Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 818/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1, art. 7 ust. 2j, art. 7 ust. 2b pkt 3, art. 17 ust. 6 pkt 1 lit. b,
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 14 lipca 2014 r. Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. po rozpatrzeniu odwołania J. F., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w K. z 30 kwietnia 2014 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.

Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż do Biura Powiatowego ARiMR

w K. wpłynął w dniu 14 maja 2013 r. wniosek J. F.

o przyznanie płatności na rok 2013. We wniosku strona zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznej powierzchni 10,02 ha położone na działkach ewidencyjnych w obrębach [...] w gminie S. (powiat kazimierski, województwo świętokrzyskie). Ponadto strona wnioskowała o przyznanie: uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do powierzchni 4,90 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca) do powierzchni 0,33 ha, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych do powierzchni 0,14 ha, płatności uzupełniającej dla producentów surowca tytoniowego (płatność niezwiązana do tytoniu), płatności do surowca tytoniowego (płatność do tytoniu) oraz płatności do krów. Wraz z formularzem wniosku strona złożyła osiem załączników graficznych, informację o numerach identyfikacyjnych krów zgłoszonych do płatności oraz trzy oświadczenia o zawarciu

z grupą producentów tytoniu, której jest członkiem, umowy kontraktacji na uprawę tytoniu [...].

W dniu 17 maja 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w K. wpłynęła jednoroczna umowa na uprawę tytoniu Nr 12/2013 zawarta w dniu 12 marca 2013 r. pomiędzy J. F. a pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego "[...] " Sp. z o.o. z siedzibą w Kamiennej Górze, z której wynika, iż skarżąca zobowiązała się do wyprodukowania w roku 2013 tytoniu odmiany Makar

o wadze 3000,00 kg.

W dniu 5 czerwca 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w K. wpłynęły umowy na uprawę tytoniu [...] zawarte w dniu 11 i 13 marca 2013 r. pomiędzy Okręgowym Związkiem Plantatorów Tytoniu w K. a pierwszymi przetwórcami surowca tytoniowego, tj. "[...]" Sp. z o.o, "[...]" Sp. z o. o., oraz "[...]" Sp.

z o. o., z których wynika, iż J. F. zobowiązała się do wyprodukowania

w roku 2013:

- tytoniu odmiany Burley o wadze 2400,00 kg (umowa Nr [...]),

- tytoniu odmiany Burley o wadze 3000,00 kg (umowa Nr [...]),

- tytoniu odmiany Mocny Skroniowski o wadze 1500,00 kg (umowa Nr [...]).

W dniu 12 czerwca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR

w K. wystosował do producenta rolnego wezwanie do usunięcia braków formalnych w zakresie oznaczenia działki rolnej K, której to oznaczenie zostało wykorzystane dla więcej, niż jednej działki rolnej. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 18 czerwca 2013 r. skarżąca złożyła korektę wniosku.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał w dniu 30 kwietnia 2014 r. decyzję, na mocy której przyznał J. F.: jednolitą płatność obszarową w wysokości 8235,51 zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 629,89 zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 72,72 zł, specjalną płatność do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych w wysokości 99,70 zł, płatność do krów w wysokości 596,51 zł, płatność do tytoniu Burley w wysokości 5305,91 zł oraz płatność uzupełniającą dla producentów surowca tytoniowego (płatność niezwiązana do tytoniu - Pozostałe) w wysokości 27 342,27 zł. Ponadto odmówił stronie przyznania płatności do tytoniu ciemnego - Mocny Skroniowski.

Od decyzji tej strona złożyła odwołanie.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji wskazał, że zasadnym było przyznanie skarżącej jednolitej płatności obszarowej w kwocie 8235,51 zł, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych w kwocie 629,89 zł, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w kwocie 72,72 zł, płatności do roślin strączkowych i motylkowych, drobnonasiennych w kwocie 99,70 zł, płatności do krów w kwocie 596,51 zł, płatności do tytoniu Burley w wysokości 5305,91 zł oraz płatności uzupełniającej dla producentów surowca tytoniowego w wysokości 27342,27 zł.

Organ wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego stwierdzono, że w przypadku tytoniu zakontraktowanego umowami Nr [...] (Burley - 2400,00 kg) i Nr [...] (Mocny Skroniowski - 1500,00 kg), ilość surowca tytoniowego dostarczonego do pierwszego przetwórcy tytoniowego w wymaganym terminie, który został odebrany i odpowiednio oznakowany wynosiła 0,00 kg.

W związku z powyższym, z uwagi na treść art. 7 ust. 2b pkt 3b ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, do tytoniu objętego umowami Nr [...] i Nr [...] płatność nie została przyznana.

Organ wskazał, że w treści odwołania skarżąca wniosła o zmianę decyzji

w części dotyczącej odmowy przyznania płatności do surowca tytoniowego objętego umową Nr [...] zawartą w dniu 12 marca 2013 r. z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego "[...] " Sp. z o.o. z siedzibą w K., którą to umowę skarżąca dołączyła do sprawy w dniu 17 maja 2013 r.

Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że przepisy prawa odnoszące się do płatności do surowca tytoniowego nie dają podstaw do uznania odwołania za uzasadnione. Podniósł, że w niniejszej sprawie ostatecznym terminem na składanie deklaracji był dzień 15 maja 2013 r. Bezspornym jest zatem fakt, iż umowa Nr 12/2013 złożona przez skarżącą dniu 17 maja 2013 r. nie mogła zostać potraktowana jako wniosek, bowiem w dniu 14 maja 2013 r. skarżąca złożyła pojedynczy wniosek ze wskazaniem płatności o jakie się ubiega wraz z załącznikami obligatoryjnymi. W związku z powyższym, umowę dołączoną do sprawy w dniu 17 maja 2013 należało potraktować jako modyfikację wniosku pierwotnego, polegającego na zwiększeniu uprawnień do otrzymania płatności do tytoniu. Jednakże art. 18 Rozporządzenia Nr 1122/2009 w przypadku płatności do tytoniu nie przewiduje możliwości dokonywania poprawek we wniosku, w związku

z powyższym umowa Nr 12/2013 z dnia 12 marca 2013 r. została pozostawiona bez rozpatrzenia. Organ zauważył, że w sytuacji, gdyby skarżąca ww. umowę złożyła wraz z wnioskiem o przyznanie płatności w dniu 14 maja 2013 r., zgodnie z art. 7 ust. 2j pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., podlegałaby ona weryfikacji formalnej

i w przypadku pozytywnej kontroli mogłaby stanowić podstawę do przyznania płatności z tytułu surowca tytoniowego.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze, J. F. wniosła o uchylenie decyzji z 14 lipca 2014 r. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 2 i art. 80 kpa oraz błędną interpretację zapisów ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, w tym Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczególnych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz przepisów unijnych w tej sprawie.

W ocenie skarżącej, spełnia ona warunki do przyznania płatności do surowca tytoniowego. Jej zdaniem w przypadku braków formalnych wniosku obowiązkiem Agencji jest przesłanie rolnikowi częściowo wypełnionego wniosku i pozostawienie możliwości wprowadzenia zmian. Wskazała, że art. 7 ustawy o płatnościach jest przepisem ogólnym określającym kiedy i komu płatności przysługują i wskazującym, że jednym z warunków uzyskania płatności jest złożenie wniosku, a w świetle art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach, w pełni uprawnione jest przesłanie przez Agencję częściowo wypełnionego wniosku i pozostawienie rolnikowi wprowadzenia zmian. Zarzuciła, że skarżone organy nie pozwoliły jej na uzupełnienie wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Jak wynika z treści skargi oraz z oświadczenia złożonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 4 grudnia 2014 r. (k. 25-26 akt sądowych), skarżąca kwestionuje zaskarżone rozstrzygnięcie wyłącznie w tej części, w której organ nie przyznał płatności, jaka przysługiwałaby jej z tytułu umowy na uprawę tytoniu nr 12/2013 r. złożonej w dniu 17 maja 2013 r.

Co do pozostałych płatności, wniosek został uwzględniony, zaś w zakresie płatności do tytoniu z tytułu umów nr [...] oraz [...] strona nie kwestionowała zasadności nieuwzględnienia wniosku z uwagi na niedostarczenie surowca tytoniowego.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji podkreślić należy, że zakres ustaleń niezbędnych dla oceny, czy zaistniały przesłanki do przyznania lub odmowy przyznania płatności do tytoniu wyznaczają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U.

z 2012r., poz. 1164 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy płatności do tytoniu są przyznawane na wniosek rolnika. Z kolei w myśl art. 7 ust. 2j ustawy, do wniosku o przyznanie płatności do tytoniu rolnik dołącza:

1) kopię umowy na uprawę tytoniu - jeżeli nie jest członkiem grupy producentów tytoniu albo

2) oświadczenie o zawarciu umowy kontraktacji zawierające oznaczenie umowy na uprawę tytoniu, w ramach której została zawarta umowa kontraktacji - jeżeli jest członkiem grupy producentów tytoniu.

Ponadto stosownie do art. 7 ust. 2b pkt 3 ustawy rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożył wniosek

o przyznanie tej płatności, przysługuje wsparcie specjalne w formie płatności do surowca tytoniowego, zwanej dalej "płatnością do tytoniu", za ilość tego surowca spełniającego wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 17 ust. 6 pkt 1 lit. b, nie większą niż wynikająca z umowy na uprawę tytoniu lub umowy kontraktacji, jeżeli:

a) rolnik:

- zawarł, w terminie do dnia 14 marca roku zbioru, umowę na uprawę tytoniu

z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego wpisanym do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego lub umowę kontraktacji w ramach umowy na uprawę tytoniu zawartej przez grupę producentów tytoniu z pierwszym przetwórcą surowca tytoniowego wpisanym do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego,

- uprawia tytoń w rejonie uprawy tytoniu,

b) surowiec tytoniowy został dostarczony, w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku zbioru, pierwszemu przetwórcy surowca tytoniowego wpisanemu do rejestru pierwszych przetwórców surowca tytoniowego oraz odebrany i oznaczony zgodnie z art. 16j ust. 1 i 7.

Bezspornym w sprawie pozostaje, że umowa nr [...] na uprawę tytoniu ze zbiorów 2013 r. zawarta pomiędzy skarżącą a [...] Sp. z o.o. z siedzibą

w K., nie została przez J. F. złożona wraz z wnioskiem, który wpłynął do Agencji 14 maja 2013r., a dopiero w dniu 17 maja 2013 r.

Mając na uwadze treść cytowanych przepisów stwierdzić należy, że

w przypadku płatności do tytoniu rolnik może zawrzeć kilka umów z pierwszymi przetwórcami surowca tytoniowego lub z grupą producentów, ale ubiegać się

o płatność do jednej z tych umów. Dlatego też wymóg złożenia wraz z wnioskiem

o przyznanie płatności do tytoniu jednego lub obu dokumentów, o których mowa

w art. 7 ust. 2j pkt 1 i 2 ustawy jest o tyle istotny, że pozwala zweryfikować zakres wniosku, a konkretnie tego, jakie umowy on obejmuje. Zarówno kopia umowy na uprawę tytoniu, jak i dołączenie oświadczenia o zawarciu umowy kontraktacji pozwalają określić ilość deklarowanego surowca tytoniowego, gdyż w złożonej kopii umowy, ilość ta winna być zawarta, a złożone oświadczenie wyraźnie wskazuje na konkretną umowę, z której wynika ilość surowca tytoniowego. Wymienione w art. 7 ust. 2j pkt 1 lub 2 ustawy załączniki są zatem integralnie związane z wnioskiem, są jego częścią, określającą wielkość uprawnień do płatności do tytoniu, a określenie wielkości deklarowanych uprawnień do płatności musi odbywać się w granicach czasowych na złożenie wniosku i zmian do wniosku (por. wyrok WSA w Kielcach

z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 500/14, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Złożenie wniosku o przyznanie płatności do tytoniu bez wymaganych załączników, bądź też - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - bez jednego

z nich, a złożonego później, oznacza, że strona nie wystąpiła z żądaniem

o przyznanie płatności do ilości tytoniu określonej w umowie na uprawę tytoniu ze zbiorów 2013 r. nr 12/2013 z 12 marca 2013 r. W związku z powyższym, nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, że w przypadku braków formalnych wniosku obowiązkiem Agencji było przesłanie jej go celem wprowadzenia zmian bądź uzupełnienia. Wymaga bowiem podkreślenia, że wprawdzie art. 63 kpa wyznacza minimum wymagań formalnych, od spełnienia których uzależnione jest uznanie skuteczności prawnej tej czynności, to przepis art. 7 ust. 2j pkt 1 lub 2 ustawy (jako przepis szczególny w rozumieniu art. 63 § 2 kpa), wprowadza inne wymagania co do treści wniosku o płatność do tytoniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd organu, że w przypadku wniosku o przyznanie płatności do tytoniu nie jest możliwa jego późniejsza zmiana bądź uzupełnienie, poprzez przedłożenie umowy, której kopia nie została do niego dołączona w terminie przewidzianym do złożenia wniosku o płatność z tego tytułu. Przepis art. 18 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65), w przypadku płatności do tytoniu nie przewiduje możliwości dokonywania poprawek we wniosku. Przepis ten należy uznać za przepis szczególny wobec art. 64 § 2 kpa, który umożliwia organowi wezwanie wnoszącego podanie o uzupełnienie jego braków formalnych. Możliwości uzupełnienia wniosku nie przewiduje też powołany w skardze art. 25 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej

i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16).

Ponadto stosownie do art. 18 ust. 2 ustawy wniosek o przyznanie płatności do tytoniu składa się w terminie od 15 marca do 15 maja, a termin ten nie podlega przywróceniu (ust. 2), a zatem w tym terminie rolnik zobowiązany jest do złożenia wniosku wraz ze wszystkimi wymaganymi załącznikami. Umowa Nr [...] złożona w dniu 17 maja 2014 r. nie mogła być więc potraktowana jako odrębny wniosek.

Zauważyć również należy, że bez znaczenia jest podnoszona podczas rozprawy w dniu 4 grudnia 2014 r. okoliczność, że umowa nr [...] została złożona po 15 maja 2013 r. dlatego, iż skarżąca dopiero po tej dacie weszła w jej posiadanie, albowiem wskazane wyżej przepisy ustawy nie przewidują wyjątku od obowiązku złożenia takiej umowy wraz z wnioskiem.

Wymaga przy tym podkreślenia, że organy są związane zakresem wniosku

i nie mogą przyznawać pomocy z urzędu, nawet jeśli w rzeczywistości rolnik spełnił przesłanki do przyznaniu płatności.

Niezasadnym jest zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 77 § 2 i art. 80 kpa.

Stosownie do pierwszego z nich, organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. W myśl art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ żadnego z zacytowanych przepisów, a autor skargi nie wskazał, na czym naruszenie to miałoby konkretnie polegać. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego art. 77 § 2 kpa podnieść dodatkowo należy, że żadne postanowienie dowodowe w trakcie niniejszego postępowania administracyjnego nie zostało podjęte, a więc organ w ogóle przepisu tego nie stosował, co tym samym oznacza, że nie mógł go naruszyć.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.