Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 488/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1 i ust. 2, art. 98 ust. 1 zd. 1,
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 19 marca 2024 r., nr SKO.40.4080.2023.gr w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez P. K. (dalej: strona skarżąca, wnioskodawca), jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 19 marca 2024 r., nr SKO.40.4080.2023.gr, utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy J. z 26 października 2023 r., nr IB.6831.12.3.2023.MJ, opiniujące pozytywnie wstępny projekt podziału, stanowiącej własność strony nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr a z k. m. [...]. obręb J. o powierzchni 0,4294 ha na działki: nr b o pow. 0,0920 ha, nr c o pow. 0,2090 ha, nr d o pow. 0,1020 ha i nr e o pow. 0,0260 ha.

Orzeczenia poprzedził następujący stan prawny i faktyczny. W dniu 30 stycznia 2023 r. do Urzędu Gminy w J. wpłynął wniosek E. K., H. K. i P. K. o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału sporządzonego wspólnie dla dwóch nieruchomości gruntowych: działki nr f, stanowiącej własność E. i H. K. oraz działki nr a, będącej własnością P. K. "w związku z przyszłym wnioskiem o ich połączenie i ponowny podział".

Postanowieniem z 13 lutego 2023 r., nr [...] Wójt Gminy J., zaopiniował pozytywnie projekt podziału działki nr f o powierzchni 0,9071 ha, z k. m. [...], obręb J., na działki: nr e o pow. 0,0186 ha, nr g o pow. 0,0505 ha, nr h o pow. 0,0972 ha, nr i o pow. 0,0928 ha, nr j o pow. 0,0914 ha, nr k o pow. 0,1835 ha, nr l o pow. 0,1835 ha, nr m o pow. 0,0685 ha, nr n o pow. 0,0144 ha, nr o o pow. 0,0072 ha, nr p o pow. 0,0042 ha, nr r o pow. 0,1248 ha i nr s o pow. 0,0366 ha.

Ponadto postanowieniem z 13 lutego 2023 r., nr [...], Wójt Gminy J. zaopiniował pozytywnie projekt podziału działki nr a, własności P. K., o powierzchni 0,4294 ha, z k. m. [...], obręb J. na działki: nr b o pow. 0,0760 ha, nr c o pow. 0,0940 ha, nr d o pow. 0,0733 ha, nr t o pow. 0,0414 ha, nr u o pow. 0,1020 ha, nr w o pow. 0,0267 ha i nr x o pow. 0,0160 ha.

Następnie wnioskiem z 24 sierpnia 2023 r. P. K. zwrócił się do Wójta Gminy J. o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału działki nr a. Podał, że planowany aktualnie podział jest, w jego ocenie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i opisał na jakie cele przeznaczone maja być powstałe w wyniku podziału działki: nr b - pod drogę publiczna, nr c - pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodową, nr d - jako teren rolny i nr e - pod drogę wewnętrzną. Do podania strona dołączyła wstępny projekt podziału, umowę zawarta w formie aktu notarialnego z 26.03.2009 r. o ustanowieniu na rzecz właściciela działki nr a nieodpłatnej i nieograniczonej w czasie służebności przejazdu i przechodu na obciążonej działce nr y istniejącym pasem drogowym o szerokości 2,5 m, odpis księgi wieczystej KW [...], obejmującej działkę nr a.

Organ I instancji włączył do akt sprawy wypis z rejestru gruntów dla działki objętej podaniem wnioskodawcy z 24.08.2023 r., kopię mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:2000 oraz wyrys z planu miejscowego.

Pismem z 6 września 2023 r. Wójt Gminy J. poinformował stronę, że w sprawie zainicjowanej jej wnioskiem prowadzone jest postępowanie podziałowe.

Postanowieniem z 26 października 2023 r., nr IB.6831.12.3.2023.MJ, Wójt Gminy J. zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału stanowiącej własność strony nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr a z k. m. [...], obręb J. o powierzchni 0,4294 ha na działki: nr b o pow. 0,0920 ha, nr c o pow. 0,2090 ha, nr d o pow. 0,1020 ha i nr e o pow. 0,0260 ha. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że działka nr a położona jest na terenie, dla którego uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwalą Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] na terenach oznaczonych symbolami: KDD.6, KDW.32, R9 i RM1. Działka nr b ma być usytuowana na obszarze oznaczonym symbolem RMl j KDD.6, tj. na terenie dróg dojazdowych klasy D i terenie zabudowy mieszkaniowej zagrodowej oraz jednorodzinnej, działka nr c, położona na terenie oznaczonym symbolem RM i, przeznaczona ma być pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową, działka nr d, zlokalizowana na obszarze oznaczonym symbolem R9 stanowi tereny rolne, a działka nr e, oznaczona symbolem KDW 32 to teren dróg wewnętrznych.

W zażaleniu P. K. podał, że celem wniesienia środka zaskarżenia jest ustalenie przez organ odwoławczy, czy to postanowienie z 26 października 2023 r., nr IB.6831.12.3.2023.MJ, jest zgodne z prawem, w szczególności, czy powstałe w wyniku podziału działki oznaczone numerem b-e odpowiadają zapisom planu miejscowego.

Pismem z 27 lutego 2024 r., nr [...], Kolegium zwróciło się do organu I instancji o przedłożenie czytelnego wyrysu z planu z oznaczeniem granic działki podlegającej podziałowi.

Organ odwoławczy uznając stanowisko organu pierwszoinstancyjnego za zasadne w pierwszej kolejności przytoczył podstawy prawne mające zastosowanie w sprawie, a następnie wskazał na motywy, którymi kierował się w tej ocenie. W tych ramach podał, że podstawą materialnoprawną orzekania stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą lub u.g.n. Zgodnie z art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem (art. 93 ust. 3). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 93 ust. 4). Opinię tę wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5).

Wyjaśniło przy tym Kolegium, iż uzupełnieniem powyższych regulacji są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. z 2004 r. nr 268, poz. 2663), zwanego w dalszej treści rozporządzeniem.

Następnie podniosło, iż zarówno przepisy ustawy, jak i rozporządzenia dotyczą geodezyjnego podziału nieruchomości gruntowej, który polega na innym niż dotychczas ukształtowaniu działek ewidencyjnych wchodzących w skład nieruchomości ulegającej podziałowi.

Równocześnie Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w trybie art. 93 ust. 4 ustawy stanowi wstępny (pierwszy) etap postępowania podziałowego, a jego istota sprowadza się wyłącznie do oceny zgodności proponowanego podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź, w przypadku braku planu, z decyzją o warunkach zabudowy - o ile została dla danej nieruchomości wydana, a w razie braku takiej decyzji - zgodności z przepisami odrębnymi. W ramach opiniowania w trybie mv. normy prawnej organ nie może wypowiadać się w innych kwestiach, np. co do jego przyszłych skutków. Na potwierdzenie wyrażonego stanowiska odwołało się do judykatów przytaczając: wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1727/19, wyrok WSA w Kielcach z 16 września 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 659/20. Po czym zaznaczyło, że ocena w ww. zakresie obejmuje całą nieruchomość, tj. każdą działkę, która ma powstać w wyniku podziału. Zgodność ewidencyjnego podziału nieruchomości z planem miejscowym, musi zapewniać możliwość zagospodarowania wszystkich wydzielanych działek, wedle planistycznego przeznaczenia terenu, na którym są one umiejscowione. Innymi słowy: opiniując wstępny projekt podziału nieruchomości, organ bierze pod uwagę przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia dokonuje całościowej oceny, czy nie jest on sprzeczny z przeznaczeniem terenu określonym w planie.

Kolegium podniosło przy tym, że warunkiem sine qua non dokonania prawidłowej oceny w ww. zakresie jest wskazanie przez wnioskodawcę w podaniu, inicjującym postępowanie podziałowe, jakie ma być zamierzone przeznaczenie każdej, powstałych w wyniku podziału, działki.

Odnosząc te regulacje do sprawy strony Kolegium przypomniało, iż działka nr a o powierzchni 0,4294 ha położona jest na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] (Dz.Urz. Woj. Opols. z [...] r. Nr [...], poz. [...]) oznaczony jest symbolami: KDD.6 - teren dróg dojazdowych klasy D, KDW.32 - teren dróg wewnętrznych, R9 - tereny rolne oraz RM1 - tereny przeznaczone pod zabudowę zagrodowa i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Działka nr b ma być usytuowana na obszarze oznaczonym symbolem RM1 i KDD.6, działka nr c - na terenie oznaczonym symbolem RM1, działka nr d - na obszarze oznaczonym symbolem R9, a działka nr e - na terenie oznaczonym symbolem KDW 32. Porównując załączony do wniosku strony wstępny projekt podziału działki nr a z wyrysem z planu miejscowego stwierdzić należy, iż nie ma pomiędzy nimi rozbieżności. Ponadto organ odwoławczy dostrzegł, że planowane przez P. K. przeznaczenie powstałych na skutek podziału działek jest tożsame z ich przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Każda z czterech działek ma dostęp do drogi publicznej - ul. [...] poprzez działkę nr y, obciążoną służebnością przechodu na rzecz działki nr a. Wstępny projekt podziału sporządzony jest na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, spełniając wymogi § 3 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne granice działek oznaczone są na czerwono.

Reasumując Kolegium uznało, że wobec zgodności zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zaskarżone postanowienie, jako zgodne z prawem, należy utrzymać w mocy. Na ocenę w powyższym zakresie nie ma wpływu wydane przez Wójta Gminy J. postanowienie z 13 lutego 2023 r. nr [...] opiniujące pozytywnie projekt podziału działki nr a na działki: nr b o pow. 0,0760 ha, nr c o pow. 0,0940 ha, nr d o pow. 0,0733 ha, nr t o pow. 0,0414 ha, nr u o pow. 0,1020 ha, nr w o pow. 0,0267 ha i nr x o pow. 0,0160 ha. Po czym wyjaśniło istotę powagi rzeczy osadzonej akcentując brak jej wystąpienia w tej sprawie.

Z rozstrzygnięciem tym, jak wskazano na wstępie, nie zgodził się wnioskodawca, wnosząc skargę do tut. Sądu.

W skardze nie formułując samodzielnych zarzutów w jej uzasadnieniu zanegował stanowisko Kolegium uznające orzeczenie pierwszoinstancyjne za nie naruszające prawa. Po przedstawieniu przebiegu postępowania, zgodnie z przytoczonym wyżej podał, że nie sposób zgodzić z uzasadnieniem postanowienia Kolegium, że "warunkiem sine qua non dokonania prawidłowej oceny w ww. zakresie jest wskazanie przez wnioskodawcę w podaniu, inicjującym postępowanie podziałowe, jakie ma być zamierzone przeznaczenie każdej, powstałych w wyniku podziału działek". Jego zdaniem takie twierdzenie stoi w sprzeczności z przytaczanym wcześniej wyrokiem NSA z dnia 16 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA/Łd 1093/01, kształtującym od lat zagadnienia prawidłowości podziału ewidencyjnego nieruchomości pod katem zgodności z ustaleniami planu miejscowego. Zaznaczył, że również literalna analiza treści przepisu art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przemawia za powyżej zacytowanym stwierdzeniem. Przeciwnie, to jaki może być podział działki objętej planem miejscowym ustala treść planu miejscowego z jego załącznikiem. Tylko w pewnym (ale nie całkowitym lub oderwanym od rysunku obowiązującego planu) stopniu może o tym decydować podmiot wnioskujący podział działki gruntu.

Następnie skarżący wskazał, że w podlegającym badaniu wstępnym projekcie podziału działki nr a z dnia 23 sierpnia 2023 r. w obrębie nowowydzielanej działki nr b brakuje wydzielenia zgodnie z rysunkiem planu miejscowego obligatoryjnej linii rozgraniczającej dwa tereny: teren KDD.6 od terenu RM1 (wskazując na: czarno-biały załącznik graficzny obrazujący na mapie wstępnego projektu podziału kolorem czerwonym brakującą linie podziału wynikającą zgodnie z rysunkiem planu z przebiegu linii rozgraniczającej dwa tereny o różnym przeznaczeniu ). Podniósł, że wydzielenie działki nr b jest nieprawidłowe i zamiast tej nowoprojektowanej działki powinny zostać zaprojektowane dwie odrębne działki tak, aby zgodnie z przebiegiem (zgodnie z rysunkiem planu ) linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu i/lub różnych zasadach zagospodarowania rozgraniczono ewidencyjnie dwa tereny: teren drogi o symbolu KDD.6 od terenu zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej mieszkaniowej oznaczonego symbolem RM1.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu powtórzył zasadnicze motywy w nim zawarte. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów, organ wskazał, iż kluczową sprawą przy ocenie, czy podział jest zgodny z planem miejscowym, jest weryfikacja proponowanego przeznaczenie terenu i możliwości jego zagospodarowania na każdej z powstałych w wyniku podziału działek lub jej części. Informacje takie zobligowany jest podać wnioskodawca (vide wyrok WSA we Wrocławiu z 20 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 491/23, wyrok WSA w Gdańsku z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 605/23). Kolegium powtórzyło, że mająca powstać na skutek podziału działka nr b, obejmująca tereny o różnorakim przeznaczeniu wynikającym z planu: RM1 i KDD.6 - wbrew twierdzeniu P. K. - została prawidłowo wydzielona. Z przepisów art. 93 ust. 1 i ust. 2 wynika, że ocena przez organ zgodności projektowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego ogranicza się do ustalenia, czy proponowane do wydzielenia działki gruntu spełniają planistyczne wymogi dopuszczalności ich zagospodarowania na cele określone w planie miejscowym. Granica przeznaczonej pod drogę publiczną części dz. nr b pokrywa się z oznaczoną na wyrysie z planu linią rozgraniczającą tereny o przeznaczeniu KDD.6 i RM1.

Na zakończenie Kolegium zaznaczyło, że zupełnie bez znaczenia pozostaje fakt, iż wydzielane działki znajdują się na terenie o dwóch różnych przeznaczeniach określonych w planie. Jak wykazano powyżej w treści niniejszej odpowiedzi na skargę, nie ma żadnych przeszkód formalno-prawnych do zagospodarowania każdej z obu - o różnym przeznaczeniu - części działki nr b zgodnie z ustaleniami planu. Za nieuprawnione uznało odwoływanie się do sprawy zawisłej przed Kolegium w roku 2011, zakończonej postanowieniem z 12 stycznia 2012 r., nr [...], utrzymującym w mocy postanowienie Wójta Gminy J. opiniujące negatywnie wstępny projekt podziału działki nr a na trzy działki, ponieważ w sprawie zakończonej zaskarżonym aktualnie orzeczeniem ww. nieruchomość gruntowa ma być podzielona na cztery działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądu administracyjnego polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej także jako P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie zaś z art. 134 P.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 145 §1 pkt 1 P.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Jednocześnie wskazania wymaga, że sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw merytorycznie, lecz ocenia zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa.

Zaskarżone postanowienie zdaniem Sądu odpowiada prawu.

Przechodząc do motywów rozstrzygnięcia zaznaczenia wymaga, że ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji, jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania.

Wyrażoną przez Sąd ocenę prawidłowości działania organów należy poprzedzić dostrzeżeniem, że organy administracji orzekające w sprawie uznały zasadność wniosku strony skarżącej, oceniły go pod względem prawnym i dokonały rozstrzygnięcia właściwie je motywując. Strona skarżąca zarzuca kwestionowanemu postanowieniu, że - w części dotyczącej działki, oznaczonej na wstępnym projekcie podziału działki nr a numerem b - wydane zostało z naruszeniem art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Działka ta, o powierzchni 0,0920 ha, zgodnie z włączonym do akt sprawy wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwalą Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] usytuowana jest na obszarze oznaczonym symbolem RM1 - tereny przeznaczone pod zabudowę zagrodową i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz symbolem KDD.6 - teren dróg dojazdowych klasy D.

Zdaniem skarżącego zainicjowany jego wnioskiem podział uniemożliwi Gminie J. zagospodarowanie terenu oznaczonego symbolem KDD.6 pod budowę publicznej drogi dojazdowej, ponieważ jej fragment, będący częścią dz. nr b, stanowi jego własność.

Zarzut skarżącego w tym zakresie zasadnie Kolegium w odpowiedzi na skargę uznało za chybiony. Nie uwzględnia bowiem treści art. 98 ust. 1 zd. 1 u.g.n., zgodnie z którym działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Oznacza to – co wymaga powtórzenia – że po uzyskaniu przez decyzję zatwierdzającą podział dz. nr a przymiotu ostateczności, ta część dz. nr b, która jest usytuowana na terenie oznaczonym symbolem KDD.6 z mocy prawa przestanie być własnością zarówno strony jak i Gmina J., jako jej nowy właściciel, będzie mogła bez jakichkolwiek przeszkód realizować przysługujące jej uprawnienia w zakresie budowy (przebudowy) drogi. Tym samym za chybioną i nieuzasadnioną uznać należy obawę strony skarżącej, że projektowany podział działki nr a "nie służy realizacji ustaleń planu miejscowego" .

W pełni należy podzielić ocenę Kolegium, że nie zasługuje na aprobatę stanowisko strony skarżącej, kwestionujące konieczność wskazania we wniosku przeznaczenia każdej z działek mających powstać w wyniku podziału. Nic ulega wątpliwości, że kluczową sprawą przy ocenie, czy podział jest zgodny z planem miejscowym, jest weryfikacja proponowanego przeznaczenie terenu i możliwości jego zagospodarowania na każdej z powstałych w wyniku podziału działek lub jej części. Informacje takie zobligowany jest podać wnioskodawca. Mająca powstać na skutek podziału działka nr b. obejmująca tereny o różnorakim przeznaczeniu wynikającym z planu: RM1 i KDD.6 - wbrew twierdzeniu skarżącego - została prawidłowo wydzielona. Powtórzenia wymaga także, że z art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy wynika, że ocena przez organ zgodności projektowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego ogranicza się do ustalenia, czy proponowane do wydzielenia działki gruntu spełniają planistyczne wymogi dopuszczalności ich zagospodarowania na cele określone w planie miejscowym. Granica przeznaczonej pod drogę publiczną części dz. nr b pokrywa się z oznaczoną na wyrysie z planu linią rozgraniczającą tereny o przeznaczeniu KDD.6 i RM1. Tym razem także uznać należy za właściwe odwołanie się Kolegium do stanowiska NSA wyrażonego w wyroku z 8 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2721/19, że zgodności ewidencyjnego podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie może być utożsamiana z wydzieleniem działek gruntu zgodnie z liniami rozgraniczającymi poszczególne funkcje zagospodarowania terenu określone w planie, lecz musi zapewniać możliwość zagospodarowania wydzielanych nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie. Tym samym zupełnie bez znaczenia pozostaje fakt, iż wydzielane działki znajdują się na terenie o dwóch różnych przeznaczeniach określonych w planie. Jak wykazano powyżej w treści niniejszej odpowiedzi na skargę, nie ma żadnych przeszkód formalno-prawnych do zagospodarowania każdej z obu - o różnym przeznaczeniu - części działki nr b zgodnie z ustaleniami planu.

Równocześnie zasadnie Kolegium wyjaśniło stronie, że za nieuprawnione uznać należy odwoływanie się do sprawy z roku 2011, zakończonej postanowieniem z 12 stycznia 2012 r., nr [...], albowiem w sprawie zakończonej zaskarżonym aktualnie orzeczeniem ww. nieruchomość gruntowa ma być podzielona na cztery działki.

Mając powyższe na uwadze oraz podzielając argumentację prawną organu odwoławczego na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie go z obrotu prawnego, dlatego orzeczono jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a.