Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 800/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa,

po rozpatrzeniu zażalenia M. J. na postanowienie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia

[...] listopada 2006 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia

[...] marca 1990 r., Nr [...], uchyliła w całości zaskarżone postanowienie

i wyjaśniła, że posiadane przez M. J. stwierdzenie przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z dnia [...] marca 1990 r., Nr [...], upoważniające do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie projektanta w specjalności architektonicznej stanowi podstawę do sporządzania w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynkach o kubaturze do 1000m- projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych

i konstrukcyjno-budowlanych obiektów budowlanych, z wyłączeniem konstrukcji fundamentów głębokich i trudniejszych konstrukcji statycznie niewyznaczalnych. Ograniczeni kubatury do 1000m- dotyczy łącznej kubatury całego zamierzenia inwestycyjnego i odnosi się do budownictwa jednorodzinnego, zagrodowego oraz innych budynków.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa w zaskarżonym postanowieniu nie wyjaśniła żadnych wątpliwości dotyczących treści decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie z dnia [...] marca 1990 r., o co wnosił skarżący M. J..

Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy podał, iż dokonując interpretacji uprawnień budowlanych skarżącego uzyskanych na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 z późn. zm.), należy brać pod uwagę wszystkie zmiany prawne do powyższego rozporządzenia, w tym dokonane przez rozporządzenie Ministra Gospodarki

i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 69, poz. 299).

Zgodnie z tymi przepisami osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie

w specjalności techniczno-budowlanej zgodnie z posiadanym wykształceniem technicznym wyłącznie w specjalności architektonicznej - w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000m- (§ 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 18 lipca 1991 r.).

Z tak dokonanym wyjaśnieniem wątpliwości co do treści decyzji nie zgodził się M. J..

W skardze na powyższe postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podniósł, iż rozporządzenie Ministra Gospodarki

i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. pozbawiło go nieograniczonych uprawnień do pełnienia samodzielnych funkcji projektanta oraz kierownika budowy i robót

w specjalności architektonicznej. Tym samym pozbawiono go praw nabytych,

co pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadą nie działania prawa wstecz.

Nadto skarżący zakwestionował użyte w cytowanym rozporządzeniu pojęcie

"o kubaturze do 1000m-". Jego zdaniem jest to określenie nieprecyzyjne, umożliwiające dowolną interpretację.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

W uzupełnieniu skargi w piśmie z dnia [...] czerwca 2007 r. skarżący wniósł

o skierowanie w trybie art. 193 Konstytucji RP zapytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zgodności § 2 rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej

i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. z art. 2 Konstytucji RP.

W kolejnym piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia bądź o jego uchylenie i wydanie orzeczenia merytorycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 113 § 2 kpa organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie strony wątpliwości co do treści decyzji.

W myśl art. 126 kpa przepisy art. 109-113 kpa stosuje się odpowiednio do postanowień.

Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, czy postanowienia konieczne jest wtedy, gdy decyzja lub postanowienie jest niejednoznaczna lub tak zawiła, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, czy też pozostaje w sprzeczności z samym rozstrzygnięciem.

Wyjaśnienie wątpliwości, jak wielokrotnie wskazywano w doktrynie, nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, ani też nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji (Komentarz do KPA, wydawnictwo C.H. Beck, warszawa 2000, str. 473).

Skarżący, jak wynika z pisma z dnia [...] września 2006 r., żądał wyjaśnienia wątpliwości co do treści wydanego w dniu [...] marca 1990 r. przez Urząd

[...] Wydział Architektury stwierdzenia posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności architektonicznej w zakresie oznaczonym w decyzji. Zdaniem skarżącego posiada on uprawnienia w zakresie projektowania architektonicznego bez ograniczeń.

Decyzja o stwierdzeniu posiadania przygotowania zawodowego wydana została na podstawie art. 18 ust. 5 i art. 57 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (§ 2 ust. 1 pkt 2, § 2 ust. 2 pkt 1, § 5 ust. 1 pkt 2,

§ 6 ust. 2, § 7, § 13 ust. 1 pkt 1) i uprawniała skarżącego m.in. do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta w specjalności architektonicznej w budownictwie osób fizycznych.

Oznacza to, wbrew twierdzeniom skarżącego, iż posiadane przez niego uprawnienia projektanta w specjalności architektonicznej ograniczone były do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjno-budowlanych do budownictwa osób fizycznych.

Przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa

z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, nadały nowe brzmienie § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

z dnia 20 lutego 1975 r., w którym sformułowanie "w budownictwie osób fizycznych" zastąpiono sformułowaniem "w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000m-".

Jednocześnie na podstawie § 2 cytowanego rozporządzenia zmieniającego osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych, mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym w niniejszym rozporządzeniu.

Niezasadne jest zatem twierdzenie skarżącego, iż zaskarżonym postanowieniem wydanym w trybie art. 113 § 2 kpa pozbawiono go praw nabytych, a tym samym zmieniono merytorycznie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] marca 1990 r.

Chybiony jest także zarzut nie przeprowadzenia przez organy orzekające postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie rzeczywistego przygotowania zawodowego skarżącego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych

w budownictwie, a w szczególności nie zweryfikowania jego twierdzenia, iż w dacie wydania decyzji z dnia [...] marca 1990 r., legitymował się wykształceniem wyższym (posiadał dyplom magistra inżyniera budownictwa), a nie jak wynika z decyzji jedynie wykształceniem średnim techniczno-budowlanym.

Odnosząc się do powyższych zarzutów podkreślić należy, iż wyjaśnienie dokonywane w trybie art. 113 § 2 kpa nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia ani do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia, nie może także wynikać z nowych dowodów i nowych ustaleń. W związku z tym w postępowaniu opartym na art. 113 § 2 kpa nie dochodzi do ustalenia nowych okoliczności faktycznych i prawnych, które mogłyby mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron. Ustalenia te zostały dokonane w decyzji, której rozumienie organ wyjaśnia, a w postępowaniu o wyjaśnienie jej treści organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, ani nie gromadzi dodatkowych materiałów koniecznych dla dokonania rozstrzygnięcia opierając się wyłącznie na materiale zgromadzonym w sprawie.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa dokonując wyjaśnienia treści decyzji z dnia [...] marca 1990 r. prawidłowo odniosła się wyłącznie do rozumienia zawartych w niej zapisów.

Już tylko na marginesie należy podkreślić, iż zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko skarżącego, który dopiero w skardze podnosi, iż decyzja z dnia [...] marca 1990 r., a zatem funkcjonująca w obrocie prawnym 17 lat, w swoim rozstrzygnięciu zawiera ustalenie pozostające w oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym

w zakresie posiadanego przez niego wykształcenia i domaga się jej zweryfikowania

w trybie art. 113 § 2 kpa.

Zważywszy na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając,

iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.