Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 779/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2022 r. sprawy ze skarg M. M. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2022 r., znak: SKO.ZP/415/31/2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr AU- 2/6733/272/2021 z 20 grudnia 2021r. ustalił na wniosek Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplej S.A. w Krakowie lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa osiedlowej sieci ciepłowniczej 2 x DN500 o długości do 350 m o parametrach 135/65°C 1,6 MPa przy ul. Tuchowskiej i Nazaretańskiej w Krakowie na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. 62 Podgórze, [...], [...], [...], [...], [...] obr. 64 Podgórze.

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), dalej "u.p.z.p.", w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.), dalej "u.g.n.".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił definicję pojęcia "inwestycji celu publicznego" w oparciu o przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. jak i art. 6 pkt 2 u.g.n. W konsekwencji dokonał stwierdzenia, że projektowana budowa osiedlowej sieci ciepłowniczej w warunkach wskazanych we wniosku inwestora, jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym).

Ponadto organ I instancji stwierdził, że teren, na którym projektowana jest przedmiotowa inwestycja, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego, co spowodowało, iż należało przeprowadzić postępowanie na zasadach i trybie przewidzianym w art. 50 i n. u.p.z.p. Dlatego w toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym będzie realizowana inwestycja.

Organ wystąpił także w toku prowadzenia sprawy o uzgodnienia projektu decyzji do Wojewody Małopolskiego i Marszałka Województwa Małopolskiego w zakresie zadań rządowych lub samorządowych w myśl art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Wojewoda Małopolski nie nadesłał w przewidzianym terminie swego uzgodnienia, w związku z czym w oparciu o ust. 5 art. 53 u.p.z.p. uznano uzgodnienie dokonane przez ten organ za pozytywne. Natomiast Marszałek Województwa nadesłał postanowienie o umorzeniu postępowania w tym zakresie. Ponadto do organu nadesłał swoją opinie w wymaganych merytorycznie zakresach Wydział Kształtowania Środowiska UMK (opinia z 19 października 2021 r.) i Miejski Konserwator Zabytków (opinia z 21 października 2021 r.).

Dalej organ I instancji stwierdził, że projekt decyzji przygotowała mgr inż. arch. M. G. uprawniona do sporządzania projektu decyzji zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., a integralną częścią decyzji są:

- załącznik nr 1, zawierający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określające rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki w zakresie ochrony środowiska, w zakresie ochrony zieleni oparte na opinii Wydziału Kształtowania Środowiska, warunki w zakresie ochrony przyrody, warunki w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, warunki w zakresie ochrony wód i gospodarki wodnej, w zakresie geologii, w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury, warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, ze wskazaniem od kogo/jakich jednostek należy uzyskać zgody, jak i wymagania dotyczące osób trzecich;

- załącznik nr 2 - graficzny, przedstawiający teren inwestycji.

M. M. oraz J. J., oboje reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli od ww. decyzji z 20 grudnia 2021 r. odwołania, uzupełnione pismami z 17 i 22 lutego 2022 r., o zbliżonej treści. Skarżący zarzucili ww. decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, oraz przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia:

- art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2, art. 54 ust. 2 pkt d u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji, która narusza interes skarżących, jako właścicieli działek objętych terenem planowanej inwestycji,

- art. 1 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. przez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów ochrony środowiska, bowiem lokalizacja ciepłociągu przebiegać ma przez teren gęsto porośnięty drzewami, które w razie realizacji inwestycji będą musiały zostać wycięte,

- art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego a także art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania,

- art. 53 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p., poprzez brak dokładnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, w szczególności poprzez:

a) brak ustalenia, że odcinki sieci ciepłowniczej, które mają być połączone przez odcinek sieci ciepłowniczej objęty niniejszym wnioskiem, są już połączone działającym odcinkiem ciepłociągu przebiegającym po działkach nr [...], [...], [...] obr. 64 oraz nr [...], [...], [...] i [...] obr. 62, jedn. ewid. Podgórze i połączenie przez projektowany odcinek jest zbyteczny,

b) brak ustalenia przez organ kręgu odbiorców ciepłociągu,

c) nierzetelne ustalenie co do zagospodarowania działki nr [...], bowiem w decyzji wskazano, że teren ten jest pokryty zielenią, co nie jest prawdziwe, bowiem teren ten jest porośnięty drzewami,

- art. 50 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 2 ust. 5 u.p.z.p. poprzez niewyjaśnienie spełnienia przez wnioskowaną inwestycję przesłanek uznania ją za inwestycję celu publicznego,

- art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji bez uzgodnienia jej z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krakowie, podczas gdy na terenie inwestycji znajduje się urządzenie wodne - studnia,

- art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., poprzez nieuzgodnienie lokalizacji inwestycji celu publicznego z właściwym zarządcą drogi, podczas gdy teren inwestycji obejmuje obszary przyległe do pasa drogowego,

- art. 50 ust. 2a u.p.z.p. poprzez jej niezastosowanie i wadliwe oparcie decyzji na art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w sytuacji, gdy decyzja dotyczy w istocie budowy sieci, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane,

- art. 10 K.p.a., poprzez brak zawiadomienia skarżących o zgromadzeniu materiału dowodowego, co spowodowało, iż strony nie mogły brać czynnego udziału w sprawie.

Skarżąca M. M. podniosła, że jest właścicielką działki nr [...] w całości oraz działki nr [...] w 1 części, na których to działkach inwestor planuje budowę sieci ciepłowniczych, która ma przebiegać wzdłuż granic działek [...] i [...]. Natomiast skarżący J. J. jest współwłaścicielem nieruchomości składającej się z ww. działki nr [...] w ˝ części.

Skarżący zarzucili, że terenem inwestycji wnioskodawca i organ objęli całe powierzchnie działek nr odpowiednio: [...] i [...].

Zdaniem skarżących takie położenie sieci ciepłowniczej powoduje nadmierne ograniczenie ich prawa własności i ogranicza możliwość zagospodarowania działek, z uwagi na ustanowioną strefę ochronną ciepłociągu (5 m). Teren inwestycji został wyznaczony w sposób zbyt szeroki (47 m). Dodatkowo skarżąca wskazała, że przebieg sieci ciepłowniczej na granicy dwóch działek stanowiących własność tego samego właściciela w znaczący sposób ogranicza możliwość zagospodarowania tych działek, w szczególności z uwagi na ustanowioną strefę ochronną ciepłociągu.

Ponadto skarżąca podniosła, że jest w trakcie realizacji inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie użytkowania budynku gospodarczego na produkcyjno-magazynowy dla potrzeb produkcji piekarniczej na działce nr [...] wraz z przebudową drogi wewnętrznej – ul. Nazaretańskiej na działce nr [...] oraz budową zjazdu z działki nr [...] na działkę [...]. W tej kwestii otrzymała decyzję o pozwoleniu na budowę. Realizacja inwestycji na działkach [...] i [...] pozostaje w sprzeczności z przebiegiem trasy ciepłociągu. Trasa ciepłociągu ma przebiegać po terenie, na którym aktualnie jest wykonywany utwardzony zjazd z działki nr [...] na dz. [...] oraz teren utwardzony, który ma służyć do obsługi budynku piekarni. W sytuacji realizacji ciepłociągu na tym terenie powstanie kolizja z realizacją budowy skarżącej, na co nie wyraża ona zgody jako właściciel działki [...]. Dodatkowo budynek na dz. [...] znajduje się ok. 4 m od granicy działki, co świadczy o kolizji planowanego w granicy działki ciepłociągu z pasem eksploatacyjnym 5 m z istniejącą zabudową. Zdaniem skarżącej organ nie wziął pod uwagę stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji, w tym wydanych na jej rzecz decyzji WZ i pozwolenia na budowę.

Powyższe, zdaniem obojga skarżących, świadczy o naruszeniu art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. W związku z tym organ winien był przeanalizować sytuację pod kątem zbadania, czy nie istnieje inna droga dla przeprowadzenia przedmiotowego ciągu ciepłowniczego, powodująca mniejsze obciążenie dla działek skarżących. Dodatkowo oba odcinki podziemnego ciepłociągu połączone są obecnie istniejącym i użytkowanym naziemnym łącznikiem o innym przebiegu, dlatego przedmiotowa inwestycja nie jest niezbędna. Co za tym idzie, budowa kolejnego ciepłociągu wiąże się z wywłaszczeniami i powoduje, iż w takim wypadku nie można mówić o inwestycji celu publicznego.

Kolejno skarżący podnieśli, że organ oparł się o nierzetelnie sporządzoną analizę, w której nie dokonano ustaleń w zakresie tego, czy na obszarze polegającym do terenu inwestycji istnieje już infrastruktura ciepłownicza i jaki jest krąg odbiorców objętej wnioskiem inwestycji.

Zarzucili, że po dokonaniu zmiany przedmiotu wniosku przez inwestora nie przedłożył on nowych warunków technicznych uwzględniających dokonaną zmianę. Znajdujące się w aktach warunki techniczne z 12 marca 2021 r. nie są adekwatne dla zmienionego zakresu i przebiegu inwestycji.

W odwołaniach zwrócono także uwagę, że decyzja narusza zasady ochrony środowiska, bowiem dopuszcza realizację inwestycji na części działki [...], która jest porośnięta drzewami.

W związku z powyższymi uchybieniami skarżący wnieśli o uchylenie decyzji i orzeczenie o odmowie ustalenia lokalizacji celu publicznego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 5 kwietnia 2022 r. znak: SKO.ZP/415/31/2022, na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "K.p.a.", utrzymał decyzję I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w świetle art. 6 u.p.z.p. - każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednocześnie organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, o czym stanowi art. 56 u.p.z.p.

W świetle art. 2 pkt 5 u.p.z.p. pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" - należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.

Natomiast zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

W doktrynie zwraca się uwagę, a Kolegium podzieliło w zupełności ten pogląd, że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego (np. spółka z o.o., spółka akcyjna, czy osoba fizyczna, także gdy działa jako przedsiębiorca). Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n.

W ocenie Kolegium niniejsze zamierzenie inwestycyjne niewątpliwie powinno być zakwalifikowane właśnie z przedmiotowego punktu widzenia i wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niniejsze zamierzenie, które inwestor zamierza realizować, należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej np. mieszkańcom osiedla mieszkaniowego. Zresztą zazwyczaj inwestycja tego rodzaju zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców. W ocenie Kolegium budowa sieci cieplnej magistrali 2 x DN 500 o długości do 350 m stanowi działanie o znaczeniu lokalnym.

Zdaniem organu odwoławczego celem publicznym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy we wskazanym rozumieniu. Budowa sieci ciepłowniczej w określonym rejonie ma znaczenie dla tego rejonu, ale pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości - służąc tym samym nie tylko interesom grupowym.

Kolegium wskazało, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej (art. 56 u.p.z.p.), a więc w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ winien wydać w sprawie decyzję pozytywną.

Konkretyzacja obowiązków organu administracji w postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie lokalizacji danej inwestycji celu publicznego, wyrażona została wprost w art. 53 ust. 3. u.p.z.p., stanowiącym o kierunku merytorycznego rozpoznania sprawy (a więc o dopuszczalności ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z wnioskiem inwestora), w myśl którego, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wynik postępowania wyjaśniającego znajduje swoje odzwierciedlenie w treści decyzji, zgodnie z art. 54 u.p.z.p., w myśl którego decyzja o ustaleniu inwestycji, powinna m.in. określać:

1. rodzaj inwestycji;

2. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

- ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.

Organ II instancji uznał, że projekt decyzji sporządzony został przez uprawnionego architekta, posiadającego uprawnienia do sporządzenia projektów decyzji tego rodzaju. Ponadto w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Kolegium stwierdziło, że oczywistym jest, iż tego rodzaju analiza odbiega pod względem formalnym od analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzanej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy, niemniej jednak w niniejszej sprawie dokonano oceny zarówno stanu faktycznego jak i prawnego.

W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie narusza art. 1, art. 6 pkt 2 oraz art. 54 i art. 56 u.p.z.p.

Ustosunkowując się do twierdzeń skarżących organ odwoławczy podkreślił, że to jedynie inwestor określa we wniosku zakres i przebieg przyszłej inwestycji. Organy administracji publicznej, tj. Prezydent Miasta Krakowa oraz orzekające w drugiej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, są związane tym wnioskiem i nie mają możliwości jego modyfikacji. Żaden przepis prawa nie uprawnia Kolegium do oceny inwestycji przez pryzmat okoliczności, które podnoszą skarżący, tj. potrzeby realizacji wnioskowanej inwestycji w sytuacji, gdy istnieje już powiązanie obu nitek ciepłociągu, choć zlokalizowanego na innych działkach ewidencyjnych. Już poza ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji Kolegium podało, że istniejące obecnie połączenie dwóch ciągów ciepłociągu ma charakter tymczasowy, i poprowadzone zostało nad powierzchnia terenu na podporach stalowych. Napowietrzna magistrala stanowi oczywistą przeszkodę w komunikacji po działkach osób prywatnych. W pozostałej części jest ona posadowiona w ziemi.

Kolegium wyjaśniło, w kontekście podniesionych w odwołaniach zarzutów, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Wskazana powyżej zasada nienaruszania cudzych praw związanych z nieruchomością wynika również z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odzwierciedla to przepis art. 52 u.p.z.p. określający wymogi formalne wniosku, który nie wymaga przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu dotyczącego wykazania praw do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym.

Ponadto za organem I instancji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa decyzja nie określa warunków technicznych realizacji inwestycji dotyczących m.in. konkretnego przebiegu projektowanej sieci gazowej na terenie objętym ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także sposobu zagospodarowania i ząjętości terenu zarówno w trakcie budowy jak i po jej zakończeniu. Parametry te zostaną określone dopiero na kolejnym etapie postępowania, tj. udzielenia pozwolenia na budowę. W tym właśnie postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej dokona szczegółowej weryfikacji projektu budowlanego mając na uwadze właściwe w zakresie prawa budowlanego przepisy materialnoprawne. Kwestia ewentualnej zgody stron na objęcie zamierzeniem inwestycyjnym terenu stanowiącego ich własność stanowić będzie również wówczas przedmiot analizy.

Co za tym idzie zarzut stron o "rozrzutności" organu I instancji w skutek objęcia na załączniku graficznym linią rozgraniczającą teren inwestycji całe działki nr [...] i [...] w sytuacji, gdy sieć ciepłownicza ma przebiegać wzdłuż granicy między tymi działkami, nie jest zasadny. Zasadą bowiem jest, że terenem inwestycji jest zawsze nie fragment, czy jakaś wytypowana przez inwestora część nieruchomości, a cała działka ewidencyjna, co właśnie ma miejsce w niniejszej sprawie.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że decyzja I instancji jest zgodna z regulacją u.p.z.p., jak również z regulacją ustaw szczególnych, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględnia wymogi procedury administracyjnej. W szczególności zrealizowana jest zasada prawdy obiektywnej (art. 7 w związku z art. 77 K.p.a.). Brak jest również jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że zaskarżona decyzja I instancji narusza art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., ponieważ decyzja ta została w sposób prawidłowy uzasadniona, zarówno pod względem prawnym, jak i weryfikacji stanu faktycznego.

M. M. i J. J. wnieśli na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 5 kwietnia 2022 r. znak: SKO.ZP/415/31/2022, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. art. 1 ust. 2 pkt. 7 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt. 2, art. 54 ust. 2 pkt d) u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, która narusza interes skarżących jako właścicieli działek objętych terenem planowanej inwestycji i przyjęcie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że organ jest związany wnioskiem inwestora i nie ma upoważnienia do oceny inwestycji pod kątem naruszenia interesu skarżących,

2. art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji pomimo braku przeprowadzenia dokładnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu oraz przyjęcie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że organ jest związany wnioskiem inwestora i nie ma upoważnienia do oceny inwestycji objętej wnioskiem,

3. art. 6-8 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji pomimo braku przeprowadzenia wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania,

4. art. 1 ust. 2 pkt. 3) w zw. z art. 53 ust. 3 pkt. 2 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji wydanej z naruszeniem zasad ochrony środowiska, w szczególności poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji przez działkę nr [...], stanowiącą własność skarżącej po terenie gęsto porośniętym drzewami, które w razie realizacji inwestycji będą musiały zostać wycięte oraz przyjęcie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że organ jest związany wnioskiem inwestora i nie ma upoważnienia do oceny inwestycji pod kątem naruszenia zasad ochrony środowiska,

5. art. 50 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 2 ust. 5 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, w sytuacji gdy organ I instancji nie wyjaśnił kwestii spełnienia przez wnioskowaną inwestycję przesłanek uznania ją za inwestycję celu publicznego oraz przyjęcie błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że z samego faktu budowy ciepłociągu wynika spełnienie przesłanek wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

6. art. 53 ust. 4 pkt. 11 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji pomimo niedokonania uzgodnienia jej treści z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krakowie,

7. art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji pomimo niedokonania uzgodnienia lokalizacji objętej wnioskiem inwestycji celu publicznego z właściwym zarządcą drogi,

8. art. 50 ust. 2a u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji obarczonej wadą polegającą na niezastosowaniu ww. przepisu i wadliwe oparcie wydanej decyzji o art. 50 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy decyzja dotyczy w istocie budowy sieci, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lica 1994 r. - Prawo budowlane na terenie nieobjętym obowiązującym planem miejscowym,

9. art. 10 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji pomimo niezawiadomienia skarżących o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami postępowania i zajęciu stanowiska w sprawie, co skutkowało uniemożliwieniem skarżącym wzięcia czynnego udziału w sprawie,

10. art. 6- 8, art. 11, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez pominięcie i nieustosunkowanie się przez organ II instancji do zarzutów podniesionych przez strony w odwołaniach, a w szczególności zarzutów naruszenia:

a) art. 53 ust. 4 pkt. 11 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji pomimo niedokonania uzgodnienia jej treści z Dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krakowie,

b) art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez nieuzgodnienie lokalizacji objętej wnioskiem inwestycji celu publicznego z właściwym zarządcą drogi,

c) art. 50 ust. 2a u.p.z.p. poprzez jej niezastosowanie i wadliwe oparcie wydanej decyzji o art. 50 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy decyzja dotyczy w istocie budowy sieci, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane na terenie nieobjętym obowiązującym planem miejscowym;

d) art. 10 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżących o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami postępowania i zajęciu stanowiska w sprawie, co skutkowało uniemożliwieniem skarżącym wzięcia czynnego udziału w sprawie.

Mając na uwadze wskazane powyżej zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji I instancji, rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie rzecz skarżących kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu zarzutów skarg skarżący powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniach. Dodatkowo podnieśli, że nie zgadzają się ze stanowiskiem organu II instancji polegającym na przyjęciu, że organy orzekające w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są związane wnioskiem inwestora i nie są uprawnione do oceny inwestycji przez pryzmat okoliczności podnoszonych przez skarżących, tj. fakt potrzeby realizacji inwestycji, gdy istnieje już powiązanie obu nitek ciepłociągu, choć zlokalizowane na innych działkach.

Zarzucili, że organ odwoławczy nie wskazał, na jakiej podstawie dokonał ustaleń, że "istniejące obecnie połączenia ma charakter tymczasowy i prowadzone zostało nad powierzchnią ziemi na podporach stalowych (...)" w sytuacji, gdy w aktach postępowanie brak informacji o aktualnym przebiegu ciepłociągu, jego tymczasowym charakterze, jak również nie zostały przeprowadzone żadne oględziny.

Skarżący zarzucił dodatkowo, że wykonanie sieci ciepłowniczej zgodnie z zaskarżoną decyzją spowoduje zmniejszenie się funkcjonalności jego działki. Obciążenie nieruchomości skarżącego przebiegiem ciepłociągu jest szczególnie nieuzasadnione z uwagi na istniejące inne, mniej uciążliwe, nie kolidujące z rosnącymi drzewami i krzewami połączenie dwóch odcinków ciepłociągu.

W ocenie obojga skarżących teren inwestycji został wyznaczony w sposób zbyt szeroki, co stanowi nieuzasadnione, nadmierne ograniczenie prawa własności skarżących. Inwestycja zakłada przeprowadzenie sieci ciepłowniczej 2 x DN 500. Ani we wniosku, ani w treści decyzji nie zostało wskazane jaką szerokość będzie zajmowała sieć ciepłownicza składająca się z dwóch rur o średnic wraz z pasem eksploatacyjnym. Z warunków technicznych regulujących wykonywanie sieci ciepłowniczych wynika, że pas eksploatacyjny przy dwóch rurach ciepłowniczych, z czego każda ma średnicę 500 mm powinien wynosić 5 metrów. Wyznaczony teren inwestycji jest znacznie szerszy (szerokość działek nr [...] i [...] wynosi ok. 47 m) niż jest to niezbędne do lokalizacji sieci ciepłowniczej i pasa eksploatacyjnego. Takie ustalenie decyzji narusza prawo własności skarżących.

Skarżąca natomiast podniosła, że jest aktualnie w trakcie realizacji inwestycji budowlanej polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na produkcyjno-magazynowy dla potrzeb produkcji piekarniczej (z przebudową wewnętrznej instalacji wodnokanalizacyjnej, elektrycznej, budową instalacji wentylacji mechanicznej) wraz z infrastrukturą techniczną (wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej poza budynkiem) na działce nr [...] przy ul. Tuchowskiej [...] oraz przebudowa drogi wewnętrznej - ul. Nazaretańskiej na działce [...] oraz budowa zjazdu z działki [...] na działkę [...] (decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę z 22 października 2020 r. nr 809/6740.2/2020 wydana na rzecz P. M. w sprawie znak: AU-01-4.6740.2.683.2020.ERU). Realizacja inwestycji objętej niniejszym wnioskiem m.in. na działkach [...] i [...] pozostaje w sprzeczności z ww. inwestycją skarżącej, gdyż przebieg ciepłociągu oraz jego strefa ochronna ingerują w realizowaną na nieruchomości skarżącej inwestycję. Jak wynika z załączonego do pisma skarżącej z 22 lutego 2022 r. projektu zagospodarowania terenu stanowiącego część projektu zagospodarowania przestrzennego, na terenie, po którym ma przebiegać ciepłociąg jest wykonany utwardzony zjazd z dz. [...] na dz. [...] oraz teren utwardzony, który ma służyć do obsługi budynki piekarni. Wykonanie ciepłociągu na tym terenie będzie wymagało dokonania przebudowy ww. elementów. Dodatkowo, budynek na dz. [...] znajduje się w bliskiej odległości do granicy działki (ok. 4 m), więc w sytuacji lokalizacji rurociągu wzdłuż granicy działki pas eksploatacyjny (5 metrowy) będzie kolidował z istniejącą zabudową. Z tego względu skarżąca nie zgadza się na planowany przebieg ciepłociągu po w/w działkach.

Wykonanie sieci ciepłowniczej zgodnie z zaskarżoną decyzją spowoduje zmniejszenie się funkcjonalności działek należących do skarżącej oraz w efekcie uniemożliwi ich przyszłą, planową zabudowę kolejnymi budynkami związanymi z produkcją piekarniczą.

Organ dokonując analizy stanu faktycznego i stanu prawnego terenu inwestycji, błędnie nie dokonał ustaleń w zakresie rzeczywistego stanu zabudowy istniejącej na działce [...] (realizowanej przez skarżącą inwestycji) oraz nie wziął pod uwagę treści obowiązujących decyzji wydanych na rzecz skarżącej (decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę oraz poprzedzającej jej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy).

Oboje skarżący podnieśli, że dokonanie prawidłowych ustaleń w niniejszej sprawie było szczególnie istotne z uwagi na ochronę interesów skarżących jako właścicieli nieruchomości, po których inwestycja ma przebiegać w aspekcie uniemożliwienia lub znacznego utrudniania zabudowy tych działek oraz możliwości dokonania na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji publicznej wywłaszczeń.

Skarżący przywołali wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1859/13, zgodnie z uzasadnieniem którego skoro osoba trzecia ma prawo domagać się od organu administracji publicznej ochrony swego interesu prawnego przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy terenów należących do innych osób, to tym bardziej wnikliwie należy zakres takiej ochrony ustalać w przypadku wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, sytuowanej na nieruchomości stanowiącej własność osób trzecich.

Skarżący zarzucili, że organ II instancji błędnie uznał, że dokonanie ustaleń w ww. zakresie wychodzi poza uprawnienia organów prowadzących postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ I instancji powinien był przeanalizować, czy jest możliwy inny przebieg planowanej instalacji powodujący mniejsze obciążenia dla nieruchomości skarżących. W niniejszej sprawie taka sytuacja zachodzi, gdyż aktualnie istnieje i jest użytkowany odcinek o innym przebiegu łączący sieć ciepłowniczą na tym terenie (przebiegający po działkach nr: [...],[...],[...] obr. 64 jedn. ew. Podgórze, [...], [...], [...], [...], [...] obr. 62 jedn. ew. Podgórze) i budowa odcinka objętego niniejszym wnioskiem nadmiernie obciążającego skarżących nie jest niezbędna. Rozbudowa ciepłociągu mogłaby zostać wykonana według aktualnego przebiegu ciepłociągu, również w zakresie przebudowy napowietrznego odcinka sieci i umieszczenie go pod powierzchnią ziemi.

Skarżący zarzucili, że dokonując analizy stanu faktycznego terenu inwestycji organ I instancji pominął fakt, iż aktualnie istnieje i jest używany odcinek sieci ciepłowniczej łączący sieć na działkach nr [...] i [...] obr. 62 jedn. ew. Podgórze z odcinkiem na działkach nr [...] i [...] obr. 62 jedn. ew. Podgórze przebiegający po działkach nr: [...],[...],[...] obr. 64 jedn. ew. Podgórze, [...], [...], [...], [...], [...] obr. 62 jedn. ew. Podgórze.

Powyższe ustalenie jest szczególnie istotne z uwagi na konieczność wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego właścicieli nieruchomości, na których ma być wykonywana inwestycja. Przebieg istniejącej sieci ciepłowniczej został przedstawiony na mapie załączonej do warunków technicznych wydanych przez Biuro Przygotowanie Inwestycji Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Krakowie z 12 marca 2021 r. Inwestor we wniosku nie wyjaśnił z jakich powodów konieczne jest wykonanie nowego odcinka ciepłociągu, w sytuacji gdy jest inny, użytkowany aktualnie odcinek ciepłociągu, który mógłby przecież być w razie konieczności przebudowywany wg istniejącego przebiegu.

Zważając na szczególny charakter postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji publicznej i wiążące się z taką decyzją daleko idące konsekwencje w postaci możliwości dokonywania wywłaszczeń, organ zobligowany jest dołożyć szczególnej staranności, aby wyjaśnić wszelkie istotne okoliczności postępowania.

W sytuacji, gdy społeczność okolicznych terenów posiada już dostęp do infrastruktury ciepłowniczej, to budowa kolejnego odcinka sieci ciepłowniczej nie może być uznana za inwestycję celu publicznego.

Zdaniem skarżących organ II instancji rozpoznając zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji omówił jedynie ogólnie treść przesłanek, które powinny być spełnione, aby inwestycja mogła zostać uznana za inwestycję celu publicznego i nie odniósł się do tego, że w toku postępowania organ I instancji nie wyjaśnił kwestii spełnienia przez inwestycję tych przesłanek. Organ II instancji podtrzymał stanowisko organu I instancji polegające na uznaniu, że wnioskowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, przyjmując, że z samego określenia przedmiotu inwestycji wynika spełnienie przez nią przesłanek uznania jej za inwestycję celu publicznego i kwestia została wystarczająco wyjaśniona.

Kolejno skarżący wskazali, że o ile nie budzi wątpliwości, iż inwestycja o której mowa w zaskarżonej decyzji, stanowi realizację celów określonych w art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz że uzbrojenie terenu w osiedlową sieć cieplną niewątpliwie może służyć lokalnej zbiorowości, to w ustaleniach organu brak konkretnych ustaleń i rozważań w zakresie tego, jakiej zbiorowości ma służyć ww. inwestycja. Samo wskazanie, że będzie realizowana osiedlowa sieć ciepłownicza bez wyraźnego odniesienia do sposobu wykorzystania tej sieci należy uznać za niewystarczające. Zdaniem skarżących w uzasadnieniach decyzji obu instancji nie przedstawiono analizy planowanej inwestycji pod kątem jej publicznego celu, wyjaśnienia organów w tym zakresie są lakoniczne i ogólnikowe.

Decyzja I instancji została wydana na podstawie niepełnej podstawy prawnej, albowiem rzeczywistą podstawą wydania decyzji jest art. 50 ust. 2a u.p.z.p., a nie jak wadliwie (tj. w sposób niepełny) wskazano w komparycji decyzji jedynie art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Zarzut ten został również pominięty przez organ II instancji podczas rozpoznawania odwołania.

Skarżący podnieśli również w odwołaniu naruszenie przez organ I instancji art. 10 K.p.a., który to zarzut nie został rozpoznany przez organ II instancji. Strony nie zostały zawiadomione ani poprzez przesłanie pisemnych zawiadomień ani poprzez opublikowanie obwieszczenia. Skarżący nie mieli zatem możliwości, aby zapoznać się z projektem decyzji, analizą oraz pozostałymi zebranymi w aktach postępowania dokumentami przed jej wydaniem decyzji, czy też zająć stanowisko w sprawie.

Podsumowując skarżący wskazali, że organ II instancji pominął w uzasadnieniu decyzji i nie ustosunkował się do części zarzutów podniesionych w odwołaniach.

W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie. Wskazało, że skarżący zawarli w swoich skargach tak samo brzmiące zarzuty, stąd udzieliło łącznie odpowiedzi na złożone zarzuty.

W szczególności Kolegium podniosło, że żaden przepis prawa nie uprawnia Kolegium do oceny inwestycji przez pryzmat okoliczności, które podnoszą skarżący, ani samodzielnie do zmiany trasy przebiegów inwestycji.

Zarzut co do naruszenia przez decyzję I instancji przepisów o ochronie środowiska też nie jest zasadny, bowiem w sprawie organ I Instancji otrzymał dogłębną opinię Wydziału Kształtowania Środowiska z 19 października 2021 r., która w sposób szczegółowy opisuje stan na gruncie, jak też formułuje warunki, które należy spełnić względem ochrony zieleni, w zakresie ochrony przyrody, pod względem ochrony wód i gospodarki wodnej oraz geologii.

Co do braku powiadomienia stron o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości przeglądania akt, Kolegium podkreśliło, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, organ I instancji wskazał, iż zapoznanie się z aktami w sprawie możliwe jest po uprzednim telefonicznym zgłoszeniu tego faktu z inspektorem prowadzącym sprawę. Powyższy wymóg podyktowany został faktem rozprzestrzeniania się wirusów SARS-CoV-2 i ogłoszeniem stanu epidemii.

Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej S.A. z siedzibą w Krakowie (uczestnik postępowania, inwestor) w jednobrzmiących pismach procesowych z 22 sierpnia 2022 r. wniósł o oddalenie skarg w całości jako bezzasadnych.

Odnosząc się do zarzutów skarg inwestor podniósł w szczególności, że przebieg planowanej do budowy sieci ciepłowniczej, uwzględniający prowadzenie rurociągów przez działkę [...], stanowiącej współwłasność skarżących, został dobrany w sposób optymalny. Jak to zostało przedstawione w piśmie uczestnika z 1 kwietnia 2022 r, skierowanym do Kolegium (nr pisma IRP/1174/IK/2022, nr sprawy IRP/53/32/2021) nowy zaproponowany na etapie wniosku w sprawie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, przebieg sieci cieplnej, w tym prowadzenie rurociągów przez działkę [...], uwzględnia kwestie ograniczeń w użytkowaniu tejże działki w ramach infrastruktury już istniejącej, tj. kolektora kanalizacji opadowej DN 800, nie wprowadzając żadnego nowego obszaru chronionego z tytułów roszczeń eksploatacyjnych.

Za niezasadne inwestor uznał twierdzenie skarżącej, iż realizacja inwestycji objętej zaskarżoną decyzją pozostaje w sprzeczności z inwestycją skarżącej. Wskazywane przez skarżącą zamierzenie inwestycyjne realizowane na podstawie decyzji z 22 października 2020 (decyzja nr 809/6740.2/2020) o udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, tj. przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na produkcyjno–magazynowy dla potrzeb produkcji piekarniczej, biorąc pod uwagę obszar oddziaływania obiektu obejmujący działki nr [...], [...], [...] obr. 62 jedn. ewd, Podgórze, nie koliduje z planowaną przez uczestnika inwestycją, a jedynie może powodować konieczność odtworzenia przebudowanej drogi wewnętrznej o nawierzchni tłuczeniowej.

Inwestor nie zgodził się również z zarzutem skarżącej, iż 5 metrowy pas eksploatacyjny sieci będzie kolidował z istniejąca zabudową na działce [...] obr. 64 jedn. ew. Podgórze, ponieważ strefa eksploatacyjna (a więc pas terenu obejmujący swoją szerokością obszar zajęty pod sieci oraz obszar niezbędny do prawidłowej eksploatacji ciepłociągów) planowanej do budowy sieci ciepłowniczej 2 x DN 500 wynosi 4,6 m. Tak więc mając na uwadze przebieg sieci ciepłowniczej przez działkę [...] szerokość pasa eksploatacyjnego na działce nr [...] nie powinna przekraczać 1,5 m. Z kolei strefa ochronna (czyli obszar, na którym nie powinny znajdować się obiekty terenowe m.in. budynki) w przypadku sieci DN 500 wynosi 3 m od zewnętrznej krawędzi rury. Jak wynika z treści skargi budynek zlokalizowany na działce [...] znajduje się w odległości ok. 4 m od granicy działki, a to oznacza, iż nie znajduje się on ani w strefie eksploatacyjnej ani też w strefie ochronnej planowanej do budowy sieci.

Postanowieniem z 12 października 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 780/22, Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, na zasadzie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej "P.p.s.a.", połączył obie sprawy wszczęte ww. odrębnie wniesionymi skargami do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 779/22, bowiem skargi dotyczyły tej samej zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).

Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na 12 października 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów (k. 109 akt sądowych).

Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron i uczestników postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 9 sierpnia 2022 r., k. 88). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron i uczestników postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości.

Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących, ich pełnomocnika i skarżonego organu oraz uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa osiedlowej sieci ciepłowniczej 2 x DN 500 o długości do 350 m przy ul. [...] i Nazaretańskiej w K. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]/ [...], [...], [...] obr. 62 Podgórze, [...], [...], [...], [...], [...] obr. 64 Podgórze.

Sąd co do zasady aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji.

Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego, a to art. 50 i n. u.p.z.p., a także art. 6 pkt 2 u.g.n. Sąd nie może zatem badać i brać pod uwagę podnoszonych przez skarżących kwestii takich jak badanie, czy nie istnieje alternatywna droga dla przeprowadzenia przedmiotowego ciągu ciepłowniczego powodująca mniejsze obciążenie dla ich działek.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia co do zasady wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich relewantnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Ustalenia i rozważania organu przedstawione w uzasadnieniu decyzji nie uzasadniają usunięcia jej z obrotu prawnego, wobec prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i dominującym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia, że planowane zamierzenie spełnia kryteria uznania za inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym).

W konsekwencji organy zastosowały w sprawie odpowiednie przepisy prawa i zweryfikowały istnienie przesłanek do rozstrzygnięcia w postaci ustalenia lokalizacji ww. inwestycji.

Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały w wystarczającym zakresie powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one istotnych zastrzeżeń co do ich prawidłowości.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowiły art. 50 i nast. u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n. Należy tu ponownie podkreślić, że zakres orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest limitowany przesłankami określonymi ww. przepisami prawa.

Nie było sporne, że teren, na którym projektowana jest przedmiotowa inwestycja, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego, zatem należało przeprowadzić postępowanie na zasadach i trybie przewidzianym w art. 50 i n. u.p.z.p. Dlatego w toku postępowania zasadnie i prawidłowo dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym będzie realizowana inwestycja. Nie było też przedmiotem sporu, że w toku postępowania w I instancji uzyskano pozytywne uzgodnienie projektu decyzji od Wojewody Małopolskiego zgodnie z art. 53 ust. 4, brak negatywnego uzgodnienia Marszałka Województwa Małopolskiego w myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p., a także opinie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK i Miejskiego Konserwatora Zabytków. Bezsporne też było, że istniejące podziemne odcinki sieci ciepłowniczej, które mają być połączone przez odcinek projektowany objęty niniejszym postępowaniem, są obecnie połączone działającym nadziemnym odcinkiem ciepłociągu przebiegającym po działkach nr [...], [...], [...] obr. 64 oraz nr [...], [...], [...] i [...] obr. 62, jedn. ewid. Podgórze.

Nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja stanowi realizację celów określonych w art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz że uzbrojenie terenu w osiedlową sieć cieplną niewątpliwie może służyć lokalnej zbiorowości.

Przechodząc do wyjaśnienia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa należy po pierwsze wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., co do zasady ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 50 ust. 1 u.p.z.p. stanowi natomiast, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponieważ teren przedmiotowej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na treść i żądanie wniosku inwestora, zachodziły przesłanki do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 50 i n. u.p.z.p.

Definicja inwestycji celu publicznego zawarta jest w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycją celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skoro przedmiotowa inwestycja stanowi realizację celów określonych w art. 6 pkt 2 u.g.n., a uzbrojenie terenu w osiedlową sieć cieplną może służyć lokalnej zbiorowości, przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, a argumentacja skarżących dotycząca takich okoliczności jak fakt obecnie istniejącego połączenia obu odcinków podziemnego ciepłociągu użytkowanym naziemnym łącznikiem o innym, niż projektowane podziemne połączenie przebiegu, nie może przynieść zamierzonego skutku.

Postulaty skarżących sprowadzające się do uzgodnienia sugerowanego przez nich lepszego, ich zdaniem, przebiegu inwestycji, nie mogły przynieść skutku zakwestionowania zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek ustalenia lokalizacji inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musiałby wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2006 r. sygn. IV SA/Wa 441/06 – powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak słusznie wskazał organ II instancji, poddana w niniejszej sprawie kontroli sądowej decyzja nie określa warunków technicznych realizacji inwestycji dotyczących m.in. konkretnego przebiegu projektowanej sieci gazowej na terenie objętym ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także precyzyjnego sposobu zagospodarowania terenu zarówno w trakcie budowy jak i po jej zakończeniu. Parametry te zostaną określone dopiero na kolejnym etapie postępowania, tj. udzielenia pozwolenia na budowę. W tym właśnie postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej dokona szczegółowej weryfikacji projektu budowlanego mając na uwadze właściwe w zakresie prawa budowlanego przepisy materialnoprawne. Kwestia ewentualnej zgody stron na objęcie zamierzeniem inwestycyjnym terenu stanowiącego ich własność stanowić będzie również wówczas przedmiot analizy.

W kontrolowanym postępowaniu organy nie mogły odnosić się do celowości planowanej inwestycji i dążyć do modyfikacji proponowanego przez inwestora przebiegu. Nie było podstaw do zmiany z urzędu przebiegu inwestycji.

W toku postępowania administracyjnego organy prawidłowo ustaliły, że projektowana budowa części osiedlowej sieci ciepłowniczej (łącznika) w warunkach wskazanych we wniosku inwestora, jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym).

Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że poczynione przez organy ustalenia faktyczne są prawidłowe i wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd te ustalenia w pełni akceptuje. Ponadto Sąd stwierdził, że organy należycie wyjaśniły wszystkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia i prawidłowo zastosowały prawo materialne.

Organ odwoławczy dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w granicach zakreślonych treścią decyzji I instancji. Zbadał zarówno prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji jak i poprzedzającego je postępowania wyjaśniającego w oparciu o akta sprawy.

Odpowiadając na zarzuty skarżących, że organy wadliwie uznały, iż są związane wnioskiem inwestora i nie mają upoważnienia do oceny inwestycji pod kątem naruszenia interesu skarżących, oceny inwestycji objętej wnioskiem i naruszenia zasad ochrony środowiska, Sąd wskazuje, że w pełni zgadza się z przywołanym w skardze wyrokiem NSA z 5 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1859/13, zgodnie z którym osoba trzecia ma prawo domagać się od organu administracji publicznej ochrony swego interesu prawnego w przypadku wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, sytuowanej na nieruchomości stanowiącej jej własność.

Powyższe stanowisko nie zmienia jednak konstatacji, że w realiach niniejszej sprawy nie stwierdzono takiego naruszenia praw skarżących, które nie byłoby uzasadnione dobrem publicznym skonkretyzowanym w przesłankach wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Organy oceniły zarówno uzasadnione interesy osób trzecich jak i zasady ochrony środowiska, które to wartości będą oczywiście podlegały ochronie również w kolejnej fazie inwestycji, na etapie procedowania pozwolenia na budowę.

Ponadto, jak słusznie wskazało Kolegium, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Zgodnie z art. 52 u.p.z.p. określającym wymogi formalne wniosku, nie jest wymagane na tym etapie procesu inwestycyjnego przedłożenie jakiegokolwiek dokumentu dotyczącego wykazania praw do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących, należy wyjaśnić, że kwestia podnoszonych przez skarżących ewentualnych nieścisłości co do opisu zagospodarowania działki nr [...] (zieleń lub drzewa), nie może przynieść skutku uznania naruszenia art. 1 ust. 2 pkt. 3 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt. 2 u.p.z.p., zwłaszcza wobec szczegółowej treści opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 19 października 2021 r. (s. 99 akt adm.).

Odnośnie zarzutu przyjęcia nieprawidłowego (zbyt dużego) terenu inwestycji, należy wskazać, że jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zasadą jest, że terenem inwestycji jest nie fragment, czy wytypowana przez inwestora część nieruchomości, a całe działki ewidencyjne, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Powyższe w żadnej mierze nie zmienia faktu, że przebieg ciepłociągu na działce nr [...] zaplanowano w zbliżeniu z jednej strony do granicy z działką nr [...], a z drugiej strony do istniejącego na tej działce kolektora kanalizacji opadowej DN 800. Należy przy tym zauważyć, że takie zaplanowanie nowej infrastruktury, uwzględnia kwestie ograniczeń w użytkowaniu tejże działki wynikające z istniejącej już infrastruktury.

Z kolei odpowiadając na zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd wskazuje, że brak powiadomienia stron o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości przeglądania akt nie może być w prosty sposób, jak chce Kolegium, usprawiedliwiony wymogami sformułowanymi przez organ w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z powołaniem na rozprzestrzenianie się wirusów SARS-CoV-2 i ogłoszenie stanu epidemii. Niemniej jednak, jak trafnie podniósł inwestor, zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. może być skuteczny jedynie wówczas, gdy skarżący wskażą, jakie nowe dowody zgłosiliby w sprawie, gdyby zostali poinformowani o zebranym materiale dowodowym. Skarżący ani w odwołaniu, ani też w skardze i w trakcie postępowania sądowego nie wskazali na żadne dowody ani okoliczności, których pominięcie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Z kolei zarzut braku przedłożenia nowych warunków technicznych uwzględniających dokonaną przez inwestora zmianę wniosku nie może być uznany za zasadny, bowiem zmiana sprowadzała się w zasadzie do usunięcia z projektu zawartych w pierwotnym wniosku przyłączy. Zatem znajdujące się w aktach warunki techniczne z 12 marca 2021 r. pozostały adekwatne dla zmienionego zakresu i przebiegu inwestycji.

Natomiast zarzut nieuzgodnienia lokalizacji przedmiotowej inwestycji, obejmującej niewątpliwie obszary przyległe do pasa drogowego, z właściwym zarządcą drogi (ulicy Tuchowskiej), nie mógł być uznany za zasadny, bowiem zarządcą tej drogi gminnej jest Prezydent Miast Krakowa, czyli organ wydający decyzję w I instancji.

Odnosząc się do zarzutu braku uzgodnienia projektu decyzji z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krakowie, podczas gdy na terenie inwestycji znajduje się urządzenie wodne – studnia, należy wskazać, że z akt sprawy nie wynika, by zamierzone przedsięwzięcie wymagało uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest minister właściwy do spraw gospodarki wodnej albo Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie.

Również braku wskazania w podstawie prawnej decyzji art. 50 ust. 2a u.p.z.p. nie można uznać za uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Bezzasadny jest również zarzut oparcia się o nierzetelnie sporządzoną analizę, w której nie dokonano ustaleń w zakresie tego, czy na obszarze polegającym do terenu inwestycji istnieje już infrastruktura ciepłownicza i jaki jest krąg odbiorców objętej wnioskiem inwestycji. Z treści uzasadnień decyzji obu instancji, a także z akt sprawy, czy też nawet z treści i opisu wniosku, wynika w sposób oczywisty, że zamiarem inwestora jest wykonanie nowego, podziemnego odcinka ciepłociągu, w sytuacji gdy dotychczasowy, nadziemny, użytkowany aktualnie odcinek ciepłociągu, o dłuższym przebiegu, powoduje większe straty ciepła i bardziej koliduje z interesami właścicieli działek, na których jest położony.

Odnośnie zarzutu, jakoby organ odwoławczy nie wskazał, na jakiej podstawie dokonał ustaleń, że "istniejące obecnie połączenia ma charakter tymczasowy i prowadzone zostało nad powierzchnią ziemi na podporach stalowych (...)" w sytuacji, gdy w aktach postępowanie brak informacji o aktualnym przebiegu ciepłociągu, jego tymczasowym charakterze, jak również nie zostały przeprowadzone żadne oględziny, Sąd wskazuje, że przebieg dotychczasowego łącznika wynika z zalegających w aktach map (choćby s. 25 i 55 akt adm.). Z kolei jego tymczasowy charakter w oczywisty sposób wynika z zasad logiki i doświadczenia życiowego, a także pisma Prezydenta Miasta Krakowa z 28 maja 2020 r. (s. 225 akt adm.). Co więcej, projektowany łącznik ma większą przepustowość (DN 500) wobec istniejącej (DN 300), co w pełni usprawiedliwia stanowisko, że inwestycja nie tylko zmienia przebieg łącznika, ale stanowi również istotną modernizację sieci cieplnej jako całości. Zatem i zarzut, że skoro społeczność okolicznych terenów posiada już dostęp do infrastruktury ciepłowniczej, to budowa kolejnego odcinka sieci ciepłowniczej nie może być uznana za inwestycję celu publicznego, jest oczywiście bezzasadny.

Zarzuty skargi okazały się niezasadne, a niezgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z oczekiwaniami skarżących nie może być utożsamiana z naruszeniem prawa przez organ.

Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a. Pewne braki uzasadnienia decyzji organu odwoławczego w zakresie niepełnego odniesienia się do zarzutów odwołania, nie miały wpływu na wynik sprawy. Podsumowując, Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w odwołaniach i skargach przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargi, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

[...]