Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 52/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Jakub Chojnacki Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. R. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 17 listopada 2023 r. nr WI-I.7843.1.139.2023.KW w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego W. R. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarga W. R. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 17 listopada 2023 r. wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 1 września 2023 r. skarżący zgłosił Staroście Kartuskiemu zamiar budowy wolno stojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej z antresolą i nieużytkowym poddaszem o powierzchni zabudowy do 35 m2 na działce nr [...] w miejscowości Z., gmina S.

Decyzją z 19 września 2023 r. Starosta wniósł sprzeciw do tego zgłoszenia.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po wstępnej analizie wniosku dopatrzył się nieprawidłowości. Skarżący wskazał we wniosku, że planuje budowę na działce nr [...] w obrębie Z., gmina S., natomiast z przedłożonej mapy wynika, że zgłaszany budynek ma powstać na terenie działki nr [...] w Z. Wraz z wnioskiem skarżący złożył także oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...] w obrębie Z. Nadto, organ stwierdził brak zwymiarowanego rysunku rzutu antresoli.

Organ stwierdził, że z dołączonych do wniosku rysunków wynika, że skarżący planuje budowę budynku posiadającego parter oraz antresolę. W obrębie parteru projektuje się jedno pomieszczenie główne oraz łazienkę. Z głównego pomieszczenia prowadzi wejście schodami na antresolę, doświetloną sporych rozmiarów oknami połaciowymi, na której projektuje się ściankę kolankową a wysokość w świetle tejże antresoli wynosi 1,99 m. Wysokość całkowita budynku wynosić będzie 5,75 m.

Organ wskazał następnie, że w ustawie Prawo budowlane brak jest definicji legalnej budynku parterowego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a, jednakże parter oznacza pierwszą kondygnację nadziemną. Z kolei, ostatnie piętro położone bezpośrednio pod dachem jest określane jako poddasze. W ocenie organu, wydzielenie antresoli powoduje powstanie dodatkowej przestrzeni na poddaszu. Obiekt został więc zaprojektowany w sposób umożliwiający wyodrębnienie dwóch kondygnacji, tj. parteru i poddasza. Architektura zgłaszanego budynku, tj. jego wysokość całkowita oraz naturalne doświetlenie antresoli wskazują również na możliwość wykorzystania tej przestrzeni jako przestrzeni użytkowej.

W konsekwencji organ uznał, że planowane zamierzenie nie mieści się w dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy Prawo budowlane, lecz wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.).

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Wojewoda Pomorski zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 17 listopada 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. W przepisach tych wymieniono w sposób enumeratywny rodzaje robót, których realizacja jest możliwa bez ww. decyzji, wymaga natomiast zgłoszenia właściwemu organowi.

Wojewoda wskazał, że przedmiotem zgłoszenia jest budowa wolno stojącego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m2 na działce nr [...] w miejscowości Z., gmina S. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia właściwemu organowi architektonicznemu budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy: a) do 35 m2, b) powyżej 35 m2, ale nie więcej niż 70 m2, przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m - przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki. Organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225) przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Natomiast, według § 3 pkt 16 kondygnacja to pozioma część budynku, zawarta pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne.

Przedłożona dokumentacja potwierdza, zdaniem Wojewody, że ponad parterem przewidziano wydzieloną stropem przestrzeń, która ma wysokość 1,99 m, okna połaciowe w ścianach szczytowych, które zapewniają realną możliwość korzystania z tej przestrzeni przez ludzi. Wobec tego, zgłoszonego budynku nie można uznać za parterowy. Wpisanie wysokości 1,99 m zamiast 2,00 m jest sztucznym działaniem i stanowi próbę obejścia prawa. Tym samym, obiekt, jako posiadający oprócz parteru również poddasze, nie jest budynkiem parterowym i nie mieści się w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji Wojewoda uznał, że zachodziły podstawy prawne do wniesienia sprzeciwu wobec zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem inwestora na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących niewezwania inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia, Wojewoda stwierdził, że wydanie postanowienia o uzupełnieniu braków przedłużyłoby jedynie niepotrzebnie postępowanie a i tak nie zmieniłoby wyniku sprawy. Nadto, Wojewoda wskazał, że w odwołaniu skarżący przedłożył dwa warianty uzupełnionego zgłoszenia i zwrócił się z prośbą o przyjęcie któregoś z wariantów, i umożliwienie budowy budynku rekreacji indywidualnej. Organ stwierdził jednakże, że może przyjąć zgłoszenie konkretnego obiektu o wymiarach i cechach określonych w zgłoszeniu. Nie ma natomiast możliwości przedłożenia kilku wariantów do wyboru przez organ. Ponadto, zmiana konstrukcji, w tym wysokości budynku, ilości kondygnacji, prowadzi do konieczności złożenia nowego zgłoszenia i procedowania nowej sprawy.

W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów Prawa budowlanego i przepisów techniczno-budowlanych. Skarżący wniósł o umożliwienie mu skorygowania pomyłki oczywistej dotyczącej numeru działki, wskazując, że jest to działka nr [...] obręb Z. a także uzupełnienia dokumentacji poprzez naniesienie wymiarów antresoli i przyjęcie zgłoszenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 17 listopada 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kartuskiego z dnia 19 września 2023 r., wnoszącą sprzeciw do zgłoszonej przez skarżącego budowy wolno stojącego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m2 na działce nr [...] w Z., gmina S.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, z której wynika, że zarówno rozpoczęcie, jak i prowadzenie robót budowlanych jest co do zasady możliwe jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1). Od zasady tej istnieją jednak wyjątki określone w art. 29 Prawa budowlanego. Niektóre z nich nie wymagają w ogóle akceptacji organu architektoniczno-budowlanego, odnośnie do innych robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę istnieje wymóg dokonania zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru przystąpienia do realizacji robót budowlanych w enumeratywnie określonych przypadkach.

Z poszczególnych regulacji art. 30 Prawa budowlanego wynika, że zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 1b). W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia (ust. 2). Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (ust. 5). Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5 (ust. 6).

Zarówno w art. 30 ust. 2, jak i w ust. 3, 4, 4a, 4b i 4c (odnośnie do inwestycji, o których mowa w tych przepisach) Prawa budowlanego określono ustawowe wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie. Gdy jest ono niekompletne, organ administracji architektoniczno-budowlanej w drodze postanowienia powinien nałożyć na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów w wyznaczonym terminie, a w razie ich nieuzupełnienia - wnieść sprzeciw w formie decyzji. Postanowienie, wydane na podstawie art. 30 ust. 5c, wzywające do uzupełnienia koniecznej dokumentacji jest wydawane w celu doprowadzenia zgłoszenia budowy do wymogów Prawa budowlanego (zob. wyrok WSA w Krakowie z 17 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 969/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zwrócić uwagę, że art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego przewiduje stosunkowo krótki, zaledwie 21-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia, przy czym specyfika tej regulacji dotyczy działań podejmowanych zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji. Oznacza to, że wskazane organy w kwestii zgłoszenia tracą po upływie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. Jest to ściśle związane z charakterem instytucji zgłoszenia oraz celem jej wprowadzenia, a więc przyspieszeniem procesu budowlanego i ułatwieniem inwestowania (tak: A. Kosicki [w:] A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, komentarz do art. 30).

Wprowadzenie instytucji zgłoszenia budowy wiązało się z deklarowanym przez państwo dążeniem do przyspieszenia i uproszczenia inwestowania. Jednakże to uproszczenie nie zwalnia organów administracji architektoniczno-budowlanej od stosowania w postępowaniu zainicjowanym zgłoszeniem zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjnym.

Podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie jest podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), co wiąże się z obowiązkiem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), przy czym zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych (zob. wyrok NSA z 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 251/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stan faktyczny sprawy nie może być ustalony w ten sposób, że zostaną pominięte jakieś jego elementy. Rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego stanu faktycznego stanowi naruszenie przywołanych przepisów, które może mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto na organy administracji publicznej został nałożony obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Wszystkie te zasady znajdują zastosowanie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym (art. 140 k.p.a.).

Konsekwencją obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasad prawdy obiektywnej i praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym, obok innych wymogów decyzji, obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob.: A. Wróbel, Komentarz do art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el. 2022; C. Martysz, Komentarz do art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el.).

W judykaturze podkreśla się, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracji publicznej. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny one być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji. W rezultacie, powinno ono zawierać ustosunkowanie się do tych faktów i dowodów, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem, lecz także do tej części faktów i dowodów, którym organ administracji nie przyznał mocy dowodowej przy podejmowaniu decyzji (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 21 września 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 693/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Konsekwentnie też przyjmuje się, że zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy powinny być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (zob. wyrok WSA w Lublinie z 23 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 675/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Motywy, jakimi kierował się organ, stwierdzając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji o sprzeciwie. Uzasadnienie to powinno zatem stwarzać możliwość kontroli przez stronę, organ wyższego stopnia, a także sąd administracyjny prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję i motywów rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, powyższym wymaganiom organ odwoławczy nie sprostał, prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie z naruszeniem wskazanych wyżej reguł procesowych.

Przede wszystkim, stanowcze stwierdzenie Wojewody, że zgłoszenie nie dotyczy zamiaru budowy budynku parterowego rekreacji indywidualnej uznać należy za przedwczesne, jako że nie wyjaśniono wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.

Należy zauważyć, że materiał dowodowy w sprawie stanowi w istocie zgłoszenie inwestora z 1 września 2023 r. i załączone do niego dokumenty. Niewątpliwie, skarżący wskazał we wniosku jako miejsce realizacji inwestycji działkę nr [...] w miejscowości Z., gmina S. Szczególne znaczenie ma jednakże złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które to dotyczy działki nr [...]. Do wniosku został dołączony szkic sytuacyjny przestawiający projektowany budynek rekreacji indywidualnej dotyczący także działki nr [...]. Również w piśmie z dnia 31 sierpnia 2023 r. skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia budowy na działce nr [...] w Z. Tymczasem organy obu instancji uznały za zasadne wniesienie sprzeciwu do budowy na działce nr [...]. Nadto, dokonując w istocie analizy charakteru projektowanej zabudowy na działce nr [...], organy oceniły obiekt jako nieodpowiadający definicji budynku parterowego. Bezsporne przy tym jest, że zaprojektowana w zgłaszanym budynku antresola nie została w ogóle zwymiarowana. W zaskrzonej decyzji Wojewoda uznał, że nie zachodzi potrzebna uzupełniania zgłoszenia, gdyż może przyjąć jedynie zgłoszenie konkretnego obiektu o wymiarach i cechach określonych w zgłoszeniu. Nadto, na etapie postępowania odwoławczego pojawiły się dalsze dokumenty, które nie zostały w ogóle uwzględnione. Zdaniem Sądu, organ powinien był wezwać skarżącego do sprecyzowania złożonego wniosku poprzez jednoznaczne określenie planowanego zamierzenie budowlanego, w tym także miejsca jego realizacji, a dopiero następnie dokonywać jego oceny w aspekcie przepisów Prawa budowalnego. Tylko taka kolejność załatwienia sprawy może być uznana za prawidłową. Jak już powyżej wskazano istotną rolę odgrywa w toku postępowania zgłoszeniowego tryb jego uzupełniania, a postanowienie, wydane na podstawie art. 30 ust. 5c, wzywające do uzupełnienia koniecznej dokumentacji jest wydawane w celu doprowadzenia zgłoszenia budowy do wymogów Prawa budowlanego.

W tym stanie sprawy nie może budzić wątpliwości, że wydana przez organ odwoławczy decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a., a poprzedzające jej wydanie działania Wojewody nie mogą być uznane za zgodne z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Działanie organu polegające na analizowaniu i wyjaśnianiu tylko niektórych aspektów stanu faktycznego, przy pomijaniu innych jego elementów nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązki procesowe organów prowadzących postępowanie związane są przede wszystkim z wyczerpującym zebraniem dowodów dotyczących okoliczności faktycznych sprawy i ich rozpatrzeniem, stosownie do dyrektyw zawartych w k.p.a.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. Wojewoda posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnego z oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Jeżeli zdaniem organu odwoławczego planowana przez skarżącego budowa budynku rekreacji indywidualnej nie mieści się w dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a Prawa budowlanego stanowisko to powinien szczegółowo uzasadnić (art. 107 § 3 k.p.a.) z odwołaniem się do dowodów, z których w sposób niewątpliwy będzie wynikał rzeczywisty zamiar inwestora (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od Wojewody na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, na który składa się uiszczony wpis sądowy od skargi.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni wskazania zawarte w niniejszym wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.

[pic]