Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 415/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Asesor WSA Andrzej Nikiforów, Aneta Brzezińska, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 24 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. N. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

S. N. (dalej: skarżący, strona skarżąca) 12 października 2023 r. (data wpływu do organu) wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ) w związku ze sprawą z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z 21 września 2021 r. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 1634 ze zm.) — dalej: p.p.s.a., strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8, art. art. 12, art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 § 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) — dalej: k.p.a. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, co skutkowało niezałatwieniem sprawy w terminie,

2. stwierdzenie, że wojewoda dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3. zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w terminie trzydziestu dni od uprawomocnienia się wyroku,

4. przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej wysokości 10 000 zł na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a.,

5. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, według norm przepisanych,

6. skierowanie sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym.

Strona skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jednakże z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wojewoda Dolnośląski po rozpoznaniu wniosku skarżącego z 21 września 2021 r., wydał w dniu 30 sierpnia 2023 r. decyzję (nr SOC-PCII.6151.1.22826.2021.PJ) w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Przesyłka zawierająca niniejszą decyzję została nadana w placówce pocztowej w dniu 12 września 2023 r. i po podwójnym awizowaniu powróciła do organu jako niepodjęta w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ocena wystąpienia bezczynności/przewlekłości organu administracji dokonywana jest przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi.

W tym miejscu podnieść należy, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności/przewlekłości poprzez zakończenie postępowania i załatwienie sprawy. W związku z powyższym, nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność (także na przewlekłość) w sytuacji, gdy została ona już załatwiona. Pogląd taki przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch uchwałach z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 oraz z 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21.

Powyższe uchwały dotyczą wniesienia skarg na bezczynność lub

przewlekłość po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania. Zarówno skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania, skierowane są przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona w terminie wyznaczonym przepisami.

Jeżeli skargę na bezczynność organu oraz przewlekłość postępowania wniesiono po wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie, to prowadzenie w tym przedmiocie dalszego postępowania przez Sąd przestaje mieć podstawy prawne.

Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie, w momencie wniesienia skargi tj. na dzień 12 października 2023 r. nie występował już zarzucany skargą stan bezczynności organu ani przewlekłości postępowania — ponieważ organ po rozpoznaniu wniosku skarżącego z 21 września 2021 r., wydał w dniu 30 sierpnia 2023 r. decyzję (nr SOC-PCII.6151.1.22826.2021.PJ), która weszła do obrotu prawnego z chwilą uznania ją za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. tj. 29 września 2023 r. — to brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie stwierdzania o tym, czy organ ten dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 58 sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1), skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2), gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3), także jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4), jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5), jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a) oraz jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6).

Mając zatem powyższe na uwadze, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalną.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.