Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1492/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 153, art. 190
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant Andrzej Wojdalski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Wyższej Szkoły [...] w S. oraz Ministra Inwestycji i Rozwoju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1079/18 w sprawie ze skargi Wyższej Szkoły [...] w S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 11 kwietnia 2018 r. nr DPP-III.7343.3.2017.ZR w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oraz umorzenia postępowania w części 1. oddala skargę kasacyjną Ministra Inwestycji i Rozwoju; 2. umarza postępowanie ze skargi kasacyjnej Wyższej Szkoły [...] w Szczytnie; 3. zwraca Wyższej Szkole [...] w S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 9.373,- (dziewięć tysięcy trzysta siedemdziesiąt trzy) złote tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej; 4. zasądza od Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz Wyższej Szkoły [...] w S. 8.100,- (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2019 r., o sygn. akt V SA/Wa 1079/18, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), uwzględnił skargę Wyższej Szkoły [...] w S. (dalej jako: "Strona" lub Szkoła") i uchylił decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 11 kwietnia 2018 r., nr DPP-III.7343.3.2017.ZR, w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur związanych z realizacją projektu oraz umorzenia postępowania w części. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest istnienie podstaw do zwrotu dotacji z budżetu państwa przez Stronę, w kontekście realizacji zaleceń i oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2015 r., o sygn. akt V SA/Wa 1079/18, po oddaleniu skargi kasacyjnej organu orzeczeniem NSA z dnia 20 września 2017 r., o sygn. akt II GSK 3657/15.

2.1. Skargi kasacyjne na powyższe orzeczenie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno organ, jak i Szkoła, przy czym ta ostatnia Strona cofnęła środek zaskarżenia przed rozprawą przed Sądem odwoławczym, co skutkowało umorzeniem postępowania sądowowadministracyjnego w tym zakresie.

2.2. Z kolei w skardze kasacyjnej Minister Inwestycji i Rozwoju, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył opisany na wstępie wyrok w całości zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE L 210 z 31.07.2006 r., s. 25 ze zm. – dalej w skrócie: "rozporządzenie 1083/2006") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wobec ustalonych w sprawie naruszeń przez Stronę przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm. - dalej w skrócie: "P.z.p."), których skutki mają charakter pośredni i rozproszony, ustalenie wysokości korekt finansowych powinno być poprzedzone konkretnym ustaleniem wartości szkody, a nie zbadaniem charakteru i wagi nieprawidłowości i strat finansowych poniesionych przez fundusze;

2) art. 7 ust. 1, art. 22 ust. 2 i ust. 4, art. 25 ust. 1 P.z.p. w zw. z § 8 ust. 1, § 15 ust. 1, § 14 ust. 4 umowy o dofinansowanie, nr POPW.01.01.00-28-009/08-00, w zw. z zaleceniami Ministra Rozwoju Regionalnego pt. Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych (dalej jako: "Taryfikator") w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm. - dalej w skrócie: "u.f.p.") oraz w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 poprzez uznanie za nieprawidłowe, nałożenie wobec Strony korekty finansowej opartej na wskaźnikowej metodzie szacowania szkody, pomimo stwierdzenia naruszenia procedur przy realizacji projektu (naruszenia P.z.p.), ustalenia możliwości wystąpienia potencjalnej szkody i odwołania się do abstrakcyjnego i uśrednionego stopnia strat finansowych poniesionych przez fundusze, określonego w postaci wskaźnika procentowego nałożonej korekty uwzględniającej charakter i wagę nieprawidłowości, których dopuściła się Strona;

3) art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli polegające na wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy, a przez to wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej okoliczności świadczących, że organ w zaskarżonej decyzji ustalił charakter i wagę nieprawidłowości, których dopuściła się Szkoła oraz odniósł stwierdzone naruszenia do definicji legalnej "nieprawidłowości";

4) art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku i brak jednoznacznej i precyzyjnej oceny prawnej oraz wskazania co do dalszego postępowania, w zakresie podniesionego przez Stronę zarzutu przedawnienia, które pozwoliłoby organowi na zastosowanie się do niej, a następnie sądową kontrolę wywiązania się z tego obowiązku;

5) art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 153 i art. 190 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i stwierdzenie, że organ ponownie rozpoznając sprawę nie wykonał zaleceń płynących z oceny prawnej i wskazań co dalszego postępowania oraz wykładni prawa przy jednoczesnym uznaniu, że zarówno Sąd pierwszej, jak i drugiej "nie udzielił szczegółowych wskazówek co do ponownego postępowania";

6) art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 153 i art. 190 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli oraz nadinterpretację wytycznych płynących z prawomocnych wyroków wydanych w sprawie poprzez uznanie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarta we wcześniej wydanych w sprawie orzeczeniach sądów administracyjnych nakazywały zbadać przebieg poszczególnych postępowań przetargowych przy jednoczesnym, jednoznacznym stwierdzeniu przez te Sądy, że naruszenia w tych postępowaniach wystąpiły.

Wobec podniesionych zarzutów skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

2.2. Szkoła w odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną organu wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie na rzecz Strony kosztów postępowania kasacyjnego.

2.3. Podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnicy stron postępowania podtrzymali dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

3. Skarga kasacyjna z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny sporządził uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., przedstawiając jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta ma charakter szczególny, gdyż wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed Sądem odwoławczym wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny sprowadził swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz żadna z przesłanek, przewidziana w art. 189 P.p.s.a., które podlegają rozważeniu z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę zakres wyznaczony podstawami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., o sygn. akt I OPS 10/09). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 P.p.s.a., przy czym co istotne, skarżący kasacyjnie wskazał na uchybienie treści art. 153 P.p.s.a., który legł u podstaw zaskarżonego wyroku.

3.1. Przepis art. 153 P.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem rozstrzygnięcia. Kluczowym jest, że sprawa w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej, w kwocie 1 574 533,10 zł, była już przedmiotem sądowej kontroli przez WSA w Warszawie, który rozpatrując skargę Szkoły, w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r., o sygn. akt V SA/Wa 3435/14, uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 14 października 2014 r. Następnie po oddaleniu skargi kasacyjnej orzeczeniem NSA z dnia 20 września 2017 r., o sygn. akt II GSK 3657/15, rolą organu odwoławczego była realizacja zaleceń sformułowanych przez Sąd pierwszej instancji zawartych w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r.

Z kolei w zaskarżonym wyroku stwierdzono, iż organ ponownie rozpoznając sprawę nie wykonał zaleceń zawartych w powyżej powołanych orzeczeniach, czym naruszył art. 153 P.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja nie zawiera żadnych nowych ustaleń w porównaniu z decyzją poprzednio uchyloną. W szczególności dotyczy to 5 postępowań o udzielenie zamówienia, w których doszło do nieprawidłowości w zakresie postawienia warunków udziału w postępowaniu. Organ odwoławczy, analogicznie jak w poprzedniej decyzji, ograniczył się do stwierdzenia, że potencjalnie mogło dojść do zawężenia kręgu oferentów, a tym samym nie można wykluczyć, że zostałaby złożona oferta o wartości niższej, co odpowiada definicji potencjalnej szkody, o której stanowi art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006. Tymczasem takie założenie zostało zakwestionowane, zarówno w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2015 r., jak NSA z dnia 14 października 2014 r. Sąd pierwszej instancji użył określenia, że WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. "nie udzielił co prawda szczegółowych wskazówek co do ponownego postępowania, ale zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę niniejszą, poczynione uwagi co do treści uchylanej decyzji nie mogą budzić wątpliwości, że należało zbadać przebieg poszczególnych postępowań przetargowych, łącznie z ilością ofert i ich rozpiętością cenową". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym obecnie sprawę nie stwierdza, aby przytoczone sformułowanie, użyte w zaskarżonym wyroku, choć dość niefortunne, stanowiło uchybienie przepisom P.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Polemizowanie w skardze kasacyjnej, czy nawet kwestionowanie przez organ zaleceń WSA w Warszawie zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 8 lipca 2015 r., po oddaleniu skargi kasacyjnej przez NSA orzeczeniem z dnia 14 października 2014 r. jest nie tylko spóźnione, ale przede wszystkim niedopuszczalne. Wobec powyższego niezasadne jest stanowisko Ministra, że badanie postępowań przetargowych nie jest niezbędne dla ustalenia wystąpienia potencjalnej szkody. Nie sposób zaakceptować ponownego oparcia zaskarżonej decyzji na założeniu, że został zawężony krąg wykonawców i mogło to potencjalnie wpłynąć na wysokość złożonych ofert.

W prawomocnym wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. WSA w Warszawie wyraźnie wskazał, że "organ oceniając wagę stwierdzonych naruszeń prawa oraz ich ewentualne skutki finansowe weźmie pod uwagę (przy podejmowaniu rozstrzygnięcia) także to, czy

w związku z realizowanymi przez skarżącą przedsięwzięciami zaistniały nieprawidłowości skutkujące chociażby protestami innych potencjalnych wykonawców, prowadzeniem postępowania przez organy ścigania, które doprowadziło do prawomocnego skazania kogokolwiek, czy też prowadzeniem jakichkolwiek innych postępowań zakończonych dla skarżącej niekorzystnie. O ile bowiem miałyby one miejsce, wówczas niewątpliwie powinny rzutować na ocenę stwierdzonych naruszeń prawa w przedmiotowym postępowaniu. Sąd zwraca uwagę także na to, że organ odwoławczy uchylając pierwotnie decyzję z dnia 25 października 2013 r. wskazał m. in., iż organ I instancji nie dokonał oceny charakteru, wagi i skutków finansowych stwierdzonych w czasie kontroli uchybień (jakich dopuściła się strona skarżąca) i założył de facto, że każde z nich mogło spowodować szkodę w budżecie Unii Europejskiej poprzez sfinansowanie ze środków europejskich nieuzasadnionego wydatku. Analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi jednak do wniosku, iż w dalszym ciągu nie wykazano jaką szkodę mogły spowodować czy też spowodowały stwierdzone przez organ naruszenia, a nadto czy i ewentualnie w jakim zakresie doszło do sfinansowania nieuzasadnionego wydatku (wydatków)".

Zestawiając powyższe wskazania, nadal wiążące Ministra w świetle art. 153 P.p.s.a., z treścią obecnie zaskarżonej decyzji trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że w istocie nie zostały one zrealizowane. Rację ma WSA, że poczynienie powyższych ustaleń będzie wymagało przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Dopóki zatem zalecenia WSA w Warszawie z wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. nie zostaną w pełni wykonane, uprawniony jest wniosek o niewystarczająco zgromadzonym materiale dowodowym. Aktualne pozostaje także wskazanie, że w toku ponownego rozpoznania sprawy organ rozważy również podniesiony przez Stronę zarzut przedawnienia. Wbrew twierdzeniom zawartym skardze kasacyjnej Minister, jako fachowy organ specjalizujący się w prowadzeniu postępowań administracyjnych, nie potrzebuje bardziej precyzyjnych wytycznych co do sposobu ich realizacji. Rolą organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy było uzupełnienie postępowania administracyjnego w zakresie wskazanym w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. Minister nie jest zwolniony z zachowania obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy materialnej i ciąży na nim obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem prawomocnych orzeczeń wydanych w niniejszej sprawie. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyrokach WSA w Warszawie i NSA bezwzględnie wiązały organ odwoławczy, a także Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie, jak i obecnie Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy wspomnianego art. 153 P.p.s.a. Powyższa regulacja ma zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu. Stosownie także do treści art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten ma zastosowanie do orzeczeń WSA, a także do orzeczeń NSA, na mocy art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Jak wspomniano w niniejszej sprawie fundamentalne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia, ma funkcja przepisu art. 153 P.p.s.a. Przez ocenę prawną, o której stanowi ten przepis należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie oraz w określonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, który stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a. wyznaczają jej akta. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, czy zmiany istotnych okoliczności faktycznych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, że dokonując kontroli zaskarżonej obecnie decyzji z dnia 11 kwietnia 2018 r., Minister nie wykonał wszystkich zaleceń zawartych w poprzednim wyroku WSA w Warszawie w niniejszej sprawie. Powyższe stanowisko nie zostało podważone w skardze kasacyjnej, a polemika z tymi zaleceniami jest niedopuszczalna. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w petitum skargi kasacyjnej, a jej autor nie wykazał, aby ewentualne uchybienia proceduralne miały istotny wpływ na wynik sprawy. Dla wykazania istotnego, a nie jakiegokolwiek, wpływu na wynik sprawy, niewystarczające jest przytoczenie zasad proceduralnych, ale konieczna jest konkretyzacja i wskazanie, w jaki sposób dana regulacja prawna została naruszona oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu. Wobec powyższego za niezasadne uznać należało zarzuty naruszenia art. 153 i art. 190 P.p.s.a.

3.2. Odnosząc się do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy wyjaśnić, że przepis ten określa formalne warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego. Na podstawie tego przepisu można zatem kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie ocenia jak z obowiązku ustalenia stanu faktycznego wywiązał się organ administracji. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że ocena ta musi być dokonywana (wyjaśniana) w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W konsekwencji, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez Sąd pierwszej instancji przyjęty, nawet ogólnie bez szczegółów, to przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej (por. uchwala składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., o sygn. akt II FPS 8/09). Wbrew wywodom przedstawionym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało co do zasady wymogom wynikającym z art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał w nim, jaki podstawowy stan faktyczny przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko co do oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Nie było potrzeby powielania obszernego opisu stanu faktycznego ujętego w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2015 r. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z wyrażoną oceną co do uchybienia dyspozycji art. 153 P.p.s.a., nie mogło być skuteczną podstawą do postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji miał obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia również z punktu widzenia aspektów, na które strona nie zwróciła uwagi w skardze, a które mają istotne znaczenie dla dokonania takiej oceny. Co jednak istotne, wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w takim zakresie tylko w granicach sprawy, a autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby WSA uczynił przedmiotem rozpoznania inną sprawę niż ta, w której wniesiono skargę. Kontroli została poddana zaskarżona decyzja w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej, w możliwie szerokim aspekcie. Wobec powyższego nie sposób przypisać Sądowi pierwszej instancji uchybienia art. 134 § 1 P.p.s.a.

Przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. określa zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie mógł on zostać naruszony przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd pierwszej instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast to, czy dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 3 § 1 P.p.s.a.

Uwzględniając powyższe analiza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdza skuteczności żadnego z zarzutów uchybienia przepisom proceduralnym.

3.3. Wobec nieuzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2015 r. i aktualnej nadal konieczności realizacji wskazań sformułowanych w powyższym orzeczeniu, niemożliwe i przedwczesne jest odniesienie się do zarzutów obrazy prawa materialnego. Stwierdzenie prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego jest bowiem warunkiem przejścia do kontroli subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod stosowaną normę prawną, poprzedzonej dokonaniem wykładni prawa materialnego. Wobec powyższego twierdzenia podniesione w ramach pierwszego i drugiego zarzutu skargi kasacyjnej pozostawiono poza zakresem rozpoznania.

3.4. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 in fine P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną organu jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Strony orzeczono na podstawie art. 209 i art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).

W związku ze skutecznym cofnięciem skargi kasacyjnej przez Szkołę, Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w tym zakresie, na podstawie art. 60 w zw. z art. 193 P.p.s.a. O zwrocie Stronie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono w punkcie 3 sentencji, w oparciu o treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

M. Bejgerowska B. Sobocha-Holc J. Wegner