Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 3270/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 2 pkt 7, art. 61 ust. 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Spółki z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Po 438/18 w sprawie ze skargi [A] Spółki z o.o. z siedzibą w P. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od [A] Spółki z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Zarządu Województwa Wielkopolskiego 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Po 438/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [A] Spółki z o.o. w P. na informację Zarządu Województwa Wielkopolskiego o negatywnym rozstrzygnięciu protestu zawartą w piśmie z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Pismem z 16 kwietnia 2018 r. Zarząd Województwa Wielkopolskiego poinformował [A] Spółkę z o.o. w P., że zgłoszony projekt "[...]" nie uzyskał dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020 z uwagi na wyczerpanie środków.

Informacją z [...] czerwca 2018 r. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej WRPO nie uwzględniła protestu spółki.

Odnosząc się do kryterium nr 11 Komisja Odwoławcza wskazała, że skarżącej przyznano 2 punkty na 3 możliwe. Spółka nie otrzymała punktu za planowane zakończenie projektu do 2018 r. oraz za wartości docelowe wskaźników w projekcie, które nie wpłyną na wartości docelowe wskaźników programowych wybranych do Ram Wykonania. Zdaniem organu, zakres projektu oraz jego efekty w żaden sposób nie przyczynią się do osiągnięcia wskaźników programowych wybranych do Ram Wykonania dla osi priorytetowej nr 3.

W zakresie kryterium nr 12 organ uznał, że projekt będzie neutralnie oddziaływał na zasady horyzontalne: równość szans i niedyskryminację, a także na równość płci. Wnioskodawca nie wskazał ani nie przewidział w projekcie żadnych konkretnych działań służących tworzeniu warunków sprzyjających wdrażaniu ww. zasad w praktyce.

Przy ocenie kryterium nr 13, przyznając trzy punkty na pięć możliwych, wskazano, iż projekt przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego regionu/kraju, ale nie podniesie bezpieczeństwa na szczeblu lokalnym. Ponadto, projekt realizuje w ograniczonym stopniu cele społeczne ze względu na brak bezpośredniego wpływu na zmniejszenie ubóstwa energetycznego mieszkańców gminy/regionu i podnoszenie świadomości społecznej w zakresie wykorzystania źródeł energii odnawialnej, w przeciwieństwie do projektów parasolowych, skierowanych bezpośrednio do mieszkańców gmin lub użytkowników/pracowników obiektów użyteczności publicznej. Zdaniem organu, budowa turbiny wiatrowej o mocy 2 MW jako projekt o charakterze komercyjnym ma na celu rozwój działalności gospodarczej oraz wzrost przychodów wnioskodawcy; nie gwarantuje natomiast obniżenia cen energii dla gospodarstw domowych ani wpływu na ograniczenie ubóstwa energetycznego.

Odnosząc się do kryterium nr 18, Komisja Odwoławcza wskazała, że przyznano spółce cztery punkty na pięć możliwych; nie przyznano maksymalnej ilości punktów, uznając, że projekt może mieć negatywny wpływ na środowisko przyrodnicze i zdrowie ludzi. Powołując się na analizy eksperckie, stwierdzono, że technologia wytwarzania energii elektrycznej w turbinie wiatrowej może powodować niekorzystne oddziaływania środowiskowe, takie jak emisja pola elektromagnetycznego, szum, infradźwięki, efekt stroboskopowy, lśnienia, rzucania cienia, zagrożenie dla zwierząt (nietoperzy, ptaków wędrownych), niekorzystna modyfikacja struktury krajobrazu naturalnego.

W ocenie KO, zagrożenia środowiskowe spowodowane przez elektrownie wiatrowe mogą być zdecydowanie silniejsze niż inne instalacje OZE, np. wykorzystujące energię słoneczną czy geotermię, zwłaszcza prokonsumenckie mikroinstalacje OZE realizowane na budynkach mieszkalnych.

WSA w Poznaniu oddalił skargę na powyższą informację.

Sąd I instancji zaakceptował ocenę spełnienia przez projekt kryterium merytorycznego nr 11. Uznał, że Komisja Odwoławcza odniosła się do zarzutów podniesionych w proteście. Kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia zostały określone w regulaminie konkursu, zatem były znane skarżącej. Zarówno treść kryteriów, jak i ich uzasadnienie nie budzą wątpliwości. Obniżenie liczby punków z powodu braku przyczyniania się projektu do realizacji wskaźników programowych wybranych do Ram Wykonania oraz za planowane zakończenie projektu do 2018 r. znajduje uzasadnienie w świetle zasad oceny kryterium i nie narusza wskazanych przez stronę skarżącą przepisów art. 37 ust. 1 i ust 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 4 rozdział 3 i 5 wytycznych w zakresie wyboru projektów w zw. z pkt 2E regulaminu w zw. z załącznikiem nr 1 do regulaminu.

Sąd, oceniając spełnienie przez projekt kryterium nr 12, uznał, że dokonana przez Komisję analiza dokumentacji aplikacyjnej uzasadnia ocenę, że proponowane przez wnioskodawcę rozwiązania nie są związane z działaniami w ramach zakresu projektu na rzecz pozytywnego wpływu na zasady horyzontalne UE, lecz dotyczą ogólnych zasad, które mogłyby być wdrożone i są realizowane przez wnioskodawcę również w sytuacji niezrealizowania projektu (brak barier w zakresie dostępu do stanowisk pracy, szkoleń czy doskonalenia zawodowego ze względu na płeć). Za prawidłowe uznano również stanowisko Komisji, że wskazane przez wnioskodawcę rozwiązania, takie jak np. przyjęte rozwiązania infrastrukturalne (budowa utwardzonej drogi) czy zdalne monitorowanie pracy urządzeń elektrowni wiatrowej, nie stanowią szczególnych rozwiązań na rzecz osób niepełnosprawnych. Jednocześnie, pomimo deklaracji wnioskodawcy, nie ma rzeczywistych rozwiązań w projekcie, opartych o zasady uniwersalnego projektowania ze względu na osoby niepełnosprawne. Zdaniem Sądu, Komisja Odwoławcza prawidłowo oceniła, że liczba przyznanych wnioskodawcy w ramach tego kryterium punktów jest adekwatna do poziomu, w jakim projekt spełnia powyższe kryterium.

Zdaniem WSA, wniosek spółki nie wskazywał na przeciwdziałanie ubóstwu energetycznemu, wskazanemu w kryterium 13, więc organ dokonał prawidłowej oceny tego kryterium. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ przyjął prawidłową definicję "deficytu energetycznego", odnosząc to pojęcie do gospodarstw domowych.

Sąd podzielił spostrzeżenie Komisji Odwoławczej, że w ramach kryterium 18 analizie eksperckiej podlegają zastosowane technologie, w tym technologie wykorzystujące OZE przyczyniające się do osiągnięcia jak najwyższego efektu ekologicznego. Skoro istnieją analizy eksperckie (przywołane przez Komisję Odwoławczą), które pokazują, że elektrownie wiatrowe działają w sposób negatywny na środowisko naturalne i zdrowie ludzi, stanowiąc zagrożenie dla elementów środowiska, większe niż – przykładowo – instalacje wykorzystujące energię słoneczną czy geotermię, to zasadne było obniżenie punktacji. Sąd podkreślił, że KO nie podważyła przy tym faktu pozytywnego zaopiniowania procedury środowiskowej.

Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej uznano za nieuzasadniony. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający obowiązujące prawo, tym samym organ zasadnie ocenił, że projekt nie mógł w ramach objętych protestem i skargą kryteriów otrzymać większej, aniżeli otrzymał punktacji. Stanowisko organu zostało przy tym uzasadnione w prawidłowy i wyczerpujący sposób.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, skarżąc go w całości złożyła "[A] Spółka z o.o. w P. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, ewentualnie o jego uchylenie i uwzględnienie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię opisu Kryterium merytorycznego nr 12 pn. Wpływ projektu na wdrażanie zasad horyzontalnych (dalej: "Kryterium nr 12"), wskazanego w dokumencie pn. Kryteria wyboru projektów dla Działania 3.1, Poddziałania 3.1.1. (dalej: "Kryteria wyboru"), stanowiącym załącznik nr 1 do Regulaminu konkursu nr RPWP.03.01.01-IZ-00-30-001/17 realizowanego w ramach 3 osi priorytetowej Energia, Działanie 3.1 Wytwarzanie i dystrybucja energii ze źródeł odnawialnych, Poddziałanie 3.1.1 Wytwarzanie energii z odnawialnych źródeł energii Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020 (dalej: "Regulamin konkursu"), poprzez przyjęcie, że nie stanowi pozytywnego wpływu na realizację zasady równości szans i niedyskryminację zastosowanie przez Wnioskodawcę w Projekcie takich rozwiązań jak elastyczne godziny pracy, możliwość pracy zdalnej oraz budowa utwardzonej powierzchni, podczas gdy prawidłowa wykładnia opisu Kryterium nr 12 powinna prowadzić do wniosku, że każde dodatkowe rozwiązanie wykraczające poza wymagane prawem standardy wpływa pozytywnie na realizację zasady równości szans.

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi i uznanie, że ocena projektu nie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym wpływ na wynik oceny, a przede wszystkim przyjęcie, że :

• nie stanowi naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik oceny nie odniesienie się przez Organ do wszystkich zarzutów podniesionych przez Wnioskodawcę w treści protestu, w szczególności w zakresie oceny Kryterium oceny merytorycznej nr 11 pn. Wpływ wartości wskaźników przyjętych w projekcie na realizację celów Programu oraz analiza ich wartości docelowych (dalej: Kryterium nr 11) w, odniesieniu do której Wnioskodawca podnosił, że generator wniosków uniemożliwiał mu wybór innych wskaźników Projektu;

• nie stanowi naruszenia prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny dokonana przez Organ ocena Kryterium merytorycznego nr 13 pn. Uzasadnienie realizacji projektu (realizacja inwestycji została poprzedzona odpowiednimi analizami) (dalej: Kryterium nr 13), w ramach której Organ ocenił Projekt Skarżącej poprzez odwołanie się do elementów oceny niezwartych w opisie kryterium, jak również porównanie go z innymi projektami złożonymi w konkursie, zakładającymi realizację zupełnie innych rozwiązań, jak również sprowadzając uzasadnienie wyroku w tym aspekcie do jednego zdania, nieuwzględniającego argumentów podniesionych przez Skarżącą w treści protestu i skargi;

• nie stanowi naruszenia prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny dokonana przez Organ ocena Kryterium merytorycznego nr 18 pn. Efektywność technologiczna i ekologiczna przyjętego w projekcie rozwiązania w zakresie produkcji energii (w tym reedukacja CO2) (dalej: Kryterium nr 18), w ramach której Organ odwołał się do ocen i analiz eksperckich dotyczących niedookreślonych elektrowni wiatrowych, nie odnosząc ich parametrów do parametrów elektrowni opisanych przez Skarżącą w treści wniosku o dofinansowanie, a przez to uznanie, że odniesienie takie może stanowić podstawę do obniżenia punktacji w ramach kryterium, jak również obniżenie punktacji może nastąpić poprzez porównanie Projektu Skarżącej z innymi projektami w ramach konkursu;

III. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:

• lakoniczne, jednozdaniowe uzasadnienie wyroku w odniesieniu do kontroli prawidłowości oceny przeprowadzonej przez Organ w zakresie Kryterium nr 12 i 13;

WSA w uzasadnieniu wyroku ograniczył się do przytoczenia stanowiska KO i stwierdzenia, że KO prawidłowo oceniła, dokonując analizy wniosku oraz treści protestu, że liczba przyznanych wnioskodawcy punktów, jest adekwatna do poziomu, w jakim projekt spełnia przedmiotowe kryterium, nie odnosząc się nawet jednym zdaniem do twierdzeń skarżącej, w których ta podnosiła kwestię nieuwzględnienia przez organ wskazanych przez nią we wniosku o dofinansowanie konkretnych rozwiązań mających pozytywny wpływ na zasady horyzontalne (Kryterium nr 12) oraz kwestię przekroczenia przez Organ zakresu prowadzonej oceny, tj. dokonanie jej przez pryzmat elementów niewskazanych w opisie kryterium oraz poprzez porównanie Projektu z innymi projektami złożonymi w konkursie a przewidującymi zupełnie inny rodzaj rozwiązań (kryterium nr 13).

• brak jakiegokolwiek uzasadnienia merytorycznego i prawnego dla uznania oceny Organu przeprowadzonej w zakresie Kryterium nr 18. WSA ograniczył się, dokonując kontroli oceny tego kryterium, wyłącznie do wskazania stanowiska KO, pomijając zupełnie zarzuty i argumenty skarżącej, w których ta podnosiła, że Organ w sposób nieuprawniony porównał jej Projekt z projektami parasolowymi oraz stwierdził negatywny wpływ Projektu na środowisko na podstawie ekspertyz dotyczących ogólnie elektrowni wiatrowych, nie biorąc pod uwagę parametrów elektrowni opisanych przez Skarżącą we wniosku o dofinansowanie.

W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy zostały naruszone. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych, tzn. naruszeniu przepisów prawa materialnego i naruszeniu przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej, wyznaczając – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice rozpoznania sprawy, nie podważają zgodności z prawem stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że w spornym w sprawie zakresie ocena zgłoszonego do dofinansowania projektu strony przeprowadzona została bez naruszenia prawa.

Skarżąca kasacyjnie spółka w ramach naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazanego w pkt III petitum skargi kasacyjnej zarzuciła lakoniczne uzasadnienie wyroku w odniesieniu do kontroli prawidłowości oceny w zakresie kryterium nr 12, 13 i brak merytorycznego i prawnego uzasadnienia w zakresie oceny kryterium nr 18.

Należy wskazać, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W przepisie tym określone zostały niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw, aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. Sąd I instancji przedstawił w nim bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zaś uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku zawiera rozważania Sądu co do zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz postępowania, w ramach którego rozstrzygnięcie zostało wydane. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przedstawił przesłanki oddalenia skargi. W treści uzasadnienia zawarto treść żądania skarżącego, stan faktyczny i prawny sprawy, w sposób szczegółowy oceniono argumenty, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Tak sporządzone uzasadnienie pozwala poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania Sądu I instancji, umożliwia zatem przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. To z kolei prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający powyżej wskazane wymogi.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15.02. 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08. 2009 r., II FSK 568/08, niepublikowany). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tak więc sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem, nie może oznaczać, że uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów określonych w powołanym wyżej przepisie prawa. W świetle powyższych rozważań kontrolowany wyrok, z przyczyn wyżej przedstawionych, nie jest obciążany wadliwością uzasadnienia. Jego lektura nie stwarza bowiem żadnych wątpliwości co do przesłanek jakimi kierował się Sąd I instancji oddalając skargę.

Odnosząc się do zarzutu z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzutu naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 37 ust. 1 tej ustawy, należy stwierdzić, że nie mógł on odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą z następujących powodów.

Na wstępie podnieść należy, że wynikająca z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego aż po zakończenie samego tego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi zaś stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny – co również należy podkreślić i uznać w tej mierze za oczywiste – powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane, co ma tę konsekwencję, że służy gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów wyboru projektów do dofinansowania i eliminowaniu w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności niweczącej przywołane powyżej zasady, a mianowicie zasady przejrzystości i rzetelności wyboru projektów oraz zasadę równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach wyboru projektów (por. wyroki NSA z dnia: 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10; 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5141/16; 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 131/17).

W odniesieniu do powyższego podkreślić należy znaczenie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej, z którego wynika, że regulamin konkursu – o charakterze wiążącym tak dla ustanawiającej go właściwej instytucji, jak i dla podmiotów aplikujących o dofinansowanie w podlegającym regulacjom tego regulaminu postępowaniu, którego istota oraz logika jednoznacznie świadczy o jego konkursowym charakterze, powinien między innymi określać kryteria wyboru projektów oraz ich znaczenie. Co przy tym oczywiste, kryteria wyboru projektów powinny być określone w sposób czyniący zadość przedstawionemu powyżej standardowi, a ich znaczenie, o którym również jest mowa w przywołanym przepisie, odpowiadać powinno celowi danego postępowania konkursowego.

Ocena zasadności omawianego zarzutu kasacyjnego nie może również pomijać treści art. 50 ustawy wdrożeniowej, z którego wynika, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Ma to tę konsekwencję, że nie pozostaje bez wpływu na zakres postępowania prowadzonego w sprawie oceny wniosku. Ogranicza się on bowiem do oceny projektu pod względem spełniania kryteriów wyboru projektów, co wynika z art. 37 ust. 2 w związku z art. 44 ust. 1 przywołanej ustawy, a także w art. 53 ust. 1 i art. 57 tej ustawy.

Wobec tego, że z przywołanej regulacji wprost i jednoznacznie wynika, że przedmiotem postępowania regulowanego przywołaną ustawą wdrożeniową jest ocena projektu, to za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że właściwa instytucja jest związana konkretnym wnioskiem o dofinansowanie konkretnego projektu, co oznacza związanie treścią wniosku o dofinansowanie oraz załączoną do niego przez wnioskodawcę i wymaganą w danym postępowaniu konkursowym dokumentacją. Poza zakres zawartych w nich oświadczeń woli i wiedzy wnioskodawcy kształtujących – w kontekście wymogów określonych regulaminem konkursu – przedmiotowo istotne elementy projektu instytucja ta nie może więc wykraczać, poprzez uczynienie przedmiotem oceny elementów niewynikających z wniosku o dofinansowanie projektu oraz dołączonej do niego dokumentacji. W konsekwencji nie jest również zobowiązana do dokonywania ustaleń czy też poszukiwania albo domniemywania istnienia innych jeszcze niż wskazane przez wnioskodawcę danych, z punktu widzenia których projekt mógłby być oceniony jako spełniający kryteria wyboru do dofinansowania. Byłoby to nie do pogodzenia z istotą oraz logiką omawianego postępowania, które jest postępowaniem konkursowym. Wiodące znaczenie mają w nim zasady: szybkości i efektywności instrumentów dystrybucji środków pomocowych adresowanych do podmiotów ubiegających się o dofinansowanie projektowanych przedsięwzięć. Skoro więc warunkiem koniecznym przyznania dofinansowania jest spełnianie przez projekt określonych regulaminem konkursu i wynikających z przepisów prawa kryteriów wyboru projektów, to w świetle przedstawionych argumentów za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że to podmiot wnioskujący o przyznanie wsparcia – a nie instytucja odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu wsparcia – jest zobowiązany wykazać, że zgłaszany przezeń projekt kryteria te spełnia. Zadaniem wymienionej instytucji jest bowiem ocena spełniania przez projekt tych kryteriów w oparciu o dane przedstawione przez samego wnioskodawcę (por. np. wyroki NSA z dnia: 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17; 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5172/16).

W świetle przedstawionego rozumienia przywołanej regulacji prawnej nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia wskazywanego przez stronę przepisu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Uzasadnienia oceny merytorycznej są wyczerpujące i rzetelne i uwzględniają wymogi zawarte w kryterium. Obowiązujące przepisy nie przewidują wymagań odnośnie do formy czy stopnia szczegółowości oceny. Ocena ta powinna być jasna i konkretna. Kryteria oceny merytorycznej zostały sformułowane przez organ i dokonanie krótkiej ale konkretnej oceny spełnienia tych kryteriów nie narusza zasad przejrzystości, bezstronności i rzetelności, o których mowa w art. 37 ust 1 ustawy wdrożeniowej. Rzeczą sądu administracyjnego jest skontrolowanie, czy podjęte rozstrzygnięcie jest wystarczająco przejrzyste i zrozumiałe oraz zgodne z regułami konkursu - jednakowymi dla wszystkich uczestników. Sąd administracyjny nie zastępuje zatem ekspertów ale zobowiązany jest sprawdzić czy dokonana przez nich ocena realizuje powołane wyżej zasady. Zawsze wtedy gdy uzasadnienie rozstrzygnięć jest lakoniczne, zawierające sprzeczności lub nie jest powiązane z kryteriami oceny zawartymi w procedurach konkursowych, ocena ta winna być uznana za niezgodną z prawem.

Dalej należy zauważyć, że art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej stanowi, że w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Przepis ten, jak jednoznacznie wynika to z jego treści, odnosi się do kompetencji sądu administracyjnego realizowanej w rezultacie rozpoznania skargi wniesionej na nieuwzględnienie protestu, negatywną ponowną ocenę projektu lub pozostawienie protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 przywołanej ustawy oraz określa sposób jej realizacji. Wymieniony przepis jest więc tzw. przepisem wynikowym – podobnie jak np. przepisy art. 151 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa, w tym przypadku przez właściwą instytucję zarządzającą. Naruszenie wymienionego przepisu jest więc zawsze następstwem naruszenia innych przepisów stanowiących wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu i nie może tym samym stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej. W związku z tym, strona skarżąca kasacyjnie, zmierzając do wykazania naruszenia wymienionej regulacji – poprzez niezasadne jej zdaniem oddalenie skargi w przypadku jej nieuwzględnienia – powinna powiązać zarzut naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 2 przywołanej ustawy z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa, którym – jej zdaniem – uchybił wojewódzki sąd administracyjny, stosując je, jako wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanego przepisu wynikowego nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.

W tym zakresie podkreślenia wymaga, że adresatem zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko Sąd I instancji, ponieważ przedmiotem postępowania kasacyjnego jest orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie oceniana przez ten sąd działalność organów administracji publicznej. Dlatego w orzecznictwie podkreśla się, że przez normy postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć wyłącznie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż ustawa ta zawiera w zasadzie pełną i wyczerpującą regulację prawną dotyczącą procedowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że wskazane w tym przepisie naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa skargi kasacyjnej odnosi się do postępowania Sądu I instancji, a nie do dokonanej przez ten Sąd oceny prawidłowości działania organów administracji publicznej pod kątem prawidłowego stosowania przepisów obowiązujących ten organ. Tak więc aby poprawnie sformułować zarzut w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej, autor skargi kasacyjnej powinien powołać stosowne przepisy dotyczące postępowania sądowoadministracyjnego i powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy.

Wobec tego, że w sprawach, w których przedmiotem jest ocena projektu dokonywana w oparciu o przepisy ustawy wdrożeniowej, poza powszechnie obowiązującymi przepisami prawa unijnego i krajowego, wzorzec kontroli stanowią również postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego (por. np. wyrok NSA z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1517/17), autor skargi kasacyjnej w sposób właściwy zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji art.61 ust. 8 pkt 2 w związku z art.37 ust.1 ustawy wdrożeniowej powiązał z Kryteriami wyboru projektów w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego 2014-2020, których wyciąg stanowi załącznik nr 3 do Regulaminu konkursu.

Tym niemniej dokonując oceny zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, sformułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek zbadać, czy autor skargi kasacyjnej wykazał istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Tego w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie zrobił. Skarga kasacyjna nie wyjaśnia, jaki może być związek zarzucanego naruszenia prawa procesowego z rozstrzygnięciem, a to jest warunek niezbędny skuteczności zarzutu procesowego.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania uznać należy go za niezasadny.

W ramach dokonanej oceny kryterium nr 11 Sąd I instancji zaakceptował stanowisko instytucji zarządzającej, że projekt skarżącej Spółki nie przyczynia się do realizacji wskaźników programowych wybranych do Ram Wykonania. Słusznie Sąd I instancji uznał, że z brzmienia i opisu tego kryterium wynika, że ocenie będzie podlegać wpływ wskaźników projektu na realizację celów Wielkopolskiego Regionalnego programu Operacyjnego na lata 2014-2020, którego istotą jest premiowanie tych inwestycji, które pozytywnie wpłyną na tzw. Ramy Wykonania w skali całego Programu. Stąd też prawidłowo instytucja zarządzająca w ramach kryterium nr 11 merytorycznie oceniła wpływ wartości docelowych wskaźników w projekcie na wartości docelowe wskaźników programowych wybranych do Ram Wykonania, uznając, że projekt skarżącej spółki dotyczący odnawialnych źródeł energii nie przekłada się na realizację celów Programu. Faktem jest, że żaden ze wskaźników programowych wybranych do Ram Wykonania nie był możliwy do wyboru w generatorze wniosku o dofinansowanie, jednakże jak wyjaśniono w kryterium nr 11 mowa jest o wpływie wskaźników projektu na realizację celów Programu, co zostało doprecyzowane w uzasadnieniu kryterium. Jak wyjaśniono żaden z projektów z zakresu odnawialnych źródeł energii nie przekłada się na realizację celów Programu. Z tego zatem względu żaden z wnioskodawców uczestniczących w przedmiotowym konkursie nie uzyskał punktu z tego tytułu. Powyższe oznacza, jak zasadnie podnosi organ, że nie był to element różnicujący w ocenie projektów w ramach konkursu, w którym uczestniczyła skarżąca, a tym samym spółka nie została w tym przypadku poszkodowana w jakikolwiek sposób.

Kontrolując prawidłowość dokonanej przez organ oceny kryterium nr 13, Sąd I instancji wyraził słuszny pogląd, że skarżąca Spółka ubiegająca się o dofinansowanie nie wykazała, aby jej projekt przyczynił się do znacznego zwiększenia oszczędności energii a także do przeciwdziałania ubóstwu energetycznemu.

W ocenie NSA zasadnie instytucja zarządzająca przeprowadziła szczegółową analizę wskazanych w opisie kryterium nr 13 elementów, dokonując tego w szerszym kontekście. Zauważyć należy, że w opisie kryterium nr 13 w Kryteriach wyboru projektów elementami podlegającymi ocenie są m.in. zapotrzebowanie na produkt/usługę powstałą w wyniku realizacji przedsięwzięcia, a także czy projekt w pełni rozwiązuje zidentyfikowane problemy. W przypadku oceny projektu takiego jak budowa farmy wiatrowej w ramach kryterium uzasadnienia realizacji projektu należy indywidualizować je w różnych aspektach, w tym także społecznym. Przeciwdziałanie ubóstwu energetycznemu niewątpliwie jest problemem o charakterze społecznym. Ubóstwo energetyczne jest powszechnie definiowane jako zjawisko polegające na doświadczeniu trudności dotykającymi gospodarstwa domowe w zaspokojeniu podstawowych potrzeb energetycznych, na które składa się: utrzymanie adekwatnego standardu ciepła oraz zaopatrzenie w pozostałe źródła energii służące zaspokojeniu w adekwatny sposób podstawowych potrzeb funkcjonowania biologicznego i społecznego członków gospodarstwa domowego. Ubóstwo energetyczne to także sytuacja, w której w miejscu zamieszkania za rozsądną cenę gospodarstwo domowe nie ma możliwości dostępu do społecznie i materialnie koniecznego poziomu usług energetycznych.

W świetle dokumentacji przedłożonej przez skarżącą spółkę budowę elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW należy uznać za projekt o charakterze komercyjnym, którego celem jest rozwój działalności gospodarczej oraz wzrost przychodów wnioskodawcy. Energia elektryczna, wyprodukowana przez elektrownię wiatrową – zgodnie z założeniami przyjętymi przez skarżącą spółkę – zostanie w całości sprzedana na warunkach rynkowych Spółce [...] - jednej z funkcjonujących na rynku firm zajmujących się obrotem energii. Nie ulega zatem żadnych wątpliwości, że wyprodukowana przez skarżącą spółkę energia elektryczna nie będzie wykorzystywana wyłącznie przez lokalnych prywatnych odbiorców za niższą cenę, wynikająca z niższych cen przesyłu energii. Tym samym projekt nie rozwiąże lokalnych trudności związanych z zaspokojeniem podstawowych potrzeb energetycznych w gospodarstwach domowych, o ile one występują, czego skarżąca spółka nie wykazała.

Słusznie zatem instytucja zarządzająca, powołując się na opinie ekspertów, uznała, że planowana przez skarżącą spółkę budowa elektrowni wiatrowej nie gwarantuje ani obniżenia cen energii elektrycznej dla gospodarstw domowych, ani też nie wpłynie na ograniczenie ubóstwa energetycznego.

Zarzuty skargi kasacyjnej, że organ w ramach oceny kryterium nr 13 dokonał tej oceny przez pryzmat informacji, których zawarcie we wniosku nie było wymagane, co ma zdaniem autora skargi kasacyjnej ma świadczyć o przekroczeniu zakresu oceny kryterium nr 13, z przyczyn wskazanych wyżej, nie zasługują na uwzględnienie. Dodać również trzeba, że odniesienie się przez instytucję zarządzającą do tzw. projektów parasolowych (czyli projektów realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, polegające np. na instalacji paliw fotowoltaicznych na domach/terenach mieszkańców danej gminy), nie miało rozstrzygającego znaczenia, a stanowiło jedynie argument porównawczy.

Zgodnie z opisem Kryterium nr 18 zawartym w Kryteriach wyboru w jego ramach należało opisać zastosowane technologie, w tym najlepsze technologie wykorzystujące OZE przyczyniające się do osiągnięcia jak najwyższego efektu ekologicznego. Organ indywidualizując to kryterium, zobowiązany był do ustalenia, czy zaprojektowane przez skarżącą spółkę elektrownie wiatrowe przyczynią się do osiągnięcia jak najwyższego efektu ekologicznego. W oparciu o opinie ekspertów instytucja zarządzająca uznała, że planowana przez wnioskodawcę budowa elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o łącznej mocy 2,00 MWe (1 x 2,00 MWe), będzie wykazywała realne efekty prośrodowiskowe, przyczyni się do zwiększenia wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych (energia wiatru), co będzie miało korzystny wpływ na jakość powietrza, spowoduje wzrost produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i ograniczenie emisji gazów cieplarnianych do atmosfery. Organ nie zakwestionował zatem zastosowanej w ramach projektu technologii, natomiast zwrócił uwagę na negatywne efekty, jakie mogą współwystępować w przypadku realizacji inwestycji polegających na budowie farmy wiatrowej, m.in. na środowisko naturalne (zagrożenie dla zwierząt – przyczyniają się do śmiertelności ptaków wędrownych, zmiana krajobrazu, efekty: stroboskopowy, lśnienia czy rzucania cienia) i zdrowie ludzi (zagrożenie hałasowe – szum o niskiej częstotliwości wytwarzany przez turbiny oraz infradźwięki, powodują m.in. zmęczenie, wywołują stres, powodują emisję pola elektromagnetycznego). Powyższe elementy stanowiły przesłankę do obniżenia punktacji. Organ w ramach kryterium nr 18 przyznał wnioskowi skarżącej spółki 4 pkt. na 5 możliwych, co jest oceną uwzględniającą zarówno ekologiczny charakter źródła, jak i negatywne oddziaływanie na środowisko.

Argumenty zawarte w skardze i powtórzone w skardze kasacyjnej, że organ ocenił niedookreślone elektrownie wiatrowe i niepotwierdzone oraz nieuzasadnione efekty pracy turbin, należy uznać za chybione, na co słusznie zwrócił już uwagę Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stwierdzając że ocenie instytucji zarządzającej podlegała konkretna technologia wskazana we wniosku przez skarżącą kasacyjnie spółkę, zatem organ mógł i powinien odnieść się do wiedzy dotyczącej turbin wiatrowych. Skoro skarżąca nie wykazała, aby turbiny wiatrowe, których dotyczy wniosek, miały takie cechy konstrukcyjne, które wyeliminują negatywny wpływ na środowisko naturalne i zdrowie ludzi, to dokonaną przez organy ocenę kryterium nr 18 należy uznać za prawidłową.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zauważyć należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Tak więc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Należy bowiem zauważyć, że przedstawiając zarzut naruszenia prawa materialnego, skarżący kasacyjnie odwołuje się do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a w sytuacji bezskuteczności zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do okoliczności faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia uznać należy, że przedstawiony zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.

Ocenę tego zarzutu należy poprzedzić kilkoma uwagami natury ogólnej. Skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje postanowień Regulaminu konkursu regulujących postępowanie w sprawie naboru do dofinansowania projektów w ramach Działania 3.1 Wytwarzanie i dystrybucja energii ze źródeł odnawialnych Podziałanie 3.1.1 Wytwarzanie energii z odnawialnych źródeł energii w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020, co uprawnia do stwierdzenia, że w zakresie odnoszącym się do spornych w sprawie kwestii należy odwołać się do postanowień Załącznika nr 1 do Regulaminu konkursu, który określa kryteria wyboru projektów do dofinansowania. W części drugiej tego załącznika "Ocena merytoryczna", sporne w sprawie kryterium nr 12 zostało nazwane i opisane, określono jego punktację (w skali od 0 do 3) oraz zdefiniowane przy jednoczesnym określeniu zasad jego oceny. Jeżeli z przyjętych w omawianym zakresie zasad oceny spełniania wymienionego kryterium wynika jednoznacznie – co należy podkreślić – że ocenie podlegać będzie to, czy projekt ma pozytywny wpływ na polityki horyzontalne (których zasady w liczbie trzech zostały wymienione), a z kolei z opisu zasad punktacji omawianego kryterium wynika, że w jego obrębie punkty są przyznawane wyłącznie za pozytywny wpływ na co najmniej jedną z zasad horyzontalnych – to jest 1 pkt za pozytywny wpływ na co najmniej jedną z zasadach, aż do maksimum 3 pkt za pozytywny wpływ na wszystkie trzy zasady – zaś tylko neutralny wpływ projektu na zasady horyzontalne nie jest w ogóle punktowany, to uznać należy, że Regulamin konkursu jasno zdefiniował omawiane kryterium nr 12 i precyzyjnie określał kryteria pozytywnej oceny projektu w zakresie wdrażania zasad horyzontalnych.

Uwzględniając powyższe – jak również odwołując się do argumentów instytucji zarządzającej zaakceptowanych przez Sąd I instancji, a przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej informacji i uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnoszących się do kryterium nr 12 oraz zasad jego spełniania – nie sposób jest za wadliwą uznać wykładnię tego kryterium dokonaną przez Sąd I instancji, z której wynika, że rozwiązania infrastrukturalne (budowa utwardzonej drogi), zdalne monitorowanie pracy elektrowni wiatrowej czy wprowadzenie elastycznych godzin pracy, nie stanowią szczególnych rozwiązań na rzecz osób niepełnosprawnych. Mając na uwadze normalną, planowaną przez skarżącą spółkę działalność gospodarczą, należy uznać, że nie są to rozwiązania nietypowe, specyficzne wpływające na równość szans w rozwoju zawodowym wielu kategorii osób, marginalizowanym na rynku pracy ze względu na wiek, niepełnosprawność czy też obowiązki rodzicielskie. Stwierdzić należy, że punkty w ramach kryterium 12 mogły zostać przyznane wyłącznie za rozwiązania wpływające pozytywnie na wdrażanie zasad horyzontalnych, a więc ponadstandardowe, wykraczające poza wymagane przez prawo, których respektowanie jest obowiązkiem skarżącej spółki realizowanym niezależnie od projektu.

Sąd I instancji, wbrew poglądowi skarżącej kasacyjnie, nie dokonał błędnej wykładni kryterium nr 12 i słusznie uznał, że stanowisko organu dotyczące przyznania wnioskodawcy jednego punktu na trzy możliwe jest prawidłowe. Zaproponowane w projekcie rozwiązania odpowiadają uniwersalnym zasadom projektowania, z których wynika konieczność zapewnienia niedyskryminującego w stosunku do niepełnosprawnych charakteru projektu. Budowa utwardzonej drogi jest standardowym rozwiązaniem infrastrukturalnym. Umożliwia ona dostęp do każdego przedsiębiorstwa każdej osobie, a nie wyłącznie osobie niepełnosprawnej. Podobne uwagi należy poczynić w stosunku do zastosowania zdalnego sterowania pracy urządzeń elektrowni wiatrowej. System ten jest powszechnie stosowanym rozwiązaniem przy instalacji OZE, a nie szczególnym skierowanym wyłącznie do osób niepełnosprawnym. Trafnie też instytucja zarządzająca uznała, że wnioskodawca w przedłożonej dokumentacji konkursowej nie scharakteryzował kadry planowanej do zaangażowania przy realizacji projektu, w tym w zakresie potrzeb pracy w domu i elastycznego czasu pracy. W takiej sytuacji brak takiej informacji uniemożliwia przyznanie projektowi dodatkowych punktów w ramach kryterium nr 12.

Z przedstawionych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego, w wysokości 240 zł, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).