Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 433/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2024 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 marca 2024 r., nr IF-O.7840.209.2021.RCH2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 6 maja 2024 r. T. N. (dalej: skarżąca) wniosła skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody Dolnośląskiego opisaną w sentencji niniejszego postanowienia.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 czerwca 2024 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez 1/ złożenie 7 odpisów skargi; 2/ podanie numeru PESEL skarżącej strony.

Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została awizowana w dniu 25 czerwca 2024 r. Ponowna awizacja została dokonana w dniu 3 lipca 2024 r. Z uwagi na niepodjęcie w terminie 14 dni od pierwszej próby doręczenia, przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 11 lipca 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) dalej: p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Wymogi te określone zostały w przepisie art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać - w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie - numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Niezachowanie określonego w powołanym przepisie wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22).

Nadto, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie pismu procesowemu prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów przez sąd (Uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13).

Z akt sprawy wynika, że skarżąca wystąpiła ze skargą na wskazaną w sentencji decyzję Wojewody, nie składając odpowiedniej ilości odpisów oraz nie podając swojego numeru PESEL. W związku z powyższym, została wezwana do usunięcia powyższych braków formalnych skargi. Jak wynika z adnotacji doręczyciela pocztowego widniejących na urzędowym dowodzie doręczenia (k. 8 – z.p.o.) oraz na kopercie pierwszą próbę doręczenia przesyłki podjęto w dniu 25 czerwca 2024 r. Wobec braku możliwości doręczenia przesyłki w sposób określony w pkt 1 z.p.o., w oddawczej skrzynce pocztowej umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Ponowna próba doręczenia, została podjęta w dniu 3 lipca 2024 r., jednak adresata znów nie zastano. W wyniku niepodjęcia przesyłki w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, dokonany został jego zwrot do Sądu. Tym samym, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie wezwania należy uznać za dokonane z upływem ostatniego dnia wskazanego powyżej czternastodniowego okresu. W konsekwencji uznania skutku doręczenia z dniem 9 lipca 2024 r., termin do dokonania wskazanych w zarządzeniu czynności upłynął z dniem 16 lipca 2024 r. (wtorek). Do dnia wydania niniejszego postanowienia czynności wskazane w wezwaniu nie zostały wykonane.

Mając zatem na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy i fakt, że skoro skarżąca, mimo upływu zakreślonego terminu, nie uzupełniła braków formalnych skargi, podlegała ona odrzuceniu, co orzeczono w postanowieniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w sprawie to zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13, z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13, z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II OZ 998/14, z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt I OZ 210/24).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi podlegającej odrzuceniu, a to z kolei stanowi o oczywistej bezzasadności skargi i tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. II sentencji postanowienia.