Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 738/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-02-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Utrzymano w mocy postanowienie - art. 260 par. 1 ustawy - P.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 260  par. 1-3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 18 grudnia 2017 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca – A (dalej jako strona skarżąca) wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

We wniosku powołano się na brak środków pieniężnych na pokrycie kosztów sądowych, brak transakcji zarobkowych oraz stratę za ostatni rok obrotowy w wysokości 27.276,96 zł. W aktach znajdują się ponadto: bilans oraz rachunek zysków i strat spółki za 2016 r potwierdzające brak majątku i stratę wnioskodawcy, zeznania podatkowe D. W.: PIT-36L za 2015 r. (przychód: 0,00 zł) i PIT-37 za 2016 r. (przychód: 22.100,00 zł), R.Sz.: PIT-37 (przychód: 21.233,48 zł) i PIT-36L (przychód: 0,00 zł) za 2016 r., deklaracje VAT-7: za sierpień 2013 r. (z wykazaną kwotą nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości: 204,00 zł), za wrzesień 2013 r. (z wykazaną kwotą nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości: 204,00 zł oraz nabyciem towarów i usług pozostałych na kwotę: 761,00 zł), za październik 2013 r. (z wykazaną kwota nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości 379,00 zł) oraz oświadczenie pełnomocnika, że honorarium zostanie opłacone po poprowadzeniu spraw w zależności od nakładu pracy.

Referendarz sądowy wezwał Stronę skarżącą o przedłożenie:

1. wydruków z ksiąg podatkowych z wykazanym przychodem i dochodem/stratą spółki (jej wspólników) za czerwiec, lipiec i sierpień 2017 r.,

2. deklaracji VAT-7 za lipiec, sierpień i wrzesień 2017 r.,

3. wydruków historii rachunków bankowych, lokat bankowych oraz kart kredytowych należących do spółki, a także posiadanych przez jej wspólników za okres od lipca do października 2017 r.,

4. zaświadczeń pracodawców z wykazanym stanowiskiem, okresem i wymiarem zatrudnienia oraz wysokością wynagrodzeń wspólników skarżącej spółki;

5. innych oświadczeń i dokumentów, które uzasadniałyby przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.

W odpowiedzi na to wezwanie strona skarżąca przedstawiła deklaracje VAT-7 za VIII-X 2013 r., bilans, RZS porównawczy, zeznanie podatkowe D.W. – PIT-36L za 2015 r. oraz zeznanie podatkowe R.Sz. – PIT-36L za 2016 r.

Poinformowała, że nie posiada żadnych innych dokumentów, aniżeli przedłożone.

Postanowieniem z 18 grudnia 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił stronie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu wskazano, że dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy istotne znaczenie ma rzetelne i wyczerpujące wykazanie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy. W przypadku spółki cywilnej nie tylko sytuacja finansowa samej spółki lecz również jej wspólników decyduje o rozstrzygnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy - wspólnicy winni wykazać że nie mają dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Wobec nadesłania niektórych zeznań podatkowych dwóch z trzech wspólników, nieudostępnienia historii rachunków bankowych wspólników oraz zaświadczeń o zarobkach wspólników brak było możliwości ustalenia miesięcznych dochodów wspólników. Równocześnie wskazano na zabezpieczenie środków dla pełnomocnika, którego wynagrodzenie zależy od nakładu pracy w 40 sprawach Wnioskodawcy.

Wobec powyższego referendarz sądowy nie dysponując materiałem w oparciu, o który można było ustalić możliwości płatnicze strony skarżącej - jej wspólników w oparciu o art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej jako p.p.s.a. odmówił żądaniu strony skarżącej.

Pismem z 9 stycznia 2018 r. strona skarżąca złożyła sprzeciw, w którym podniesiono, iż:

– strona skarżąca nie posiada żadnych środków z których mogłaby sfinansować postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, co wynika z przedstawianych z własnej inicjatywy jak i na wezwanie Sądu dowodów,

– nietrafnym jest stwierdzenie o braku wykazania przez stronę skarżącą niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania, gdyż wszelkie przedłożone dokumenty świadczą o braku środków finansowych, a nieprzedłożenie niektórych dokumentów na żądanie Sądu, spowodowane jest tym, że strona skarżąca ich nie posiada,

– przedstawione oświadczenie o wynagrodzeniu pełnomocnika, miało wskazywać, że honorarium będzie należne wyłącznie w przypadku wygranej – wtedy oceniony zostanie nakład pracy pełnomocnika i wysokość wynagrodzenia (wynika to z łączącej pełnomocnika umowy), obecnie strona skarżąca nie ma środków na pokrycie wynagrodzenia.

– rozstrzygnięcie referendarza sądowego prowadzi do nieuzasadnionego ograniczenia możliwości obrony praw strony skarżącej i pozbawia prawa występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony.

Wnoszący sprzeciw zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sprzeciw jest niezasadny.

Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Stosownie do przepisu art. 245 § 1 p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje przyznanie prawa pomocy m.in. jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki w tym zakresie. W przypadku spółki cywilnej jaką jest Strona skarżąca znaczenie ma nie tylko sytuacja finansowa samej Strony skarżącej lecz również Jej wspólników, co wynika z solidarnej odpowiedzialności wspólników Strony skarżącej za Jej zobowiązania (art. 864 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 459).

Słusznie w postanowieniu z 19 stycznia 2018 r. został stwierdzony brak możliwości weryfikacji potencjału płatniczego odnośnie wpisu od skargi w wysokości 400,00 zł. Należy tu podzielić stanowisko prezentowane przez referendarza sądowego, że wobec nieprzedstawienia żądanych dokumentów, ani innych wyjaśnień dotyczących zdolności płatniczych wspólników strony skarżącej brak było możliwości oceny, czy wnioskodawca – jego wspólnicy rzeczywiście nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 12 stycznia 2017 r. (sygn. akt II OZ 1469/16) – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA: "Z konstrukcji powołanego powyżej przepisu art. 246 § 1 p.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Strona, zatem powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby Sąd, co do zasadności przyznania jej prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy, bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane."

Tymczasem w odpowiedzi na wezwanie dotyczące sytuacji majątkowej wspólników i o jej udokumentowanie oraz w złożonym sprzeciwie strona skarżąca nie udzieliła wyjaśnień (ograniczając się do przedstawienia zeznań podatkowych D.W: PIT-36L za 2015 r. i PIT-37 za 2016 r. , R.Sz: PIT-37 i PIT-36L za 2016 r. – dwóch z trzech wspólników) zasłaniając się brakiem transakcji zarobkowych u strony skarżącej – nie u wspólników, bądź nie posiadaniem – przez stronę skarżącą innych dokumentów. Wymienione w wezwaniu, a nie ujawnione przez stronę skarżącą dokumenty, a także brak chociażby odniesienia się przez stronę skarżącą do materii, którą miały owe dokumenty obejmować były istotne z tego względu, że ujawnione dane nie dawały wiarygodnego obrazu, co do sytuacji płatniczej strony skarżącej - jej wspólników. Sąd przyjmuje za swój pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2016 r. o sygn. akt I FZ 379/15 (publ. w CBOSA) zgodnie, z którym uchylenie się strony – spółki cywilnej od wyjaśnienia sytuacji majątkowej jej wspólników stanowi przeszkodę wykluczającą przyznanie prawa pomocy.

W odniesieniu do wyjaśnień zawartych w sprzeciwie odnoszących się do oświadczenia o wynagrodzeniu pełnomocnika, Sąd wobec treści oświadczenia oraz nieprzedstawienia umowy, na którą powołano się w sprzeciwie nie dał wiary wyjaśnieniom i również w tym zakresie podzielił stanowisko referendarza sądowego.

W kwestii zaś podnoszonego w sprzeciwie ograniczenia prawa skarżącej do sądu, podkreślić należy, że w sytuacji braku wyjaśnienia sytuacji majątkowej wszystkich wspólników, wnioskodawca nie może skutecznie powoływać się na naruszenie rzeczonego prawa.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 §1-3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.