Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 92/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: 1. stwierdzono bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 2. umorzono postęp.w zakr. zobowiązania organu do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, 4,6,  art. 13 ust. 1,art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 , art. 154 § 6
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu [...] października 2023 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora Szkoły w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. stwierdza, że Dyrektor Szkoły dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku P. N. z dnia [...] r.; III. zasądza od Dyrektora Szkoły na rzecz skarżącego P. N. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dnia [...] marca 2023 r. P. N. (dalej: "Skarżący") złożył

za pośrednictwem ePUAP wniosek do Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w Ś. o udostępnienie informacji publicznej:

1) wszystkich umów, jakie szkoła zawierała z kościołami i związkami wyznaniowymi lub kościelnymi osobami prawnymi,

2) wszystkich faktur lub rachunków, jakie zostały szkole wystawione w związku z realizacją umów z kościołami i związkami wyznaniowymi lub kościelnymi osobami prawnymi,

3) wszystkich faktur lub rachunków, jakie szkoła wystawiła w związku z realizacją umów z kościołami i związkami wyznaniowymi lub kościelnymi osobami prawnymi,

4) kopii korespondencji (w tym e-mail, tradycyjna poczta, fax, sms), jaka była prowadzona przez szkołę z kościołami i związkami wyznaniowymi lub kościelnymi osobami prawnymi.

Skarżący wnioskował o przesłanie informacji za lata 2021, 2022, 2023, na adres e-mail skarżącego, w formacie pdf, poprzez system ePUAP.

Dnia [...] kwietnia 2023 r. P. N. wniósł skargę na bezczynność organu

w zakresie udostępnienia ww. informacji publicznej dotyczącej umów z kościołami, zarzucając naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis

ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie

do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j.; dalej: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim

z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w BIP jest udostępniana

na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z [...] marca 2023 r.;

2) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że wniosek wpłynął de facto [...] marca 2023 r. i opóźnienie w udzieleniu informacji publicznej pomiędzy nadaniem korespondencji przez Skarżącego a otrzymaniem korespondencji przez organ ma charakter obiektywny i niezawiniony, co było związane z problemami funkcjonowania w szkole elektronicznej Platformy Usług Administracji. Dopiero [...] maja 2023 r. do szkoły wpłynęła z Ministerstwa Cyfryzacji Departamentu Usług Cyfrowych informacja o pozytywnym zweryfikowaniu wniosku o interwencyjne nadanie uprawnień administratora (pismem z [...] maja 2023 r. znak [...]). Jak dalej wskazał Organ wnioskowanej informacji udzielono Skarżącemu [...] czerwca 2023 r.

Pismem procesowym z [...] września 2023 r. Skarżący potwierdził, że [...] czerwca 2023 r. otrzymał odpowiedź Organu na Jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący umów z kościołami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 t.j.; dalej: "P.p.s.a."). Stosownie bowiem do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 P.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak z kolei stanowi art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.

Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie

w określonym terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność

lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Przedmiotem skargi Skarżący uczynił bezczynność organu wobec nieudzielenia, na jego wniosek z dnia [...] marca 2023 r., informacji publicznej za lata 2021, 2022 i 2023 dotyczącej:

1) wszystkich umów, jakie szkoła zawierała z kościołami i związkami wyznaniowymi lub kościelnymi osobami prawnymi,

2) wszystkich faktur lub rachunków, jakie zostały szkole wystawione w związku

z realizacją umów z kościołami i związkami wyznaniowymi lub kościelnymi osobami prawnymi,

3) wszystkich faktur lub rachunków, jakie szkoła wystawiła w związku z realizacją umów z kościołami i związkami wyznaniowymi lub kościelnymi osobami prawnymi,

4) kopii korespondencji (w tym e-mail, tradycyjna poczta, fax, sms), jaka była prowadzona przez szkołę z kościołami i związkami wyznaniowymi lub kościelnymi osobami prawnymi.

Skarżący wniósł w treści ww. wniosku o przesłanie powyższych informacji

w formacie PDF poprzez system ePUAP.

Sąd wskazuje, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost

z Konstytucji, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania "informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a ponadto "informacji o działalności organów samorządu gospodarczego

i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym

lub majątkiem Skarbu Państwa".

Procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych,

zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw. Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony

w art. 4 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Powyższe reguły doznają pewnej modyfikacji w przypadku, gdy wniosek

o udostępnienie informacji publicznej, w ocenie jego adresata, dotyczy "informacji przetworzonej" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wiąże się to z doniosłym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej rozróżnieniem na informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną".

W świetle powyższego wskazać należy, że na gruncie ustawy o dostępie

do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, jeżeli w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku (jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem

i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Oznacza to, że w wypadku, gdy dany podmiot będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie i w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p., wbrew tym przepisom, ani nie udostępni w nakazanym terminie – w drodze czynności materialno-technicznej w sposób i formie zgodnych z wnioskiem – żądanej informacji, ani nie wyda stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania, ani też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o ww. okolicznościach, to tym samym zaistnieje sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

Podkreślić również należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16). Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy. Dlatego też dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że w przypadku złożenia skargi

na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu,

w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym

i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości jak i nie jest sporne, że żądanie Skarżącego dotyczyło udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. – oraz, że Organ jest pomiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Odnosząc się do strony przedmiotowej Sąd zauważa, że u.d.i.p. określa ją bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki NSA: z 30 października 2002 r., II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów i informacji odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Wobec takiego rozumienia informacji publicznej, nie można mieć zatem wątpliwości, że wnioskowane przez Skarżącego informacje wskazane w ww. wniosku

z [...] marca 2023 r. należy kwalifikować jako mające charakter publiczny.

W ocenie Sądu, skoro złożony przez Skarżącego wniosek spełniał minimalne wymogi determinujące skuteczne wystąpienie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, tj.: został przesłany pocztą elektroniczną, co jest uznawane za dochowanie formy pisemnej wniosku; określał w sposób dokładny adresata wniosku, który niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej

jak również obejmował jasne sformułowanie, co do przedmiotu żądanej informacji,

to obowiązkiem organu było rozpatrzenie wniosku w terminie i formie przewidzianej u.d.i.p.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy Organ zareagował na ww. wniosek Skarżącego z [...] marca 2023 r. w sposób i trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Organ, do dnia wniesienia przez Skarżącego skargi w rozpoznawanej sprawie, pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia Skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem Skarżącego z [...] marca 2023 r.

Sąd zauważa bowiem, że powyższy wniosek Skarżącego wpłynął do Organu

[...] marca 2023 r., a zatem zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin

na udostępnienie wnioskowanej informacji upłynął bezskutecznie [...] kwietnia 2023 r.

Do dnia [...] kwietnia 2023 r. Organ ani nie udostępnił Skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem na adres ePuap, ani nie dokonał w stosunku do Skarżącego innych czynności w sprawie, w tym nie skierował do Skarżącego pisma w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadamiającego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Dodać bowiem należy, iż nie wszystkie sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste, aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie, niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego. Ustawodawca miał to jednak na uwadze przy regulacji art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Dopiero brak udzielenia informacji publicznej oraz brak powiadomienia w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, co do zasady oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (por. wyrok NSA z 14 maja 2014 r., I OSK 1027/14).

Organ wnioskowanej informacji udzielił Skarżącemu [...] czerwca 2023 r.,

co Skarżący potwierdził pismem procesowym z [...] września 2023 r. Organ wyjaśnił

przy tym – w odpowiedzi na skargę - że jego opóźnienie w udzieleniu informacji publicznej miało charakter obiektywny i niezawiniony, co było związane z problemami funkcjonowania w Szkole Podstawowej Nr [...] w Ś., elektronicznej Platformy Usług Administracji. Dopiero bowiem w dniu [...] maja 2023 r. do szkoły wpłynęła

z Ministerstwa Cyfryzacji Departamentu Usług Cyfrowych informacja o pozytywnym zweryfikowaniu wniosku o interwencyjne nadanie uprawnień administratora (pismem

z dnia [...] maja 2023 r. nr [...]).

Ponownie jednak wskazać należy, że dla zasadności skargi na bezczynność

nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty

lub czynność dokonana a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro udzielenie informacji publicznej na wniosek Skarżącego z [...] marca 2023 r. nastąpiło dopiero [...] czerwca 2023 r., to nastąpiło to, z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu. Tym samym, brak skutecznej reakcji organu w zakreślonym prawem terminie skutkuje stwierdzeniem, iż w sprawie zaistniała sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która to bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w okolicznościach sprawy nie można uznać, że bezczynność przybrała postać celowego działania nacechowanego złą wolą, czy też poważnego zaniedbania. Sąd wskazuje bowiem, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA

w Łodzi z 31 stycznia 2023 r., II SAB/Łd 199/22). Podkreślić należy, iż stwierdzenie,

że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, jako środek represji, winno być stosowane w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez Organ. Należy zauważyć, że Organ udzielił Skarżącemu informacji a ponadto Organ wskazał

– w odpowiedzi na skargę - przyczyny, które uniemożliwiały rozpoznanie wniosku terminie. Tym samym nie można uznać, że stan bezczynności Organu nosił znamiona uporczywości, Organ przejawiał brak woli w rozpoznaniu wniosku i wniosek ten zlekceważył.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w przypadku skargi na bezczynność, sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi. Jedną z takich okoliczności jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny

w uchwale siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie I OPS 6/08 stwierdził, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.

Tym samym uznać należało, że istniejący w dniu wniesienia skargi stan bezczynności Organu w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku Skarżącego z [...] marca 2023 r. ustał przed wydaniem wyroku przez Sąd, skoro Organ wniosek ten rozpoznał i pismem z [...] czerwca 2023 r. udostępnił Skarżącemu wnioskowaną informację.

W konsekwencji Sąd uznał niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne

za bezprzedmiotowe w zakresie orzekania o zobowiązaniu Organu do załatwienia

ww. wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Nie było bowiem podstaw i warunków do działania w zakresie określonym w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako że przed wydaniem wyroku nie miała już miejsca bezczynność adresata wniosku, co potwierdził sam Skarżący.

Sąd wskazuje ponadto, że nie orzekł z urzędu o wymierzeniu organowi grzywny oraz o przyznaniu od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie sposób działania Organu, w opinii Sądu nie uzasadniał zastosowania z urzędu tych środków dyscyplinujących. Niezależnie od tego w sprawie brak było też wniosku Skarżącego o zastosowanie ww. środków.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1

oraz art. 209 P.p.s.a. w pkt III. sentencji wyroku, zasądzając od Organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł, obejmującej kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.