Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 907/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2025-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art.6 ust.2 pkt 1, art.59 ust.1, art.61 ust.1 i ust.5a
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 4 marca 2024 r. Wójt Gminy G., na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku P. D. (dalej jako: inwestor lub skarżący), odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zabudowy na rozbudowę istniejącego pomostu drewnianego stałego na części działki o nr "1(...)", położonej w obrębie geodezyjnym W., stanowiącej jezioro T., na wysokości działki o nr "2(...)" położonej w obrębie geodezyjnym W., gmina G.

W uzasadnieniu decyzji podano, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś analizując wniosek oraz ustalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G. (przyjętego uchwałą Nr (...) Rady Gminy G. z dnia 19 stycznia 2023 r.) organ stwierdził, że nie zachodzi okoliczność dotycząca obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu przedmiotowej inwestycji. Podano, że zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Podniesiono, że w obszarze analizowanym występują pomosty, przy czym długość odcinka prostopadłego pomostu do linii brzegowej waha się w przedziale od 9,5 m do 13,4 m, szerokość odcinka prostopadłego pomostu do linii brzegowej w przedziale od 1,3 m do 1,5 m, długość odcinka równoległego pomostu do linii brzegowej w przedziale od 3,0 m do 9,7 m, szerokość odcinka równoległego pomostu do linii brzegowej w przedziale od 1,3 m do 2,2 m, a powierzchnia pomostów w obszarze analizowanym oscyluje w przedziale od 13,3 m2 do 41,44 m2. Stwierdzono, że parametry pomostu po rozbudowie odbiegają od parametrów istniejących pomostów w obszarze analizowanym, gdyż zgodnie z wnioskiem powierzchnia pomostu po rozbudowie miałaby wynieść 68,1 m2, co przekracza wartość maksymalną z obszaru analizowanego, która wynosi 41,44 m2. Ponadto wskazano, że długość poprzeczki po rozbudowie wynosiłaby 14,0 m, zaś w obszarze analizowanym maksymalna długość poprzeczki wynosi 9,7 m. Zatem zdaniem organu planowana inwestycja nie spełnia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor zarzucił naruszenie:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, brak wydania pozytywnej decyzji w wypadku zachowania kontynuacji zabudowy pomostem podobnym do tych jakie posiadają sąsiednie nieruchomości;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że nie istniała przesłanka do wydania przez organ decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji, gdy w rzeczywistości została ona zrealizowana.

W związku z tymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a w przypadku uznania przez organ odwoławczy, że zachodzi taka konieczność, o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozpatrzenia sprawy.

W uzasadnieniu odwołania inwestor wskazał, że w jego ocenie nie ulega wątpliwości, że pomost stanowi kontynuację istniejącej zabudowy, a po jego planowanej rozbudowie również tą funkcję będzie spełniał. Ponadto zdaniem inwestora parametry rozbudowanego pomostu nie przekraczają w znaczny sposób parametrów już istniejących pomostów w obszarze analizowanym, przy czym w jego ocenie oparcie się przez organ jedynie na "suchych" wskaźnikach i porównaniu powierzchni rozbudowanego pomostu, jak również co do długości poprzeczki nie jest wystarczającą przesłanką do tego, aby odmówić ustalenia warunków zabudowy, gdyż okoliczności sprawy mają zdecydowanie szerszy kontekst, których organ nie uwzględnił.

Decyzją z 4 października 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że obszar analizowany wyznaczono w odległości 50 m wokół terenu objętego wnioskiem, gdyż autor analizy wskazał, iż front terenu inwestycji wynosi 6 m, a zatem przyjęto minimalna wielkość obszaru określoną przepisami. Organ podał, że wprawdzie w kierunku południowym na załączniku graficznym (ze względu na zakres mapy) ujęto obszar jedynie w odległości 27 m, co zasadniczo nie jest działaniem prawidłowym, ale na południe od terenu inwestycji znajdują się wody jeziora T., na których zgodnie z danymi dostępnymi w publicznych rejestrach danych w tej odległości brak jest jakichkolwiek obiektów budowlanych. W tej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził istnienie trzech pomostów, które stanowią podstawę analizy spełnienia warunku kontynuacji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Podano, że organ pierwszej instancji poczynił prawidłowe ustalenia w zakresie stanu faktycznego i parametrów istniejącej zabudowy. Wskazano, że co do zasady wymagania dla nowych obiektów określa się na podstawie średniej wielkości poszczególnych parametrów, ale ustawodawca dopuszcza odstępstwa od średnich, o ile wynika to z analizy. Podniesiono, że wprawdzie parametry pomostów są odmienne od tych określonych w przepisach rozporządzenia wykonawczego, jakie ustalać należy dla nowej zabudowy, jednak skoro w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. mowa jest o kontynuacji funkcji i m.in. gabarytów oraz parametrów projektowanej zabudowy, to w ocenie Kolegium zasady te stosować należy analogicznie. Wskazano, że parametry i gabaryty planowanego pomostu przekraczają wartości maksymalne jakie stwierdzono w obszarze, tym bardziej zatem przekraczają wartości średnie dla istniejących pomostów, a zatem słusznie organ pierwszej instancji przyjął, że projektowany pomost po rozbudowie nie będzie kontynuował występujących w sąsiedztwie parametrów pomostów. Wyjaśniono, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż przeprowadzona analiza daje podstawy do określenia planowanych parametrów na zasadzie odstępstwa, gdyż w obszarze analizowanym nie stwierdzono występowania pomostu o tak długiej poprzeczce i o takiej wartości powierzchni zabudowy. Podniesiono, że planowana powierzchnia rozbudowy wynosi 18 m2, co stanowi w istocie powierzchnię odpowiadającą jednemu z istniejących pomostów oraz większą od drugiego z nich. Ponadto projektowany po rozbudowie pomost miałby powierzchnię (liczoną z trapem) o 26 m2 większą niż największy pomost uwzględniony w analizie, a objęty wnioskiem o rozbudowę pomost aktualnie ma już powierzchnię zabudowy ok. 50 m2 i jest pod tym względem największym obiektem. Zdaniem Kolegium nie można przyjąć, że pomost po rozbudowie nie będzie stanowił dominanty i będzie kontynuował - nawiązywał - do istniejących już na tym obszarze pomostów. Zatem Kolegium nie podzieliło stanowiska inwestora, że parametry planowanego po rozbudowie pomostu nie przekraczają w znaczny sposób parametrów obiektów już istniejących. Wyjaśniono także, że argumenty dotyczące braku utrudnień dla innych użytkowników, czy gminy nie mają znaczenia prawnego, gdyż ustawodawca okoliczności tych nie uczynił przesłankami wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Od powyższej decyzji skargę wywiódł inwestor i zarzucił naruszenie:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, brak wydania pozytywnej decyzji w wypadku zachowania kontynuacji zabudowy pomostem podobnym do tych jakie posiadają sąsiednie nieruchomości;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że nie istniała przesłanka do wydania przez organ decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy w rzeczywistości została ona zrealizowana.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego według norm przepisanych, o ile nie zostanie przedłożony spis kosztów.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wszystkie wymagane przepisami przesłanki zostały spełnione. Wskazano, że art. 61 ust. 1 u.p.z.p. określa warunki, jakie musi spełniać teren, na którym ma być prowadzona inwestycja, a zatem ustawodawca nałożył na organ obowiązek sprawdzenia oraz określenia wymagań, jakie powinna spełniać nowa zabudowa w związku z już istniejącą zabudową w sąsiedztwie oraz sposobem zagospodarowania terenu. Podano, że w przypadku braku planu zagospodarowania naczelną zasadą towarzyszącą regulacji ładu przestrzennego jest kontynuacja zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, zarówno jeżeli chodzi o funkcję, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy, jak i zagospodarowanie terenu. Podniesiono, że pomost stanowi kontynuację istniejącej zabudowy, a po jego planowanej rozbudowie również tą funkcję będzie spełniał. Zdaniem skarżącego parametry rozbudowanego pomostu nie przekraczają w znaczny sposób parametrów już istniejących pomostów w obszarze analizowanym, a oparcie się przez organ jedynie na "suchych" wskaźnikach i porównaniu powierzchni rozbudowanego pomostu, jak również co do długości poprzeczki, nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Zarzucono, że organ nie uwzględnił faktu, że nie zostanie zmieniony w żaden sposób punkt styczności pomostu z nieruchomością, albowiem właściwa planowana rozbudowa ma odbyć się na obszarze wodnym. Podano, że planowana rozbudowa nie będzie w żaden sposób utrudniać korzystania z nieruchomości czy akwenu innym osobom, nadto nie ucierpi na tym interes gminy, albowiem planowana rozbudowa zostanie skierowana w kierunku gruntów Skarbu Państwa, a nie stricte gminy. Ponadto wskazano, że dokonanie przez skarżącego rozbudowy pomostu wpisze się w miejscową architekturę krajobrazu, jak też nadal będzie współgrać z wybudowanymi już obiektami oraz zwiększy zdecydowanie walory turystyczne gminy, albowiem większa powierzchnia umożliwi skorzystanie z pomostu większej liczbie użytkowników. Zdaniem skarżącego wydana decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organy naruszyły wynikający z art. 7 k.p.a. wymóg podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zdaniem skarżącego dopuszczono się także obrazy art. 77 §1 k.p.a., z którego wynika obowiązek organu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W ocenie skarżącego wydanie decyzji bez zachowania tych wymogów stanowi naruszenie, zawartej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów i naraża organ na zarzut dowolności w ustaleniach faktycznych i w ocenie zgormadzonych dowodów. Obowiązkiem organów administracji publicznej jest bowiem merytoryczne rozpatrzenie sprawy oraz odniesienie się do twierdzeń i zarzutów stron, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako: p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że wniosek inwestora został złożony w dniu 16 lutego 2023 r. (data wpływu do organu). Zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688, dalej jako ustawa zmieniająca u.p.z.p.), która weszła w życie 24 września 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej u.p.z.p. do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

W myśl art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Stosownie zaś do art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 61 ust. u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Dlatego też wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W myśl art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 m i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1.

W przedmiotowej sprawie organy uznały, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż parametry i gabaryty projektowanego pomostu nie będą kontynuowały parametrów pomostów występujących w sąsiedztwie. W ocenie Sądu stanowisko to jest uzasadnione. Należy bowiem podkreślić, że spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczy nie tylko kontynuacji funkcji, na czym koncentruje swoje zarzuty skarżący, ale także kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wprawdzie, jak słusznie zauważyło Kolegium, z przepisów wykonawczych wydanych na 61 ust. 6 u.p.z.p. (w niniejszej sprawie – przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 ze zm.) wynika, że dopuszczalne są odstępstwa od średnich wielkość poszczególnych parametrów, ale musi to wynikać z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Tymczasem z analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonej w przedmiotowej sprawie nie wynika, aby uzasadnione były takie odstępstwa. Jak bowiem wskazało Kolegium, przedmiotowy pomost jest już największym pomostem pod względem powierzchni zabudowy w analizowanym terenie, a planowa rozbudowa spowodowałaby kolejne powiększenie tej powierzchni i stworzenie dominanty. Zasadne jest zatem stanowisko Kolegium, że nie sposób przyjąć, aby pomost - po planowanej rozbudowie - nawiązywał do istniejących już na tym terenie pomostów. Tym samym słusznie organ uznał, że brak jest podstaw do uznania, że wnioskowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a zatem warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przy czym skarżącemu należy wyjaśnić, że zgodnie z powołanymi przepisami decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie może opierać się na innych przesłankach niż wynikające z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego to właśnie wskaźniki, określone w skardze jako "suche", stanowią wyłączną podstawę do oceny, czy wniosek inwestora zasługuje na uwzględnienie.

W tych okolicznościach nie jest zasadny zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., gdyż wbrew stanowisku skarżącego sprawa została dostatecznie wyjaśniona w zakresie niezbędnym pod podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. W toku postępowania sporządzono prawidłową analizę urbanistyczną, co było wystarczającą podstawą do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Natomiast wskazywane przez skarżącego okoliczności, takie jak brak utrudnień korzystania z nieruchomości czy akwenu innym osobom, brak uszczerbku dla interesu gminy, czy też – jak twierdzi skarżący – zdecydowana poprawa walorów turystycznych gminy nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż - jak słusznie zauważyło Kolegium - nie są to przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji organy nie miały żadnego obowiązku podejmowania działań celem ich wyjaśnienia. Należy bowiem podkreślić, że wynikający z art. 7 k.p.a. wymóg podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, o czym stanowi art. 77 § 1 k.p.a. dotyczy tylko tych okoliczności, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a nie wszystkich okoliczności wskazywanych przez stronę postępowania.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skoro nie został spełniony warunek określony w art. 61ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to brak było podstaw do wydania decyzji ustającej warunki zabudowy.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

.