Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 701/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Mirosław Bator NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2023 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję nr 137/2023 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2023 r. znak: WOB.7721.153.2017.JKUR w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr 137/2023 z dnia 4 kwietnia 2023 r. znak: WOB.7721.153.2017.JKUR Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, na podstawie art.138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 51 ust.1 pkt 2 w zw. z ust.7 i art.80 ust.2 pkt 2 i art.83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz.2351 tekst jednolity z późn.zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni nr 211/2017 z dnia 17 stycznia 2017 r., którą na podstawie art.51 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane odmówiono nakazania [...] S,.A. z siedzibą w W. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wieży stacji bazowej [...] nr [...] M. C. wybudowanej na działce nr [...] wraz z droga dojazdową na działce nr [...] i [...] w P. D., gmina N. W. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji znak: RKOA.5160.298.2013 prowadzone po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 277/09..

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postepowania.

W dniu 2 lutego 2006 r. z urzędu zostało wszczęte postępowanie w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem w/w wieży stacji bazowej [...] nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bochni decyzją z dnia 8 marca 2007 r. znak: PINB.5152-1/06, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze. zm.) nakazał inwestorowi [...] Telefonii Cyfrowej spółce z o.o. w W. rozbiórkę stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] M. - C. wraz z drogą dojazdową na dz. nr [...] i [...] w miejscowości P. D. gmina N. W..

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Telefonii Cyfrowej sp. z o.o. w W. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 28 listopada 2008 r. znak: WOA.H1.7144-331-07 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Następnie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. II SA/Kr 277/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W ponownie prowadzonym postepowaniu organ ustalił, że następca prawnym [...] Telefonii Cyfrowej sp. z o.o. w W. jest T [...] S.A. z siedzibą w W.. Decyzją z dnia 26.01.2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. odmówił nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wieży stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] M. C. wraz drogą dojazdową zlokalizowaną na dz. Nr [...] i [...] w miejscowości P. D., gm. N. W. do stanu zgodnego z prawem.

Wobec zaskarżenia tej decyzji przez R. K. wszczęte zostało przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie postępowanie odwoławcze. Równoległe R. K. złożył wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. ,sygn. II SA/Kr 277/09.

W związku z tym, postepowanie odwoławcze zostało zawieszone.

Wyrokiem z dnia 5.10.2017 r. sygn. II SA/Kr 489/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi R. K. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie II SA/Kr 277/09 - skargę o wznowienie oddalił.

Następnie wyrokiem z dnia 23.05.2019 r. sygn. II OSK 1324/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Ponownie rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. II SA/Kr 277/09 wyrokiem z dnia 27.09.2019 r. sygn. II SA/Kr 706/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - (w punkcie I) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2009 roku sygn. akt II SA/Kr 277/09, (w punkcie II) uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (z dnia 8 marca 2007 r. nakazującą rozbiórkę stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] M. oraz w (punkcie III) orzekł o zwrocie kosztów postępowania.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skarg kasacyjnych [...] S.A. z siedzibą w W. oraz R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 706/19 w sprawie ze skargi R. K. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 277/09 - uchylił zaskarżony wyrok w pkt II i III oraz oddalił skargę (o wznowienie).

Po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w sprawie wznowienia postepowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. II SA/Kr 277/09 Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie podjął postępowanie.

Powyższe doprowadziło organ odwoławczy do konkluzji, że decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r. znak: WOA.H1.7144-331-07 (utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia 8 marca 2007 r. o nakazaniu rozbiórki stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] M. jest ostateczna i prawomocna.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wyjaśnił, że skoro aktualnie zaskarżona decyzja PINB w B. z dnia 26.01.2017 r. o odmowie nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wieży stacji telefonii komórkowej GSM 900 nr [...] M. C. do stanu zgodnego z prawem jest już drugą decyzją wydaną w tej samej sprawie, jest ona dotknięta wadą nieważności. Dlatego też organ odwoławczy ją uchylił i umorzył postępowanie organu I instancji prowadzone po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 277/09 jako bezprzedmiotowe, a to wobec zakończeniu sprawy administracyjnej inną decyzją ostateczną.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyla [...] S.A. z siedzibą w W., zarzucając jej:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie w całości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni nr 211/2017 z dnia 26 stycznia 2017 roku i umorzenie postępowania organu I instancji prowadzonego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II SA/BCr 277/09,

2) naruszenie art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nr 211/2017 z dnia 26 stycznia 2017 roku, znak: RKOA.5160.298.2013.TK, którą działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane odmówiono nakazania [...] S.A. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wieży stacji bazowej [...] nr [...] M. C. wybudowanej na dz. nr [...] wraz z drogą dojazdową na dz. nr [...] i [...] w P. D. w gm. N. W. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, to jest decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 roku, znak WOA.Hl-7144-331/07 utrzymującą w mocy decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 8 marca 2007 roku, znak: PINB.5152-1/06 nakazującą inwestorowi [...] Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. rozbiórkę stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] M.-C. wraz z drogą dojazdową zlokalizowanej na dz. nr [...] i [...] w miejscowości P. D. gmina N. W.,

3) naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe i powinno być umorzone, podczas gdy nie występuje tożsamość spraw których dotyczy decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 roku, znak WOA.Hl-7144-331/07 oraz decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni z dnia 8 marca 2007 roku, znak: PINB.5152-1/06, ponieważ odnoszą się one do różnych obowiązków i zapadły w odmiennych stanach faktycznym i prawnym.

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej i co do podstaw prawnych decyzji,

5) naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie konstrukcji uzasadniania zaskarżonej decyzji poprzez brak niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie oceny projektu budowlanego.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji nr 137/2023 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2023 roku oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano, że zaskarżona decyzja jest wadliwa jako wydana z naruszeniem prawa materialnego i obarczona uchybieniami proceduralnymi w zakresie zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz uznania nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni nr 211/2017 z dnia 26 stycznia 2017 roku, znak: RKOA.5160.298.2013.TK. Zdaniem strony skarżącej nie było dopuszczalne uchylenie w całości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni nr 211/2017 z dnia 26 stycznia 2017 roku i umorzenie postępowania organu I instancji prowadzonego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2009 roku, sygn. akt Il SA/Kr 277/09, gdyż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni nr 211/2017 z dnia 26 stycznia 2017 roku nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Zarzuciła, że zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość musi zatem dotyczyć zarówno aspektu podmiotowego, jak i przedmiotowego sprawy. Nie występuje zatem tożsamość przedmiotu obu decyzji. Skoro decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 roku znak WOA.Hl-7144-331/07 utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni nr 211/2017 z dnia 26 stycznia 2017 roku, znak: RKOA.5160.298.2013.TK, którą działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane odmówiono nakazania [...] S.A. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wieży stacji bazowej [...] nr [...] M. C. wybudowanej na dz. nr [...] wraz z drogą dojazdową na dz. nr [...] i [...] w P. D. w gm. N. W., to nie sposób przyjąć, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni z dnia 8 marca 2007 roku, znak: PINB.5152-1/06 nakazująca inwestorowi [...] Telefonii Cyfrowej Sp. z 0.0. rozbiórkę stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] M.-C. wraz z drogą dojazdową zlokalizowanej na dz. nr [...] i [...] w miejscowości P. D. gmina N. W. dotyczą tego samego przedmiotu.

Nadto, zdaniem skarżącej, rozstrzygnięcie sprawy nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, co stanowi o naruszeniu art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.

Zarzuciła także, że ustalenia faktyczne poczynione w oparciu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. powinny następnie znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., czego w przedmiotowej sprawie zabrakło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Skargę ocenić należało jako niezasadną. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem, a argumentacja organu odwoławczego jest prawidłowa.

Na wstępie, ustosunkowując się do zarzutu braku tożsamości sprawy zakończonej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni nr 211/2017 z dnia 26 stycznia 2017 roku, znak: RKOA.5160.298.2013.TK ze sprawą zakończoną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni decyzją z dnia 8 marca 2007 r. znak: PINB.5152-1/06, przypomnieć należy, że w cytowanym już wyroku NSA z dnia 15.04.2022 r. sygn. II OSK 508/20 sąd przytoczył ustalenia organów nadzoru budowlanego, że na dz. nr [...] i [...] w P. D. zlokalizowana jest stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] M.-C.. Inwestorem i właścicielem obiektu była [...] Telefonia Cyfrowa sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie [...] S.A. z siedzibą w W.). Inwestycja została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę (decyzja Starosty Bocheńskiego z 23 stycznia 2003 r., utrzymana w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z 10 kwietnia 2003 r.). Wojewoda Małopolski, decyzją z 21 czerwca 2004 r. uchylił przywołane wyżej decyzje dotyczące udzielenia pozwolenia na budowę i umorzył postępowanie prowadzone przed organem pierwszej instancji. Przyczyną wydania tego rozstrzygnięcia było stwierdzenie nieważności wydanej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na jej niezgodność z obowiązującym planem miejscowym. NSA stwierdził, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo wszczęły i prowadziły postępowanie naprawcze na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego, którego celem jest doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Nakaz ten, może i powinien być wydany, gdy nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3786/19, LEX nr 3039204). Zaakcentować należy, że celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie kontrolowanego obiektu do stanu zgodnego z obecnie obowiązującym prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1880/15, LEX nr 2290903 czy z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2243/16, LEX nr 2570135). Nadto, w przywołanym wyroku z dnia 15.04.2022 r. sygn. II OSK 508/20 NSA przesądził, że skoro w dacie orzekania przez organy obowiązywał plan miejscowy, który zakazywał posadowienia na przedmiotowych działkach masztów telefonii komórkowej lub innych urządzeń tego typu, to słusznie organy nadzoru budowlanego nakazały rozbiórkę przedmiotowej inwestycji. Nie można było bowiem doprowadzić tej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Wbrew zarzutom skargi decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni nr 211/2017 z dnia 26 stycznia 2017 roku, znak: RKOA.5160.298.2013.TK zapadła w tej samej sprawie, zakończonej już ostateczną i prawomocną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni decyzją z dnia 8 marca 2007 r. znak: PINB.5152-1/06.

Organy prowadziły bowiem jedną sprawę administracyjną, tzw. postępowanie naprawcze mające doprowadzić wybudowaną stację telefonii komórkowej do stanu zgodnego z prawem, a to wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie której stacja została wybudowana. Okoliczność, że strona skarżąca jest następcą prawnym inwestora, który wybudował stację, nie powoduje, że sprawa prowadzona z udziałem [...] S.A. nie jest tożsama ze sprawa prowadzoną w stosunku do P. T. C. sp. z o.o. z siedzibą w W.. Należy zauważyć, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 23 stycznia 1998 r. sygn. akt I SA/Gd 654/96, OSP 1999/1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Tożsamość sprawy administracyjnej pod względem podmiotowym to ustalenie identyczności strony (stron) w danym postępowaniu, z uwzględnieniem następstwa prawnego. Oznacza to, że tożsamość podmiotowa jest zachowana również w przypadkach, gdy w miejsce strony wstąpi jej następca prawny (w odniesieniu do praw zbywalnych i dziedzicznych).

W ramach jednej sprawy administracyjnej nie mogą funkcjonować w obrocie prawnym dwie decyzje kończące postępowanie przez organem I instancji: decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni decyzją z dnia 8 marca 2007 r. znak: PINB.5152-1/06 oraz decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni nr 211/2017 z dnia 26 stycznia 2017 roku, znak: RKOA.5160.298.2013.TK. Należało zatem późniejszą decyzję z dnia z dnia 26 stycznia 2017 roku wyeliminować z obrotu prawnego i umorzyć fragment postępowania administracyjnego, jakie toczyło się po wydaniu przez WSA w Krakowie wyroku z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. II SA/Kr 277/09.

W pełni zatem należy zaakceptować stanowisko organu odwoławczego, że w postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej w sprawie została rozstrzygnięta decyzją ostateczną.

Przedstawiony tok postępowania wskazuje, że decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 28 listopada 2008 r., nr WOA.H1.7144-331-07, poprzedzona decyzją organu pierwszej instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] M. C. wraz drogą dojazdową zlokalizowaną na dz. Nr [...] i [...] w miejscowości P. D., gm. N. W. stała się nie tylko ostateczna, ale i prawomocna.

Stosownie do art.138 § 1 pkt 2) K.p.a. jednym z możliwych rozstrzygnięć organu odwoławczego jest uchylenie zaskarżonej decyzji i umarzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo w części.

Zgodnie z art.105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego jest żądanie rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W obrocie prawnym nie mogą bowiem funkcjonować w jednej i tej samej sprawie administracyjnej dwa ostateczne rozstrzygnięcia. Gdyby Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie rozpoznał merytorycznie odwołanie wniesione od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bochni z dnia 26.01.2017 r., do takiej sytuacji właśnie by doszło.

W myśl art. 156 § 1 pkt 3) organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wykładnia pojęcia "bezprzedmiotowości", o którym mowa w art.105 § 1 K.p.a. dokonana z uwzględnieniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. zapobiega wydaniu decyzji obarczonej wadą nieważności.

Prawidłowo zatem organ odwoławczy umorzył postępowanie administracyjne w części - prowadzone po wyroku WSA z dnia 27.04.2009 r. sygn. II SA/Kr 277/09 - skoro w obrocie znajduje się ostateczna decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 28 listopada 2008 r., nr WOA.H1.7144-331-07, poprzedzona decyzją organu pierwszej instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] M. C. wraz drogą dojazdową zlokalizowaną na dz. Nr [...] i [...] w miejscowości P. D., gm. N. W. - niedopuszczalne i bezprzedmiotowe było dalsze prowadzenie postępowania naprawczego.

Niezasadne są zatem zarzuty skargi naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art.156 § 1 pkt. 3 K.p.a. oraz art. 105 § 1 K.p.a.

Nie mogły zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.

Niezrozumiałe jest twierdzenie skargi, że rozstrzygnięcie sprawy nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, co stanowi o naruszeniu art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. Decyzja o umorzeniu postępowania organu I instancji zapadła z przyczyn formalnych - istnienia w sprawie ostatecznego rozstrzygnięcia. Ustalony przez organ przebieg postępowania jest prawidłowy i był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dla zastosowania art.138 § 1 pkt 3) K.p.a. z powodu bezprzedmiotowości części postępowania wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej i prawomocnej decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, całkowicie zbędne było ustalanie faktów uzasadniających zastosowanie tych przepisów prawa budowlanego.

Pomimo wskazania w podstawie prawnej decyzji art. 51 ust.1 pkt 2 w zw. z ust.7 Prawa budowlanego, w istocie organ ich nie stosował. Fakt powołania tych przepisów w decyzji nie miał jednak żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wobec powyższego, na podstawie art.151 p.p.s.a. skarga została oddalona.