Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1244/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 273 ust. 1 pkt 1 art. 274 ust. 1 pkt 1 art. 281 ust. 1 art. 285 ust. 1 ust. 2 ust. 4 art. 286 ust. 1 art. 287 ust. 1 pkt 1 art. 288 ust. 1 pkt 2 ust. 2 pkt 2 art. 291 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 19 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.), art. 281 ust. 1, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 2, art. 286 ust. 1, art. 288 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 260, poz. 2176 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...], z dnia [...], nr [...], którą określono A Spółce z o.o. z siedzibą w S. opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w II półroczu 2008r., w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu w II półroczu 2008r., gdzie opłata należna to 83.634,00 zł, opłata z wykazu to 114.880,00 zł, a różnica to 31.246,00 zł.

Wskazaną decyzją z dnia [...] Marszałek Województwa [...] określił A sp. z o.o. z siedzibą w S. przedmiotową opłatę w wysokości 31.246,00 zł. Powołując się na przepisy art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 2 i 286 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego, przy zastosowaniu przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Nadto organ podniósł, iż zgodnie z art. 60 a) ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. Nr 130, poz. 1070 ze zm.) do opłaty za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, o której mowa w art. 273 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 56, tj. ustawy Prawo ochrony środowiska, należnej za okres do dnia 31 grudnia 2010r. stosuje się przepisy art. 285 - 288 ustawy zmienianej w art. 56, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji. Oznacza to, zdaniem organu, że opłata za II półrocze 2008r. powinna być naliczona na zasadach obowiązujących przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Organ jednocześnie podkreślił, że ze względu na niewłaściwie sporządzony wykaz dotyczący II półrocza 2008r. wysokość należnej opłaty naliczono na podstawie danych zawartych w przesłanym przez stronę sprawozdaniu za II półrocze 2008r. Zwrócono także uwagę na zapis w wykazie za II półrocze 2008r., który w ocenie organu odnosi się do substancji wymienionych jako podstawa do naliczenia opłat, a w szczególności: chrom, cynk, kadm, nikiel, ołów, pierwiastki metaliczne i ich związki (miedź), substancje organiczne (poz. 8-14 tabeli), bowiem wskazuje on, że emisja tych substancji wpisana do wykazu za II półrocze 2008r. jest w istocie emisją za cały 2008r., a więc jej część powinna być wpisana do wykazu za I półrocze 2008r. i w tymże półroczu należało uiścić opłatę. Substancje te spółka zamieściła w wykazie za II półrocze 2008r. stosując się do uwag zawartych w protokole z kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura w S. z dnia 16 października - 13 listopada 2008r, zaś pomiarów dokonano 7 listopada 2008r.

Dalej organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w raporcie z badań Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wymienione zostały te substancje wraz z wynikami pomiarów, a strona w wykazie za II półrocze 2008r. wykorzystała do wyliczenia opłaty właśnie wskaźniki emisji zawarte w tym raporcie. Sam fakt przeprowadzenia pomiarów przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w określonym momencie nie przesądza, że od tego momentu powinny być naliczane opłaty za emisję wskazanych substancji. Wskazano, że w ewidencji za II półrocze 2008r. widnieje stwierdzenie, że emisja omawianych substancji oraz wyliczona oplata dotyczy całego 2008r. Organ zaznaczył, że to kontrola i badania Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska stanowią wiarygodne źródło informacji o gazach i pyłach wprowadzanych przez spółkę do powietrza w 2008r. Natomiast jeśli Spółka miała wątpliwości co do prawidłowości dokonanych pomiarów powinna zlecić dodatkowe badania, albo przynajmniej złożyć zastrzeżenia do protokołu kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Nadto wskazano, iż organ przy określaniu opłaty uwzględnił wyniki pomiarów wykonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Zdaniem organu, potwierdzeniem wprowadzenia do powietrza omawianych substancji jest także raport tworzony dla Krajowego Rejestru Uwalniania i Transferu zanieczyszczeń, za którego rzetelność odpowiada Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w którym Spółka za 2008r. wymieniła wspomniane zanieczyszczenia. Organ wskazał, że przy wyliczeniu opłaty za II półrocze 2008r. przyjęto dane z wykazu z dnia 15 stycznia 2009r. Do wyliczenia opłaty za substancje: chrom, cynk, kadm, nikiel, ołów, pierwiastki metaliczne i ich związki - miedź, substancje organiczne, przyjęto połowę wielkości emisji rocznej, jako że połowa powinna być wpisana do wykazu za I półrocze. Opłata została wyliczona przez pomnożenie ilości godzin przez wskaźnik emisji, którego wielkość dla poszczególnych substancji przyjęta została w oparciu o pozwolenie zintegrowane.

Dalej organ dodał, że z chwilą wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 1 lipca 2008r. w sprawie przyjęcia Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do emisji dwutlenku węgla na lata 2008-2012 dla wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji - prowadzący instalacje byli zobowiązani do uiszczania opłaty za emisję dwutlenku węgla na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. W związku z tym wyliczenia w decyzji nie zawierają opłaty za emisję dwutlenku węgla.

W odwołaniu od tej decyzji A Spółka z o.o. z siedzibą w S. wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W ocenie odwołującej się Spółki decyzja Marszałka Województwa [...] nie wskazuje jednoznacznej podstawy prawnej, zobowiązującej do wnoszenia opłaty za korzystanie ze środowiska za sporne substancje, bowiem Obwieszczenie Ministra Środowiska w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska za rok 2008 (M.P. Nr 68 , poz.754), gdzie wymieniono: chrom - poz. 17, cynk - poz. 19, kadm - poz. 27, nikiel - poz. 35, ołów - poz. 37, pierwiastki metaliczne i ich związki (miedź) - poz. 39, substancje organiczne – poz. 54 nie spełnia takiej roli.

Odnosząc się do badań wykonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dokonanych pomiarów Spółka wyjaśniła, że w podpisanym w dniu 13 listopada 2008r. protokole kontroli nie omawiano wyników badań jakie przeprowadzono, co wykluczało możliwość wniesienia w dniu 13 listopada 2008r. uwag do tychże wyników, bowiem Spółka otrzymała je w dniu 23 grudnia 2008r., co uniemożliwiło wykonanie jeszcze w 2008r. jakichkolwiek pomiarów przez zewnętrzne laboratorium.

Nadto Spółka podniosła zarzut, iż Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie miał ustawowego obowiązku prowadzenia pomiarów substancji z listy substancji umieszczonych w załączniku do rozporządzenia E-PRTR. Rozporządzenie E-PRTR nie przewiduje obowiązku prowadzenia badań jakichkolwiek substancji, a przypadek badań jakie zostały wykonane jest prawdopodobnie jedynym w województwie [...]. Poza tym Spółka została wprowadzona w błąd przez zespół kontrolujący i wniosła opłatę w II półroczu 2008r. za cały rok. W opinii Spółki sprawozdawczość E-PRTR ma specyficzny charakter, a raport tworzony dla Krajowego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i nie może być podstawą naliczenia spornej opłaty, bowiem w latach 2007, 2009 i 2010 Spółka w takich raportach nie zawierała informacji o emisjach spornych substancji, natomiast w instalacji nie nastąpiły żadne zmiany, użytkowane są cały czas te same kotły, a spalany węgiel ma podobne parametry, a jedyna różnica to sposób liczenia i wielkość przyjętych wskaźników emisyjnych. Zatem nie można traktować Krajowego Rejestru Uwalniania (KRU) jako źródła informacji o emisjach. Emisje wykazane w KRU zawierają informacje o substancjach dla których przekroczony został wyznaczony próg emisji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji wyjaśniło, iż podstawę prawną obowiązku uiszczenia opłaty za emisję gazów i pyłów do powietrza w stanie prawnym obowiązującym w 2008r. (tego okresu dotyczy sporna opłata za emisję gazów i pyłów do powietrza) stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) wraz z aktami wykonawczymi.

Kolegium wskazało, że w dniu 26 stycznia 2009r. wpłynął do Urzędu Marszałkowskiego przesłany przez A sp. z o.o. w S. wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat. Organ stwierdził, iż mimo że w tabeli znajdującej się w wykazie wskazano, że jest to wykaz za II półrocze 2008r., to z zamieszczonego dalej wykazu o ilości i rodzajach gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza wynika, że zestawienie pod poz. 8-14 (chrom, cynk, kadm, nikiel, ołów, miedź, substancje organiczne) dotyczy emisji za cały 2008r. Wskaźniki emisji podane wykazie są zbieżne z wynikami pomiarów wykonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. -Delegatura w S. w dniu 7 listopada 2008r. (raport z 24 listopada 2008r.).

Kolegium podkreśliło, że w całym 2008r. wielkości emisji wskazanych w zestawieniu Spółki pod poz. 8-14 (chrom, cynk, kadm, nikiel, ołów, miedź, substancje organiczne) jest tożsama z danymi zawartymi w wykazie, potwierdzonym badaniami Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zatem zasadne było przyjęcie do ustalenia opłaty połowy zadeklarowanej w wykazie wielkości emisji, a podstawą do tego typu działań, mieszczących się w pojęciu ustaleń własnych, był art. 288 ust. 1 pkt 2 ustawy. Za prawidłowe zatem należało uznać wielkości emisji za II półrocze 2008 r., wyliczone przez organ pierwszej instancji takich substancji jak: chrom, cynk, kadm, nikiel, ołów, miedź, substancje organiczne. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko Marszałka w pozostałym zakresie wielkości emisji takich substancji jak: dwutlenek siarki, dwutlenek azotu, tlenek węgla, benzo/a/piren, dwutlenek węgla, sadza, pył, których wielkości przyjęto zgodnie z danymi wykazu, oraz wielkości emisji wynikających ze zużycia paliw, wyciągu spawalni i z procesów spalania paliw w silnikach spalinowych (kolejne tabele w wykazie i decyzji).

Do tak ustalonych wielkości, zdaniem Kolegium, zastosowano prawidłowe stawki, wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 260, poz. 2176 ze zm.), jako aktu wykonawczego ustawy.

Odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu zagadnienia znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy sprawozdań dla celów E-PRTR Kolegium stwierdziło, że dane w nich zawarte mogą dodatkowo stanowić źródło informacji o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia, jakkolwiek w sprawie niniejszej ich znaczenie było znikome. Podstawę tych ustaleń stanowiły bowiem informacje przedstawione przez Spółkę, zweryfikowane za pomocą opinii przedstawionej przez organ wyspecjalizowany, tj Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska).

Powyższą decyzję A Spółka z o.o. z siedzibą w S., zarzucając owej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. oraz naruszenie art. 288 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo Ochrony Środowiska oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska, wniosła o jej uchylenie.

Zdaniem strony skarżącej organy obu instancji rozpatrujące niniejszą sprawę nadal nie wyjaśniły istoty sprawy, tj. kwestii które substancje wprowadzane do powietrza przez skarżącą podlegały opłatom w 2008r. W ocenie strony skarżącej analiza przepisów regulujących kwestie opłat za korzystanie ze środowiska nasuwa szereg wątpliwości, które zostały zawarte w złożonym odwołaniu, a do których nie odniósł się organ drugiej instancji, ani też nie wyjaśnił organ pierwszej instancji w trakcie prowadzonego postępowania, a wyjaśnienie których jest niezbędne dla prawidłowego określenia obowiązków skarżącej z tytułu korzystania ze środowiska, w tym samoobliczenia opłat. Spółka wyjaśniła, że umieszczenie dodatkowych substancji w wykazie za II półrocze 2008r. nie znajdowało uzasadnienia na gruncie obowiązującego wówczas stanu prawnego, dlatego też dokonano korekty w tym zakresie, a wyjaśnienie powstałych wątpliwości (tj. jakie obowiązki spoczywają na podmiotach korzystających ze środowiska) ma szczególne znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany jest przez ustawodawcę do ustalenia we własnym zakresie wysokości należnej opłaty. Wszelkie zatem wątpliwości związane z ustaleniem opłaty winny być jednoznacznie wyjaśnione w celu umożliwienia podmiotom korzystającym ze środowiska prawidłowego wywiązania się z obowiązków ustawowych, w tym prawidłowego określenia należnych opłat.

W ocenie skarżącej Spółki decyzje wydane w niniejszej sprawie naruszają przepisy postępowania, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organy obu instancji nie doprowadziły do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli (art.. 7 k.p.a.). Takie postępowanie organów nie pogłębia zaufania obywateli do organów państwa, czym naruszono art. 8 k.p.a. Nadto w trakcie postępowania w niniejszej sprawie strona nie była należycie i wyczerpująco informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Brak również w ocenie skarżącej działań ze strony organów w celu udzielenia niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, co wskazuje na naruszenie art. 9 k.p.a. Nie wyjaśniono również skarżącej uzasadnień przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.), a w konsekwencji naruszono przepisy art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez uznanie za fakt okoliczności, iż w całym 2008r. wielkości emisji wskazanych w zestawieniu Spółki pod poz. 8-14 (chrom, cynk, kadm, nikiel, ołów, miedź, substancje organiczne) były tożsame z zawartymi w wykazie potwierdzonym badaniami Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz uznanie, że za II półrocze 2008r. należy przyjąć do ustalenia opłaty połowę zadeklarowanej w wykazie wielkości emisji.

Dodatkowo Spółka wskazała, że organy muszą działać w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a wydawane przez nie decyzje muszą mieć podstawę prawną w przepisach merytorycznych (art.107 k.p.a), a w ocenie skarżącej takiej podstawy prawnej brakuje w zaskarżonej decyzji, bowiem brak było w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania art. 288 ust. 1 pkt 2 P.o.ś., gdyż skarżąca po złożeniu błędnego wykazu za II półrocze dokonała korekty ewidencji (co było uzasadnione w świetle obowiązujących w 2008r. przepisów wykonawczych do w/w ustawy).

Zdaniem strony skarżącej naruszono także zapis § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska - z uwagi na jego błędną wykładnię przez przyjęcie, że rozporządzenie to stanowiło podstawę do naliczania opłat za sporne substancje.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. doszedł do przekonania, że przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, co uzasadniało oddalenie skargi.

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją było określenie skarżącej Spółce opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza za drugie półrocze 2008r., w wysokości stanowiącej różnicę między opłatą należną, a opłatą wynikającą z wykazu przedłożonego przez Spółkę Marszałkowi Województwa [...] w dniu 26 stycznia 2009r., następnie skorygowanego w dniu 13 maja 2009r. Istota sporu zaś sprowadza się do kwestii, czy za wprowadzenie, przez skarżącą Spółkę do powietrza w 2008 roku takich substancji jak: chrom, cynk, kadm, nikiel, ołów, miedź, substancje organiczne, winna być naliczona stosowna opłata na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

Powyższe zagadnienie regulują przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), dalej P.o.ś.

I tak stosownie do treści art. 273 ust. 1 pkt 1 P.o.ś.. wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza podlega opłacie za korzystanie ze środowiska. Wysokość opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych kar pieniężnych zależy odpowiednio od ilości i rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza (art. 274 ust. 1 pkt 1 ustawy). Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (art. 281 ust. 1 P.o.ś.).

Nadto podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego (art. 284 ust. 1), a opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce (art. 285 ust. 1). Przy czym podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza (art. 285 ust. 2 ustawy).

Podmiot ten w terminie, o którym mowa w art. 285 ust. 2 i 4, przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat (art. 286 ust. 1 P.o.ś.).

Dodatkowo podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić, aktualizowaną co pół roku, ewidencję zawierającą odpowiednio informacje o ilości i rodzajach gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz dane, na podstawie których określono te ilości (art. 287 ust.1 pkt 1 wskazanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 września 2009r., a zatem w okresie, za który opłata w niniejszej sprawie została naliczona).

Wskazać jeszcze należy iż, stosownie do treści art. 288 ust.1 pkt 2 ustawy jeżeli podmiot korzystający ze środowiska zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia - marszałek województwa wymierza, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu. Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie: 1) pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat; 2) innych danych technicznych i technologicznych (art. 288 ust. 2 pkt 2 P.o.ś.).

Wbrew stanowisku skargi wskazane wyżej przepisy prawa materialnego zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w niniejszej sprawie, przez organy obu instancji. Jednocześnie w toku postępowania administracyjnego wyjaśniono w wyczerpujący sposób jej stan faktyczny, prawidłowo zgromadzono i rozpatrzono materiał dowodowy oraz w dostatecznie szczegółowy sposób uzasadniono rozstrzygnięcia organów obu instancji, czyniąc zadość dyspozycjom art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Organy orzekające w niniejszej sprawie wykazały w przekonujący sposób, że skoro w dniu 26 stycznia 2009r., wpłynął do Urzędu Marszałkowskiego przesłany przez A sp. z o.o. w S. wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat, to należało uznać, pomimo tego, że w tabeli znajdującej się w wykazie wskazano, że jest to wykaz za II półrocze 2008r., że wykaz dotyczy emisji za cały 2008r., albowiem z zamieszczonych w nim danych o ilości i rodzajach gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza wynika, że zestawienie pod poz. 8-14 (chrom, cynk, kadm, nikiel, ołów, miedź, substancje organiczne) dotyczy emisji za cały 2008r.

Tezę to potwierdza okoliczność, iż wskaźniki emisji podane w wykazie są zbieżne z wynikami pomiarów wykonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] – Delegatura w [...] w dniu 7 listopada 2008r. Zatem zasadnie uznano, że część opłaty za emisję substancji zamieszczonych w wykazie zbiorczym za 2008r. winna być zamieszczona w wykazie za I półrocze 2008r., a część za II półrocze 2008r. Logicznym bowiem wydaje się wniosek, że skoro instalacja emitująca przedmiotowe substancje działała cały 2008 rok, to owe substancje wprowadzano do powietrza w obu półroczach 2008 roku, a nie tylko w drugim półroczu. Tym bardziej że Spółka nie kwestionuje wielkości tych emisji. Dodać należy, iż złożona w dniu 13 maja 2011r. korekta zestawienia nie ma na powyższe wpływu, bowiem polega ona jedynie na wykreśleniu z wykazu spornych substancji, którymi są: chrom, cynk, kadm, nikiel, ołów, miedź, substancje organiczne, których emisja w ocenie Spółki nie podlega opłacie. Oczywistym jest także to, że obowiązek uiszczania opłaty i składania wykazu w okresach półrocznych wynika wprost z art. 285 ust. 1 i 2 i art. 286 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Należy podkreślić, iż wielkości emisji wskazanych w zestawieniu Spółki pod poz. 8-14 (chrom, cynk, kadm, nikiel, ołów, miedź, substancje organiczne) jest tożsama z danymi zawartymi w wykazie, potwierdzonym badaniami Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zatem zasadne, w realiach niniejszej sprawy, było przyjęcie do ustalenia opłaty połowy zadeklarowanej w wykazie wielkości emisji, w oparciu o treść art. 288 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W konsekwencji za prawidłowe należy uznać przyjęcie przez organy następujących wielkości emisji za II półrocze 2008 roku (w kg): chrom (w wykazie 14,00 - w decyzji 7); cynk (w wykazie 731,972 - w decyzji 365,986); kadm (w wykazie 1,637 - w decyzji 0,818500); nikiel (w wykazie 124,203 - w decyzji 62,101500); ołów (w wykazie 84,727 - w decyzji 42,363500); miedź (w wykazie 115,636 - w decyzji 57,818); substancje organiczne (w wykazie 41,282 - w decyzji 20,641). Zasadnie także przyjęto wielkości emisji (zgodnie z danymi wykazu): dwutlenku siarki (85802,9), dwutlenku azotu (32569,2), tlenku węgla (16138,1), benzo/a/piren (5,2172), dwutlenku węgla (27518000), sadzy (623,19454), pyłu (17676,2), a także wielkości emisji wynikających ze zużycia paliw, wyciągu spawalni i z procesów spalania paliw w silnikach spalinowych (kolejne tabele w wykazie i decyzji).

Do tak ustalonych wielkości prawidłowo zastosowano stawki wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 260, poz. 2176 ze zm.), bowiem owo rozporządzenie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, stanowiącego, co należy podkreślić, wraz z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska, podstawę naliczania opłat za emisję zanieczyszczeń do powietrza. Tytułem wyjaśnienia należy wskazać, iż stosownie do treści art. 291 P.o.ś ust. 2. minister właściwy do spraw środowiska, nie później niż do dnia 31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość stawek opłat na rok następny, uwzględniając dotychczasowe zmiany wysokości stawek (...). Wobec tego nie może odnieść skutku zarzut strony skarżącej, iż stawki opłat wynikające z obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 20 września 2007r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2008 (M.P. Nr 68, poz. 754) nie powinny zostać uwzględnione dla wyliczenia spornej opłaty. Warto dodać, zarówno rozporządzenie z dnia 20 grudnia 2005r., jak i obwieszczenie z dnia 20 września 2007r. zawiera regulacje, dotyczące wysokości jednostkowych stawek opłat za sporne gazy lub pyły wprowadzane do powietrza. Odpowiednio w rozporządzeniu jest to Załącznik Nr 1 Tabela A, gdzie uregulowano następujące stawki: chrom (poz. 17), cynk (poz. 19), kadm (poz. 27), nikiel (poz. 35), ołów (poz. 37), miedź (poz. 39), substancje organiczne (poz. 54), zaś w obwieszczeniu jest to Załącznik nr 2, Tabela G, gdzie uregulowano stawki za: chrom (poz. 17), cynk (poz. 19), kadm (poz. 27), nikiel (poz. 35), ołów (poz. 37), miedź (poz. 39), substancje organiczne (poz. 54).

Podzielić przy tym należy pogląd Kolegium, że wskazane obwieszczenie w sprawie określenia stawek opłat samo w sobie nie jest podstawą naliczenia opłaty za korzystanie ze środowiska, bowiem taką podstawą prawną jest w/w rozporządzenie z dnia 20 grudnia 2005r., które jedynie uwzględnia zamieszczone w załączniku do rozporządzenia stawki opłat, zmienione z dniem 1 stycznia 2008r. obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 20 września 2007r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2008.

Reasumując powyższe, w ocenie Sądu, opłata za emisję gazów i pyłów do powietrza w II półroczu 2008r. została obliczona prawidłowo, zatem przedmiotowa skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

m.o.