Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1161/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 3 ust. 1 pkt 14
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 104 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 39 ust. 2 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 72, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 3b-3h, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1-4, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a), b) i c), art. 82 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3, art. 83, art. 8
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Wojciech Gapiński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 czerwca 2021 r. nr SKO.OS/41.9/48/2021/954/KC w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. L. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą L. z siedzibą w M. zwrócił się do Burmistrza M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...] nr [...]" oraz załączył: kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z kartą charakterystyki planowanych do stosowania preparatów; kopię mapy ewidencyjnej obejmującą przewidywany obszar realizowania przedsięwzięcie wraz z terenem jego oddziaływania; załącznik graficzny; wypis z ewidencji gruntów (teczka I akt administracyjnych str. 1-77).

Burmistrz M. decyzją z dnia 16 listopada 2016 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...] z czym nie zgodziło się Stowarzyszenie [...] z siedzibą w M. i złożyło odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 5 września 2017 r., nr SKO-OŚ-428/617/19451/16/RN, uchyliło decyzję Burmistrza M. z dnia 16 listopada 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 czerwca 2018 r., nr SKO.OSW/41.9/290/2018/8761/KS, Prezydent Miasta R. wyznaczony został do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie złożonego do Burmistrza Miasta M. wniosku i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.

Wnioskodawca pismem z dnia 5 października 2020 r. poinformował Prezydenta Miasta R. że podtrzymuje wniosek z dnia 28 sierpnia 2015 r. złożony do Burmistrza Miasta M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...] nr [...]"

Prezydent Miasta R., po przeprowadzeniu wymaganego postępowania dla przedsięwzięcia potencjalnie mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej w skrócie: "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r."), przedłożeniu raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, zgromadzeniu wymaganych opinii i ocen, decyzją z dnia 29 grudnia 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 3b - 3h, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1 - 4, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 pkt 1) lit. a), b) i c), pkt 2 i ust. 3, art. 83, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 247, w skrócie: "u.u.i.ś.") w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2015 r. poz.1936) oraz art. 4 ust.1 i 2 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1712), § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) i art. 39 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późniejszymi zmianami), określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...] i [...]" w zakładzie firmy L. sp. z o.o. z siedzibą w M., zlokalizowanym w południowej części M., w pobliżu granicy z miastem L., przy ul. [...] nr [...], na terenie działek o numerach ewidencyjnych 1., 2., 3., obręb M. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta R. przedstawił argumenty przemawiające za zawartym w niej rozstrzygnięciem i określił w załączniku charakterystykę przedsięwzięcia, a także warunki do zaakceptowania na etapie realizacji przedsięwzięcia, jak też na etapie jego eksploatacji. Planowana inwestycja, to budowa i uruchomienie linii lakierniczej w hali produkcyjnej, na działce o numerze ewidencyjnym 1., która będzie stanowić końcowy etap całego procesu produkcyjnego, bowiem elementy pomalowane poddawane będą dalszej obróbce i pakowaniu. Wskazał, że w projekcie budowlanym należy uwzględnić ściśle określone i wymienione w punkcie III decyzji wymagania dotyczące ochrony środowiska. Nie stwierdził potrzeby przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, ale podkreślił obowiązek zapobiegania, ograniczania i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz konieczność przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. Przedstawił szczegółowo przebieg postępowania administracyjnego i powołał się na współdziałanie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w M. oraz podkreślił niezadowolenie mieszkańców sąsiednich ulic, którzy sprzeciwiali się planowanemu przedsięwzięciu i wydaniu dla planowanej inwestycji decyzji środowiskowej, poprzez petycje i aktywne uczestnictwo na każdym etapie postępowania.

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2021 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta R. , Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska i Górnictwa Urzędu Miasta R., w oparciu o art. 113 § 1 i 3 k.p.a., z urzędu orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w decyzji z dnia 29 grudnia 2020 r., nr [...]

Stowarzyszenie [...] z siedzibą w M., w piśmie z dnia 11 stycznia 2021 r., złożyło odwołanie od powyższej decyzji, w którym akcentowało, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. (dalej "plan miejscowy", "m.p.z.p." lub "Uchwała") w obszarze [...], gdzie ma znajdować się projektowana lakiernia, nie ma terenów produkcyjnych, ale tereny usług i rzemiosła, co skutkuje zakazem realizacji innego przeznaczenia terenu (por. § 3 tejże uchwały). Budynek produkcyjny, w którym ma być prowadzona działalność został w charakterystyce całego przedsięwzięcia nazwany budynkiem warsztatowo-magazynowym. Tymczasem, według oświadczenia jego właściciela, złożonym przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w M., w przedmiotowej hali prowadzona jest działalność usługowa w zakresie usług stolarskich na indywidualne zlecenie/zamówienie klienta. Natomiast przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w K. kontrola wykazała, że w hali budynku składowane są maszyny wycofane z użytkowania, towar i wyroby gotowe oraz stanowiska pracy związane ze świadczeniem usług stolarskich. W tym stanie faktycznym nie został spełniony opisany w kwestionowanej decyzji warunek lokalizacji przedsięwzięcia i sposobu użytkowania budynku, gdyż brak jest procesu produkcyjnego, którego lakiernia ma być końcowym etapem. Zdaniem odwołującego Stowarzyszenia, przewidywany zasięg oddziaływania planowanej inwestycji dalece wykracza poza granice działek inwestycyjnych, co drastycznie pogarsza warunki życia na chronionych terenach mieszkaniowych oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 298 MN. Tym samym realizacja i lokalizacja tejże inwestycji powinna znajdować się wyłącznie w legalnej strefie przemysłowej. Dodatkowo, zaznaczono, iż Burmistrz Miasta M. nie rozpatrzył złożonej do niego petycji mieszkańców w sprawie odstąpienia od realizacji planowanego przedsięwzięcia przy ul. [...] nr [...] w M.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 11 czerwca 2021 r., nr SKO.OS/41.9/48/2021/954/KC, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 29 grudnia 2020 r. Odnosząc się do treści odwołania zauważyło, że argumenty w nim zawarte - z uwagi na brzmienie przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie - nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i wydania innego orzeczenia. W ocenie Kolegium organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy oraz dokonał ustaleń, które stanowiły podstawę do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, jak też nie dostrzegł ich sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dla terenu, na którym ma być zlokalizowane planowane przedsięwzięcie został uchwalony plan miejscowy. Działki, na których ma być realizowana planowana inwestycja o numerach 1., 2. i 3., są położone na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem [...] tereny działalności rzemieślniczej i przemysłu, dla którego uchwalono jako przeznaczenie podstawowe; obiekty związane z działalnością wytwórczą, przetwórczą, rzemieślniczą, usługową. Natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne dla tego terenu ustalono; składy, magazyny, drogi dojazdowe i place manewrowe, parkingi, obiekty infrastruktury technicznej obsługujące funkcję podstawową. W § 4 planu miejscowego zawarto definicje, w których wskazano, że ilekroć w - przepisach uchwały jest mowa o użytkowaniu podstawowym należy przez to rozumieć ustalony w planie rodzaj użytkowania terenów w obrębie obszaru wyznaczonego liniami rozgraniczającymi, któremu winny być podporządkowane inne rodzaje użytkowania określone jako dopuszczalne, z kolei przez użytkowanie dopuszczalne należy rozumieć ustalony w planie rodzaj użytkowania, który uzupełnia użytkowanie podstawowe lub może z nim współistnieć na warunkach określonych w planie. Wskazując na wykładnię nie ograniczającą nadmiernie praw właścicielskich Kolegium uznało, że zapis planu miejscowego jest zgodny z planowaną inwestycją i w tym zakresie ustalenia dokonane przez organ I instancji są prawidłowe. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji ujawniono, w sposób przekonujący i świadczący o rzetelności prowadzonego postępowania, analizę motywów, którymi kierował się ten organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia, które jest zgodne z treścią postanowień planu miejscowego. Przepisy jako zasadę przewidują wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania, a odmowa wydania tej decyzji została potraktowana przez ustawodawcę jako wyjątek. Zatem niezgodność inwestycji z miejscowym planem powinna zostać wykazana ponad wszelką wątpliwość, bowiem podlega interpretacji ścieśniającej. Zdaniem Kolegium, po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego prawidłowo ustalono, że dotyczą one wyłącznie terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie. Obowiązujące przepisy nie przewidują już konieczności badania zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego dotyczącymi nieruchomości, które leżą w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Zasięg oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia należy rozumieć jedynie w ten sposób, że dotyczy on jedynie nieruchomości, na których zostaną przekroczone obowiązujące standardy emisyjne lub jakości środowiska. Przez oddziaływanie danego przedsięwzięcia należy mieć również na uwadze oddziaływanie zgodne z normami prawa. Okoliczność, że dane nieruchomości znajdują się w ustalonym przez organ I instancji zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że na tych nieruchomościach zostaną przekroczone określone normy, a co za tym idzie, że planowana inwestycja automatycznie będzie miała na te nieruchomości negatywny wpływ. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji ustosunkował się do zamieszczonych w sentencji decyzji warunków realizacji przedsięwzięcia w należyty sposób, posiłkując się rozstrzygnięciami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M., a także dokonał weryfikacji potencjalnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Dopełnił również obowiązku należytego uzasadnienia wydanej decyzji, w oparciu o art. 107 § 3 k.p.a., jak też w piśmie z dnia 22 października 2020 r. zatytułowanym "Obwieszczenie", poinformował strony, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Z tych względów, w ocenie Kolegium, wydana przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa.

W skardze z dnia 17 lipca 2021 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w M. wniosło o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciło im naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w związku z § 6.2.a i § 11 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. (określanej dalej w skrócie, tak jak dotychczas: "plan miejscowy"), oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia, czy działalność produkcyjna w zakresie lakierni jest zgodna z planem miejscowym. W uzasadnieniu skargi jeszcze raz podniosło, iż przedsięwzięcie inwestycyjne stanowi obiekt produkcyjny a jego lokalizacja jest niezgodna z zapisami planu miejscowego. Oparcie się w tym zakresie o niejednoznaczną i subiektywną opinię sporządzoną przez Głównego Specjalistę Biura Zagospodarowania Przestrzennego i Urbanistyki Urzędu Miasta M. jest błędem, bowiem Urząd Miasta M. jest stroną w tej sprawie. W planie miejscowym w obszarze [...], gdzie ma znajdować się projektowana lakiernia, nie ma terenów produkcyjnych, ale tereny usług i rzemiosła, co skutkuje zakazem realizacji innego przeznaczenia tego terenu (por. § 3 i 6 planu miejscowego). Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, stanowisko zaprezentowane w obu wydanych w sprawie decyzjach potwierdza, że nie dokonano analizy zapisów planu miejscowego, które zakazują działalności szkodliwej lub uciążliwej dla sąsiednich terenów mieszkaniowych. Wnioskodawca, w obiekcie już istniejącym od 2003 r., na działkach nr 1. i 3., prowadził działalność produkcyjną w hali warsztatowo-magazynowej i zmienił sposób jego użytkowania na pomieszczenia produkcyjne, magazynowe i socjalno-biurowe (por. decyzja Starosty M. z dnia 9 września 2009 r.). Potwierdza to decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nr [...] z dnia 10 lutego 2020 r., stanowiąca załącznik do skargi. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, przewidywany zasięg oddziaływania planowanej inwestycji dalece wykracza poza granice działek inwestycyjnych, co drastycznie pogarsza warunki życia mieszkańców na tych terenach. Ogranicza to ich prawa właścicielskie do pełnego wykorzystania własności działek sąsiadujących z planowaną inwestycją, jak też stracą one swoją atrakcyjność i wartość rynkową.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 982/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] w M. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciło:

1. naruszenie prawa materialnego, a to:

a) art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w zw. z § 6.2.a i §11 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M., poprzez jego błędną wykładnię w konsekwencji brak zastosowania tego przepisu, podczas gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana sprzecznie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mogące wywrzeć wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżona decyzja naruszała art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez działanie organu z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, wbrew obowiązkowi rozpatrzenia całego materiału dowodowego, skutkujące wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z pominięciem pozostałych okoliczności podnoszonych przez skarżącego i ujawnionych w sprawie;

b) art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżona decyzja Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 29 grudnia 2020 r. została wydana z naruszeniem art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy administracji stanu faktycznego w sprawie, a przejawiające się w przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

c) art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy w skarżonej decyzji z dnia 29 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta R. określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...] w sposób sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który określa tereny, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie jako tereny usługowo-rzemieślnicze, a nie produkcyjne.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; orzeczenie o kosztach postępowania, wg norm prawem przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego oraz oświadczyło, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2760/22 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

W ocenie NSA, "Sąd Wojewódzki nie zbadał, czy organ dokonał wymaganej analizy planu miejscowego, a zwłaszcza, czy ocenił kartę informacyjną przedsięwzięcia w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjął, że wskazane w planie tereny usługowe i rzemieślnicze nie są tożsame z terenami produkcyjnymi, co miało z kolei bezpośredni wpływ na dokonanie oceny rozstrzygnięcia wydanego przez organy administracji w toku niniejszej sprawy i oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wskazał, że z analizy akt administracyjnych wynika, że od 1984 r., na terenie objętym wnioskiem istniały obiekty przemysłowe, produkcyjne, warsztatowe, magazynowe i usługowe, a sam zakres procesu produkcyjnego wnioskodawcy pozwala uznać, że jego kolejnym etapem będzie lakiernia. Stwierdził, że projektowana lakiernia: "to część całego etapu produkcyjnego.". Tymczasem budynek produkcyjny, w którym ma być prowadzona działalność, został w charakterystyce całego przedsięwzięcia nazwany budynkiem warsztatowo-magazynowym."

Zdaniem NSA, w planie miejscowym, w obszarze [...], gdzie ma znajdować się projektowana lakiernia, nie przewidziano terenów produkcyjnych, ale tereny usług i rzemiosła, co skutkuje zakazem realizacji innego przeznaczenia tego terenu (por. § 3 i 6 planu miejscowego). Stanowisko zaprezentowane w obu wydanych w sprawie decyzjach potwierdza, że nie dokonano wymaganej analizy unormowań planu miejscowego, które zakazują działalności szkodliwej lub uciążliwej dla sąsiednich terenów mieszkaniowych.

NSA wskazał, że ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd Wojewódzki oceni, na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, charakter projektowanej inwestycji oraz dokona jednoznacznej interpretacji rodzaju przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując ponownie sprawę i realizując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd zgodnie z wytycznymi NSA zawartymi w wyroku z dnia 2 sierpnia 2024 r., w których nie przesądził on finalnej oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami m.p.z.p. dla obszaru [...], ponownie dokonał analizy karty informacyjnej przedsięwzięcia i zapisów m.p.z.p.

Jak wynika z § 3 Uchwały "Ilekroć w przepisach niniejszej uchwały mowa jest o ustaleniu określonego przeznaczenia terenu, oznacza to zakaz realizacji innego przeznaczenia terenu."

Z treści § 6 tej uchwały wynika natomiast

1. Rozwiązania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. są regulowane ustaleniami tekstowymi, stanowiącymi treść niniejszej uchwały, które zawierają zakazy, nakazy a także zalecenia i warunki dopuszczenia odstępstw od zakazów i nakazów związanych z przeznaczeniem terenu, wraz załącznikami i rysunkiem planu będącym załącznikiem graficznym do uchwały.

2. Realizacja nowych obiektów, a także zmiana zagospodarowania i sposobu użytkowania terenu i obiektów, nie może naruszać:

a. praw właścicieli, użytkowników i władających sąsiadującymi terenami,

b. aktualnie obowiązujących norm technicznych, sanitarnych i przeciwpożarowych,

c. wymagań ochrony środowiska,

d. wymagań ochrony konserwatorskiej (jeśli teren podlega takowej ochronie),

e. innych wymagań, a w szczególności związanych z gospodarką wodną i geologią.

W treści § 11 Uchwały zapisano natomiast, że w granicach określonych w § 2 uchwały ustalono przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach i zasadach zagospodarowania. Wskazany paragraf zawiera tabelę z następującym oznaczeniem kolumn – Symbol – Przeznaczenie terenu – Zasady zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dla terenu, na którym zaplanowano inwestycję budowy lakierni oznaczonego symbolem [...] określono przeznaczenie terenu jako tereny działalności rzemieślniczej i przemysłu. W kolumnie dotyczącej zasad zabudowy i zagospodarowania terenu wpisano w zakresie podstawowej zabudowy obiekty związane z działalnością wytwórczą, przetwórczą, rzemieślniczą, usługową a w zakresie zabudowy dopuszczalnej: składy, magazyny, drogi dojazdowe i place manewrowe, parkingi, obiekty infrastruktury technicznej obsługujące funkcję podstawową.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie z uwagi na treść karty informacyjnej projektu nie budzi wątpliwości, że wnioskowana inwestycja jest częścią ciągu produkcyjnego związanego z produkcją elementów meblowych. W świetle przedstawionych wyżej zapisów planu miejscowego ma być ona zlokalizowana na terenach dzielności rzemieślniczej i przemysłu. Z uwagi na brak definicji legalnej przemysłu Sąd ustalając znaczenie użytego w uchwale, będącej aktem prawa miejscowego, wyrażenia odniósł się do jego wykładni językowej. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN przemysł to "produkcja materialna polegająca na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych". Inna definicja wynikająca z Encyklopedii PWN to "dział nierolniczej produkcji materialnej, w którym wydobywanie zasobów przyrody oraz ich przetwarzanie w dobra zaspokajające potrzeby ludzi jest prowadzone w dużych rozmiarach, przy zastosowaniu podziału pracy i przy użyciu maszyn (do przemysłu nie zalicza się rzemiosła i budownictwa)." Z planu wynika również, że na obszarze oznaczonym symbolem [...] mogą być lokalizowane obiekty związane z działalnością wytwórczą. Zgodnie z powołanym już słownikiem pojęcie "wytworzyć – wytwarzać" zdefiniowane jest jako "zrobić, wyprodukować coś". Przy tak dokonanej wykładni Sąd nie ma wątpliwości, że zgodnie z przepisami m.p.z.p. na terenie oznaczonym symbolem [...] może być zlokalizowana lakiernia zarówno jako element ciągu produkcyjnego jak i obiekt o charakterze usługowym. Sąd zauważa, że lokalizacja lakierni w obiekcie, który obecnie jest nazywany jako obiekt warsztatowo - magazynowy nie ma znaczenia dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji z uwagi na brzmienie art. 72 u.u.i.ś. Nawet gdyby tego obiektu nie było inwestor mógłby również ubiegać się o wydanie decyzji środowiskowej dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Reasumując, w ocenie Sądu, z uwagi na rodzaj planowanego przedsięwzięcia (dla którego został wykonany raport oddziaływania na środowisko), planowana inwestycja może zostać zrealizowana na wskazanym w planie miejscowym terenie przemysłowym.

W pozostałym zakresie Sąd podtrzymał argumentację zawartą już w wyroku z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 982/21.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.