Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 106/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2 art. 144 art. 152 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c art. 200 art. 225
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 535
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu  przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody z dnia 13 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. zwrócić stronie skarżącej, na jej koszt, nadpłacony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych), 3. zasądzić od Wojewody na rzecz skarżącej A. S. 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta P., decyzją z dnia 10 sierpnia 2021 roku (nr [...]) zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił A. M. oraz B. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego w miejscowości B. gm. K. na działkach o nr ewid. [...] i [...].

A. S. (właścicielka działki sąsiedniej nr ewid. [...]), pismem z dnia 17 maja 2022 roku, wystąpiła do Starosty P. o wznowienie postępowania zakończonego powołaną powyżej decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. oraz o wstrzymanie wykonania tej decyzji.

Pismem z dnia 20 maja 2022 roku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. oraz wstrzymanie wykonania decyzji Starosty P. z dnia 10 sierpnia 2021 roku (nr [...]) wystąpiła również S. S. (właścicielka działki nr ewid. [...]).

Starosta P., w wyniku rozpoznania powyższych wniosków, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5, art. 147, art. 149 § 1 oraz art. 123 K.p.a. wydał postanowienie z dnia 9 czerwca 2022 roku o wznowieniu z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 10 sierpnia 2021 roku nr [...] oraz postanowienie z tej samej daty o wznowieniu wskazanego postępowania na wniosek S. S. i A. S. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147,

art. 149 § 1 oraz art. 123 K.p.a.

W dalszej kolejności, postanowieniem z dnia 13 października 2022 roku nr [...] Starosta P. wstrzymał wykonanie decyzji z dnia 10 sierpnia 2021 roku (nr [...]).

W uzasadnieniu postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej wyjaśniono, iż w analizowanej sprawie mogło dojść do naruszenia zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia wydanej decyzji.

Do uznania prawdopodobieństwa uchylenia pierwotnej decyzji wystarczające jest dostrzeżenie konieczność wprowadzenia zmian w projekcie zatwierdzonym decyzją ostateczną niezbędnych do tego, aby rozwiązania projektowe były zgodne z porządkiem prawnym, w tym z obowiązującym w miejscowości B. planem zagospodarowania przestrzennego, co do możliwości nasypania mas ziemnych na działce do określonej wysokości względem rzędnej terenu wskazanej na mapie będącej integralną częścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

B. M., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa do wniesienia zażalenia.

Strona podniosła zarzuty naruszenia:

- art. 152 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w okolicznościach sprawy zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a w konsekwencji odmowę wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę,

- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez błędne uznanie, że oddziaływanie obiektu objętego przedmiotowym pozwoleniem na budowę obejmowało nieruchomości stanowiące własność A. S. oraz S. S. a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że Skarżącym przysługiwał status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę,

- art. 8, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. przez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady zaufania do władzy publicznej i przekonywania polegające na braku wskazania przesłanek jakimi kierował się Starosta P. przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia,

- art. 6 k.p.a. przez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności, polegające na wydaniu postanowienia naruszającego przepisy prawa.

Wojewoda, po rozpoznaniu sprawy na skutek zażalenia, postanowieniem z dnia 13 grudnia 2022 roku (nr [...]), uchylił rozstrzygnięcie Starosty P. w całości i przekazał sprawę wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewoda wyjaśnił, że zarzuty zażalenia są zasadne. Organ I instancji nie uprawdopodobnił okoliczności uchylenia decyzji ostatecznej w sposób przekonujący i wyczerpujący. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji powinna nawiązywać do przesłanki wznowienia postępowania, musi być również wyważona z uwagi na nabyte już przez stronę prawa, a z drugiej strony następstwa prawne trudne do odwrócenia. Organ I instancji zobowiązany był wykazać, że w okolicznościach sprawy z uwagi na konkretną przesłankę wznowieniową zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej.

Tymczasem organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia, iż wydane pozwolenie na budowę może naruszać zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie odwołując się do parametrów inwestycji oraz nie przedstawiając wyjaśnień co do ustalonego przez siebie obszaru oddziaływania obiektu. Ustalenie obszaru oddziaływania obiektu było obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż na jego podstawie określany jest bowiem krąg stron postępowania w myśl art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Starosta nie wskazał danych inwestycji pozwalających na określenie jej usytuowania w terenie oraz w stosunku do działki będącej własnością wnioskodawcy.

A. S. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego podnosząc, że rozstrzygnięcie Wojewody zostało wydane z naruszeniem:

- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe ustalenie, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego realizowanego na działce o nr [...] i [...], położonej w B. gm. K. został nieustalony, w sytuacji kiedy to sporna inwestycja spowoduje zatrzymanie wód opadowych na terenie nieruchomości należącej do Skarżącej, która tym samym winna występować w charakterze strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę,

- § 11 ust. 2 pkt 5 i 6 w zw. z § 13 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieuwzględnienie tej części projektu budowlanego, który zakłada podniesienie warstwy gruntu w stosunku do działki Skarżącej jako sąsiedniej, a zatem znaczne podwyższenie budynku w stosunku do budynku posadowionego na działce należącej do Skarżącej,

- art. 35 ust. 1 Prawa Budowlanego w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez brak sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymogami ochrony środowiska oraz zgodności projektu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a nadto brak przeprowadzenie w tym zakresie konkretnych opinii pozwalających na stwierdzenie, że inwestorzy mogą posadowić budynek powyżej rzędnej terenu,

- art. 10 K.p.a. poprzez bezpodstawne odstąpienie od zastosowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a tym samym brak zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz brak zapewnienia możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przez wydaniem decyzji;

- art. 15 K.p.a. poprzez zastosowanie zasady dwuinstancyjności w sytuacji kiedy to Wojewoda na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta i Gminy K. mógł jasno określić zasięg oddziaływania inwestycji A. M. oraz B. M.;

- art. 77 § 1 i 2, art. 80 w zw. z art. 7 i art. 15 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia obszaru analizowanego w świetle art. 3 pkt. 20 Prawa Budowlanego oraz ustalenia czy budynek, który ma powstać na działkach inwestorów oddziałuje w sposób intensywny na nieruchomość Skarżącej;

- art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niezastosowanie w uzasadnieniu postanowienia faktycznych argumentów i materiału dowodowego w szczególności w zakresie wskazania przesłanek, które uzasadniałyby zasadność uchylenia postanowienia Starosty P. o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej nr [...] z 10 sierpnia 2021 roku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także nie wskazanie jakie konkretnie czynności winien podjąć przy ponownym rozpatrzeniu organ I instancji;

- art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 K.p.a. poprzez uznanie przez Wojewodę, że w niniejszej sprawie Starosta P. nie wskazał w sposób dostateczny przesłanki wznowienia postępowania w sytuacji kiedy organ I instancji słusznie wskazał, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca winna brać udział w charakterze strony, albowiem teren inwestycji A. M. oraz B. M. oddziałuje na jej nieruchomość;

- art. 152 K.p.a. poprzez uchylenie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 10 sierpnia 2021 roku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w sytuacji kiedy to Starosta P. wydał postanowienie o wstrzymaniu decyzji ostatecznej w sposób prawidłowy, albowiem pojawiły się nowe okoliczności w sprawie.

W uzasadnieniu wywiedzionej skargi podniesiono, że Starosta P. w sposób dostateczny wyjaśnił przesłanki wskazujące na zasadność wznowienia postępowania, albowiem w postępowaniu w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę A. M. oraz B. M. nie zostały wzięte pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy.

Skarżącej przysługuje przymiot strony postępowania. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji.

O obszarze oddziaływania za każdym razem decydują indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania.

Skarżąca nie musi wykazywać naruszenia interesu prawnego wynikającego z przepisów odrębnych. W samych zarzutach wykazane zostały potencjalne ograniczenia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej. Tylko to wystarcza by uznać, ze działka skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji A. i B. M.. Wojewoda błędnie uznaje, że inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość skarżącej.

Rażącym naruszeniem prawa jest dowolna interpretacja autora projektu, iż teren można było podnieść o wskaźnik cyfrowy podanym w akcie prawa miejscowego. Gdyby autor projektu przed przystąpieniem do jego tworzenia zapoznał się z istniejąca konfiguracją terenu to musiałby uznać, że wszystkie sąsiednie działki mają już ustalony teren według rzędnych tak jak i przedmiotowa nieruchomość objęta decyzja o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda bezsprzecznie naruszył art. 15 K.p.a., gdyż w podstawie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mógł jasno określić zasięg oddziaływania inwestycji A. i B. M.. Organ mógł również ustalić strony postępowania, a tym samym prawidłowo uznać, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, które uzasadniają wznowienie.

Naruszony został przepis art. 124 § 2 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia okoliczności, argumentów i materiału dowodowego w zakresie wskazania przesłanek, które uzasadniały wydanie postanowienia Starosty P. oraz brak wskazania jakie konkretnie działania winien podjąć organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od zastosowania zasady z przepisu art. 10 K.p.a. Wojewoda nie wskazał jakimi przesłankami kierował się w tym zakresie.

Z powyższych względów Skarżąca uznał, że doszło do naruszenia art. 152 K.p.a., a Starosta prawidłowo wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji.

Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz zażądał oddalenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259; dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na postanowienie Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Sprawy ze skarg dotyczących postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a., mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym - co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Skarga okazała się uzasadniona.

Zgodnie z art. 152 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000 ze zm.; dalej w skrócie "K.p.a.") organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze.

Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu wznowieniowym uzależnione jest od wszczęcia postępowania wznowieniowego. Rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej następuje w postępowaniu tzw. wpadkowym, tj. w postępowaniu zależnym od postępowania głównego (wyrok NSA z 25.08.2021 r., II OSK 1552/18, Legalis nr 2607178).

Nie budzi żadnych wątpliwości, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy zaktualizowała się kompetencja do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej.

Starosta w tym samym dniu, tj. 9 czerwca 2022 roku, wydał dwa postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 10 sierpnia 2021 roku (nr [...]), jedno o wznowieniu postępowania z urzędu oraz drugie o wznowieniu postępowania na wniosek.

W powyższy sposób Starosta dokonał "rozbicia" podstaw wznowieniowych wskazanych we wnioskach o wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 K.p.a.) na te uzasadniające wznowienie postępowania z urzędu (art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a.) oraz te uzasadniające wznowienie postępowania na wniosek (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.).

Jednak w tak wznowionym postępowaniu Starosta wydał jedną decyzję z dnia 17 października 2022 roku (Nr [...]), w której zawarł rozstrzygnięcie i uzasadnienie dotyczące wszystkich trzech przyczyn wznowienia wskazanych w wnioskach, a objętych dwoma postanowieniami o wznowieniu, czyli przyczyn wznowienia określonych w przepisach art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 K.p.a. Niemniej takie rozstrzygnięcie, co wynika z treści decyzji, zapadło po "rozpatrzeniu wniosku A. S. i S. S. o wznowienie postępowania co do decyzji Starosty P. nr [...] z dnia 10 sierpnia 2021 roku".

Zgodnie z treścią wydanej decyzji Starosta P. uchylił w całości własną decyzję z dnia 10 sierpnia 2021 roku (nr [...]) z uwagi na zaistnienie podstaw do jej uchylenia określonych w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. oraz na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane i art. 104 K.p.a. odmówił A. i B. M. zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (pkt 1 decyzji). Ponadto organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na brak zaistnienia podstaw do uchylenia decyzji określonych w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. (pkt 2 decyzji).

Wojewoda, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez inwestorów, decyzją z dnia 13 grudnia 2022 roku (nr [...]), uchylił decyzję Starosty P. z dnia 17 października 2022 roku (Nr [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze sprzeciwów A. S. oraz S. S., wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 roku o sygn. akt IV SA/Po 25/23 uchylił decyzję Wojewody z dnia 13 grudnia 2022 roku (nr [...]).

W powyższych okolicznościach uznać należało, że sprawa wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Starosty P. z dnia 10 sierpnia 2021 roku nr [...] pozostaje nadal otwarta i aktualna.

W ocenie Sądu skarżony organ nieprawidłowo zastosował w kontrolowanej sprawie przepisy art. 138 § 2 w związku z art. 144 oraz art. 152 § 1 K.p.a.

Zgodnie z powołaną podstawą prawną organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Analiza akt sprawy ujawnia, że Starosta przeprowadził obszerne postępowanie wyjaśniające w toku postępowania głównego, postępowania wznowionego. Z treści pism/dokumentów włączonych do akt administracyjnych jednoznacznie wynika uzasadnienie podstawy wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jako ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich (działki nr [...] i nr [...]), które mają wynikać z wywyższenia terenu inwestycji oraz spowodowaną tym działaniem zmianą stosunków wodnych w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych.

Do akt sprawy włączona została obszerna dokumentacja fotograficzna, co do której organ odwoławczy w żadnym zakresie się nie zajął stanowiska. Inwestorzy na wezwanie organu przedłożyli dodatkową dokumentację projektową, a także dokumentację fotograficzną.

Treści wniosków o wznowienie, uzasadnienie postanowienia i decyzji Starosty, treść pism składanych przez strony w toku postępowania, a także treść skargi prowadzi do jednoznacznych ustaleń, że ujawnione w aktach okoliczności faktyczne wyczerpują uzasadnienie podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Starosta zaakceptował stanowisko, że kolejne wywyższenie terenu inwestycji oraz wynikająca z tego zmiana stosunków wodnych rozstrzygały o interesie prawnym wnioskodawczyń.

W ocenie Sądu brak jest podstaw do formułowania oceny, że w kontrolowanej sprawie aktualne jest podjęcie jakichkolwiek dodatkowych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu rozstrzygnięcia kwestii wpadkowej obejmującej ocenę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Analiza zaskarżonego postanowienia nakazuje przyjmować, że Wojewoda ograniczył się do przedstawienia krytyki uzasadnienia postanowienia organu I instancji oraz całkowicie pominął możliwość przeprowadzenia merytorycznej oceny, co do tego, czy w kontrolowanej sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Przedmiotem skargi jest postanowienie wpadkowe dotyczące wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej. To postanowienie zapadło w toku wznowionego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty P. z dnia 10 sierpnia 2021 roku (nr [...]).

Kwestie dotyczące tego, czy wskazana decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymogów ochrony środowiska, czy też warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie mogą być rozstrzygane postanowieniem wydawanym na podstawie art. 152 § 1 K.p.a.

W toku postępowania wywołanego wnioskiem o wstrzymanie decyzji ostatecznej rozpoznaniu i rozstrzygnięciu podlega jedynie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania.

W tym stanie rzeczy zasadności skargi nie dowodzą zarzuty naruszenia przepisów art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20, czy art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, czy zarzuty naruszenia przepisów § 11 ust. 2 pkt 5, pkt 6 oraz § 13 pkt 1, pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225).

Powyższe zarzuty zostały sformułowane z przekroczeniem granic wyznaczonych skargą, bo stanowią okoliczności rozważane w toku postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, a rozstrzygane są w formie decyzji kończącej art. 151 § 1 pkt 1, pkt 2 oraz § 2 K.p.a.

Za prawidłową podstawę zastosowania w kontrolowanej sprawie przepisu art. 138 § 2 K.p.a. nie mogło zostać rozpoznane to, że Wojewoda w toku postępowania odwoławczego od decyzji Starosty z dnia 17 października 2022 roku (Nr [...]) dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania polegającego na wydaniu dwóch postanowień o wznowieniu postępowania, ale jednej decyzji kończącej postępowanie wznowione, w której Starosta zawarł rozstrzygnięcie i uzasadnienie dotyczące wszystkich trzech przyczyn wznowienia wskazanych w wnioskach, a objętych dwoma postanowieniami o wznowieniu, czyli także podstaw stanowiących przyczyn do wznowienia postępowania z urzędu.

Konstatacja, że podstawy wznowienia określone w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a., a objęte postanowieniem o wznowieniu postępowania z urzędu, nie mogły stanowić zgodnej z prawem przyczyny uchylenia decyzji ostatecznej na wniosek A. S. oraz S. S. nie stanowi o tym, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniałoby przekazanie sprawy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Stanowisko organu odwoławczego, że zakresem rozpoznania i rozstrzygnięcia w toku postępowania głównego, tj. postępowania prowadzonego w celu "rozpatrzenia wniosku A. S. i S. S. o wznowienie postępowania co do decyzji Starosty P. nr [...] z dnia 10 sierpnia 2021 roku", nie mogły być okoliczności kwalifikowane jako przyczyny wznowienia postępowania z urzędu (art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 K.p.a.) ma jedynie ten skutek, że wymusza ograniczenie rozważań dotyczących prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania do podstawy wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Z powyższych względów uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie przekonuje do przyjęcia stanowiska o braku możliwości reformatoryjnego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu zażaleniowym.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewoda uwzględni powyższą ocenę prawną i wynikające z niej wskazania, co do dalszego postępowania w kontrolowanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.

Skarżąca, bez wezwania, zgodnie z pouczeniem zawartym w treści zaskarżonego do sądu postanowienia, uiściła wpis od skargi w kwocie 200 zł.

Tymczasem, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2021, poz. 535), w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wpis stały pobiera się w wysokości 100 zł.

W tym stanie rzeczy konieczne okazało się dokonanie zwrotu skarżącej nadpłaconego wpisu od skargi na podstawie art. 225 P.p.s.a. (pkt 2 wyroku).

O należnych stronie skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis od skargi (100 zł).