Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1643/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1, art. 246 par. 1 pkt 1 w zw. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Renata Ranicka po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie skargi I. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 28 września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny za odmówienia okazania przedmiotu oględzin p o s t a n a w i a oddalić wniosek skarżącej I. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek I. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, uzupełniony pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r., w sprawie skargi na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 28 września 2017 r.

We wniosku skarżąca oświadczyła, iż prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z matka S. P.. Skarżąca uzyskuje stały miesięczny dochód w postaci świadczenie emerytalnego w wysokości 1.300 zł. Wysokości dochodu matki nie zadeklarowała.

W skład majątku skarżącej wchodzi dom o pow. 200 m2 oraz nieruchomość rolna o pow. 2,6 ha.

Na uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż ma skromną emeryturę, żyje z dnia na dzień. Gdyby się miała sądzić z Powiatowym Nadzorem Budowlanym samodzielnie musiała być sprzedać dom i przeznaczyć pieniądze na adwokata.

Skarżąca nie określiła kwotowo wysokości miesięcznych zobowiązań i stałych wydatków

W opinii referendarza informacje przekazane przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające do oceny jej rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej, w związku z czym, działając na zasadzie art. 255 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pismem z dnia 16 marca 2018 r., skarżąca została wezwana do jego uzupełnienia.

W piśmie z dnia 11 kwietnia 2018 r. uzupełaniającym wniosek skarżąca podała, iż z gospodarstwa rolnego nie uzyskuje dochodu. Wszystkie opłaty za media oraz podatki dokonuje sama. Część środków z racji wieku przeznacza na lekarzy i zakup lekarstw. Z matka nie prowadzi wspólnego gospodarstwa. Nie korzysta z pomocy opieki społecznej, gdyż to uwłacza godności człowieka.

Rozpoznając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu lub w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zatem wniosek skarżącej należy rozpatrywać w kontekście przesłanek zawartych w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Zgodnie z wyżej powołanym artykułem przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ( postanowienie NSA z 6 października 2004 r., sygn, akt GZ 71/04, ONSA 2005, Nr 1, poz.8). Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy rozpatruje się w dwóch aspektach – z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej zaś z uwzględnieniem jej możliwości finansowych ( por. H. Knysiak – Molczyk, Prawo pomocy w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PS 2003, nr 11-12, s.85).

Z analizy przedstawionych we wniosku informacji wynika, iż miesięczny dochód, z którego utrzymują się skarżąca wynosi 1.300 zł. Nie jest on jednak potwierdzony przez żaden dokument.

Mimo precyzyjnego, czytelnego wezwana do uzupełnienia wniosku skarżąca nie przedkłada żadnych dokumentów, do przedłożenia których została zobowiązana wezwaniem z dnia 16 marca 2018 r. Wyjaśnia jedynie, że nie prowadzi wspólnego gospodarstwa z matką S. P., którą we wniosku wymienia jako osobę, z którą takie gospodarstwo prowadzi. Nie przedkłada i w żaden sposób nie wyjaśnia przyczyn tego braku – wyciągu z konta bankowego za ostatnie trzy miesiące, z aktualnym saldem, ewentualnie ostatniego odcinka pobieranego świadczenia, nie dokumentuje miesięcznych kosztów utrzymania. Oświadcza jedynie, że nie korzysta z pomocy opieki społecznej.

Jak zauważył orzekający przedłożony formularz o zwolnieni od kosztów sądowych jest niekompletny. Skarżąca lakonicznie wymienia składniki majątku, nie uwzględniając lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], w którym faktycznie zamieszkuje.

Reasumując, zdaniem orzekającego skarżąca nie wykazała skutecznie, iż znajduje się w sytuacji uzasadniające przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mimo precyzyjnego wezwania nie przedstawiła wszystkich żądanych dokumentów a także informacji co do jej aktualnej sytuacji majątkowej, pomijając te istotne dla rozstrzygnięcia. Taka postawa skarżącej uniemożliwiła rzetelną ocenę jej sytuacji finansowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ).