Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2745/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon, Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Sędzia WSA (del.) Grzegorz Antas, Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska, po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 464/21 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 18 stycznia 2021 r. nr 34/OPON/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek [...] sp. z o.o. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 464/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego, z dnia 18 stycznia 2021 r. nr 34/OPON/2021, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron, niepowiadomienie stron o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne oraz nieudzielenie terminu do wypowiedzenia się stronom na piśmie w ramach postępowania sądowego.

2. art. 145 § 1 pkt lit. a) P.p.s.a. w poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy obarczona jest ona wadą naruszenia prawa materialnego w wyniku uwzględnienia w postępowaniu administracyjnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie posiada mocy obowiązującej, ewentualnie poprzez dokonanie błędnej oceny ustaleń tego planu w kontekście konieczności uwzględnienia lokalnych dróg dojazdowych w złożonym projekcie budowlanym.

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. uchwały nr XL/179/98 Rady Gminy Płońsk z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Płońsk zatwierdzonego uchwałą nr XIV/68/93 Rady Gminy w Płońsku z dnia 12 maja 1993 r. w całości poprzez jej zastosowanie w sytuacji, gdy plan ten jako dokument niesamodzielny utracił moc obowiązującą w trybie art. 87 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

ewentualnie

2. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r.) w zw. § 18 ust. 3 uchwały nr XL/179/98 Rady Gminy Płońsk z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Płońsk poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezweryfikowaniu, czy dojazd do inwestycji spełnia ustalenia zawarte w planie miejscowym w zakresie konieczności uwzględnienia układu dróg lokalnych przy realizacji obsługi komunikacyjnej; powyższe naruszenie doprowadziło do sytuacji, w której dojazd przewidziany został bezpośrednio z drogi krajowej nr 10.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie orzeczenie o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, jeśli NSA uzna, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona i dopuszczalne jest orzeczenie co do istoty sprawy oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych, opłatą skarbową od pełnomocnictwa oraz kosztów kancelaryjnych wykonanych wydruków. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, tj. kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.

W piśmie z dnia 6 kwietnia 2022 r. [...] sp. z o.o. uzupełniła odpowiedź na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Nie jest skuteczny zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron, niepowiadomienie stron o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne oraz nieudzielenie terminu do wypowiedzenia się stronom na piśmie w ramach postępowania sądowego.

Z akt sprawy wynika, że sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. Nie oznaczało to jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy, naruszenia powołanych w omawianym zarzucie norm konstytucyjnych i ustawowych.

Najpierw należy zauważyć, że nie odpowiada rzeczywistej treści czynności procesowych podejmowanych przez Sąd pierwszej instancji teza, że strony nie zostały powiadomione o zamiarze skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Przewodniczący Wydziału, w punkcie VI zarządzenia wstępnego z dnia 10 marca 2021 r., po wpłynięciu skargi do WSA w Warszawie, zarządził poinformowanie organu i pełnomocnika strony skarżącej, że z uwagi na dynamiczny wzrost zakażeń, utrzymujący się stan epidemii i związane z tym ograniczenia liczby rozpraw jawnych sprawa może zostać skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Dodać należy, że w punkcie V zarządzenia Przewodniczący Wydziału polecił poinformowanie o możliwości rozpoznania sprawy w terminie uproszczonym.

Pismo zawierające informację o możliwości rozpoznania w trybie uproszczonym a także możliwości skierowania na posiedzenie niejawne z uwagi na stan epidemiczny, sporządzone w oparciu o wskazane zarządzenie, zostało sporządzone w dniu 17 marca 2021 r., a następnie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 marca 2021 r.

Pismem z dnia 30 marca 2021 r. uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W dniu 8 kwietnia 2021 r. wydano zarządzenie o gotowości rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. W punkcie 3 zarządzenia zarządzono poinformowanie pełnomocnika skarżącego, organu oraz uczestników E. R. i R. R., że w związku z wnioskiem [...] sp. z o.o. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, przysługuje im prawo do zażądania przeprowadzenia rozprawy, w terminie 14 dni od dnia odbioru pisma.

W dniu 12 kwietnia 2021 r. wpłynęło do WSA w Warszawie pismo pełnomocnika skarżącego z informacją, że nie wyraża zgody na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Jednocześnie zwrócił się z wnioskiem o niekierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w celu rozpoznania skargi. Ze względu na spadek liczby zakażeń COVID-19 oraz prawdopodobne luzowanie obostrzeń związanych z pandemią, wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania sprawy w trybie zwykłym na rozprawie z uwzględnieniem jawności i prawa stron do czynnego uczestnictwa.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 kwietnia 2021 r. skierowano sprawę do rozpoznania na rozprawie.

W dniu 15 kwietnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego, w odpowiedzi na pismo Sądu z dnia 7 kwietnia 2021 r. przesłał w załączeniu egzemplarz umowy z dnia 5 grudnia 2019 r. między Gminą Płońsk a inwestorem stacji paliw w zakresie kosztów oraz realizacji drogi gminnej wraz z jej 4 odpisami.

Przewodniczący Wydziału, zarządzeniem z dnia 7 lipca 2021 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) z uwagi na brak możliwości wyznaczenia rozprawy w systemie teleinformatycznym – skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Termin posiedzenia niejawnego wyznaczył na dzień 28 lipca 2021 r.

Pismem z dnia 19 lipca 2021 r., które zostało złożone do Sądu w dniu 27 lipca 2021 r., pełnomocnik skarżącego na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o przeprowadzenie dowodu z "Inwentaryzacji przyrodniczej dla działek nr ewid. [...], [...], [...] obr. M. gm. P., powiat p. woj. mazowieckie" autorstwa S. K. oraz P. K. na okoliczność ustalenia, że tereny nieruchomości, których dotyczy oraz zlokalizowanych w najbliższym sąsiedztwie stanowi siedlisko jaszczurki zwinki (Lacerta agilis) objętej ochroną częściową oraz, że realizacja drogi może naruszyć warunki ochrony przyrody na tych terenach.

Wyrok został wydany w dniu 28 lipca 2021 r.

Tak więc jakkolwiek zarządzenie o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego nie zostało doręczone stronom, to sam zamiar takiego trybu rozpoznania sprawy był wyrażany od daty wpływu skargi do Sądu pierwszej instancji. Od tej daty do dnia wydania wyroku upłynął okres ponad czterech miesięcy.

W tych okolicznościach procesowych, mimo że zmiana zarządzenia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, a nie na rozprawie nastąpiła bez powiadomienia stron, to strony nie zostały postawione w sytuacji braku jakiejkolwiek informacji o tym, że sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Strony miały możliwość, w okresie kilku miesięcy, ewentualnego uzupełnienie zarzutów i wniosków skargi oraz składania oświadczeń i pism procesowych, a także wniosków dowodowych. Podkreślić należy, że skarżący z tej możliwości skorzystał.

Należy zgodzić się z utrwalonym poglądem, według którego, prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w stanie faktycznym istniały takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazywały uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości (patrz: uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, ONSA i wsa 2021/3/35).

Odnotować również warto, że nie została podważona zgodność z Konstytucją RP normy art. 10 P.p.s.a., zgodnie z którą, rozpoznanie spraw odbywa się jawnie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Rozważając dopuszczalność rozpoznania sprawy ze skargi na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, nie można abstrahować od tego, że ustawodawca nie wyklucza, nawet w stanach zwyczajnych, rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na posiedzeniach niejawnych.

Ponadto, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji zapoznał się z pismem z dnia 19 lipca 2021 r. oraz złożonym wnioskiem dowodowym. Rozpatrzył ten wniosek merytorycznie, co potwierdza tezę o braku podstaw do przyjęcia, że wyznaczenie posiedzenia niejawnego pozbawiło skarżącego prawa do sądu w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. uchwały nr XL/179/98 Rady Gminy Płońsk z dnia 2 kwietnia 1998 r., dalej także: "uchwała", "Plan", w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Płońsk zatwierdzonego uchwałą nr XIV/68/93 Rady Gminy w Płońsku z dnia 12 maja 1993 r. w całości poprzez jej zastosowanie w sytuacji, gdy plan ten jako dokument niesamodzielny utracił moc obowiązującą w trybie art. 87 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Należy podzielić pogląd, według którego, jeżeli zmieniony plan miejscowy dotyczy określonego terenu i w sposób zupełny, i samodzielny określa jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania to taka modyfikacja ma derogacyjny charakter. W takiej sytuacji należy przyjąć, że poprzednie postanowienia planu zostały zastąpione nowym aktem (patrz: wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1914/07; wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 900/18).

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w odniesieniu do uchwały nr XL/179/98 Rady Gminy Płońsk z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Płońsk zatwierdzonego uchwałą nr XIV/68/93 Rady Gminy w Płońsku z dnia 12 maja 1993 r.

Ocena ta jest wynikiem okoliczności o charakterze formalnym oraz merytorycznym.

Najpierw odnotować trzeba, że w myśl § 1 omawianej uchwały, dla terenów objętych zmianami tracą moc ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Płońsk, zatwierdzonego uchwałą nr XIV/68/93 Rady Gminy w Płońsku z dnia 12 maja 1993 r. (ogłoszoną w dzienniku Urzędowym Województwa Ciechanowskiego nr 9, poz. 68 z dnia 22 czerwca 1993 r.). Według § 2 uchwały, granice wyznaczonych mocą niniejszej uchwały terenów, stanowią granice zmian planu gminy. Jest niewątpliwe, że teren inwestycji usytuowany jest w granicach wyznaczających teren objęty zmianą.

Następnie zauważyć należy, że unormowania § 18 ust. 1-7 uchwały zmieniającej w sposób zupełny i samodzielny określają przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu 10 KS/UH,G. Zgodnie z § 18 in principio, jest to teren urządzeń komunikacji samochodowej, usług handlu i gastronomii.

Samodzielny charakter ma także ustalenie zawarte w § 18 ust. 3.

Zgodnie z tym przepisem Planu, sposób zagospodarowania terenu musi uwzględniać możliwość realizacji (zapewnionej ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy) modernizacji drogi nr 10 – budowa drugiej jezdni. Docelowo obsługa komunikacyjna terenu odbywać się będzie poprzez układ dróg lokalnych.

Dyspozycja tego przepisu nawiązuje do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale jednocześnie kategorycznie nakazuje uwzględnianie możliwości realizacji (zapewnionej ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy) modernizacji drogi nr 10 – budowa drugiej jezdni. Wskazuje także jednoznacznie, że docelowo obsługa komunikacyjna ma się odbywać poprzez układ dróg lokalnych.

Jest niewątpliwe, że zastosowanie tej normy planistycznej, zawartej w uchwale zmieniającej, nie jest uwarunkowane treścią planu zmienianego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r.) w zw. § 18 ust. 3 uchwały nr XL/179/98 Rady Gminy Płońsk z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Płońsk poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezweryfikowaniu, czy dojazd do inwestycji spełnia ustalenia zawarte w planie miejscowym w zakresie konieczności uwzględnienia układu dróg lokalnych przy realizacji obsługi komunikacyjnej; w związku z czym, zdaniem skarżącego, powyższe naruszenie doprowadziło do sytuacji, w której dojazd przewidziany został bezpośrednio z drogi krajowej nr 10.

Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z ustaleniami zawartymi w § 18 ust. 3 uchwały nr XL/179/98 Rady Gminy Płońsk z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Płońsk. Zgodnie z § 18 ust. 3 zdanie pierwsze uchwały, uwzględnia możliwość realizacji modernizacji drogi nr 10, a nadto, w zgodzie z dyspozycją § 18 ust. 3 zdanie drugie, z projektu tego wynika, że docelowa obsługa komunikacyjna terenu odbywać się będzie poprzez układ dróg lokalnych.

Inwestor do wniosku przedłożył uzgodnienie z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 31 maja 2019 r., projektu zagospodarowania działek nr [...], [...], [...], położonych przy drodze krajowej nr 10 we wsi I., w związku z planowaną budową stacji paliw płynnych i LPG. W piśmie tym Zastępca Dyrektora Oddziału ds. Zarządzania Drogami i Mostami poinformował inwestora, że pozytywnie opiniuje przedłożony projekt zagospodarowania nieruchomości złożonej z działek o nr ew.: [...], [...], [...] położonych przy drodze krajowej nr 10 w m. I., w związku z planowaną budową stacji paliw płynnych i LPG. Stwierdził nadto, że po uprzednim zatwierdzeniu stałej organizacji ruchu, projekt budowlany planowanego zjazdu (wjazdu) z drogi krajowej nr 10 na teren planowanej stacji paliw podlega uzgodnieniu w tutejszym Oddziale. Jednocześnie poinformował, że planowana stacja paliw może zostać oddana do użytkowania wyłącznie po wykonaniu jej docelowego układu komunikacyjnego, tj. realizacji zjazdu (wjazdu) z drogi krajowej nr 10 wraz z drogą gminną, z projektowanym włączeniem do drogi powiatowej (na warunkach podanych w piśmie Nr O/WA.Z-3.4241.116.2019.AW. z dnia 28 lutego 2019 r.).

Dodać można, że opinia GDDKiA zawarta w piśmie z dnia 28 lutego 2019 r. dotyczyła koncepcji technicznej dotyczącej planowanej budowy drogi gminnej, tj. projektowanego włączenia drogi gminnej do drogi powiatowej nr 3076W w m. I. (strefa skrzyżowania z DK 10). Opinia ta została przesłana do Wójta Gminy Płońsk, jako inwestora.

Projekt budowlany uzyskał pozytywną opinię odnośnie zjazdów z drogi gminnej - działka nr [...] (str. 147 Projekt branżowy). Według projektu budowlanego zjazd z drogi gminnej będzie realizowany wg odrębnego opracowania (str. 12 Projekt - Architektura i Konstrukcja).

W dniu 8 listopada 2019 r. Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Gminy w Płońsku stwierdził, że opiniuje pozytywnie odnośnie zjazdów z drogi gminnej, dz. nr [...]. Starosta Płoński, w dniu 2 października 2020 r. wydał decyzję zezwalającą Wójtowi Gminy Płońsk na realizację inwestycji drogowej pn. budowa drogi gminnej na działce nr [...] w miejscowości I.. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Mazowieckiego, decyzją z dnia 22 kwietnia 2021 r.

Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1232/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 kwietnia 2021 r. nr 48/SPEC/2021 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2707/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. G. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1232/21 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 kwietnia 2021 r. nr 48/SPEC/2021 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Nadto, inwestor przedłożył z wnioskiem decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 28 stycznia 2020 r., udzielającą zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego (wjazdu) wraz z pasem wyłączenia pojazdów z ruchu (tzw. prawoskręt) z drogi krajowej nr 10 (Warszawa – Bydgoszcz) do działek nr ew. [...], [...], [...]. Według projektu zjazd z drogi krajowej według odrębnego opracowania.

Sąd pierwszej instancji trafnie zatem ocenił, że nie ma podstaw do przyjęcia, że projektowana inwestycja pozostaje w powyższym zakresie w niezgodności z planem miejscowym.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Przepisy art. 204 pkt 1 i 2 P.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika, który nie był skarżącym przed sądem pierwszej instancji. W tym zakresie znajduje zastosowanie reguła wynikająca z art. 199 P.p.s.a., według której, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wniosek uczestnika o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należało zatem oddalić.