespondencji telefonicznej przeprowadzonej z sierż. D. P., którego to obwiniony poinformował: "Słuchajcie mam pilną interwencję w S. na "ul. [...]", zaraz was przypnę do niej. Zadzwonię też do naczelnika i powiem, że was muszę zdjąć".

Trafnie zwraca uwagę organ w zaskarżonej decyzji na definicję członków rodziny oraz definicję przemocy w rodzinie jakie zawierała obowiązująca w czasie podejmowania omawianej interwencji ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej. Zasadnie argumentuje, że poprzez zwarte w art. 2 pkt 1 tej ustawy odesłanie do art. 115 § 11 k.k. za członka rodziny należy również rozumieć osobę pozostającą we wspólnym pożyciu. W sposób uzasadniony podnosi, że takiego przymiotu nie sposób odmówić relacjom pomiędzy M. Z. z M. O. Osoby te mieszkały razem oraz łączyła je relacja fizyczna i emocjonalna.

W następstwie zgłoszonej interwencji oceny zatem przez obwinionego jako dyżurnego stanowiska kierowania (w ramach współpracy z policjantami oddelegowanymi na miejsce interwencji) wymagało to, czy zgłoszona interwencja domowa była interwencją domową dotyczą przemocy w rodzinie. Trafnie zauważa organ w zaskarżonej decyzji, że sposób obsługi interwencji był zdominowany wiedzą na temat sfery życia seksualnego byłego policjanta M. Z.

Wszystkie dotąd omówione kwestie w sposób nie budzący wątpliwości Sądu uzasadniały zachowanie przez skarżącego szczególnej ostrożności i staranności przy właściwym kwalifikowaniu zdarzenia, z którym związana była omawiana interwencja. To z kolei rzutowało na przebieg jej przeprowadzenia oraz zakończenia. Należytą w tym przypadku staranność oczekiwaną od skarżącego należało weryfikować podług poleceń wymienionych w piśmie mł. insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 r. ze szczególnym uwzględnieniem pkt 2.

Tymczasem, w ocenie Sądu takiej staranności we właściwym rozpoznaniu zdarzenia w sprawie zabrakło.

W ocenie Sądu, akcentowanego przez skarżącego faktu odwołania interwencji (jeszcze przed przybyciem patrolu pod adres "ul. [...]" w S.) nie można oceniać w kategorii okoliczności, która by usprawiedliwiała odnotowany w Systemie Wspomagania Dowodzenia wpis o treści: "patrol na miejscu ustalił, że nie doszło do naruszenia porządku prawnego. Interwencja została odwołana przez zgłaszającego".

W okolicznościach sprawy nie można pomijać, że jednym z podstawowych zadań Policji jest ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji). Skoro analizowana interwencja została zainicjowana zgłoszeniem M. O., obowiązkiem funkcjonariuszy policji była ocena tej inwencji z punktu widzenia tego, czy doszło do naruszenia porządku prawnego czy też nie. Tym bardziej, że zgłaszanym powodem interwencji miało być "przypadkowe" nadzianie się przez M. Z. na nóż.

W ocenie Sądu, uzasadniony okazał się również drugi z postawionych skarżącemu w toku postępowania dyscyplinarnego zarzutów.

Załącznik nr 1 do decyzji nr 439/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 października 2018 r., zmieniającej decyzję z dnia 16 marca 2018 r. w sprawie określenia katalogu zawierającego rodzaje zdarzeń oraz tryb meldowania o tym zdarzeniach dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu przez dyżurnych komend miejskich/powiatowych policji województwa dolnośląskiego w katalogu zdarzeń podlegających wspomnianemu meldowaniu wymienia w punkcie 2 podpunkt 3a m.in. uszkodzenie ciała z użyciem noża.

Nie ulega wątpliwości w świetle materiału aktowego sprawy, że w dniu 29 października 2022 r. skarżący jako dyżurny stanowiska kierowania – za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia – odebrał zgłoszenie dotyczące interwencji w mieszkaniu przy "ul. [...]" w S. o treści wskazującej na uszkodzenie ciała z użyciem noża. Chodziło o zdarzenie z udziałem M. O. i M. Z. Treść zgłoszenia odnotowana w Systemie Wspomagania Dowodzenia (SWD) brzmiała następująco: "zgłaszająca twierdzi że mąż nadział się na nóż bo miał "taką seksualną fantazję", a w tle mąż mówi że to ona go dźgnęła, mąż twierdzi że nic się nie stało i nie chce pomocy ZRM, ale żona twierdzi że krwawi. Zgłaszający twierdzi, że nie potrzebuje interwencji i prosi o odwołanie patroli".

Jak również wynika z akt sprawy, w trakcie rozmowy telefonicznej jaka miała miejsce pomiędzy skarżącym (jako dyżurnym stanowiska kierowania) a dowódcą patrolu skierowanego w tym dniu na miejsce interwencji asp. szt. G. Z. zrelacjonował to co na miejscu oświadczyła M. O. ("że to wszystko była taka fantazja podczas seksu") oraz jednocześnie poinformował skarżącego, że M. Z. "ma delikatne [...] 1,5 centymetrowe rozcięcie".

W ocenie Sądu, na podstawie wyżej opisanych faktów, przy uwzględnieniu wcześniej opisanych okoliczności, a mianowicie, przytoczonej treści rozmowy obwinionego z będącym miejscu interwencji asp. szt. G. G. oraz faktu potwierdzenia przez tego policjanta, że M. Z. ma ranę brzucha słusznie stwierdzono brak podstaw do odnotowania w Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji zapisu, że "patrol na miejscu ustalił, że nie doszło do naruszenia porządku prawnego", jaki umieścił obwiniony. Na skutek opisanych wcześniej zaniechań, skarżący błędnie zakwalifikował interwencję, a tym samym nie dostrzegł w niej zdarzenia podlegającego meldowaniu dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, zgodnie z treścią decyzji nr 439/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 października 2018 r. wraz z załącznikiem do tej decyzji. Decyzja ta wymienia katalog zdarzeń podlegających meldowaniu dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu przez dyżurnych komend miejskich/powiatowych policji województwa dolnośląskiego, a punkt 2 podpunkt 3a załącznika do tej tej decyzji wymienia m.in. uszkodzenie ciała z użyciem noża.

Wbrew argumentacji podnoszonej przez skarżącego, usprawiedliwienia dla zaniechania właściwej kwalifikacji tego zdarzenia jako podlegającego meldowaniu na podstawie w/w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu nie może stanowić powszechnie znana wśród policjantów KPP w Strzelinie skłonność M. Z. (byłego policjanta KPP W Strzelinie) do praktyk seksualnych o charakterze BDSM.

Podnieść w tym miejscu należy, że to nie do skarżącego należała ocena, czy użycie noża w ramach praktyk seksualnych o charakterze BDSM stanowi kontratyp (pozaustawowy) przestępstwa związanego z uszkodzeniem ciała w wyniku użycia tego narzędzia czy też nie.

Po drugie, rozważany skarżącemu zarzut należy rozpatrywać w kontekście wzorca właściwego postępowania policjanta - dyżurnego stanowiska kierowania w sytuacji gdyby zgłoszona interwencja z dnia 29 października 2022 r. nie dotyczyła znanego skarżącemu (także w aspekcie preferowanych praktyk seksualnych) byłego policjanta, lecz

"przysłowiowego Kowalskiego" który by doznał uszkodzenia ciała z użyciem noża w wersji przedstawionej przez zgłaszającą M. O.

Akcentowana przez skarżącego postawa M. Z., który nie chciał pomocy i odwołał pogotowie nie mogła mieć istotniejszego znaczenia z punktu widzenia stawianego skarżącemu zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej. Podobnie jak argument, że M. Z., jako były policjant, znał procedury policyjne.

Z tych wszystkich powodów, nie mogła zasługiwać na uwzględnienie argumentacja skarżącego ukierunkowana na wykazanie, że w chwili obsługi tej interwencji skarżący mógł zakładać, że do uszkodzenia ciała z użyciem noża doszło w wyniku praktyk seksualnych, a nie zdarzenia wymienionego w pkt 2 ppkt 3a załącznika nr 1 do decyzji nr 439/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 października 2018 r.

W związku z niewątpliwym faktem, że zgłoszenie interwencji w dniu 29 października 2022 r. w mieszkaniu przy "ul. [...]" w S. związane było z uszkodzeniem ciała w wyniku użyciu narzędzia wymienionego we wspomnianym załączniku do decyzji 4 października 2018 r., skarżący zobowiązany był do zameldowania o tym zdarzeniu dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu. Brak dopełnienia tego obowiązku uzasadnia postawiony skarżącemu zarzut z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z pkt 2 ppkt 3a załącznika do decyzji nr 439/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 października 2018 r., zmieniającej decyzję nr 100/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 16 marca 2018 r. w sprawie określenia katalogu zawierającego rodzaje zdarzeń oraz trybu meldowania o tych zdarzeniach dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu przez dyżurnych komend miejskich/powiatowych województwa dolnośląskiego.

W sprawie, oczekiwanego przez skarżącego skutku nie mógł odnieść podnoszony przez niego zarzut posiadania przez przełożonego dyscyplinarnego podinsp. M. K. wiedzy o szczegółach omawianej interwencji z uwagi na jego obecność w tym dniu w siedzibie Komendy Policji.

Niewątpliwym faktem jest, że podinsp. M. K. w dniu 29 października 2022 r. w godzinach zgłoszenia omawianej interwencji był obecny w siedzibie KPP w Strzelinie. Jak wynika z akt sprawy, jego obecność w tym dniu związana była z nadzorowaniem przez niego czynności poszukiwawczych zaginionego mężczyzny z powiatu strzelińskiego.

Niezależnie od posiadanego przez podinsp. M. K. stopnia wiedzy o szczegółach interwencji z dnia 29 października 2022 r. z udziałem M. Z. i M. O. należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że postawiony skarżącemu zarzut dyscyplinarny związany jest z niedopełnieniem wymogu formalnego w postaci zameldowania przełożonemu o zdarzeniu związanym z uszkodzeniem ciała M. Z. przy użyciu noża. Ta zaś okoliczność jest niesporna w sprawie. Kwestia tego, czy obecny w dniu 22 października 2022 r. w siedzibie Policji podinsp. M. K. posiadał wiedzę o interwencji zgłoszonej w tym dniu pod adresem "ul. [...]" w S. oraz w jakim stopniu szczegółowości, pozostaje bez wpływu na kwestię przypisywanej stronie odpowiedzialności dyscyplinarnej wobec faktu, że skarżący nie powiadomił Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu o zdarzeniu, którego dotyczyła omawiana interwencja.

Przedstawione dotąd rozważania doprowadziły Sąd do wniosku, że nie mogły zasługiwać na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące wadliwego uznania, że skarżący dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy dowiódł, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową dopuszczając się przewinień dyscyplinarnych z winy nieumyślnej. O czym była mowa na wstępie, zgodnie z art. 132a pkt 2 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest niezawinione wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Za zarzucane przewinienia skarżącemu została wymierzona najniższa kara dyscyplinarna (upomnienie), a przy jej wymierzaniu organ uwzględnił dyrektywy wymiaru kary określone w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji.

Sąd nie podziela zarzutów skarżącego ukierunkowanych na wykazanie, że podstawą stawianych mu zarzutów był wiedza i ustalenia faktyczne poczynione już po tym, jak M. Z. trafił w dniu 30 października 2022 r. do szpitala i musiał przejść operację w trybie pilnym. Jakkolwiek przyznać rację należy skarżącemu w kwestii tego, że ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu karnym nie mogą stanowić podstawy do formułowania zarzutów dyscyplinarnych w sprawie, to jednak , nie można zgodzić się ze skarżącym że tak właśnie postąpiono w sprawie. Jakkolwiek w uzasadnieniu decyzji organu I instancji pojawiają się kwestie odnoszące się do zeznań M. Z. w postępowaniu karnym, opinii biegłego sądowego na temat doznanych przez niego obrażeń, to jednak materiał dowodowy przekonuje, że to nie te ustalenia stanowiły podstawę stawianych stronie zarzutów, a ocena stopnia zachowania przez stronę dyscypliny służbowej na stanowisku dyżurnego kierowania w dniu 29 października 2022 r. w trakcie obsługi interwencji zgłoszonej pod adresem – "ul. [...]" w S.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził także stronniczości organów w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym.

Jako nieuzasadnione Sąd ocenił pozostałe zarzuty skargi.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący ograniczenia skarżącemu prawa do obrony poprzez uniemożliwienie udziału obwinionemu i jego obrońcy w czynnościach przesłuchań świadków. Uprawnienia, jakie przysługują obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów, zostały w sposób wyczerpujący określone przede wszystkim w art. 135f ustawy o Policji. Z przepisu tego i innych przepisów ustawy nie wynika, aby w postępowaniu dyscyplinarnym ustawodawca przyznał obwinionemu i jego obrońcy prawo do bezpośredniego udziału we wszystkich czynnościach tego postępowania, w tym prawo do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków oraz by organ dyscyplinarny był zobowiązany do informowania strony o terminach planowanych w sprawie innych czynności dowodowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2629/19).

Zasady tej nie zmienia regulacja zawarta w art. 135f ust. 3 ustawy o Policji. Z przepisu tego wynika przede wszystkim, że ustanowiony obrońca, o ile udzielone mu pełnomocnictwo nie zawiera w tym zakresie ograniczeń, może działać w całym toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym, a nadto brać udział w czynnościach podejmowanych nawet po uprawomocnieniu się orzeczenia. Nie oznacza to jednak, by uprawnienia obrońcy były szersze od praw jego mocodawcy, a w szczególności by mógł on uczestniczyć w czynnościach procesowych, w których sam obwiniony nie może brać udziału (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1354/20). Wymaga zauważenia, że ustawa o Policji kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów reguluje w rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Zgodnie z art. 135p ust. 1 tej ustawy w sprawach w niej nieuregulowanych "do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego". Postępowanie dyscyplinarne policjantów niewątpliwie łączy się z odpowiedzialnością typu represyjnego. Represyjność co do zasady jest istotną cechą postępowania karnego. Przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne nie jest jednak postępowaniem karnym. Postępowania karne i dyscyplinarne są bowiem autonomiczne, także wtedy gdy dotyczą one tego samego działania sprawcy. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem szczególnym. Oznacza to, że przepisy regulujące to postępowanie nie podlegają rozszerzającej wykładni. Przepisy ustawy o Policji zawierają materialnoprawną regulację odpowiedzialności policjantów, jak też regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. W orzecznictwie powszechnie zwraca się uwagę na to, że w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia przedmiotowego postępowania regulacja zawarta w ustawie o Policji jest unormowaniem pełnym, a ponadto że przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się w tym postępowaniu tylko "odpowiednio" oraz jedynie w zakresie wskazanym w art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie obejmuje zatem wszystkich spraw nieuregulowanych w ustawie, lecz dotyczy tylko tych kwestii, które zostały wyszczególnione przez ustawodawcę. Gdyby ustawodawca zamierzał, by w postępowaniu dyscyplinarnym odpowiednie zastosowanie miały również inne unormowania Kodeksu postępowania karnego, to posłużyłby się generalnym odesłaniem do przepisów tego Kodeksu w sprawach nieuregulowanych w ustawie o Policji. Tego zaś nie uczynił.

W postępowaniu dyscyplinarnym policjantów zastosowanie mają między innymi zawarte w Kodeksie postępowania karnego przepisy dotyczące świadków.

Przepis art. 171 § 2 k.p.k. stanowi, że "prawo zadawania pytań mają, oprócz podmiotu przesłuchującego, strony, obrońcy, pełnomocnicy, biegli oraz w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, członkowie składu orzekającego. Pytania zadaje się osobie przesłuchiwanej bezpośrednio, chyba że sąd lub prokurator zarządzi inaczej". Treść tego przepisu jest dość jasna i nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że określa on ogólnie podmioty uprawnione do zadawania pytań osobom przesłuchiwanym i sposób kierowania do nich pytań. Istotą tej regulacji nie jest zatem to, kto jest przesłuchiwanym, ale to, że osobie przesłuchiwanej pytania mogą zadawać tylko te podmioty, którym takie uprawnienia przyznano karną ustawą procesową. W postępowaniu karnym przepisem art. 171 § 2 k.p.k. ustawodawca przyznał przedmiotowe uprawnienia stronom, czyli między innymi oskarżonemu a także jego obrońcy. Regulacji tej nie można przenosić na grunt postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zawarte w Kodeksie postępowania karnego przepisy odnoszące się do oskarżonego i obrońcy oskarżonego nie mają bowiem odpowiedniego zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym w stosunku do obwinionego i jego obrońcy, co wprost potwierdza treść powołanego wcześniej art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Tym samym art. 171 § 2 k.p.k. dotyczący oskarżonego i obrońcy oskarżonego, z mocy art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, nie ma zastosowania do policjanta obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym oraz obrońcy tego obwinionego (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r., I OSK 348/17).

W sprawie, nieuzasadniony okazał się również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 135e ust. 1 w zw. z art. 135e ust. 9a i 10 ustawy o Policji w zw. z art. 314 k.p.k. poprzez nieprzesłuchanie skarżącego w charakterze obwinionego po wydaniu postanowienia o zmianie i uzupełnieniu zarzutów. Uszło uwadze skarżącego, że postępowanie dyscyplinarne policjantów jest postępowaniem regulowanym przede wszystkim przez ustawę o Policji, zaś unormowania przepisów kodeksu postępowania karnego stosuje się tu jedynie w granicach odesłania z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. To zatem powołany przepis ustawy o Policji stanowi punkt odniesienia dla oceny tego w jakim zakresie w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów znajdują zastosowanie przepisy procedury karnej (kodeksu postępowania karnego). Przepis art. 135p ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych, a więc rozdziały 14, 15 i 21 tego Kodeksu. Powołany w skardze przepis art. 314 k.p.a. zawarty jest w rozdziale 35 tego kodeksu i nie ma w sprawie zastosowania.

Co natomiast ważne, jak wynika z akt sprawy, skarżącemu doręczone zostało postanowienia o zmianie zarzutów.

Uzupełniająco należy wskazać, że jak trafnie zwraca uwagę organ w odpowiedzi na skargę, czynność przesłuchania obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów nie ma charakteru obligatoryjnego.

W ocenie Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 135f ust. 9 i 10 ustawy o Policji poprzez wadliwe uznanie za nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego na czynności przesłuchania w dniu 20 września 2023 r. Przepis art. 135f ust. 9 ustawy o Policji stanowi, że nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie obwinionego od zajęć służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego, a czynności, w których jest przewidziany udział obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza się w miejscu jego pobytu. W myśl z kolei art. 135f ust. 10 ustawy o Policji, choroba obwinionego, świadka i innego uczestnika postępowania dyscyplinarnego stwierdzona zwolnieniem lekarskim usprawiedliwia nieobecność tych osób podczas czynności objętych danym postępowaniem przez okresy nie dłuższe niż łącznie 14 dni w ciągu całego postępowania dyscyplinarnego. Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby za każdy następny jej okres wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza uprawnionego do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne.

W sprawie okolicznością bezsporną jest to, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim od 26 kwietnia 2023 r. Niewątpliwie zatem czas w jakim przebywał on na zwolnieniu lekarskim liczony do dnia 20 września 2023 r. przekraczał okres, o jakim mowa w art. 135f ust. 10 zdanie pierwsze ustawy o Policji. Bezspornie również, korzystając ze zwolnienia lekarskiego od dnia 26 kwietnia 2023 r. skarżący dopiero w dniu 2 października 2023 r. złożył do akt zaświadczenie lekarskie nr 15/9/2023 (z dnia 29 września 2023 r.) wystawione przez lekarza uprawnionego w rozumieniu art. 135f ust. 10 zdanie drugie ustawy o Policji. Warto dostrzec, że organ kilkukrotnie pouczał stronę o treści art. 135f ust. 10 zdanie pierwsze i drugie ustawy o Policji. Skarżący posiadał zatem wiedzę o warunkach jakie musi spełnić by jego nieobecność na czynności objętej danym postępowaniem mogła zostać uznana za usprawiedliwioną. Faktem jest, że skarżący wezwanie z dnia 8 września 2023 r. odebrał w dniu 19 września 2023 r., niemniej jednak jego obrońca wezwanie to otrzymał w dniu 13 września 2023 r. W ocenie Sądu, skarżący nie zadbał odpowiednio wcześnie o to, by jego zwolnienie lekarskie, trwające łącznie dłużej niż okres 14 dni, zostało wystawione przez uprawnionego lekarza.

W świetle art. art. 135f ust. 10 zdanie pierwsze i drugie ustawy o Policji organy uprawnione były zatem do przyjęcia, że nieobecność obwinionego w dniu 20 września 2023 r. była nieobecnością nieusprawiedliwioną.

Formułowany na kanwie tego zarzutu zarzut skargi dotyczący nieuzasadnionego odstąpienia od przesłuchania obwinionego oraz uniemożliwienia skarżącemu końcowego zapoznania się z aktami postępowania także okazał się chybiony.

Podkreślenia w szczególności wymaga, że przesłuchania obwinionego, choć stanowi jeden z podstawowych środków dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym, nie jest środkiem, którego przeprowadzenie warunkuje prawidłowość całego postępowania (por, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 1235/22). Wynika to z art. 135f ust. 9 ustawy o Policji zgodnie z którym nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie obwinionego od zajęć służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego. Nieusprawiedliwiona nieobecność skarżącego w dniu 20 września 2023 r. nie obligowała organu do ponownego kierowania do strony zawiadomienia o treści jak to z dnia 8 września 2023 r.

Wbrew stanowisku skarżącego, fakt, że organy posiadały wiedzę o kłopotach zdrowotnych skarżącego nie oznacza, że brak było podstaw do kierowania do obwinionego wezwania z dnia 8 września 2023 r. Fakt przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim do dnia 2 października 2023 r. nie został potwierdzonym zaświadczeniem wystawionym przez uprawnionego lekarza. Skarżący został pouczony o treści art. 135f ust. 10 zdanie pierwsze i drugie ustawy o Policji. Okoliczność, że w dniu 20 września 2023 r. skarżący odbył konsultację lekarską nie zmienia faktu, że zasadnie jego nieobecność w dniu 20 września 2023 r. uznano za nieusprawiedliwioną. Jak wynika z akt, dołączona do odwołania kserokopia karty konsultacji lekarskiej jaką skarżący odbył w dniu 20 września 2023 , nie może stanowić usprawiedliwienia dla jego nieobecności w tym dniu na terminie przesłuchania , albowiem dokument ten nie spełnia warunku z art. 135f ust. 10 zdanie drugie ustawy o Policji.

W nawiązaniu do twierdzeń skarżącego, że termin przesłuchania wyznaczony na dzień 20 września 2023 r. został w trakcie odbytej z obwinionym rozmowy telefonicznej przesunięty na dzień 3 października 2023 r. podnieść trzeba, że w aktach sprawy brak jest dowodu na tę okoliczność. Brak jest jakiejkolwiek adnotacji służbowej, czy też ponownego wezwania obwinionego na nowo wyznaczony termin. Dołączone przez skarżącego bilingi rozmów telefonicznych nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego wersję przedstawioną przez skarżącego.

W zakresie zarzutu naruszenia prawa skarżącego zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego należy wskazać, że zgodnie z art. 135i ust. 1 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego. O czym była już mowa, pismem z dnia 8 września 2023 r. skarżący został wezwany do stawiennictwa w Komendzie Powiatowej Policji w Strzelinie w dniu 20 września 2023 r. oraz do zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego. Jak również wynika z akt sprawy, wezwanie to zostało odebrane przez skarżącego oraz jego obrońcę. Bezspornym jest, że skarżący nie stawił się w wyznaczonym dniu w Komendzie Powiatowej Policji na wspomniane wezwanie, zaś niestawiennictwo to zasadnie organ ocenił jako nieusprawiedliwione. W świetle tych faktów, rzecznik dyscyplinarny był uprawniony do wydania w dniu 27 września 2023 r. postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych. Nie stawiając się w dniu 20 września 2023 r. na wyznaczony termin oraz nie usprawiedliwiając tej nieobecności w sposób wymagany przepisami prawa skarżący pobawił się prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 3 i art. 135f ust. 2 ustawy o Policji poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu na skutek nieudostępnienia obwinionego akt postępowania dyscyplinarnego należy wskazać, że także i ten zarzut nie mógł doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego.

Faktem jest, że w toku postępowania skarżący kilkukrotnie występował z wnioskami o umożliwienie mu przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego. Jakkolwiek na podstawie analizy akt sprawy można kierować do organu pewne zastrzeżenia odnośnie do sposobu w jakim organ to prawo strony zrealizował, niemniej jednak w aktach sprawy znajdują się protokoły z przeglądania akt postępowania przez skarżącego w charakterze obwinionego z dnia – 19 stycznia 2023 r., 9 marca 2023 r., 17 marca 2023 r. oraz z dnia 25 września 2023 r. To ostatnie miało miejsce już po wyznaczonym terminie zapoznania się obwinionego z aktami postępowania. Skarżący nie wykazał jaki wpływ na wynik sprawy miały formułowane w tej kwestii przez niego zarzuty, a jednocześnie akta sprawy dowodzą tego, że sam odstąpił on od realizacji przysługującego mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu nie stawiając się bez usprawiedliwienia na termin przesłuchania w dniu 20 września 2023 r. oraz wyznaczony mu termin udostępnienia akt postępowania dyscyplinarnego celem zapoznania się z tymi aktami. Nie można nie dostrzec, że stan zdrowia skarżącego który miał mu uniemożliwić stawiennictwo w siedzibie organu w dniu 20 września 2023 r., nie stanowił przeszkody do przeglądania akt w dniu 25 września 2023 r. Dodatkowo należy odnotować, że pozostając przy wersji prezentowanej przez skarżącego, a mianowicie, że termin z dnia 20 września 2023 r. został podczas rozmowy telefonicznej przesunięty na 3 października 2023 r. można by mieć wątpliwość odnośnie do tego, czy skarżący nie przyjął pewnej taktyki procesowej, albowiem przedłożone przez niego zaświadczenie lekarskie potwierdzające niemożność stawiennictwa w dniu 3 października 2023 r. zostało wystawione w dniu 29 września 2023 r.

Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 134 ha w zw. z art. 135g ustawy o Policji poprzez wybiórcze zgromadzenie materiału dowodowego sprawy oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do ustalenia, że skarżący faktycznie popełnił zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne.

Analiza akt postępowania dyscyplinarnego nie potwierdza tych zarzutów. Wręcz przeciwnie, wskazuje na to, że w sprawie został zebrany kompletny materiał dowodowy oraz podjęte zostały wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy, do czego obliguje rzecznika dyscyplinarnego przepis art. 135e ust. 1 ustawy o Policji oraz przepis art. 135g ust. 1 tej ustawy.

Sąd nie dostrzegł jednostronnego nastawienia organów w toku postępowania w sposób przeczący zasadzie z art. 135g ustawy o Policji.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi ukierunkowanych na wykazanie, że nie zostały przeprowadzone dowody wskazane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w orzeczeniu nr 10 z dnia 6 lipca 2023 r., uchylającym orzeczenie nr 3 Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie z dnia 10 maja 2023 r. Jak wynika z treści wspomnianego orzeczenia z dnia 6 lipca 2023 r., Komendant Wojewódzki Policji przede wszystkim dostrzegł nieprawidłowość w konstrukcji zarzuty przedstawionego obwinionemu stwierdzając, że z uwagi na opisane w wydanym przez ten organ orzeczeniu błędy konstrukcyjne zarzutu brak jest możliwości dokonania przez organ II instancji prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego. Dodatkowo, organ ten dostrzegł potrzebę przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie opisanym w tym orzeczeniu, W tym w szczególności, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka podinsp. M. K. obecnego w dniu 29 października 2022 r. na stanowisku kierowania na okoliczność sposobu prowadzenia przez służbę dyżurną, w tym w szczególności podjętych czynności służbowych przez obwionionego związanych ze zdarzeniem z udziałem M. Z. oraz przeprowadzenie ustaleń w zakresie okoliczności uniemożliwiających odsłuch zapisów rejestratora rozmów na stanowisku kierowania dotyczących zgłoszenia interwencji przez obwinionego;

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 26 lipca 2023 r. przesłuchano w charakterze świadka podinsp. M. K., który m.in. zeznał, że w trakcie nadzorowania czynności poszukiwawczych przebywał na stanowisku kierowania. Na pytanie: "Czy świadek w dniu 29 października 2022 roku w trakcie przyjęcia przez służbę dyżurną i obsługi przez patrol Ogniwa Ruchu Drogowego Interwencji w miejscu zamieszkania M. Z. sprawował kontrolę nad przedmiotowymi zadaniami i czy pełnił nadzór nad funkcjonariuszami, którzy w tym zakresie wykonywali czynności służbowe?" – M. K. odpowiedział: "Mogło się zdarzyć tak, że w trakcie przyjmowania interwencji będącej przedmiotem postępowania znajdowałem się na stanowisku kierowania jednak pełniłem w tym momencie nadzór nad poszukiwaniem I poziomu i alarmem ogłoszonym dla Wydziału Kryminalnego, a nie nadzorem nad całością pełnionej służby przez dyżurnego i jego zastępcę.

Na pytanie: "Czy zdaniem świadka interwencja domowa przeprowadzona przez policjantów Ogniwa Ruchu Drogowego asp. azt. G. G. oraz sierż. szt. D. P. w dniu 29 października 2022 r. w miejscu zamieszkania M. Z. była przeprowadzona prawidłowo? świadek ten odpowiedział: "Na temat sposobu przeprowadzenia interwencji nie mam wiedzy. [...] O całej interwencji dowiedziałem się dopiero po jej zakończeniu w momencie przekazywania ustnej relacji przez jednego z policjantów dyżurnemu asp. szt. M. N. w mojej obecności. Nie wnikałem w szczegóły wykonywania czynności służbowych na miejscu zdarzenia przez policjantów."

Dodatkowo, przesłuchano w charakterze świadka – sierż. szt. D. P., asp. szt. M. W., asp. szt. G. G.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 2 sierpnia 2023 r. w trakcie wykonywania czynności służbowych rzecznik dyscyplinarny dokonał analizy Systemu SWD Policji celem zweryfikowania ilości przyjętych do realizacji interwencji przesłanych za pośrednictwem CPR w dniu 29 października 2022 r. od godz. 18:00 do 30 października 2022 r. do godz. 7:30. W toku prowadzonych czynności ustalono m.in., że do systemu SWD Policji za pośrednictwem CPR w dniu 29 października 2022 r. godz. 20:10 wpłynęła interwencja dotycząca adresu przy "ul. [...]" w S. a treść zgłoszenia była następująca: "zgłaszająca twierdzi, że mąż nadział się na nóż bo miał "taką seksualną fantazje", a w tle mąż mówi że to ona go dźgnęła, mąż twierdzi, że nic się nie stało i nie chce pomocy ZRM, ale żona twierdzi, że krwawi." Rzecznik dyscyplinarny w toku prowadzonych czynności ustalił, że treść otrzymanych zgłoszeń jest zgodna z korespondencją radiową i telefoniczną prowadzoną przez dyżurnego asp. szt. M. N. oraz zastępcę dyżurnego stanowiska kierowania asp. szt. M. W. z poszczególnymi patrolami będącymi w dyspozycji.

Nadto, rzecznik dyscyplinarny wystąpił do Komendanta Powiatowego w Strzelinie o wyrażenie zgody na włączenie do akt postępowania dyscyplinarnego RPD-3/22 protokołu przesłuchania świadka z dnia 2 sierpnia 2023 r. Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego asp. J. P. oraz protokołu przesłuchania świadka z dnia 2 sierpnia 2023 r. Starszego Referenta Teleinformatyki R. D., które znajdują się w aktach postępowania dyscyplinarnego RPD-6/22 prowadzonego przeciwko sierż. szt. D. P.

Dodatkowo również, rzecznik dyscyplinarny wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie z wnioskiem o wydanie postanowienia o zmianie zarzutów obwinionemu. Komendant Powiatowy Policji w Strzelinie w dniu 8 września 2023 r. wydał na podstawie art. 135e ust. 10 ustawy o Policji postanowienie (nr 28) o zmianie zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko asp. Szt. M. N. – dyżurnemu Zespołu Dyżurnych, Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Strzelinie. Zgodnie z treścią tego orzeczenia, Komendant Powiatowy Policji w Strzelinie postanowił zmienić postawiony obwinionemu o to, że: w dniu 29 października 2022 r. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej w ten sposób, że podczas obsługi interwencji domowej zgłoszonej w S. przy "ul. [...]", gdzie z treści otrzymanego zgłoszenia wynikało, że mężczyzna nadział się na nóż, nie wykonał czynności służbowych według najlepszej woli i wiedzy oraz z należytą rzetelnością, a na podstawie otrzymanych informacji drogą telefoniczną przez interweniującego policjanta, który potwierdził, że poszkodowany mężczyzna M. Z. posiada ranę brzucha, w Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji wykonał zapis "patrol na miejscu ustalił, że nie doszło do naruszenia porządku prawnego", odstąpił tym samym od bieżącego egzekwowania prawidłowej realizacji zleconej interwencji przez patrol zadysponowany na miejsce, niewłaściwie sklasyfikował przedmiotowe zdarzenie, a w konsekwencji swojego działania odstąpił od poinformowania o zdarzeniu funkcjonariusza pełniącego służbę dyżurnego stanowiska kierowania Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, gdzie w toku wykonywanych dalszych czynności służbowych ustalono, że w dniu 29 października 2022 roku w trakcie awantury domowej M. O. dwukrotnie pchnęła nożem swojego konkubenta M. Z. powodując naruszenie czynności narządów ciała trwających dłużej niż 7 dni, tj. czyn z art. 132 ust. 1 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz., 171 z późn. zm.) w zw z § 3 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta'" (Dz. Urz. KGP 2004 nr 1 poz. 3), w zw z § 9 ust. 3 oraz ust. 7 pkt. 2 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 roku w sprawie "organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji" (Dz. Urz. KGP 2013, poz. 73 z późn. zm.).

i przedstawić mu zarzuty następującej treści:

I. w dniu 29 października 2022 roku pełniąc służbę dyżurnego na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w Strzelinie naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że podczas obsługi interwencji domowej zgłoszonej w S. przy "ul.[...]", kiedy to z treści otrzymanego zgaszenia o interwencji za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji wynikało, że w sprawie tej mogło dojść do stosowania przemocy w rodzinie przy użyciu noża, odstąpił od bieżącego egzekwowania prawidłowej

realizacji zleconych działań, w wyniku czego zadysponowany na miejsce patrol udokumentował przeprowadzone czynności jedynie w notatniku służbowym i nie sporządził notatki z interwencji domowej do czego był zobligowany poleceniem służbowym zawartym w piśmie I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 roku w sprawie obszaru dotyczącego przemocy w rodzinie, w tym sposobu kwalifikowania oraz dokumentowania zdarzeń w systemach policyjnych, tj. czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z punktem 2 zawartym w Poleceniu I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu mł insp. K. N. z dnia 12 maja 2020 roku w sprawie obszaru dotyczącego przemocy w rodzinie, w tym sposobu kwalifikowania oraz dokumentowania zdarzeń w systemach policyjnych.

IV. W dniu 29 października 2022 roku pełniąc służbę dyżurnego na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w Strzelinie naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że podczas obsługi interwencji domowej zgłoszonej w S. przy "ul. [...]", kiedy to z treści otrzymanego zgłoszenia o interwencji za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji wynikało, że w sprawie tej mogło dojść do uszkodzenia ciała przy użyciu noża, a na podstawie otrzymanych informacji drogą telefoniczną przez interweniującego policjanta, który potwierdził, że poszkodowany mężczyzna M. Z. posiada ranę brzucha, w Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji wykonał zapis "patrol na miejscu ustalił, że nie doszło

V. do naruszenia porządku prawnego", odstąpił tym samym od bieżącego egzekwowania prawidłowej realizacji zleconej interwencji w tym niewłaściwie sklasyfikował zdarzenie, a w konsekwencji swojego działania odstąpił od meldowania o zdarzeniu dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, tj. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku w zw. z § 9 ust. 3 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 roku w sprawie "organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji" w zw. z pkt. 2 ppkt 3a Załącznika nr 1 "Katalog zdarzeń" do Decyzji nr 439/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 4 października 2018 roku zmieniającą decyzję nr 100/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 16 marca 2018 roku w sprawie określenia katalogu zawierającego rodzaje zdarzeń oraz trybu meldowania o tych zdarzeniach dyżurnemu Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu przez dyżurnych komend miejskich/powiatowych Policji woj. dolnośląskiego.

W ocenie Sądu w sprawie należało podzielić stanowisko organów co do niewykazania by w dniu 22 października 2023 r. wystąpiła awaria uniemożliwiająca skarżącemu odsłuch zgłoszenia. Niezależnie od tej kwestii stwierdzić trzeba, że wykonanie odsłuchu niewątpliwie przyczyniłoby się do właściwej kwalifikacji interwencji. Taka kwalifikacja była jednak możliwa, przy dochowaniu należytej staranności, także pomimo braku odsłuchu.

W ocenie Sądu, do wyeliminowania zaskarżonej decyzji nie mogły doprowadzić zarzuty skarżącego dotyczące nieprzesłuchania w charakterze świadków – M. O. oraz ratowników medycznych. Jak wynika akt, M. O. pomimo wezwania nie stawiła się przesłuchanie, natomiast kwestia przesłuchania ratowników medycznych czy przeprowadzenie dowodu w postaci oględzin ciała M. O. pozostawała w gestii organu oceniającego czy przeprowadzenie tego dowodu było konieczne do przyjęcia wyczerpujących ustaleń faktycznych.

Sąd nie podziela trafności podniesionych przez skarżącego zastrzeżeń odnośnie do sposobu zredagowania zarzutów o treści ujętej w postanowieniu Komendanta Powiatowego Policji w Strzelnie z dnia 8 września 2023 r. Należy zwrócić w tym miejscu uwagę na to, że zastrzeżenia Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu dotyczyły sformułowania zarzutu bez właściwej kwalifikacji prawnej. Jak wskazano w tym orzeczeniu, przyjęta kwalifikacja prawna zarzutu musi pozostawać w związku z podstawą prawną wskazaną w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji w którym to artykule w poszczególnych punktach ustawodawca wskazał jakie zachowania funkcjonariusza mogą być naruszeniem dyscypliny służbowej. "Organ I instancji w sformułowanym zarzucie nie wskazał powyższego przepisu i nie określił zachowania obwinionego nie umieszczając w kwalifikacji art. 132 ust. 3 ustawy o Policji właściwego punktu". Po drugie, § 9 ust. 3 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji "jest przepisem odsyłającym do aktu prawnego niższego rzędu regulującego obowiązek zachowania się funkcjonariusza w określonych sytuacjach. Zasadnym jest w tym przypadku aby w kwalifikacji poza cytowanym paragrafem wskazać w związku z jakim przepisem, tj. decyzją obowiązek ten powstaje i jaki on jest konkretnie."

Podniesiono również, że formułując zarzut zawierający sformułowanie: "odstąpił tym samym od bieżącego egzekwowania prawidłowej realizacji zleconej interwencji przez patrol zadysponowany na miejsce" organ I instancji wskazał jedynie na treść § 9 ust. 7 pkt 2 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. nie podając jednocześnie na czym miało polegać zachowanie obwinionego będące naruszeniem dyscypliny służbowej.

Komendant Wojewódzki Policji poruszył również kwestię zawarcia w jednym punkcie kilku zachowań obwinionego.

W ocenie Sądu, treść zarzutów ujęta we wspomnianym postanowieniu uwzględnia zastrzeżenia poczynione przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2023 r. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska skarżącego co do istniejącej nadal nieprecyzyjności zarzutów. W ocenie Sądu, zarzuty w ostatecznym kształcie w sposób dostateczny precyzują na czym miało polegać zachowanie obwinionego będącego naruszeniem dyscypliny służbowej. Przy ich redagowaniu uwzględniono zastrzeżenia przedstawione w orzeczeniu z dnia 6 lipca 2023 r., uchylającym w całości orzeczenie nr 3 Komendanta Powiatowego Policji w Strzelinie z dnia 10 maja 2023 r.

Nawiązując przy tej okazji do zarzutu z art. 135c ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji należy wskazać, że orzeczenie z dnia 10 maja 2023 r. zostało uchylone na mocy orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2023 r. Zarzut ten nie ma zatem wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 135c ust. 2 ustawy o Policji.

Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) skargę w sprawie w całości oddalił.