Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 964/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 września 2023 r. Wojewoda Warmińsko – Mazurski (Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 735 - k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M.M. od decyzji Starosty Olsztyńskiego (organ pierwszej instancji) z 21 lipca 2023 r. orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie M., gmina O., oznaczonej jako działka nr A o powierzchni 0,1727 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], poprzez udzielenie zezwolenia E. S.A. z siedzibą w G., Oddział w O., na założenie i przeprowadzenie kablowej linii elektroenergetycznej nN 0,4 kV o dł. 62m – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Olsztyńskiego z 21 lipca 2023 r.

Zakwestionowana decyzja została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:

Starosta Olsztyński decyzją z 21 lipca 2023 r., działając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 – u.g.n.), w pkt 1 ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków obrębu M., gmina O. jako działka nr A o powierzchni 0,1727 ha, (KW Nr [...]) poprzez udzielenie E. S.A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie kablowej linii elektroenergetycznej nN 0,4kV o długości 62m. W pkt 2 decyzji orzekł, że zakres trwałego ograniczenia prawa własności dotyczy pasa technologicznego o szerokości 1 m i powierzchni 62m2. W pkt 3 stwierdzono, że lokalizację projektowanych urządzeń elektroenergetycznych oraz zakres ograniczenia prawa własności przedstawia załącznik graficzny, stanowiący integralną część decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Starosta wyjaśnił m. in., że w przypadku współwłasności zgoda, o której mowa w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami musi być wyrażona przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, a brak zgody choćby jednego uniemożliwia zawarcie porozumienia w drodze cywilnej. Na podstawie materiału dowodowego, Starosta uznał, że rokowania zostały przeprowadzone lecz nie zakończyły się uzyskaniem zgody wszystkich współwłaścicieli ani zawarciem porozumienia.

W odwołaniu od powyższej decyzji M.M. (skarżąca, strona) podniosła, że nie zgadza się z ograniczeniem prawa korzystania z nieruchomości oznaczonej numerem działki A na czas przeprowadzanych, planowanych prac oraz w przyszłości, a także na wpis do księgi wieczystej ograniczenia. Stwierdziła, że wysyłała prośby do inwestora o przebudowę napowietrznej linii elektroenergetycznej na działce nr B, stanowiącej jej własność, które nie zostały pozytywnie przez E. S.A. rozpatrzone. Wyjaśniła, że w związku z wystąpieniem E. S.A. o wyrażenie zgody na przeprowadzenie prac na działce nr A zgody takiej nie wyraziła. Wypowiedziała się, że inwestor powinien przebudować linię elektroenergetyczną znajdującą się na jej działce na swój koszt oraz zapłacić odszkodowanie za korzystanie z urządzeń posadowionych na działce stanowiącej jej własność. Dodała, że E. S.A. nie wykazuje dobrej woli do przebudowy linii znajdującej się na działce nr B, a kwota 47 zł jest rażąco nieadekwatna wobec żądania dużych kwot (ok. 20 000 zł) za przebudowę linii. Strona stwierdziła, że Polska ma obowiązek wypełniać dyrektywy unijne i przestrzegać praw. Zdaniem współwłaścicielki działki nr A, w niniejszym przypadku odbierane są prawa i nakładane ograniczenia sprzeczne z obowiązującymi prawami i obowiązkami Zakładu [...] w Polsce. Do odwołania dołączono artykuł pt.: "Odszkodowanie za instalacje przechodzące przez działkę".

W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji z 6 września 2023 r. Wojewoda, przytaczając treść art. 124 ust. 1 i u.g.n. wskazał, że materiał dowodowy zawarty w aktach przedmiotowej sprawy uprawniał do twierdzenia, że spełnione zostały wszystkie ustawowe warunki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z działki nr A położonej w obrębie M., gmina O. Podniósł, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji (wyrok NSA z 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09). Łączne spełnienie obu przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie go do inwestycji celu publicznego. Nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja służyć będzie lokalnej społeczności, skoro dotyczy wykonania kablowej linii elektroenergetycznej nN 0,4 kV, która obecnie zasilać będzie jedną nieruchomość, jednak w jej zaprojektowaniu przewidziano złącze kablowo-pomiarowe do którego będzie podłączona kolejna nieruchomość, co oznacza, że taka inwestycja nie ma charakteru prywatnego przedsięwzięcia, gdyż będzie służyła również właścicielom sąsiednich nieruchomości. Wojewoda dalej wskazał, że lokalizacja inwestycji została zdeterminowana ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkalnej, usługowej i rekreacyjnej w miejscowości M. w gminie O. Przedmiotowa działka w miejscowym planie położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 1KDW stanowiącym tereny dróg (ulic dojazdowych) wewnętrznych. Z § 11 pkt 2 tej uchwały wynika, że na terenach oznaczonych symbolami 1KDW-11KDW z podstawowym przeznaczeniem pod ulice dojazdowe wewnętrzne dopuszcza się realizację m. in. sieci infrastruktury technicznej. W § 23 pkt 1d Uchwały dotyczącego określenia szerokości pasów terenów w liniach rozgraniczających ulic i dróg oznaczonych symbolami 1KDW-11KDW, ustalono, że dopuszcza się realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na warunkach, o których mówią przepisy odrębne. Biorąc pod uwagę wskazane zapisy planu stwierdzić należało, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Plan miejscowy dopuszcza na wskazanym terenie (1KDW) realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, a zatem również sieci elektroenergetycznej.

Analizując materiał dowodowy niniejszej sprawy, organ odwoławczy uznał, że dokumentacja sprawy niewątpliwie potwierdza, że przed wydaniem decyzji przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody współwłaścicieli działki nr A na wykonanie prac związanych z budową kablowej linii nN. Działka nr A o powierzchni 0,1727 ha, stanowi według księgi wieczystej nr [...] współwłasność. Dwunastu współwłaścicieli podpisało oświadczenie woli o udostępnieniu nieruchomości pod projektowanymi urządzeniami a dwóch nie udzieliło odpowiedzi w tej sprawie. Natomiast z pism z 4 stycznia 2023 r. i z 3 kwietnia 2023 r. oraz z korespondencji prowadzonej drogą elektroniczną, wynika bezsprzecznie, że skarżąca nie wyraziła zgody na udostępnienie nieruchomości w celu budowy linii kablowej o długości 62m (wcześniej przyłącza kablowego) oraz na wynagrodzenie w kwocie 47,10 zł za udostępnienie nieruchomości. W korespondencji podnosiła kwestię uregulowania bezprawnego i bezumownego przesyłu energii z urządzeń znajdujących się na działce stanowiącej jej własność oraz, że występowała o przebudowę linii napowietrznej na linię kablową. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik E. S.A. poinformował, że należy zwrócić się z wnioskiem o przebudowę urządzeń do E. S.A, a wyrażenie zgody dotyczy obecnie udostępnienia działki nr A. Wojewoda stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie podlega weryfikacji organu okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie które są dla niego nie do przyjęcia. Rolą organu jest wyłącznie ustalenie, czy rokowania w ogóle odbyły się, oraz czy w ich wyniku doszło między stronami do porozumienia. Wystarczy ustalenie, że rokowania były prowadzone przed wszczęciem postępowania i że nie doprowadziły do porozumienia między właścicielem i inwestorem. Nie jest natomiast przedmiotem kontroli sam tryb prowadzenia tych rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia umowy.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii przebudowy istniejącej linii napowietrznej na linię kablową, stwierdził, że organ związany jest zakresem podmiotowym i przedmiotowym rozstrzyganej sprawy, a ta dotyczy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr A, stanowiącej współwłasność osób fizycznych. Tym samym w zakresie prowadzonego postępowania nie mieści się sprawa dotycząca przebudowy urządzeń znajdujących się na działce nr B. Słusznie zatem organ pierwszej instancji wskazał, że kwestia ta pozostaje poza zakresem postępowania administracyjnego. Nie jest zasadne twierdzenie strony, że sprawa ograniczenia sposobu korzystania z działki nr A i sprawa przebudowy linii elektroenergetycznej na działce nr B powinny być prowadzone łącznie. Wnioskowane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest sprawą prowadzoną w trybie administracyjnym, natomiast sprawa przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej dotyczy trybu cywilnego i tym samym organ administracji publicznej nie posiada umocowania prawnego do zajęcia stanowiska w tym zakresie.

W skardze (wniosek-odwołanie) na decyzję Wojewody skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w odwołaniu i stwierdziła, że przesył energii z działki stanowiącej jej własność odbywa się bezprawnie, bezumownie bezpłatnie, a urządzenia elektroenergetyczne nie są prawnie uregulowane. Inwestor nie uzyskał praw od strony, ponieważ nie wyraził zgody na przebudowę linii. Podniosła, że w tym temacie zostały wydane dyrektywy unijne, by linie energetyczne układać jako kablowe, natomiast E. S.A. zdobywa prawa wykorzystując tryb administracyjny tłumacząc się interesem publicznym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wyjaśnił, że dotyczą one przede wszystkim uregulowania stanu prawnego urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na działce stanowiącej własność strony skarżącej. Przebudowa linii elektroenergetycznej na działce nr B nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 124 u.g.n.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości, m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie powyższego zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 2 i 3 u.g.n.).

Zważyć zatem należy, że jedynymi przesłankami wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, jest zgodność inwestycji publicznej z planem miejscowym, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela na wykonanie prac, która to okoliczność musi wynikać z przeprowadzonych przed wydaniem decyzji rokowań. W takim wypadku zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na określony cel i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża zgody.

Należy także podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość. Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA).

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie wymienione powyżej przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 u.g.n.

Wątpliwości Sądu nie budzi fakt, że projektowana inwestycja polegająca na budowie linii kablowej 0,4 kV wraz ze złączem kablowo-pomiarowym według potrzeb z istniejącego złącza kablowo-pomiarowego 0,4kV zainstalowanego przy działce C i D (2 układy pomiarowe w celu zasilenia działki nr F i G - rezerwa), jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja polegająca na budowie linii kablowej ma więc status inwestycji celu publicznego, gdyż ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 367/14, CBOSA). Jest to inwestycja, która może stanowić element sieci zaopatrującej zarówno obiorców indywidualnych, jak i publicznych w określone źródło energii, zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, CBOSA). Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011r., sygn. II OSK 672/11, CBOSA). Sam fakt, że przedmiotowa inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci energetycznej nieruchomości należącej do jednego podmiotu nie przesądza jeszcze tego, iż nie można jej zakwalifikować jako inwestycji celu publicznego. Wskazać bowiem, że o ile przedmiotowa inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącej sieci w danym regionie, to nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspakaja jej potrzeby (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 672/11 oraz wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1280/13, CBOSA). Trafnie zatem wskazuje Wojewoda, że okoliczność, że planowana inwestycja służyć będzie lokalnej społeczności, skoro dotyczy wykonania kablowej linii elektroenergetycznej nN 0,4 kV, która obecnie zasilać będzie jedną nieruchomość, jednak w jej zaprojektowaniu przewidziano złącze kablowo-pomiarowe, do którego będzie podłączona kolejna nieruchomość, oznacza, że taka inwestycja nie ma charakteru prywatnego przedsięwzięcia, gdyż będzie służyła również właścicielom sąsiednich nieruchomości.

Lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkalnej, usługowej i rekreacyjnej w miejscowości M. w gminie O. Przedmiotowa działka w miejscowym planie położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 1KDW stanowiącym tereny dróg (ulic dojazdowych) wewnętrznych. Z § 11 pkt 2 tej uchwały wynika, że na terenach oznaczonych symbolami 1KDW-11KDW z podstawowym przeznaczeniem pod ulice dojazdowe wewnętrzne dopuszcza się realizację m. in. sieci infrastruktury technicznej. W § 23 pkt 1d Uchwały dotyczącego określenia szerokości pasów terenów w liniach rozgraniczających ulic i dróg oznaczonych symbolami 1KDW-11KDW, ustalono, że dopuszcza się realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na warunkach, o których mówią przepisy odrębne.

Nie budzi również wątpliwości, że został spełniony warunek przeprowadzenia rokowań między inwestorem a skarżącą. Zauważyć należy, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, a spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy. Nie przewidziano bowiem w treści wskazanej normy prawnej jakiejś szczególnej formy zakończenia rokowań, ustawodawca nie zawęził też formy, w jakiej mają zostać one zainicjowane. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Wyraźnie zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 22 lutego 2012 r., sygn. I OSK 357/11; z 6 lipca 2017 r., sygn. I OSK 1723/15; z 2 lutego 2017 r., sygn. I OSK 2054/16 - CBOSA. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że negocjacje mogą być zakończone w dowolnym czasie, a ich zakończenie obejmuje również przypadek, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości (o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.) oznacza (wobec treści art. 124 ust. 3 u.g.n.) sytuacje, w których właściciel nieruchomości nie tylko nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań albo wyraźnie sprzeciwił się wyrażeniu zgody, lecz również przypadek, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Ponad wszelką wątpliwość w niniejszej sprawie skarżąca i inwestor nie doszli do porozumienia.

Fakt, że jednoznaczne stanowiska stron rokowań były tak odległe w swoich propozycjach mających na celu załatwienie sprawy, nie świadczy o braku przeprowadzenia rokowań, a jedynie o braku uzyskania skutku tej czynności, tj. braku uzyskania wspólnego stanowiska w sprawie. Rokowania polegają bowiem na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Nie oznaczają jednak konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczyło zatem wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji zaś, gdy właściciel stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne oczekiwania, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ten ma prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 298/15; z 24 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 970/17 i z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1375/17 - CBOSA). Jednocześnie należy dostrzec, że przepisy nie określają dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakładają na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone.

Sąd analizując materiał dokumentacyjny uznał, że wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych jednoznacznie potwierdza, że przed wydaniem decyzji przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody strony skarżącej na założenie i przeprowadzenie urządzeń i przewodów linii elektroenergetycznej. Z przedłożonych dokumentów wynika, że inwestor zwrócił się do współwłaścicieli nieruchomości, z prośbą o wyrażenie zgody (w formie oświadczenia woli) na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej. Dowodami z podjęcia próby przeprowadzenia rokowań są potwierdzenia nadania przesyłek poleconych jak również zwrotne potwierdzenia odbioru. Uzyskano zgodę na wykonanie prac od części współwłaścicieli, dwoje mimo prawidłowego doręczenia nie odpowiedziało na zaproszenie do rokowań, a skarżąca nie wyraziła zgody na budowę sieci kablowej na określonych w porozumieniu warunkach, co wprost wynika z przedłożonej do wniosku dokumentacji (pismo z 3 kwietnia 2023 r. wraz z poświadczeniem nadania i odbioru oraz korespondencja e-mail z 1 lutego 2023 r., 2 lutego 2023 r., 3 lutego 2023 r., 16 i 17 kwietnia 2023 r.).

Z akt sprawy wynika zatem, że strony nie dokonały żadnych wspólnych ustaleń, umożliwiających sprawne i swobodne wykonanie prac, dla zrealizowania których nastąpiło decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielone inwestorowi zezwolenie. Nie jest natomiast rzeczą organów ani Sądu oceniać, czy warunki zaproponowane przez inwestora były dla właściciela do przyjęcia. To bowiem nie podlega w ogóle rozstrzygnięciu w zakresie orzekania na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Rolą organów jest wyłącznie ustalenie, czy rokowania w ogóle się odbyły i czy w ich wyniku doszło między stronami do porozumienia. Takie natomiast ustalenia organy w niniejszej sprawie poczyniły. Dodatkowo Sąd zauważa, że niewyrażenie zgody przez inwestora czy też właściciela nieruchomości (w tym również poprzez brak odpowiedzi na złożoną ofertę) jest równoznaczne z brakiem zgody na realizację inwestycji, co wyczerpuje przesłankę z art. 124 ust. 1 u.g.n. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2021 r., sygn. akt I OSK 4363/18, CBOSA).

Dodatkowo Sąd zauważa, że Konstytucja w art. 64 ust. 3 dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy. Jakkolwiek zatem prawo własności jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, to nie jest prawem absolutnym. Prawo to podlega ograniczeniom określonym w przepisach ustawowych, w szczególności wynikającym z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organy administracji prawidłowo oceniły, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, a zatem nie można uznać, by w wyniku wydania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, doszło do naruszenia prawa własności, z uchybieniem powszechnie obowiązującym przepisom prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z 29 kwietnia 2020 r. (sygn. I OSK 629/19, CBOSA) "decyzja oparta o art. 124 u.g.n. stanowi jedynie tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2003 r., sygn. akt SA/Rz 1635/00), w rozumieniu art. 3 pkt 11 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej p.b.), tylko w granicach określonych w decyzji ograniczającej sposób korzystania. Nie jest to zatem decyzja wywłaszczeniowa polegająca na pozbawieniu własności nieruchomości". Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 października 2020 r. (sygn. akt I OSK 1062/20, CBOSA) ocenił, że skoro ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polega na udzieleniu zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, to możliwe jest sprecyzowanie tego ograniczenia w decyzji przez ustanowienie pasa technologicznego związanego z posadowionymi na nieruchomości przewodami i urządzeniami elektrycznymi, bo powoduje to konieczność ograniczenia w sposobie korzystania z tej nieruchomości nie tylko przez zajęcie części tej nieruchomości przez przewody i urządzenia elektryczne, ale również ograniczenie możliwości użytkowania tej nieruchomości na określonym pasie terenu wzdłuż założonych przewodów elektroenergetycznych, na przykład przez zakaz zabudowy tego terenu lub zakaz nasadzeń przekraczających określoną wysokość. Z kolei WSA w Olsztynie w wyroku z 19 grudnia 2019 r. (sygn. akt II SA/OI 743/19, CBOSA) stwierdził, że "całkowita powierzchnia obszaru ograniczenia musi obejmować nie tylko zasadniczą strefę pod urządzeniami, ale i strefę pasa technologicznego (eksploatacyjnego)".

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów sad podziela argumentację Wojewody, że pzebudowa linii elektroenergetycznej na działce nr B nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 124 u.g.n.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Podkreślić należy również, że także sama skarżąca nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 107 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zwiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem.

Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie materialnoprawne przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.