Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1559/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 77, art. 77 ust.1, art.107 ust.3,
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Łukasz Jarocki Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 4 marca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22 oraz 24, art. 5b ust. 1 i ust. 2, art. 5d, art. 5e, art. 27b, art. 27 c, art. 27d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej: u.t.d."), art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1123) oraz Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka" "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 14 czerwca 2023 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że 16 sierpnia 2022 r. w W. przy ul. [...] (teren Lotniska [...]) Funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej samochód osobowy marki T. o nr rej. [...], którym kierował G. T.- obywatel Gruzji. Podczas kontroli ustalono, że kierujący pojazdem przewoził zarobkowo pasażera, który zamówił usługę przewozową przy pomocy aplikacji [...]. Kurs rozpoczął się z ul. [...] na ul. [...] w W.. Za wykonany kurs pasażer uiścił opłatę w wysokości 13,54 złotych gotówką, nie otrzymując paragonu, a jedynie rachunek w wersji elektronicznej. Przewóz realizowany był w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Przewoźnik"). W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. paszport i prawo jazdy. Kierujący nie okazał wymaganej licencji ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Pojazd konstrukcyjnie był przystosowany do przewozu 5 osób i nie był oznakowany jako taksówka. W pojeździe, na przednich prawych i lewych drzwiach umieszczony był pas zewnętrzny żółto- czerwony z numerem bocznym oraz herb [...]. Na dachu pojazdu nie było lampy z napisem TAXI. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej nr [;...] z 16 sierpnia 2022r.

Organ wskazał, że pismem z 13 kwietnia 2023 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie wobec Strony jako podmiotu prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Strona przesłała stanowisko w sprawie, dołączając do niego kopię licencji udzielonej Przewoźnikowi, któremu przekazała zlecenie z dnia kontroli.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji, decyzji administracyjnej nr [...] z 14 czerwca 2023 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w kwocie 12.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.

Pismem z 5 lipca 2023 r. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Rozpatrując odwołanie, GITD po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, powtórzył ustalenia dokonane w trakcie kontroli podkreślając, że organ I instancji ustalił, że Przewoźnik posiada licencję nr [...](zmienioną 30 marca 2022r. na licencję nr [...]) na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i do ww. licencji został zgłoszony kontrolowany pojazd. Podmiot nie posiadał dodatkowego uprawnienia do wykonywania przewozu osób w W..

Zdaniem GITD, organ I instancji prawidłowo ustalił, że skoro w dniu kontroli Strona przekazała zlecenie przewozu osób podmiotowi, którego pojazd nie spełniał warunków technicznych dla taksówki - to de facto miał miejsce okazjonalny przewóz osób - samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób. Strona zlecając więc ww. przewóz jako przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób dopuściła się jednak naruszenia art. 5d i 5e u.t.d. GITD podkreślił, że jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie kontrolowany pojazd nie spełniał wymagań technicznych dla taksówki, nie posiadał na dachu lampy z napisem "TAXI", nie był wyposażony w taksometr, jak również aplikacja za pomocą której zamówiono usługę nie mogła zastąpić taksometru. Wskazał również, że jak wynika z protokołu kontroli i w szczególności z dokumentacji zdjęciowej pojazd przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał.

GITD podsumował, że skoro kontrolowany pojazd nie był taksówka to organ I instancji prawidłowo stwierdził, że przedmiotowy przewóz pasażera był realizowany w ramach przewozu okazjonalnego. W ramach tego rodzaju przewozu przewoźnik powinien był na dzień kontroli dysponować licencją na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym, a takiej nie posiadał. Ta zaś jest uprawnieniem zupełnie odmiennym, niż posiadana przez stronę licencja na przewóz taksówką. Wyraz temu daje art. 5b ust. 1 u.t.d., który wyraźnie rozróżnia rodzaje uprawnień w zależności od charakteru przewozu osób. Na podstawie tej licencji - możliwe jest dokonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a wskazanej ustawy, przy spełnieniu wymogów wynikających z art. 18 ust. 4b pkt 2 tej ustawy.

Zdaniem GITD, Strona powinna każdorazowo sprawdzać, czy podmiot któremu zlecono zadanie przewozowe posiada właściwe uprawnienie i stosowny pojazd. Strona nie może ograniczyć się do jednorazowej weryfikacji, czy przewoźnik posiada jakiekolwiek uprawnienie.

GITD uznał za niezasadne zarzuty odwołania podniesione przez Spółkę.

Od powyższej decyzji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, polegający na niepodjęciu przez GITD inicjatywy dowodowej w zakresie działań, które mogłyby wyjaśnić czy w sprawie przewozu objętego kontrolą wydano pasażerowi paragon fiskalny, w szczególności niezwrócenie się do Spółki o przedstawienie dowodu w tym zakresie - co skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym, jakoby w przypadku przewozu, którego dotyczy sprawa nie wydano paragonu fiskalnego,

2) art. 5e u.t.d. w związku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ewentualne naruszenia obowiązku wydania pasażerowi prawidłowego paragonu fiskalnego lub co do wyposażenia pojazdu w lampę "TAXI" mogą skutkować tym, że przewóz, mimo że jest wykonywany przez przedsiębiorcę posiadającego licencję na przewóz osób taksówką za pomocą pojazdu zgłoszonego do tej licencji, jest w istocie przewozem okazjonalnym, a pośrednik przekazując przedmiotowe zlecenie przewozu naruszył art. 5e u.t.d.,

3) art. 5d w związku z art. 5b ust. 1 oraz art. 5e u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przekazywanie zleceń przewoźnikowi posiadającemu licencję na przewóz osób taksówką, który wykonał przejazd pojazdem zgłoszonym do tej licencji, lecz niespełniającym wymogów technicznych dla taksówek, może stanowić przekazanie zlecenia przewozu okazjonalnego, a tym samym oznaczać, że dochodzi do naruszenia obowiązku przekazywania zleceń wyłącznie na rzecz przewoźników posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 Ustawy, z uwagi na nieposiadanie przez przewoźnika licencji właściwej dla przewoźników profesjonalnych,

4) art. 13b ust. 1 u.t.d., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że aplikacja mobilna powinna spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1625 z późn. zm.), podczas gdy aplikacja ta powinna spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 1849),

5) art. 13b ust. 1 u.t.d., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kontrolowany pojazd powinien był posiadać taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, podczas gdy opłata za przejazd została rozliczona na podstawie aplikacji mobilnej, która zgodnie z art. 13b ust. 1 u.t.d., zastępuje taksometr,

6) art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d., w związku z pkt 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie Spółce kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie doszło do naruszenia przez Spółkę art. 5d ani 5e u.t.d.

Wyłącznie z ostrożności procesowej, w razie uznania przez Sąd, że Spółka dopuściła się naruszeń przepisów u.t.d., zarzucanych przez organ, Skarżący zarzucił naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie, tj. nieumorzenie postępowania w sytuacji gdy naruszenia przepisów nastąpiły wyłącznie na skutek działań Przewoźnika, który przy wykonywaniu przewozu będącego przedmiotem kontroli naruszył warunki wykonywania przewozu osób taksówką na podstawie posiadanych przez siebie licencji, co jest jednoznaczne z tym, że Spółka nie miała wpływu na powstanie naruszeń oraz że nastąpiły one na skutek okoliczności, których Spółka nie mogła przewidzieć.

Skarżący wniósł również o przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z dokumentów:

1) kopii wypisu nr [...] z posiadanej przez Przewoźnika licencji nr [...] na wykonywanie przewozu osób taksówką, wydanego na pojazd 15 czerwca 2021 r.. załącznik nr 4. na okoliczność: zgłoszenia przez Przewoźnika przed dniem kontroli pojazdu do posiadanej licencji na przewóz osób taksówką, wykonania przez Przewoźnika przewozu osób taksówką, a nie przewozu okazjonalnego, przekazania przez Spółkę zlecenia przewozu osób podmiotowi, który posiadał odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d.,

2) kopii paragonu fiskalnego za skontrolowany przejazd, załącznik nr [...] na okoliczność: wystawienia przez Spółkę w imieniu Przewoźnika paragonu za kontrolowany przejazd, spełnienia przez powiązaną z aplikacją kasę rejestrującą mającą postać oprogramowania odpowiednich wymagań technicznych,

3) kopii decyzji nr [...] wydanej przez Prezesa Głównego Urzędu Miar 20 grudnia 2020 r., załącznik nr [...], na okoliczność: uzyskania przez dostawcę kasy rejestrującej powiązanej z aplikacją [...] urzędowego potwierdzenia, że kasa zapewnia prawidłowe zaewidencjonowanie, przechowywanie i bezpieczne przesyłanie danych na zewnętrzne nośniki danych oraz umożliwia połączenie i przesyłanie danych między kasą rejestrującą a Centralnym Repozytorium Kas, a także spełnia wymagania techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 1849),

4) zrzutów ekranu z aplikacji [...], załącznik nr [...], na okoliczność: istnienia funkcjonalności aplikacji umożliwiającej pasażerowi pobranie e-paragonu za przejazd w dowolnym momencie po jego zakończeniu.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ wbrew zarzutom skargi GITD nie naruszył przepisów prawa w sposób dający podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Pośrednictwo przy przewozie osób, jako nowa kategoria usługi transportowej, zostało wprowadzone do porządku prawnego na mocy ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustawy z dnia 16 maja 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1180) 1 stycznia 2020 r. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej, celem zmian było zapewnienie warunków uczciwej i równej konkurencji na rynku przewozowym oraz wprowadzenie jasno określonych zasad prowadzenia działalności gospodarczej związanej z pośrednictwem przy przewozie osób. Nowelizacja podyktowana została koniecznością dostosowania obowiązujących przepisów do nowych form działalności gospodarczej na rynku przewozów osobowych, zwłaszcza szybkiej ekspansji przedsiębiorstw oferujących usługi za pośrednictwem aplikacji internetowych.

Zgodnie z art. 4 pkt 24 u.t.d., pośrednictwo przy przewozie osób oznacza działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz: a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób - samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie: 1) rzeczy, 2) osób, jak wynika z art. 5b ust. 2 u.t.d., wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Ponadto zgodnie z art. 5d u.t.d., przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1.

Jednocześnie ustawodawca nałożył na przedsiębiorcę pośredniczącego przy przewozie osób określone obowiązki. Zgodnie z art. 27b ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób jest obowiązany do: 1) weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1, nie później niż: a) przed rozpoczęciem współpracy, b) w terminie 7 dni od dnia upływu terminu ważności licencji posiadanej przez przedsiębiorcę, któremu przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób przekazuje zlecenia przewozu osób; 2) prowadzenia, w postaci elektronicznej, rejestru przekazanych zleceń przewozu osób oraz przechowywania zgromadzonych w tym rejestrze informacji przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zlecono przewóz; 3) prowadzenia, w postaci elektronicznej, ewidencji przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, oraz przechowywania zgromadzonych w tej ewidencji informacji przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zlecono przewóz; 4) udostępniania informacji, czy dokonał weryfikacji, o której mowa w pkt 1, i jej wyniku lub informacji zgromadzonych w rejestrze przekazanych zleceń przewozu osób i ewidencji przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, na wniosek organów Inspekcji Transportu Drogowego lub Krajowej Administracji Skarbowej w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku.

Stosownie do art. 27b ust. 2 u.t.d., rejestr przekazanych zleceń przewozu osób i ewidencję przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, prowadzi się w celu wywiązania się z obowiązków określonych w ustawie. Art. 27b ust. 3 ww. ustawy, określa jakie informacje powinien zawierać rejestr.

W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne organów obu instancji, zgodnie z którymi 16 sierpnia 2022 r. w W. przy ul. [...] (teren Lotniska [...]) Funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej sporny samochód osobowy. Podczas kontroli ustalono, że kierujący pojazdem przewoził zarobkowo pasażera, który zamówił usługę przewozową przy pomocy aplikacji [.;..]. Kurs rozpoczął się z ul. [...] na ul. [...] w W.. Za wykonany kurs pasażer uiścił opłatę w wysokości 13,54 złotych gotówką, nie otrzymując rachunek w wersji elektronicznej. Przewóz realizowany był w imieniu i na rzecz Przewoźnika. Przewoźnik posiadał lwydaną przez Prezydenta m.[...] licencję nr [...] z 8 lipca 2020 r. (zmienioną 30 marca 2022 r. na licencję nr [...]) na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i do ww. licencji został zgłoszony kontrolowany pojazd. Podmiot nie posiadał dodatkowego uprawnienia do wykonywania przewozu osób w W.. Pojazd konstrukcyjnie był przystosowany do przewozu 5 osób i nie był oznakowany jako taksówka. W pojeździe, na przednich prawych i lewych drzwiach umieszczony był pas zewnętrzny żółto- czerwony z numerem bocznym oraz herb [...]. Na dachu pojazdu nie było lampy z napisem TAXI.

Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, w szczególności w zapisach sporządzonego w trakcie kontroli protokołu kontroli oraz fotografii, w piśmie z urzędu m.[...] z 29 listopada 2022 r., a Skarżący nie kwestionuje tych ustaleń.

Sąd stwierdza, że w świetle powyższych okoliczności faktycznych, organy obu instancji prawidłowo uznały, że spornego w niniejszej sprawie zarobkowego przewozu osoby nie można uznać za przewóz taksówką. Przewoźnik co prawda posiadał w dniu dokonywania spornego przewozu osoby licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której kontrolowany pojazd został zgłoszony, co jednak istotne, samego pojazdu nie można uznać za taksówkę w rozumieniu przepisów regulujących powyższą kwestię. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, dalej: "P.r.d."), taksówka jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 i 209). Jednym zatem z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę jest jego odpowiednie oznaczenie. Jak wynika natomiast z § 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 rozporządzenia technicznego, taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. W świetle powyższej regulacji prawnej, poza dodatkowymi, dopuszczalnymi sposobami oznaczenia taksówki, oznaczenie wskazane w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego, jest obligatoryjne dla uznania, jak wynika z definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, danego pojazdu za taksówkę. Podkreślenia wymaga, że cyt. Definicja taksówki nie wiąże pojęcia taksówki z licencją oraz ze zgłoszeniem danego pojazdu do danej licencji, lecz z odpowiednim wyposażeniem oraz oznaczeniem pojazdu samochodowego. Oczywiście samo właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego nie upoważnia do dokonywania usług przewozu osób taksówką. Jak bowiem wynika z przepisów u.t.d., konieczne jest jeszcze posiadanie właściwej licencji oraz zgłoszenie danego pojazdu do tej licencji. Właściwe oznaczenie jednak pojazdu samochodowego, jest warunkiem koniecznym aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a dokonywany nim przewóz, przy posiadaniu wymaganej licencji do której zgłoszono ten pojazd, za przewóz osób taksówką. Nie można natomiast uznać przewozu osób samochodem osobowym nieoznaczonym jako taksówka za przewóz osób taksówką, pomimo tego, że przewoźnik posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której został zgłoszony ten samochód osobowy.

Na marginesie wyjaśnienia wymaga, że w świetle definicji taksówki zawartej w art. 2 pkt 43 P.r.d., dla uznania, że dany pojazd jest taksówką bez znaczenia pozostają wymogi wymienione w § 24 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia technicznego. Definicja bowiem, jak zostało to wyżej wyjaśnione, odnosi się do odpowiedniego oznaczenia – które wymienione jest w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego – i do odpowiedniego wyposażenia pozwalającego na przewóz osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie taksometru albo odpowiedniej aplikacji mobilnej – ten natomiast element definicji taksówki wyczerpują wymogi określone w § 24 ust. 1 pkt 1 - 4 rozporządzenia technicznego. Niespełnienie zatem przez dany pojazd wymogów określonych w § 24 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia technicznego, a więc brak apteczki doraźnej pomocy czy też ogumionego koło zapasowego lub zestawu naprawczego, opony samouszczelniającej (Seal tyre), nie ma żadnego wpływu na uznanie że dany pojazd nie jest taksówką w rozumieniu art. 2 pkt 43 P.r.d. Do tych bowiem elementów wyposażenia nie odnosi się definicja taksówki zamieszczona w tym przepisie.

W niniejszej sprawie sporny pojazd nie został oznaczony zgodnie z wymogami § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego – nie można więc go uznać za taksówkę. W związku z czym wykonywany sporny przewóz osoby nie mógł być uznany za przewóz osoby taksówką, lecz ze względu na okoliczności niniejszej sprawy – za przewóz okazjonalny pojazdem przystosowanym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Oznacza to z kolei, że Spółka zleciła Przewoźnikowi przewóz okazjonalny osoby pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą, a więc przewóz sprzeczny z zakazem wynikającym z art. 5e u.t.d.

Konsekwencją stwierdzonego naruszenia jest prawidłowo nałożona na Skarżącego kara administracyjna w wysokości 12 000 zł. Stosownie bowiem do treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika natomiast z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Ponadto, zgodnie z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 40.000,00 zł.

Mając na względzie omówioną powyżej regulację prawną oraz omówione powyżej, niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne, Sąd stwierdza, że nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 5d w związku z art. 5b ust. 1 u.t.d. art. 5e w zw. z art. 18 ust.4b pkt.2 lit. b u.t.d, art. 13b ust.1 poprzez ich błędną wykładnię oraz zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., w związku z pkt 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie Spółce kary pieniężnej w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia przez Spółkę art. 5d ani 5e u.t.d.

W przedmiotowej sprawie skontrolowanego pojazdu ze względu na brak właściwego oznakowania nie można uznać za taksówkę, a zatem spornego w niniejszej sprawie zarobkowego przewozu osoby nie można uznać za przewóz taksówką. W tych okolicznościach nie mają istotnego znaczenia w sprawie kwestie dotyczące wyposażenia pojazdu w taksometr elektroniczny czy też wystawionego przez Skarżącego rachunku w wersji elektronicznej. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi nie maja wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że sporny przejazd był realizowany w warunkach przewozu okazjonalnego, na który Skarżący nie posiadał licencji naruszając art. 5b u.t.d. Ponadto ustawodawca wprowadzając zakaz określony w art. 5e u.t.d., obciążył przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób odpowiedzialnością również za dopuszczenie działania przedsiębiorcy, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób, sprzeczne z regulacją z art. 5e u.t.d., a więc za dokonanie przewozu okazjonalnego wykonanego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Celem tej regulacji jest wymuszenie na obu przedsiębiorcach – przedsiębiorcy prowadzącym pośrednictwo przy przewozie osób i przedsiębiorcy, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób – uregulowania takich warunków wzajemnej współpracy gospodarczej, które będą skutkowały realizację zleconych przewozów osób zgodnie z zakazem art. 5e u.t.d.

W ocenie Sądu, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez organy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym postępowanie w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powołana regulacja ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy (w tym przypadku pośrednictwo) przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy należy do przedsiębiorcy. Powinien on wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy prawidłowej organizacji przewozu, a jedynie wskutek nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od niego okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Przedstawione w niniejszej sprawie dowody, nie potwierdzają, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem – Pośrednik, nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika natomiast, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób nie zweryfikował, czy przed rozpoczęciem przedmiotowego przewozu podmiot wykonujący przewóz miał do niego właściwe uprawnienia, czy też podjął inne działania mające na celu zapobieżenie w realny sposób wykonywaniu przez Przewoźnika zleceń przewozu osób bez właściwego uprawnienia. Tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c u.t.d.

Powyższej oceny nie mogły zmienić dowody z dokumentów załączonych do skargi tj. "kopii wypisu nr [...] z posiadanej przez Pośrednika licencji nr [...], kopii paragonu fiskalnego za skontrolowany przejazd, kopii decyzji nr [...]] wydanej przez Prezesa Głównego Urzędu Miar 20 grudnia 2020 r., zrzutów ekranu aplikacji [...], o dopuszczenie których Skarżąca wnosiła w skardze. Z tego powodu Sąd oddalił wskazane wnioski dowodowe na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a").

Sąd zatem nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ działając na podstawie przepisów prawa zgromadził i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, w konsekwencji wyjaśnił dokładnie stan faktyczny zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku