Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 714/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 15 ust. 2, art. 48, art. 77 ust. 1 lit. a, ust. 2, art. 85 ust. 1, art. 172 ust. 1, art. 103 ust. 1-3
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 września 2023 r. nr 2201-IGC.4306.4.2023.IJS , 2201-IOC.4306.12.2023.IJS w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 września 2023 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: "O.p."), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1590) oraz art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 poz. 1570, dalej: "u.p.t.u."), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 31 marca 2023 r. określającą klasyfikację taryfową dla towarów oraz kwotę należności celnych i podatku od towarów i usług.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Działając jako przedstawiciel pośredni "S." s.c. Agencja celna, w okresie od września 2019 r. do stycznia 2020 r. dokonała zgłoszeń uzupełniających do procedury dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem procedury uproszczonej dla towaru: blachy płaskie ze stali kwasoodpornej/nierdzewnej walcowane na zimno, zaklasyfikowanego do kodu CN 7219 34 10 00, ze stawką celną erga omnes 0% , stawką ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 0% , kodzie TARIC 7219 34 10 00 oraz kodem TARIC C030. Były to zgłoszenia z dnia 25 września 2019 r., dwa zgłoszenia z dnia 17 października 2019 r. , z dnia 18 listopada 2019 r. i z dnia 31 stycznia 2020 r. Eksporterem towarów był tajwański podmiot L. Co. Ltd., a importerem - M. Spółka z o.o. Sp.k. z siedzibą w T. (dalej: "skarżąca" "spółka").

W wyniku kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej u skarżącej stwierdzono, że oświadczenia złożone w fakturach dołączonych do zgłoszeń były niezgodne ze stanem faktycznym – towary wykazane w fakturach nie zostały wytworzone przez producenta wskazanego w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 2015/1429 z dnia 26 sierpnia 2015 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (Dz. U. UE. L. z 2015 r. Nr 224, str. 10, dalej: "rozporządzenie nr 2015/1429"), tj. C. Co. Ltd. z siedzibą na T., którego produkty mogły być objęte procedurą dopuszczenia do obrotu w UE z zastosowaniem dodatkowego kodu TARIC C030 i 0% stawką cła antydumpingowego. Ustalenia zostały zawarte w protokole kontroli z dnia 14 września 2020 r.

Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni (dalej: "organ I instancji", "Naczelnik UCS") powiadomieniem z dnia 25 listopada 2022 r. poinformował skarżącą o podstawach, na których zamierza oprzeć niekorzystną dla niej decyzję oraz wyznaczył 30-dniowy termin do przedstawienia swojego stanowiska. W piśmie z dnia 10 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącej złożył wyjaśnienia.

Decyzją z dnia 31 marca 2023 r. , skierowaną do skarżącej oraz do "S." s.c. Agencja celna, Naczelnik Pomorskiego USC określił dla przedmiotowych towarów kod dodatkowy TARIC C999 oraz stawkę ostatecznego cła antydumpingowego A30 w wysokości 6,8%, orzekł o wymaganych kwotach należności celnych (A30) w łącznej wysokości 98.038 zł oraz określił różnicę między kwotami podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości a kwotami VAT wykazanymi w zgłoszeniach celnych w łącznej wysokości 22.089 zł (kwoty należności celnych i podatkowych dotyczące poszczególnych zgłoszeń celnych zostały przedstawione w formie tabeli).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym protokołu kontroli celno-podatkowej, komunikatu RIF EU/2020/002, raportu końcowego Europejskiego Urzędu ds. Nadużyć Finansowych (OLAF), a także oświadczeń C. Co. Ltd., należało stwierdzić, że towary objęte zgłoszeniami celnymi nie zostały wyprodukowane przez producenta, którego produkty mogą zostać zgłoszone z 0% stawką cła.

Decyzją z dnia 19 września 2023 r. organ pierwszej instancji sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia 23 marca 2023 r., polegającą na wpisaniu na drugiej stronie decyzji , w wierszu określającym łączną kwotę należności celnych - kwoty 98038,00 zł , zamiast kwoty 96038,00 zł. Organ wskazał, że rzeczywista suma kwot wskazanych w tabeli wynosi 96038,00 zł i kwota ta została wskazana w innej części decyzji.

Od decyzji tej nie zostało wniesione odwołanie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "organ odwoławczy", "Dyrektor IAS), zaskarżoną decyzją z dnia 21 września 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut powiadomienia skarżącej o długu celnym po upływie terminu przedawnienia. Wyjaśnił, że w świetle regulacji zawartych w art. 103 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE seria L nr 269 z 10 października 2013 r. wersja przekształcona ze zm., dalej: "UKC") oraz art. 56 Prawa celnego, a także wobec ustalenia, że dług celny powstał w wyniku czynu zabronionego z art. 87 § 1 k.k.s., okres 3 lat, liczony od dnia powstania długu celnego, po upływie którego nie powiadamia się dłużnika o długu celnym, ulega przedłużeniu do 5 lat. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, że tajwański eksporter na wystawianych przez siebie fakturach handlowych składał nieprawdziwe oświadczenia, zgodnie z którymi producentem wyrobów stalowych miała być firma C. Co. Ltd. W rozpatrywanej sprawie do uszczuplenia należności celnych nie doszło na skutek niezawinionej omyłki, ale w związku z działaniami o charakterze zorganizowanym, co potwierdziło dochodzenie OLAF.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że Komisja Europejska komunikatem RIF EU/2020/002 przekazała informację dotyczącą omijania cła antydumpingowego na wyroby walcowane płaskie ze stali nierdzewnej nieobrobionej więcej niż walcowane na zimno o szerokości 600 mm lub większej (CN m.in. 72193410) oraz o szerokości mniejszej niż 600 mm, pochodzących z Tajwanu, przez tajwańskie przedsiębiorstwo L. Co. Ltd., które na wystawianych przez siebie fakturach handlowych składało fałszywe oświadczenia co do producenta sprzedawanych wyrobów stalowych, którym miała być firma C. Co. Ltd. Jednocześnie do każdej partii sprzedawanej blachy eksporter tajwański dołączał – jak ustalono – niewystawione przez rzekomego producenta certyfikaty jakości. Europejski Urząd ds. Nadużyć Finansowych OLAF objął wszczętym dochodzeniem w zakresie unikania ceł antydumpingowych na przywóz ww. towarów zgłoszenia celne z lat 2017-2020, w których zadeklarowano dodatkowy kod TARIC C030. W protokole z dnia 7 lipca 2022 r. OLAF poinformował, że w toku dochodzenia nie uzyskano dowodów, które potwierdziłyby, że blacha objęta zgłoszeniami celnymi była pochodzenia chińskiego, co pozostawało jednym z zagadnień dochodzenia. Brak dowodów potwierdzających uprzedni przywóz towaru z Chin (stawka 25,3 %) nie oznaczał jednocześnie legalizacji dokumentów znajdujących się w aktach dochodzenia OLAF. W toku postępowania prowadzonego przez OLAF przedstawiciel C. Co. Ltd. dokonał oceny dokumentów i potwierdził ustalenia OLAF w tym zakresie.

W tak ustalonym stanie sprawy Dyrektor IAS stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej klasyfikacji taryfowej spornego towaru, co skutkowało określeniem skarżącej należności celno-podatkowych w prawidłowej kwocie. Zaznaczyć trzeba, że organ odwoławczy odnosił się do wysokości należności celnych w kwocie 96038,00 zł (k. 8 decyzji).

Organ odwoławczy nie podzielił żadnego z podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy za niezasadny uznał także wniosek skarżącej o wystąpienie do OLAF o przeprowadzenie weryfikacji dokumentacji zgłoszenia celnego w zakresie ustalenia podmiotu, od którego eksporter tajwański dokonywał zakupu towarów celem ustalenia ich pochodzenia.

Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania. Podniosła zarzut naruszenia następujących przepisów:

1/ art. 103 ust. 2 UKC, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że trzyletni termin powiadomienia o długu celnym zostaje przedłużony do okresu 5 lat z uwagi na popełnienie przestępstwa celnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do uznania, że aby zastosować instytucję przedłużenia upływu terminu z art. 103 ust. 1 UKC konieczne jest powiadomienie o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem niekorzystnej decyzji w trybie art. 22 ust. 6 UKC przed dniem upływu trzyletniego terminu oraz wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy przestępstwem a powstaniem długu celnego;

2/ art. 103 ust. 2 UKC w zw. z art. 53 § 3 k.k.s., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że granicą uznania czynu za wykroczenie jest wartość jednomiesięcznego minimalnego wynagrodzenia, podczas gdy z brzmienia przepisu wynika, że wykroczeniem jest czyn, którego wartość czynu nie przekracza 5-krotoności minimalnego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia;

3/ art. 44 UKC w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 229 O.p. w sposób rażący, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej na pominięciu podniesionych przez Stronę zarzutów naruszenia prawa materialnego przy kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji;

4/ art. 44 UKC w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 229 O.p., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej na dokonaniu jedynie kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w sposób pobieżny i lakoniczny oraz brak merytorycznego rozpoznania sprawy;

5/ art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów, co doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania decyzji;

6/ art. 210 § 4 O.p., poprzez niepełne i niewłaściwe uzasadnienie w zaskarżonej decyzji oceny zarzutów oraz dowodów zgromadzonych w sprawie, wydanie decyzji na podstawie uogólnień nie mających oparcia w zebranym materiale dowodowym oraz brak uzasadnienia odniesienia się przez DIAS do argumentów zawartych w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

| W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. |

|2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z |

|prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. |

|Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023|

|r. poz. 1634 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami |

|skargi oraz powołaną podstawą prawną. |

|Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. |

|Zgodnie z art. 77 ust. 1 lit. a) UKC, dług celny powstaje w przypadku objęcia towarów nieunijnych, podlegających należnościom celnym przywozowym,|

|procedurą dopuszczenia do obrotu. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Kwota należności celnych |

|przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w |

|chwili powstania w stosunku do nich długu celnego (art. 85 ust. 1 UKC). |

|Zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną wyrażany jest poprzez zgłoszenie celne, w którym zgłaszający wskazuje wszelkie szczegółowe |

|ustalenia, które mają mieć zastosowanie. Zgodnie z art. 15 ust. 2 UKC osoba składająca zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, |

|przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu, powiadomienie o powrotnym wywozie, wniosek o udzielenie pozwolenia |

|lub o wydanie innego typu decyzji jest odpowiedzialna za: a) prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, |

|powiadomieniu lub wniosku; b) autentyczność, prawidłowość i ważność dokumentu załączanego do zgłoszenia, deklaracji, powiadomienia lub wniosku; |

|c) wypełnianie – w stosownych przypadkach - wszystkich zobowiązań związanych z objęciem towarów daną procedurą celną lub z prowadzeniem |

|dozwolonych operacji. |

|Zgodnie z art. 172 ust. 1 UKC, zgłoszenie celne spełniające warunki określone w niniejszym rozdziale jest niezwłocznie przyjmowane przez organy |

|celne, jeżeli towary, których dotyczy, zostały przedstawione organom celnym. W myśl art. 172 ust. 2 UKC jeżeli nie przewidziano inaczej, data |

|przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę |

|celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych. |

|W świetle zaś art. 48 UKC, po zwolnieniu towarów organy celne mogą do celów kontroli celnych weryfikować prawidłowość i kompletność informacji |

|podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszeniu |

|do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich |

|załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub |

|uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu. |

|Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani |

|procesowego, które miały lub mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu |

|prawnego zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. |

|W niniejszej sprawie kwestią sporną między stronami była zasadność zastosowania przez organy stawki cła antydumpingowego w wysokości 6,8% dla |

|towarów objętych zgłoszeniami celnymi objętymi postępowaniem, a w konsekwencji zasadność pobrania ostatecznego cła antydumpingowego według tej |

|stawki. |

|Zastosowanie stawki cła antydumpingowego wynikało z przepisów obowiązującego w dacie dokonania zgłoszeń celnych rozporządzenia wykonawczego |

|Komisji (UE) nr 2015/1429 z dnia 26 sierpnia 2015 r., nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali |

|nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu. |

|Zgodnie z art. 1 tegoż rozporządzenia niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej, |

|nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, obecnie objętych kodami CN 7219 31 00, 7219 32 10, 7219 32 90, 7219 33 10, 7219 33 90, 7219 34 |

|10, 7219 34 90, 7219 35 10, 7219 35 90, 7220 20 21, 7220 20 29, 7220 20 41, 7220 20 49, 7220 20 81 i 7220 20 89 pochodzących z Chińskiej |

|Republiki Ludowej i Tajwanu. Stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla |

|produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa podano w Tabeli, z której wynika, że w przypadku przedsiębiorstwa C. |

|CO. LTD (dalej także w skrócie "C.") stawka cła antydumpingowego wynosi 0%, zaś w przypadku wszystkich pozostałych przedsiębiorstw z siedzibą w |

|Tajwanie, stawka ta wynosi 6,8%. |

|Nadto w świetle ww. art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/1429 stosowanie indywidualnych stawek celnych ustalonych dla |

|przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi |

|zawierać oświadczenie następującej treści, opatrzone datą i podpisem pracownika podmiotu wystawiającego fakturę, ze wskazaniem imienia i nazwiska|

|oraz stanowiska: "Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno sprzedanych w ramach |

|wywozu do Unii Europejskiej i objętych niniejszą fakturą, zostało wytworzonych przez (nazwa przedsiębiorstwa i adres) (dodatkowy kod TARIC) w |

|(Tajwanie/ChRL). Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą". W przypadku nieprzedstawienia takiej |

|faktury, obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw". |

|Jak wynika z akt sprawy, w przedmiotowych zgłoszeniach celnych, dokonanych w imieniu strony skarżącej (importera), ujęto blachy płaskie ze |

|stali kwasoodpornej nierdzewnej walcowane na zimno w arkuszach o grubości od 0,5 mm lub większej ale nieprzekraczające 1 mm, zawierające 2, 5 % |

|lub więcej niklu zadeklarowane do kodu TARIC 7219 34 10 00 z kodem dodatkowym C030. W zgłoszeniach przyjęto w tym zakresie stawkę 0% |

|ostatecznego cła antydumpingowego. Eksporterem towarów był tajwański podmiot – L. CO., Ltd (dalej także w skrócie "L."). Na wystawionych przez L.|

|fakturach (commercial invoice) widniały oświadczenia, że objęte fakturami towary zostały wyprodukowane przez C. CO. LTD. oraz deklaracja, że |

|wskazana na fakturze informacja jest kompletna i prawidłowa. |

|Organy uznały, że towary objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi nie zostały wytworzone przez przedsiębiorstwo C., wobec czego pobrano |

|ostateczne cło antydumpingowe według stawki 6,8%, albowiem tajwańskie przedsiębiorstwo L. na wystawianych przez siebie fakturach handlowych |

|składało fałszywe oświadczenia, zgodnie z którymi producentem sprzedawanych przez nie wyrobów stalowych była C. |

|Skarżąca natomiast stoi na stanowisku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przejęcia, że złożone na fakturach |

|oświadczenia z całą pewnością są nieprawdziwe. W tym zakresie skarżąca spółka powołuje się na oświadczenia C., które wskazują jedynie na |

|prawdopodobieństwo, że produkty nie były produktami tej firmy, bowiem nie współpracowała ona z L. w latach 2017-2020. |

|Za nietrafne należy uznać, w ocenie Sądu, zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy celne, |

|a co za tym idzie, wskazujące na wadliwość dokonanych przez te organy ustaleń dotyczących faktycznego producenta towaru importowanego przez |

|skarżącą z Tajwanu. |

|Zgromadzone w sprawie dokumenty - protokół przeprowadzonej u skarżącej kontroli celno-skarbowej, sporządzony w dniu 14 września 2020 r. , Raport |

|końcowy Europejskiego Urzędu ds. nadużyć Finansowych OLAF z dnia 7 lipca 2022 r. , a także oświadczenie Prezesa C. z dnia 23 grudnia 2020 r. |

|wskazują na dokonanie przez skarżącą importu towarów, które nie zostały wytworzone przez C. Organy celne zostały wprowadzone w błąd poprzez |

|dołączenie do zgłoszeń celnych faktur handlowych zawierających niezgodne z rzeczywistością oświadczenie o wytworzeniu importowanego towaru przez |

|C. Oświadczenie to miało spełniać wymogi zawarte w ww. art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/1429 i uzasadniać zastosowanie |

|stawki cła antydumpingowego w wysokości 0%. |

|Wskazać należy, że w komunikacie Komisji Europejskiej RIF EU/2020/002 z dnia 10 marca 2020 r. stwierdzony został, oparty na twierdzeniach C. Co.,|

|Ltd., mechanizm omijania cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 2015/1429. Przedsiębiorstwo to twierdziło, |

|że tajwańskie przedsiębiorstwo L. CO., LTD. unika płacenia cła, wykorzystując podrobione "mill test cerificates" (atesty składu chemicznego i |

|właściwości mechanicznych) firmy C. oraz składając fałszywe oświadczenie na fakturach handlowych ("invoice") o pochodzeniu towaru, iż producentem|

|jest C. CO. LTD. |

|Dochodzenie prowadzone przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF miało na celu ujawnienie procederu podrabiania świadectw |

|produkcyjnych C., aby sprzedawać produkty nabywcom w UE jako produkty C. z obejściem obowiązujących ceł. Dochodzenie prowadzone było we |

|współpracy z organami celnymi Tajwanu, jak również z udziałem producenta C., który przedłożył dokumenty stwierdzające, że atesty składu |

|chemicznego i właściwości chemicznych nie zostały wydane przez tę spółkę i tym samym zostały podrobione. W świetle dokumentów OLAF oraz C. |

|stwierdzić należało, że zebrany przez organy materiał dowodowy wskazuje na powstałe nieprawidłowości. |

|Przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie doszło do zakończenia dochodzenia, czego efektem jest Raport Końcowy Europejskiego Urzędu ds. |

|Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF z dnia 7 lipca 2022 r. Raport ten potwierdził podejrzenia co do procederu omijania ceł poprzez nieuprawnione |

|korzystanie z preferencyjnej stawki cła antydumpingowego 0%. Pokreślono, że weryfikacja dokumentów obejmowała autentyczność atestów hutniczych |

|oraz faktur handlowych, której dokonano m.in. z pomocą tajwańskiego eksportera C. Zaznaczono, że wykaz w załączniku nr 1 do raportu zawiera |

|szczegółowy zakres objętego postępowaniem przywozu. W przedmiotowym załączniku wyszczególniono m.in. zgłoszenia celne będące przedmiotem ustaleń |

|w niniejszej sprawie. Objęte tymi zgłoszeniami celnym przywozy zostały zakwestionowane jako stanowiące część procederu omijania ceł. |

|Wskazać należy, że OLAF jest organem powołanym do ochrony interesów finansowych Wspólnoty, a prowadząc dochodzenie działa na rzecz i w imieniu |

|Wspólnoty. Urząd ten został ustanowiony decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. WE. L. 99. 136. 20). Kwestie dotyczące prowadzonych |

|przezeń dochodzeń normuje obecnie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące |

|dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 |

|Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. UE. L. 2013. 248. 1). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu|

|1 października 2013 r. |

|Rozporządzenie nr 883/2013 stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 |

|rozporządzenia, raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje |

|potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów |

|administracyjnych. |

|Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia, bez uszczerbku dla art. 10 i 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów |

|rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96 Urząd może przekazać właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w toku |

|dochodzeń zewnętrznych w odpowiednim czasie, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich działań zgodnie z ich prawem krajowym. |

|W tym świetle należy wskazać, że wszystkie dokumenty uzyskane od OLAF na czele z raportem końcowym stanowią dopuszczalne dowody w prowadzonym |

|przez organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego, zgodnie z art. 180 § 1 o.p. Przepis ten stanowi,|

|że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Możliwe jest przeprowadzenie|

|dowodu przeciwko takiemu dokumentowi, a ciężar dowodu spoczywa wówczas na stronie wywodzącej przeciwne wnioski. W toku postępowania skarżącej nie|

|udało się obalić ustaleń, poczynionych w oparciu o dokumenty OLAF. |

|Podkreślić trzeba, że oświadczenie prezesa C. z dnia 23 grudnia 2020r., które należy odnieść do przedmiotowych towarów, nie budzi wątpliwości. |

|Wynika z niego wprost, że dokonano weryfikacji świadectw kontroli i sprawdzenia rejestrów wewnętrznych, co stało się podstawą złożenia |

|oświadczenia, że pięć świadectw kontroli , których daty i numery zostały wymienione w w/w oświadczeniu, a które znajdują się w aktach |

|administracyjnych przedmiotowej sprawy, nie zostały wystawione przez C. "Mill cerificates" (atesty składu chemicznego i właściwości |

|mechanicznych) dotyczące towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi, ujęte są w załączniku nr 1 do Raportu końcowego OLAF. |

|Nieprawidłowości w omawianym zakresie potwierdziła też kontrola celno – skarbowa, przeprowadzona u skarżącej , z której sporządzony został |

|protokół. |

|W aktach sprawy znajdują się zatem dowody, które odnosząc się w bezpośredni sposób do analizowanych zgłoszeń celnych i dołączonych do nich faktur|

|wskazują, że dokumenty te nie mogły stanowić podstawy do skorzystania przez importera z 0% stawki cła antydumpingowego w stosunku do |

|sprowadzonych z Tajwanu towarów. |

|Za chybione uznać należy zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia prawa procesowego, a mianowicie art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p., |

|poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów, dokonanie oceny dowodów z pominięciem |

|dowodów wskazywanych przez skarżącą oraz przez dowolną ocenę materiału dowodowego sprawy. |

|Przepisy art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 i art. 194 o.p. dotyczą postępowania dowodowego - dowodów, ich zebrania i rozpatrzenia, żądania |

|przeprowadzenia dowodu, zasady swobodnej oceny dowodów, dokumentów urzędowych, zaś art. 210 § 1 pkt 6 o.p. stanowi, że decyzja zawiera |

|uzasadnienie faktyczne i prawne. |

|W ocenie Sądu organy obu instancji w pełni zastosowały się do obowiązujących w postępowaniu zasad dotyczących |

|postępowania dowodowego. Materiał dowodowy pozyskany przez organy jest jednoznaczny i przekonujący. Wszelkie istotne dla sprawy okoliczności |

|zostały wykazane zebranymi w toku postępowania dowodami. Sam fakt, że nie wykazano, aby importowany towar pochodził z Chin nie oznacza, że |

|eksporter nie miał powodu do przedstawienia sfałszowanych oświadczeń o tajwańskim pochodzeniu towaru. Intencją kontrahenta skarżącej było |

|wykazanie, choć w drodze czynu zabronionego, że towar był wyprodukowany w Tajwanie, lecz przez C. Co., Ltd., co umożliwiało zastosowanie 0 % |

|stawki celnej. Organy, kierując się treścią art. 180 § 1 o.p. podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.|

|Zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia, realizując tym samym zasadę kompletności materiału dowodowego,|

|określoną w art. 187 § 1 o.p. W uzasadnieniach decyzji organy przedstawiły przesłanki, którymi się kierowały, podejmując kwestionowane |

|rozstrzygnięcia. |

|W niniejszej sprawie znalazła ponadto pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów, określona w art. 191 o.p., a organy przy ocenie |

|znaczenia i wartości zebranego materiału dowodowego kierowały się prawidłami logiki. |

|Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodnie z przywołanym przepisem art. 210 § 1 pkt 6 o.p. Z kolei decyzja organu |

|pierwszej instancji spełnia wymogi art. 22 ust. 7 UKC. Decyzja niekorzystna dla wnioskodawcy określa podstawy, na których ją oparto i zawiera |

|pouczenie o prawie do wniesienia odwołania, który to przepis stosuje się w związku z art. 29 UKC. |

|Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących pominięcia przez organy oświadczenia prezesa C. stwierdzić należy, że skarżąca powołuje się na |

|oświadczenie z dnia 2 lutego 2021 r. , czyli inne oświadczenie niż to , które stanowiło element stanu faktycznego w niniejszej sprawie. |

|Oświadczenie to miałoby wskazywać jedynie na prawdopodobieństwo, że towary, które były przedmiotem faktur handlowych, nie były produktami |

|wytworzonymi przez C. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że oświadczenie to nie dotyczy towarów , objętych niniejszym |

|postępowaniem. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że prezes C. dokonywał indywidualnej oceny przedstawionych dokumentów, a |

|ocena ich prawdziwości odbywała się każdorazowo w oparciu o posiadany przez OLAF materiał dowodowy. Trudno zatem uznać za zasadny zarzut, że |

|organy pominęły oświadczenie prezesa C., na które powołuje się skarżąca. |

|Stosownie do przepisów Ordynacji podatkowej rozpoznanie sprawy powinno nastąpić z uwzględnieniem zasad obowiązujących w postępowaniu, z których |

|wynika, że organ jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych działań zmierzających do zgromadzenia w sposób kompletny i wszechstronny materiału|

|dowodowego i dokonania swobodnej jego oceny. Podkreślić trzeba, że jednocześnie organ nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich możliwych |

|czynności procesowych (w sposób nieograniczony) w sytuacji, gdy dotychczas zgromadzony materiał dowodowy dostatecznie wyjaśnia stan sprawy i |

|pozwala na podjęcie rozstrzygnięcia. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżąca, kwestionując ustalenia organów, dokonane |

|m.in. na podstawie dokumentów uzyskanych w trakcie dochodzenia OLAF, nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów potwierdzających, że |

|importowany towar został wyprodukowany przez C. |

|Stwierdzenia zatem wymaga , że dokonanie ustalenia, że objęte importem towary pochodzące z Tajwanu nie zostały wyprodukowane przez C., obligował|

|organy celne do zastosowania stawki cła antydumpingowego w wysokości 6,8 %. W konsekwencji orzeczono o zaksięgowaniu wymaganej kwoty cła |

|antydumpingowego. Wpłynęło to także na podatek VAT. |

|Skarżąca nie kwestionowała wysokości określonych należności. |

|Nie można także zgodzić się ze skarżącą , że doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy nie poprzestał jedynie na |

|odniesieniu się do zarzutów odwołania , bowiem poza tą czynnością , wbrew twierdzeniom skarżącej, tak jak organ pierwszej instancji przedstawił |

|stan faktyczny sprawy, co wprost wynika z treści zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji dokonały także oceny zebranego materiału dowodowego |

|przez pryzmat obowiązujących przepisów, które zostały właściwie powołane , omówione i zastosowane. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja |

|zawiera wyczerpujące uzasadnienie , w tym odniesienie się do zgromadzonego materiału dowodowego i zarzutów odwołania. Organ odwoławczy nie |

|wydał decyzji w oparciu o "uogólnienia nie mające oparcia w zebranym materiale dowodowym" , bowiem organ powołał się na konkretne okoliczności i|

|wskazał konkretne dowody je potwierdzające. |

|Dodać też należy, że podstawą uchylenia decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania może być jedynie naruszenie , mogące mieć istotny |

|wpływ na wynik sprawy. Naruszeń takich Sąd orzekający nie stwierdził. |

|Odnosząc się do zasadniczego zarzutu sformułowanego w skardze, a mianowicie kwestii powiadomienia skarżącej o długu celnym po upływie okresu |

|trzech lat od dnia powstania długu celnego sąd miał na względzie, że organy wydały decyzje zgodnie z art. 103 UKC. |

|Przepisy zawarte w art. 103 ust. 1-3 UKC stanowią: |

|1. O długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. |

|2. W przypadku, gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, okres trzech lat |

|przewidziany w ust. 1 przedłuża się minimalnie do pięciu a maksymalnie do dziesięciu lat zgodnie z prawem krajowym. |

|3. Okresy, o których mowa w ust. 1 i 2, zostają zawieszone jeżeli: a/ złożone zostaje odwołanie zgodnie z art. 44; takie zawieszenie obowiązuje |

|od daty złożenia odwołania i przez okres trwania postępowania odwoławczego; lub b/ organy celne poinformowały dłużnika zgodnie z art. 22 ust. 6 o|

|przyczynach, dla których zamierzają powiadomić o długu celnym; takie zawieszenie obowiązuje od daty takiego powiadomienia do końca okresu, w |

|którym dłużnik ma możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia. |

|Z obowiązujących przepisów wynika zatem, że okres przedawnienia długu celnego przedłuża się w przypadku, gdy dług celny powstał w wyniku czynu, |

|który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu. Termin pięcioletni jest obecnie terminem minimalnym określonym w UKC. |

|Ukształtowane w orzecznictwie TSUE i sądów krajowych stanowisko co do przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego, mimo iż prezentowane na |

|gruncie nieobowiązującego już art. 221 ust. 4 WKC, który stanowił, że jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili |

|popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących |

|przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3 - pozwala na stwierdzenie, że to organ celny dokonuje kwalifikacji czynu jako |

|podlegającego w chwili popełnienia sądowemu postępowaniu karnemu i dokonuje tego całkowicie autonomicznie, nie będąc uzależnionym od uprzedniego |

|wszczęcia sądowego postępowania karnego, a tym bardziej od wydania prawomocnego wyroku skazującego przez sąd (por. wyrok TS w sprawie Zefeser: |

|C-62/06); nie jest konieczne, aby czynu takiego dopuścił się dłużnik celny czy jeden z dłużników solidarnych; konsekwencje związku między |

|penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet dłużnicy, mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani; dla zastosowania art.130 ust. 2 |

|UKC pozostaje bez znaczenia, czy czynu dopuścił się dłużnik celny czy też nawet osoba niezwiązana z dłużnikiem celnym ( por. wyrok TS z dnia 16 |

|lipca 2009 r. w sprawie Snauwert sygn. akt C -124/08); konieczne jest wykazanie, że pomiędzy popełnionym czynem zabronionym, a długiem celnym |

|istnieje związek przyczynowo-skutkowy, czyli skutkiem popełnienia konkretnego czynu ma być powstanie długu celnego. |

|Jak już wyżej wskazano, importowane towary nie zostały wyprodukowane przez C. Co., Ltd. Do zgłoszeń celnych zostały natomiast załączone |

|sfałszowane dokumenty świadectw kontroli towarów oraz faktury sprzedaży zawierające oświadczenia niezgodne ze stanem faktycznym, które to |

|dokumenty miały wskazywać na wytworzenie towarów przez C. Co., Ltd., co zmierzało do objęcia towarów stawką cła antydumpingowego w wysokości 0%. |

|Wystawienie przez tajwańskiego eksportera oświadczeń i dokumentów poświadczających nieprawdę w celu poświadczenia pochodzenia towarów od C. Co.,|

|Ltd., w celu uniknięcia obciążenia tych towarów cłem antydumpingowym w odpowiedniej stawce, stanowi czyn spełniający znamiona oszustwa |

|celnego, czyli wprowadzenia w błąd organów celnych i narażenia należności celnych na uszczuplenie przez uniknięcie płacenia należnego cła |

|antydumpingowego. Działanie tajwańskiego eksportera było oczywiście umyślne, skoro towary objęte sprzedażą przedstawił jako pochodzące od C. Co.,|

|Ltd. Oczywistym celem i skutkiem tego działania było uniknięcie zastosowania wobec eksportowanych z Tajwanu do Polski towarów cła |

|antydumpingowego w wysokości 6,8% wartości celnej towaru, a nawet na poziomie wyższym (24,4%, 24,6%, 25,3%) w przypadku ustalenia chińskiego |

|pochodzenia towaru (co nie zostało wykazane), a zatem wysokości przewyższającej cło na zasadach ogólnych ze stawką 0% wartości celnej towaru. |

|Wprowadzenie w błąd organów celnych co do rzeczywistego producenta towarów w celu uniknięcia nałożenia na towar należności celnych spełnia |

|znamiona czynu określonego art. 87 k.k.s. – oszustwa celnego , tj. narażenia należności celnych na uszczuplenie poprzez wprowadzenie organów |

|celnych w błąd. Odnosząc się do zarzutu, że organy naruszyły prawo, błędnie wskazując czyn z art. 87 §1 k.k.s., zamiast z art. 84 § 4 k.k.s. ,|

|bowiem kwota narażonego na uszczuplenie cła każdego ze zgłoszeń celnych nie przekroczyła ustawowego progu stwierdzić trzeba, że przyjęcie , że |

|doszło do wykroczeń skarbowych , a nie do przestępstw skarbowych, nie miałoby znaczenia , bowiem w obu przypadkach czyny takie podlegały |

|sądowemu postępowaniu karnemu. |

|Zauważyć należy, że z punktu widzenia zastosowania przepisów dotyczących przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego (do pięciu lat zgodnie |

|art. 56 ustawy – Prawo celne) nie ma znaczenia, czy doszło do wszczęcia sądowego postępowania karnego lub karnoskarbowego. Organ celny ocenia |

|określony czyn jako zdarzenie kwalifikowane w świetle regulacji prawnokarnych jako takie, które może podlegać sądowemu postępowaniu karnemu. Dla |

|prawidłowego zastosowania art. 103 ust. 2 UKC wystarczające jest, że czyn, będący podstawą do powstania długu celnego, w momencie jego powstania |

|był penalizowany. Organy administracji celnej dokonują kwalifikacji czynu jedynie dla celów postępowania administracyjnego, aby umożliwić organom|

|celnym skorygowanie błędu i pobór niewystarczających należności celnych, a nie rozstrzygają o popełnieniu czynu zabronionego. Organ dokonuje |

|"rozstrzygnięcia" na użytek prawa celnego, co nie uchyla domniemania niewinności dłużników w świetle odpowiedzialności karnej (karnoskarbowej). |

|Sąd stoi na stanowisku, że użyte w treści art. 103 ust. 2 UKC sformułowanie "(...) gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie |

|popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu (...)" nie może być rozumiane jako uruchomienie etapu postępowania, w którym orzeka już organ |

|sądowy, bądź przynajmniej kiedy w wyniku prowadzenia postępowania przygotowawczego stwierdzona została konieczność wszczęcia procedury sądowej. |

|Sformułowanie to, zdaniem Sądu, oznacza jedynie, że czyn zabroniony (to jest czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie |

|jego popełnienia - przyp. Sądu), w wyniku którego powstał dług celny, może być przedmiotem oceny ze strony sądu karnego. Innymi słowy, obecne |

|brzmienie art. 103 ust. 2 UKC jednoznacznie wskazuje, że nie jest konieczne wszczynanie sądowego postępowania karnego czy też karnego skarbowego |

|dla zastosowania art. 103 ust. 2 UKC. Wystarczające jest bowiem, jak już wyżej powiedziano, że czyn, który był podstawą do powstania długu |

|celnego, był w momencie jego powstania penalizowany. Należy mieć przy tym na uwadze, że nie wszystkie czyny zabronione pod groźbą kary przez |

|ustawę obowiązującą w czasie ich popełnienia będą finalnie podlegały ocenie ze strony sądu. W danym przypadku okoliczności sprawy mogą bowiem |

|determinować konieczność umorzenia postępowania karnego. Trudno racjonalnie zakładać, że prawodawca unijny tworząc regulację art. 103 ust. 2 UKC |

|zakładał, że możliwość powiadomienia o długu celnym w przedłużonym terminie dotyczyć może wyłącznie sytuacji, gdy uruchomiono już etap |

|postępowania sądowego. |

|Zdaniem Sądu z treści art. 103 ust.2 UKC nie można wyciągnąć wniosków, że przepis ten, stanowiąc o sądowym postępowaniu karnym, które popełnienie|

|czynu zabronionego musiało rozpocząć, mówi o takim etapie postępowania, w którym orzeka już organ sądowy, bądź gdy w postępowaniu przygotowawczym|

|stwierdzono konieczność wszczęcia procedury sądowej. |

|Zdaniem Sądu sformułowania "w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu", nie można rozumieć jako |

|konieczności prowadzenia sądowego postępowania karnego dla możliwości zastosowania tego przepisu. Przepis ten wyraźnie stanowi, że czyn w czasie |

|popełnienia musiał podlegać sądowemu postępowaniu karnemu. Oczywiście niemożliwe jest, by już w czasie popełnienia czynu mogło toczyć się |

|jakiekolwiek postępowanie karne - czy to postępowanie przygotowawcze, czy sądowe. Dlatego dla prawidłowego zastosowania tego przepisu konieczne |

|jest penalizowanie konkretnego czynu i możliwość prowadzenia sądowego postępowania karnego. W niniejszej sprawie przesłanki te zostały spełnione.|

|Przywołać w tym miejscu należy stanowisko, zajęte przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r.,|

|C-62/06 ( ZOTSiS 2007/12C/I-11995 ) : "Kwalifikacja czynu jako 'czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych' |

|w rozumieniu art. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1697/79 ( ...), leży w kompetencji organów celnych powołanych do określania dokładnej kwoty|

|należności celnych przywozowych lub wywozowych. Z jednej strony z brzmienia tego przepisu wynika wyraźnie, że organami właściwymi do dokonania |

|kwalifikacji czynu jako 'czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych' są te same organy, które ze względu na popełnienie takiego|

|czynu nie uzyskały wymaganych należności celnych i zamierzają w związku z tym dokonać ich retrospektywnego pokrycia. (...)" . |

|Zdaniem TS, teza – według której możliwość nieuwzględnienia 3-letniego terminu przedawnienia powinna być uzależniona od wydania karnego wyroku |

|skazującego – jest sprzeczna już z samym brzmieniem omawianego artykułu, który nie odnosi się ani do wyroku skazującego, ani nawet do wszczęcia |

|jakiegokolwiek postępowania karnego, lecz w sposób wyraźny do popełnienia czynu, który zaledwie podlega postępowaniu sądowemu w sprawach karnych.|

| |

|Choć w sposób oczywisty przywołany wyrok nie dotyczy obecnie omawianego stanu prawnego, bowiem odnosi się do kwalifikacji czynu jako "czynu |

|podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" w rozumieniu art. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1697/79 w sprawie odzyskiwania po |

|dokonaniu odprawy celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary |

|zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności, przywołany fragment uzasadnienia jest aktualny w niniejszej |

|sprawie. W ocenie Sądu nie ma znaczenia , że wyrok ten został wydany w innym trybie postępowania w sprawach celnych, bowiem chodzi o zasadę , a |

|nie o szczegółowe rozwiązania prawne. |

|Wbrew twierdzeniom skarżącej regulacja art. 103 ust. 2 UKC nie opiera się na zidentyfikowaniu różnicy między przestępstwem skarbowym a |

|wykroczeniem skarbowym, na co prawidłowo zwrócił uwagę organ odwoławczy. Przepis ten uzależnia możliwość przedłużenia okresu trzech lat na |

|powiadomienie dłużnika o długu celnym od tego, by dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu |

|karnemu. Trudno zgodzić się ze skarżącą, że wskazanie okoliczności przedłożenia oświadczeń i dokumentów poświadczających nieprawdę w celu |

|uniknięcia obciążenia towarów cłem antydumpingowym ( oszustwo) nie wskazuje na związek z powstaniem długu celnego. Dokumenty poświadczające |

|nieprawdę przedłożono przy przedmiotowych zgłoszeniach celnych. |

|Organ odwoławczy zasadnie też stwierdził, że wprowadzenie w błąd organów celnych co do rzeczywistego producenta towarów w celu uniknięcia |

|zapłaty należności celnych , gdyby czyn ten był popełniony na terenie Polski, spełnia przesłanki oszustwa celnego. Zauważyć też należy, że |

|zasada dwuinstancyjności, której naruszenie zarzuca skarżąca, przewiduje właśnie – między innymi - że organ odwoławczy dokonuje własnych |

|ustaleń stanu faktycznego i oceny prawnej. Rozszerzenia argumentacji w tym zakresie przez organ odwoławczy nie można zatem potraktować jako |

|naruszenia przepisów postępowania , które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. |

|Zatem organy celne mogą skutecznie powiadomić dłużnika o kwocie należności celnych, podlegających zgodnie z prawem zapłacie, po upływie |

|trzyletniego terminu od dnia powstania długu celnego w wypadku, gdy organy te nie mogły określić prawidłowej kwoty tych należności wskutek |

|popełnienia czynu podlegającego sądowemu postępowaniu karnemu, choćby sprawcą tego czynu nie był nawet dłużnik celny zgłaszający towar. |

|Omawiana konstrukcja prawna przedłużenia terminu przedawnienia długu celnego wynika z konieczności umożliwienia organom celnym działania w celu |

|ochrony rynku unijnego przed procederem nielegalnego unikania ceł antydumpingowych w przypadku, gdy działania o charakterze penalizowanym |

|utrudniają wykrycie okoliczności sprawy w zwykłym terminie. Z punktu widzenia tak określonego celu analizowanej regulacji nie ma|

|znaczenia, kto podejmuje działania podlegające sądowemu postępowaniu karnemu. Przedłużenie terminu przedawnienia długu celnego jest środkiem |

|umożlwiającym skuteczne egzekwowanie przez organy celne należnych świadczeń, pomimo utrudnień spowodowanych przez naruszające prawo działania |

|uczestników obrotu. |

|W konsekwencji zaistniały podstawy do przedłużenia okresu na powiadomienie skarżącej o długu celnym, dotyczącym towarów objętych zaskarżoną |

|decyzją – z trzech lat do pięciu, w myśl art. 103 ust.2 UKC . Decyzja organu pierwszej instancji stanowiąca akt powiadomienia skarżącej o długu |

|celnym została wydana w dniu 31 marca 2023 r. i doręczona skarżącej w dniu 26 kwietnia 2023 r. Nastąpiło to przed upływem 5 lat od daty |

|dokonania przedmiotowych zgłoszeń celnych. |

|Organ celny pierwszej instancji, przed wydaniem decyzji z dnia 31 marca 2023 r. . niekorzystnej dla skarżącej i uczestnika postępowania , |

|powiadomił pismem z dnia 22 listopada 2022 r. skarżącą i uczestnika postępowania o podstawach, na których zamierza oprzeć decyzję, dając |

|skarżącej i uczestnikowi postępowania możliwość przedstawienia swojego stanowiska w terminie 30 dni. |

|Powiadomienie stron w trybie art. 22 ust. 6 UKC nastąpiło zgodnie z wymogami tego przepisu. |

|Nie można też podzielić zarzutu skargi , że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 103 ust.2 UKC z tego względu, że możliwość |

|zastosowania instytucji przedłużenia terminu z art. 103 ust. 1 UKC uzależniona jest od powiadomienia o możliwości wypowiedzenia |

|się przed wydaniem niekorzystnej decyzji w trybie art. 22 ust.6 UKC przed upływem 3- letniego terminu. Stanowisko skarżącej jest błędne. |

|Przepis art. 22 ust.6 UKC stanowi, że przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę|

|o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie |

|rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest |

|powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji. |

|Możliwość zastosowania art. 103 ust. 2 UKC zależy nie od wystosowania zawiadomienia w trybie art. 22 ust. 6 UKC przed upływem |

|trzech lat od powstania długu celnego , a od tego, czy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu |

|postępowaniu karnemu. |

|Z art. 103 ust. 3 lit. b UKC wynika, że zarówno okres trzyletni ( ust. 1) , jak i pięcioletni ( ust.2) zostaje zawieszony, |

|jeżeli organy celne poinformowały dłużnika zgodnie z art. 22 ust. 6 o przyczynach, dla których zamierzają powiadomić o długu celnym; takie |

|zawieszenie obowiązuje od daty takiego powiadomienia do końca okresu, w którym dłużnik ma możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia. |

|Zawieszenie w/w okresów powoduje, że okres trzyletni i pięcioletni ulega w istocie przedłużeniu , czyli upływa później. |

|Odnosząc się do podniesionej w skardze okoliczności, że w pkt 38 preambuły do UKC wskazano na konieczność uwzględnienia dobrej wiary dłużnika |

|stwierdzić trzeba, że punkt ten nie może być podstawą do odstąpienia od nałożenia cła antydumpingowego. Możliwość wzięcia pod uwagę dobrej |

|wiary przewiduje art. 119 UKC, z którego wynika możliwość zwrotu lub umorzenia kwot należności celnych przywozowych lub wywozowych w przypadku |

|spełnienia wskazanych w przepisie tym przesłanek. W postępowaniu wymiarowym nie mogą być jednak rozpatrywane kwestie zwrotu czy też umorzenia |

|należności celnych. Ewentualne postępowanie w tym zakresie jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego. |

|Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje |

|naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. |

| |

| |

| |

| |

| |