Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SO/Gd 11/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny w trybie art. 55 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 54, art. 55, art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Fundacji P. z siedzibą w G. w przedmiocie wymierzenia Ministrowi Sportu i Turystyki grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: 1. wymierzyć Ministrowi Sportu i Turystyki grzywnę w kwocie 2000 (dwa tysiące) złotych; 2. zasądzić od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz Fundacji P. siedzibą w G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Fundacja P. z siedzibą w G. wnioskiem z dnia 19 czerwca 2024 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", Ministrowi Sportu i Turystyki grzywny za nieprzekazanie w terminie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi złożonej przez Fundację P. z siedzibą w G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Sportu i Turystyki, wskazując, że skarga została przesłana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 2 kwietnia 2024 r. organowi, a wnioskodawca nie otrzymał do dnia złożenia wniosku żadnej informacji od organu.

Do dnia dzisiejszego organ, pomimo doręczenia mu odpisu wniosku o wymierzenie mu grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. i dwukrotnego wezwania do nadesłania do tutejszego Sądu odpowiedzi na ten wniosek, nie zastosował się do tych wezwań i nie nadesłał odpowiedzi na wniosek o wymierzenie mu grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Stosownie do art. 54 § 2 zd. 1 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę sąd - w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a. - może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, że przedmiotową grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Według komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2024 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2023 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2023 r. wyniosło 7155,48 zł (Monitor Polski z dnia 9 lutego 2024 r., poz. 110).

Należy podkreślić, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem jej wymierzenie służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać należy, że powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny, kwestię tę pozostawiając uznaniu Sądu, o czym świadczy użycie sformułowania "sąd może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. W orzecznictwie podkreśla się, że to, jakie przyczyny spowodowały nieterminowe przekazanie skargi Sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj. przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ obowiązek nadesłania skargi wypełnił oraz czy wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Jak wynika z dokumentacji zawartej w Dzienniku Korespondencyjnym pod numerem [...] w dniu 28 marca 2024 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła drogą elektroniczną skarga Fundacji P. z siedzibą w G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie rozpatrzenia odwołania Fundacji od decyzji Polskiej Organizacji Turystycznej z dnia 18 lipca 2022 r. nr DPBT.522PJ.256.2022 o wykreśleniu z listy podmiotów mających prawo do przyjmowania płatności dokonywanych za pomocą bonu turystycznego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 28 marca 2024 r. zarządzono przesłanie skargi Fundacji P. z siedzibą w G. do Ministerstwa Sportu i Turystyki w Warszawie na adres skrytki ePUAP organu jako nową skargę na przewlekłość postępowania. Skarga wraz z załącznikami oraz pouczeniem o treści art. 55 § 1 p.p.s.a. została doręczona Ministerstwu Sportu i Turystyki w dniu 2 kwietnia 2024 r.

W dniu 3 lipca 2024 r. doręczono organowi odpis wniosku i wezwano do złożenia odpowiedzi na wniosek.

W dniu 16 lipca 2024 r. organ nadesłał do wiadomości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 10 lipca 2024 r. odpowiedź na skargę Fundacji na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Sportu i Turystyki złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której to odpowiedzi organ wyjaśnił, że skarga została błędnie złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Z informacji uzyskanych z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pismo z dnia 24 lipca 2024 r., VI KO/Wa 182/24) wynikało, że skarga Fundacji P. z siedzibą w Gdańsku z dnia 28 marca 2024 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie rozpatrzenia odwołania Fundacji od decyzji Polskiej Organizacji Turystycznej z dnia 18 lipca 2022 r. nr DPBT.522PJ.256.2022 wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 10 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że z uwagi na wskazanie WSA w Gdańsku w komparycji skargi jako jej adresata akta sprawy zostaną zwrócone do Ministra Sportu i Turystyki celem przekazania do WSA w Gdańsku.

Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2024 r. (doręczonym organowi w dniu 7 sierpnia 2024 r.) wezwano organ do wykonania zarządzenia z dnia 3 lipca 2024 r. wzywającego do nadesłania odpowiedzi na wniosek oraz do nadesłania skargi Fundacji na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie rozpatrzenia odwołania Fundacji od decyzji Polskiej Organizacji Turystycznej z dnia 18 lipca 2022 r. nr DPBT.522PJ.256.2022 wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy (załączając pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2024 r., [...]) w terminie 7 dni od dnia otrzymania zarządzenia.

W dniu 14 sierpnia 2024 r. Minister Sportu i Turystyki nadesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odpowiedź na skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie rozpatrzenia odwołania Fundacji od decyzji Polskiej Organizacji Turystycznej z dnia 18 lipca 2022 r. nr DPBT.522PJ.256.2022 wraz z poświadczoną za zgodność kopią akt sprawy dotyczących odwołania od decyzji Polskiej Organizacji Turystycznej z dnia 18 lipca 2022 r. nr DPBT.522PJ.256.2022, potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię skargi wraz z załącznikami oraz potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 maja 2024 r. nr DT-WLRT.0204.136.2022.

Jak wynika z opisanych wyżej okoliczności związanych z wniesieniem skargi przez wnioskującą Fundację, pomimo upływu ustawowego terminu do wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. organ nie przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oryginału skargi wniesionej w dniu 28 marca 2024 r., a przekazanej organowi w dniu 2 kwietnia 2024 r. przez tutejszy Sąd. Termin na przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę upłynął w dniu 2 maja 2024 r. Organ terminu tego nie zachował, albowiem dopiero w dniu 14 sierpnia 2024 r. nadesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w formie papierowej kopię skargi wraz z załącznikami potwierdzoną za zgodność z oryginałem (co nie stanowi prawidłowego wykonania dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a.) wraz z odpowiedzią na skargę i kopią akt sprawy. Organ zobowiązany był przesłać do Sądu oryginał skargi za pośrednictwem platformy e-PUAP w takiej formie, w jakiej ją otrzymał.

Podkreślić przy tym należy, że również przekazanie skargi wnioskującej Fundacji wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 10 lipca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zostało dokonane w terminie wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Potwierdza to nadesłana do wiadomości tutejszego Sądu w dniu 10 lipca 2024 r. odpowiedź organu na skargę wnioskującej Fundacji skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Aby było możliwe wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu w terminie, organ musi temu terminowi bezsprzecznie uchybić. Nie można mieć wątpliwości co do uchybienia terminowi przez organ. Takie wątpliwości w rozpoznawanej sprawie nie istnieją, gdyż organ zarówno kierując skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchybił terminowi ustawowemu, jak i przekazując do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kopię skargi, terminu tego nie dochował.

Tym samym wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ uchybił 30-dniowemu terminowi na przekazanie skargi na bezczynność organu wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na tę skargę.

Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA, sąd drugiej instancji) obowiązek określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. spoczywa na organie w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., niezależnie od tego, czy uznaje on skargę za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W judykaturze podkreśla się, że wyraźne zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie (por. postanowienie NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10; cytowane orzeczenia dostępne w CBOSA).

Wymiar grzywny został ustalony przez Sąd stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że przekazanie skargi zarówno do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku miało miejsce z kilkukrotnym przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd uwzględniając okoliczności sprawy uznał, że grzywna w kwocie 2000 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie w związku z otrzymaniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. Grzywna w takiej wysokości wystarczająco powinna zdyscyplinować organ na przyszłość do działania zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie wskazać należy, że grzywna w tej wysokości odpowiada dolnym granicom grzywny grożącej z tytułu nieprzekazania skargi w terminie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w wysokości 2000 zł, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2. sentencji postanowienia na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.