Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 244/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2024r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Bk 142/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi: K. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2024 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2024 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy za osobę prowadzącą działalność gospodarczą za okres od lipca 2019 r. do czerwca 2020 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 4 kwietnia 2024 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podanie numeru pesel skarżącego oraz podpisanie skargi. Postanowieniem z dnia 14 maja 2024 r. Sąd I instancji odrzucił skargę wskazując, że skarżący w zakreślonym, siedmiodniowym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 29 kwietnia 2024 r., nie uzupełnił braków skargi, co uniemożliwiiło nadanie jej dalszego biegu i obligowało sąd do jej odrzucenia. Podkreślono, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skierowane do skarżącego na adres wskazany w skardze. Dwukrotnie bezskutecznie próbowano ją doręczyć (pierwsze awizo z 8 kwietnia 2024 r., powtórne awizo z 16 kwietnia 2024 r., k. 13 akt sadowych), po czym zwrócono nieodebraną przesyłkę sądowi. Pismo zostało uznane za skutecznie doręczone w trybie art. 73 § 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej: "p.p.s.a." w dniu 22 kwietnia 2024 r. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem bezskutecznie wraz z dniem 29 kwietnia 2024 r.

Następnie skarżący złożył zażalenie, w którym nie zgodził się z wydanym przez Sąd I instancji rozstrzygnięciem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72 p.p.s.a, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.

Dokonując kontroli postanowienia Sądu I instancji wskazania wymaga, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał niewadliwej analizy stanu faktycznego sprawy, zgodnie z którym strona pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej oba wezwania – wezwania do podpisania skargi i podania numeru PESEL – przesyłki tej nie podjęła. W związku z tym Sąd I instancji zasadnie zastosował instytucję fikcji doręczenia z art. 73 § 4 p.p.s.a., prawidłowo uznając, że wezwania zostały doręczone stronie w 22 kwietnia 2024 r. Wobec bezskutecznego upływu powołanego terminu Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania przepisu art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., skutkiem czego było niewadliwe odrzucenie skargi strony.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.