Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 160/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 ust. 1 pkt lit. a i lit. c, art. 200 w zw. z art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 122 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1082
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi J.J.-B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej J.J.-B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem datowanym na [...] r. J.J.-B., prowadząca w [...] działalność gospodarczą pod nazwą [...], zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika S.S., zatrudnionej u wnioskodawczyni od [...] r. i odbywającej u niej kształcenie w okresie od [...] r. do [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania wnioskodawczyni jako pracodawcy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika S.S.

Organ wyjaśnił, iż uprawnienie pracodawcy do dofinansowania kształcenia młodocianego pracownika związane jest z łącznym spełnianiem przesłanek określonych w art. 122 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1082 ze zm., dalej o.p.) oraz przepisów dotyczących pomocy de minimis. Wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika wpłynął do Urzędu Miasta [...] w dniu [...] r. w ustawowym terminie 3 miesięcy od zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 2 p.o. Pracownik zdał egzamin zawodowy w Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w [...], co jest niezgodne z art. 122 ust. 1 pkt 2 p.o. Strona jest rzemieślnikiem w świetle art. 2 ust 1 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle.

Po wniesieniu przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, iż podstawą wydania zaskarżonej decyzji odmawiającej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika stanowił art. 122 ust. 1 p.o. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r. W przedmiotowej sprawie istotna jest zmiana jednej z przesłanek uprawniających do uzyskania dofinasowania, określona w art. 122 ust. 1 pkt 2 p.o. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu nadanym przepisami ustawy nowelizującej, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu, przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał:

a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego

u pracodawcy będącego rzemieślnikiem – egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy o rzemiośle

b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego

u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem – egzamin zawodowy.

Umowa z młodocianym pracownikiem została zawarta dnia [...] r., zatem w stanie prawnym obowiązującym po 1 września 2019 r. W umowie tej określono, że nauka zawodu trwa od [...] r. do [...] r. i kończy się egzaminem składanym przed komisją właściwej Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej. Po zakończeniu nauki zawodu młodociany pracownik – S.S. przystąpiła do egzaminu zawodowego, który zdała [...] r. przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w [...].

W okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie winien mieć przepis art. 122 ust. 1 p.o. w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy z młodocianym pracownikiem, czyli po jego nowelizacji. Z uwagi na fakt, iż strona jest rzemieślnikiem, młodociana pracownica, z którą strona zawarła umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, winna zdać egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy o rzemiośle (art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a) p.o.). Interpretacja przepisów przyjęta przez organ I instancji jest prawidłowa. Nie ma przy tym znaczenia czy wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia został złożony po wejściu w życie znowelizowanych przepisów. Dla rozstrzygnięcia, w jakim brzmieniu przepisy mają być stosowane, istotna jest wyłącznie data zawarcia umowy z młodocianym pracownikiem.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.J.-B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając:

1) błędną wykładnię 122 ust. 1 pkt 2 lit a) w związku 122 ust. 7 pkt 3 p.o. i § 11 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz.2010), polegającą na wadliwym przyjęciu, że skarżąca jako pracodawca posiada status rzemieślnika, a w ślad za powyższym warunek zdania egzaminu, określony w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy, w przypadku młodocianego, który był zatrudniony u pracodawcy będącego rzemieślnikiem, nie jest spełniony jeśli zda on egzamin przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną, a jest spełniony w przypadku zdania egzaminu przed komisją egzaminacyjną izb rzemieślniczych;

2) naruszenie art. 122 ust. 1 ustawy w związku z art. 70 ust 1 Konstytucji RP na skutek uznania przez organ II instancji, że pracodawca jest odpowiedzialny za skierowanie ucznia na właściwy egzamin, w sytuacji, gdy pracodawca nie ma realnego wpływu na dokonany przez młodocianego wybór rodzaju egzaminu.

Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., iż ustawa prawo oświatowe nie zawiera własnej definicji pojęcia rzemieślnika w tym zakresie organy obu instancji odwołały się do art. 2 ustawy o rzemiośle, nie wskazały natomiast, w oparciu o jakie ustalenia faktyczne i kryteria przyjęły, iż jako pracodawca skarżąca posiada status rzemieślnika. Przyjęcie powyższej tezy bez wskazania podstaw dokonanej interpretacji jest niezrozumiałe, zwłaszcza, że jako osoba często zatrudniająca młodocianych w celu przygotowania zawodowego skarżąca korzysta z dofinansowania także w innych gminach, w których jest traktowana jako pracodawca niebędący rzemieślnikiem. Na dowód powyższej okoliczności do skargi załączyła odpis decyzji wójta jednej z sąsiednich gmin o przyznaniu dofinansowania kosztów kształcenia innej młodocianej pracownicy, która także zdała egzamin zawodowy przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w [...], a nie egzamin czeladniczy. Oznacza to, iż w sprawie opartej na tożsamej podstawie faktycznej i prawnej uznano skarżącą za pracodawcę niebędącego rzemieślnikiem. Nadto jako pracodawca strona nie ma realnego wpływu na rodzaj egzaminu zdawanego przez uczniów. Prawo nie przyznaje stronie w tym zakresie żadnych kompetencji. Ani ustawa o rzemiośle, ani prawo oświatowe, ani ustawa o systemie oświaty, ani rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania nie zawierają regulacji umożliwiających pracodawcy wybór egzaminu do jakiego ma podejść uczeń po zakończeniu cyklu kształcenia. Przepisy te nie nakładają również ani na pracodawcę ani na ucznia sankcji za niewłaściwy wybór egzaminu. Kształcona przez skarżącą uczennica została dopuszczona do egzaminu przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w [...]. Komisja ta zbadała zatem, czy młodociana pracownica może być dopuszczona do egzaminu zawodowego (w tym czy była zatrudniona u pracodawcy nie będącego rzemieślnikiem), a w następstwie pozytywnej weryfikacji tej kwestii poddała ją egzaminowi potwierdzając niejako, iż skarżąca nie posiada statusu rzemieślnika.

W tej sytuacji, skarżąca uważa za krzywdzące traktowanie jej w trakcie procedury egzaminacyjnej służącej weryfikacji kształconych uczniów za pracodawcę nie będącego rzemieślnikiem, zaś w postępowaniu służącym uzyskaniu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika za podmiot posiadający status rzemieślnika. Niespójność regulacji prawnej nie może stanowić uzasadnienia tworzenia przeszkód do realizacji prawa do nauki ani zniechęcać pracodawców do zatrudniania młodocianych w celu uzyskania przygotowania zawodowego. Niejasność obowiązujących przepisów oraz sprzeczność w ich stosowaniu doprowadzi bowiem do tego, że pracodawcy – wobec niepewnej sytuacji prawnej – nie będą chcieli zatrudniać młodocianych pracowników.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do treści art. 122 ust. 1 p.o. – w wersji obowiązującej zarówno w dacie zawarcia przez skarżącą umowy z młodocianą pracownicą jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji – pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał:

a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem – egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle,

b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem – egzamin zawodowy;

3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Z kolei w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2159 ze zm.) rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez m.in. osobę fizyczną, z wykorzystaniem zawodowych kwalifikacji tej osoby i jej pracy własnej, w imieniu własnym i na rachunek tej osoby – jeżeli jest ona mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Rzemieślnikiem jest osoba fizyczna, o której mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 8, oraz spółka, o której mowa w ust. 1 pkt 3-7 (art. 2 ust. 6). Dowodami kwalifikacji zawodowych w rzemiośle są m.in. 1) dyplom lub świadectwo ukończenia wyższej, ponadgimnazjalnej lub ponadpodstawowej szkoły o profilu technicznym bądź artystycznym w zawodzie (kierunku) odpowiadającym dziedzinie wykonywanego rzemiosła (art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o rzemiośle).

W rozpatrywanej sprawie co do zasady uznać należy, że skarżąca odpowiada ustawowej definicji rzemieślnika. Wykonuje bowiem zawodowo działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, z wykorzystaniem swoich kwalifikacji zawodowych, przy czym legitymuje się dyplomem ukończenia szkoły wyższej w zawodzie (kierunku) odpowiadającym dziedzinie wykonywanego rzemiosła. Wprawdzie status skarżącej jako mikroprzedsiębiorcy, małego przedsiębiorcy albo średniego przedsiębiorcy nie był przedmiotem ustaleń w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, jednakże oczywiście nie tu leży istota niniejszej sprawy (biorąc pod uwagę znaczenie tych pojęć wynikające z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 221 ze zm.).

Organy obydwu instancji w wydanych w sprawie decyzjach pominęły ponadto treść art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o rzemiośle stanowiącego, iż rzemieślnik ma prawo zrzeszania się w organizacjach, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 na zasadach określonych w ustawie (tzn. organizacjach samorządu gospodarczego rzemiosła, m.in. cechów czy izb rzemieślniczych), a także przede wszystkim treść art. 3 ust. 5 i ust. 6 tej ustawy stanowiących, iż rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle obowiązani są spełniać warunki określone odrębnymi przepisami oraz być członkami jednej z organizacji, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 oraz iż przygotowanie zawodowe w rzemiośle realizowane jest na zasadach dualnego systemu kształcenia, zaś nadzór nad jego przebiegiem sprawuje izba rzemieślnicza lub z jej upoważnienia cech, którego członkiem jest rzemieślnik. Dodatkowo w myśl art. 7 ust. 4 ustawy o rzemiośle organizacje samorządu gospodarczego rzemiosła tworzone są z inicjatywy członków na zasadzie dobrowolnej przynależności.

Z powyższych przepisów wynika, iż ustawa o rzemiośle pozwala rzemieślnikom na tworzenie samorządu rzemieślniczego w postaci określonych ustawowo organizacji (cechów, izb). Jednocześnie organizacje samorządu gospodarczego rzemiosła tworzone są na zasadzie dobrowolnej przynależności. Ustawa ta zawiera również przytoczone wyżej regulacje dotyczące kształcenia pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle i wymaga od rzemieślników prowadzących tego rodzaju kształcenie, aby – oprócz kwalifikacji merytorycznych – byli członkami jednej z organizacji samorządowych. Kształcenie zawodowe młodocianych pracowników w trybie przewidzianym ustawą o rzemiośle kończy się zdaniem egzaminu czeladniczego. Jednakże uczniowie branżowych szkół I stopnia będący młodocianymi pracownikami zatrudnionymi w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem, mogą także przystąpić do egzaminu zawodowego (a nie czeladniczego) zgodnie z obowiązującym od dnia 1 września 2019 r. przepisem art. 44 zzzb ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oświaty.

W okolicznościach niniejszej sprawy z takiej możliwości skorzystała S.S. – młodociana pracownica zatrudniona u skarżącej na podstawie umowy o pracę w celu kształcenia jej przez stronę, która po ukończeniu branżowej szkoły I stopnia oraz w trakcie kształcenia u skarżącej zdała egzamin zawodowy w zakresie kwalifikacji [...],[...] w zawodach [...], [...] i w dniu [...] r. uzyskała certyfikat kwalifikacji zawodowej oraz dyplom zawodowy. Egzamin rzemieślniczy i egzamin zawodowy są zrównanymi ze sobą z punktu widzenia uprawnienia pracodawcy do otrzymania dofinansowania kosztów kształcenia sprawdzianami wiedzy oraz umiejętności nabytych przez młodocianego podczas nauki zawodu. Z akt sprawy nie wynika i nie było to przedmiotem ustaleń organów czy skarżąca, spełniając ustawowe przesłanki rzemieślnika, jest bądź nie jest członkiem dobrowolnych organizacji samorządu rzemieślniczego. Stąd też w obecnym stanie sprawy nie było wystarczających podstaw do rozstrzygania, czy zatrudniona przez skarżącą w celu przygotowania zawodowego młodociana pracownica mogła zostać w świetle ustawy o rzemiośle dopuszczona do egzaminu czeladniczego, czy też mogła przystąpić jedynie do egzaminu zawodowego przed okręgową komisją egzaminacyjną, zgodnie z art. 44 zzzb ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oświaty.

Niezależnie od braku ustaleń organów w zakresie ewentualnej przynależności skarżącej do organizacji samorządu rzemieślniczego, przyjęta w rozpatrywanej sprawie przez organy ścisła językowa wykładnia art. 122 ust. 1 p.o. doprowadziła do rezultatu nie dającego się pogodzić z Konstytucją RP, a zwłaszcza z jej art. 32 ust. 2, ustanawiającym zakaz dyskryminacji. W konsekwencji bowiem takiej wykładni rzemieślnik decydujący się prowadzić działalność bez zrzeszania w dobrowolnej organizacji samorządowej, zostałby pozbawiony prawa do uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika pomimo tego, że nie są kwestionowane ani jego kwalifikacje merytoryczne, ani rezultat kształcenia, potwierdzony zdaniem egzaminu zawodowego przez młodocianego pracownika. W takiej sytuacji jedyną podstawą uniemożliwiającą skarżącej uzyskanie dofinansowania byłby brak przynależności do organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła, uniemożliwiający w istocie dopuszczenie młodocianego pracownika do egzaminu czeladniczego. Takiego ograniczenia nie sposób pogodzić z zasadą dobrowolności przynależności do samorządu rzemieślniczego, wynikającą z art. 7 ust. 4 ustawy o rzemiośle. Co więcej, zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 Konstytucji RP samorządy inne niż reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego nie mogą naruszać wolności wykonywania zawodu ani ograniczać wolności podejmowania działalności gospodarczej.

Ustawodawca przewiduje dofinansowanie ze środków publicznych kosztów kształcenia młodocianych pracowników, poniesionych przez ich pracodawców (art. 122 ust. 1 u.p.o.). Za identyczny uznać należy nakład pracy celem kształcenia młodocianego pracownika, poczyniony zarówno przez odpowiednio wykwalifikowanego rzemieślnika należącego do organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła, jak i przez rzemieślnika o takich samych kwalifikacjach, lecz nienależącego do takiej organizacji, skoro prowadzić one mają ostatecznie do zdania przez pracownika egzaminów zrównanych przez ustawodawcę co do ich wagi i znaczenia. Tymczasem dokonana przez organy administracji wyłącznie literalna wykładnia art. 122 ust. 1 p.o. wyłącza z możliwości uzyskania dofinansowania tych pracodawców, którzy mają wprawdzie wymagane prawem kwalifikacje merytoryczne, lecz z powodu braku przynależności do organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła nie mogą doprowadzić do zdania przez kształconego przez nich młodocianego pracownika egzaminu czeladniczego. Przepis art. 32 ust. 2 Konstytucji RP stanowi, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazywano niejednokrotnie, że korelatem przestrzegania zasady równości, określonej przepisem art. 32 ust. 1 Konstytucji RP jest zakaz dyskryminacji, który oznacza niedopuszczalność wprowadzania regulacji różnicujących sytuację prawną adresatów norm, wyłącznie oraz ze względu na indywidualne cechy adresata normy prawnej. Dyskryminacja stanowi zatem kwalifikowany przejaw nierównego traktowania. Zakaz dyskryminacji ma charakter uniwersalny. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym oraz gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Zróżnicowanie ustawowych uprawnień rzemieślników do uzyskania dofinansowania ze środków publicznych w istocie wyłącznie z uwagi na kryterium przynależności do organizacji samorządowej (związane z możliwością przystąpienia ucznia do egzaminu czeladniczego) prowadzi do dyskryminacji tych rzemieślników, którzy do dobrowolnej organizacji samorządowej nie przystępują.

Prawidłowa i zgodna z Konstytucją RP jest zatem taka systemowa wykładnia normy zawartej w art. 122 ust. 1 p.o., zgodnie z którą, gdy mówi ona o rzemieślniku, chodzi o rzemieślnika należącego do organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła. Zatem wymogi dotyczące zdania egzaminu, od którego uzależnione jest otrzymanie przez pracodawcę dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika ze środków publicznych, wynikające z art. 122 ust. 1 pkt 2 p.o., są następujące:

a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem – członkiem organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła – egzamin czeladniczy;

b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem – członkiem organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła – egzamin zawodowy.

Jedynie taka interpretacja analizowanych przepisów prawa pozwala na uniknięcie nieuzasadnionego i dyskryminacyjnego w istocie zróżnicowania uprawnień dwóch grup rzemieślników do uzyskania dofinansowania ze środków publicznych kosztów kształcenia młodocianych pracowników. Tożsame stanowisko co do wykładni prawa materialnego w omówionym wyżej zakresie zostało zaprezentowane w wyrokach WSA w Gdańsku z 3 sierpnia 2023 r., III SA/Gd 179/23, z 14 września 2023 r., a także WSA w Bydgoszczy z 19 września 2023 r., II SA/Bd 891/23, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych okoliczności, z uwagi na fakt że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z opisanym wyżej naruszeniem prawa materialnego w postaci art. 122 ust. 1 p.o., a także z naruszeniem przepisów postępowania, tzn. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji) polegającym na braku ustaleń w zakresie ewentualnej przynależności skarżącej do organizacji samorządu rzemieślniczego, orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organ zobowiązany będzie poczynić powyższe ustalenie (przykładowo poprzez zwrócenie się do skarżącej o złożenie oświadczenia, czy w okresie kształcenia wskazanej wyżej młodocianej pracownicy należała do organizacji samorządu rzemieślniczego, bądź poprzez zwrócenie się z takim pytaniem bezpośrednio do właściwych miejscowo organizacji samorządu zawodowego), a następnie rozpoznać wniosek skarżącej z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wykładni prawa materialnego, w szczególności art. 122 ust. 1 p.o. (art. 153 p.p.s.a.).

Zawarte w pkt II sentencji wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., a także § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 535).