Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 228/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Ruch drogowy
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.87 ust.1
journal: Dz.U. 2022 poz 1526
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j.)
article: art.10 ust.5
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.3 par.2 pkt 6, art.50, art.134 par.1, art.151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par.1 ust. 2 pkt 2, par.2 ust.1 pkt 1, par.3 ust.1 pkt 3-4, par.4 ust.1 i ust.3 pkt 1, par.6 ust.1, par.8 ust.2 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 784
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 25 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2023 roku sprawy ze skargi M.W. na akt Starosty Olsztyńskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta Olsztyński (dalej jako: "Starosta"), w dniu 20 lipca 2020 r., działając na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450 ze zm., dalej jako: "P.r.d.") oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r., poz. 784, dalej również jako: "rozporządzenie

w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem"), wydał klauzulę rozpatrzenia projektu czasowej organizacji ruchu nr (...) (nr aktu (...)), którą zatwierdził projekt czasowej organizacji ruchu drogowego w ciągu drogi gminnej nr (...) (ul. P.) i nr (...) (ul. P.W.) w B., polegający na wyłączeniu jezdni z ruchu kołowego na ulicy P. na odcinku od ulicy P. W. do skrzyżowania z ulicą P., według schematu załączonego do wniosku przy uwzględnieniu wymienionych w klauzuli uwag. Termin wprowadzenia zatwierdzonej organizacji ruchu ustalono od dnia 22 lipca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r.

M. W. (dalej jako: "skarżący"), zaskarżył powyższy akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając, że został on podjęty

z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że czasowa zmiana organizacji ruchu w ciągu wskazanych dróg, polegająca na zamknięciu części ulicy, została przeprowadzona wyłącznie w celu usytuowania w tym miejscu ogródka rekreacyjnego. Skarżący podał, że zamieszkuje w budynku przy ul. P. 5 w pasie drogi, której dotyczy zmiana organizacji ruchu. Wprowadzona zmiana uniemożliwia parkowanie i dojazd do posesji, a także przywiezienie i składowanie opału w piwnicy, gdyż wejście do piwnicy znajduje się w części zamkniętej na skutek zmiany organizacji ruchu. W rezultacie sytuacja ta spowodowała znaczący wzrost kosztów ogrzewania, bowiem w lipcu cena węgla wynosiła ok. 600 zł, a we wrześniu – ponad 1000 zł. Tym samym, naruszony został interes i uprawnienia skarżącego.

Skarżący wskazał również, że wniosek o zmianę organizacji ruchu złożył organ nieuprawniony, gdyż zgodnie z ustawą o drogach publicznych, zarządcą dróg gminnych jest burmistrz miasta, zaś wniosek został złożony przez Urząd Miejski w B. Ponadto, wniosek ten został rozpatrzony w ciągu 4 dni od dostarczenia, co zdaniem skarżącego sugeruje brak rzetelności w ocenie wniosku. Zmiana była nagła i nowa, dotyczyła stanu faktycznego istniejącego od wielu lat, a Starosta nie wykazał, że zmiana organizacji ruchu nie wpłynie na bezpieczeństwo ruchu. Wskazano także, że jednostka wprowadzająca zmianę organizacji ruchu powinna zawiadomić organ zarządzający ruchem o terminie jej wprowadzenia co najmniej na 7 dni przed jej wprowadzeniem, co nie zostało w niniejszej sprawie wykonane. Skarżący zaznaczył, że brak daty wpłynięcia do Starostwa zgłoszenia wprowadzenia czasowej zmiany organizacji ruchu powoduje, że nie można ustalić, czy w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki wskazane w § 12 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem. Skarżący zakwestionował również podpis pod wnioskiem o zmianę organizacji ruchu, sugerując, że podpis ten nie jest oryginalny.

W odpowiedzi na skargę, Starosta wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że procedura zatwierdzenia projektu organizacji ruchu odbyła się zgodnie z prawem.

W odniesieniu do zarzutów skarżącego organ wskazał, że wniosek o zmianę organizacji ruchu złożył Urząd Miejski w B. reprezentowany przez Burmistrza Miasta i Gminy B. (dalej jako: "Burmistrz"), a w karcie uzgodnień projektu umieszczono opinię

z zapisem "bez uwag" z 13 lipca 2020 r., podpisaną przez Burmistrza. Podniesiono, że zarządca drogi, podejmując decyzję o zmianie organizacji ruchu, nie stwierdził zagrożenia wynikającego ze zmiany organizacji ruchu, więc Starosta przedmiotowy projekt zatwierdził. Wyjaśniono również, że pracownik, przygotowujący dokument popełnił pomyłkę zapisu daty zmiany organizacji ruchu – powinno być 27 lipca zamiast 22 lipca, a zarządca drogi, składając zawiadomienie o wprowadzeniu organizacji ruchu, powielił tę pomyłkę. Podobnie, brak rejestracji zgłoszenia wprowadzenia czasowej zmiany organizacji ruchu wynika z przeoczenia, jednakże zostało złożone w Starostwie w dniu 21 lipca 2020 r. Zaznaczono przy tym, że pracownik Starostwa nie miał podstaw do dokonywania weryfikacji podpisu pod wnioskiem o zatwierdzenie projektu zmiany organizacji ruchu przesłanym przez Urząd Miejski w B.

Pismem procesowym z 18 maja 2023 r., skarżący zakwestionował stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę. Podkreślił, że zgodnie

z obowiązującymi przepisami, Starosta ma obowiązek sprawdzić, czy zmiana organizacji ruchu wpływa na bezpieczeństwo ruchu, a także, czy nie wpływa negatywnie na interes ogólnospołeczny. W ocenie skarżącego, zmiana organizacji ruchu podyktowana jest wyłącznie postawieniem ogródka gastronomicznego, zaś mieszkańcy zmuszeni są do 4 km objazdu, co może wywoływać negatywne skutki dla bezpieczeństwa drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn.zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tzn. inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej). Kontrola ta – jak zostało powyżej wskazane - sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Sąd administracyjny dokonuje tej kontroli według stanu prawnego istniejącego w dacie podejmowania przez organ aktu stanowiącego przedmiot zaskarżenia. Zgodnie

z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazana kontrola sądowa dokonywana jest

w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny orzekając w jej granicach, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest akt Starosty z 20 lipca 2020 r. (nr (...)), którym to aktem zatwierdzona została czasowa organizacja ruchu drogowego w ciągu wskazanych dróg gminnych (ul. P.

i ul. P. W.) w B., polegająca na wyłączeniu jezdni z ruchu kołowego na ulicy P. na odcinku od ulicy P.W. do skrzyżowania z ulicą P. i utworzeniu ciągu pieszego podświetlonego dodatkowym oświetleniem składającym się z kilkuset małych lampek oraz usytuowaniem ogródka rekreacyjnego.

Wskazać w tym miejscu należy, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 P.r.d. oraz na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., o czym przesądziła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OPS 14/13, dostępna w CBOSA). W uchwale tej

m.in. zwrócono uwagę, że akty realizujące zadania administracji drogowej są aktami władztwa publicznego, bo ingerują w materię korzystania z dróg publicznych, precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania, a argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., opiera się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu

o charakterze powszechnym i ogólnym. Akt ten nie ogranicza się więc do zakresu organizacyjno-technicznego, a nadto nie jest czynnością jednorazową. Jest to swoista działalność organu samorządu terytorialnego, a skoro tak, to także prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio

z przepisów – art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r., poz. 40 z późn. zm.) czy też art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 1526 ze zm., dalej jako: "u.s.p."), jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

Z treści art. 87 ust. 1 u.s.p. wynika, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt organu jednostki samorządu z zakresu administracji publicznej jest wykazanie przesłanki naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co stanowi zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej, wyrażonej w art. 50 p.p.s.a. Sąd jest zatem zobligowany do zbadania legitymacji procesowej strony skarżącej poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała (akt) narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie

z zakresu administracji publicznej skarżącego, przy czym chodzi tu o własny interes prawny podmiotu skarżącego. Skarga uregulowana w art. 87 ust. 1 u.s.p. nie jest bowiem skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis), a zatem dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę (akt) organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania,

a naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt

II SA/Sz 57/13; wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1654/22, dostępny w CBOSA).

Tym samym, nawet ewentualna sprzeczność uchwały (aktu) z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżących. Do wniesienia takiej skargi nie legitymuje także jedynie stan zagrożenia naruszeniem praw chronionych (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1016/09; wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, dostępne w CBOSA). Legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje zatem nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym aktem (uchwałą). Naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała (akt), czy też konkretne jej (jego) postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący

w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt SK 76/06).

Interes prawny posiada zatem taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego

z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.

W konsekwencji, w przypadku aktu, jakim jest zatwierdzenie organizacji ruchu na drodze, rozstrzygnięcia wymaga kwestia, kto i na jakiej podstawie może wywodzić swój interes prawny oraz w jaki sposób może on zostać naruszony. Niewątpliwie źródłem tego interesu nie może być sam charakter drogi publicznej i prawo do korzystania z niej na podstawie art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023, poz. 645 ze zm., dalej jako: "ustawa o drogach publicznych"), gdyż przy takim podejściu katalog podmiotów uprawnionych byłby praktycznie nieograniczony. Równocześnie nie można uznać, że skoro akt zatwierdzający organizację (zmianę organizacji) ruchu podlega kognicji sądów administracyjnych, to interpretacja art. 87

ust. 1 u.s.p. (czy też art. 101 ust. 1 u.s.g.), na podstawie którego wnoszona jest skarga na ten akt, mogłaby prowadzić do sytuacji, w której w praktyce w tego rodzaju sprawach nikt nie byłby w stanie wykazać istnienia przesłanki naruszenia swego interesu prawnego lub uprawnienia, wynikającej z tych przepisów. W tym zakresie

w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd – który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w podziela - że krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi winien być weryfikowany w okolicznościach danej sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia

27 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 432/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia

22 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1496/14, dostępne w CBOSA).

W niniejszej sprawie skarżący powołuje się na fakt, że zamieszkuje w budynku przy ulicy P. 5, zaś wprowadzona czasowa zmiana organizacji ruchu w okresie jej obowiązywania uniemożliwia parkowanie i dojazd pod budynek, zmuszając mieszkańców do 4km objazdu, a także uniemożliwia w tym okresie dowóz opału i jego składowanie w piwnicy budynku.

W ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącego okoliczności niewątpliwie świadczą o posiadanym przez niego interesie faktycznym w ustaleniu określonej organizacji ruchu drogowego na wskazanej ulicy, natomiast nie można w tym przypadku uznać, że po stronie skarżącego istnieje interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowego aktu Starosty w sprawie zatwierdzenia czasowej zmiany organizacji ruchu na tym terenie. Warunkiem umożliwiającym zaskarżenie aktu organu powiatu na podstawie

art. 87 ust. 1 u.s.p. jest bowiem nie tylko obiektywna niezgodność tego aktu z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że akt ten negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki. W rozpoznawanej sprawie powyższe wymogi nie zostały spełnione.

W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane zgodnie

z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, a podnoszone przez skarżącego zarzuty odnośnie do braków dokumentacji oraz kwestionujące sposób wprowadzenia zmiany organizacji ruchu nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu.

Wskazać należy, że warunki zarządzania ruchem na drogach zostały określone w wydanym – na podstawie art. 10 ust. 12 P.r.d. – rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r., poz. 784), stanowiącym materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez m.in.: rozpatrywanie projektów organizacji ruchu (lit. c), zatwierdzanie organizacji ruchu (lit. d) czy przekazywanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji (lit. e). Jako "projekt organizacji ruchu" rozumie się dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Organ zarządzający ruchem m.in. zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu oraz przekazuje zatwierdzone organizacje ruchu do realizacji (§ 3 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia). Podstawą do wprowadzenia organizacji ruchu na nowo wybudowanej drodze lub jej zmiany na drodze istniejącej jest zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ zarządzający ruchem albo podmiot zarządzający drogą wewnętrzną (§ 4 ust. 1 rozporządzenia), zaś projekt organizacji ruchu może przedstawić do zatwierdzenia m.in. zarząd drogi (§ 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia). Organizację ruchu zatwierdza, na podstawie złożonego projektu organizacji ruchu, organ zarządzający ruchem (§ 6 ust. 1 rozporządzenia), który po rozpatrzeniu złożonego projektu organizacji ruchu może: 1) zatwierdzić organizację ruchu w całości lub w części: a) bez zmian, b) po wprowadzeniu zmian lub wpisaniu uwag dotyczących wdrożenia organizacji ruchu; 2) odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek; 3) odrzucić projekt (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie zaś do § 8 ust. 5 rozporządzenia organ zarządzający ruchem odrzuca projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia: 1) że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego; 2) niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 10 lipca 2020 r., które wpłynęło do organu 16 lipca 2020 r., Burmistrz B. – jako zarządca dróg gminnych, zgodnie

z art. 19 ust. 2 pkt 4) ustawy o drogach publicznych – przedłożył do zatwierdzenia Staroście, zarządzającemu ruchem na drogach gminnych (art. 10 ust. 5 P.r.d.), projekt czasowej organizacji ruchu drogowego w ciągu drogi gminnej nr (...) (ul. P.) i nr (...) (ul. P. W.) w B. Pismo to zawiera pieczątkę i podpis Burmistrza, co w sposób jednoznaczny wskazuje podmiot przedkładający opisany wyżej wniosek. Podpis Burmistrza widnieje również na karcie uzgodnień projektu zmiany organizacji ruchu, który został uzgodniony przez Burmistrza jako zarządcę drogi bez uwag. Jednocześnie widniejące na wszystkich dokumentach pieczątki Urzędu Miejskiego w B. jako wykonawcy tych zmian, jak również podpisy pracownika tego Urzędu nie budzą zastrzeżeń Sądu, bowiem urząd stanowi jednostkę pomocniczą burmistrza i wykonuje jego zadania. Zauważyć przy tym należy, że na druku zgłoszenia wprowadzenia czasowej organizacji ruchu wymagany jest podpis wnioskodawcy lub wykonawcy, zaś podpis złożyła osoba zajmująca stanowisko inspektora ds. utrzymania dróg, będąca jednocześnie osobą odpowiedzialną za oznakowanie, co wynika z treści tego zgłoszenia.

Nie można również czynić zarzutu z zatwierdzenia wniosku w krótkim czasie.

Z przedłożonej dokumentacji wynika, że nie jest to sprawa wymagająca przeprowadzenia postępowania administracyjnego w znacznym zakresie. Zgodnie

z przedłożonym wnioskiem projekt czasowej zmiany w organizacji ruchu polega na wyłączeniu z ruchu jedynie części ulicy P. na odcinku od P. W. do skrzyżowania z ulicą P. i utworzenie ciągu pieszego podświetlonego dodatkowym oświetleniem składającym się z kilkuset małych lampek oraz usytuowaniem ogródka rekreacyjnego. Nie jest to zatem sprawa skomplikowana, wymagająca długiego postępowania wyjaśniającego. Jednocześnie sam fakt, że sprawa została rozpoznana w ciągu kilku dni nie może świadczyć o wadliwości jej załatwienia. Skoro zatem Starosta zatwierdził przedłożony projekt zmiany organizacji ruchu, należy uznać, że przesłanka bezpieczeństwa ruchu drogowego została zbadana.

Nie budzi też wątpliwości, że zatwierdzenie czasowej zmiany organizacji ruchu miało miejsce 20 lipca 2020 r. i od tego dnia, należy liczyć okres 7 dni, o którym mowa w § 12 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem. Wprawdzie podana w zgłoszeniu data zmiany organizacji ruchu została błędnie określona na dzień 22 lipca 2020 r. zamiast 27 lipca 2020 r., jednakże nieścisłości

w datach należy traktować w kategorii przeoczenia, które pozostają w niniejszej sprawie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Podobnie brak daty wpływu dokumentu do Starostwa Powiatowego nie może przesądzać o wadliwości wydanego aktu.

Dodać również należy, że Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, nie jest władny do oceny charakteru pisma, lecz przyjmuje, że pochodzi on od osoby uprawnionej. Sąd nie jest również uprawniony do zobowiązania jakiegokolwiek podmiotu do podjęcia działań co do prawdziwości podpisu.

Na marginesie zauważyć należy, że zmiana zasad organizacji ruchu

i spowodowana tym konieczność zmiany nawyków przez użytkowników ruchu drogowego oraz przyzwyczajeń w poruszaniu się na danym terenie, nie może podważać założeń słuszności podejmowanego przez organ zarządzający ruchem rozstrzygnięcia w przedmiocie organizacji ruchu. Należy bowiem mieć na uwadze, że użytkownicy ruchu drogowego obowiązani są przestrzegać aktualnie obowiązujących

w danym miejscu zasad ruchu drogowego, które mogą z różnych powodów – pogodowych, remontowych, turystycznych, itp. - podlegać okresowym zmianom.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego aktu z obowiązującym prawem, skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.