Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 115/99
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie NSA Piotr Lechowski spr. Wiesław Kisiel Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. F. na bezczynność Wojewody [...] postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie dnia [...] .1999 skardze, J. F. zarzucił Wojewodzie [...] bezczynność. Bezczynności upatruje skarżący "w zaniechaniu nadzorowania Burmistrza Miasta [...], który dopuszcza do rejestracji samochodu na podstawie "uniewinnionej" przez Sąd Rejonowy w [...] umowy". W uzasadnieniu skargi podniesiono , powołując się na kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] .1998 r. sygn. [...], z klauzulą wykonalności, stwierdzającego nieważność umowy z dnia [...] .1993 r. zawartej pomiędzy J. B. a B. F. o zniesienie współwłasności samochodu osobowego m-ki [...] rok prod. 1990. Burmistrz Miasta [...] zarejestrował w 1993 r. pojazd na rzecz J. B., a mimo przedłożonego wyroku dalsze przedłużanie rejestracji na tę osobę było bezprawne.

Zdaniem skarżącego do naruszenia przez skarżącego przepisów art. 2 Konstytucji RP, 35 i 36 kpa, 365, 360 i 1060 kpc oraz art.273 kk, a także art.73 ust. 1 ustawy z 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 i 13 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25.03.1998 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów, doszło z powodu nie reagowania przez Wojewodę [...]zgodnie z wymogami przepisów art. 86 i 101¹ "e" ustawy o samorządzie terytorialnym. Konkluzję tak ujętej skargi stanowi żądanie unieważnienia karty rejestracyjnej samochodu [...] .

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie, na podstawie art. 58§1 ptk.6 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalnej, gdyż wniesionej bez wyczerpania trybu przewidzianego art. 52§1 tej ustawy . Zdaniem Wojewody, przed wniesieniem skargi skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego art. 37§1 kpa, przez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na bezczynność Wojewody.

Z ostrożności procesowej podniesiono, że Wojewoda [...] nie jest obecnie organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 kpa, względem starosty jako organu właściwego w świetle art. 97 prawo o ruchu drogowym do wydawania, zatrzymywania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami.

Wskazano, że zgodnie z art. 102 ustawy o samorządzie gminnym, przepisy art. 86 i 101 tej ustawy nie mają zastosowania do decyzji indywidualnych w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Z przedłożonych przy skardze załączników wynika, że:

- pismem z dnia 27 lutego 1999 r. skarżący złożył do ówczesnego Wojewody [...] zażalenie na Burmistrza Miasta [...] z powodu nie respektowania przedłożonego w dniu [...] .1999 r. wyroku Sądu w [...] dnia [...] .1998 r. sygn. [...] , wyżej opisanego,

- pismem z dnia [...] .1999 skarżący złożył adresowany do Szefa Urzędu Rady Ministrów skargę na nierespektowanie powyższego wyroku przez Wojewodę [...] , zwracając się o wydanie polecenia wydania decyzji zgodnie z wymogami art. 35,36 i 104 kpa,

- Przewodniczący Rady Miasta [...] pismem z [...] .1999 załatwiając skargę na Burmistrza miasta [...] poinformował, że organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza z [...] 1993 r., a uczestnikami postępowania są wszyscy spadkobiercy po B. F..

Nadto z treści skargi wynika, że skarżący uzyskał odpowiedź z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] .1999 NR [...] , której przy skardze jednak nie załączono.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył:

I. Skarga na bezczynność Wojewody [...] została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, przed dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie zatem z przepisem art. 97§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), skoro postępowanie w sprawie nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z przepisem art. 52§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej ustawą o p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis § 2 tego artykułu określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Przepis art. 37§ 1 k.p.a. przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stosownie do przepisu art. 17 pkt. 2 kpa organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu względem wojewody jest właściwy w sprawie minister.

Przedłożonymi przy skardze załącznikami, a w szczególności pismem z dnia [...] .1999 r. adresowanym do Szefa Urzędu Rady Ministrów, oraz wskazaniem na otrzymaną od tego Urzędu odpowiedzią z dnia [...] .1999 r., skarżący wykazał, że wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność, poprzedzone zostało pismem odpowiadającym zażaleniu z art. 37§1 kpa, gdyż przedmiotem tego pisma był zarzut niezałatwienia przez Wojewodę sprawy w terminach określonych art.35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa. Okoliczność, iż pismo to nie było skierowane wprost do właściwego Ministra lecz Szefa Urzędu Kancelarii Rady Ministrów, nie odbiera mu charakteru zażalenia z art. 37 § 1 kpa.

Nie zachodzi zatem przesłanka odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania dostępnych środków zaskarżenia przed jej wniesieniem.

II. Skarga ulega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innej przyczyny.

Przepis art. 3 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w sprawach skarg na :

1)decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawne miejscowych organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej ; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4.

Powyższa regulacja dowodzi, że przedmiotem skargi na bezczynność może być tylko zarzut niezałatwienia w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa przez organ administracji publicznej sprawy podlegającej załatwieniu w sposób określony art. 3§2 pkt. 1-4 ustawy o p.s.a., oraz że akty nadzoru (pkt.7) nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym rozstrzygnięć spraw, które mogą być przedmiotem skargi na bezczynność organu administracji publicznej.

Skarżący upatruje bezczynność Wojewody jako organu nadzoru nad Burmistrzem Miasta [...] , podnosząc, że przedstawił Burmistrzowi wyrok sądu powszechnego z 1998 r. wskazując na wadliwość decyzji z 1993 r. co do osoby, na rzecz której dokonano rejestracji pojazdu samochodowego. Zdaniem skarżącego bezczynność Wojewody polega na nie reagowaniu zgodnie z wymogami art. 86 i 101¹ "e" ustawy o samorządzie terytorialnym.

Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 z późn.zm.) - do dnia 1 stycznia 1999 nosząca tytuł ustawy o samorządzie terytorialnym - nie zawiera przepisu art. 101¹ "e", a tyko przepis 101a. Przepis ten w ust.1 stanowi, że przepisy art. 101 (dotyczące zaskarżenia uchwały organu gminy) stosuje się nie odpowiednio gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazujących prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Według ust. 2 tego przepisu w przypadkach, o których mowa sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na koszty i ryzyko gminy.

Jednakże, zarazem przepis art. 102 ustawy o samorządzie terytorialnym zawiera regulację, w myśl, której przepisów rozdziału 10 (dotyczącego nadzoru nad działalnością gminy i obejmującego art. 86 do 102a) nie stosuje się do decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydawanych przez organy gmin, ich związków lub samorządowe kolegia odwoławcze, a kontrolę instancyjną o tym zakresie oraz nadzór instancyjny i kontrolę sprawowaną przez sąd określaj ą przepisy odrębne.

Skargę wniesiono dnia [...] .1999 r. a więc pod rządem przepisów z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.Dz. U. z2003r. Nr 58, poz.516). Rejestracji pojazdów na podstawie art73 ust. 1 tej ustawy dokonuje się w formie decyzji administracyjnej, gdyż jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 5 sędziów z dnia 1999.11.15 OPK 24/99 (ONSA 200/2/54), sprawa o rejestrację pojazdu ( a zatem i w zakresie zmian co do rejestracji) ma charakter sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej.

W świetle powyższego skargę na bezczynność Wojewody jako organu nadzoru nad działalnością Burmistrza Miasta [...] jako jednostki samorządu terytorialnego, była niedopuszczalna, gdyż akty nadzoru nie mieszczą się w przedmiotowym kręgu rozstrzygnięć dla spraw, w których może być wniesiona skarga na bezczynność organu administracji publicznej, a nadto przewidziane ustawą o samorządzie terytorialnym akty nadzoru nie mają zastosowania do decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej.

Z tych przyczyn skarga ulegała odrzuceniu z powodu niedopuszczalności na podstawie art. 58 §1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Na marginesie rozstrzygnięcia, należy tylko zaznaczyć, iż od dnia 1 stycznia 1999, stosownie do zmian przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzonych ustawą z dnia 29.12.1998 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa (dz. U. Nr 162, poz. 1126), organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego stały się - chyba, że ustawy szczególne stanowią inaczej - samorządowe kolegia odwoławcze (art. 17 pkt 1 kpa). Ustawa zaś z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, nie zawiera regulacji odmiennych odnoszących się do oznaczenia organów wyższego stopnia w sprawach z zakresu rejestracji pojazdów.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.