Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2431/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska, Sędziowie WSA Zbigniew Rudnicki, Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Protokolant Marta Siemiątkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2004 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznanej za agresywną uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2002r. [...], orzekając jednocześnie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2002r. [...] wydaną na podstawie art. 10 ustawy o ochronie zwierząt oraz §1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15.XII.1998r. w sprawie wykazu ras psów uznanych za agresywne oraz warunków wydania zezwoleń na utrzymanie psa takiej rasy, oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta [...] cofnął Panu J. R. zezwolenie na utrzymywanie psa rasy rottweiler udzielone decyzją nr [...] z dnia [...] marca 1999r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji podano między innymi, że w dniu [...] lutego 2002r. na żądanie Pana E. K. zostało wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia Panu J. R. Powodem wszczęcia postępowania były skargi Pana K. na zagrożenie jakie stanowi pies utrzymywany przez sąsiada Pana R. Właścicielowi psa zaproponowano ugodowe załatwienie sprawy. W ugodzie Pan R. miałby się zobowiązać do wybudowania odpowiedniego ogrodzenia zabezpieczającego. Ponieważ do ugody nie doszło zezwolenie zostało cofnięte.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Pan J. R. W odwołaniu podniósł, że pies jest trzymany w specjalnym kojcu, który nie sąsiaduje bezpośrednio z posesją Pana K. Na spacer pies jest wyprowadzany na smyczy w kolczatce i kagańcu pod nadzorem osoby pełnoletniej. Od strony Pana K. jest ogrodzenie drewniane na betonowej podmurówce o wysokości całkowitej 165cm, tak więc pies nie ma możliwości przedostania się i zaatakowania kogokolwiek na posesji p. K. Nadmienił również, że na posesji dokonano oględzin.

Decyzją z dnia [...].VI.2002r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działające na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 §1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, że art. 10 ustawy o ochronie zwierząt (Dz. U. Nr 111, poz. 724 z późn. zm.) może być podstawą wydania zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wraz z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wykazu psów uznawanych za agresywne oraz warunków wydawania zezwoleń na utrzymywanie psa takiej rasy (Dz. U. Nr 159, poz. 1051). Natomiast art. 10 ustawy o ochronie zwierząt nie przewiduje możliwości wydania przez właściwy organ gminy decyzji o cofnięciu zezwolenia na utrzymywanie psa rasy agresywnej w przypadku istnienia określonych przesłanek. Decyzja administracyjna jest określoną czynnością procesową, do której wydania potrzebny jest odrębny przepis prawa, a nie tylko art. 104 kpa, który dotyczy decyzji jako czynności procesowej. Zdaniem organu II instancji zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej i dlatego orzeczono jak w sentencji.

Ponadto organ II instancji pouczył Pana K., o przepisach kodeksu wykroczeń w zakresie trzymania zwierząt.

Skargę do NSA na powyższą decyzję wniósł Pan E. K. W uzasadnieniu skargi domagał się zobowiązania Pana R. do zbudowania bezpiecznego i trwałego ogrodzenia, które jest jego prawem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podtrzymało argumenty z uzasadnienia decyzji wydanej w drugiej instancji.

Zgodnie z art.. 97 §1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Pojęcie strony zostało szczegółowo wyjaśnione w art. 28 kpa. Stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Innymi słowy stroną w postępowaniu administracyjnym może być osoba fizyczna, osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna, na którą na podstawie istniejącej normy prawa materialnego organ administracji może nałożyć pewne obowiązki lub udzielić jej pewnych praw.

W przedmiotowej sprawie zezwolenie na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną zostało wydane na wniosek właściciela psa Pana J. R. Zgodnie z obowiązującymi w owym czasie przepisami ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997r. (Dz. U. Nr 111, poz. 724 ze zm.), a w szczególności art. 10 oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne oraz warunków wydawania zezwoleń na utrzymywanie psa takiej rasy z dnia 15 grudnia 1998r. (Dz. U. Nr 159, poz. 1051).

Wszczynając postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznanej za agresywną wydanego Panu J. R. organ administracji pierwszej instancji – Prezydent Miasta [...] nie przeprowadził, zdaniem Sądu, postępowania mającego na celu wyjaśnienie, czy Pan E. K. wnioskodawca (i jednocześnie skarżący) jest stroną w powyższym postępowaniu, czy posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa do wszczęcia powyższego postępowania, czy też interes czysto faktyczny, który nie uzasadnia podjęcia postępowania. W wyroku z dnia 13.03.2001r. sygn. akt I SA 2312/99 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "aby mieć przymiot strony, należy wykazać interes prawny w danym postępowaniu lub w żądaniu dokonania czynności przez organ. Pojęcie zaś interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Nie wystarczy wykazać jakiegokolwiek interesu, ale musi mieć on charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności. Uznanie przez organ danego podmiotu za stronę postępowania, nie czyni go taką stroną, jeżeli nie spełnia on przesłanek art.28 kpa".

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prezydent Miasta [...] dopuścił się naruszenia art. 28 kpa poprzez niewyjaśnienie, czy Pan E. K. jest stroną w powyższym postępowaniu. Subiektywne odczucia Pana E. K., co do zagrożenia ze strony psa sąsiada Pana R. nie dają podstaw do przyjęcia, że postępowanie mające na celu wyjaśnienie istnienia interesu prawnego zostało przeprowadzone. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracyjny I instancji winien wyjaśnić przede wszystkim czy skarżący ma przymiot strony w powyższym postępowaniu, wszczętym z jego inicjatywy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił również poglądu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które uchyliło decyzję organu I instancji, a następnie umorzyło postępowanie w sprawie powołując się na brak normy prawnej pozwalającej na cofnięcie zezwolenia. Względy wykładni funkcjonalnej przepisu art. 10 ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997r. (Dz. U. Nr 111, poz. 724) skłaniają do zajęcia przez Sąd stanowiska, że przepis powyższy może być podstawą zarówno do wydania jak i cofnięcia zezwolenia.

Ponieważ Sąd zgodnie z art. 134 §1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany granicami dlatego też na podstawie art. 145 §1 pkt 1c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O wykonaniu decyzji orzeczono zgodnie z art. 152 p.p.s.a.