Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 271/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono sprzeciw (art. 64b § 1 p.p.s.a.)
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 w zw. z  art. 64b par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu A. M. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 19 marca 2024 r., nr 431/2024 w przedmiocie zmiany wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego i do nagrody jubileuszowej postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia 19 marca 2024 r., nr 431/2024 Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (dalej: organ) uchylił w całości rozkaz personalny z dnia 16 stycznia 2024 r., nr 45/2024 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W powyższym rozkazie zawarto pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia środka zaskarżenia, tj. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia stronie. Rozkaz ten został doręczony pełnomocnikowi A. M. (dalej: strona, skarżący) w dniu 5 kwietnia 2024 r.

W dniu 6 maja 2024 r. (data stempla pocztowego) strona wniosła sprzeciw od rozkazu personalnego z dnia 19 marca 2024 r. (nazwany skargą na rozkaz personalny).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprzeciw podlegał odrzuceniu jako spóźniony.

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023, poz. 1634 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". W myśl art. 64c § 1 i § 2 u.p.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji. Stosownie zaś do art. 64b § 1 u.p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W niniejszej sprawie kwestionowany rozkaz personalny został wydany na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., w związku z czym właściwym środkiem do jego zaskarżenia był sprzeciw, o którym mowa w art. 64a u.p.p.s.a. Tym samym pismo strony z dnia 5 maja 2024 r. wszczynające postępowanie - zatytułowane "skarga" - należało zakwalifikować jako sprzeciw. Ten z kolei powinien być wniesiony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie rozkazu personalnego z dnia 19 marca 2024 r. Z akt sprawy wynika, że zaskarżony rozkaz personalny został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 kwietnia 2024 r., zatem termin do złożenia sprzeciwu upływał z dniem 19 kwietnia 2024 r. Tymczasem skarżący wniósł sprzeciw w dniu 6 maja 2024 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd dostrzega, iż w zaskarżonym rozkazie personalnym organ błędnie pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia, zamiast o możliwości wniesienia sprzeciwu. Treść tego pouczenia nie uchyla jednak skutków spóźnionego złożenia sprzeciwu, ponieważ tryb, termin oraz sposób wniesienia środka zaskarżenia, wiążąco określają przepisy u.p.p.s.a.

Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym błędna informacja co do prawa, trybu, terminu i sposobu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych konsekwencji, ale też nie może dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1363/15, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zastosowanie przepisu art. 112 k.p.a. nie może powodować, że błędnie pouczona strona podlegać będzie innym niż pozostali uczestnicy obrotu prawnego rygorom związanym z terminami wnoszenia skargi czy sprzeciwu. Art. 112 k.p.a. nie można odczytywać jako uprawnienia do zmodyfikowania przez stronę ustawowo określonego terminu do złożenia środka odwoławczego. Termin ten biegnie bowiem zgodnie z zasadami ustalonymi w stosownych przepisach, jednakże strona może skutecznie domagać się przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, wskazując, że uchybienie terminu było spowodowane zastosowaniem się do błędnego pouczenia organu administracji (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1640/18; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaga to jednak wystąpienia przez skarżącego ze stosownym wnioskiem do Sądu, tj. wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Wniosek taki należy złożyć w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi (w tym przypadku w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania przez skarżącego odpisu niniejszego postanowienia). We wniosku należy uprawdopodobnić przyczynę braku winy strony w uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 64b § 1 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji