Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 393/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2005-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska,, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), Protokolant Anna Paprocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2005 r. sprawy ze skargi E. i M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2004r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję [...] o warunkach zabudowy. Decyzja wydana została na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzją tą ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie kotłowni o mocy 4 MW o konstrukcji stalowej opalanej trocinami, silosu konstrukcji stalowej na trociny, komina stalowego o wysokości około 20 m zlokalizowanego na działce o nr ewidencyjnym [...], położonej przy [...] dla inwestora: PPHU "D" Sp. z o.o..

Warunki zabudowy określono na podstawie przytoczonych przepisów:

- ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane

- rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

- ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych

- rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

- rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego

- ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska

- ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków w opiece nad zabytkami

- ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

- rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 29 maja 1996r.w sprawie opracowań rzeczoznawców do spraw BHP, zasad opiniowania obiektów budowlanych, w których przewiduje się pomieszczenie pracy oraz trybu powoływania członków komisji kwalifikacyjnej

- rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 20 maja 2000r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej, wykonywanie robót ziemnych, budynków lub budowli w sąsiedztwie linii kolejowych oraz sposobu urządzenia i utrzymania zasłon ściernych i pasów przeciwpożarowych.

W zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wskazano, że obowiązują warunki wynikające z art. 5 ustawy prawo budowlane; projektowana inwestycja nie może utrudniać dostępu i korzystania z nieruchomości sąsiednich. Ponadto:

- inwestor na etapie projektowania zobowiązany został do przyjęcia takich rozwiązań technicznych, które w znacznym stopniu ograniczać będą ilość emitowanych pyłów, jako najbardziej uciążliwego czynnika wpływającego na pogorszenie stanu środowiska,

- inwestor zobowiązany został do wybudowania, przed złożeniem wniosku o pozwolenie na użytkowanie kotłowni, ekranu dźwiękochłonnego na granicy działki istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w celu ochrony tych posesji przed hałasem i zmniejszenia uciążliwości sąsiedztwa zakładu,

- inwestor zobowiązany został dodatkowo do wykonania oprócz ekranu, ciągu izolacyjnej zieleni wysokiej wzdłuż pozostałej granicy z zabudową jednorodzinną.

W decyzji powołano się na warunki wynikające ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla gminy uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z [...] września 2004r., zgodnie z którymi wnioskowany teren znajduje się w strefie dla której przewiduje się utrzymanie istniejącej funkcji warsztatów, baz i składów z dopuszczeniem nowej zabudowy służącej prowadzeniu produkcji i usług oraz magazynowaniu.

W toku postępowania pięć rodzin mieszkających w sąsiedztwie wniosło zastrzeżenie na piśmie ([...].05.2004r. ). W zastrzeżeniu podniesiono, że silos na trociny w wysokości około 12m będzie emitował pył drzewny, co powodować będzie zaśmiecanie sąsiednich posesji, a transport pneumatyczny będzie niósł za sobą podwyższony poziom hałasu

( kawałki drewna obijające się o rurę ). Komin w wysokości 20m jest za niski, gdyż decyzją Urzędu Wojewódzkiego z [...] lipca 1992r. powinien mieć 45m wysokości. Komin powinien mieć filtry wyłapujące cząstki stałe.

Organ I instancji podał, że z przeprowadzonych ustaleń wynika, że silos wraz z instalacją doprowadzającą trociny będzie urządzeniem szczelnym uniemożliwiającym przedostanie się pyłu na zewnątrz. Stwierdzono jednak, że z planowaną inwestycją może wystąpić zjawisko podwyższonego hałasu. W odniesieniu do decyzji Urzędu Wojewódzkiego z [...] lipca 1992r. podano, że dotyczyła ona modernizacji istniejącej kotłowni o innej technologii i z tego względu wysokość komina została określona na 45m. Planowane zamierzenie zakłada budowę nowej kotłowni o nowoczesnej technologii. Spaliny przed emisją do atmosfery zostaną oczyszczone przez instalację odpylającą składającą się m. in. z separatora pyłu, zbiornika pyłu, komory czystego powietrza i wentylatora wyciągowego.

W decyzji wskazano również, że stosownie do treści art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wystąpiono o uzgodnienie przed wydaniem decyzji do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Jednocześnie projekt decyzji o warunkach zabudowy, wydanej w dniu [...] sierpnia 2004 r. zgodnie z art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodniono z:

- Wojewodą

- Zarządem Województwa

- Zarządem Powiatu

- zarządcą drogi gminnej.

Z tego też względu odstąpiono od ponownych uzgodnień z w.w. organami na etapie wydawania decyzji z [...] października 2004r.

Inwestor przedłożył raport oddziaływania zamierzenia na środowisko, który został zaopiniowany pozytywnie przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Starostę Powiatu.

Burmistrz Miasta i Gminy podał planowane zamierzenie do publicznej wiadomości: na stronie internetowej UMIG, na tablicy ogłoszeń, do stron postępowania (w tym do właścicieli przyległych nieruchomości), w miejscu planowanej inwestycji.

Organ I instancji stwierdził, że spełnione zostały warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren zakładu "D" w nieobowiązującym już planie zagospodarowania przestrzennego był przeznaczony na cele przemysłowo – składowe. Działka na której zostało zaplanowane zamierzenie inwestycyjne, zabudowana jest istniejącymi obiektami zakładu: produkcyjno-przemysłowymi, magazynowymi, socjalnymi, biurowymi i dwoma kotłowniami istniejącymi (z których jedna ma być zlikwidowana po realizacji nowej na którą wystąpiono o warunki zabudowy). Z uwagi na powyższe w sprawie nie miał zastosowania art. 61 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kotłownia jako element infrastruktury technicznej jest funkcją uzupełniającą dla istniejącej funkcji przemysłowej działki, której dotyczył wniosek.

Z przedstawionego raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko wynika m.in., że wybudowanie nowej kotłowni z instalacją odpylającą będzie wymagać zastosowania urządzeń tłumiących hałas ze względu na pracę całodobową i bliskość zabudowy mieszkalnej.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożyli M. i E.P.. W odwołaniu, decyzji zarzucono:

-obrazę prawa formalnego – art.. 41 ust. 1 i 42 ustawy o samorządzie gminnym i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, przez powołanie się na uchwałę [...] Rady Miejskiej z [...] września 2004r., która to uchwała nie uzyskała mocy prawnej bowiem nie została w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji opublikowana,

-obrazę prawa procesowego – art. 138 § 2 kpa poprzez pominięcie przy ponownym rozpoznaniu sprawy prze organ I instancji okoliczności wskazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze,

- obrazę prawa materialnego – art. 69 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 140 k.c. przez wydanie decyzji, która w rzeczywistości powoduje istotną ingerencję w prawo własności.

W dniu [...] listopada 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z [...] października 2004r. W uzasadnieniu podano, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium uwarunkowań nie podlega obowiązkowi opublikowania w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Wskazano również, że inwestycja planowana jest na terenie wykorzystywanym na cele produkcyjne, a realizacja inwestycji doprowadzi do zmiany wyeksploatowanej kotłowni na nowoczesną.

Organ II instancji podał, że w raporcie oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia nie stwierdzono braku możliwości wyeliminowania nadmiernych uciążliwości. W związku z tym inwestora zobowiązano do zabezpieczeń w postaci ekranu dźwiękochłonnego na granicy z działkami istniejącej zabudowy mieszkaniowej w celu ochrony tych posesji przed hałasem i zmniejszenie uciążliwości sąsiedztwa zakładu oraz ciągu izolacyjnej zieleni wysokiej wzdłuż pozostałej granicy z zabudową jednorodzinną.

Podano, również że organ związany jest wnioskiem inwestora i nie może zobowiązać inwestora do przesunięcie inwestycji o kilkadziesiąt metrów.

Od przedmiotowej decyzji złożona została skarga.

Decyzji zarzucano obrazę prawa materialnego – art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 140 k.c. przez zaakceptowanie decyzji organu administracji, która ingeruje w istotny sposób w prawo własności skarżących,

- obrazę art. 10 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z nie rozważeniem jakości życia skarżących w tym też ochrony zdrowia ich i ich niepełnosprawnego dziecka, zagrożenia mienia w efekcie zintensyfikowania transportu materiałów i produktów spółki "D".

- pominięcie alternatywnych rozwiązań warunków zabudowy wnioskowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

W dniu 27 października 2005r. do Sądu wpłynęło:

- Postanowienie Starosty z [...] września 2005r. o przekazanie do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wniosku w sprawie uciążliwości powodowanej przez funkcjonowanie Przedsiębiorstwa " D" sp. z o.o.

- pismo z [...] lutego 2005r. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

- pismo z [...] czerwca 2005r. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

W dniu [...] listopada 2005r. wpłynęło stanowisko uczestnika postępowania – "D" sp. z o.o. – w którym wniesiono o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy oraz zasądzenie na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm prawnych.

W piśmie tym zwrócono uwagę na brak interesu prawnego po stronie skarżących do wystąpienia w niniejszym postępowaniu.

Podano, że zarzuty podnoszone przez skarżących nie mieszczą się w ramach przedmiotowego postępowania.

Zdaniem uczestnika postępowania organ nie dopuścił się obrazy art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 140 k.c., zdaniem uczestnika nie nastąpiło również naruszenie art. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przepis ten dotyczy wyłączenia zasad ustalania treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Uczestnik wskazał również, że zarzut pominięcia alternatywnych warunków zabudowy wnioskowanej inwestycji jest również chybiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. i Kielcach rozpoznawanie spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187. poz.1927) sprawy w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie woj. lubuskiego zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp.

Na mocy cytowanych przepisów sąd ten, z dniem 01 lipca 2005r. stał się właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona , albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutu podniesionego przez uczestnika postępowania – D sp. z o.o. dotyczącego braku legitymacji skarżących E. i M. małżonków P. w sprawie.

Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2004r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują odrębnych zasad określających stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zastosowanie więc mają przepisy ogólne dotyczące strony określone w art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa).

Zgodnie z wyżej przywołanym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Pełnomocnik uczestnika postępowania przywołuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z dnia 25 września 1995r. ( sygn. akt VI SA 13/95) według którego stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Zgodzić się należy z zaprezentowanym poglądem, że przywołana uchwała nie ma waloru uniwersalnego, albowiem nie w każdym wypadku właściciele czy też użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości będą stroną w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania. Jednak, jak zauważył pełnomocnik uczestnika - nie jest możliwe wyliczenie kategorii spraw, w których właściciel sąsiedniej nieruchomości zawsze będzie uczestniczył w sprawie.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości uprawnienie właścicieli nieruchomości mieszkalnych sąsiadujących z nieruchomością przeznaczoną pod działalność przemysłową – do bycia stroną w postępowaniu związanym z zamierzeniem inwestycyjnym planowanym na nieruchomości sąsiedniej mającym wpływ na intensywność czy też jakość prowadzonej działalności produkcyjnej. Powyższego uprawnienia nie można ograniczać tylko do sytuacji w której nieruchomość sąsiednia ma być przekazana pod działalność produkcyjną. Każde zamierzenie inwestycyjne na nieruchomości, niezależnie od tego czy jego realizacja spowoduje większą uciążliwość czy też negatywne skutki tej działalności się zmniejszą - mają wpływ na sąsiadującą nieruchomość. Właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być prowadzona działalność gospodarcza zagrażająca jego dobru osobistemu lub majątkowemu, ma interes prawny w rozumieniu przepisu art. 28 kpa. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 08.09.1989r. II SA 437/89- nie publ.) .

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie również jeżeli działalność jest już prowadzona, a zamierzenie inwestycyjne zagraża dobru osobistemu lub majątkowemu, właściciel nieruchomości sąsiadującej ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa. Mieć interes prawny znaczy to samo co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W każdym postępowaniu o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ ma obowiązek badać istnienie interesu właścicieli działek sąsiednich jak również działek położonych dalej. Zależy to od uciążliwości oraz zasięgu oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu właściciel nieruchomości sąsiedniej ma przymiot strony w takim zakresie, w jakim inwestycja narusza jego uzasadnione prawem chronione interesy – tak wyrok NSA z 27.06.2001r. sygn. akt IV SA 1056/99 LEX nr 78932.

Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie interesem prawnym skarżących są ich chronione dobra osobiste m.in. prawo do wypoczynku, bezpieczeństwa. Powyższe wynika z faktu, że sąsiadująca nieruchomość skarżących ma charakter mieszkalny i tak też jest wykorzystywana, natomiast nieruchomość której dotyczy zaskarżona decyzja ma charakter przemysłowy i tak jest wykorzystywana. Takie usytuowanie nieruchomości powoduje niewątpliwe wiele konfliktów, jak również niedogodności szczególnie dla właścicieli nieruchomości mieszkalnej .

Realizacja inwestycji może mieć wpływ na sposób korzystania przez skarżących z ich nieruchomości, znajdującej się w kręgu oddziaływań inwestycji.

Z konstrukcji prawnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania wynika, że nie wpływa ona na prawa cywilne właścicieli nieruchomości i nie ma ona charakteru prawotwórczego w stosunku do prawa własności. Ich prawotwórczy charakter można jedynie rozpatrywać z punktu widzenia procesu budowlanego. Decyzja ta wpływa jednak na sferę ekonomiczną zainteresowanych. Lokalizacja niektórych inwestycji w sąsiedztwie nieruchomości może doprowadzić do znacznego spadku wartości nieruchomości, jak również do jej znacznego wzrostu. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie rozstrzyga jeszcze o przeprowadzeniu takiej inwestycji, ale uznaje ją za dopuszczalną i otwiera drogę do procesu budowlanego. Taka sytuacja może mieć skutek ekonomiczny poprzez zwiększenie lub zmniejszenie zainteresowania potencjalnych kontrahentów. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja wpływa na wartość nieruchomości mieszkalnej należącej do skarżących. Nie może to jednak stanowić podstawy odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, dotyczącego naruszenia prawa materialnego – przepisu art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 140 kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana w celu określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta pełni przede wszystkim rolę substytutu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na podstawie art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Funkcja jaką spełnia decyzja o warunkach zabudowy polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Rolą decyzji o warunkach zabudowy jest gwarancja zgodności z prawem zmiany zagospodarowania przestrzeni, która podlega realizacji w procesie budowlanym. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie tylko nie ma obowiązku badania dopuszczalności zmiany zagospodarowania terenu oraz warunków i zasad, na jakich to następuje ale także nie wolno mu tego badać. Wynika to z treści art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówiący, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę.

Zgodnie z treścią art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ administracji wydając decyzję administracyjną musi oprzeć tę czynność na wyraźne wskazanie normy prawnej i nie wolno mu przekroczyć granic, jaki ta norma wyznacza. Skoro regulacje prawne przewidują wydanie w określonych przypadkach decyzji do ustalenia zasad i warunków zagospodarowania terenu, to zainteresowany w razie spełnienia ustawowych warunków ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o żądanej treści. Organ związany jest również wnioskiem strony, nie ma możliwości – z urzędu zaproponować inwestorowi innych rozwiązań niż wskazane przez niego we wniosku. Jak już wcześniej wskazano jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, organ jest obowiązany do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W przeciwnym wypadku wydaje decyzję odmowną. Przepisy w tym zakresie nie zostawiają dla organu żadnej możliwości uznania administracyjnego. Inicjatywa przyjęcie "alternatywnych" rozwiązań musi pochodzić od inwestora, gdyż to on we wniosku określa rodzaj planowanej inwestycji jak również wskazuje jej lokalizację, organ natomiast w decyzji określa warunki zabudowy tej inwestycji jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z treścią art. 6 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albowiem w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Prawo zabudowy jest przejawem prawa do korzystania z rzeczy, oczywiście w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ograniczenia prawa do zabudowy wprowadzone mogą być na podstawie ustaw materialnoprawnych.

Organ nie może odmówić wydania decyzji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W decyzji o warunkach zabudowy, określa się szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich jest obligatoryjnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich określane obligatoryjnie w decyzji o warunkach zabudowy wynikać muszą z aktów powszechnie obowiązującego prawa. W szczególności dotyczyć mogą minimalnych odległości planowanej inwestycji od sąsiadujących budynków stanowiących własność osób trzecich.

W niniejszej sprawie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego jak również ochrony środowiska zostały zachowane. Spełnienie wymagań z przytoczonych na wstępie decyzji o warunkach zabudowy aktów prawnych nie oznacza, że planowana inwestycja nie będzie "odczuwalna" dla otoczenia, a w szczególności dla nieruchomości sąsiednich. Wymagane przepisami zapewnienie odległości od działek sąsiednich ma na celu zapewnienie pewnego minimum bezpieczeństwa czy też spokoju nieruchomościom sąsiednim. Decyzja nie ingeruje w prawo własności skarżących. Jednakże nie ulega wątpliwości, iż w przypadku realizacji planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Na marginesie należy również stwierdzić, że rodzaj i charakter planowanej inwestycji nie wskazuje, by jego realizacja spowodowała zwiększenie transportu materiałów i produktów spółki. Planowana inwestycja nie jest związana bezpośrednio z rozbudową części produkcyjnej zakładu D sp. z o.o., a jedynie z modernizacją infrastruktury technicznej zakładu.

Zgodnie z art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki określone w przepisie art. 36 ustawy – to jest korzystanie z nieruchomości stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone – stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 i art. 37 ustawy. Koszty realizacji roszczeń wynikających z przytoczonych przepisów ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Właściciel nieruchomości, której z uwagi na decyzję o warunkach zabudowy nie można wykorzystać w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem jak również jeżeli korzystanie z nieruchomości zostało w znaczny sposób ograniczone, może żądać od inwestora:

- odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo

- wykupienia nieruchomości lub jej części.

Inwestor może również zaoferować właścicielowi nieruchomość zamienną.

Jeżeli wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z uprawnień o których mowa wyżej może żądać od inwestora odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazać należy iż przywołany przepis dotyczy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, ustalenia jednakże są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z uwagi na powyższe przepis art. 10 ustawy w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisy wyżej przywołanej ustawy przewidują zwrot kosztów postępowania skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję w przypadku uwzględnienia skargi. Z tego też względu nie ma podstaw do zasądzenia kosztów postępowania na rzecz uczestnika postępowania w przypadku oddalenia skargi.

A. Juszczyk-Wiśniewska I. Fornalik J. Brzezińska