Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1120/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1 pkt 6, art. 83f ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 83f ust. 4, art. 85 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 55
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skarg P. G. i E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia I. oddala skargi; II. zarządza zwrot od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz skarżącej E. L. oraz na rzecz skarżącego P. G. kwoty po 395 zł /słownie: trzysta dziewięćdziesiąt pięć złotych/ tytułem nadpłaconych wpisów sądowych.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 11120/21

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skarg P. G. oraz E. L. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia [...] maja 2021r. nr [...] wymierzająca skarżącym łączną karę pieniężną za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 1 sierpnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy [....] (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") został zawiadomiony przez Posterunek Policji w [...] o prowadzonych czynnościach wyjaśniających w sprawie wycięcia, uszkodzenia czterech drzew liściastych, około czterdziestu sztuk krzewów ozdobnych i dwóch dziesięcioletnich świerków, które miało miejsce w dniu 31 maja 2019 r. oraz w dniu 1 czerwca 2019 r. w miejscowości [...].

Pierwotnie Burmistrz decyzją z dnia [...] marca 2020r. nr [...] wymierzył karę administracyjną za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia w wysokości 26.305 zł jedynie wobec E. L. W wyniku odwołania E. L., SKO decyzją z [...] czerwca 2020r. nr [...] uchyliło ww. decyzję Burmistrza z dnia [...] marca 2020r. a sprawę przekazało do ponownego rozpoznania.

W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że od początku 2017 r. nie udzielano zezwolenia na usunięcie jakichkolwiek drzew z nieruchomości o nr ewid. 54, 55/2, 55/3, położonych pod adresem [...], jak również, że przedmiotowe nieruchomości stanowią współwłasność E. L. oraz P. G.

W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 21 sierpnia 2019 r. na ww. nieruchomościach stwierdzono, że w obrębie nieruchomości o nr ewid. 55/2 oraz 55/3 znajduje się 36 pni po usuniętych thujach, natomiast na nieruchomości o nr ewid. 54 znajduje się 13 pni po usuniętych thujach. Ponadto na działce nr ewid. 54 ujawniono 5 pni po usuniętych drzewach (grab zwyczajny, świerk pospolity, klon jawor (2 szt.), jesion wyniosły). Ujawniono również, że dwa świerki posiadają posusz koronny sięgający ponad 50%. Pozostałe dwa świerki posiadają posusz poniżej 30% korony.

Zgodnie z opinią dendrologiczną thuje wycięte z działki nr 54 to rośliny z gatunku żywotnik zachodni, natomiast thuje usunięte z działki nr 55/3 to rośliny z gatunku cyprysik groszkowy. Z opinii wynika, że usunięte thuje były krzewami. Z opinii wynika również, że nie stwierdzono, aby ewentualna redukcja koron świerków była spowodowana działaniem otwartego ognia.

W trakcie oględzin E. L. oświadczyła, iż wycinka drzew i krzewów została dokonana w dniach 31 maja 2019 r. oraz 1 czerwca 2019 r. przez P. G. wraz z wynajętymi pracownikami, tj. A. G., W. G., K. K. oraz K. G. Do wycinki doszło bez zgody E. L., a ponadto podczas wypalania gałęzi doszło do uszkodzenia 4 świerków, natomiast krzewy rosnące na działce nr 54 były zdrowe.

P. G. oświadczył natomiast, że podczas wycinki byli obecni A. G., W. G., K. K. oraz E. L. Wycinki krzewów dokonał osobiście P. G., natomiast wycinki drzew dokonał A. G. na zlecenie E. L., na co świadkami byli W. G. oraz K. G. Przesłuchani w toku postępowania świadkowie A. G. oraz W. G. potwierdzili ustalenia zebrane podczas przeprowadzonych oględzin, co do wyciętych drzew i krzewów oraz zeznali, iż prace te zostały zlecone jesienią 2018 r. przez E. L.

Na podstawie powyższych ustaleń Burmistrz decyzją z dnia [...] marca 2021r. nr [...], wymierzył skarżącym – współwłaścicielom nieruchomości o nr ewid. 54 położonej w miejscowości [...], łączną administracyjną karę pieniężną, za usunięcie 5 drzew (grab zwyczajny, świerk pospolity, klon jawor (2 szt.), jesion wyniosły) bez wymaganego zezwolenia, w wysokości 26 305,00 zł, płatną solidarnie po 13 152,50 zł każdy.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wyjaśnił, że opłatę za usunięcie drzewa ustala się mnożąc liczbę cm obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm i stawkę opłaty, która została określona w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz. U. 2017 poz. 1330). Następnie stwierdził, że fakt usunięcia drzew bez wymaganego zgłoszenia pozostaje w sprawie bezsporny. Organ zaznaczył, że podczas wycinki drzew obecni byli współwłaściciele, a zatem oboje wiedzieli o dokonywanej wycince drzew, w związku z czym kara za ich usunięcie obciąża obydwoje współwłaścicieli.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli P. G. i E. L.

P. G. w złożonym odwołaniu wskazał, że zleceniodawcą usunięcia drzew była E. L., z którą pozostaje w konflikcie. Podniósł, że decyzja o usunięciu drzew została podjęta samowolnie przez wyżej wymienioną bez jego zgody.

Skarżąca z kolei przypomniała, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w związku z jej inicjatywą, co świadczy o tym, że wycinka została dokonana bez jej zgody. Podała, że osobą zlecającą wycinkę był P. G., zaś osoby jej dokonujące działały pod jego nadzorem i na jego zlecenie. Zaznaczyła, że organ nie uwzględnił okoliczności pozostawania w konflikcie współwłaścicieli nieruchomości. Zarzuciła, że organ błędnie przyjął, iż brak z jej strony sprzeciwu względem działań skarżącego oraz osób działających na jego zlecenie stanowił zgodę na wycinkę drzew. Skarżąca podkreśliła również, że nie miała możliwości zapobiec wycince z uwagi na fakt, iż w czasie jej dokonywania nie było jej na terenie nieruchomości.

W wyniku rozpoznania wniesionych odwołań, SKO, decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "k.p.a.") oraz art. 88 ust. 1 pkt 6, ust. 2, art. 89 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r. poz. 55 z późn. zm.; dalej: "u.o.p."), uchyliło decyzję organu I instancji w całości i jednocześnie wymierzyło E. L. i P. G. łączną administracyjną karę pieniężną, za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia, płatną solidarnie, w wysokości 26 305,00 zł.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 88 ust. 1 u.o.p., na podstawie którego została wymierzona kara pieniężna, opiera się na zobiektywizowanej odpowiedzialności administracyjnej, co oznacza, że wystarczy samo wystąpienie tzw. bezprawia administracyjnego, a więc wykazanie związku przyczynowego między działaniem danego podmiotu a wycięciem drzew i krzewów. W związku z powyższym nieistotnym jest, czy posiadacz nieruchomości dokonał wycięcia osobiście, czy też wynajął w tym celu inny podmiot czynność tę zlecając, nieistotna z punktu widzenia tej postaci odpowiedzialności jest także świadomość, czy też brak świadomości o konieczności uzyskania stosownego zezwolenia.

Następnie organ II instancji zrelacjonował przebieg postępowania, podzielając w tym zakresie ustalenia organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniach, SKO zwróciło uwagę, że z akt sprawy wynika bezsprzecznie, iż E. L. oraz P. G. byli na nieruchomości w czasie wycinania drzew i żadne z nich nie sprzeciwiało się prowadzonym pracom.

Jak końcowo wyjaśnił, przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji stanowił fakt, iż treść tego rozstrzygnięcia sugeruje stronom, że na każdego ze współwłaścicieli została nałożona kara po 13 152,50 zł, to zaś pozostawałoby w sprzeczności z regulacją ustawy o ochronie przyrody, w szczególności z treścią art. 85 ust. 1-4 w zw. z art. 88 i art. 89 ust. 1 u.o.p., z których wynika obowiązek wymierzenia jednej kary pieniężnej za usunięcie drzew i krzewów bez wymaganego prawem zezwolenia. Zobowiązanie solidarne charakteryzuje się bowiem tym, że po stronie uprawnionej lub zobowiązanej występuje więcej niż jedna osoba, jego przedmiotem jest tylko jedno świadczenie, którego spełnienie powoduje wygaśniecie całego zobowiązania solidarnego.

E. L. oraz P. G., nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Skarżąca reprezentowana przez adwokata T. S., zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 77 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż w świetle art. 88 ust. 2 u.o.p. bezsprzecznie ponosi ona odpowiedzialność za wycięcie drzew, podczas gdy:

– z materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań A. G. wynika, iż nie była ona obecna przy wycince drzew, zaś po powrocie na miejsce zastała stan po wycince, a co za tym idzie nie miała możliwości zapobieżenia podjętym działaniom;

– nie miała możliwości sprzeciwienia się wykonywanym pracom, w sytuacji gdy po jej przybyciu na nieruchomość w dniu 31 maja 2019 r. zastała stan nieruchomości "po wycince", jak również nie mogła przypuszczać, że w dniu 1 czerwca 2019r. skarżący po raz kolejny przyprowadzi pracowników celem dalszego wycinania drzew;

– organy w sposób całkowicie dowolny przyjęły, że każdy ze współwłaścicieli był obecny przy wycinaniu drzew, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji z dnia 20 maja 2021 r. organ II instancji powołuje się na zeznanie A. G., które temu przeczy;

– przedmiotowe postępowanie, jest konsekwencją zgłoszenia tej okoliczności przez organy ścigania, które o dokonanym bezprawnie wycięciu drzew zostały zawiadomione przez skarżącą;

– organy całkowicie pominęły okoliczności faktyczne związane z konfliktem jaki istnieje pomiędzy skarżącymi.

W związku z ww. okolicznością skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z korespondencji pomiędzy stronami oraz pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 15 kwietnia 2020 r., na okoliczność, iż wskazujące na współwinę skarżącej zeznania świadków oraz P. G. są całkowicie niewiarygodne. Wniosła ponadto o uchylenie decyzji w części dotyczącej wymierzenia w stosunku do niej kary pieniężnej, jak również o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący, reprezentowany przez adwokata P. S., zaskarżył decyzję organu II instancji w części dotyczącej solidarnego obciążenia go obowiązkiem zapłaty łącznej administracyjnej kary pieniężnej. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 u.o.p. w zw. z art. 369 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2020r. poz. 1740 z poźn. zm.), poprzez wymierzenie mu administracyjnej kary pieniężnej płatnej solidarnie, pomimo braku ku temu podstawy prawnej.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji w odniesieniu do skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ bezpodstawnie rozszerzył zastosowanie instytucji solidarnej odpowiedzialności, z przekroczeniem dyspozycji art. 369 Kodeksu cywilnego. Jak wskazał, źródłem odpowiedzialności solidarnej jest wyłącznie przepis prawa lub czynność prawna. Podkreślił, że żadna z tych podstaw w stosunku do niego nie zachodzi, ponieważ przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykluczyło, aby dopuścił się deliktu administracyjnego w postaci wycięcia drzew bez zezwolenia.

W odpowiedzi na złożone skargi SKO wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku P. G., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Po rozpoznaniu skarg w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Głównym przedmiotem sporu pomiędzy samymi skarżącymi, jak również w opozycji do rozstrzygnięcia organu odwoławczego był fakt wymierzenia solidarnie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew zarówno na E. L., jak i P. G. Organy przyjęły, że podstawą do nałożenia przedmiotowej kary na te dwie osoby jest przepis art. 89 ust. 2 u.o.p., zgodnie z którym, kara jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości.

Wątpliwości w niniejszej sprawie nie budzi, że fakt posiadania nieruchomości wynikał ze współwłasności, jaka przysługiwała obydwojgu Skarżącym do nieruchomości, w skład której wchodziła m.in. działka nr 54. Stan taki istniał na dzień popełnienia przedmiotowego deliktu administracyjnego, co wynika z ewidencji gruntów i budynków.

Co do zasady, odpowiedzialność administracyjna zasadniczo nie jest oparta na zasadzie winy a jest odpowiedzialnością obiektywną. W orzecznictwie sądowym dominuje stanowisko, że kara za wycięcie drzew może być wymierzona właścicielowi lub posiadaczowi nieruchomości, gdy dokonał wycięcia drzew bez zezwolenia, czy też pomimo braku zgłoszenia, gdy zlecił dokonanie takiej wycinki osobie trzeciej jak również w sytuacji, gdy wiedział o zamiarze wycinki przez osobę trzecią i godził się na taką ewentualność (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2018 r., II SA/Kr 144/18). Nie ma też jakichkolwiek powodów, dla których organ administracji nie miałby uwzględnić różnorodnych form zjawiskowych deliktu, jak na przykład współdziałania, sprawstwa pośredniego, zlecenia, czy polecenia (tak wyrok WSA we Wrocławiu z 18.03.2021 r., II SA/Wr 36/21, LEX nr 3172077).

W ocenie Sądu podstawą odpowiedzialności solidarnej obydwojga Skarżących jest po pierwsze okoliczność przysługiwania tytułu prawnego do spornej nieruchomości w dniu popełnienia deliktu administracyjnego. Należy bowiem podkreślić, że współwłaściciele ponoszą odpowiedzialność za prawidłowe i zgodne z prawem zarządzanie nieruchomością wspólną, które obejmuje również zgodne z prawem usuwanie drzew na nieruchomości wspólnej. Z tego powodu strony nie mogą skutecznie zasłaniać się konfliktem i brakiem możliwości porozumienia co do zasad usuwania drzew na ich nieruchomości. Brak możliwości efektywnego porozumienia obciąża same strony i nie może sanować odpowiedzialności administracyjnej za popełniony delikt. Możliwość uwolnienia się współwłaścicieli od odpowiedzialności za niezgodne z prawem usunięcie drzew możliwa byłaby w sytuacji, w której strona wykazałaby, że wycinka odbyła się poza jakąkolwiek kontrolą i wiedzą współwłaściciela nieruchomości. W ocenie Sądu zgromadzone w toku postępowania dowody nie dostarczają podstaw do takiego stwierdzenia.

Odnośnie E. L. należy zwrócić uwagę na treść zeznań W. G. oraz A. G., złożonych w ramach czynności wyjaśniających w trybie art. 54 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 457 z późn. zm.). Zgodnie zeznali oni, że Skarżąca w 2018r. prosiła A. G. w obecności W. G., aby ten wyciął na jej działce kilka drzew, które były chore i suche. Skarżąca w dniu wycinki przyjechała na miejsce i nie zgłaszała żądań, aby przerwać wycinkę, wręcz wyglądała na zadowoloną. W trakcie wycinki myła samochód i nie zgłaszała żadnych problemów. A. G. wskazał dodatkowo, że po przyjeździe na posesję w dniu wycinku A. G. poinformował E. L., że zrobił to co obiecał na jesieni a Skarżąca miała mu w odpowiedzi podziękować. W ocenie Sądu należy zwrócić uwagę również na zeznania córki Skarżących – A. S., która wskazała, że w dniu wycinki przyjechała ze swoim dzieckiem do domu rodzinnego, na której był m.in. P. G. (jej ojciec) oraz A. G. Następnie przyjechała jej matka. Wedle ww. świadka – Skarżąca nie zgłaszała wtedy żadnego problemu z wycinką. Skarżąca w skardze nie zaprzeczyła tej części zeznań, w których A. G. i W. G. zgodnie wskazywali, że E. L. już w roku poprzedzającym wycinkę umawiała się z A. G. na wycinkę drzew, które były chore i suche. Skarżąca kwestionując natomiast ustalenia organów podnosiła, że nie była ona obecna przy wycince a zaraz po powrocie, zarówno w pierwszym, jak i drugim dniu zastała stan po wycince i nie miała jakiejkolwiek możliwości, aby się jej sprzeciwić. Należy zwrócić uwagę, że Skarżąca choć twierdziła, że nie była obecna przy wycince drzew zarówno pierwszego, jak i drugiego dnia, to jednak w złożonych w ramach postępowania wyjaśniającego zeznaniach była w stanie podać, że jej były mąż z czterema pracownikami na posesję przybył dnia 31 maja 2019r. o godz. 8.00, następnie rozłożyli sprzęt na ogrodzie, pocięli leżące drzewo a następnie zabrali się za wycinkę drzew na ogrodzie. Zatem z jednej strony Skarżąca podaje, że nie była obecna przy wycince a mimo to w trakcie zeznań była w stanie podać konkretną godzinę przyjazdu jej byłego współmałżonka wraz z pracownikami oraz kolejność podejmowanych przez nich czynności. Skarżąca argumentuje, że nie była w stanie skutecznie zapobiec wycince, gdyż po przybyciu na miejsce zastała już wycięte drzewa. Niezależnie od przytoczonych wyżej zeznań, które wskazują, że Skarżąca w dniach wycinki nie zgłaszała bezpośrednio sprzeciwu wobec osób, które drzewa usuwały (nie tylko wobec P. G. – którego jak podawała się obawia, lecz również pozostałych osób, w tym A. G.) należy również zwrócić uwagę, że Skarżąca po pierwszym dniu wycinki nie podjęła bezpośrednich czynności, które uniemożliwiłyby jej kontynuację w kolejnym dniu. Należy natomiast zwrócić uwagę, że 31 maja 2019r. usunięto jedno drzewo podlegające obowiązkowi zgłoszenia, tj. świerka pospolitego. Gdyby więc Skarżąca złożyła zeznanie na Policji niezwłocznie w trakcie prowadzonych prac mogłaby w ten sposób uwiarygodnić twierdzenia o rzeczywistym sprzeciwie wobec wycinki już pierwszego dnia. Należy zwrócić uwagę, że również przesłuchiwany K. K., który uczestniczył w wycince twierdził, że Skarżąca nie kierowała bezpośrednio do nich uwag co do wycinki. Skarżąca w trakcie zeznań argumentowała, że w sobotę (drugiego dnia wycinki) na działce znajdowała się również jej córka. Jednak A. S. w trakcie zeznań twierdziła, że jej matka w trakcie wizyty nie mówiła o jakichkolwiek problemach z wycinką. Z przedstawionych powyżej zeznań wynika, że Skarżąca wycinkę drzew planowała – gdyż w tym celu umawiała się z A. G. na usunięcie drzew. Godziła się również na nią w trakcie wycinki. Nie zaistniały w ocenie Sądu takie okoliczności, które pozwalałyby Skarżącą zwolnić z odpowiedzialności za delikt administracyjny w realiach faktycznych niniejszej sprawy. Powzięcie zamiaru po kilku dniach udania się na Policję w celu złożenia zeznań obciążających jej byłego męża i złożenie w ich trakcie wniosku: "Żądam ścigania i ukarania byłego męża P. G." – nie zmienia oceny Sądu co do tego, że Skarżąca wyrażała chęć wycinki drzew i na ich usunięcie się godziła, co pozwala na obciążenia jej administracyjną karą pieniężną na podstawie art. 88 ust. 2 u.o.p.

Odnośnie P. G. wątpliwości nie budzi, że w dniach wycinki na działce się znajdował. Przywiózł osoby, które dokonały wycinku spornych drzew. O wycince drzew wiedział. Jak zeznawał sam P. G., w trakcie prac A. G. zapytał go, czy będzie mu przeszkadzać, jeżeli pójdzie z pozostałymi osobami i zrobi porządek z uschniętymi drzewami, gdyż prosiła go o to jego żona. Jak wyjaśniał Skarżący było mu to obojętne, a po drugie był pewien, że żona posiada zezwolenia na ścinkę. Samo przekonanie, że małżonka uzyskała stosowne zezwolenie nie zwalnia Skarżącego od odpowiedzialności. Raz jeszcze należy podkreślić, że na każdym ze współwłaścicieli ciąży obowiązek zgodnego z prawem zarządu nieruchomością wspólną. W sytuacji konfliktu strony powinny poczynić starania aby zarząd odbywał się bez naruszenia odpowiednich przepisów prawa. W odniesieniu do Skarżącego czynności egzoneracyjne zdaniem Sądu nie zostały wykazane.

Zdaniem Sądu prawidłowe są również ustalenia faktyczne dotyczące pozostałych przesłanek wymierzenia administracyjnej kary pienięznej. Podstawę do jej wymierzenia w niniejszej sprawie stanowił art. 88 ust. 1 pkt 6 u.o.p., zgodnie z którym, Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 83f ust. 4, lub przed upływem terminu, o którym mowa w art. 83f ust. 8. Wątpliwości w niniejszej sprawie nie budziło, że drzewa zostały usunięte w ramach dyspozycji art. 83f ust. 1 pkt 3a u.o.p., zgodnie z którym, przepisów o obowiązku uzyskania zezwolenia nie stosuje się do drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednak na podstawie art. 83f ust. 4 u.o.p., w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza:

1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego;

2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego;

3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew.

Wymierzone w trakcie oględzin obwody pni wskazują, że wymiary wskazane w powyższym przepisie zostały przekroczone.

Jak ustalono w trakcie oględzin, na działce nr 54 usunięto 5 drzew: grab zwyczajny, świerk pospolity, klon jawor (2szt.) oraz jesion wyniosły. W przypadku grabu zwyczajnego oraz świerka pospolitego – pozostał jedynie pień bez kłody. Z twego powody organ prawidłowo ustalił obwód pnia, stosownie do reguły wynikającej z art. 89 ust. 4 u.o.p. (Jeżeli ustalenie obwodu usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe z powodu braku kłody, obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się, przyjmując najmniejszą średnicę pnia i pomniejszając wyliczony obwód o 10%). W przypadku klonów oraz siona wyniosłego – zachowały się zarówno pnie, jak i kłody. Prawidłowo więc organ zastosował podstawową metodę obliczenia obwodu pnia na wysokości 130 cm, stosownie do art., 85 ust. 1 u.o.p. Wysokość ustalonej opłaty została obliczona stosownie do treści art. 85 ust. 1 u.o.p., przy zachowaniu prawidłowych stawek, wynikających z treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz. U. poz. 1330).

Z uwagi na fakt, że dwa świerki na działce Skarżących posiadały posusz korony przekraczający 50% - organ I instancji dopuścił dowód z opinii biegłego dendrologa, który stwierdził, że posusz ten jest wynikiem naturalnych procesów związanych z samooczyszczeniem się drzew. Biegły nie stwierdził również oznak redukcji korony. Z tego względu należało wykluczyć możliwość wymierzenia kary administracyjnej za zniszczenie drzewa na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 87a ust. 4 u.o.p.

Odnośnie wyciętych thuj na działkach Skarżących również wypowiedział się biegły w opinii dendrologicznej. Na podstawie stwierdzonych analiz stwierdził on, że thuje znajdujące się na działkach nr 54 i 55/3 w klasyfikacji botanicznej są krzewami a nie drzewami. Z tego względu prawidłowo organy uznały, że usunięcie ww. krzewów wyłączone było spod obowiązku uzyskania zezwolenia na mocy art. 83f ust. ust. 1 pkt 2 u.o.p.

Za prawidłowo Sąd uznał również orzeczenie reformatoryjne w zaskarżonej decyzji, poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej solidarnie na E. L. oraz P. G. w wysokości 26.305 zł Organ I instancji w sentencji decyzji zawarł bowiem nieprawidłowo zastrzeżenie, że kara ta jest płatna solidarnie – po 13.152,50 zł. Z art. 85 ust.1 - 4 w zw. z art. 89 ust.1 ustawy wynika obowiązek wymierzenia jednej kary pieniężnej za usunięcie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia, obliczonej według określonych w przepisach wykonawczych stawek. W niniejszej sprawie kara administracyjna została nałożona na Skarżących jako współwłaścicieli nieruchomości. W tym miejscu należy odnieść się do przepisów prawa cywilnego, które choć nie należą do systemu prawa administracyjnego zawierają normy materialne dające podstawę do określenia w decyzji administracyjnej sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego. Zgodnie z art. 370 k.c., jeżeli kilka osób zaciągnęło zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia, są one zobowiązane solidarnie, chyba że umówiono się inaczej. Z kolei stosownie do art. 366 § 1 k.c., kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (art. 366 § 2 k.c.). Jeśli zatem występuje kilku zobowiązanych do zapłacenia kary administracyjnej, to ich odpowiedzialność będzie solidarna (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2010r., sygn. II OSK 973/09).

W niniejszej sprawie odpowiedzialność Skarżących do zapłacenia kary administracyjnej jest solidarna, zatem nie było podstaw do dzielenia wysokość należnej do zapłaty kary pomiędzy Strony po połowie, co słusznie wypunktował organ odwoławczy.

Z przedstawionych powyżej względów Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. W pkt II sentencji wyroku Sąd zasądził zwrot na rzecz każdego ze Skarżących kwoty po 395 zł na podstawie art. 225 P.p.s.a. tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.