Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1607/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia na wniosek K. C. nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. i W. B. pozwolenia na budowę domku rekreacyjnego oraz bezodpływowego osadnika ścieków na parceli o nr ewid. [...], zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], w części, dotyczącej domku

rekreacyjnego, natomiast w pozostałym zakresie uchylającej ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002r., znak: [...] oraz umarzającą postępowanie organu pierwszej instancji.

Po rozpatrzeniu wniesionego w terminie wniosku K. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2013 r.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało poprzedzone wydaniem decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2002r., Nr- [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domku rekreacyjnego z poddaszem użytkowym - ocieplonego całorocznego wraz z kominkiem na działce nr [...], położonej w [...]. Konstrukcja drewniana - posadowiony na bloczkach betonowych. W decyzji tej wskazano, że działka inwestycyjna znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], w strefie oznaczonej symbolem [...] - tereny usług sportu - adaptacja i możliwość rozbudowy istniejących ośrodków wypoczynku niedzielnego. Ponadto ww. decyzji wskazano, że usytuowanie budynku rekreacyjnego należy zaprojektować zgodnie z lokalizacją zaznaczoną w planie zagospodarowania terenu; (wariant 1). W powyższym wariancie szczegółowo określono miejsce usytuowania planowanego budynku na działce o nr ewid. [...] w [...]. Powyższa decyzja nie określała warunków dla bezodpływowego osadnika ścieków.

Organ II instancji podniósł, iż z projektu zagospodarowania działki nr ew. [...] wynika, że planowany budynek rekreacyjny został usytuowany o 8 m bliżej od granicy z działką o nr ewid. [...] w [...], niż zostało to określone w zał. graficznym Nr 1 do decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2002r., znak: Nr – [...].

Organ zauważył również, że ww. wariancie nr 1, zatwierdzonym omawianą decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2002r., budynek rekreacyjny ma wymiary 6 m x 4 m (nie zawiera tarasu od strony zachodniej) i jest usytuowany w następujących odległościach od granicy z działkami w [...] o nr ewid.: [...] i [...] - 3m, [...] - 18 m oraz [...] - 5 m. Wskazał, że z projektu budowlanego (projektu zagospodarowania działki) wynika , iż przedmiotowy budynek rekreacyjny ma wymiary: 7 m x 5 m, ma taras od strony zachodniej (3 m x 5 m), a także jest zaplanowany w innych odległościach, niż to zostało wcześniej wskazane w ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] stycznia 2002 r., w zakresie odległości od granic z działkami w [...] o nr ewid.: [...] - 10 m oraz [...] -4 m.

Z tego względu organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002r., znak: [...], w zakresie budynku rekreacyjnego jest rozbieżna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane wg stanu na dzień [...] kwietnia 2002 r.

Organ powołał się również na pismo Urzędu Gminy w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...],[...], w którym wyjaśniono, że działka o nr ew. [...] w [...], znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., [...] (opublikowanej w Dz. U. Woj. [...] z 2005 r., Nr [...], poz. [...] z późn zm.). Organ odwoławczy dokonał porównania parametrów, określonych dla domków letniskowych na ww. terenie, oznaczonym symbolem [...] oraz wskaźników, zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002r., znak: [...] i stwierdził, że weryfikowany projekt budowlany jest zgodny z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. W związku z powyższym stwierdził, że przedmiotowa decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisu, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że inwestorzy – A. i W. B. - w dniu [...] marca 2002r. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jedynie budynku rekreacyjnego na działce o nr ewid. [...], zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Zakres inwestycji, określony ww. wniosku o pozwolenie na budowę, potwierdza część opisowa projektu budowlanego – brak opisu technicznego, dotyczącego bezodpływowego osadnika ścieków, chociaż str. 1 "Projektu technicznego budowy budynku rekreacyjnego" (karta nr 17 z akt Starosty [...]) wskazuje, że powinien on zawierać takie dane bowiem cyt. "opis techniczny budowy budynku rekreacyjnego oraz zbiornika na gromadzenie nieczystości płynnych" oraz projekt zagospodarowania działki o nr ewid. [...] w [...], wykonany przez technika budowlanego E. W., gdzie wskazano jako projektowany obiekt jedynie budynek rekreacyjny o powierzchni 35 m2 (karta nr 15 z akt Starosty [...]). Ww. organ zauważył, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania (pismo Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] marca 2002r., znak: [...]) oraz decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002r., znak: [...], dotyczyły, oprócz budowy domku rekreacyjnego, również budowy bezodpływowego osadnika ścieków na parceli o nr ewid. [...], zlokalizowanych w [...] przy ul. [...].

Organ powołując się na art. 32 ust. 4 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu z dnia 26 kwietnia 2002r.) stwierdził, że skoro inwestorzy nie złożyli wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zbiornika bezodpływowego, to organ wojewódzki prawidłowo uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002r., znak: [...] i umorzył postępowanie organu I instancji we wskazanym zakresie. Wskazał, że planowany budynek rekreacyjny został w projekcie budowlanym usytuowany zgodnie z wymogami określonymi w § 12 w/w rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 140 z późn. zm).

Zdaniem organu bezprzedmiotowy jest zarzut odwołania, że decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdzała budowę bezodpływowego osadnika ścieków,

skoro kontrolowaną decyzją organu II instancji prawidłowo uchylono i umorzono postępowanie organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutu nieprzesłania "informacji, że dokumentacja jest pełna" i pozbawienia możliwości wypowiedzenia się, organ odwoławczy wskazał, iż skarżący został powiadomiony o wszczęciu niniejszego postępowania, zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (powszechnie dostępnego) nie może być uznany za dokument nieznany stronie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący podniósł, że organ rozpoznający sprawę nie wykazał należytej staranności w badaniu sprawy, nie odnosząc się w uzasadnieniu wydanej decyzji do bardzo ważnych dokumentów oraz faktów i dowodów, potwierdzających zaistniałe rażące naruszenia prawa.

Wskazał, iż organy już od 2002 roku wiedziały o istniejącej samowoli budowlanej, a decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., tą samowolę zalegalizowały.

Zarzucił, iż organy nie zbadały czy złożony projekt wraz z planem graficznym zagospodarowania działki odpowiada prawu tj. zawiera podpis projektanta i nie został zmieniony.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r. poz. 270

ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji.

Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak : [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak : [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. i W. B. pozwolenia na budowę domku rekreacyjnego na parceli o nr ewid. [...], zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], natomiast w pozostałym zakresie uchylającej decyzję Starosty [...] i umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż badana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Stosownie do treści art. 34 ust. 1 ustawy-Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] kwietnia 2002 r.) projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 b ustawy-Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jak wskazał organ decyzją z dnia [...] stycznia 2002r. Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "Budowa domu rekreacyjnego z poddaszem użytkowym - ocieplony, całoroczny wraz z kominkiem. Konstrukcja drewniana - posadowiony na bloczkach betonowych", na działce o nr ewid. [...] w [...]. W decyzji wskazano, że usytuowanie budynku rekreacyjnego należy zaprojektować zgodnie z lokalizacją zaznaczoną w planie zagospodarowania terenu (wariant 1). W powyższym wariancie szczegółowo określono miejsce usytuowania planowanego budynku na działce o nr ewid. [...] w [...].

Z projektu budowlanego, a w szczególności z projektu zagospodarowania działki wynika, że planowany budynek rekreacyjny został usytuowany o 8 m bliżej od granicy z działką o nr ewid. [...] w [...], niż zostało to określone w załączniku graficznym Nr 1 do decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2002r.

Z akt sprawy wynika, że w zakresie usytuowania budynku rekreacyjnego, jego wymiarów oraz odległości od granic z działkami w [...] o nr ewid : [...] - 10 m oraz [...] - 4 m istnieją rozbieżności w stosunku do tego, co zostało zatwierdzone w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., a tym co znajduje się w projekcie budowlanym ( projekt zagospodarowania działki).

Wobec stwierdzonych rozbieżności, słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. w zakresie budynku rekreacyjnego, została wydana z naruszeniem art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 b ustawy-Prawo budowlane.

Podkreślić jednak należy, że badając decyzję w postępowaniu nieważnościowym organ zobligowany jest sprawdzić, czy stwierdzone naruszenia prawa mają charakter rażący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną formą naruszenia prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 13/94, publ. OSN 1994, z. 3, poz. 36; oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, publ. ONSA 1995, z. 2, poz. 91; z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04, publ. Lex Nr 165717).

W niniejszej sprawie organ prawidłowo dokonał oceny stwierdzonego naruszenia prawa, w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kpa.

Z uzyskanej od Urzędu Gminy [...] przy piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. informacji wynika, że obecnie działka o nr ewid. [...] w [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2005r., Nr [...] (opublikowanej w Dz. U. Woj. [...] z 2005r., Nr [...], poz. [...] ze zm.).

Z dokonanego przez organ porównania parametrów, określonych dla domków letniskowych na ww. terenie oznaczonym symbolem [...] oraz wskaźników, zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym decyzją Starosty [...] z dnia [...] wietnia 2002r. wynika, że weryfikowany projekt budowlany jest zgodny z obecnie obowiązującym ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Zaznaczyć należy, że zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 b ustawy - Prawo budowlane, oznacza brak jego sprzeczności, a nie jego dosłowną zgodność z warunkami zabudowy.

Ponadto, planowany budynek rekreacyjny został w projekcie budowlanym usytuowany zgodnie z wymogami określonymi w § 12 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaznaczyć należy, że z załącznika do decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. o warunkowych zabudowy i zagospodarowanie terenu wynika, że wymiary domków letniskowych 6 x 4 m są tylko proponowanymi wymiarami, a zatem przekroczenie powyższych wymiarów przez inwestorów nie ma znaczenia w niniejszej sprawie.

Dokonując zatem oceny decyzji w aspekcie skutków społeczno- gospodarczych wskazanych wcześniej naruszeń art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu na dzień 26 kwietnia 2002r.), zasadnie organ stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. i W. B. pozwolenia na budowę domku rekreacyjnego na działce o nr ewid. [...] w [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisów, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Stosownie do treści art. 32. ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] kwietnia 2002 r.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast stosownie do treści art. 34 ust. 1 ww. ustawy projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wobec ustalenia, że inwestorzy złożyli jedynie wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku rekreacyjnego na przedmiotowej działce i nie zmieniali treści swego wniosku, co znajduje potwierdzenie w części opisowej projektu budowlanego, słusznie organ stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia

2002 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. i W. B. pozwolenia na budowę bezodpływowego osadnika ścieków została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Inwestorzy zarówno nie wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę bezodpływowego osadnika ścieków na przedmiotowej działce, jak również nie załączyli decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dotyczącej bezodpływowego osadnika ścieków.

Zasadnie zatem Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r., uchylił ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. w zakresie dotyczącym budowy bezodpływowego osadnika ścieków i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tej części.

W ocenie Sądu, prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż w sprawie nie zaistniała żadna z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa., gdyż decyzja została wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, była wykonalna oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Decyzja ta nie jest także obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Organ orzekający w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie oraz odpowiednio przedstawiły motywy swoich rozstrzygnięć.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego zalegalizowania samowoli budowlanej decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. wskazać należy, iż na budowę domu rekreacyjnego inwestorzy posiadali zarówno decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, jak również decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą im pozwolenia na budowę, a zatem zarzut w tym zakresie jest bezpodstawny.

Jednocześnie wskazać należy, że przyczyną uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. i umorzenia postępowania organu I instancji była głównie okoliczność, że budowa omawianego zbiornika została wykonana przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, co skutkowało naruszeniem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez organ wydający pozwolenie na budowę ww. zbiornika.

W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.