Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 918/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 31zo ust. 1 oraz art. 31zq ust. 1-3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Marek Leszczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 804/21 w sprawie ze skarg P. B. na decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 września 2020 r. nr 060000/71/365837/2020 oraz z dnia 27 października 2020 r. nr 060000/71/1089160/2020 w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE 1

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 18 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 804/21, po rozpoznaniu skarg P. B. (dalej: skarżący, strona) na decyzje Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Prezes ZUS, organ) z dnia 16 września 2020 r., nr 060000/71/365837/2020, oraz z dnia 27 października 2020 r., nr 060000/71/1089160/2020, w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej: 1) uchylił pkt 2 decyzji Prezesa ZUS z dnia 27 października 2020 r., nr 060000/71/1089160/2020; 2) uchylił decyzję Prezesa ZUS z dnia 16 września 2020 r., nr 060000/71/365837/2020, w części utrzymującej w mocy decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 lipca 2020 r., nr 060000/71/330793/2020/ZPWWO, nr 060000/71/330795/2020/ZPWWO; 3) uchylił decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 lipca 2020 r., nr 060000/71/330793/2020/ZPWWO, nr 060000/71/330795/2020/ZPWWO.

Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1 i 2 , art. 175 § 1 i art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wywiódł Prezes ZUS, zaskarżając wyrok w całości, a na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1) naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 31zo ust. 1 oraz art. 31zq ust. 1-3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.: dalej: ustawa COVID-19), poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ rentowy winien wezwać skarżącego do złożenia deklaracji, podczas gdy z przepisu art. 31zq ust. 1 i art. 31zq ust. 3 ustawy COVID -19 wprost wynika, że płatnik jest obowiązany przesyłać deklaracje rozliczeniowe na zasadach i terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm., dalej: s.u.s.), co skutkowało wskazaniem podstaw przez Sąd do uchylenia decyzji Zakładu w sytuacji niespełnienia przez stronę przesłanki dotyczącej złożenia deklaracji rozliczeniowych w terminie do 30 czerwca 2020 r.;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 46 ust. 1 s.u.s., poprzez uznanie, że skarżący dopiero na wezwanie organu powinien złożyć deklaracje rozliczeniowe, podczas gdy zgodnie z art. 46 ust. 1 s.u.s. płatnik składek ma obowiązek składać deklaracje rozliczeniowe, a przepisy art. 31 ustawy COVID-19 tego obowiązku nie uchylają;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w zw. art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19, poprzez zalecenie, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ przeprowadził postępowanie zgodnie z wymogami k.p.a., podczas gdy organ nie może pominąć przesłanek wynikających z obowiązującego przepisu materialnoprawnego przewidzianych w art. 31zq ww. ustawy;

2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 9 k.p.a. oraz art. 7 i art. 71 k.p.a. w wyniku błędnego przyjęcia, iż organ uchybił ww. przepisom, a w konsekwencji niezasadne uwzględnienie skarg i uchylenie zaskarżonych decyzji Prezesa ZUS oraz poprzedzających je decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pomimo braku podstaw do stwierdzenia uchybień ww. przepisowi k.p.a.;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 k.p.a. w związku z art. 31zo ust. 1 oraz art. 31zq ust. 1-3 ustawy COVID-19 w związku z art. 180 § 1 i 2 k.p.a. - poprzez niezasadne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających ich decyzji organu przy materialnoprawnym braku podstaw do dokonania zawnioskowanego zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek z uwagi na niezłożenie przez stronę deklaracji rozliczeniowych w terminie do 30 czerwca 2020 r., tj. terminie określonym wyżej wskazanymi przepisami prawa.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne Prezes ZUS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skarg w całości, zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzekł się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prezes ZUS przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. B. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego a także rozpoznanie sprawy poza rozprawą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień.

Skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny mocą art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W tej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.

W tym miejscu zauważenia wymaga, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniesione w pkt 2 lit. a) i lit. b) petitum skargi kasacyjnej nie odnoszą się do kilku podstawowych kwestii stwierdzonych przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie, które legły u podstaw uchylenia przez ten Sąd zaskarżonych decyzji. Przede wszystkim w sprawie mamy do czynienia ze skargami na dwie różne decyzje organu. Przy czym decyzja z dnia 27 października 2020 r. została wydana przez Prezesa ZUS po wniesieniu skargi na jego decyzję z dnia 16 września 2020 r. w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji słusznie zauważył, że wydając tę decyzję organ musiał uwzględnić skargę w całości co do wszystkich żądań w niej zawartych przez skarżącego. Tymczasem organ uwzględnił ją tylko w części, tj. w zakresie zwolnienia skarżącego ze składek za miesiąc marzec 2020 r., odmawiając zwolnienia za kwiecień i maj 2020 r. Działaniem tym naruszył przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., co już dawało Sądowi I instancji podstawę do uchylenia decyzji z dnia 27 października 2020 r.

Ponadto Sąd I instancji trafnie zauważył, że nieprawidłowa jest decyzja organu odwoławczego z dnia 27 października 2020 r. (wydana w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.), która utrzymała w mocy decyzję tego organu z dnia 16 września 2020 r., która to z kolei utrzymała w mocy decyzje organu I instancji z dnia 21 lipca 2020 r. umarzające postępowania w sprawie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za kwiecień 2020 r. i za maj 2020 r. Sąd I instancji słusznie zauważył, że brak było podstaw do umarzania postępowania w tym przedmiocie, bowiem postępowanie w tym zakresie nie stało się bezprzedmiotowe.

Jak z powyższego zatem widać, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie podważyły prawidłowości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

Natomiast zauważenia wymaga, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji poczynił zalecenia odnośnie dalszego postępowania przed organami wskazując, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organy winne pouczyć skarżącego i wezwać go do uzupełnienia wniosku stosownie do art. 7, 7a i 9 k.p.a. Ponadto zobowiązał organy do zastosowania przepisu art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.; dalej: ustawa COVID 19). Podniesione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego dotyczą w istocie powyższych zaleceń.

Podkreślenia wymaga, że w skardze kasacyjnej ustalony przez organy i Sąd I instancji stan faktyczny nie jest podważany przez skarżącego kasacyjnie, zaś zarzuty naruszenia przepisów postępowania przeplatają się z zarzutami naruszenia prawa materialnego. Zatem ze względu na powyższe oraz ze względu na istotę poruszanych w nich zagadnień, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie niniejszym postanowił rozpoznać wszystkie zarzuty kasacyjne łącznie.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów art. 31zo - art. 31zq ustawy COVID-19 zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również art. 11 k.p.a. Zastosowanie tych przepisów w postępowaniu o zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne wynika z art. 180 k.p.a. oraz art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 z późn. zm.; dalej: s.u.s.), co nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2022 r., sygn. I GSK 954/22, z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. I GSK 1342/22 i inne.). Ponadto z art. 31zp ust. 7 ustawy COVID-19 wynika, że odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, następuje w drodze decyzji. Oznacza to, że odmowa zwolnienia z tego obowiązku następuje w formie aktu administracyjnego wydawanego w ramach procedury uregulowanej w k.p.a., bez zastrzeżenia, z którego wynikałoby ograniczenie w zastosowaniu określonych przepisów tego kodeksu. Wprawdzie zgodnie z art. 31zq ust. 8 zdanie drugie ustawy COVID-19 do wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. dotyczące odwołań, to jednak ten wąski zakres regulacji nie oznacza wyłączenia zastosowania pozostałych przepisów k.p.a.

W konsekwencji powyższego przyjąć trzeba, że w realiach sprawy, skarżący złożył wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, co spowodowało wszczęcie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami k.p.a. Skoro zaś procedura administracyjna odbywa się według reguł k.p.a., zastosowanie miał art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. W postępowaniu tym zastosowanie mają również przepisy art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a. Stosownie do pierwszego z nich w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei z mocy art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Sąd I instancji wskazał, że skarżący złożył dokumentację rozliczeniową w ramach wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek z uchybieniem terminu. Dokumentacja została złożona w dniu 3 lipca 2020 r., zaś z art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19 wynika, że termin ten określono na dzień 30 czerwca 2020 r. Sąd wywiódł, że skoro organ zauważył złożenie wniosku po terminie, to powinien pouczyć skarżącego i wezwać do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, stosownie do art. 9 k.p.a. Organ uchybił tym wynikającym z ustawy obowiązkom.

Sąd I instancji wskazał też na możliwość i celowość zastosowania w ponownie prowadzonym przez organy postępowaniu art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 i swoje stanowisko w tym zakresie uzasadnił celami, dla których ustawodawca uchwalił ustawę Covid-19, a stosowanie tych przepisów powiązał z normami wynikającymi z art. 7, art. 7a i art. 9 k.p.a. Sąd ten wyjaśnił też, że chociaż w chwili załatwienia sprawy przez organ art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie obowiązywał, bo wszedł w życie 16 grudnia 2020 r., to jednak obejmuje on zdarzenia, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w trakcie postępowania poprzedzającego zaskarżoną decyzję doszło do naruszenia art. 9 k.p.a. Niespełnienie przez organ obowiązku wynikającego z tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji podjętej w takich warunkach (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2023 r., sygn. akt I GSK 1432/22).

Wobec powyższych uwag uznać należy, że wszystkie zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej są niezasadne. To stwierdzenie dotyczy również zarzutu naruszenia art. 46 ust. 1 s.u.s., który to przepis stanowi, że płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Opis tego zarzutu nie jest adekwatny do treści przepisu. Wydaje się, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o art. 47 ust. 1 s.u.s., ale naruszenia tego przepisu nie zarzucił.

Zasadne jest również stanowisko Sądu I instancji, że w ponownym rozpatrzeniu sprawy zastosowanie znajdzie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. Przepis ten nie obowiązywał w dacie podejmowania przez organ zaskarżonej decyzji, co oznacza, że organ nie mógł naruszyć tego przepisu. Natomiast skład orzekający w przedmiotowej sprawie aprobuje stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 7 października 2021 r., sygn. akt I GSK 498/21, wyrok z dnia 20 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 809/22), że należy dopuścić założenie, że terminy którym uchybiono przed wejściem w życie omawianego przepisu, ale w okresie obowiązywania stanu epidemii mogą zostać przywrócone w trybie tego przepisu.

Zgodnie z art. 15zzzzzn² ustawy COVID-19, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej (pkt 1), do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki (pkt 2), przedawnienia (pkt 3), których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie (pkt 4), zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony (pkt 5), do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju (pkt 6) - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2).

Sąd I instancji trafnie zauważył, że przepis ten obejmuje zdarzenia, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Stan epidemii został ogłoszony od dnia 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491). Na aprobatę zasługuje zatem konstatacja Sądu I instancji, że mimo nieobowiązywania tego przepisu w chwili prowadzenia postępowania i wydawania decyzji przez organ, przepis ten musi być wzięty pod uwagę w trakcie sądowej kontroli zaskarżonego aktu. Sąd zwrócił uwagę na kontekst wynikający ze szczególnego okresu wywołanego epidemią i intencji ustawodawcy, który wprowadził do porządku prawnego tak bardzo korzystną z punktu widzenia interesów płatników- regulację prawną. Płatnicy składek nie powinni być traktowani w różny sposób, w zależności jedynie od tego, kiedy zostanie złożony wniosek i kiedy zostanie on rozpatrzony. Dla pogłębienia trafnej argumentacji zaprezentowanej przez Sąd I instancji należy podkreślić, że zwolnienie przewidziane w art. 31zo ust. 3 ustawy Covd-19 jest jednym z elementów regulacji stanowiących reakcję na negatywne skutki epidemii Covid-19 związane z wprowadzonymi przez władze publiczne ograniczeniami konstytucyjnego prawa swobody prowadzenia działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP) i możliwości zarobkowania. Celem tych regulacji jest udzielenie wsparcia przedsiębiorcom działającym w branżach, które zostały dotknięte wprowadzonymi zasadami bezpieczeństwa oraz ponoszącym koszty związane z obostrzeniami sanitarnymi.

Reasumując, sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w czasie, gdy obowiązuje przepis art. 15zzzzzn² ustawy COVID-19 pozwalający zniwelować płatnikom konsekwencje niedochowania wymogów wynikających z przepisów ustawowych nie jest władny, przy uwzględnieniu, że przepis ten ma zastosowanie do wszystkich zdarzeń, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu Covid-19, pominąć tej regulacji w ocenie zgodności z prawem zaskarżonego aktu, jak i postępowania poprzedzającego jego wydanie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.