Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 976/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 a par 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), asesor WSA Piotr Wróbel, Protokolant starszy sekretarz sądowy Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2024 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2023 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Spółka", "Podatnik", "Strona" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ drugiej instancji" lub "Organ odwoławczy") z [...] maja 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej także jako "Organ pierwszej instancji") z [...] listopada 2022 r.,

w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres od 1 marca 2020 do 31 grudnia 2020 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. ustalił Skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2020.

Upomnieniem z dnia 27 maja 2022 r. Prezydent W. wezwał Skarżącą do uregulowania zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres 01/2018 do 12/2020.

Pismem z dnia 10 czerwca 2022, r. Spółka złożyła wyjaśnienia oraz wniosła o umorzenie zaległości podatkowej za okres 3/2020 - 12/2020. Do pisma dołączono potwierdzenia uregulowania zaległości podatkowej za lata 2018 i 2019.'

Pismem z dnia 30 czerwca 2022 r. Prezydent W. wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowej dokumentacji celem uzasadnienia złożonego wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo zostało odebrane w dniu 19 lipca 2022 r.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r. Prezydent W. pozostawił bez rozpoznania wniosek strony o umorzenie zaległości podatkowej z uwagi na niewykonanie wezwania organu. Postanowienie zostało odebrane przez stronę w dniu 8 sierpnia 2022 r.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2022 r. Spółka ustosunkowała się do wezwania organu podatkowego przedkładając żądaną dokumentację.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2022 r. Skarżąca ponownie wniosła o umorzenie zaległości podatkowej powołując się na postawienie "firmy przed faktem dokonanym w postaci rządowego zamknięcia działalności z powodu pandemii COVID-19.

Prezydent W. wezwał wnioskodawcę do przedłożenia do sprawy, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania następujących dokumentów:

- sprawozdania finansowego za lata 2019-2021 obejmującego bilans, rachunek zysków i strat, rachunek przepływów pieniężnych, zmiany w kapitale własnym, informację dodatkową,

- ostatniego sprawozdania F-01 za ostatni kwartał poprzedzający datę złożenia wniosku,

- opinii i raportu biegłego rewidenta, z badania sprawozdania finansowego za trzy poprzednie lata, jeżeli sprawozdania podlegały obowiązkowi badania,

- prognozy finansowej za rok bieżący, .

- aktualnego wyciągu z bieżącego rachunku bankowego i z rachunków terminowych,

- oświadczenia o postępowaniach (układach): naprawczych i restrukturyzacyjnych przeprowadzonych w historii podmiotu,

- oświadczenia o posiadanych nieruchomościach, .

- wykazu umów najmu dotyczących posiadanych przez podmiot nieruchomości,

- oświadczenia o posiadanych środkach transportowych, których właścicielem jest podatnik,

- oświadczenia o posiadanych środkach transportowych, których leasingobiorcą jest podatnik;

- oświadczenia podatnika o posiadanych środkach trwałych zawierającego określenie rodzaju środka, trwałego, jego wartości z ewidencji;

Wezwanie zostało odebrane przez Stronę w dniu 9 września 2022 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. Prezydent W. odmówił umorzenia Skarżącej zaległości z tytułu podatku od nieruchomości ustalonego za okres od 1 marca 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w kwocie głównej 27716,81 zł wraz z odsetkami za zwłokę wynoszącymi 5048 zł na dzień złożenia wniosku. Organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie dopatrzył się istnienia interesu publicznego przemawiającego za przyznaniem stronie żądanej przez nią ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Organ zwrócił uwagę, że działalność gospodarcza strony co najmniej od 2017 r. wykazuje stratę. Organ podniósł, że strona w związku z pandemią uzyskała pomoc publiczną na poziomie 248304,63 zł, w tym także wsparcie od Prezydenta W. w wysokości 20 000 zł.

Z dokumentów przedstawionych przez Stronę wynika, że w roku 2017 Strona wykazała stratę w wysokości 97136,67 zł netto, w roku 2018 stratę w wysokości 360395,17 zł netto, w roku 2019 zysk w wysokości 134246,36 zł netto, zaś w roku 2020 stratę w wysokości 40685,43 zł netto. W ocenie Organu nie sposób zatem przyjąć by sytuacja epidemiologiczna stanowiła sytuację nadzwyczajną, mającą bezpośredni wpływ na kondycję strony. Organ uznał również, że w sprawie nie występuje przesłanka "interesu publicznego", bowiem w interesie publicznym leży prawidłowe i terminowe wywiązywanie się podatników z obowiązków podatkowych. Organ uznał, że okoliczności sprawy nie przemawiają za udzieleniem jej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2020.

Pismem z dnia 22 listopada 2022 r. Strona złożyła odwołanie od wydanej decyzji i wniosła o jej zmianę i umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości od marca do grudnia 2020 r. W odwołaniu strona nie zgodziła się z odmowną decyzją Prezydenta W.. Jak wskazano w odwołaniu łącznie "w latach 2017-2020 strata netto Spółki wyniosła zatem kwotę 363 970,93 zł, co w istotny sposób wpłynęło na płynność finansową. Spółki." Skarżąca wskazała, że korzysta z kredytu, a rata miesięczna kredytu wzrosła z kwoty 39 328 zł do kwoty 49 200 zł w październiku 2022 r., co w bardzo poważnym stopniu pogarsza i tak złe wyniki finansowe spółki. Skarżąca podniosła, że nie można zaaprobować stanowiska organu, że podatek od nieruchomości jest związany wyłącznie z posiadaniem majątku i jest oderwany od dochodów i korzyści związanych z nieruchomością w sytuacji, gdy ten składnik majątkowy został nabyty wyłącznie w celu uzyskiwania dochodów z działalności, co jest ustawowym i statutowym celem spółki.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2023 r. Kolegium na podstawie art. 233 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. 2022 r., poz. 2651), dalej jako O.p. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 30 czerwca 2022 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę do przedstawienia aktualnych dokumentów szczegółowo wykazujących sytuację finansową i majątkową strony, w tym m.in. zaświadczeń o pomocy de minimis, jaką podatnik otrzymał w roku, w którym ubiegał się o pomoc oraz w ciągu 2 lat go poprzedzających, informacji określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis oraz innych dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu. Wezwanie organu pozostało bez odpowiedzi, co skutkowało wydaniem przez organ postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpoznania.

Kolegium zwróciło uwagę, że pismem z dnia 3 sierpnia 2022 r. strona złożyła oświadczenie, iż w 2022 r. Spółka nie otrzymała pomocy de minimis, oraz złożyła oświadczenie, w którym podała wysokość przychodu, w tym przychodów z najmu posiadanych nieruchomości oraz kosztów uzyskania przychodu począwszy od sierpnia 2019 r. do czerwca 2022 r. Strona złożyła przy tym formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, w którym podała, że jest mikroprzedsiębiorcą, działającym od 1998 r., nie spełniającym kryteriów kwalifikujących do objęcia go postępowaniem upadłościowym. Podatnik podał, że odnotowuje rosnące straty, zmniejszeniu ulega przepływ środków finansowych oraz zwiększa się suma zadłużenia podmiotu. Strona prócz wypełnienia formularza nie przedstawiła przy nim żadnych dowodów prócz wspomnianego powyżej oświadczenia. Pismem z dnia 2 września 2022 r. organ wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowych dokumentów w postaci sprawozdania finansowego za lata 2019-2021 obejmującego bilans, rachunek zysków i strat, rachunek przepływów pieniężnych, zmiany w kapitale własnym, informację dodatkową, ostatniego sprawozdania F-01 za ostatni kwartał poprzedzający datę złożenia wniosku, opinii i raportu biegłego rewidenta z badania sprawozdania finansowego za trzy poprzednie lata, jeżeli sprawozdania podlegały obowiązkowi badania, prognozy finansowej za rok bieżący, aktualnego wyciągu z bieżącego rachunku bankowego i z rachunków terminowych, oświadczenia o postępowaniach (układach) naprawczych i restrukturyzacyjnych przeprowadzonych w historii podmiotu, oświadczenia o posiadanych nieruchomościach wykazu umów najmu dotyczących posiadanych przez podmiot nieruchomości, oświadczenia o posiadanych środkach transportowych, których właścicielem jest podatnik, oświadczenia o posiadanych środkach transportowych, których leasingobiorcą jest podatnik, oświadczenia podatnika o posiadanych środkach trwałych zawierającego określenie rodzaju środka trwałego, jego wartość z ewidencji. SKO podniosło, że powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi strony.

Organ odwoławczy wskazał, że Strona była kilkukrotnie wzywana do przedłożenia dokumentów popierających jej wniosek o udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w podatku ód nieruchomości za okres marzec- grudzień 2023r. Wnioskodawca, jako podmiot występujący o udzielenie pomocy publicznej winien udowodnić twierdzenia, na podstawie, których konstruuje określone żądanie. Jest to tym bardziej istotne, gdy dokumentacja mogąca potwierdzić ogłoszone żądanie jest sporządzana i znajduje się w posiadaniu samego żądającego. Kolegium zwróciło uwagę, że bierność strony uniemożliwia podważenie ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji.

SKO wskazało, że z niewielkiej ilości dokumentów tj. - oświadczeń złożonych przez Stronę w sprawie wynika, że działalność gospodarcza Strony co najmniej od 2017 r. wykazuje stratę; W roku 2017 strona wykazała stratę w wysokości 97136,67, 67 zł netto, w roku 2018 wykazała stratę w wysokości 360 395,17 zł netto, w roku 2019 zysk w wysokości 134 246,36 zł netto, zaś w roku 2020 stratę w wysokości 40685,43 zł netto. W okresie sierpień- grudzień 2019 r. strona uzyskała przychód -w wysokości 671 735-zł, w roku 2020 przychód wyniósł 507- 460 zł, -w roku 2021-przychód wyniósł 570 863 zł, zaś w okresie od 1-6.2022 r. 583 363 zł. Organ odwoławczy podniósł, że w aktach sprawy znajduje się wydruk zestawienia ilości i rodzaju-pomocy publicznej otrzymanej przez wnioskodawcę w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 17 sierpnia 2022 r. Z zestawienia; tego wynika, że wnioskodawca otrzymał szereg świadczeń pomocowych, mających zrekompensować negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z COVID-19. Łączna wartość uzyskanej przez wnioskodawcę pomocy wyniosła 248 304,63 zł. Kolegium zwróciło uwagę, że w formularzu złożonym przy piśmie z dnia 3 sierpnia 2022 r. Strona podała, iż spełnia kryteria do objęcia postępowaniem upadłościowym, co oznacza, że posiada ona zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Ponadto Organ odwoławczy zauważył, że Strona w reakcji na otrzymane upomnienie z dnia- 27 maja 2022 r. Prezydent W. uregulowała zaległość podatkową w podatku od nieruchomości za 2019 r. jednorazową wpłatą 32 661 zł.

Zdaniem SKO Organ pierwszej instancji w sposób uprawniony, uznał, że brak jest wystarczających przesłanek do udzielenia odwołującemu wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia wskazanej we wniosku zaległości podatkowej. Organ pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że sytuację finansową strony można uznać za nieszczególnie dobrą, jednak nie wystarczającą do zastosowania ulgi. Ze złożonych przez stronę dokumentów i jej oświadczeń wynika, że sytuacja strony (tj. wykazywanie strat w prowadzonej działalności) występuję co najmniej od 2017 r. Stan finansowy Strony, jak sama wskazała nie kwalifikuje jej do objęcia postępowaniem upadłościowym. Strona reguluje swoje zobowiązania prywatnoprawne tj. zobowiązanie kredytowe, a także dokonała jednorazowej zapłaty zaległości podatkowej w wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych niezwłocznie po otrzymaniu upomnienia organu. Sytuacja strony wynikająca z przedstawionych dokumentów wykazała w roku 2020 stratę na poziomie 40 685 zł. W porównaniu do straty wykazanej w latach poprzednich, które wynosiły w roku 2018- 360 395,17 zł, zaś w roku 2017- 97 136,67 zł sytuację finansową Strony w roku 2020 nie sposób uznać za szczególnie ciężką, wyjątkową. Otrzymana w 2020 r. przez Stronę pomoc publiczna, która wyniosła 248 304,63 zł rekompensować miała następstwa pandemii. W ocenie Kolegium obraz wynikający z dokumentów sprawy nie uzasadnia stwierdzania, iż Skarżąca nie jest w stanie uiścić podatku od nieruchomości. Ustosunkowując się do twierdzeń Strony Organ odwoławczy podniósł, że podatek od nieruchomości jest daniną niezależną od sytuacji finansowej strony, jak również niezależną od wysokości uzyskiwanych przez podatnika dochodów. Organ odwoławczy podzielił ocenę Prezydenta W., iż samorząd terytorialny nie powinien ponosić kosztów działalności przedsiębiorcy, którego sytuację, oprócz czasowego zmniejszenia dochodów, uznać należało za stabilną, nie wykazującą rosnących strat. Ponadto SKO również stwierdziło brak podstaw do uznania zaistnienia w przedmiotowej sprawie interesu społecznego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że każda działalność gospodarcza jest prowadzona na własną odpowiedzialność, ryzyko i rachunek osoby ją prowadzącej. Zaznaczył, że Strona prowadząca działalność gospodarczą zobowiązana była do uwzględnienia konieczności ponoszenia zobowiązań publiczno-prawnych i wliczenia ich w koszty swojej działalności, bowiem działalność gospodarcza jest zawsze prowadzona na własną odpowiedzialność a zaniedbania lub nietrafne decyzje przedsiębiorcy nie mogą być powodem do udzielenia ulg podatkowych. Problemy w prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym niepowodzenia finansowe, występują w obrocie gospodarczym i nie stanowią zdarzeń incydentalnych. Skutki indywidualnie podejmowanych decyzji przez podatnika, jak również sposób gospodarowania swoim majątkiem i swoimi przychodami nie mogą stanowić pozytywnej przesłanki zastosowania ulgi.

Organ odwoławczy podzielił ocenę Prezydenta W., iż za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku nie przemawiał interes publiczny bowiem w interesie publicznym leży prawidłowe i terminowe wywiązywanie się podatników z obowiązków podatkowych. Ponadto SKO zwróciło uwagę, że zaległość podatkowa dotyczy podatku od nieruchomości w Warszawie, zaś organ pierwszej instancji ocenił przesłankę "interesu publicznego" dodatkowo przez pryzmat interesu wszystkich mieszkańców W., mając na uwadze, że ewentualne umorzenie zaległości podatkowej spowoduje uszczuplenie części dochodów W.. Kolegium dostrzegło, że Organ pierwszej instancji dokonując analizy sytuacji i działalności strony wskazał, iż z uwagi na stan epidemiczny, znacznemu obniżeniu uległy dochody W. m.in. z tytułu udziałów w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku od osób prawnych. Miasto zobowiązane jest do płacenia kwoty o charakterze wyrównawczym na rzecz biedniejszych samorządów. W roku 2021 kwota ta wyniosła 1,294 miliarda zł. SKO za Organem pierwszej instancji zauważyło, że W. wprowadziło szereg programów wsparcia dla przedsiębiorstw. Organ podatkowy poddał analizie nie tylko dochody osiągnięte w okresie 2017-2022, a także straty, jakie przynosi działalność strony. Rozważaniami objął również powody ich zaistnienia, dostrzegając również, że podatnik poza działalnością zw. z hotelarstwem i gastronomią od 2018 r. czerpie dochody również z najmu, co bezsprzecznie ułatwia regulowanie bieżących zobowiązań przez stronę. Nadto strona reguluje swoje wymagalne zobowiązania pieniężne, co wynika z oświadczenia podatnika o niespełnianiu kryteriów do objęcia podmiotu postępowaniem upadłościowym. Zdaniem Kolegium Organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie nie dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych. Organ pierwszej instancji odniósł się do dowodów zgromadzonych w sprawie i ocenił je w sposób wyczerpujący. W ocenie SKO przedłożone przez stronę dokumenty nie wykazują, aby sytuacja finansowa Strony była zagrożoną, aby Strona odnotowała, nagłe, rosnące straty, a w konsekwencji, by konieczność uregulowania podatku od nieruchomości za okres 3-12.2020 r. miała zachwiać sytuacją finansową strony i mogłaby spowodować niemożność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Strony. Kolegium podkreśliło, że potwierdzenie to znajduje w czynnościach samej Strony (jednorazowej zapłacie zaległości podatkowej oraz w jej oświadczeniach o posiadaniu zdolności do regulowania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.

W skardze na powyższą decyzję SKO Skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady legalizmu oraz zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, polegające na dokonaniu wyszczególnionych poniżej naruszeń prawa procesowego i materialnego;

2) art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez błędną wykładnię przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", co doprowadziło do zaaprobowania stanowiska Prezydenta wyrażonego w decyzji Prezydenta, że w sprawie nie zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika" ani "interesu publicznego";

3) art. 233 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 207 § 2, art. 165 § 1, art. 168 § 2 i art. 127 O.p. poprzez utrzymanie w mocy skarżonej decyzji, pomimo tego, że nie rozpoznano sprawy co do istoty w pełnym zakresie żądania, podczas gdy decyzja ta powinna zostać uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania;

4) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego badanej sprawy;

5) § 1 pkt 2 lit. b uchwały nr XXI/537/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy

z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2020 r. i § 1 pkt 2 lit. b uchwały nr XXXIX/1211/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 listopada 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2021 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz w zw. z § 8 ust. 1 pkt 1 lit. a i k i § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii , § 8 ust. 1 pkt 1 lit. a i k i § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii , § 8 ust. 1 pkt 1 lit. a i k i § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii , § 7 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii , § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii , § 26a ust. 1 pkt 3 i § 27 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii , § 6 ust. 2 i ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 10 ust. 2 i ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 listopada 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii , § 10 ust. 2 i ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 10 ust. 2 i ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii , § 9 ust. 4 i ust. 11 oraz § 28 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 9 ust. 3 i ust. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii , § 9 ust. 7, ust. 7b i ust. 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii poprzez niewzięcie pod uwagę przy wydawaniu skarżonej decyzji obowiązujących w latach 2020 i 2021 zakazów i ograniczeń prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług hotelarskich i gastronomicznych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżone decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.) w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa).

Stosownie zaś do treści art. 134 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy w sprawie umorzenia zaległości podatkowej organ prawidłowo ocenił dowody i uznał brak istnienia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem.

Skarga jest niezasadna. W świetle zebranych dowodów, ocena organu co do braku istnienia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego jest prawidłowa. Skarżąca nie udowodniła, że istnieją ważne powody przemawiające za umorzeniem Jej zaległości.

Stosownie do art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Sąd podziela utrwalony już w orzecznictwie pogląd o wyjątkowym charakterze ulg w spłacie należności podatkowych, nakazującym stosować je w sytuacji, gdy z powodów równie wyjątkowych podatnik nie może wywiązać się z obowiązku uiszczenia obciążających go zaległości podatkowych. Ulgi w spłacie należności stanowią odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Dlatego szczególny charakter muszą mieć także okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, co oznacza w istocie rezygnację Skarbu Państwa (lub gminy) z należnych im wpływów.

Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 O.p. nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. Zwrócił na to uwagę m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1026/06 (wyrok publikowany w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej "CBOSA").

"Ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika", o jakiej mowa w art. 67a § 1 O.p. Ustawodawca określił ten interes przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja życiowa i materialna uzasadnia zastosowanie ulgi.

Dla uznania zaistnienia "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy ustalenie trudnej sytuacji finansowo-osobistej, ale musi mieć ona charakter wyjątkowy, różniący się od sytuacji innych podatników. Ważny interes podatnika należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko z osiąganych dochodów, ale także z posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 615/13, CBOSA). Będzie to np. utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98, CBOSA). Ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. To po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 173/09, CBOSA).

Natomiast przesłankę "interesu publicznego" najpełniej charakteryzuje natomiast pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01 (CBOSA), w którym interes ten określono jako "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.". Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Z reguły interes publiczny przemawia za tym, aby ulgi podatnikowi nie udzielać. Unika się w ten sposób obniżenia potencjalnych wpływów z podatków, jak i nie wprowadza się różnic w traktowaniu poszczególnych podatników, w szczególności zaś - nie premiuje się tych podatników, którzy zaniechali regulowania należności publicznoprawnych.

Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 577/00, CBOSA).

Organ podatkowy, ustalając istnienie przesłanki "interesu publicznego" nie może też abstrahować od innych wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11, CBOSA).

Wyjątkowy charakter ulg w spłacie należności przejawia się również w oparciu decyzji w tym przedmiocie na tzw. uznaniu administracyjnym. Oznacza ono, że nawet w przypadku wystąpienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowych, organ podatkowy nie jest zobligowany do udzielenia wnioskowanej ulgi. Zaznaczyć należy, że zastosowanie tej instytucji prawa administracyjnego możliwe jest dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone istnienie przesłanek, od których wystąpienia przepis prawa uzależnia podjęcie rozstrzygnięcia korzystnego dla strony. Wtedy to korzystając z uznania administracyjnego organ wydający decyzję dokonuje wyboru rozstrzygnięcia i może – mimo istnienia przesłanek – odmówić uwzględnienia wniosku strony. Natomiast stwierdzenie braku przesłanek zawsze skutkować będzie odmową uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi (decyzja związana).

Uznanie administracyjne jest ograniczone jedynie dyrektywami wyboru – "interesem publicznym" oraz "ważnym interesem podatnika". Ważny interes podatnika oraz interes publiczny nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę. W każdej konkretnej sprawie ich istnienie może przejawiać się w odmienny sposób.

Ustawodawca pozostawił organom podatkowym swobodę w podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie ulg w spłacie należności podatkowych, pod warunkiem jednak, że w toku postępowania dokonają szczegółowej analizy prowadzonej sprawy pod kątem wskazanych w art. 67a O.p. dyrektyw wyboru oraz prowadzenia postępowania zgodnie z art. 120 O.p., a więc na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

Przy badaniu wskazanych przesłanek trzeba brać również pod uwagę, że umorzenie zaległości jest w istocie całkowitą rezygnacją z podatku, najdalej idącą ulgą w spłacie zaległości podatkowych. Należy zatem mieć na uwadze, że umorzenie zaległości podatkowej jest odstępstwem od konstytucyjnej zasady powszechności i równości opodatkowania. Bez wątpienia zasadą jest, aby należne podatki były płacone przez podatników, ponieważ wówczas jest realizowana zasada powszechności i równości opodatkowania, dlatego też organy podatkowe muszą wyważyć interes publiczny i interes podatnika, aby nie doszło do pochopnego umarzania podatków, co godziłoby we wskazane wyżej zasady.

W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym uznaniowych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych utrwalony został pogląd, że ocenie przez Sąd podlega legalność działania organu podatkowego, a nie zasadność i celowość odmowy. Kontrolą Sądu objęta zatem będzie ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe co do istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 67a § 1 O.p. Sąd nie ma uprawnienia przyznawania ulgi umorzenia, lecz może uchylić decyzję, jeżeli stwierdziłby np. że postępowanie podatkowe poprzedzające decyzje wskazuje, że organ nie ustalił w jakiej sytuacji finansowej znajduje się podatnik lub wydana decyzja jest oderwana od tego, co w danej sprawie ustalono.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że na dzień wpływu wniosku Skarżącej o umorzenie zaległości Strona posiadała do zapłaty zaległy podatek od nieruchomości ustalony za okres od 1 marca 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w kwocie głównej 27716,81 zł wraz z odsetkami za zwłokę wynoszącymi 5048 zł. Zaległość podatkowa Strony w podatku od nieruchomości wynika z decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. ustalającej Skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2020.

W badanej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również zebrały materiał dowodowy potrzebny do oceny przesłanek warunkujących udzielenie wnioskowanej ulgi. Organy działały na podstawie prawa, zgodnie z wyrażoną w art. 122 O.p. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek wyczerpującego zbadania stanu faktycznego sprawy przez organ podatkowy.

Sąd zauważa, że w interesie podatnika, inicjującego postępowanie podatkowe w oparciu o art. 67a § 1 O.p., leży wskazanie okoliczności uzasadniających uwzględnienie jego żądania, a zatem wykazanie, że w sprawie zaistniała przesłanka jego ważnego interesu lub interesu publicznego w umorzeniu zaległości podatkowych. Ciężar dowodu w postępowaniu w przedmiocie ulg spoczywa generalnie na podmiocie, który wywodzi z tego skutki prawne, w szczególności w sytuacji, gdy podatnik ubiega się o ulgę podatkową.

Organ podatkowy, realizując dyspozycję przepisu art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy kilkukrotnie wzywał Stronę do przedłożenia dokumentów popierających jej wniosek o udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres marzec - grudzień 2023 r.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 30 czerwca 2022 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę do przedstawienia aktualnych dokumentów szczegółowo wykazujących sytuację finansową i majątkową strony, w tym m.in. zaświadczeń o pomocy de minimis, jaką podatnik otrzymał w roku, w którym ubiegał się o pomoc oraz w ciągu 2 lat go poprzedzających, informacji określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis oraz innych dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu. Wezwanie organu pozostało bez odpowiedzi.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2022 r. Strona złożyła oświadczenie, iż w 2022 r. nie otrzymała pomocy de minimis, oraz złożyła oświadczenie, w którym podała wysokość przychodu, w tym przychodów z najmu posiadanych nieruchomości oraz kosztów uzyskania przychodu począwszy od sierpnia 2019 r. do czerwca 2022 r. Strona złożyła przy tym formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, w którym podała, że jest mikroprzedsiębiorcą, działającym od 1998 r., nie spełniającym kryteriów kwalifikujących do objęcia go postępowaniem upadłościowym. Skarżąca podała, że odnotowuje rosnące straty, zmniejszeniu ulega przepływ środków finansowych oraz zwiększa się suma zadłużenia podmiotu. Strona prócz wypełnienia formularza nie przedstawiła przy nim żadnych dowodów prócz wspomnianego powyżej oświadczenia. Pismem z dnia 2 września 2022 r. Organ wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowych dokumentów. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi Skarżącej.

Na gruncie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Organ prawidłowo nie dopatrzył się przesłanki "ważnego interesu" lub "interesu publicznego" przemawiającego za umorzeniem zaległości podatkowej. Organ ma rację wywodząc, że obraz wynikający z dokumentów sprawy nie uzasadnia stwierdzania, iż Skarżąca nie jest w stanie uiścić podatku od nieruchomości. Działalność gospodarcza Strony co najmniej od 2017 r. wykazuje stratę; W roku 2017 strona wykazała stratę w wysokości 97136,67, 67 zł netto, w roku 2018 wykazała stratę w wysokości 360 395,17 zł netto, w roku 2019 zysk w wysokości 134 246,36 zł netto, zaś w roku 2020 stratę w wysokości 40685,43 zł netto. W okresie sierpień- grudzień 2019 r. Strona uzyskała przychód w wysokości 671 735 zł, w roku 2020 przychód wyniósł 507 460 zł, w roku 2021-przychód wyniósł 570 863 zł, zaś w okresie od 1-6.2022 r. 583 363 zł. Skarżąca otrzymał szereg świadczeń pomocowych, mających zrekompensować negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z COVID-19. Łączna wartość uzyskanej przez wnioskodawcę pomocy wyniosła 248 304,63 zł. W formularzu złożonym przy piśmie z dnia 3 sierpnia 2022 r. Strona podała, iż spełnia kryteria do objęcia postępowaniem upadłościowym, co oznacza, że posiada ona zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Należy również zwrócić uwagę, że Strona w reakcji na otrzymane upomnienie Prezydenta W. z dnia 27 maja 2022 r. uregulowała zaległość podatkową w podatku od nieruchomości za 2019 r. jednorazową wpłatą 32 661 zł. Zgromadzone w sprawie dokumenty nie wykazują, aby sytuacja finansowa Skarżącej była zagrożona. Strona nie odnotowała nagłych, rosnących strat. Brak jest dowodów, by konieczność uregulowania podatku od nieruchomości za okres marzec – grudzień 2020 zł miała zachwiać sytuacją finansową Strony i spowodować niemożność funkcjonowania Strony. Powyższą ocenę potwierdza również sama Skarżąca w oświadczeniach o posiadaniu zdolności do regulowania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych oraz dokonując jednorazowej zapłaty zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu Organy prawidłowo w realiach faktycznych niniejszej sprawy nie dopatrzyły się przesłanki ważnego interesu podatnika przemawiającego za umorzeniem zaległości podatkowej.

Organy orzekające w sprawie oceniły przesłankę "interesu publicznego" przez pryzmat wywiązywania się podatników z obowiązków podatkowych jak również interesu wszystkich mieszkańców Warszawy, mając na uwadze, że ewentualne umorzenie zaległości podatkowej spowoduje uszczuplenie części dochodów W.. Organy dostrzegły, iż z uwagi na stan epidemiczny, znacznemu obniżeniu uległy dochody W. m.in. z tytułu udziałów w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku od osób prawnych. Miasto zobowiązane jest do płacenia kwoty o charakterze wyrównawczym na rzecz biedniejszych samorządów. Organy poddały analizie nie tylko dochody osiągnięte w okresie 2017-2022, a także straty, jakie przynosi działalność Strony. Rozważaniami objął również powody ich zaistnienia, dostrzegając również, że Skarżąca poza działalnością zw. z hotelarstwem i gastronomią od 2018 r. czerpie dochody również z najmu, co bezsprzecznie ułatwia regulowanie bieżących zobowiązań przez Stronę. Należy powtórzyć, że Skarżąca w związku z pandemią uzyskała pomoc publiczną na poziomie 248304,63 zł, w tym także wsparcie od Prezydenta W. w wysokości 20 000 zł. Okolicznością notoryjną jest bowiem to, że wiele podmiotów z branży hotelarskiej taką znaczącą pomoc otrzymało. Okoliczność, że Skarżąca znalazła się w sytuacji jak wiele innych podmiotów z branży, które regulują swoje zobowiązania nie nosi znamion szczególnych.

Tym samym trafnie organy wywiodły, że okoliczności wskazane przez Skarżącą w trakcie toczącego się postępowania nie stanowią przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi, nie potwierdzają bowiem wystąpienia ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego.

W odniesieniu do podniesionych zarzutów w skardze należy wskazać, że w ramach postępowania o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych jego przedmiotem jest zbadanie czy w sprawie zaistniały określone przesłanki w kontekście zasadności przyznania Stronie wnioskowanej ulgi podatkowej. W postępowaniu tym nie można kwestionować i weryfikować wysokości zobowiązań podatkowych. Postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych jest bowiem odrębnym i samodzielnym postępowaniem i nie może być traktowane jako dodatkowa instancja w zakresie wymiaru zobowiązań podatkowych. Zagadnienie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości zostało bowiem rozstrzygnięte w toku odrębnego postępowania, w ramach którego Skarżącej przysługiwały stosowne środki zaskarżenia. W związku z powyższym powyższa kwestia ta nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto nie podlegała rozpatrzeniu ani kontroli w toku niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego.

Podobnie należało ocenić zarzut nie rozpoznania sprawy, co do istoty w pełnym zakresie żądania. W skardze zawarto twierdzenie, iż Skarżąca pismem z dnia 25 sierpnia 2022 r. złożyła ponowny wniosek o umorzenie zaległości podatkowej, tym razem za okres 03/2020 - 12/2021 r. Zdaniem Strony wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2022 r. Spółka rozszerzyła zakres wniosku także o zaległość podatkową w podatku od nieruchomości za 2021 r. Akta administracyjne sprawy nie zawierają ww. pisma Skarżącej. Należy również zauważyć, że w odwołaniu od decyzji Organu pierwszej instancji Spółka nie podnosiła, iż Organ orzekł w niepełnym zakresie jej wniosku. Tym samym Organ odwoławczy nie mógł odnieść się do powyższej kwestii.

Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Skarżącą, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.