Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 738/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi K. O. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2201/22 oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 23 czerwca 2022 r. do Urzędu Ochrony Danych wpłynęła skarga K. O. (dalej jako "skarżący"), dotycząca nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej jako "PUODO", lub "organ").

W treści skargi skarżący podniósł, że PUODO naruszył jego prawo do ochrony jego danych osobowych. Naruszenie to polegało na udostępnieniu osobie trzeciej dokumentów z akt jego sprawy prowadzonej przez PUODO, w których zawarte były jego dane osobowe. Dokumenty zawierające chronione dane znalazły się w aktach innej sprawy, które udostępniono osobie trzeciej.

PUODO decyzją z dnia [...] października 2022 r. nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku. W podstawie prawnej powołano: art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022r., poz. 2000), dalej: "k.p.a.", w związku z art. 7 ust. 1, art. 34, art. 60 ustawy z 10 maja 2018r.o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019r., poz. 1781, zwana dalej "u.o.d.o.", art. 4 pkt 2, art. 5 ust. 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 57 ust. 1 lit. a ) i f), art. 58 ust. 2 lit. b), i), art. 83 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.Urz.UE L 119 z 4.05.2016, s. 1, Dz.Urz.UE L 127 z 23.05.2018, s. 2 oraz Dz.Urz.UE L 74 z 4.03.2021, s. 35), dalej "RODO".

Skarżący wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 26 maja 2023 r., sygn. akt SA/Wa 2201/22, uchylił zaskarżoną decyzję.

Akta postępowania administracyjnego wraz z prawomocnym orzeczeniem zostały zwrócone do Urzędu Ochrony Danych Osobowych w dniu 21 sierpnia 2023 r.

Po zwrocie akt do organu wpłynęły pisma i wnioski pełnomocnika skarżącego:

- w dniu 23 sierpnia 2023 r. wniosek dowodowy,

- w dniu 23 sierpnia 2023 r. pismo zawierające stanowisko w sprawie oraz wniosek dowodowy,

- w dniu 24 sierpnia 2023 r. pismo zawierające stanowisko w sprawie,

- w dniu 4 września 2023 r. pismo zawierające stanowisko w sprawie,

- w dniu 7 września 2023 r. pismo zawierające stanowisko w sprawie,

- 16 września 2023 r. pismo zawierające stanowisko w sprawie.

Ponadto w dniu 15 września 2023 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się

z aktami sprawy i złożył do protokołu wyjaśnienia w sprawie.

Pismem z dnia 20 września 2023 r. organ poinformował pełnomocnika skarżącego, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie określonym w art. 35 k.p.a. z uwagi na ilość i charakter składanych pism przez stronę postępowania. PUODO wskazał, że termin załatwienia sprawy zostaje przedłużony o dwa miesiące.

Pismem z dnia 21 września 2023 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do organu ponaglenie.

W pismach z dnia 2, 3, 6, 11, oraz 21 października 2023 r. skierowanych do organu pełnomocnik skarżącego podnosił, że ponaglenie nie zostało załatwione

w przypisanym do tego terminie.

W dniu 25 października 2023 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umożliwienie wglądu w akta sprawy w dniu 2 lub 3 listopada 2023 r. Pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy w dniu 3 listopada 2023 r.

Pismem z 6 listopada 2023 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność PUODO.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi rażąca i długotrwałą (od [...] sierpnia do co najmniej [...] listopada 2023 r.) bezczynność w prowadzonym postępowaniu oraz brak wydania decyzji w przedmiocie bezprawnego ujawnienia danych osobowych skarżącego oraz danych zawartych na karcie do głosowania na uchwałami wspólnoty mieszkaniowej przez pracowników Departamentu Skarg UODO - sygn. [...].

Pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1) zobowiązanie PUODO do niezwłocznego przeprowadzenia postępowania dowodowego i wydania decyzji ww. zakresie;

2) stwierdzenie, że PUODO dopuścił się bezczynności postępowania;

3) zobowiązanie Dyrektora Departamentu Kontroli i Naruszeń UODO – J. M. do zaniechania działań prowadzących do rażącej i długotrwałej bezczynności postępowania;

4) zobowiązanie PUODO do ukarania dyscyplinarnego pracowników winnych rażącej i długotrwałej bezczynności postępowania:

5) zasądzenie od PUODO na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że w dniu 15 września 2023 r. oraz 3 listopada 2023 r. w imieniu swojego mocodawcy zapoznał się z aktami postępowania - sygn. [...]. Z dokonanego przeglądu akt wynikało, że w ponownie prowadzonym postępowano nie zostały dotychczas przeprowadzone żadne czynności dowodowe, czy też inne czynności w tym postępowaniu. W aktach postępowania brak było jakichkolwiek dokumentów (pism, opinii prawnych, notatek służbowych, analiz, pism) wskazującej że w sprawie tej dokonywana jest jakakolwiek analiza i ocena materiału zgromadzonego w sprawie - por. zasada pisemności postępowania. Jeżeli takie czynności byłyby dokonywane to zgodnie z zasadą pisemności i zachowania ścieżki audytu powinny być udokumentowane w stosowniej formie. Do akt sprawy nie dołączono żadnych nowych dokumentów dotyczących bezprawnego ujawnienia danych osobowych przez pracowników Departamentu Skarg UODO, pomimo wniosków dowodowych

i proceduralnych w tej sprawie złożonych przez pełnomocnika pokrzywdzonego.

W aktach sprawy znajdują się jedynie wnioski dowodowe poszkodowanego – K. O. oraz jego pełnomocnika. W aktach sprawy brak jest też dowodów świadczących o prowadzeniu analizy kwestii objętych postępowaniem. Na dokumentach brak jest stosownych dekretacji w sprawie przeprowadzenia analizy określonych aspektów analizy postępowania. Brak jest także dokumentacji obrazującej wyniki takiego postępowania ewentualnych analiz.

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że z uzyskanych informacji wynika, iż powodem bezczynności organu w tej sprawie jest brak zgody Dyrektora Departamentu [...] UODO – J. M. na prowadzenie postępowania dowodowego w tej sprawie. J. M. nie wydal referentowi sprawy żadnych dyspozycji co do prowadzenia tego dostępowania oraz nie wydał wytycznych co do jego zakresu i przebiegu. Bez takich dyspozycji i wytycznych postępowanie nie może być prowadzone przez referenta sprawy, czego skutkiem jest prawie dwu i pół miesięczny okres bezczynności Urzędu (od [...] sierpnia do co najmniej [...] listopada 2023 r.). Zdaniem pełnomocnika skarżącego decyzje podjęte przez J. M, mogą świadczyć o świadomie i intencjonalnie podejmowanych przez niego działaniach mających na celu utrudnienie lub uniemożliwienie rzetelnego i sprawnego przeprowadzenia postępowania w tej sprawie. Potwierdzają to również okoliczności wskazane w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie w zakresie oceny postępowania dowodowego prowadzonego przed wydaniem uchylonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącego dodał, że treść uzasadnienia wyroku, w którym WSA w Warszawie wskazał na rażące uchybienia organu przy wydaniu pierwotnej decyzji UODO oraz zakres niezbędnego postępowania dowodowego były już znane organowi od maja 2023 r. W tej sytuacji uzasadnienie przydłużenia terminu załatwienia sprawy zawarte w piśmie z dnia 20 września 2023 r. należy uznać za kuriozalne i narażające na szwank autorytet Urzędu oraz Kierownictwa Urzędu. Nie można bowiem zasadnie przedłużać postępowania w którym przez prawie dwa i pół miesiąca występował okres całkowitej bezczynności (od [...] sierpnia do co najmniej [...] listopada 2023 r.).

W ocenie pełnomocnika skarżącego za kuriozalne i naruszające zasady uczciwości intelektualnej należy również uznać uzasadnienie przedłużenia, które sprowadza się do wskazania, że: "sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 Kpa, z uwagi na ilość i charakter składanych pism przez stronę postępowania". O uzasadnianym przedłużeniu można mówić jedynie w przypadku, gdy takie czynności się prowadzi/przeprowadzi. Nie można zasadnie przedłużać postępowania, w którym wystąpił tak znaczny okres bezczynności (od [...] sierpnia do co najmniej [...] listopada 2023 r.) i powoływać się przy tym na fakt realizacji przez poszkodowanego jego pełnomocnika ustawowych uprawnień.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ na wstępie przedstawił przebieg postepowania w sprawie. Następnie organ wskazał, że pismem z 17 listopada 2023 r. poinformował skarżącego, że zgromadzony został materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej, oraz o uprawnieniach stron określonych w art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. W dniu 4 grudnia 2023 r. organ nadzorczy wydał zaś w sprawie decyzję administracyjną (sygn. [...].), w której udzielił upomnienia PUODO w związku z nieuprawnionym udostępnieniem danych osobowych skarżącego, które nastąpiło wskutek błędnego załączenia dokumentu zawierającego jego dane osobowe (tj. pisma Wspólnoty Mieszkaniowej z [...] kwietnia 2022 r. wraz z załącznikiem) do akt postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie skargowym w sprawie zainicjowanej skargą innej osoby i udostępnienia rzeczonych akt do wglądu stronie tego postępowania.

Dalej organ wskazał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis szczególny, określający, kiedy dopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność w postępowaniu przez PUODO, a mianowicie art. 78 ust. 2 RODO. Stanowi on, że bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy

o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77.

W niniejszej sprawie PUODO skierował pisma do skarżącego przed upływem 3 miesięcy od przekazania skarżącemu informacji dotyczącej efektów rozpatrywanej skargi (pismo z 20 września 2023 r. oraz pismo z 17 listopada 2023 r.). Zatem skarżący był informowany częściej niż w odstępie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie występuje określona w art. 78 ust. 2 RODO przesłanka warunkująca dopuszczalność wniesienia przez skarżącego do sądu administracyjnego skargi na bezczynność PUODO.

Organ zaznaczył, że w przypadku gdyby Sąd nie odrzucił skargi PUODO wskazuje, iż nie zgadza się z zarzutami skarżącego zawartymi w tej skardze oraz wnosi o oddalenie skargi. PUODO nie dopuścił się bowiem zarzucanej przez skarżącego bezczynności w przedmiotowej sprawie.

Z art. 35 § 4 k.p.a., wynika bowiem, że przepisy szczególne mogą określać inne terminy do załatwienia sprawy niż terminy, o których mowa w § 3 i w § 3a. Takim przepisem jest powołany wyżej art. 78 ust. 2 RODO, z którego wynika, że organ nadzorczy zobligowany jest do poinformowania osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi.

Organ zaznaczył, że w żadnym razie nie uchylił się od wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przeciwnie - organ nadzorczy przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące prawidłowemu przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w tym wnikliwemu i rzetelnemu rozpatrzeniu wszystkich wniosków skarżącego składanych w licznych pismach przedłożonych przez jego pełnomocnika. Prowadzenie postępowania administracyjnego jest zależne od konkretnych okoliczności sprawy. Gdy strona wraz z żądaniem wszczęcia postępowania stawia określone zarzuty, to konieczna jest weryfikacja tych zarzutów.

W niniejszej sprawie kolejne czynności w sprawie podejmowane były zatem przez PUODO niezwłocznie, w terminie wynikającym z art. 78 ust. 2 RODO. Ponadto organ z uwzględnieniem specyfiki i stopnia skomplikowania przedmiotowej sprawy przekazał skarżącemu informacje o postępach w jej prowadzeniu. Organ stwierdził, że wydając przedmiotową decyzję rozstrzygnął niniejszą sprawę po zgromadzeniu

i przeanalizowaniu kompletnego materiału dowodowego. Wobec powyższego podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności organu w sprawie jest bezzasadny, bo postępowanie zostało zakończone decyzją administracyjną.

Ponadto PUODO podniósł, że w przypadku gdyby Sąd nie podzielił stanowiska organu, iż przepis art. 78 ust 2 RODO jest przepisem szczególnym w odniesieniu do przepisów k.p.a. określających terminy załatwienia sprawy (art. 35 i 36), to organ nie uchybił również ww. przepisom Kodeksu. W myśl art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania

z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 285), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Dlatego też pismem z 20 września 2023 r. (tj. przed upływem miesiąca od zwrotu akt postępowania przez Sąd) PUODO poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy.

Organ wyjaśnił, że w celu zweryfikowania zarzutów podniesionych przez skarżącego wobec administratora oraz w związku z wielością pism składanych przez jego pełnomocnika, PUODO zobowiązany był każdy z tych wniosków szczegółowo rozpatrzyć, bowiem sposób działania organu ochrony danych osobowych zdeterminowany jest spoczywającym na nim, na mocy art. 77 § 1 k.p.a., obowiązkiem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie w sprawie należącej do właściwości PUODO musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych oraz zebraniem niezbędnego i kompletnego materiału dowodowego. Wydanie decyzji administracyjnej w sprawie stało się możliwe po wpłynięciu do UODO potwierdzenia odbioru przez stronę postępowania pisma informującego o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej oraz o uprawnieniach stron określonych w art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a., a także po upływie wskazanego w tych pismach terminu na realizację ww. uprawnień.

W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2024 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynił bezczynność organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 26 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2201/22.

Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzją PUODO z dnia [...] października 2022 r. nr [...], którą organ odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego dotyczącego nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez PUODO.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Wskazania wymaga, że przepisy p.p.s.a nie definiują pojęcia bezczynności.

W doktrynie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy ani w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Wskazania wymaga, że od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), zwana dalej u.o.d.o. oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. Seria L. rok 2016 nr 119 str. 1 z dnia 2016.05.04 z późn. zm.), zwane dalej "RODO". RODO stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., w postępowaniach prowadzonych przez PUODO, stosuje się przepisy k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o.

Postępowanie w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych jest zatem postępowaniem administracyjnym (art. 7 ust. 1 u.o.d.o.), do którego stosuje się przepisy k.p.a., z modyfikacjami wynikającymi z regulacji ustawy o ochronie danych osobowych.

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a.

Stosownie do art. 78 ust. 2 RODO, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77.

Zatem, zgodnie ze szczególnym przepisem art. 78 ust. 2 RODO termin rozpatrzenia skargi dotyczącej ochrony danych osobowych bądź poinformowania osoby, której dane dotyczą o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wynosi trzy miesiące.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się bowiem, że "(...) trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 RODO nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował ..."). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm.) , dalej: u.o.d.o., oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest więc uprawnione twierdzenie, że art. 78 ust. 2 RODO nie wyznacza terminu na załatwienie sprawy administracyjnej. Skoro upływ trzymiesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 78 ust. 2 RODO, uprawnia do wniesienia skargi na bezczynność (jak podnosi przywołana wyżej doktryna; zob. też P. Fajgielski [w:] Komentarz do ustawy o ochronie danych osobowych [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2022, art. 62, uw. 4) – a bezczynność wiąże się z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (zob. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) – to termin z art. 78 ust. 2 RODO musi być traktowany jako termin szczególny, w rozumieniu art. 35 § 4 k.p.a. (...)", (v. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 1959/22, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W takiej sytuacji należy uznać, że na dzień wniesienia skargi PUODO nie pozostawał w bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2201/22.

Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wpłynął bowiem do organu w dniu 21 sierpnia 2023 r. Termin wynikający z art. 78 ust. 2 RODO upływał zatem

w dniu 21 listopada 2023 r. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 6 listopada

2023 r. W tej dacie nie upłynął jeszcze termin załatwienia sprawy określony w art. 78 ust. 2 RODO.

Nawet jednak gdyby przyjąć, że przepis art. 78 ust. 2 RODO nie jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 35 § 4 k.p.a., to na dzień wniesienia skargi nie upłynęły jeszcze terminy załatwienia sprawy wynikające z k.p.a. Wprawdzie termin określony

w art. 35 § 1 k.p.a. upłynął w dniu 21 września 2023 r., to organ pismem z dnia z 20 września 2023 r. poinformował skarżącego, czyniąc zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 36 § 1 k.p.a., o tym że nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 § 1 k.p.a., a także wskazał, że termin załatwienia sprawy został przedłużony o dwa miesiące.

Sprawę z zakresu ochrony danych osobowych można uznać za sprawę szczególnie skomplikowaną. Dotyczy to w szczególności niniejszej sprawy, w której organ jest jednocześnie stroną postępowania jako administrator danych osobowych skarżącego. Ponadto w okresie od zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem do dnia wniesienia skargi skarżący składał liczne pisma wraz z wnioskami dowodowym. Łącznie było to sześć pism: dwa pisma z 23 sierpnia 2023 r., z 24 sierpnia 2023 r., z 4 września 2023 r. z 7 września 2023 r. oraz z 16 września 2023 r. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego w dniu 15 września 2023 r. zapoznał się z aktami sprawy

i złożył do protokołu wyjaśnienia w sprawie. Stanowisko skarżącego wyrażone w tych pismach wymagały niewątpliwie analizy. Bezsporne bowiem jest, że organ obowiązany jest do wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności przy wydawaniu decyzji. Nie można zatem uznać, że w okresie tym organ nie podejmował żadnych czynności

i pozostawał bezczynny.

W związku z tym należy stwierdzić, że skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.