Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 321/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 2,  art. 41 ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1128
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca) Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman , Protokolant: specjalista Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi E. S.A. z/s we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 marca 2022 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.1107.2021.1.SJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w całości, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako organ, organ interpretacyjny, organ podatkowy) z dnia 1 marca 2022 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.1107.2021.1.SJ w której uznano stanowisko E. S.A. z/s we W. (dalej także jako "Skarżąca" , "Wnioskodawca" lub "Spółka") za nieprawidłowe.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 2 grudnia 2021 r. Skarżąca Spółka wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku zostało wskazane, że Spółka planuje organizować przedsięwzięcia, w ramach których na podstawie usystematyzowanych w regulaminie zasad wyłaniani i nagradzani byliby w ramach prowadzonej rywalizacji najlepsi uczestnicy. Konkursy byłyby skierowane do grona zarówno jej pracowników, jak i pracowników Grupy kapitałowej, osób współpracujących na podstawie umów cywilnoprawnych oraz podmiotów zewnętrznych. Poszczególne Konkursy planuje kierować do wszystkich powyższych kręgów, pojedynczych bądź dowolnych ich kombinacji. Skarżąca wskazała także, że rozważa możliwość zlecenia organizacji Konkursów do podmiotu spoza Grupy kapitałowej, który zajmowałby się organizacją Konkursów dla uczestników. W takiej sytuacji organizatorem Konkursu, stroną regulaminu, jak i przekazującym nagrodę pieniężną lub rzeczową byłby podmiot spoza Grupy kapitałowej zamiast Wnioskodawcy. Rola Wnioskodawcy w takim wypadku ograniczałaby się do zwrotu kosztu wypłaconych nagród wraz z wynagrodzeniem dla organizatora i zlecania organizacji i przeprowadzania Konkursu.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytania:

1. Czy nagrody wydawane lub wypłacane Uczestnikom przez Wnioskodawcę podlegać będą opodatkowaniu zryczałtowaną stawką w wysokości 10% wartości nagrody, o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm.; dalej: ustawa o PIT) jako nagrody wygrane w ramach konkursu?

2. Czy w przypadku zlecenia organizacji Konkursów podmiotowi spoza Grupy kapitałowej podmiotem zobowiązanym do poboru podatku dochodowego od wydawanych lub wypłacanych nagród, zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o PIT, jest Wnioskodawca?

Przedstawiając swoje stanowisko, Skarżąca wskazała, że w jej ocenie otrzymane przez uczestników nagrody podlegać będą opodatkowaniu zryczałtowaną stawką w wysokości 10% wartości nagrody niezależnie od formy zatrudnienia bądź współpracy danych uczestników, a w przypadku zlecenia organizowania konkursu do podmiotu zewnętrznego nie byłaby płatnikiem PIT na gruncie art. 41 ust. 4 ustawy o PIT. Organ podatkowy uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe, wskazując, że nagrody uzyskane przez osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą stanowią przychód ze źródła, o którym mowa wart. 10 ust 1 pkt 3 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z innych źródeł. Zdaniem organu interpretacyjnego brak jest uzasadnienia do wyłączenia ze źródła przychodów jaką stanowi pozarolniczą działalność gospodarcza gratyfikacji w postaci nagrody konkursowej za najlepsze osiągnięcia w konkursie, w sytuacji gdy dane czynności wykonywane są w ramach działalności zarobkowej. Odnosząc się do drugiego pytania organ stwierdził, że Spółka będzie płatnikiem zobowiązanym do poboru podatku dochodowego od wydawanych lub wypłacanych nagród w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem firma zewnętrzna będzie działać na jej zlecenie i nie będzie ona ponosić ekonomicznego ciężaru przyznawanych nagród w Konkursie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Wnioskodawca Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i zarzuciła naruszenie :

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT- poprzez dopuszczenie się ich błędnej wykładni, uznając, że otrzymane nagrody przez uczestnika konkursu prowadzącego działalność gospodarczą i uczestniczącego w konkursie w związku z jej prowadzeniem opodatkowane będą jako przychody z działalności gospodarczej zamiast jako dochody z tytułu wygranych w konkursach;

- art. 41 ust. 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Ustawy o PIT - poprzez błędną wykładnię, zgodnie z którą Spółka będzie płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu konkursów organizowanych przez inny podmiot, na skutek ponoszenia ciężaru ekonomicznego zakupu nagród przez Spółkę.

2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

-art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm. dalej jako: o.p. lub Ordynacja Podatkowa) - poprzez wydanie Interpretacji nieuwzględniającej linii orzecznicze] przytoczonej przez Skarżącą zgodnej z Jej stanowiskiem, w konsekwencji czego naruszona została zasada zaufania do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w skarżonej interpretacji i wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że w jego ocenie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Nie podzielił również zarzutów co do naruszenia przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nie stwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Działając w tak zakreślonych granicach Sąd przyjął, że spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia czy nagrody otrzymywane przez zwycięzców konkursów będących osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą powinny być opodatkowane na zasadach określony w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, tzn. zryczałtowanym 10% podatkiem dochodowym, czy też jako przychody z działalności gospodarczej, oraz czy w przypadku zlecenia organizacji Konkursów podmiotowi zewnętrznemu na Skarżącej będą ciążyły obowiązki płatnika o których mowa w art. 41 ust. 4 ustawy o PIT. Rację należy przyznać Skarżącej Spółce. Na wstępie należy zauważyć, że chociaż przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia "konkurs", to znaczenie tego terminu można ustalić odwołując się nie tylko do "dorobku prawnego", ale również do potocznego znaczenia tego pojęcia, odzwierciedlonego w definicji słownikowej. I tak, w Słowniku Języka Polskiego pod redakcją M.Szymczaka (PWN, Warszawa 1998, t. I, s. 922) konkurs określony został jako "impreza, przedsięwzięcie o charakterze artystycznym, rozrywkowym, dające możność wyboru przez eliminację, najlepszych wykonawców, autorów danych prac itp. zwykle wyróżnianych nagrodami". Analogiczną definicję zawiera Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją S. Dubisza (PWN, Warszawa 2003 r., t. II, s. 210). Według zaś Domowego Popularnego Słownika Języka Polskiego (Wydawnictwo Cykada, s. 202), "konkurs" to zorganizowana impreza o określonym regulaminie, której celem jest wyłonienie w drodze eliminacji kogoś lub czegoś najlepszego w danej dziedzinie, zwykle połączona z przyznaniem nagród. Słownik Wyrazów Obcych (Wydawnictwo Europa, s. 396-397) definiuje natomiast "konkurs" jako imprezę, która ma na celu wyłonienie przez specjalistyczne jury osoby lub grupy najlepszej w danej dziedzinie, np. artystycznej, naukowej, przebiegająca często wieloetapowo; najczęściej wygrana lub zajęcie jednego z wyższych miejsc w konkursie jest związane z określoną w warunkach wstępnych nagrodą pieniężną, rzeczową lub przyznaniem prawa do realizacji czegoś. Z powyższych definicji wynika zatem, że głównym celem konkursu jest wyłonienie osób najlepszych w danej dziedzinie. Oznacza to, że aby dane przedsięwzięcie odpowiadało istocie konkursu, powinien w nim wystąpić element rywalizacji, współzawodnictwo uczestników. Konkurs jest więc przedsięwzięciem, podczas którego uczestnicy rywalizują między sobą, co w efekcie prowadzi do wyłonienia najlepszego z nich w danej dziedzinie. Współzawodnictwo odbywa się według określonych wcześniej kryteriów, których spełnienie ocenia specjalna komisja wskazująca zwycięzcę (zwycięzców). Nagrody otrzymują najlepsi uczestnicy. W szczególności, konkurs przeprowadzany jest na podstawie regulaminu, który normuje przedmiotowo istotne elementy konkursu. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, określono adresatów konkursu, a także sposób przystąpienia do konkursu oraz zadanie konkursowe. Sąd zaznacza, że jedną z podstawowych zasad działania organów administracji publicznej, jest działanie na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Z zasady tej wynika, w szczególności zakaz domniemywania kompetencji organu władzy publicznej, a tym samym nakaz, by działania organu władzy publicznej były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej. Organ władzy publicznej musi zatem wskazać na istnienie normy uprawniającej go do działania; niedopuszczalne jest bowiem poprzestanie na stwierdzeniu braku zakazu takiego działania w normach zawierających kompetencje ogólne, czy też wyprowadzonego z innych norm prawa (por. postanowienie 7 sędziów SN z 18 stycznia 2005 r. sygn. akt WK 22/04, Biul. SN 2005/3/23). Natomiast argumenty organu interpretacyjnego zmierzające do pominięcia zasygnalizowanego rozróżnienia poczynionego przez prawodawcę, tym bardziej, że również inne Sądy przydają znaczenie rozróżnieniu źródeł przychodów omawianemu w sprawie, niesie za sobą nie tylko następstwo w postaci naruszenia obowiązku uwzględniania dorobku prawnego, ale również naruszenia przepisów prawa. Wobec tego Sąd zwraca uwagę, że chociaż rezultat i cel konkursu jest następstwem działalności gospodarczej, to ustawodawca wyodrębnił źródło przychodu, umownie ujmując – "z konkursu", zaś Sąd, będąc ograniczony przepisami prawa i zasadą działania na podstawie prawa (por art. 2 i art. 7 Konstytucji RP), jest zobowiązany zwrócić na to uwagę organom. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 523/15 zgodnie z którym " art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. nie zawiera żadnych ograniczeń podmiotowych, które uniemożliwiałyby objęcie jego zakresem osób fizycznych prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Nie wyklucza on bowiem zastosowania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych do przychodów przedsiębiorców stanowiących nagrody i wygrane w konkursach" (zobacz też prawomocne wyroki WSA w Warszawie z 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2988/11 oraz z 3 grudnia 2014r. sygn. akt III SA/Wa 1114/14, -wymienione wyroki oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl). Za trafnością zasygnalizowanego stanowiska zdaje się przemawiać również pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2006 r., w sprawie II FSK 304/05 zgodnie z którym art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. ma zastosowanie do wszystkich nagród, zarówno tych mających związek z wykonywaną działalnością gospodarczą, jak i niemających (wsparte poglądem z wyroku z 20 stycznia 2015 r., II FSK 232/13, CBOSA), uwzględniając wskazania ze stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdzie "wygrana" w "konkursie" (przedsięwzięciu) jest nie tyle wyrazem czynników losowych, ile wyrazem bardziej "profesjonalnego" sposobu prowadzenia działalności gospodarczej. Na takie rozumienie konkursu, o którym stanowi art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. wskazuje również inne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie II FSK 232/13 oraz z dnia 1 grudnia 2015 r. w sprawie II FSK 2075/13, z 17 października 2017 r. w sprawie II FSK 2540/15, z 16 kwietnia 2021 r. w sprawie II FSK 3346/18). Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, głównym celem konkursu jest wyłonienie osób najlepszych w danej dziedzinie. Oznacza to, że aby dane przedsięwzięcie odpowiadało istocie konkursu, powinien w nim wystąpić element rywalizacji, współzawodnictwo uczestników. Przedsięwzięcie – takie jak w badanej sprawie - jest konkursem wtedy, gdy kreuje współzawodnictwo, ale w ramach konkursu. W tym przypadku bez znaczenia pozostaje, kto jest uczestnikiem przedsięwzięcia. Sąd zatem podkreśla, że art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. ma zastosowanie do wszystkich nagród, zarówno tych mających związek z wykonywaną działalnością gospodarczą, jak i nie mających. Nie ma żadnych podstaw, aby z zakresu znaczeniowego zwrotu frazeologicznego "wygrane w konkursach" wyłączyć nagrody związane z działalnością gospodarczą, co potwierdza wykładnia systemowa wewnętrzna przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazująca, iż art. 30 ust. 1 pkt 2 stanowi lex specialis w stosunku do zasad opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Gdyby z zakresu art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. ustawodawca chciał wyłączyć nagrody i wygrane otrzymane w konkursach związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez ich uczestników, uczyniłby to poprzez stosowny zapis w treści tego przepisu. Brak takiego zapisu oznacza, że związek konkursu z działalnością gospodarczą podatnika nie wpływa na sposób opodatkowania wygranej (nagrody).

Z tych powodów za trafny należy uznać zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.

Odnosząc się do drugiego pytania wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 41 ust. 4 ustawy o PIT, płatnicy, o których mowa w ust. 1 są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5 oraz 10. Zgodnie natomiast z treścią art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, płatnikami są osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej. Natomiast w myśl art. 41 ust. 7 ustawy o PIT, jeżeli przedmiotem wygranych (nagród), o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 nie są pieniądze, podatnik jest obowiązany wpłacić płatnikowi kwotę zaliczki lub należnego zryczałtowanego podatku przed udostępnieniem wygranej (nagrody) lub świadczenia. Należy również dodać, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, od dochodów (przychodów) z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, uzyskanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do europejskiego Obszaru Gospodarczego, pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 10% wygranej lub nagrody. Jak wynika zatem z treści powołanych przepisów, sporne w niniejszej sprawie obowiązki związane z poborem podatku spoczywają na określnych podmiotach. Są nimi podmioty "dokonujące wypłaty" należności lub świadczeń (jak to zostało wskazane w art. 41 ust. 4 ustawy o PIT i art. 42a ustawy o PIT), podmioty "stawiające do dyspozycji podatnika" pieniądze lub wartości pieniężne (art. 41 ust. 4 ustawy o PIT), czy "dokonujące świadczeń" (art. 41 ust.1 u ustawy o PIT). Wobec powyższego dla ustalenia osoby płatnika nie ma znaczenia na czyje zlecenie jest organizowany konkurs i kto ponosi ekonomiczny ciężar konkursu. Istotne jest bowiem jedynie kto (jaki podmiot) wypłaca nagrodę laureatowi konkursu. Prawidłowość stanowiska skarżącej znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy czym zarówno w tych wyrokach, które zostały powołane w skardze, jak i takich, na które strona skarżąca się nie powoła. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na wypowiedzi orzecznicze Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii, to jest m.in. na wyroki: z dnia 21.09.2020 r., (II FSK 1195/18), z dnia 2.09.2020 r., (II FSK 1192/18), z dnia 3.11.2021 r. (II FSK 259/19) z dnia 25.11.2020 (II FSK 1915/18), z dnia 21.12.2021 r. (II FSK 930/19), z dnia 13.04.2022 r. (II FSK 1741/19) czy z dn. 8 lutego 2023 sygn. II FSK 1612/20. W judykatach tych zgodnie przyjęto, że w sensie prawnym podmiot zewnętrzny jako organizator konkursu występuje wobec jego uczestników , w tym osób nagradzanych, we własnym imieniu, a nie jako pośrednik czy przedstawiciel podmiotu zlecającego przeprowadzenie konkursu. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odwołuje się do kategorii podmiotów, które ponoszą ekonomiczny ciężar nagród. Jak wyżej wskazano przepis art. 41 ust. 1 ustawy stanowi wprost, że płatnikiem jest podmiot, który dokonuje świadczeń. Okoliczność, że w ostatecznym rozrachunku, to spółka ponosi ekonomiczny (finansowy) ciężar nagród nie oznacza jednak, że to ona jest płatnikiem zryczałtowanego podatku dochodowego od tych nagród, jeżeli są one wypłacone przez inny podmiot w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że również z praktycznego punktu widzenia trudno wyobrazić sobie sytuację, że podmiot zewnętrzny wypłaca nagrodę z własnych środków a podatek dochodowy od tych wypłat (świadczeń) pobiera inny podmiot.

Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ podatkowy przepisów postępowania Sąd uznaje za niezasadne. Odmienna od dokonanej przez stronę – i w tym wypadku w ocenie Sądu nieprawidłowa - wykładnia przepisów prawa materialnego dokonana przez organ interpretacyjny nie może być utożsamiana jako okoliczność świadcząca o naruszeniu przepisów prawa procesowego, w tym zasad prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 14c § 1 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W myśl § 2 w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Organ interpretacyjny wydając skarżoną interpretację indywidualną sprostał wymienionym wyżej warunkom, wyznaczającym obligatoryjne elementy interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. należało orzec jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w pkt. II wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanego aktu.

Organ interpretacyjny, rozpoznając ponownie sprawę, będzie zobowiązany uwzględnić powyższe uwagi, ustalony dorobek prawny, w tym ustalone w orzecznictwie wyodrębnienie źródeł przychodów i związanych z tym konsekwencji podatkowych, także w zakresie obowiązków płatnika.