Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 232/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 , art. 85 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 1, art. 80, 79, 3 ust. 1 pkt 8, art. 77 ust. 1 pkt 3,
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 6,7,, 107 par. 1 pkt 6, art. 11, 77 par. 1, art. 80, art. 7a par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. do Burmistrza D., dalej także jako: "Burmistrz", organ I instancji", wpłynął wniosek K. B., dalej także jako: "strona", "wnioskodawca", "skarżący", "inwestor", o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr. ew.[...], obręb Ś., gmina D., powiat c.. Do wniosku dołączono raport oddziaływania na środowisko wraz z załącznikami, wypis z rejestru gruntów, kopię mapy ewidencyjnej z obszarem oddziaływania inwestycji, zaświadczenie o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zapewnienie odbioru gnojowicy oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty za wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji, decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła jej naruszenie:

- pkt 6 ppkt 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w zw. z § 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez bezpodstawne uznanie, że maksymalną możliwą obsadę danego budynku inwentarskiego należy obliczyć w oparciu o założenie, iż na każdą sztukę hodowanego tucznika winno przypadać 0,65 m2 powierzchni,

- art. 7a k.p.a. i wyrażonej w nim zasady, że wszelkie wątpliwości co do normy prawnej należy interpretować z korzyścią dla strony,

- art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji,

- art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. nakładającego na organ obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji, zawierającego ocenę zebranego materiału dowodowego, podczas gdy w uzasadnieniu brak jest wniosków i oceny zebranego materiału,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na powołaniu się przez organ na rozporządzenie w prawie standardów zapachowej jakości powietrza i metod oceny zapachowej jakości powietrza, podczas gdy ww. akt nigdy nie został opublikowany i nie stanowi elementu obowiązującego prawa.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej także jako: "Kolegium", " organ II instancji", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 71 ust. 1, art. 85 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm., dalej: "u.i.o.ś."), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.i.o.ś. i wskazało, że według przedłożonego raportu o oddziaływaniu na środowisko celem planowanego przedsięwzięcia jest budowa budynku inwentarskiego na działce o nr. ew.[...], obręb Ś. wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Inwestor deklaruje prowadzenie chowu trzody chlewnej (tuczników) w systemie bezściółkowym (na rusztach), obejmujący [...] sztuk tuczników o masie ciała do [...] kg. W ramach inwestycji planuje się budowę budynku hodowlanego o wymiarach zewnętrznych około [...] m x [...] m i wysokości około [...] m od kalenicy o powierzchni zabudowy około [...] m2, w tym powierzchnia hodowlana około [...] m2. Obiekt ma być wykonany z konstrukcji stalowej, posadowiony na stopach fundamentowych. Budynek ma być wyposażony w przyłącze wodociągowe oraz przyłącze elektryczne. Pod budynkiem planowane jest wykonanie zbiornika przeznaczonego do magazynowania gnojowicy. Obiekt ma być przystosowany do utrzymania [...] sztuk tuczników tj. [...] DJP.

W budynku mają być wydzielone powierzchnie hodowlane:

- [...] kojców hodowlanych o wymiarze [...],

- [...] kojce hodowlane o wymiarze [...],

- [...] silosy paszowe każdy o ładowności około [...] ton,

- kontener na sztuki padłe,

- utwardzenia,

- agregat prądotwórczy,

- studnię o wydajności nie przekraczającej 10 m3/h.

Budowa nie będzie wymagała wycinki drzew lub krzewów, konieczne będzie usunięcie pokrywy glebowej w miejscach wyznaczonych pod realizację chlewni oraz powierzchni około [...] m2 przeznaczonych do utwardzenia (powierzchnie komunikacyjne). W związku z planowanym wykopem pod fundamenty chlewni, silosów oraz zbiornik magazynowy na gnojowicę, powstawać będzie urobek ziemny, który inwestor deklaruje zagospodarować w granicach działki, na której zostanie wydobyty.

Wytwarzane ścieki bytowe odprowadzane będą do zbiornika bezodpływowego wykonanego na terenie inwestowania. Pojemność zbiornika na ścieki bytowe wynosić będzie około 5 m3. Wody opadowe lub roztopowe spływające z dachu chlewni i terenu utwardzonego spływały będą powierzchniowo do gruntu. Wytwarzana gnojowica ma być zagospodarowana jako nawóz. Wytwarzane odpady magazynowane będą w miejscach wyznaczonych do tego celu. Realizację przedsięwzięcia planuje się w odległości około 820 m na północny zachód od centrum wsi Ś. Działka nr ew. [...] posiada powierzchnię [...] ha, obecnie użytkowana jest rolniczo (gruntu orne III, IVa, IVb, V, łąki III, IV i VI klasy bonitacyjnej) i nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego. W obrębie inwestycji nie występują obszary ochrony bezpośredniej lub pośredniej ujęć wód podziemnych oraz obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości około 690 m od strony wschodniej ww. działki. Działka będąca przedmiotem inwestycji znajduje się na obszarze objętym specjalną formą ochrony przyrody tj. obszar specjalnej ochrony ptaków, obszar NATURA 2000, Lasy Puszczy nad D. – [...]. W sąsiedztwie, od strony północnej przebiega granica korytarza ekologicznego GKPn-25 Puszcza D.

Pismem z dnia [...] r. organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. o wydanie opinii w zakresie realizacji przedsięwzięcia.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. opinią sanitarną z dnia [...] r. pozytywnie zaopiniował zamierzone przedsięwzięcie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem ograniczenia emisji odorów (poprzez wprowadzenie nowych technologii i odpowiednich metod żywienia zwierząt), aby nie były uciążliwe dla mieszkańców; zapewnienia nieprzekroczenia wartości dopuszczalnego natężenia hałasu dla terenów zamieszkania i przebywania ludzi.

Obwieszczenie o przystąpieniu do przeprowadzenia konsultacji społecznych umieszczono w Biuletynie Informacji Publicznej gminy D. w dniu [...] r. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w D. W trakcie trwania konsultacji wpłynęło [...] formularzy konsultacyjnych, w których wyrażono sprzeciw odnośnie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Mieszkańcy Gminy D. "S. C. w Ś." w dniu [...] r. złożyli do Burmistrza D. petycję, w której przedstawili negatywne stanowisko dotyczące realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia załączając listę [...] podpisów oraz [...] podpisy zebrane w formie elektronicznej.

W dniu [...] r. wpłynęło pismo inwestora, w którym odniósł się on do przedstawianych zarzutów. Wskazał, że planowana hodowla nie odnosi się do skali przemysłowej. Zaznaczył, że w budowanym obiekcie zostaną zastosowane rozwiązania minimalizujące nieprzyjemne zapachy towarzyszące hodowli, m.in. nowoczesny system wentylacyjny, kominy wentylacyjne wyniesione na wysokość [...]m. Odpowiednie karmienie zwierząt zbilansowaną paszą o obniżonym poziomie białka przyczyni się do ograniczenia emisji amoniaku w chlewni. Wskazał, że rozlewanie gnojowicy na polach może być odczuwalne, jednak będzie się odbywało dwa razy w roku i będzie ściśle związane z pracami polowymi oraz będzie szybko (najczęściej w ciągu doby) przykrywana warstwą ziemi, aby uchronić azot zawarty w nawozie naturalnym. Z uwagi na ASF wytyczne Głównego Lekarza Weterynarii obligują do przestrzegania rygorystycznych zasad bioasekuracji, w związku z czym musi odbywać się cykliczna deratyzacja oraz dezynsekcja. Podejmowane działania spowodują, że chlewnia nie zwiększy liczby gryzoni i owadów. Podniósł, że emisja substancji do powietrza atmosferycznego nie spowoduje katastrofy ekologicznej i zdrowotnej w regionie, jak próbują to przedstawić przeciwnicy realizacji przedsięwzięcia. Stwierdził również, że przeciwnicy budowy chlewni błędnie klasyfikują jako gazy cieplarniane również amoniak oraz siarkowodór. Analiza rozprzestrzeniania się substancji odorotwórczych wykazała, że maksymalne stężenie powyższych gazów nie będzie przekraczało wartości dopuszczalnych. Jego zdaniem, hodowla trzody chlewnej nie jest źródłem emisji tlenku węgla i siarki jak wskazują przeciwnicy budowy, powstają one w wyniku spalania i są emitowane np. przez transport. Zapewnił, że będzie stosował się do wszystkich wymagań Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w S. tj. sporządzi inwentaryzację przyrodniczą i ornitologiczną, której zadaniem będzie wykazanie, czy obiekt będzie miał wpływ na gatunki chronione ptaków oraz, że nie uczyni niczego, co mogłoby naruszyć ekosystem gminy. Wskazał, że własne ujęcie wody służące budynkowi inwentarskiemu, nie będzie miało wpływu na niedobory wody w okolicznych wsiach oraz że nieprawdziwy jest zarzut nadmiernego stosowania leków w hodowli, które stosuje się wyłącznie w przypadku choroby zwierząt, a po ich wydaleniu przez zwierzęta ulegają rozpadowi i nie powodują oporności bakterii.

W dniu [...] r. Dyrektor D. Parku Narodowego wniósł pismo zawierające uwagi w sprawie prowadzonego postępowania administracyjnego tj. wskazanie, że działki, na których inwestor deklaruje zagospodarowanie gnojowicy i wskazuje w dołączonym raporcie, stanowią jego własność Skarbu Państwa w wieczystym użytkowaniu DPN, i są wydzierżawione innemu podmiotowi, niż inwestor. Umowa dzierżawy zawiera zapis, że dzierżawca nie ma prawa oddawać podmiotu umowy w całości lub w części do używania osobom trzecim na podstawie jakichkolwiek umów, a także bezumownie, oraz zapisy zabraniające stosowania biologicznych nawozów oraz ścieków i osadów ściekowych. Dyrektor DPN w piśmie wskazał również, że w raporcie o oddziaływaniu na środowisko nie znajduje się żadna informacja o zastosowaniu metod bioasekuracji, które dotyczą Afrykańskiego pomoru świń (ASF).

W dniu [...] r. inwestor wyjaśnił, że uprawia rolniczo działki wskazane w raporcie oddziaływania na środowisko, natomiast działkę nr ew. [...] obręb D. (winno być obręb D.) - razem z synem.

W związku z informacją powziętą od Dyrektora Drawieńskiego Parku Narodowego Burmistrz wezwał ponownie inwestora do złożenia wyjaśnień dotyczących zagospodarowania gnojowicy na wskazanych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko działkach z uwzględnieniem okoliczności, że podana działka nie jest własnością inwestora.

W odpowiedzi inwestor przedłożył wyjaśnienia dotyczące przedmiotowych działek, że są one dzierżawione przez jego syna, oraz że gnojowica jest nawozem naturalnym.

Po uzupełnieniu raportu przez inwestora, postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w B. uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia.

W dniu [...] r. Rada Miejska w Drawnie przyjęła uchwałę nr XXV/153/2020 wyrażającą "Stanowisko Rady Miejskiej w Drawnie w sprawie realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku inwentarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ew.[...], obręb Ś". W uchwale widnieje zapis, że biorąc pod uwagę zagrożenia płynące z realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz protesty mieszkańców Rada Miejska w D. wyraża swój sprzeciw wobec inwestycji. Wskazano, że [...] radnych w dniu [...] r. podczas połączonego posiedzenia Komisji Rady Miejskiej w D., wyraziło negatywne stanowisko wobec realizacji inwestycji oraz że planowana inwestycja nie pomoże w rozwoju gminy, której kierunkiem rozwoju jest turystyka. W sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, znajduje się stanowisko pełnika europejskiego, który podlega ścisłej ochronie zaś plany wylewania gnojowicy w różnych miejscach gminy stwarzają poważne obawy o środowisko, w szczególności o zachowanie czystości gleby, wód powierzchniowych i gruntowych.

W dniu [...] r. Burmistrz D. wydał zarządzenie nr [...] w sprawie kolejnych konsultacji społecznych dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia dla mieszkańców sołectw Ś., D., Ż. oraz miasta D. wyznaczając czas trwania konsultacji.

W dniu[...] r. D. i A. P. - strony niniejszego postępowania przedłożyli ekspertyzę dotyczącą oceny wpływu na środowisko i zdrowie ludzi planowanego przedsięwzięcia sporządzoną przez dr n. biol. A. B., zwaną dalej opinią, oraz raport o stanie przyrody sporządzony przez E. W. G. Oba dokumenty zostały włączone do akt sprawy przedmiotowego postępowania. W sporządzonej opinii autor wskazał, że w raporcie o oddziaływaniu na środowisko błędnie wskazano kwalifikację przedsięwzięcia na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), nieprawidłowo wyliczono maksymalną możliwą obsadę inwentarza, co skutkuje wadliwym wykonaniem całego raportu oceny oddziaływania na środowisko i wszelkie jego ustalenia. Raport o stanie przyrody zawiera natomiast uzupełnienie wiedzy o walorach przyrodniczych okolic Ś., w którym zwrócono szczególną uwagę na [...] zinwentaryzowanych gatunków chronionych roślin i zwierząt.

W dniu [...] r. wyżej wymieniona opinia oraz raport o stanie przyrody został przekazany Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w C., Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. oraz Dyrektorowi Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w S., celem zapoznania się z dodatkowymi dowodami w sprawie.

W dniu [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. wydał negatywną opinię dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

W dniu [...] r. do Burmistrza D. wpłynęło wezwanie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. do przekazania wyjaśnień do informacji zawartych w ww. opinii, m.in. dotyczących ustalenia wielkości obsady maksymalnej tuczami oraz przeliczenia na DJP, sporządzenia obrotu stada, ustalenia wymaganej pojemności zbiornika na nawozy płynne (...), dołączenie dokumentacji hydrologicznej ujęcia wody (jeśli istnieje), wyznaczając 60 dni od dnia otrzymania pisma na uzupełnienie wymaganych informacji.

Inwestor został wezwany do przedstawienia wymaganych informacji zgodnie z powyższym wezwaniem. W dniu [...] r. inwestor przedłożył pisemne uzupełnienie zgodnie z powyższym wezwaniem dołączając projekt robót geologicznych w zapisie na płycie CD.

W dniu [...] r. Dyrektor RZGW w B. ponownie wezwał do przekazania wyjaśnień uznając, że te otrzymane są niewystarczające. W wezwaniu wskazał m.in. na konieczność precyzyjnego ustalenia wielkości maksymalnej tuczami oraz przeliczenia na DJP, przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza.

W dniu [...] r. do Burmistrza wpłynęło pismo inwestora, w którym wskazano, m.in. że nie będzie prowadził chowu tuczników powyżej [...] sztuk.

Pismem z dnia [...] r. Dyrektor RZGW wezwał do przeanalizowania przedłożonych informacji dotyczących m.in. wielkości maksymalnej obsady tuczami.

Inwestor przedłożył wyjaśnienia w wymaganym terminie, w którym podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w poprzednich pismach odnośnie m.in. wielkości planowanej maksymalnej obsady tuczami.

Burmistrz, odpowiadając na wezwanie Dyrektora RZGW w B., dołączył wyjaśnienia inwestora oraz wskazał również stanowisko Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] r. stanowiące odpowiedź na interpelację poselską I. K. w sprawie zakresu kontroli uciążliwości odorowych oraz planowanych rozwiązań ustawowych, w którym wskazany jest wzór, jak należy przeliczyć maksymalną możliwą obsadę wielkości inwentarza.

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor RZGW w B. postanowił odmówić uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, z powodu negatywnego wpływu na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, na podstawie raportu o oddziaływaniu na środowisko z dnia 12 marca 2020 r. opracowanego przez firmę Biotop Pracownia Ochrony Środowiska z siedzibą w P. W postanowieniu stwierdzono, że przy obliczaniu DJP dla inwestycji w celu wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych przedsięwzięcia, nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględnić maksymalną możliwą obsadę inwentarza, obliczoną w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie może on pomieścić. Takie parametry są bowiem jedynie obiektywne w ocenie osiągnięcia celów środowiskowych. W tabeli 5 na str. 15 raportu ooś do przeliczenia sztuk DJP uwzględniono niepoprawną wartość wynoszącą 0,81 m2, przez co zaniżona została ilość DJP, co w następstwie powoduje podanie szeregu niepoprawnych informacji jak np. zapotrzebowanie na wodę, ilość powstających nawozów naturalnych, pojemności zbiorników do przechowywania nawozów naturalnych.

Po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego dotyczącego podania maksymalnej możliwej obsady Burmistrz wezwał inwestora do uzupełnienia raportu z uwzględnieniem wzoru, według którego należy obliczyć obsadę tuczami tj. [...] m2 (projektowana powierzchnia przeznaczona do chowu) podzielona przez [...] m (minimalna powierzchnia kojca dla tuczników o masie ciała powyżej 85-110 kg), co daje łącznie [...] szt.; [...] szt x [...] kojców = [...] szt x [...] (współczynnik przeliczeniowy sztuk zwierząt wg Rozporządzenia Ministra z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć(...)) = 334,88 DJP.

Inwestor w wyjaśnieniach wskazał, że podana w raporcie obsada zwierząt jest podana w sposób właściwy, wskazuje, że ww. rozporządzenie określa jedynie minimalną wielkość danego kojca, co daje prawo do budowy kojców o powierzchni większej niż minimalna i nie powoduje automatycznego wzrostu DJP. W swoich wyjaśnieniach zawarł uwagę, że Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, jak i Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących (...) nie zawierają ustawowej delegacji do przepisów Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań (...) i jest on dokumentem niezależnym, nie mogącym stanowić podstawy do obliczania wskaźników DJP czy też obliczania maksymalnej obsady danego obiektu inwentarskiego.

W dniu [...] r. do Burmistrza D. wpłynęło wezwanie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w S. do ponownego uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia m.in. o ponowny opis elementów przyrodniczych występujących na terenie działki inwestycyjnej i w zasięgu przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, wykonany na podstawie ponownej inwentaryzacji przyrodniczej z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wezwaniu, o ponowne przedstawienie szczegółowych informacji na temat programu rolno - środowiskowego realizowanego w granicach działki inwestycyjnej i innych.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał w dniu [...] r. postanowienie, w którym odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, argumentując, że zgromadzona dokumentacja w sprawie nie może wykluczyć negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na warunki życia i zdrowie ludzi. W uzasadnieniu wskazał, że jednym z poważniejszych błędów raportu jest podanie niewłaściwej obsady maksymalnej zwierząt, która stanowi podstawę określenia wszystkich innych parametrów technicznych i technologicznych przedsięwzięcia. Dyrektor RDOS w S. wskazał również, że biorąc pod uwagę kwestie uciążliwości odorowych w odniesieniu do wskazań zawartych w opinii dr A. B., tj.: przedstawiona w raporcie ooś analiza jest sporządzona błędnie z powodu wykorzystania przez autorów raportu niewspółmiernych wskaźników emisji amoniaku dla tucznika, a dodatkowo sporządzający pomniejszyli jego wartość wprowadzając minimalny wskaźnik emisji dla warchlaków, podczas gdy z dokumentów branżowych wynika stosowanie jednej wartości dla tuczu i świń. Przyjęte wskaźniki emisji amoniaku są znacząco niższe od podawanych w dokumentach BREF (2017) dla kanału głębokiego i usuwania gnojowicy 2-3 razy w czasie cyklu, który wynosi 2,63 kg/szt/rok. Wobec znaczącego zaniżenia wskaźników emisji podstawowych substancji złowonnych nie było możliwe wyznaczenie rzeczywistego oddziaływania na środowisko, w tym zdrowie i warunki życia ludzi.

Inwestor został dwukrotnie wzywany o analizę w zakresie substancji odorogennych powstających podczas funkcjonowania przedsięwzięcia, uwzględniając przeważające kierunki wiatrów w miejscu realizacji inwestycji oraz wskazanie działań minimalizujących w tym zakresie uwzględniając m.in. zasady zaproponowane w Kodeksie przeciwdziałania uciążliwości zapachowej opracowanym przez Departament Ochrony Powietrza i Klimatu (Warszawa 2019).

Z przedstawionych wyjaśnień wynika, ze zakład nie będzie uciążliwy zapachowo; wskazano proponowane dopuszczalne poziomy substancji zapachowych w powietrzu zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie standardów zapachowej jakości powietrza i metod oceny zapachowej jakości powietrza, nie odniesiono się do zapisów tegoż rozporządzenia oszacowując wpływ inwestycji, a jedynie do opracowania ("metody oceny emisji odorów z obiektów gospodarki hodowlanej" A. Grzelak), na podstawie których przedstawiono wyniki obliczeń. Nie wyjaśniono, dlaczego zaniechano oszacowania oddziaływania inwestycji w odniesieniu do zapisów ww. rozporządzenia, nie wyjaśniono również sposobu w jaki obliczono uzyskane wartości. Wskazano, że skutecznymi metodami ograniczenia emisji (zgodnymi z Kodeksem przeciwdziałania...") będzie: stosowanie dodatków paszowych i preparowanie pasz, a w odniesieniu do nawozów naturalnych - sprawne i szybkie zagospodarowanie rolnicze nawozów na gruncie, co może być kwestią dyskusyjną, w związku z deklaracją przekazywania gnojowicy do biogazowni oraz zapewnienie, że zbiorniki na płynne odchody zwierzęciem i bezodpływowe zbiorniki do gromadzenia nieczystości ciekłych będą posiadały nieprzepuszczalne ściany i dno - co jest standardem, a nie działaniem minimalizującym. Odnosząc się do powyższego, zdaniem organu uzgadniającego warunki przedsięwzięcia, nie jest możliwe przeprowadzenie pełnej oceny uciążliwości odorowej na podstawie uzyskanych danych. Organ uzgadniający wzywał inwestora do przedłożenia uzupełnienia dokumentacji o opis elementów przyrodniczych na terenie działki inwestycyjnej i w zasięgu przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem wytycznych: przeprowadzenia wizji terenowych w okresie wegetacyjnym roślin i sezonie rozrodczym zwierząt (co najmniej 3 miesięcznym w okresie maj-sierpień z minimum 4 wizytami terenowymi w miesiącu) oraz zgodnie z obowiązującymi metodykami, do przedstawienia sprawozdań z realizowanych programów rolnośrodowiskowych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz przedstawienie sposobu wykorzystania obszaru na przełomie ostatnich lat, w tym wskazanie rodzajów wykonywanych zabiegów agrotechnicznych w granicy poszczególnych klas użytków gruntowych. Organowi nie udostępniono sprawozdań z programów rolnośrodowiskowych, stwierdzając, że program został zakończony. Przeprowadzona inwentaryzacja przyrodnicza, choć w zawężonym zakresie, w opinii organu, wykazała, iż w rejonie przedsięwzięcia obserwowane były gatunki ptaków będące przedmiotami ochrony w obszarze Natura 2000. Autorzy nie dopatrzyli się negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na walory przyrodnicze, uzasadniając, ze względu na dostępność licznych, optymalnych siedlisk stwierdzonych gatunków, realizacja inwestycji nie wpłynie na ich liczebność, czy utratę siedlisk, a do działań minimalizujących wpływ na przyrodę zaliczono m.in. ponowną kontrolę terenu przedsięwzięcia przed przystąpieniem do prac budowlanych, prowadzenie prac w porze dziennej, stosowanie możliwie najmniej uciążliwej akustycznie technologii prowadzenia prac, kontrolę wykopów, ze szczególnym uwzględnieniem okresu rozrodu i migracji płazów.

Kolegium przytoczyło następnie art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4, art. 80 i art. 81 u.i.o.ś. i wskazało, że kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie miało uzyskanie od organów uzgadniających warunki realizacji przedsięwzięcia postanowień, w których nie uzgodniono warunków realizacji proponowanego przedsięwzięcia oraz opinii Dyrektora Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., który w drugiej wydanej opinii negatywnie wypowiedział się odnośnie wpływu planowanego przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi. Wszystkie zebrane materiały w sprawie tj. raport oddziaływania na środowisko, przedkładane w toku postępowania uzupełnienia do raportu, wyjaśnienia i informacje uzyskane od inwestora, uzgodnienia i opinie innych organów, dokumenty dostarczone przez strony postępowania pozwalają na wypowiedzenie się w przedmiotowej sprawie.

Organ II instancji wskazał, że w opiniach organy oceniły przedłożony raport i jego przewidywania co do planowanego przedsięwzięcia. Dokonane opinie są spójne i logiczne. Zostały one wydane w oparciu o materiał niezbędny do dokonania oceny przez każdy z organów współpracujących. Dodatkowe wyjaśnienia były niezbędne dla poszczególnych organów do wydania opinii w zakresie działania tychże organów. Nie wpływały one na opiniowanie dokonane przez inny organ. Nadto istotne jest, że każdy z organów opiniujących wydawał swoją w opinię w oparciu o materiał, który uznawał za wystarczający do jej wydania.

Zdaniem Kolegium, kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie obliczania DJP dla inwestycji w celu wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych przedsięwzięcia. Organ wskazał na wyrok NSA z dnia 4 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 95/17, w którym podano, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 powoływanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Powyższe oznacza, że przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora, jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Dlatego też, opierając się na takim brzmieniu przepisu, organy nie mogły naruszyć przepisów prawa materialnego.

W konsekwencji organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nieprawidłowo została wyliczona obsada inwentarza, co powoduje, że raport nie przedstawia prawidłowych skutków oceny przedsięwzięcia na środowisko, a to sprawia, że istnieje możliwość nieosiągnięcia celów środowiskowych. Maksymalna obsada zwierząt stanowi bowiem podstawę określenia wszystkich innych parametrów technicznych i technologicznych przedsięwzięła, uwzględnienia emisji, zużycia pasz, wody, ilości powstałej gnojowicy. Te wszystkie dane służą do określenia stopnia oddziaływania na środowisko. Skoro dana podstawowa, która stanowi podstawę do obliczenia następczych parametrów jest nieprawidłowa, to następczo obliczane parametry oddziaływania na środowisko również są wyliczono nieprawidłowo, a to powoduje, że końcowa ocena oddziaływania na środowisko nie może zostać uznana za prawidłową i nie może być akceptowana przez organy opiniujące, jak i orzekające w sprawie.

W ocenie Kolegium, inwestor, stojąc niezmiennie na stanowisku, że prawidłowo wykazał obsadę wielkości inwentarza, nie wskazując w uzupełnieniach raportu wyliczeń dla maksymalnej wielkości inwentarza, tym samym nie udowodnił, że inwestycja nie będzie mieć negatywnego wpływu na środowisko.

Organ II instancji wskazał również, że w kwestii dopuszczalnych poziomów substancji zapachowych w powietrzu zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie standardów zapachowej jakości powietrza i metod oceny zapachowej jakości powietrza, nie odniesiono się do zapisów tegoż rozporządzenia oszacowując wpływ inwestycji, a jedynie do opracowania ("metody oceny emisji odorów z obiektów gospodarki hodowlanej" A. Grzelak), na podstawie którego przedstawiono wyniki obliczeń. Zaniechano oszacowania oddziaływania inwestycji w odniesieniu do zapisów ww. rozporządzenia, nie wyjaśniono również sposobu w jaki obliczono uzyskane wartości. Wskazano, że skutecznymi metodami ograniczenia emisji będzie: stosowanie dodatków paszowych i preparowanie pasz, a w odniesieniu do nawozów naturalnych - sprawne i szybkie zagospodarowanie rolnicze nawozów na gruncie, co może być kwestią dyskusyjną, w związku z deklaracją przekazywania gnojowicy do biogazowni oraz zapewnienie, że zbiorniki na płynne odchody zwierzęce i bezodpływowe zbiorniki do gromadzenia nieczystości ciekłych będą posiadały nieprzepuszczalne ściany i dno - co jest standardem, a nie działaniem minimalizującym. W konsekwencji nie było możliwe przeprowadzenie pełnej oceny uciążliwości odorowej na podstawie uzyskanych danych, co powoduje, że również w tym zakresie nie wykazano, że i inwestycja nie będzie mieć negatywnego wpływu na środowisko.

Odnośnie postanowienia wydanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, stanowiska Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Kolegium wskazało, że organ prowadzący postępowanie główne związany jest uzgodnieniem organu współdziałającego, co oznacza że niedopuszczalne jest wydanie decyzji pozytywnej mimo negatywnej oceny warunków realizacji przedsięwzięcia, czyli w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający. Nie można uznać, że stanowiska organów uzgadniających są niewiarygodne tylko z tego powodu, że nie jest zgodne z oczekiwaniami strony postępowania. Ponadto, zdaniem organu II instancji, postępowanie przeprowadzono zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 § 1 k.p.a.

Pismem z dnia [...] r. K. B. złożył skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie:

- art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający weryfikację,

- art. 7a § 1 k.p.a. i wyrażonej w ww. przepisie zasady in dubio pro libertate nakazującej interpretować wszelkie wątpliwości co do treści normy prawnej z korzyścią dla strony, co w sytuacji braku legalnej definicji pojęcia maksymalnej możliwej obsady zwierząt i tym samym istniejących wątpliwości, w jaki sposób należy liczyć ową maksymalną obsadę zwierząt, winno skutkować wydaniem decyzji pozytywnej w niniejszej sprawie,

- art. 8 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, w szczególności brak niebudzącego wątpliwości wyjaśnienia, dlaczego organ uznał, iż maksymalna obsada budynku inwentarskiego powinna zostać obliczona w oparciu o minimalną powierzchnię kojca określoną w Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich,

- art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- art. 9 k.p.a. i wynikającego z tego przepisu obowiązku dbałości przez organy administracji publicznej o interesy stron postępowania poprzez bezpodstawne wydanie decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań i decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji,

- art. 6 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego oraz procesowego,

- art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji,

- pkt 6 ppkt 8 Załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w związku z par. 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z par. 24 ust. 3 pkt. 2 ppkt. f Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich poprzez bezpodstawne uznanie, że maksymalną możliwą obsadę danego budynku inwentarskiego należy obliczyć w oparciu o założenie, iż na każdą sztukę hodowanego tucznika winno przypadać 0,65 m2 powierzchni podczas gdy:

a) już sama literalna treść Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. określającego minimalną powierzchnię kojca jako wynoszącą co najmniej 0,65 m2 na każdą sztukę tucznika, jednoznacznie wskazuje, iż powierzchnia ta może być większa,

b) Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, jak i Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie zawierają ustawowej delegacji do przepisów Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, które to rozporządzenie z dnia 15 lutego 2010 r. zostało wydane w zupełnie innych celach,

c) o tym, iż deklarowana przez skarżącego maksymalna obsada obiektu inwentarskiego powinna być wiążąca świadczy m.in. fakt, iż wskaźnik DJP został obliczony w oparciu o tuczniki o maksymalnej wadze do 110 kg (powierzchnia kojca dla takich tuczników powinna wynosić co najmniej 0,65 m2 na jedną sztukę), ponieważ skarżący zadeklarował hodowlę tuczników do maksymalnej wagi 110 kg. Należy przy tym mieć na względzie, że hodowla tuczników powyżej 110 kg, dla których minimalna powierzchnia kojca winna wynosić co najmniej 1 m2 na jedną sztukę, w rezultacie przełożyłaby się na zupełnie inny wskaźnik DJP. Z niezrozumiałych powodów organ uznał, iż z jednej strony w przypadku maksymalnej wagi tuczników, które mają być hodowane, wiążącym jest deklaracja skarżącego, natomiast z drugiej strony w przypadku określenia minimalnej powierzchni kojca dla jednej sztuki tucznika deklaracja skarżącego pozostaje bez znaczenia.

d) informacja o liczbie zwierząt znajdujących się w danym obiekcie inwentarskim jest informacją jawną, podlegającą kontroli oraz weryfikacji przez organ administracji publicznej, jakim jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - skarżący nie może w świetle prawa ani bez wiedzy ww. organu wstawić większej ilości zwierząt niż wynikałoby to z potencjalnie wydanej decyzji środowiskowej.

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na powołaniu się przez organ na rozporządzenie w sprawie standardów zapachowej jakości powietrza i metod oceny zapachowej jakości powietrza, podczas gdy ww. akt prawny nigdy nie został opublikowany i nie stanowi elementu obowiązującego w Polsce systemu prawnego oraz oparcie decyzji o opinię dot. oceny wpływu na środowisko i zdrowie ludzi planowanego przedsięwzięcia, sporządzoną przez A. B.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że w myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia na rzecz skarżącego środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr [...], obr. Ś., gmina D.

Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.i.o.ś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Uzyskanie tejże decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących:

1) zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś.), oraz

2) potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś.).

Stosownie do art. 79 u.i.o.ś., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Na mocy art. 3 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś., ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko obejmuje zarówno weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu.

W ramach tej oceny określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni oraz pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.i.o.ś.).

W świetle art. 80 u.i.o.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm., zwane dalej: "zarządzeniem z 10 września 2019 r."), jak sama jego nazwa wskazuje, określa rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla:

a) norek w liczbie nie mniejszej niż 105 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP),

b) zwierząt innych niż wymienione w lit. a w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP.

Jak wynika z § 24 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56, poz. 344), powierzchnia kojca, w przeliczeniu na 1 sztukę, powinna wynosić w przypadku utrzymywania grupowo warchlaków i tuczników o masie ciała: a) do 10 kg - co najmniej 0,15 m2, b) powyżej 10 do 20 kg - co najmniej 0,2 m2, c) powyżej 20 do 30 kg - co najmniej 0,3 m2, d) powyżej 30 do 50 kg - co najmniej 0,4 m2, e) powyżej 50 do 85 kg - co najmniej 0,55 m2, f) powyżej 85 do 110 kg - co najmniej 0,65 m2, g) powyżej 110 kg - co najmniej 1 m2.

Zgodnie z art. 201 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm., zwanej dalej: "p.o.ś"), pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych.

Wypełniając delegację ustawą z art. 201 ust. 2 p.o.ś.. Minister Środowiska wydał w dniu 27 sierpnia 2014 r. rozporządzenie w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. poz. 1169, zwane dalej: "rozporządzeniem z 27 sierpnia 2014 r."). Zgodnie z ust. 6 pkt 8 lit. b załącznika do ww. rozporządzenia, do przedmiotowych instalacji zalicza się instalacje chowu lub hodowli drobiu lub świń o więcej niż 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg.

Jak wynika z art. 66 ust. 5 u.i.o.ś., jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami.

Stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji, zasięga opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie p.o.ś, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że istotą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz w przypadku jego dopuszczalności - wymagań, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Rolą postępowania środowiskowego jest więc analiza dopuszczalności konkretnego planowanego dopiero przedsięwzięcia, jego oddziaływania na środowisko, ludzi, krajobraz, nie zaś wydanie generalnej zgody na wykonanie przedsięwzięcia. W rezultacie postępowanie to sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Poznaniu z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 828/10 czy wyroki NSA z 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 696/09, z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 988/09). W ramach tego postępowania przeprowadza się, przy udziale społeczeństwa, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko.

Innymi słowy, ocena oddziaływania na środowisko to szczególna procedura mająca na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydująca o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Stąd też obowiązkiem organu jest ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie nie wiąże się z nadmiernym zagrożeniem dla środowiska, czy podjęte zostały niezbędne kroki w celu zminimalizowania szkodliwego wpływu przedsięwzięcia na środowisko i czy nie zachodzą określone prawem przesłanki uniemożliwiające podjęcie określonej działalności na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym.

Zaakcentować także należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową – co oznacza, że organ właściwy do wydania tej decyzji jest zobligowany wydać tę decyzję, o ile inwestor spełni wymagania określone przepisami u.o.o.ś. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tj. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i ustaleń faktycznych. Przy czym odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 372/22, wyrok WSA w Poznaniu z 14 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 11/13 czy wyrok WSA w Łodzi z 18 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 439/11).

Na gruncie kontrolowanej sprawy niesporne jest, że skarżący planuje budowę budynku inwentarskiego o powierzchni około [...] m2 wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, deklarując prowadzenie trzody chlewnej w liczbie [...] sztuk (warchlaki i tuczniki). Łączna powierzchni hodowlana (powierzchnia kojców) wynosić ma [...] m2. Chów świń będzie prowadzony w kojcach, gdzie zostanie ułożona posadzka w postaci rusztów umożliwiających bezpośredni odpływ nieczystości do zbiornika gnojowicy. Dla tak zadeklarowanej przez skarżącego ilości zwierząt został przygotowany raport odziaływania inwestycji na środowisko oraz pozostałe dokumenty przedłożone do sprawy.

Odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej przez skarżącego inwestycji organy I i II instancji zgodnie argumentowały brakiem uzupełnienia przez skarżącego wniosku o wskazanie maksymalnej możliwej obsady zwierząt w planowanym obiekcie. Kontrolujący sprawę Sąd, uznał, że organy uznając, że nie zachodzą przesłanki do wydania pozytywnej decyzji środowiskowej, nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa, którymi kierowały się badając wniosek skarżącego z [...] r.

Sąd podkreśla, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia, w tym korzystania ze środowiska w fazie eksploatacji przedsięwzięcia. Z kolei rolą postępowania środowiskowego jest zbadanie, czy inwestycja jest dopuszczalna, a jeśli tak, to pod jakimi warunkami.

W ocenie Sądu, oś sporu w sprawie dotyczy wypełnienia przez skarżącego obowiązku wskazania niezbędnych parametrów inwestycji, w szczególności obsady zwierząt, bowiem wyznacza to organowi wydającemu środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia zakres poczynienia koniecznych ustaleń pod kątem wskaźników i ich wagi w poszczególnych elementach oceny środowiskowej. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza wydanie decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust.1 u.i.o.ś.). Przy czym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (art. 86 pkt 2 u.i.o.ś.).

W ocenie Sądu, analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postepowania administracyjnego potwierdza ustalenia organu odwoławczego, że warunek podania przez skarżącego maksymalnej obsady zwierząt, jaką pomieści planowany budynek, nie został w kontrolowanej sprawie spełniony.

Sąd uznaje bowiem, że kwalifikacja przedsięwzięcia dokonana na podstawie rozporządzenia z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, odbywa się przy założeniu, że liczba DJP to maksymalna możliwa obsada inwentarza. Nie znajdują tym samym poparcia podnoszone przeciw zaskarżonej decyzji zarzuty skargi dotyczące wydania jej z naruszeniem prawa materialnego oraz prawa procesowego.

Sąd uważa, że, wbrew wywodom skargi, na gruncie kontrolowanej sprawy pozostaje aktualne stanowisko judykatury, nawiązujące do stanowiska przedstawionego w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2017 r. (sygn. akt II OSK 95/17). Niewątpliwe bowiem na gruncie obecnie obowiązującego rozporządzenia z 10 września 2019 r. (skarżący powoływał się na nieobowiązujące rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.), funkcjonuje zasada niezwiązania organu stanowiskiem inwestora przedstawionym w projekcie co do liczby DJP zwierząt, które będą hodowane w projektowanym obiekcie. W sytuacji takiej, jak w kontrolowanej sprawie, gdzie skarżący deklaruje mniejszą obsadę, a z wielkości obiektu wynika, że maksymalna obsada może być większa od deklarowanej, wielkością decydującą o zaliczeniu przedsięwzięcia do inwestycji wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest wielkość maksymalna, a nie deklarowana. Nie ma zatem znaczenia deklaracja inwestora co do ilości zwierząt planowanych do hodowania np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP.

Mając powyższe na uwadze, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie doszło do naruszenia pkt 6 ppkt 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w związku z § 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z § 24 ust. 3 pkt 2 ppkt f Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich poprzez bezpodstawne uznanie, że maksymalną możliwą obsadę danego budynku inwentarskiego należy obliczyć w oparciu o założenie, iż na każdą sztukę hodowanego tucznika winno przypadać 0,65 m2.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma dostarczyć wiążące informacje dla organów orzekających na kolejnym etapie realizacji inwestycji celem skonkretyzowania wymagań ochrony środowiska. Organ orzekający o środowiskowych uwarunkowaniach danego przedsięwzięcia ma więc obowiązek kierować się wynikającą z art. 6 p.o.ś. zasadą przezorności, obligującą do przewidzenia wszystkich skutków ingerencji w środowisko na etapie realizacji i eksploatacji planowanej inwestycji. Dlatego tak ważną rzeczą jest to, aby organ administracji dokonał rzetelnej, wnikliwej i wszechstronnej oceny raportu przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 292/15).

W ocenie Sądu, organy I i II instancji prawidłowo przyjęły, że z uwagi na charakter inwestycji - budynek chowu świń, konieczne było prawidłowe ustalenie przed wydaniem decyzji obsady inwentarza w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe – DJP. Miało to istotne znaczenie z uwagi na ewentualną potrzebę przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku chowu lub hodowli zwierząt w liczbie przekraczającej 2000 szt. Odnotować należy, że od 1 sierpnia 2013 r. nastąpiła zmiana prawa - § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r., zgodnie z którą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza (por. wyrok NSA z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2738/19).

Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że skarżący, pomimo wezwania organu I instancji, zaniechał wskazania wielkości maksymalnej obsady zwierząt w planowanym obiekcie, w przeliczeniu na DJP, nie podał więc żądanych przez organ danych, natomiast wskazał, że zakładana przez niego wielkość chowu wyniesie [...] sztuk w cyklu. W ocenie Sądu, tym samym skarżący nie uzupełnił wniosku zgodnie z ustawowymi wymaganiami, gdyż nie określił charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji.

Organ nie był związany stanowiskiem inwestora określającym planowaną obsadę inwentarza i w związku z tym powinien samodzielnie, w oparciu o stosowne przepisy, ją zweryfikować. Jak wskazuje się w judykaturze, dokonując kwalifikacji przedsięwzięcia należy mieć na uwadze, że przy obliczaniu maksymalnej możliwej obsady inwentarza konieczne jest uwzględnienie założeń projektowych dotyczących rodzaju hodowanych zwierząt i sposobu hodowli, tak, aby uwzględnić przepisy rozporządzenia z 15 lutego 2010 r. (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1994/20). Sąd uznaje, że w ww. sytuacji, organy obu instancji prawidłowo powołały § 24 ust. 3 pkt 2 lit. f rozporządzenia z dnia 15 lutego 2010 r. z którego wynika, że powierzchnia kojca, o którym mowa w § 19 ust. 1, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić, w przypadku utrzymywania grupowo warchlaków i tuczników o masie ciała powyżej 85 do 110 kg - co najmniej 0,65 m2. Z dokumentów przedłożonych przez inwestora płynie wniosek, że wskazana kategoria zwierząt, będzie na końcowym etapie cyklu tuczu w planowanym budynku. Mając właśnie na uwadze wskazaną normę powierzchni kojców, organ wyliczył, że dla łącznej powierzchni hodowlanej (kojców), tj. [...] m3, łączna możliwa liczba stanowisk dla świń w ww. przedziale wagowym wyniesie [...] sztuk.

Zdaniem Sądu, uwzględniając powyższe ustalenia, prawidłowa była konkluzja organów obu instancji, które w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji podniosły, że ustalona liczba maksymalna możliwych stanowisk kwalifikuje przedsięwzięcie do instalacji przemysłowych, wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa w art. 201 ust. 1 p.o.ś. W świetle bowiem ust. 6 pkt 8 lit b. załącznika do rozporządzenia z dnia 27 sierpnia 2014 r., instalację chowu lub hodowli drobiu lub świń o więcej niż 2000 stanowisk, o wadze ponad 30 kg, zalicza się do instalacji przemysłowych. Tymczasem wyliczenia w sporządzonym na potrzeby sprawy raporcie oddziaływania inwestycji dla środowisko, były dokonane dla zaniżonej liczby inwentarza. Niemożność wydania decyzji pozytywnej dla skarżącego była w tej sytuacji konsekwencją uchylenia się przez niego od rzetelnego podania informacji umożliwiających analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 u.i.o.ś. Skarżący był przy tym wielokrotnie wzywany do uzupełnienia wniosku o sporne dane, lecz nie zastosował się do tego wezwania.

Nie jest przy tym trafna argumentacja skargi, opierająca wadliwość kontrolowanych decyzji na przekonaniu, że zarówno rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r., jak i rozporządzenie z 15 lutego 2010 r., nie zawierają odesłania do przepisów rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. Związanie organu wydającego decyzję środowiskową w ww. zakresie, wynika bowiem z przepisu rangi ustawowej tj. art. 201 ust 1 u.i.o.ś. Jak wynika ponadto z powoływanego wyżej art. 77 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji zasięga opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie p.o.ś., jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy.

Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań danej inwestycji. W konsekwencji organ I instancji, jak i organ odwoławczy, mają obowiązek sprawdzenia zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych, co oznacza w szczególności ustalenie, czy opracowany raport zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym tereny sąsiednie, a zwłaszcza danych identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych oraz społecznych. Obowiązkiem organów jest również sprawdzenie materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Raport powinien uwzględniać wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. W przypadku wątpliwości co do jego kompletności, czy rzetelności ocen w nim zawartych, organ prowadzący postępowanie winien wezwać do uzupełnienia materiału dowodowego w celu rozważenia wszelkich niejasności w stanie faktycznym sprawy. Przy czym sama okoliczność uzupełnienia raportu zgodnie z wytycznymi nie zwalnia organów od jego dalszej merytorycznej analizy. Podkreślić także należy, że sam fakt, że raport zawiera elementy określone w art. 66 u.i.o.ś. oraz uzyskał wymagane prawem uzgodnienia nie stanowi o tym, że został sporządzony z zachowaniem rzetelności, a tym samym że powinien zostać w pełni zaakceptowany przez organ prowadzący postępowanie w zakresie ustaleń środowiskowych (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 997/19).

Sąd uznał, że kontrolowanej sprawie organy I i II instancji trafnie przyjęły, że dane podawane przez skarżącego nie stanowią kompletu informacji pozwalających na ocenę oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, co wobec braku uzupełnienia danych o podanie maksymalnej obsady zwierząt, skutkować musiało wydaniem decyzji odmownej. Stąd nie był zasadny zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 80 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, konieczna jest uwaga, że rozstrzygając wniosek skarżącego organ nie dysponował swobodą, w ramach której mógłby przyznać pierwszeństwo interesowi strony nad interesem ogólnym w postaci uwzględniania wymagań ochrony środowiska. Powyższa konkluzja stanowi odpowiedź Sądu na zarzuty skargi, którymi skarżący kwestionował przyjęte przez organ ustalenia na podstawie danych przedstawionych w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz na podstawie innych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Rzecz dotyczy dokonanej przez organ I instancji oceny inwestycji w wariancie zaproponowanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu sprzeciwu społeczności lokalnej do planowanej przez skarżącego inwestycji.

Organ I instancji wskazywał na generujące większe emisje substancji i uciążliwości, w przypadku gospodarowania gnojowicą, niż ma to miejsce w przypadku produkcji obornika. Sąd uznaje te zastrzeżenia za zasadne. Ponadto organ przekonująco uzasadnił stanowisko podważające proponowaną przez skarżącego technologię chowu, z uwagi na dobrostan zwierząt. Pojęcie to odnosi się do warunków życia, opieki i traktowania zwierząt, które zapewniają im zdrowie, realizację ich potrzeb, wygodę i przestrzeganie ich praw. Dobrostan zwierząt odnosi się do stanu zdrowia i samopoczucia zwierząt. Obejmuje aspekty fizyczne i psychiczne, emocjonalne oraz społeczne. Dobrostan zwierząt polega na zapewnieniu zwierzętom gospodarskim odpowiednich warunków życia, które uwzględniają ich naturalne potrzeby i zdolności.

Skarżący podnosił, że organy I i II instancji zakwestionowały ustalenia zawarte ww. raporcie, nie przedstawiając na poparcie swoich twierdzeń dokumentów, mających równorzędną względem raportu środowiskowego moc dowodową. Powyższej argumentacji Sąd kontrolujący sprawę nie podziela. Jak wskazuje się w judykaturze, w sprawach trudnych do oceny, wymagających niejednokrotnie w tym zakresie specjalistycznej wiedzy, organy mają nie tylko możliwość, ale wręcz obowiązek zwrócenia się o wyjaśnienia nie tylko do autora raportu, wnioskodawcy, ale także przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (wyrok NSA z 24 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 1066/21).

Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie analizowanej sprawy. Na zlecenie organu I instancji została sporządzona przez dr. A B. w dniu [...] r. ekspertyza dotycząca potencjalnego oddziaływania na środowisko dla otoczenia planowanej przez skarżącego fermy. Autor ekspertyzy wskazywał, że po obliczeniu ilości sztuk przelotowych wychodzi, że w ciągu roku przez planowaną chlewnię przejdzie [...] sztuk fizycznych warchlaków i [...]sztuk fizycznych tuczników (str. 37).

Ponadto w ww. ekspertyzie jest mowa o tym, że emisja amoniaku obliczona przez autorów raportu jest mocno zaniżona. Przy dużym obciążeniu gruntów azotem z amoniaku, ferma stanowiłaby poważne zagrożenie dla wód powierzchniowych, ale także dla jakości środowiska glebowego. Organ I instancji podniósł przy tym, że część gnojowicy zostanie zagospodarowana na terenie gminy, ale w wyjaśnieniach nie wskazano działek do nawożenia gnojowicą. Według autorów raportu, wynika, że produkcja gnojowicy wyniesie dla planowanej farmy [...] kg rocznie. Skarżący, zdaniem autora ekspertyzy, powinien wskazać grunty w ilości nie mniejszej niż 106 ha, na których miałby prawo nawozić te grunty gnojowicą. Według tej opinii, przyjęty wskaźnik emisji wykorzystany do prognozowania rozprzestrzeniania amoniaku w powietrzu wskazuje, że maksymalne stężenia poza terenem zakładu przekraczają wartości dopuszczalne.

Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko, wbrew przeciwnym wywodom skargi, przy uwzględnieniu sprzeciwu społeczności lokalnej, uzasadniało przekonująco racje, którymi kierowały się organy Ii II instancji wydając decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia planowanego przez skarżącego.

Według zasad określonych w art. 6 i 8 k.p.a. (tj. zasady praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej) organy zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa oraz prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W realiach niniejszej sprawy nie sposób uznać, aby doszło do naruszenia tych zasad w stopniu obligującym do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro organ I instancji zwracał się do skarżącego o uzupełnienie niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy informacji o warunkach realizacji inwestycji na danym terenie. Co prawda skarżący odpowiadał na wezwanie organu, jednakże odpowiedź ta sprowadzała się do polemiki nad zasadnością podawania maksymalnej obsady zwierząt DJP w miejscu planowanej inwestycji. Skarżący tak w odwołaniu, jak i w skardze, nie przedstawił żadnych dodatkowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia.

Co istotne dostrzec należy, że organ odwoławczy podzielił wszystkie istotne okoliczności, wskazane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, które były przyczyną odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W tej sytuacji uzupełnienie materiału dowodowego, poprzez uzyskanie podpisów pod licznymi uzupełnieniami dokumentacji oraz ujednolicenie żądania, pod kątem uaktualnienia parametrów inwestycji, wobec wyraźnego sprzeciwu skarżącego do podania maksymalnej obsady zwierząt DJP, nie mogłoby skutkować odmiennym rozstrzygnięciem.

W niniejszej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) na mocy postanowienia z dnia [...] r., działając m.in. na podstawie art. 106 k.p.a oraz art. 77ust.1pkt1, art.77 ust.3 i 4 ustawy środowiskowej, postanowił odmówić uzgodnienia warunków realizacji opisanego przedsięwzięcia w związku z postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia Powołany akt RDOŚ miał znaczenie kluczowe dla sposobu zakończenia postępowania w sprawie uzgodnienia warunków realizacji "budynku inwentarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą " . Odmowa dokonania uzgodnienia wykazuje w sposób obiektywny, że przedłożony raport zawiera błędy metodologiczne, nie pozwalające w kontekście środowiskowej zasady przezorności na pozytywne uzgodnienie planowanego przedsięwzięcia na obszarze Natura 2000.

Podsumowując stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż organ II instancji dokonał właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, który był wystarczający do oceny okoliczności istotnych dla sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Decyzja ta została wydana zgodnie z prawem i jest wynikiem postępowania przeprowadzonego z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Również Sąd, działając z urzędu, nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Jako chybiony Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a i art. 80 k.p.a. sprowadzający się do braków uzasadnienia decyzji poprzez braku możliwości weryfikacji zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi precyzyjnie wskazuje dowody, na jakich organ oparł się przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy i przedstawia w sposób prawidłowy argumentację przemawiającą za wydanym rozstrzygnięciem, dlatego uzasadnienie decyzji Sąd ocenił jako wystarczające i spełniające wymogi przepisów, w tym przepisów k.p.a.

Reasumując, nie można uznać, aby w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., którego naruszenia skarżący upatruje w przekroczeniu przez organ swoich kompetencji, a w konsekwencji - wadliwym uznaniu, że należy przyjąć maksymalną obsadę świń w nowo projektowanym obiekcie, zamiast obsady tuczników deklarowanych przez inwestora. Należy stwierdzić, że organ działał w ramach swoich kompetencji, dokonując oceny spornej ilości w związku z § 24 ust. 3 pkt. 2 ppkt f Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, przez uznanie, że maksymalną możliwą obsadę danego budynku inwentarskiego należy obliczyć w oparciu o założenie, iż na każdą sztukę hodowanego tucznika winno przypadać 0,65 m2.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.