Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 531/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1, ust. 2, art. 103 ust. 2 i 3,art. 104ust. 4, art. 64, art. 64a
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 145 par.     1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 206
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 30 stycznia 2023 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżącego M. C. kwotę 78 (siedemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 stycznia 2023 r., na podstawie art. 8 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 13, art. 61 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 pkt. 2 lit. a, ust. 2d, ust. art. 62 ust. 2, art. 64 pkt 2 i pkt 3, art. 103 ust. 2, art. 110 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm.), dalej jako "u.p.s." Prezydent Miasta S., po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej ustalenia opłaty z tytułu pobytu K. C. w Domu Pomocy Społecznej w S. przy al. [...] oraz całkowitego zwolnienia z powyższej opłaty:

1. ustalił dla M. C., dalej jako "strona", "skarżący", od dnia 01.01.2023 r., miesięczną opłatę za pobyt jego matki w Domu Pomocy Społecznej w S., przy al. [...], w kwocie 2.669,36 zł miesięcznie

2. odmówił całkowitego zwolnienia strony z odpłatności za pobyt matki w Domu Pomocy Społecznej w S. przy al. [...]

3. zwolnił częściowo stronę z odpłatności za pobyt matki w Domu Pomocy Społecznej w S. przy al. [...], do kwoty 400,00 zł miesięcznie od dnia 01.01.2023 r. do dnia 31.12.2024 r.,

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że w oparciu o rodzinny wywiad środowiskowy oraz zebranej w sprawie dokumentacji ustalono, iż strona mieszka i pracuje w H. prowadzi samodzielne jednoosobowe gospodarstwo domowe, a źródłem jego utrzymania jest wynagrodzenie za pracę w wysokości [...] EUR miesięcznie tj. [...] zł (zgodnie ze średnim miesięcznym kursem walut NBP na dzień wydania decyzji tj. 30.01.2023 r. Tabela nr 020/A/NBP/2023 - 1 EUR = 4.7160 zł ). Dochód ten przekracza 300 % kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej o kwotę [...] zł miesięcznie. Kryterium w przypadku strony wynosi 776,00 zł miesięcznie tj. (776,00 zł x 300 % = 2.328,00 zł).

Wobec powyższego miesięczną wysokość odpłatności organ ustalił w następujący sposób:

a) koszt pobytu K. C. w Domu Pomocy Społecznej w S. przy al. [...] wynosi 5.600,00 zł miesięcznie stosownie do Aneksu nr 3/2022 z dnia [...].01.2022 r. do Porozumienia Ramowego z dnia [...].03.2019 r. zawartego pomiędzy Gminą Miasto S. - Miejskim Ośrodkiem Pomocy Rodzinie w S. a Instytutem M. przy al. [...]

b) odpłatność ponoszona przez ww. ustalona w decyzji z dnia 06.06.2022 r., znak: DI.626923.6242-018337.2022.AR wynosi 1.186,37 zł miesięcznie;

c) odpłatność ponoszona przez inne osoby zobowiązane o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej wynosi:

- A. C. - decyzją administracyjną z dnia 29.12.2022 r. znak: DI.6242-567.2022.TU ustalono odpłatność w kwocie 230,54 zł od dnia 01.12.2022 r.

- P. C. - decyzją administracyjną z dnia 30.01.2023 r. znak: DI.6242-47.2023.TU ustalono odpłatność w kwocie 1.513,73 zł od dnia 01.12.2022 r.

Organ wyjaśnił następnie, że opłatę jaką strona zobowiązana jest ponosić jako zstępny podopiecznego umieszczonego w domu pomocy społecznej ustalono jako różnicę pomiędzy średnim kosztem utrzymania jego matki w domu pomocy społecznej (lit. a), a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu zgodnie z lit b) i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o pomocy społecznej (lit c). Różnica ta wynosi: 2.669,36 zł miesięcznie.

Organ podkreślił, że strona odmówiła partycypowania w kosztach utrzymania matki w DPS i zawarcia umowy.

Następnie organ przeanalizował sytuację strony wskazując, że na stałe miesięczne zobowiązania finansowe składają się następujące opłaty: ubezpieczenie oraz koszty najmu mieszkania 440,00 EUR tj. 2.075,04 zł miesięcznie (zgodnie ze średnim miesięcznym kursem walut NBP na dzień wydania decyzji tj. 30.01.2023 r. Tabela nr 020/A/NBP/2023 - 1 EUR = 4.7160 zł), zakup paliwa (średnio) - 422,80 zł, zakup lekarstw (średnio) - 377,80 zł. Łączne średnie miesięczne zobowiązania strony finansowe wynoszą 2.875,64 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę dochód w wysokości [...] zł na pozostałe wydatki związane z codziennym funkcjonowaniem pozostaje kwota 7.695,56 zł miesięcznie.

Organ zauważył, że strona w toku prowadzonego postępowania przedstawiła sytuację rodzinną, a oświadczeniem z dnia 16 września 2022 r. poinformowała o kontraktowym charakterze wykonywanej pracy oraz przyczynach zerwania więzi rodzinnych i braku kontaktu z matką.

Organ, po przeanalizowaniu przedstawionej przez stronę dokumentacji, biorąc pod uwagę sytuację majątkową doszedł do przekonania, że kwota pozostająca do dyspozycji strony jest wystarczająca do zaspokojenia innych niezbędnych potrzeb oraz ponoszenia odpłatności na rzecz członka rodziny umieszczonego w domu pomocy społecznej. Organ podkreślił, że rozpoznając wniosek o zwolnienie z opłaty za pobyt mieszkańca w placówce nie ma obowiązku przyznania zwolnienia, ale ma takie prawo. W ocenie organu, w niniejszej sprawie nie ma uzasadnienia dla całkowitego zwolnienia strony z ponoszenia odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Jednak z uwagi na fakt, iż strona utrzymuje się z jednego źródła dochodu organ uznał, iż istnieją podstawy do zwolnienia z ponoszenia odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej do kwoty 400,00 zł miesięcznie.

M. C. wniósł odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, zarzucając niezastosowanie art. 104 ust. 4 u.p.s. oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez uznanie przez organ, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, podczas gdy jego dochody należy podzielić na dwie osoby. Skarżący domagał się całkowitego zwolnienia z obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej.

Decyzją z dnia 27 kwietnia 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, po zreferowaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie, a także przytoczeniu mających zastosowanie przepisów ustawy o pomocy społecznej uznał, że brak było podstaw do całkowitego zwolnienia skarżącego z odpłatności.

W ocenie Kolegium prawidłowo zatem organ I instancji odmówił całkowitego zwolnienia skarżącego z odpłatności. Zdaniem organu odwoławczego ustalona przez organ I instancji kwota odpłatności jest możliwą do zrealizowania, biorąc pod uwagę jego dochody i wydatki. Nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność dotycząca braku więzi z matką i nieutrzymywania kontaktów. Kolegium podkreśliło, że skorzystanie z regulacji określonej w art. 64 ust. 7 u.p.s. musi być zastrzeżone do wyjątkowych sytuacji, w których osoby skierowane do DPS wykazały się szczególną niewdzięcznością względem osób, które mają ponosić koszty ich skierowania do placówek tego typu lub też w przypadku ustalenia braku jakiejkolwiek więzi rodzinnej na przestrzeni lat, czego skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, M. C. zarzucił zaskarżonej decyzji:

1) niezastosowanie art. 104 ust. 4 u.p.s., poprzez niezastosowanie wobec niego dobrodziejstwa całkowitego odstąpienia od obowiązku partycypowania w kosztach pobytu matki w domu pomocy społecznej, pomimo występowania warunków do jego zastosowania.

2) Błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez nieuwzględnienie sytuacji osobistej skarżącego i uwzględnienie, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, podczas gdy jego dochody należy podzielić na dwie osoby.

Skarżący podkreślił, że nie utrzymywał z matką kontaktów od 30 lat. Matka się nim nie interesowała. Z własnej niefrasobliwości utraciła prawo własności do trzech lokali położonych w S. i nie uczyniła nic, aby zabezpieczyć się finansowo, ale także zadbać o dobre relacje z rodziną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane z zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu skarżący wyjaśnił, że od dnia 23 września 2023 r. pozostaje bez pracy i dysponuje na tę okoliczność dokumentem sporządzonym w języku norweskim, ale brak mu środków na opłacenie tłumaczenia. Skarżący podtrzymał stanowisko w zakresie tego, że nie prowadzi jednoosobowego gospodarstwa domowego. Wskazał, że organ nie chce mu udzielić informacji o majątku matki i co się z nim stało. Podniósł także, że nie udostępniono mu całych akt sprawy, a jedynie dokumenty, które sam składał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), według kryterium zgodności z prawem, wykazała, że akt ten, podobnie jak decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu nakazującym ich usunięcie z obiegu prawnego.

Na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.s. obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności:

1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka,

2) małżonek, zstępni przed wstępnymi,

3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej

- przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.

Zgodnie z art. 61 ust. 2 przywołanej ustawy opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą:

1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu;

2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2:

a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium,

b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie;

3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.

Stosownie do art. 103 ust. 3 u.p.s. kierownik ośrodka pomocy społecznej albo dyrektor centrum usług społecznych, o którym mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych, ustala w drodze umowy z małżonkiem, zstępnymi przed wstępnymi mieszkańca domu wysokość wnoszonej przez nich opłaty za pobyt tego mieszkańca w domu pomocy społecznej, biorąc pod uwagę wysokość dochodów i możliwości.

Na gruncie badanej sprawy skarżący, jako syn osoby umieszonej w domu pomocy społecznej, jest w świetle przywołanych przepisów zobowiązany do ponoszenia odpłatności. Jak wynika z akt sprawy odpłatność ponoszona przez matkę skarżącego nie pokrywa w pełni kosztów pobytu w DPS.

Skarżący odmówił podpisania umowy, zatem zastosowanie znajduje art. 61 ust. 2e u.p.s., który stanowi, że w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, oraz niewyrażenia zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala, w drodze decyzji, organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

W niniejszej sprawie wysokość odpłatności została ustalona przy uwzględnieniu opłaty wnoszonej przez matkę skarżącego, jego brata i syna. Jednocześnie organ, biorąc pod uwagę dochody i sytuację skarżącego uznał, że zasadnym jest częściowe zwolnienia go z odpłatności, w efekcie czego kwota odpłatności w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2024 r., została ustalona na poziomie 400 zł miesięcznie.

Skarżący, domagając się całkowitego zwolnienia z odpłatności, który to wniosek nie został uwzględniony, co znalazło wyraz w sentencji decyzji organu I instancji, wskazywał na trzy kwestie, które jego zdaniem nie zostały wzięte pod uwagę, to jest:

1) brak więzi z matką, brak jakichkolwiek kontaktów od dłuższego czasu;

2) niezastosowanie art. 104 ust. 4 u.p.s.

3) wadliwe ustalenie przez organ, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe;

W odniesieniu do dwóch pierwszych kwestii Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego. Przesłanki całkowitego bądź częściowego zwolnienia z opłaty określa art. 64 u.p.s. Przepis ten stanowi, że osoby wnoszące opłatę lub obowiązane do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej można zwolnić z tej opłaty częściowo lub całkowicie, na ich wniosek, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, w szczególności jeżeli:

1) wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia lub innej placówce;

2) występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych;

3) małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia;

4) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko;

5) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty lub jej rodzic przebywała w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka lub placówce opiekuńczo-wychowawczej, na podstawie orzeczenia sądu o ograniczeniu władzy rodzicielskiej osobie kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańcowi domu;

6) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty przedstawi wyrok sądu oddalający powództwo o alimenty na rzecz osoby kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu;

7) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty wykaże, w szczególności na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku, rażące naruszenie przez osobę kierowaną do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu obowiązku alimentacyjnego lub innych obowiązków rodzinnych względem osoby obowiązanej do wnoszenia opłaty.

Wymieniony w treści przepisu katalog ma charakter otwarty, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania "w szczególności". Oznacza to, że organ w szczególnie uzasadnionych przypadkach, niewymienionych w art. 64 u.p.s. może zastosować częściowe bądź całkowite zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłaty.

W art. 64a przywołanej ustawy przewidziano dodatkowo, że osobę obowiązaną do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej zwalnia się całkowicie z tej opłaty, na jej wniosek, pod warunkiem że przedstawi prawomocne orzeczenie sądu o pozbawieniu tego mieszkańca władzy rodzicielskiej nad tą osobą i oświadczy, że władza rodzicielska nie została przywrócona lub prawomocne orzeczenie sądu o skazaniu tego mieszkańca za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego popełnione na szkodę osoby obowiązanej do wnoszenia opłaty, jej zstępnego, małoletniego lub pełnoletniego nieporadnego ze względu na wiek, stan psychiczny lub fizyczny rodzeństwa lub jej rodzica, chyba że skazanie uległo zatarciu. Zwolnienia te obejmują zstępnych osoby zwolnionej z opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej.

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, na co zwrócił też uwagę organ, że zwolnienie od ponoszenia opłaty ma charakter wyjątkowy, bowiem co do zasady to najbliżsi członkowie rodziny obowiązani są do ponoszenia kosztów pobytu, w tym wypadku matki, w domu pomocy społecznej. Podstawą całkowitego zwolnienia mogą być zatem albo sytuacje wymienione w treści art. 64 u.p.s., albo inne przypadki, które organ oceni jako szczególne i wyjątkowe, a przez to zasługujące na zastosowanie ulg. Decyzja wydawana na podstawie art. 64 u.p.s. ma zatem charakter uznaniowy, a rzeczą Sądu przy ocenie jej zgodności z prawem jest stwierdzenie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, w szczególności, czy należycie umotywował swoje rozstrzygnięcie.

Zdaniem Sądu, decyzja organu o częściowym zastosowaniu ulg została właściwie uzasadniona, a stanowisko organu w przedmiocie braku podstaw do całkowitego zwolnienia skarżącego z opłaty zasługuje na aprobatę. Nie mogły bowiem stanowić podstawy całkowitego zwolnienia od obowiązku ponoszenia opłaty podnoszone przez skarżącego brak więzi z matką, nieutrzymywanie kontaktów, czy jej zaniedbania w zakresie zabezpieczenia swojej przyszłości. Okoliczności te nie mają wpływu na obowiązki skarżącego jako syna w zakresie ponoszenia kosztów utrzymania matki w domu pomocy społecznej. Skarżący nie wykazał, aby zachowania matki w przeszłości miały charakter rażących zaniedbań, czy też uchybień w wykonywaniu władzy rodzicielskiej. Okoliczności te wynikają jedynie z jednostronnych oświadczeń skarżącego, które nie zostały poparte żadnymi dowodami. Brak kontaktów, niewłaściwe ułożone relacje rodzinne, nie mają wpływu na obowiązek, o którym mowa w art. 61 i nast. u.p.s., bowiem to osoby najbliższe, na których ciąży obowiązek alimentacyjny są zobowiązane w pierwszej kolejności do ponoszenia opłat i aby ciężar ten mógł zostać przerzucony na wszystkich podatników muszą zaistnieć okoliczności szczególne, które w tej sprawie nie wystąpiły.

Nie miał z niniejszej sprawie zastosowania art. 104 ust. 4 u.p.s. Przepis ten stanowi, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie, z tytułu opłat określonych w ustawie oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Dotyczy on takich sytuacji, w których wydatki zostały już poniesione, a więc gdy gmina zastępczo wniosła opłatę za osoby zobowiązane, która to sytuacja skarżącego nie dotyczy.

Rację należy natomiast przyznać skarżącemu w odniesieniu do kwestii trzeciej. Organy obu instancji przyjęły bowiem, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Tymczasem skarżący wskazywał, że jego centrum życiowe znajduje się w D., gdzie jest zameldowany, natomiast pracuje za granicą i tam prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe.

W odwołaniu skarżący podniósł, że jego dochód powinien zostać podzielony na dwie osoby oraz, że organ I instancji nie uwzględnił należycie jego sytuacji osobistej, czego organ odwoławczy nie dostrzegł i nie ocenił, powielając w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdzenie, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe.

Nie ulega, zdaniem Sądu, wątpliwości, że okoliczność ta mogła mieć wpływ na ustalenie sytuacji materialnej skarżącego i w efekcie na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. W odwołaniu wskazano bowiem, że skarżący prowadzi życie "na dwa domy", jego żona od listopada ubiegłego roku pobiera nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, a jej dochody uległy obniżeniu. Niewątpliwie zatem okoliczności te należało ustalić i prawidłowo ustalić dochód skarżącego, przy założeniu, że nie prowadzi on jednoosobowego gospodarstwa domowego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien również wziąć pod uwagę okoliczność deklarowanej przez skarżącego utraty pracy. Co prawda zaistniała ona już po wniesieniu skargi, jednak organ powinien dążyć do wszechstronnego ustalenia sytuacji skarżącego, który winien czynnie uczestniczyć w postępowaniu przedstawiając organowi dowody, które mogą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a." orzekł o oddaleniu skargi.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a Sąd orzekł o kosztach postępowania, przy czym na podstawie art. 206 przywołanej ustawy, Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pełnomocnika skarżącego, bowiem nie wykazał on żadnej aktywności w sprawie. Analiza akt sądowych prowadzi do wniosku, że wszystkie pisma procesowe składał skarżący osobiście, pełnomocnik ograniczył się wyłącznie do złożenia pełnomocnictwa i nie był obecny na rozprawie, które co prawda nie jest obowiązkowe, niemniej jednak w sytuacji, gdy skarżący stawił się osobiście i osobiście zaprezentował swoje stanowisko, należało uznać, iż nie usprawiedliwia to zasądzenia od organu kosztów zastępstwa procesowego na jego rzecz.