Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 408/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-10-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi od Skarbu Państwa zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1, art. 258 par. 1 i 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), par. 4 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1714
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata JK o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi IB na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – adwokatowi JK tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Skarżąca IB pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Następnie skarżąca złożyła sporządzony w dniu [...] na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia [...] starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ustanowił dla skarżącej adwokata (pkt 2 sentencji) i jednocześnie zwolnił ją od kosztów sądowych.

Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła pełnomocnika w osobie adwokata JK – pismo z dnia [...] [k. nr [...] akt sąd.].

Pismem z dnia [...], doręczonym w dniu [...] [k. nr [...] akt sądowych], Sąd powiadomił adwokata JK, że został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej IB.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] na rozprawie stawił się pełnomocnik skarżącej adwokat JK. Pełnomocnik wnosił i wywodził jak w skardze. Pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej, która nie została uiszczona w całości ani w części.

Starszy referendarz ustalił, że w dniu [...] pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy, co wynika z "Kontrolki akt udostępnianych do wglądu w Wydziale Informacji Sądowej w Wydziale I – L.p. [...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił skargę.

Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu reprezentowania skarżącej przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), które obowiązuje od 2 listopada 2016 r.

Przedmiotem zaskarżenia jest odmowa umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2017 r. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] wpis sądowy w niniejszej sprawie jest stały i wynosi [...].

Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w pierwszej instancji: w innej sprawie [...]. Na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (por. § 4 ust. 3 rozporządzenia). Z treści § 4 ust. 2 rozporządzenia wynika natomiast w jakich okolicznościach następuje ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, działaniem podjętym przez pełnomocnika w imieniu skarżącej, za które przysługuje wynagrodzenie, było reprezentowanie skarżącej przed sądem pierwszej instancji. Pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu [...] wnosił i wywodził jak w skardze, wcześniej, t.j. w dniu [...] zapoznał się z aktami sprawy. Pełnomocnik na rozprawie złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej wraz z oświadczeniem, że wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu nie zostało uiszczone ani w całości, ani w części.

W przedmiotowej sprawie, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, czyli w wysokości [...].

W tych okolicznościach należało przyznać adwokatowi JK tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną przed sądem administracyjnym pierwszej instancji powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] ([...]), które wynika z następującego rozliczenia: wynagrodzenie w wysokości [...] ([...]) + [...] ([...]) podatek VAT.

Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c), § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia należało postanowić, jak w sentencji.