Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 768/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 ust. 1 pkt 8, art. 63 ust. 2, art. 71 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
article: art. 6, art. 7, art. 75, art. 76, art. 77 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 sierpnia 2015 r. nr [...] Marszałek Województwa, na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 w związku z niespełnianiem wymagań określonych w art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "k.p.a.", skreślił D. J. - posiadającego uprawnienia do sprawdzenia kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A, B, C i D prawa jazdy, z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa , wpisanego pod numerem ewidencyjnym [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 14 listopada 2014 r. Prokuratura Okręgowa w G. V Wydział Śledczy przekazała postanowienie nr VDs.17/14 z dnia 20 sierpnia 2014 r. o oddaniu pod dozór Policji, zastosowaniu poręczenia majątkowego oraz zawieszeniu w czynnościach służbowych w związku z podejrzeniem D. J. o przestępstwo z art. 228 § 3 i 4 oraz art. 258 § 1 kodeksu karnego. W związku z upływem czasu od wszczęcia postępowania przez Prokuraturę w dniu 4 marca 2015 r. w ramach postępowania wyjaśniającego Urząd Marszałkowski Województwa skierował zapytanie do Prokuratury Okręgowej w G. o informację, czy zastosowany środek zapobiegawczy nadal obowiązuje. Z otrzymanej w dniu 18 marca 2015 r. odpowiedzi wynika, iż postanowienie z dnia 20 sierpnia 2014 r. o zastosowaniu środka zapobiegawczego jest aktualne, a wobec podejrzanego D. J. prowadzone są czynności procesowe mające związek ze stawianymi mu zarzutami.

W związku z powyższymi ustaleniami organ zawiadomił D. J. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia go z ewidencji egzaminatorów z powodu niespełnienia wymagań określonych w art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy o kierujących pojazdami.

W dniu 10 kwietnia 2015 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o zawieszenie postępowania, do czasu zakończenia postępowania karnego. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r. organ odmówił zawieszenia postępowania, w związku z tym, iż toczy się ono w oparciu o przepisy ustawy o kierujących pojazdami w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem może być prowadzone niezależnie od postępowania karnego.

Organ orzekający podkreślił, że rękojmia należytego wykonywania obowiązków wiąże się z pojęciem nieskazitelnego charakteru, a zatem takiego wizerunku egzaminatora, na którym nie ciążą żadne podejrzenia podważające wiarygodność, czy bezstronność. Obowiązki egzaminatora mogą być bowiem wykonywane jedynie przez osobę, której nie tylko kwalifikacje zawodowe, ale również postawa moralna nie budzą istotnych zastrzeżeń.

Strona odwołała się do organu drugiej instancji podnosząc, że nie ustalono czy zarzucane mu zachowanie zostało przez niego popełnione. Dopiero wówczas można będzie mówić o jego ocenie moralnej. Dodał, że postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego, do którego nawiązywał organ, zostało zmienione.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz 58 ust. 1 pkt 8 ustawy o kierujących pojazdami, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, w przypadku niespełnienia przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9. Zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy, egzaminatorem jest osoba, która daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków. Pojęcie "rękojmi należytego wykonywania obowiązków" należy odnosić do sfery moralno-etycznej. Na rękojmię należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, o jakiej mowa w art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy o kierujących pojazdami składa się całokształt jego cech charakteru jak: prawość, sumienność, bezstronność i właściwości osobistych egzaminatora na prawo jazdy, a także zdarzenia i okoliczności związane z jego osobą. Powstały w ten sposób wizerunek powinien dać gwarancję, iż osoba ta będzie wykonywała swoje obowiązki rzetelnie i bezstronnie, bezwzględnie przestrzegając prawo. Dlatego też każde pojawiające się podejrzenie nierzetelności uprawnia do uznania, że egzaminator nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków. Rękojmię, o jakiej mowa w cytowanym przepisie, odnieść zatem można jedynie do osoby bez istotnych wad, która gwarantuje należyte wykonywanie swoich obowiązków. Można powiedzieć, że ustawodawca przewidział surowe kryteria oceny osób, które ubiegają się o wpis do ewidencji egzaminatorów, jak również dla tych, które do ewidencji zostały już wpisane. Obowiązki egzaminatora mogą być bowiem wykonywane jedynie przez osobę, której nie tylko kwalifikacje zawodowe, ale również postawa moralna nie budzą istotnych zastrzeżeń w kontekście rękojmi, o jakiej mowa wyżej mowa (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2003 r. sygn. akt 11 SA 395/01).

Powinność spełnienia przez egzaminatora kandydatów na kierowców kryterium rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków podyktowana jest charakterem funkcji przez niego sprawowanej. Z treści w art. 63 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, wynika, że egzaminator w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu.

Każde podejrzenie o nierzetelność w wykonywaniu obowiązków egzaminatora nakazuje ocenę, czy egzaminator spełnia podstawowy warunek, tj. rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków. Dla konieczności dokonania weryfikacji, czy dana osoba daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków egzaminatora wystarcza każdy, oceniony przez organ jako negatywny, przejaw jego zachowania. Za taki organ pierwszej instancji uznał postawienie egzaminatorowi zarzutów udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. W ocenie organu odwoławczego była to ocena właściwa. Postawienie egzaminatorowi zarzutów popełnienia przestępstwa korupcji powoduje utratę zaufania do niego i wzbudza obawę o jego uczciwość, wiarygodność, rzetelność i obiektywizm. Wskazanie jako przyczyny utraty rękojmi do strony poprzez postawienie zarzutów popełnienia przestępstwa związanego z pełnioną przez niego funkcją, uprawnia zatem do uznania, że skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków. Takie stanowisko jest wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Oczywistym przy tym jest, że organ orzekający nie ma jakichkolwiek kompetencji aby ustalić na potrzeby prowadzonego postępowania, jakiego zachowania dopuścił się egzaminator i jaką ono może nosić kwalifikację prawną. Organ administracji opierać się musi w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa na działaniach innych organów władzy publicznej pamiętając, że zobowiązany jest także do tego, aby w ewidencji kierowców nie widniały osoby niedające rękojmi należytego wykonywania obowiązków.

D. J. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie przepisów art. 6, art. 7 i art. 77 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie decyzji jedynie w oparciu o informację o postawieniu skarżącemu zarzutów przez Prokuraturę Okręgową w G.

W ocenie skarżącego analiza postępowania dowodowego wskazuje na całkowite zlekceważenie zasad postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie oparto, bowiem jedynie na informacji Prokuratury Okręgowej w G. o postawieniu zarzutów oraz o zawiadomieniu o zastosowaniu wobec skarżącego środków zapobiegawczych, w tym również zawieszeniu w czynnościach służbowych. Organy administracyjne natomiast zaniechały wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. W szczególności nie dokonano analizy treści postawionych zarzutów, czy zarzut zawiera rzeczywisty opis czynu i czy wskazują skalę rzekomego przyjmowania korzyści majątkowych przez skarżącego, w jaki sposób odnosi się do nich podejrzany, jakie dowody uprawdopodabniają tezę o udziale skarżącego w przestępczym procederze. Organ odwoławczy w żadnym stopniu nie odniósł się również do przywołanego w odwołaniu faktu, że środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych został uchylony w dniu 27 sierpnia 2015 r. Organ ten nie poddał jakiejkolwiek analizie przesłanek tej decyzji, a przecież naturalnym jest, że o odmiennej ocenie Prokuratury musiały zadecydować jakieś nowe okoliczności. Czy to są okoliczności będące podstawą nowych ustaleń faktycznych, co do popełnienia czynu i czy te "nowe" okoliczności mogą mieć wpływ na zmianę oceny D. J. pod kątem rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Odpowiedź na powyższe pytania wydaje się być kluczowa jeśli się zważy, że od września 2015 r. D. J. ponownie zostało powierzone prowadzenie egzaminów na prawo jazdy.

Doceniając znaczenie orzecznictwa sądowego dla realizację fundamentalnej dla porządku prawnego zasady sprawiedliwości formalnej (proceduralnej), zgodnie z którą podobne przypadki traktować należy podobnie, nie sposób jednak zaakceptować tzw. automatyzmu orzeczniczy. Wadliwy jest pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że Marszałek Województwa nie ma jakichkolwiek kompetencji aby ustalić na potrzeby prowadzonego postępowania, jakiego zachowania dopuścił się egzaminator i jaką ono może nosić kwalifikację prawną. W istocie organ odwoławczy przyznaje wprost, że żadnego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie nie było, bo rzekomo Marszałek Województwa nie ma do tego kompetencji, ale zatrważająca jest swoboda z jaką organ odwoławczy taki stan rzeczy akceptuje. Powyższe zmusza do postawienia pytania, który to przepis prawa bezwzględnie obowiązującego, wyłącza stosowanie art. 6 i art. 7 k.p.a. w odniesieniu do badania przez organ administracji publicznej przesłanek faktycznych będących podstawą ustaleń w zakresie dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora ? W ocenie skarżącego nie sposób doszukać się takiego przepisu w polskim systemie prawnym.

Pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego wziął się prawdopodobnie z niewłaściwego zdekodowania przepisu art. 58 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. W przepisie tym określone są kwalifikacje, którym powinien odpowiadać egzaminator, tylko że w punktach 1-7 i 9-10 zawarte zostały tzw. "przesłanki zobiektywizowane", które wynikać muszą z właściwych rejestrów, zaświadczeń czy też świadectw wystawionych przez uprawnione przepisami prawa organy, natomiast w punkcie 8 tego przepisu zawarta jest przesłanka w postaci rękojmi należytego wykonywania obowiązków, która nie opiera się na żadnej definicji ustawowej i nie może zostać potwierdzona jakimś "zaświadczeniem" wydanym przez inny organ nawet, jeżeli tym organem jest prokuratura. Przesłanki faktyczne będące podstawą oceny dawania rękojmi musza być ustalone w postępowaniu administracyjnym, a informacje z innego postępowania, w tym również z postępowania karnego, mogą stanowić jedynie element postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego.

Skoro organ administracyjny w niniejszej sprawie chciał skorzystać z dyspozycji przepisu art. 71 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt. 8 ustawy o kierujących pojazdami, to w sposób przewidziany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego winien przesłankę utraty rękojmi ustalić, a nie zasłaniać się rzekomym brakiem kompetencji przez Marszałka Województwa do ustalenia, jakiego zachowania dopuścił się egzaminator.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 czerwca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia 17 sierpnia 2015 r. w sprawie skreślenia skarżącego z ewidencji egzaminatorów.

Materialnoprawną podstawę wydania ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Stosownie do art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy – który statuuje określone wymagania i kwalifikacje egzaminatorów na prawo jazdy – funkcję tę może pełnić osoba, która daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków. W myśl natomiast art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, w przypadku niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9, czyli m.in. w przypadku braku lub utraty rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora.

Przepisy ustawy nie konstruują prawnej definicji pojęcia "rękojmia należytego wykonywania obowiązków", jego znaczenie i zakres zostało jednak utrwalone – na co słusznie powołują się organy - w dorobku sądów administracyjnych. W orzecznictwie sądów, odnoszącym się do obowiązujących na gruncie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) analogicznych regulacji prawnych dotyczących wymagań, co do posiadanych przez egzaminatorów kwalifikacji oraz przypadków uzasadniających skreślenie ich z ewidencji egzaminatorów (art. 110 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 113 ust. 1 pkt 1), podnosi się, że zakresu znaczeniowego zwrotu: "daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków", jak też samego pojęcia "rękojmia", należy poszukiwać na gruncie definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego PWN, według którego "rękojmia" to "poręczenie, zagwarantowanie czegoś, gwarancja, zabezpieczenie, pewność, zapewnienie o czymś, przyrzeczenie czegoś". Na "rękojmię należytego wykonywania obowiązków egzaminatora" składa się zatem całokształt jego cech charakteru i właściwości osobistych egzaminatora, których suma daje gwarancję, że będzie on wykonywał swoje obowiązki rzetelnie i bezstronnie. Rękojmię, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy, może zatem zapewniać jedynie osoba bez istotnych wad, która gwarantuje należyte wykonywanie swoich obowiązków, poprzez gwarancję posiadania zarówno odpowiednich kwalifikacji zawodowych, jak też odpowiednich predyspozycji etyczno-moralnych. Obowiązki egzaminatora mają bowiem szczególny charakter - wiążą się z wymogiem pryncypialnej postawy, której cechą jest m.in. bezwzględne poszanowanie prawa. Uzasadnione jest z tego powodu stosowanie surowych kryteriów oceny osób, które pełnią funkcję egzaminatora. Jego cechy osobiste, potwierdzone dotychczasowym postępowaniem, winny wykluczać obawy o jego uczciwość, wiarygodność, rzetelność i obiektywizm (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2003r., sygn. akt II SA 395/01; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 625/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 627/10 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną był fakt toczącego się w stosunku do skarżącego postępowania karnego, dotyczącego zarzutów popełnienia przez niego przestępstw o charakterze korupcyjnym, związanych z wykonywaniem przez niego obowiązków egzaminatora polegających na zaliczaniu państwowych egzaminów na prawo jazdy osobom, które uprzednio osobiście lub za pośrednictwem innych osób wręczyły korzyści majątkowe.

W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy uznały, że sytuacja postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia czynów korupcyjnych, stanowi sama w sobie okoliczność uzasadniającą twierdzenie o utracie wiarygodności i zaufania dla jego osoby, jako egzaminatora, a w konsekwencji utraty przymiotu osoby (egzaminatora) dającej rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków związanych ze sprawowaną funkcją. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy egzaminator w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu. Z tego też powodu egzaminator - tak jak każda osoba wykonująca funkcje publiczne - musi dawać rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków, gdyż od poziomu doświadczenia zawodowego egzaminatora, jak również rzetelności w wykonywaniu obowiązków zależy czy właściwa osoba uzyska uprawnienie w zakresie kierowania pojazdem. A zatem osoba egzaminatora kandydatów na kierowców w obliczu faktu, że przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu, nie może być z racji pełnionych zadań dotknięta jakąkolwiek skazą, która podważałaby jej zaufanie. Z tego też powodu każde pojawiające się podejrzenie nierzetelności uprawnia do uznania, że egzaminator nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków, tym bardziej w sytuacji, gdy wobec egzaminatora został postawiony zarzut popełnienia czynów korupcyjnych w związku z wykonywaniem przez niego funkcji egzaminatora na prawo jazdy (por. powołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r.).

W związku z powyższym należy przyjąć, że kryterium "rękojmi należytego wykonywania obowiązków" ma służyć zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu zawodowego i moralnego egzaminatora, który - w sytuacji postawienia zarzutów korupcyjnych egzaminatorowi – niewątpliwie zostaje podważony.

W przedmiotowej sprawie, odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze należy stwierdzić, że organy obu instancji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie, tj. zgromadziły i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy przez pryzmat przepisów znajdujących w sprawie zastosowanie. Przede wszystkim należy podkreślić, że art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy nakłada na organ kategoryczny obowiązek skreślenia egzaminatora z ewidencji egzaminatorów w sytuacji stwierdzenia jakiegokolwiek przypadku, który świadczy o utracie rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora. Należy też podkreślić, że przepisy regulujące omawianą materię nie uzależniają wykazania braku rękojmi należytego wykonywania obowiązków od wcześniejszego uzyskania prawomocnego skazania za jakiekolwiek przestępstwo. Nie jest uprawnione bowiem stawianie znaku równości między "byciem nie karanym" a "dawaniem rękojmi wykonywania zawodu", gdyż nie są to pojęcia tożsame. W tej sytuacji nie ma więc potrzeby odwoływania się do konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, ponieważ nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pojęcie winy, co do zasady, przypisywane jest postępowaniu karnemu, w którym sąd dokonując kwalifikacji prawnej czynu, orzeka o winie i karze. Natomiast organ w postępowaniu w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów nie rozstrzyga, czy egzaminator popełnił przestępstwo, a jedynie na podstawie ustalonych okoliczności dokonuje oceny, czy zachowanie egzaminatora zaręcza (potwierdza, gwarantuje) należyte wykonywanie przez niego obowiązków. Dlatego ustalenia w tym zakresie należą do właściwości organu administracyjnego prowadzącego postępowanie w sprawie skreślenia z listy egzaminatorów. Tym samym uzyskanie przez organy przed wydaniem ostatecznej decyzji prejudykatu w postaci prawomocnego wyroku karnego potwierdzającego słuszność stawianych egzaminatorowi zarzutów korupcyjnych, nie stanowi zagadnienia wstępnego dla potrzeb postępowania prowadzonego w oparciu o zakwestionowanie przesłanki określonej w art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż ocena zaistnienia braku rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora należy do sfery faktów, do których ustalenia właściwym jest organ administracji, a nie sąd karny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 562/10 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego też względu – w odniesieniu do treści skargi – należy wskazać, że wszystkie podniesione w niej zarzuty są chybione. Motywując swoje stanowisko w sprawie organy wskazały na bezsporny fakt postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw korupcyjnych. W takich okolicznościach sprawy w ramach prowadzonego przez organy postępowania nie było potrzeby przeprowadzenia szczegółowej analizy treści postawionych skarżącemu zarzutów w zakresie wskazanym w skardze czy dokonywania, równolegle do toczącego się postępowania przygotowawczego, ustaleń jakiego zachowania dopuścił się skarżący i jaką ono może nosić kwalifikację prawną. Informacje te wynikają wprost z postanowienia prokuratora o zastosowaniu środka zapobiegawczego. Zauważyć trzeba, że ww. postanowienie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Zatem organy, na podstawie art. 75 k.p.a., mogły to postanowienie dopuścić jako dowód w sprawie.

Dodatkowo należy wskazać, że skarżący uczestniczył w postępowaniu, został bowiem zawiadomiony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, znał dowód, na podstawie których organ wszczął postępowanie (postanowienie o zastosowaniu środków tymczasowych). W toku całego postępowania skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który w jego toku złożył wniosek o zawieszenia postępowania oraz odwołanie, w którym nie stawiano zarzutu, że materiał dowodowy jest niewystarczający do rozstrzygnięcia sprawy.

Ze wskazanych wyżej przyczyn nie można podzielić stanowiska skarżącego, że organy dopuściły się naruszenia art. 6, 7 i 77 § 3 k.p.a.

Sąd nadto stwierdza, że istotnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do przywołanego w odwołaniu faktu, że środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych został uchylony w dniu 27 sierpnia 2015 r. Uchybienie to jednak nie może być w ocenie Sądu uznane na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, że postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. zmieniono postanowienie z dnia 20 sierpnia 2014 r. w przedmiocie środków zapobiegawczych, uchylono środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych i zmianie środka zapobiegawczego w postaci poręczenia majątkowego poprzez wskazanie nowej kwoty poręczenia. Wynika z powyższego, że prowadzone pod nadzorem Prokuratury Okręgowej przez okres roku od wydania pierwszego postanowienia z dnia 20 sierpnia 2014 r. o zastosowaniu środków zapobiegawczych czynności nie doprowadziły do umorzenia postępowania przygotowawczego, a jedynie do zmiany zastosowanych wobec skarżącego środków zapobiegawczych. Tym samym okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podzielając słuszność argumentacji organu odwoławczego uznał wniesioną skargę za nieuzasadnioną i orzekł, jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.