Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 339/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 października 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 496/23 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2023 r., nr 1001-IEW-2.4253.72.2022.14.UCS.PP w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2022 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczenia na majątku strony zobowiązania w tym podatku za te okresy wraz z odsetkami postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z 20 października 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 496/23, oddalił skargę A. R. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 24 kwietnia 2023 r., nr 1001-IEW-2.4253.72.2022.14.UCS.PP w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2022 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczenia na majątku strony zobowiązania w tym podatku za te okresy wraz z odsetkami.

W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Skarżący już na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji wnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który postanowieniem z 31 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 496/23, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że zdaniem Sądu pierwszej instancji Skarżący nie wykazała zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że uzasadnienie zgłoszonego żądania powinno zawierać opis okoliczności decydujących o potrzebie zastosowania tymczasowej ochrony sądowej. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi. Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie. Skarżący, pomimo jedynie ogólnikowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i powołania się na pozbawienie możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, nie przedstawiła żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zweryfikowanie tego twierdzenia.

W skardze kasacyjnej Skarżący sformułował ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Łodzi z 24 kwietnia 2023 r.

W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 538/17, z 30 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 222/17 z 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 392/16, z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 2089/23). Jednak wniosek Skarżącego zawarty w skardze kasacyjnej stanowi w zasadzie powtórzenie wniosku ze skargi. W ocenie Skarżącego został on pozbawiony możliwości zarobkowania. Z lektury uzasadnienia wniosku trudno zatem wnioskować o nowych okolicznościach mających uzasadnić wstrzymanie wykonania ww. decyzji a jego autor zdaje się sam nie zauważać, że bieżące żądanie to już ponowiony wniosek, który powinien być formułowany w oparciu o przesłanki wskazane w innym przepisie, tj. art. 61 § 4 p.p.s.a. Jak zostało to już wskazane powyżej, to na wnioskującym o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sporządzenia wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącego było zatem przedstawienie konkretnych, zmienionych okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Autor wniosku nie spełnił tych wymagań. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

-----------------------

1