Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 779/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 34 , art 34 b , 35
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w N. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 11 kwietnia 2024 r. nr SKO-OŚ-4170-31/24 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 11 kwietnia 2024 r., znak: SKO-OŚ-4170-31/24 utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Poronin z dnia 19 lutego 2024 r., znak: GPGiOŚ-VIII.6233.12.2023, nakładającą na F. sp. z o.o. w N. T. administracyjną karę pieniężną w kwocie 10.637 zł za nieosiągnięcie w 2022 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach:

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2024 r., Wójt Gminy Poronin nałożył na spółkę F. administracyjną karę pieniężną za nieosiągnięcie w 2022 r. poziomu recyklingu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka, zarzucając naruszenie szeregu przepisów procesowych i materialnych, a w szczególności brak uwzględnienia uwarunkowań wynikających z epidemii COVID-19, które uniemożliwiły osiągnięcie wymaganych poziomów recyclingu, nierozważenie możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary, a także obciążenie strony odpowiedzialnością za działania i zaniechania osób trzecich.

Odwołanie okazało się nieskuteczne, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu do wydanej decyzji Kolegium wskazało, że jak wynika z zapisów Bazy Danych o Produktach i Opakowaniach oraz Gospodarce Odpadami spółka złożyła sprawozdanie za 2022 r., w którym podała łączną masę odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości – 159,3400 Mg, oraz łączną masę odpadów przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu – 2,5894 Mg. Osiągnięty poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu to zatem 1,63 %. Dane te są bezsporne, pochodzą od strony, a pełnomocnik przedsiębiorstwa ich nie kwestionuje. Tymczasem w świetle art. 9g pkt 1 w związku z art. 3b ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 399) podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości był w 2022 r. obowiązany do przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu na poziomie 25 % wagowo w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych. Spółka bezsprzecznie zatem nie osiągnęła wymaganego wskaźnika.

Kolegium oddaliło zarzuty odwołania. W tym zakresie wskazano, że spółka jest podmiotem profesjonalnym, prowadzącym działalność regulowaną, zawarła umowy w sposób świadomy i dobrowolny. Przyjęcie argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika przedsiębiorstwa prowadziłoby w konsekwencji do wyłączenia stosowania art. 9x ust. 2 cyt. ustawy albowiem podmioty odbierające odpady zawsze mogłyby powoływać się na brak możliwości uzyskania wymaganego poziomu recyklingu.

Prawdą jest, że organ I instancji nie rozważył możliwości zastosowania art. 189f k.p.a., niemniej jednak Kolegium nie dostrzegło możliwości odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestaniu na pouczeniu. W opinii organu przedsiębiorstwo nie wskazało żadnych okoliczności, które świadczyć mogłyby o braku zawinienia. Przygotowanie odpadów do ponownego użycia i recyklingu miało miejsce w zaledwie ok. 1/15 poziomu przewidzianego ustawą, a strona w żaden sposób nie wykazała, aby z przyczyn od niej niezależnych nie miała możliwości przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odbieranych przez nią odpadów w większym wymiarze niż miało to miejsce. Nie sposób tutaj mówić o znikomej wadze naruszenia prawa (obowiązku), a do podobnych naruszeń dochodziło ponadto również w latach ubiegłych.

Za nieuzasadniony uznano zarzut dotyczący nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez stronę z obowiązku osiągnięcia poziomów recyklingu. Powszechnie wiadomo, że w 2022 tj. w ostatnim roku epidemii COVID-19, obostrzenia epidemiologiczne były w istocie znikome w porównaniu do tych przypadających na szczyt epidemii (druga połowa 2020 r. i pierwsza połowa 2021 r.).

W skardze od powyższej decyzji zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, a to:

1) art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach niniejszej skargi;

2) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 15 k.p.a., poprzez oparcie uzasadnienia decyzji na nieprawomocnych wyrokach sądu administracyjnego, co jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych;

3) art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6., 7 i 8 k.p.a., poprzez:

a) zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwie ustalenie stanu faktycznego w sprawie,

b) nieuwzględnienie wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 w 2022 roku na obiektywną możliwość wywiązania się przez skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu frakcji odpadów komunalnych;

4) art. 7, art. 77 § 1, art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 189e k.p.a., poprzez uznanie przez organ II instancji, że: "powszechnie wiadomo, że w 2022 tj. w ostatnim roku epidemii COVID-19, obostrzenia epidemiologiczne były w istocie znikome w porównaniu do tych przypadających na szczyt epidemii (druga połowa 2020 r. i pierwsza powoła 2021 r.) i w konsekwencji uznanie, że pandemia COVID-19 nie miała wpływu na dopełnienie przez skarżącą obowiązku osiągnięcia w 2022 roku w odniesieniu do masy odebranych przez skarżącą odpadów komunalnych wymaganego poziomu przygotowana do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych;

5) art. 189c § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 k.p.a., poprzez akceptację działania organu I instancji związanego z nie zawarciem w uzasadnieniu decyzji organu I instancji analizy tego, które przepisy winny zostać zastosowane w celu orzeczenia wobec skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszania prawa, w następstwie którego nałożona kara;

6) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez:

a) uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nie osiągnięcie przez skarżącą w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu i poprzestania na pouczeniu;

b) wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ I instancji nie wypowiedział się odnoście do przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej decyzji - doprowadziły bowiem do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji nakładającej na skarżącą obowiązek zapłaty kary pieniężnej za nie osiągnięcie przez skarżącą w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również błędnie ustalonym stanie faktycznym;

II. naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez zastosowanie ww. przepisów i bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nakładającej na skarżącą karę pieniężną za nieosiągnięcie w 2022 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych, gdy Skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych za rok 2022;

2) art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności:

a) niedokonanie na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika z przyczyn niezależnych od skarżącej, podczas gdy nieosiągnięcie tych poziomów wynika wręcz z przyczyn od skarżącej niezależnych,

b) braku ustaleń w treści decyzji (uzasadnienia decyzji), czy w przedmiotowej sprawie miało miejsce działanie siły wyższej, w związku z czym skarżąca nie podlega ukaraniu (postępowanie podlegało umorzeniu przez organ I instancji),

c) braku ustaleń w treści decyzji (uzasadnienia decyzji), czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu;

3) art. 8 Prawa przedsiębiorców poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 8 Prawa przedsiębiorców poprzez obciążenie skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Strona skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci wydruków strony internetowej spółki, na okoliczność wykazania, że spółka prowadziła kampanię edukacyjną, zachęcającą właścicieli nieruchomości do selektywnej zbiórki odpadów.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2023, poz. 1634), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 399).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt. 4) i pkt. 5) tej ustawy, utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy, w związku z czym gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania. W tym celu gminy są obowiązane do nadzorowania gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym do nadzorowania realizacji zadań powierzonych podmiotom odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Ponadto gminy zapewniają selektywne zbieranie odpadów komunalnych obejmujące co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady.

Zgodnie z art. 3b ust. 1 pkt 1, gminy były obowiązane osiągnąć poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych, z wyłączeniem innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne, w wysokości co najmniej 25% wagowo - za każdy rok w latach 2020-2024.

Co istotne, obowiązek selektywnej zbiórki odpadów ciąży nie tylko na gminie, ale również na mieszkańcach (co wynika z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy) oraz na podmiotach odbierających od nich odpady.

Zgodnie bowiem z art. 9g cyt. ustawy, podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego i recyklingu, określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1.

Z powyższych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że skarżąca spółka, jako podmiot odbierający odpady komunalne od mieszkańców, była zobowiązana do osiągnięcia 25% pułapu recyklingu w 2022 r. Okolicznością bezsporną jest również, że poziom ten przez spółkę nie został osiągnięty. W tym zakresie organy oparły się na złożonym przez spółkę sprawozdaniu, z którego wynikało, że spółka osiągnęła poziom zaledwie 1,63%.

Powyższe ustalenie skutkowało naliczeniem kary, uregulowanej w art. 9x ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (art. 9x ust. 3).

W ocenie Sądu kara została obliczona w sposób prawidłowy, w sposób wynikający z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2167).

Zarzuty przedstawione w odwołaniu, a następnie powtórzone w skardze podlegały natomiast oddaleniu.

Nie był zasadny zarzut oparcia zaskarżonej decyzji na nieprawomocnych wyrokach sądów administracyjnych. Przede wszystkim organ nie wskazał nigdzie w uzasadnieniu, że wskazania wynikające z tych wyroków uznał za wiążące w przedmiotowej sprawie. Przytoczono wyłącznie ocenę prawną zawartą w tych orzeczeniach na poparcie stanowiska organu, co stanowiło jedynie wzmocnienie i uzasadnienie argumentacji prawnej zawartej w wydanej decyzji. Nie miał racji autor skargi, że taki zabieg narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych, a tym samym art. 8 § 1, art. 11 i art. 15 kpa. Zdaniem Sądu jest wręcz odwrotnie – organ powołując się na wykładnię zawartą w wyrokach sądowych udowadnia, że jego pogląd nie ma dowolnego charakteru, lecz znajduje poparcie w linii orzeczniczej.

Spółka zarzuciła też, że organ nie uzasadnił, które przepisy winny mieć w sprawie zastosowanie. W tym zakresie powołano się na art. 189 c kpa, który stanowi, że jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie ustawy w treści obowiązującej od dnia 31 lipca 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), a organ odwoławczy powołał się na ustawę w treści obowiązującej od dnia 18 marca 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 339). Naruszenie prawa miało z kolei miejsce w 2022 r., gdzie obowiązywała treść ustawy ogłoszona w Dz.U. z 2022 r. poz. 2519 ze zm. We wszystkich powyższych wersjach ustawy wymagany był taki sam poziom recyklingu – 25% (art. 3b ust. 1 pkt 2), zmianie nie uległ również algorytm obliczania kary administracyjnej (art. 9x ust. 3). Nie ma zatem w tym przypadku mowy o pominięciu ustawy względniejszej dla strony.

Kolejna grupa zarzutów koncentruje się na wskazaniu, że organ nakładając karę administracyjną nie uwzględnił istnienia różnych okoliczności, które były niezależne od samej strony skarżącej, a które utrudniły, czy wręcz uniemożliwiły jej osiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania odebranych odpadów do ponownego użycia i recyklingu.

W kontekście siły wyższej spółka powołuje się na ograniczenia i obostrzenia związane z wpływem stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w roku 2022. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, który wskazał, że w 2022 tj. w ostatnim roku epidemii COVID-19, obostrzenia epidemiologiczne były w istocie znikome w porównaniu do tych przypadających na szczyt epidemii (druga połowa 2020 r. i pierwsza połowa 2021 r.). Strona ponadto w żaden sposób nie wykazała, jak obostrzenia epidemiologiczne w rzeczywistości wpływały na efektywność segregacji śmieci i w konsekwencji na możliwość osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu przez spółkę. Z jej twierdzeń nie wynika również, aby przed okresem epidemii sytuacja wyglądała inaczej. W tym świetle powoływanie się na obostrzenia epidemiologiczne nie mogą odnieść skutku i muszą być potraktowane jako gołosłowna polemika.

Oddaleniu podlega również ostatni zarzut naruszenia norm procesowych w postaci art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, którego okoliczności są z resztą bezsporne, a postępowanie dowodowe skoncentrowało się w zasadzie na ustaleniach wynikających ze sprawozdania złożonego przez samą stronę skarżącą. W skardze akcentowano brak ustalenia przyczyn nieosiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu przez spółkę, a wręcz obarczenie jej odpowiedzialnością za działania i zaniechania po stronie osób trzecich. Należy jednak zwrócić uwagę, że art. 9x ust. 2 cyt. ustawy, będący podstawą wymierzenia stronie skarżącej kary nie uzależnia odpowiedzialności podmiotu od stopnia zawinienia, przez co odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Nie jest również prawdą twierdzenie, że na spółkę nakładana jest odpowiedzialność za działania osób trzecich, gdyż jak wskazano powyżej, ustawa nakłada obowiązek osiągnięcia poziomu recyklingu zarówno na właścicieli nieruchomości, jak i na odbiorców odpadów. Spółka, będąca profesjonalnym podmiotem gospodarczym, miała świadomość ciążącej na niej odpowiedzialności w tym zakresie, którą dobrowolnie zdecydowała się przyjąć.

Oczywiście istnieje możliwość odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189 k.p.a., przepis ten wymaga jednak spełnienia przesłanek w postaci znikomej wagi naruszenia prawa, zaprzestania naruszenia prawa lub uprzedniego ukarania za to samo naruszenie.

Sąd zgodził się w tym zakresie z Kolegium, że powyższe przesłanki nie zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. Po pierwsze, osiągnięty przez spółkę poziom odzysku jest znikomy i nawet nie zbliża się do ustawowego wymogu. Po drugie, strona skarżąca jest podmiotem profesjonalnym i nie może zasłaniać się biernością mieszkańców. Wiąże ją bowiem z mieszkańcami umowa, z której wynikają obowiązki związane z segregacją śmieci. Strona nie podjęła jednak żadnych czynności zmierzających do ich wyegzekwowania, a z jej argumentacji ani z akt sprawy nie wynika, aby zawiadomiła właściwe organy o niedopełnieniu przez mieszkańców obowiązków związanych z segregacją odpadów, choć zgodnie z art. 6ka cyt. ustawy – miała taki obowiązek. W końcu o znikomości naruszenia prawa nie może być mowy, gdy naruszenie to w szkodliwy sposób wpływa na środowisko, którego ochrona jest jedną z nadrzędnych wartości. Nie zasługuje zdaniem Sądu na odstąpienie od wymierzenia kary profesjonalny odbiorca odpadów, który w żaden sposób nie reagował na brak segregacji śmieci przez mieszkańców i w sposób bierny odbierał zmieszane odpady, nie próbując nawet wyegzekwować od mieszkańców realizacji ciążących na nich obowiązków, ani nie informując o takim stanie rzeczy właściwych organów.

Powyższej oceny nie zmienia argument, że spółka prowadziła kampanię informacyjną wśród mieszkańców, tym bardziej, że – jak wynika z załączonych do skargi dokumentów – ograniczała się ona do zamieszczenia informacji na temat segregacji śmieci na stronie internetowej spółki, które to informacje do mieszkańców w ogóle nie musiały trafić.

W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.