Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 136/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 174 pkt. 1 i 2, art. 183 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7 ust. 1, 1b, 1c, 3
journal: Dz.U. 2022 poz 572
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Wolanin Sędziowie Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji "[...]" z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 września 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 426/22 w sprawie ze skargi Fundacji "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 08 grudnia 2020 r. nr SKO.4162.11,12.20 w przedmiocie czasowego odebrania psów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 27 września 2022 r. o sygn. akt II SA/Łd 426/22 oddalił skargę wniesioną przez Fundacji "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 8 grudnia 2020 r. nr SKO.4162.11,12.20 w przedmiocie czasowego odebrania psów.

Powyższą decyzją z 8 grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: "SKO" lub "Kolegium" ) uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 3 listopada 2020 r., znak: SO.6140.44.2020.MS, orzekającą o czasowym odebraniu K. J. 21 psów utrzymywanych na posesji w [...], [...], gm. [...] i o przekazaniu ich Przytulisku i hotelu dla zwierząt domowych "[...]" M. S., [...], [...] i orzekło o czasowym odebraniu K. J. 21 psów, utrzymywanych na posesji w miejscowości [...], gm. [...], przez Fundacji "[...]" z siedzibą w W. (pkt 1) oraz o przekazaniu 20 psów do Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "[...]" M. S. z siedzibą w C. (pkt 2).

Fundacji "[...]" z siedzibą w W. zaskarżyła ww. decyzję SKO w części tj. w zakresie przekazania 20 psów do Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "[...]" M. S. z siedzibą w C. (pkt 2 decyzji).

Fundacji "[...]" z siedzibą w W. (dalej w skrócie zwana jako: "Fundacja" lub "Skarżąca") wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 września 2022 r. zaskarżając go w całości i zarzucając mu, iż został wydany z naruszeniem przepisów postępowania tj:

1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 80 ustawy z 14 czerwca 1960r. (dalej: k.p.a.) , polegającym na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 08 grudnia 2020 r. w części dotyczącej jej punktu 2), gdy w postępowaniu przed organami I i II instancji administracyjnej doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. przez przyjęcie, że Przytulisko i hotel dla zwierząt domowych "[...]" M. S. z siedzibą w C. wyraziło zgodę na przekazanie (przyjęcie) 20 psów odebranych przez Fundację K. J., gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera takiej zgody;

2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 3 Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 111, poz. 724) w zw. z art. 75 § 1, 77 § 1 k.p.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 08 grudnia 2020 r. w części dotyczącej jej punktu 2), gdy w postępowaniu przed organami I i II instancji administracyjnej doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 3 Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. w zw. z art. 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia przez organy czynności zmierzających do wyjaśnienia wystąpienia w sprawie innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie odebranych zwierząt Przytulisku i hotelowi dla zwierząt domowych "[...]" M. S. z siedzibą w C., o których mowa w art. 7 ust. 1c Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r.;

3) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a) i lit c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi Fundacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 08 grudnia 2020 r., zamiast jej uwzględnienia i uchylenia ww. decyzji w części dotyczącej jej punktu 2), gdy w postępowaniu przed organami I i II instancji doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa poprzez:

1) niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 7 ust. 1 pkt. 1) w zw. z art. 7 ust. 1b Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r, , polegające na uznaniu za właściwe rozstrzygnięcia z punktu 2) zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 08 grudnia 2020 r. o przekazaniu 20 psów odebranych przez Fundację K. J. na rzecz Przytuliska i hotelu dla zwierząt domowych "[...]" M.S. z siedzibą w C., gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera zgody ww. schroniska, o której mowa w art. 7 ust. 1b ww. ustawy, co nie stwarzało podstawy materialnej dla opisanego wyżej rozstrzygnięcia organu;

2) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 7 ust. 1c Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. , gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy:

- nie zawiera zgody Przytuliska i hotelu dla zwierząt domowych "[...]" M.S. z siedzibą w C., o której mowa w art. 7 ust. 1b ww. ustawy,

- wskazuje, że Fundacja sprawuje właściwą opiekę nad odebranymi K.J. zwierzętami, co uzasadniało zastosowanie przepisu art. 7 ust. 1c ww. ustawy przez organy administracji i rozstrzygnięcie na jego podstawie o przekazaniu odebranych zwierząt na rzecz Fundacji.

Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie Fundacji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego przez radcę prawnego, według norm przepisanych.

Skarżąca oświadczyła również, iż zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej zauważono, iż z uzasadnienia Wyroku WSA w Łodzi wynika, że w postępowaniu przed organami I i II instancji administracyjnej uzyskano zgodę schroniska - Przytuliska i hotelu dla zwierząt domowych "[...]" M.S. z siedzibą w C (dalej w skrócie: Schronisko) na przyjęcie 20 psów odebranych przez Fundację K.J. W konsekwencji oceniono, że spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 7 ust. 1b Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 111, poz. 724; dalej w skrócie: "u.o.z,"), tj. umożliwiająca, zgodnie z art. 7 ust 1 ww. ustawy, na przekazanie odebranych psów do ww. Schroniska. Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw dla wywiedzenia faktu, że Schronisko "[...]" wyraziło taką zgodę. W aktach sprawy brak jest też umowy dotyczącej wyłapywania bezdomnych zwierząt, na którą Wójt Gminy Z. powołuje się w uzasadnieniu decyzji z dnia 03 listopada 2020 r. Zaważono, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 27 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I OSK 1619/21 nie przesądził, że w aktach organów znajduje się zgoda Schroniska o której mowa w art. 7 ust. 1b u.o.z. Z wyroku tego wynika natomiast, iż wyrażenie zgody przez Schronisko "[...]" na przyjęcie 20 psów odebranych K.J. powinno być niewątpliwe i potwierdzone wyraźnym oświadczeniem Schroniska. Wobec braku takiej zgody organy administracji nie miały podstaw, aby zastosować przepisy prawa materialnego - art. 7 ust. 1 w zw. art. 7 ust. 1b u.o.z. i rozstrzygnąć na ich podstawie o przekazaniu odebranych zwierząt Schronisku "[...]". W konsekwencji doszło też od niewłaściwego zastosowania przepisu art. 7 ust. 1c ww. ustawy. Przepis ten winien znaleźć zastosowanie skoro w sprawie brak jest zgody, o której mowa w art. 7 ust. 1b u.o.z., a Fundacja zapewnia odebranym zwierzętom właściwą opiekę.

Wskazano nadto, iż z uzasadnienia decyzji organów I i II instancji administracyjnej nie wynika, aby organy podjęły jakiekolwiek czynności mające na celu rozpatrzyć zaistnienie w sprawie alternatywnej przesłanki, o której mowa w art. 7 ust. 1c u.o.z. , tj. wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie odebranych zwierząt Schronisku "[...]". Decyzje obu organów nie odniosły się do ww. przesłanki uznając jedynie, że skoro Schronisko wyraziło zgodę, o której mowa w art. 7 ust. 1b u.o.z., to uzasadnia to przekazanie zwierząt. Zauważono, że przekazanie zwierząt na podstawie przesłanki "innych okoliczności" wskazanej w art. 7 ust. 1c u.o.z., nie jest związane z realizacją interesu podmiotu, w tym przepisie wskazanego, ale związane jest z realizacją interesu zwierząt - ich humanitarnego traktowania, które w okolicznościach danego przypadku może uniemożliwić ich przekazanie schronisku. Ocena "innych okoliczności" powoływanych przez art. 7 ust. 1c u.o.z. powinna być badana przez organy przede wszystkim z perspektywy ww. zasady oraz reguł humanitarnego traktowania zwierząt i w związku z tym nie powinna być sprowadzana do kwestii organizacyjnych. Przekazanie na rzecz schroniska zwierząt domowych, odebranych w warunkach opisanych w art. 7 ust. 3 u.o.z. którym przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z., organizacja społeczna zapewniła uprzednio domowe warunki bytowania, nie wydaje się być działaniem na rzecz ich ochrony - działaniem humanitarnym z perspektywy zastosowania przepisów art. 5 w zw. z art. 1 ust. 1 u.o.z. w zw. z art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 9, art. 4 pkt. 15, art. 4 pkt 17 u.o.z. Według Fundacji WSA w Łodzi przyjmując nawet, że przed organami administracji została wyrażona przez Schronisko "[...]" zgoda, o której mowa w art. 7 ust. 1b U.O.Z., winien stwierdzić, że w sprawie organy nie wyjaśniły istotnego zakresu sprawy koniecznego dla rozstrzygnięcia, co do zaistnienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust 1.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i prowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko co do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 10 sierpnia 2022 r., sygn. akt I GSK 2736/18 , wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1511/22, oraz wyrok NSA z 25 maja 2023 r. o sygn. II OSK 1900/20 – wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Fundacja swoją skargę kasacyjną oparła na obu tych podstawach. Niemniej zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania stanowiska organów administracji jak też Sądu I instancji, iż w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 7 ust. 1c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tj .z 2022 r. poz. 572) i przekazania odebranych K.J. psów pod opiekę Fundacji.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie bez znaczenia jest, iż zaskarżony kasacyjnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 września 2022 r. o sygn. akt II SA/Łd 426/22 zapadł po ponownym rozpoznaniu sprawy wskutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I OSK 1619/21, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 100/21 w sprawie ze skargi Fundacji "[...]" z siedzibą w W. na punkt 2 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 8 grudnia 2020 r. nr SKO.4162.11,12.20. Wyrażona w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ( I OSK 1619/21) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, na podstawie art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a wiąże w danej sprawie nie tylko organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, ale także sądy, w tym zarówno ponownie rozpoznający skargę sąd I instancji (którego związanie wykładnią prawa dokonaną przez sąd II instancji wzmacnia przepis art. 190 p.p.s.a.) jak też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wydanego w danej sprawie. Skutkiem związania sądów oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku w rozumieniu art. 153 p.p.s.a jest to, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym i zobowiązane są do podporządkowania się jej w pełnym zakresie. Ocena prawna, dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 18 maja 2016 r. o sygn. a I OSK 2003/14). Wskazania natomiast określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

W powołanym wyroku z 27 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I OSK 1619/21 Naczelny Sąd Administracyjny dokonał nie tylko wiążącej Sąd I instancji wykładni przepisów art. 7 ust 1, 1a i 1c u.o.z., ale dokonał też wiążącej oceny prawnej stanu faktycznego sprawy, co ma znaczenie wobec podnoszonego, w aktualnie analizowanej skardze kasacyjnej, zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a w konsekwencji również naruszenie przepisu art. 7 ust. 1a i 1c u.o.z. , poprzez przyjęcie, iż przytulisko i hotel dla zwierząt domowych "[...]" M.S. z siedzibą w C. (Schronisko) wyraziło zgodę na przekazanie (przyjęcie) 20 psów odebranych przez Fundację K.J. Zdaniem strony Skarżącej brak jest w aktach sprawy dowodu na wyrażenie zgody przez ww. Schronisko na przyjęcia przekazanych mu decyzją SKO z dnia 8 grudnia 2020 r. nr SKO.4162.11,12.20 (pkt 2 decyzji) 20 psów należących do K.J. Tymczasem NSA w swoim wyroku z 27 kwietnia 2022 r., podzielając podniesiony w skardze kasacyjnej, wniesionej przez SKO od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 100/21, zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jednoznacznie stwierdził, że "z zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że organ postanowił o przekazaniu odebranych zwierząt do Przytuliska i hotelu zwierząt domowych "[...]" M.S., ponieważ z tym podmiotem organ ma podpisaną stosowną umowę. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że na przyjęcie psów zgodziło się ww. schronisko, z którym gmina Z. ma podpisaną umowę dotyczącą m. in zapewnienia przekazanym zwierzętom odpowiednich warunków i otoczenia ich należytą opieką, dlatego, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.z., organ postanowił przekazać psy do ww. schroniska." (strona nr 14 uzasadnienia wyroku NSA – I OSK 1619/21 – k.200 verte , tom I akt sądowych). Co więcej NSA w uzasadnieniu omawianego wyroku zauważyło dalej, iż "z przepisu art. 7 ust. 1b u.o.z. wynika więc, że warunkiem przekazania zwierzęcia do jednego z powyższych podmiotów jest uzyskanie zgody na przyjęcie zwierzęcia przez ten podmiot. Przesłanka ta wystąpiła w niniejszej sprawie, co można stwierdzić na podstawie analizy zebranego przez organy administracyjnego materiału dowodowego." (strona nr 16 uzasadnienia wyroku NSA – I OSK 1619/21 – k. 201 verte, to I skat sądowych). Zatem, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w wyroku z 27 kwietnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie kwestia wyrażenia zgody przez Przytulisko i hotelu zwierząt domowych "[...]" M.S. na przyjęcie 20 psów czasowo odebranych K.J. nie budzi wątpliwości i nie wymaga już ponownego badania przez Sąd I instancji. Ocena ta, na podstawie art. 153 p.p.s.a, wiązała zatem zarówno WSA w Łodzi rozpoznający ponownie skargę Fundacji, jak też wiąże Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający aktualną skargę kasacyjną Fundacji. Stąd też aktualnie podnoszone zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.) oraz prawa materialnego (tj. art. 7 ust. 1 pkt. 1) w zw. z art. 7 ust. 1b u.o.z.), związane z kwestią wyjaśniania istnienia zgody Schroniska na przyjęcie odebranych właścicielowi zwierząt, nie mogły zostać uwzględnione.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela nadto zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do zaniechania ustalenia przez organy administracji, czy wystąpiły w sprawie inne okoliczności uniemożliwiające przekazanie odebranych zwierząt Przytulisku i hotelowi dla zwierząt domowych "[...]" M.S. z siedzibą w C., o których mowa w art. 7 ust. 1c u.o.z. oraz dotyczących oceny wyrażonej przez Sąd I instancji, iż nie jest obowiązkiem organu administracji samodzielne badanie występowania "innych okoliczności" powoływanych przez art. 7 ust. 1c u.o.z., w przypadku wyrażenia zgody przez schronisko na przyjęcie zwierząt.

W powołanym wyżej wyroku z 27 kwietnia 2022 r. NSA dokonał wykładni przepisów art. 7 ust. 1, 1b i 1 c ustawy o ochronie zwierząt wskazując, iż art. 7 ust. 1 u.o.z. zawiera regułę postępowania, zgodnie z którą odebrane zwierzę przekazuje się: schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych - o ile podmiot, któremu zwierzę ma być przekazane wyrazi na to zgodę (art. 7 ust. 1b). Z kolei natomiast w art. 7 ust. 1c u.o.z. zawarto wyjątek od tej reguł, który umożliwia nieodpłatnie przekazanie zwierzęcia innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej w przypadku braku zgody podmiotu lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie tego zwierzęcia podmiotom, o których mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z. W swoim wyroku z 22 kwietnia 2022 r. (I OSK 1619/22) NSA zauważył też, iż wykładnia art. 7 ust. 1, ust. 1c i ust. 3 u.o.z. nie wyklucza takiego rozumienia, które zakłada, że zastosowanie reguły wynikającej z normy art. 7 ust. 1 u.o.z. podlega ograniczeniu nie tylko w razie braku zgody wymienionych w tym przepisie podmiotów (art. 7 ust. 1b u.o.z.), ale także w razie wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia tym podmiotom. Mogą to być różnego rodzaju okoliczności zarówno obiektywne jak i subiektywne - odnoszące się do potrzeb konkretnego zwierzęcia. Zaznaczono przy tym, że sama możliwość zapewnienia lepszych warunków u innego podmiotu niż ten wymieniony w art. 7 ust. 1 pkt 1–3 u.o.z. nie wypełnia przesłanki "innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia".

Naczelny Sąd Administracyjny w mniejszym składzie podziela stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku z 27 września 2022 r., iż w przedmiotowej sprawie, w toku postępowania administracyjnego, jak też później nie ujawniono okoliczności, które istniały w dacie wydania zaskarżonej decyzji SKO w S. z 8 grudnia 2020 r. i uzasadniałyby przekazanie zwierząt innym podmiotom, niż określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.z. Zgodzić się przy tym należy, iż chodzi o tego rodzaju okoliczności, które w przypadku konkretnego zwierzęcia uzasadniałyby przekazanie zwierzęcia innymi pomiotom niż schronisko dla zwierząt, które z założenia jest miejscem przeznaczonym do opieki nad zwierzętami domowymi, spełniającym warunki określone w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt – art. 4 pkt 25 u.o.z. Wbrew twierdzeniom Fundacji, nie można zarzucić organom zaniechania dokonania stosownych ustaleń faktycznych w zakresie ewentualnego wystąpienia okoliczności uzasadniających przekazania zwierząt pod opiekę Fundacji, mimo braku stosownych rozważeń w tym zakresie w uzasadnieniach decyzji. Z akt sprawy wynika, iż pismem z 6 października 2020 r. organ I instancji zwrócił się do Fundacji o nadesłania aktualnych zdjęć psów odebranych K.J. w celu ustalenia czy zwierzęta te są dobrej formie i żyją. W odpowiedzi, wraz z pismem z 19 października 2020 pełnomocnik Fundacji nadesłał zdjęcia obrazujące 20 psów oraz poinformował o śmierci jednego zwierzęcia. W piśmie tym jak i w kolejnych wnoszonych przez Fundację nie wskazano na jakiekolwiek okoliczności dotyczące psów, które uzasadniałby wydanie decyzji o przekazaniu któregokolwiek z tych zwierząt pod opiekę Fundacji. Z kolei nadesłane zdjęcia nie budzą istotnych wątpliwości co do formy i dobrego stanu zdrowa odebranych psów. Tym samym nie można skutecznie zarzucić organom, iż zaniechały dalszego dochodzenia czy istnieją przesłanki do zastosowania wyjątku, o jakim mowa w art. 7 ust. 1c u.o.z. Sąd I instancji słusznie zauważył, iż w przypadku wyrażenia zgody przez schronisko dla zwierząt na przyjęcie psów, możemy mówić o domniemaniu, że jest ono w stanie zapewnić zwierzętom właściwą opiekę, a zatem w rozpoznawanej sprawie, wobec braku sygnałów ze strony Fundacji o wystąpieniu konkretnych okoliczności dotyczących odebranych przez nią interwencyjnie psów, uzasadniających ich pozostawienie pod opieką Fundacji, postępowanie organów obu instancji należy uznać za prawidłowe. Zwłaszcza że - na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji - regułą jest przekazywanie zwierząt pod opiekę jednemu z podmiotów określonych w art. 7 ust. 1 u.o.z., a nie podmiotom wymienionym w art. 7 ust. 1c u.o.z., co stanowi wyjątek od tej reguły. Tym samym NSA nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a i w konsekwencji art. 7 ust. 1c u.o.z.,

Z uwagi na powyższe wyrok Sądu I instancji oddalający skargę jest prawidłowy, a tym samym chybiony jest także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a) i lit c) P.p.s.a.

Tym samym skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a.