Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 308/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 124
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2023 r., znak: WS-VI.7536.1.85.2023.AS w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga K. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2023 r. znak WS-VI.7536.1.85.2023.AS utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia 19 lipca 2023 r. znak WGN.RG.6852.2.4.2023.DS o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0756 ha obr[...] w N. S., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiąca własność Pana K. W., poprzez udzielenie [...] Spółce Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T., działającej przez pełnomocnika - pracownika spółki Pana E. M., zezwolenia na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego tj. gazociągu średniego ciśnienia dn 63 PE wraz ze strefą kontrolowaną 1 metr (po 0,5 m po obu stronach gazociągu od jego osi), o polu jej powierzchni 23,6 m, bez pasa montażowego, w ramach realizacji zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach [...], [...], [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w N. S.", o przebiegu zakreślonym szczegółowo na mapie stanowiącej załącznik do decyzji i jej integralną część.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z 19 lipca 2023 r. znak: WGN.RG.6852.2.4.2023.DS, Prezydent Miasta Nowego Sącza orzekł jak wyżej.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania regulacji art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("u.g.n.").

Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta Nowego Sącza złożył Pan K. W. podnosząc, iż: "(...) w istotny sposób ograniczono jego prawo i swobodę do dysponowania nieruchomością przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń służących do przesyłania gazu w sytuacji gdy urządzenia te mogą być prowadzone na innych nieruchomościach - nieruchomościach rolnych, w sposób nie kolidujący w przyszłości z innymi instalacjami. Odwołujący wnosi aby organ zwrócił się do spółki [...] Wodociągi celem szczegółowego ustalenia przebiegu planowanej sieci kanalizacyjnej, gdyż w przyszłości sieć gazowa może kolidować z przebiegiem kanalizacji, skutkiem czego będzie brak możliwości podłączenia domów przy ul. [...] do sieci kanalizacyjnej (...) Organ zaniechał rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych w zakresie regulacji ustawy o gospodarce nieruchomościami w sytuacji możliwości poprowadzenia gazociągu bezkolizyjnie przez działki rolne znajdujące się za domem odwołującego (...) Gazociąg koliduje z planami budowlanymi względem nieruchomości odwołującego oraz to, że budowa gazociągu wymaga zniszczenia nasadzonej roślinności, a więc przynosi dla Odwołującego nieodwracalne szkody.

Rozpatrując odwołanie organ II instancji wskazał, że zgodnie żart. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3).

Mając na uwadze powyższe organ wskazał, iż ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek; tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, we wniosku [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o.. z siedzibą w T., o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 124 u.g.n. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obr. [...] N. S., załączono korespondencję, z której wynika, że wnioskodawca kilkukrotnie występował do właściciela przedmiotowej nieruchomości z prośbą o jej udostępnienie na potrzeby planowanej inwestycji, wyjaśniając szczegóły inwestycji oraz określone jednorazowe wynagrodzenie z tytułu niedogodności (początkowo [...] zł, ostatecznie [...] zł) jednakże właściciel nieruchomości nie zgodził się na jej udostępnienie. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, że 24 kwietnia 2023 r. przeprowadzono rozmowę z właścicielem nieruchomości, który zaproponował odkupienie przez Inwestora części działki, jaka powstałaby po wydzieleniu pasem szerokości równej strefie kontrolowanej. Inwestor takie rozwiązanie odrzucił, w rezultacie czego właściciel odmówił wyrażenia zgody na lokalizację sieci gazowej w obrębie w/w nieruchomości.

Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonych w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowań pomiędzy wnioskodawcą planującym inwestycję polegającą na realizacji na danej nieruchomości celu publicznego, a właścicielem tej nieruchomości, mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych, organ doszedł do wniosku, że rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo. W ocenie organu II instancji, zebrany materiał dowodowy wyczerpująco wyjaśnia kwestię niezbędności ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości oraz świadczy o uwzględnieniu przez inwestora słusznego interesu właściciela poprzez zaprojektowanie budowy sieci gazowej w sposób możliwie najmniej uciążliwy dla właściciela. Wskazano, że zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n.: "Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub kosżty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4." Ponadto zgodnie z art. 128 ust. 4 u.g.n: "Odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124- 126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu". Zgodnie zaś z art. 129 ust. 5 u.g.n.: "Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126; 2) na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości; 3) gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie".

Jak wynika z powyższego, jeśli Inwestor po zakończeniu prac nie zaproponuje właścicielowi rekompensaty za ww. straty, bądź zaproponowana kwota nie będzie go satysfakcjonować, to może on sam wystąpić z wnioskiem do właściwego organu o przyznanie odszkodowania. W tych okolicznościach należy wskazać, iż Prezydent Miasta Nowego Sącza decyzją z dnia 19 lipca 2023 r. znak; WGN.RG.6852.2.4.2023.DS, prawidłowo ograniczył sposób korzystania z części działki nr [...], obr. [...] N. S., a zatem należało utrzymać w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Na powyższą decyzję skargę wniósł K. W. zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń służących do przesyłania gazu w sytuacji gdy urządzenia te mogą być prowadzone na innych nieruchomościach w sposób nie kolidujący w przyszłości z innymi planowanymi instalacjami oraz przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń służących do przesyłania gazu bez uprzednio skutecznie prowadzonych rokowań z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac.

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z wskazanych poniżej przepisów, w szczególności:

- art. 6 KPA w zw. z art. 8 KPA w zw. z art. 11 KPA poprzez wydanie decyzji bez rozważenia, iż planowana sieć gazowa koliduje z planowaną siecią kanalizacyjną,

- art. 7a KPA - poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony w zakresie prawa właściciela do ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. “ art. 32 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 124 ust 1,2,3 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami przez niezastosowanie wskazanych norm do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, co w konsekwencji spowodowało błędną (niewłaściwą) wykładnię art 124 ust 1,2,3 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. r., o gospodarce nieruchomościami. - art. 7 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego (zwana dalej KPA) i art. 77 § 1 KPA oraz art 80 KPA przez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy wyrażające się w braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego przez organ;

- art. 7a KPA, przez zaniechanie rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych w zakresie regulacji ustawy o gospodarce nieruchomościami w sytuacji możliwości poprowadzenia gazociągu bezkolizyjnie przez działki rolne znajdujące się za domem skarżącego.

- art. 7 KPA oraz art. 77 § 1 KPA przez przyjęcie, że Skarżący jest zobligowana dyspozycją bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa do wyrażenia zgody na przeprowadzenie gazociągu - w formie zastępczej przez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomość - mimo zgłaszania, że gazociąg koliduje z planami budowlanymi względem nieruchomości odwołującego oraz to, że budowa gazociągu wymaga zniszczenia nasadzonej roślinności, a więc przynosi skarżącemu nieodwracalne szkody.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Wojewoda Małopolski mimo iż potwierdził rozpatrując odwołanie (w ślad za art 124 ust 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami), że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1 to nie uwzględnił tego, że rzekomo prowadzone rokowania zostały ograniczone do jednej rozmowy z właścicielem i korespondencji w sprawie udostępnienia nieruchomości na potrzeby planowanej inwestycji. Zdaniem Właściciela nieruchomości do skutecznego prowadzenia rokowań i finalnego ich zakończenia korzystnego dla obu stron nie jest konieczna zgoda na udostępnienia nieruchomości na potrzeby planowanej inwestycji można finalnie przyjąć inne rozwiązania np. kupno przedmiotowej nieruchomości na uzgodnionych warunkach co do obszaru i ceny. Jak powyżej wspomniano wnioskodawca kilkukrotnie występował do właściciela przedmiotowej nieruchomości z prośbą o jej udostępnienie na potrzeby planowanej inwestycji, wyjaśniając szczegóły inwestycji oraz określone jednorazowe wynagrodzenie z tytułu niedogodności (początkowo [...] zł, ostatecznie [...] zł). Wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał podstawy proponowanego wynagrodzenia w kwocie [...]zł. Wynagrodzenie to jako ściśle związane z utratą prawa własności winno stanowić sprawiedliwą rekompensatę dla Skarżącego za ograniczenie prawa korzystania z nieruchomości. W tym wypadku należne wynagrodzenie winno być ustalone przez rzeczoznawcę majątkowego tak aby odzwierciedlało rzeczywistą wartość utraconych praw. W myśl art. 7 KPA, na organie administracji spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz podjęcia niezbędnych działań zmierzających do prawidłowego ustalenia wartości prawa i należnego wynagrodzenia. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 KPA, organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W zaistniałej sytuacji skarżący nie uzyskał informacji co do przyjętych kryteriów i podstaw ustalenia proponowanego wynagrodzenia. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Skarżącego należy stwierdzić, że wnioskodawca tj. [...] Spółka Gazownictwa Sp z o.o. nie dopełnił obowiązku rzetelnego przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel łub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie odwołującego wydana decyzja jest niezgodna z prawem gdyż naruszonych zostało wiele przepisów, m.in. art 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż w istotny sposób ograniczono jego prawo i swobodę do dysponowania nieruchomością przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń służących do przesyłania gazu w sytuacji, gdy urządzenia te mogą być prowadzone na innych nieruchomościach - nieruchomościach rolnych, w sposób nie kolidujący w przyszłości z innymi planami budowlanymi. Skarżący wnosił, aby organ zwrócił się do Spółki [...] Wodociągi celem szczegółowego ustalenia przebiegu planowanej sieci kanalizacyjnej, gdyż w przyszłości sieć gazowa może kolidować z przebiegiem kanalizacji, skutkiem czego będzie brak możliwości podłączenia domów przy ul. [...] do sieci kanalizacyjnej - co zostało to przez organ zignorowane.

W skardze zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, rozpatrzony odrębnym postanowieniem tut. Sądu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023, poz.1634, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 344 ze zmianami, dalej u.g.n.), w szczególności art. 124 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio.

Z powołanych przepisów wynika, że ocena zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości powinna obejmować trzy aspekty: istnienie celu publicznego, prawidłowość rokowań i zgodność z m.p.z.p.

Definicja celu publicznego znajduje się w art. 6 u.g.n. Nie każda realizacja celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. Wynika to z łącznego odczytywania powyższej przesłanki razem z tą, która ocenia, czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Jednakże należy mieć na uwadze, iż doprowadzenie np. sieci gazowej do jednej nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego – w każdym przypadku należy badać, czy aktualnie zaspokojenie jednostki nie przyczynia się/nie stanowi realizacji szerokiego planu rozbudowy sieci, skutkującego poprawą funkcjonowania szerszej grupy odbiorców. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponad lokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji. Łączne spełnienie tych przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie do inwestycji celu publicznego (tak wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 466/22).

W orzecznictwie wypracowano stanowisko, zgodnie z którym zaliczenie inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Konieczne jest również określenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. Przy tym obejmowanie przez inwestycję jedynie wycinka terytorium gminy, a nie całego terytorium wspólnoty, nie dyskwalifikuje jej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n (tak WSA w Lublinie w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 33/23).

Odnośnie do kwestii rokowań w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że ustawodawca nie wskazał konkretnie, w jaki sposób mają wyglądać rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n. Ponadto, sąd nie jest uprawniony do badania np. kwot wskazanych w rokowaniach. Jednakże istotne jest, iż możliwe jest dokonanie badania pozorności rokowań, a to ze względu na konieczność przedłożenia razem z wnioskiem dokumentów wskazujących na przeprowadzone rokowania. Wskazać należy na możliwość naruszenia art. 124 u.g.n. a to poprzez nadużywanie tego prawa i składanie drugiej stronie propozycji, która z oczywistych względów nie zostanie przyjęta (np. brak wskazania kwoty odszkodowania).

Rokowania nie obejmujące wszystkich elementów przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 124.)

Aby rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, powinny obejmować wszystkie elementy przyszłej umowy. Inaczej rokowania można uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji – nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Wykazanie zaistnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. powinno nastąpić zgodnie z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poczynione ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.

W ocenie Sądu wszystkie przesłanki zastosowania art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Poza sporem pozostaje, że planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi realizacje celu publicznego. Zamierzenie to polega na budowie odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach [...], [...], [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w N. S.. W świetle powołanego art. 6 pkt 2 u.g.n. inwestycja ta stanowi cel publiczny bowiem celem takim jest m.in. budowa urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów. Nie budzi wątpliwości w świetle złożonego przez inwestora wniosku, że realizowany ma być odcinek sieci gazowej.

Kolejnym warunkiem zgodności z prawem orzeczenia orzekającego o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest prawidłowość przeprowadzonych rokowań. W ocenie Sądu, a wbrew zarzutom skargi, takie rokowania zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Inwestor wystąpił do skarżącego z konkretną propozycją jednorazowego wynagrodzenia w zamian za wyrażenie zgody na realizację zadania inwestycyjnego, zaznaczając, że propozycja stanowi początek rokowań progresywnych (k. 5 administracyjnych akt sprawy) Propozycja ta została ponowiona wraz z zaproponowaniem wyższej stawki (k. 6 administracyjnych akt sprawy). Ponadto wiadomo, że dnia 24 kwietnia 2023 r. przeprowadzona została rozmowa z właścicielem nieruchomości, który zaproponował z kolei inwestorowi odkupienie części działki, jaka powstałaby po wydzieleniu pasem o szerokości równej strefie kontrolowanej. Jednak inwestor takie rozwiązanie odrzucił (k. 16 administracyjnych akt sprawy). Na propozycję tę skarżący nie przystał oczekując poprowadzenia gazociągu w inny sposób, wobec czego inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu użytkowania nieruchomości.

Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta Nowego Sącza nr 25/2021 r. z dnia 28 maja 2021 r. znak WAU.RU.6733.20.2021.ŁM ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego "budowa odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach [...], [...], [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w N. S.". Wniosek inwestora pozostaje w zgodzie z w/w decyzją (k. 13-15 administracyjnych akt sprawy).

Mając na uwadze, że przewidziana na mocy art. 124 ust. 1 u.g.n. możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowi ingerencję w konstytucyjne chronione prawo własności, a przesłanki warunkujące możliwość skorzystania z tego uprawnienia muszą być wykładane w sposób ścisły, Sąd zbadał także zakres ograniczenia prawa własności. Z akt sprawy wynika, że projektowana sieć gazowa zostanie poprowadzona wzdłuż granicy działki biegnącej wzdłuż ul. [...], zajętość nieruchomości obejmuje 23, 6 m˛, zaś strefa kontrolowana obejmie w sumie 1 m (po 0, 5 m po każdej stronie), a sieć gazowa zostanie wykonana metodą bezwykopową (k. 20, k. 24 administracyjnych akt sprawy). Powyższe okoliczności minimalizują niedogodności związane z ograniczeniem prawa własności. Dodatkowo, jak trafnie zauważa organ, zgodnie z art. 129 ust. 5 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126; 2) na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości; 3) gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Jeśli Inwestor po zakończeniu prac nie zaproponuje właścicielowi rekompensaty za ww. straty, bądź zaproponowana kwota nie będzie go satysfakcjonować, to może on sam wystąpić z wnioskiem do właściwego organu o przyznanie odszkodowania.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność podnoszona w skardze, że w przyszłości sieć gazowa może kolidować z przebiegiem kanalizacji, czego skutkiem będzie brak możliwości podłączenia domów do sieci kanalizacyjnej. Zauważyć należy, że sieć gazowa została poprowadzona zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś równoległy przebieg lub skrzyżowanie sieci gazowej i kanalizacji nie są prawnie i technicznie wykluczone, lecz wymagają zachowania odległości (poziomych i pionowych) wynikających z przepisów i norm technicznych.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie stwierdzono bowiem naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź podstaw do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji.

W tym stanie faktycznym i prawnym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.