Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2778/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 1, art. 33 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 42, art. 43, art. 44 par. 1-4
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Konrad Aromiński, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Andrzej Cichoń, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej jako: "naczelnik", "organ egzekucyjny") prowadzi wobec P.K. (dalej jako: "strona" lub "skarżący") postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] z 22 marca 2023 r. (doręczonego 12 kwietnia 2023 r.), obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 10-12/2022, w kwocie należności głównej 7.493,00 zł plus należne odsetki za zwłokę.

Pismem z 16 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 479, ze zm.; dalej: "ustawa egzekucyjna") skarżący złożył zarzut do postępowania prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, wskazując na brak uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej). Skarżący wniósł o umorzenie/unieważnienie/wycofanie tytułu wykonawczego.

Postanowieniem z [...] września 2023 r. naczelnik oddalił powyższy zarzut. do postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu zaznaczył, że upomnienie z 3 lutego 2023 r. skierował na adres: [...]. Korespondencja została uznana za doręczoną 24 lutego 2023 r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej jako "K.p.a."). Skarżący ww. adres wskazał jako adres do doręczeń w Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej.

Na postanowienie naczelnika skarżący wniósł zażalenie. W zażaleniu tym (z 22 września 2023 r.) zarzucił niespełnienie przesłanki wymienionej w przepisie art. 44 K.p.a. W jego ocenie nie doręczono pisma i nie pozostawiono zawiadomienia zgodnie z art. 44 § 2 K.p.a.

Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "Dyrektor", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] października 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z [...] września 2023 roku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie stwierdził naruszenia przepisów stanowiących podstawę do uchylenia rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia, wskazał, że jak wynika z akt sprawy, upomnienie z 3 lutego 2023 r. zostało wysłane na podany przez stronę adres do doręczeń tj. [...]. Przesyłka była awizowana dwukrotnie – 10 lutego 2023 r. i 20 lutego 2023 r., a 27 lutego 2023 r. w związku z niepodjęciem jej we wskazanym terminie, przesyłka została zwrócona do adresata. Upomnienie zostało uznane za doręczone 24 lutego 2023 roku. Ze względu na fakt, że skarżący po doręczeniu upomnienia nie dokonał w całości wpłaty należnego zobowiązania podatkowego VAT-7K za 4K/2022, Naczelnik na poczet ww. zaległości wystawił 22 marca 2023 r. tytuł wykonawczy nr [...], który został przekazany do organu egzekucyjnego celem realizacji.

Dyrektor odniósł się również do zarzutu niespełnienia przesłanek wymienionych w art. 44 K.p.a. (tj. nie doręczono pisma i nie pozostawiono zawiadomienia zgodnie z art. 44 § 2 K.p.a.). Organ odwoławczy przytoczył pełną treść przepisu art. 44 kpa i stwierdził, że dla przyjęcia, że doszło do doręczenia przesyłki, mimo braku jej faktycznego doręczenia adresatowi konieczne jest spełnienie określonych czynności, które mogą zostać zweryfikowane w oparciu o adnotacje znajdujące się na kopercie przesyłki, dokonane przez listonosza. Chodzi o daty kolejnych zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w określonym urzędzie, ale też wskazanie miejsce pozostawienia zawiadomień i fakt niemożności doręczenia przesyłki adresatowi – wyjaśnił Dyrektor.

Organ odwoławczy zaznaczył, że z danych na kopercie znajdującej się w aktach sprawy, wszystkie ww. wymogi zostały spełnione. Doręczający przesyłkę oznaczył, że została ona umieszczona w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Tym samym skarżący został prawidłowo zawiadomiony (10.02.2023 r. - pierwsze awizo, 20.02.2023 r. - drugie awizo) o złożeniu ww. przesyłki zawierającej upomnienie w placówce pocztowej [...], w której była przechowywana przez oznaczony czas 14 dni. Czyli licząc od daty pierwszego zawiadomienia, tj. od 10 lutego 2023 r., ustawowe 14 dni upłynęło z dniem 24 lutego 2023 r. Zatem Urząd Pocztowy mógł dokonać zwrotu przesyłki 27 lutego 2023 roku.

Zdaniem Dyrektora w związku z dopełnieniem wymogów fikcji doręczenia przewidzianego w art. 44 K.p.a., tj. dwukrotnego awizowania i pozostawienia przesyłki na czas 14 dni w Urzędzie Pocztowym, Naczelnik US prawidłowo uznał powyższe upomnienie za doręczone i wywołujące skutki prawne, tak jakby zostało odebrane osobiście. Tym samym – stwierdził organ egzekucyjny - zarzut z art. 33 § 2 pkt 4 ustawy egzekucyjnej należało oddalić.

Na powyższe postanowienie organu odwoławczego strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej (z 5 grudnia 2023 r.), zaznaczyła, że zarówno 10 lutego 2023 r. jak i 20 lutego 2023 r. firma T. przy [...] była czynna w godzinach 10-17. Skarżący wskazał, że nie posiada posesji pod ww. adresem. Obok jego firmy mieszczą się inne firmy, m.in. sklep [...] A. (wejście obok), w której również zgodnie z przepisami (art. 43 K.p.a.) można było zostawić pismo lub awizo (w załącznikach zdjęcia). Według skarżącego powyższe przesądza, że doręczyciel (listonosz) nie dochował należytej staranności, a jego adnotacje są nierzetelne - niezgodne z prawdą.

Ponadto skarżący wskazał, że od 12 kwietnia 2019 r. koresponduje (skutecznie) z Urzędem Skarbowym W. za pośrednictwem Konta przedsiębiorcy na Biznes.gov.pl (w załączniku do skargi załączono zrzut ekranu). Jest to znany Urzędowi Skarbowemu skuteczny adres do korespondencji, propagowany i zalecany przez Ministerstwo Finansów – stwierdził skarżący. Sposób zawarty również w art. 39 K.p.a. Skarżący poinformował, że nie zostały spełnione przesłanki wymienione w powołanym przepisie, nie doręczono pisma i nie pozostawiono zawiadomienia zgodnie z art. 44 § 2 K.p.a. W związku z powyższym skarżący wniósł o uznanie zarzutu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznało za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Sprawa dotyczy zasadności zarzutu podniesionego przez skarżącego na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 ustawy egzekucyjnej, w toku prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zatem kwestia prawidłowości doręczenia skarżącemu upomnienia, w trybie art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z jego treścią, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

W ocenie sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można zgodzić się ze skarżącym, że upomnienie nie zostało mu doręczone. Tym samym – jak trafnie stwierdził organ odwoławczy – oddaleniu podlegał zarzut skarżącego zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 ustawy egzekucyjnej.

Z akt sprawy wynika, że upomnienie z 3 lutego 2023 roku zostało przesłane skarżącemu na wskazany przez niego adres dla doręczeń przy [...] (upomnienie k. 12 akt administracyjnych).

Przesyłka zawierająca upomnienie została uznana za doręczoną prawidłowo z dniem 24 lutego 2023 roku, w trybie art. 44 kpa. Zgodnie z treścią art. 44 § 1 kpa w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. W myśl § 2 ww. art. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jak stanowi § 3 art. 44 kpa, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Natomiast zgodnie z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Zdaniem sądu, okoliczności niniejszej sprawy potwierdzają, że uznanie za doręczoną ww. przesyłki zawierającej upomnienie odbyło się w sposób i zachowaniem zasad wynikających z treści powołanych wyżej przepisów art. 44 kpa.

Z adnotacji znajdujących się na przesyłce wynika, że z powodu niemożności doręczenia w sposób przewiedziany w punkcie 1. (w sposób przewidziany w art. 42 i 43 kpa) przesyłka zawierająca upomnienie została złożona w placówce pocztowej [...] w dniu 10 lutego 2023 roku. Jednocześnie zawiadomiono adresata (skarżącego)o pozostawieniu pisma w tym UP wraz z informację o możliwości odbioru w terminie 7 dni o dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie o tym zostało umieszczone przy wejściu na posesję adresata (skarżącego) 10 lutego 2023 roku (pierwsze awizo). Powtórne zawiadomienie – w związku z niepodjęciem przesyłki w terminie 7 dni - zostało dokonane 20 lutego 2023 roku (powtórne awizo). Przesyłka została zwrócona do nadawcy – Naczelnika Urzędu Skarbowego W. 27 lutego 2023 roku, zatem po upływie 14 dni od daty pierwszej awizacji; wskazany termin 14 dni upływał bowiem 24 lutego 2023 roku. Wskazanie wszystkich ww. czynności ze wskazaniem dat znajdują odzwierciedlenie również na adresowej stronie koperty zawierającej przesyłkę ze spornym upomnieniem (koperta k.14 akt administracyjnych).

Omówione wyżej adnotacje na kopercie zawierającej skierowaną do skarżącego przesyłkę z upomnieniem korzystają z waloru domniemania zgodności z rzeczywistością. Jak bowiem podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wszelkie adnotacje operatora pocztowego na zwróconej przesyłce – zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – mają walor dokumentu urzędowego. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 09.07.2014 r. sygn. akt II FSK 2265/12 stwierdzając, iż "wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art 233 k.p.c. potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98)." (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 marca 2020 roku w sprawie III SA/Wa 1633/19).

W uzasadnieniu skargi, kwestionując prawidłowość doręczenia przesyłki zawierającej upomnienie skarżący podnosi, że nie pozostawiono zawiadomieni zgodnie z art. 44 § 2 kpa, oraz, że nie posiada posesji przy [...]. Skarżący podnosi nadto, że w dniach 10 lutego i 20 lutego 2023 roku (w dniach awizacji) prowadzona przez niego firma była czynna w godzinach 10-17. Odnosząc się do tych zarzutów skarżącego należy podkreślić, że same twierdzenia skarżącego, nie poparte żadnymi dowodami nie mogą skutecznie podważyć domniemania zgodności z prawdą adnotacji umieszczonych na kopercie zawierającej sporną przesyłkę skierowaną do skarżącego. W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod adresem przy [...]. Nie ulega również wątpliwości, że adres ten został wskazany przez samego skarżącego jako adres dla doręczeń – od 1 stycznia 2022 roku, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wydruk Danych identyfikacyjnych i dresowych (k. 30 akt administracyjnych). Przedstawione przez skarżącego zdjęcia miejsca doręczenia, wskazują, że adnotacja na kopercie o awizacji nie mogła mieć innego brzmienia (zgodnego z treścią art. 44 § 2 kpa). W okolicznościach sprawy i w świetle zdjęć złożonych przez skarżącego, doręczyciel nie mógł pozostawić awizo "na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe". Lokal, w którym skarżący prowadzi działalność nie stanowi żadnego z ww. lokali (mieszkania, biura, pomieszczenia); wchodzi się do niego wprost z chodnika przebiegającego wzdłuż budynku. Adnotacja o pozostawieniu awizo "w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata" jest najbardziej adekwatna do okoliczności sprawy niniejszej.

W ocenie sądu, nie sposób również zgodzić się ze skarżącym, że "można było zostawić przesyłkę lub awizo" w firmach mieszczących się obok jego firmy, zgodnie z art. 43 kpa. Zauważyć należy, że doręczenie pisma sąsiadowi w oparciu o ww. przepis jest możliwe tylko w sytuacji, gdy osoba taka podejmie się oddania pisma adresatowi, przy czym również wtedy konieczne jest zawiadomienie o tym adresata. Przepis art. 43 kpa stanowi bowiem, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Podsumowując powyższe, należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo uznał niezasadność podniesione przez skarżącego zarzutu niedoręczenia upomnienia. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W konsekwencji, skarga jako niezasadna, została oddalona na podstawie art. 151 ppsa, o czym sad orzekł w sentencji wyroku.

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.