Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 526/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 526/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 sierpnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 marca 2023 r. nr SKO.EA/418/20/2023 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 marca 2023r. znak: SKO.EA/418/20/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 18, art. 33§1 i 2 pkt 1 i 4, art. 34§2 pkt 1 ustawy z dnia 17

czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 479) oraz art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 2000), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 grudnia 2022r. nr 564/2022 oddalające zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia w sprawie egzekucji administracyjnej.

Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 28 października 2022r. do organu wpłynęło pismo M.K. (dalej: Zobowiązany, Skarżący) dotyczące tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 29 września 2022r. wystawionego w związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego o nr rej. [...] w dniu 2 kwietnia 2022r. na obszarze płatnego parkowania w K. (przy ul. [...]). Powyższe pismo zostało zakwalifikowane jako zarzut w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. zarzut, którego podstawą jest nieistnienie obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia.

Organ I instancji stwierdził, że bezsporny jest fakt, iż obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej po stronie Zobowiązanego powstał. Pojazd samochodowy o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 2 kwietnia 2022r. zajmował miejsce na obszarze płatnego parkowania w K. (przy ul. [...]). Pracownik strefy stwierdził brak aktualnej opłaty parkingowej, czego konsekwencją było wystawienie zawiadomienia nr 6658561/2022. Potwierdzeniem zaistniałego zdarzenia jest wykonana przez kontrolera dokumentacja (kopia zawiadomienia oraz dokumentacja zdjęciowa). Organ I instancji wskazał również, że w piśmie z dnia 10 listopada 2022r. szczegółowo i wyczerpująco wyjaśnił zagadnienia prawne dotyczące Strefy Płatnego Parkowania.

Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 5 lipca 2022r. zostało wystawione upomnienie nr UP/29837/N/2022. W związku z tym, że opłata nie została uregulowana, w dniu 29 września 2022 r. został wystawiony tytuł wykonawczy. Upomnienie zostało wysłane na adres: [...] . Organ zaznaczył, że przed wystawieniem upomnienia dokonał należytej weryfikacji aktualnego adresu w dostępnych bazach, a tym samym dołożył należytej staranności. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji oddalił zarzuty Zobowiązanego.

W zażaleniu wniesionym na ww. postanowienie skarżący podniósł, że obowiązek zapłacenia za parkowanie nie powstał, gdyż miejsce nie było oznaczone znakami poziomymi. Skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2020r. I GSK 1655/19. Ponadto wskazał, że w dacie nadejścia upomnienia (8 lipca 2022r.) nie przebywał pod adresem, na który wysłano upomnienie. Z uwagi na zamiar wyjazdu na stałe za granicę wymeldował się 7 lipca 2022 r. Podniósł, że nie miał obowiązku zawiadamiania Urzędu o zmianie miejsca pobytu, gdyż nie miał świadomości toczącego się postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało wniesione zażalenie za nieuzasadnione i opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 23 marca 2023r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Kolegium wyjaśniło, że w stanie faktycznym będącym przedmiotem kognicji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, prawem miejscowym regulującym zasady parkowania jest uchwała nr LXXX1X/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. (tekst jedn. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2017r. poz. 8013 ze zm.). Opłata za postój pojazdów samochodowych w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o drogach publicznych (dalej jako: u.d.p.) wynika z mocy prawa i jest pobierana w miejscach wyznaczonych do postoju, w dniach od poniedziałku do soboty w godzinach od 10:00 do 20:00. W przypadku nieuregulowania opłaty za postój, obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstaje wprost z mocy prawa na podstawie art. 13f ust. 1 u.d.p., a jej wysokość - uchwałą nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. (Dz. Urz. woj. Małop. 2021 r. poz. 3515) - ustalono na kwotę 150,00 zł. Opłatę tę wnosi się z góry, za cały deklarowany czas postoju (§ 3 ust. 3 uchwały), bez uprzedniego wezwania, niezwłocznie z chwilą zaparkowania pojazdu w miejscu postojowym i nie później niż po upływie 5 minut od czasu zajęcia miejsca postojowego (§ 3 ust. 4 uchwały).

Z powyższych przepisów wynika ciążący na korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona. Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, co oznacza, że nie jest nakładany w drodze decyzji administracyjnej. Nie ma więc znaczenia, czy zawiadomienie o obowiązku zapłaty dodatkowej faktycznie zostało doręczone zobowiązanemu. Sposób umieszczenia zawiadomienia, tj. za wycieraczką samochodu, może zresztą powodować uszkodzenie lub zniszczenie się dokumentu zanim dotrze do rąk adresata.

Po analizie akt sprawy, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie stwierdziło, iż w sprawie bezspornym jest, że pojazd samochodowy o nr rej. [...] w dniu 2 kwietnia 2022 r. zajmował miejsce na obszarze płatnego parkowania w K. (przy ul. [...]). W dniu 2 kwietnia 2022r. kontroler przeprowadził kontrolę oraz ustalił, że nie została wniesiona opłata za postój. Pierwsza kontrola nastąpiła o godz. 14:08, zaś zawiadomienie nr 6658561/2022 o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, które pozostawił na przedniej szybie pojazdu zostało wystawione o godz. 14:19. Powyższe okoliczności potwierdza dołączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna.

Odnosząc się do kwestii oznakowania miejsca postojowego, Kolegium wskazało, że kierowca dojeżdżając do obszaru płatnego parkowania w Krakowie na podstawie znaków D-44 "strefa parkowania" był powiadomiony o odpłatności za postój, sposobie wnoszenia opłat (za pomocą parkomatów, telefonów komórkowych, abonamentów) i czasie wnoszenia opłat (od poniedziałku do soboty w godz. 10:00 - 20:00). Znaki D-44 znajdują się w widocznych miejscach, na ulicach wlotowych do obszaru płatnego parkowania oraz mają wymiary z grupy znaków dużych. Zgodnie z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych nie są więc ponawiane w miejscach postojowych na poszczególnych ulicach, natomiast informacja o obowiązku i sposobie zapłaty za postój znajduje się na tych znakach. Zatem parkując na wskazanym przez znak D-18 miejscu postojowym, kierujący był już wcześniej poinformowany przez znak D-44, że znajduje się na obszarze płatnego parkowania.

Odnosząc się po podniesionego w zażaleniu zarzutu braku znaku poziomego, Kolegium wyjaśniło, że spór, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18 rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 9 października 2017r. sygn. akt II GPS 2/17. Sąd wskazał, że należy uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr i). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2 załącznika nr 2). Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi i znakami poziomymi. Niemniej jednak - jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny - to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju.

W ocenie Kolegium brak oznaczenia poziomego nie oznacza, że nie powstaje obowiązek opłaty za postój. W związku z powyższym w ocenie Kolegium, organ I instancji zasadnie oddalił zarzut nieistnienia obowiązku.

Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia Kolegium wskazało, że upomnienie zostało doręczone w trybie doręczenia zastępczego, zgodnie z art. 44 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie upomnienie uznano za doręczone w dniu 22 lipca 2022r. Upomnienie zostało wysłane na adres: [...], który to adres został ustalony przez organ I instancji w oparciu o dostępne bazy. Skarżący po wysłaniu upomnienia przez organ I instancji wymeldował się z pobytu stałego (jak wynika z wyjaśnień skarżącego w związku z zamiarem wyjazdu na stałe za granicę). Skarżący nie zameldował się na pobyt stały i czasowy w innym miejscu. Kolegium zaznaczyło, że tytuł wykonawczy również został wysłany na adres: [...], a jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłkę z tytułem wykonawczym odebrał osobiście w dniu 17 października 2022r. Adresat (skarżący) w placówce pocztowej. W ocenie Kolegium, w świetle powyższych okoliczności przyjąć należy, że doręczenia pod ww. adresem należy uznać za skuteczne (skarżący odbiera korespondencję pod ww. adresem). W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że organ l instancji zasadnie oddalił zarzut brak uprzedniego doręczenia upomnienia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podniósł, że w złożonym zażaleniu powołał wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego potwierdzający słuszność jego stanowiska. Jeżeli Kolegium w zaskarżonym postanowieniu przywołuje wyroki przeciwstawne, oznacza to, że przepisy można interpretować różnie. A w takim wypadku prawo powinno działać na korzyść skarżącego. Dalej skarżący podniósł, że od blisko roku Zarząd Dróg nie pobiera opłaty podwyższonej od kierowców, którzy na ulicy [...] nie opłacili parkowania. Oznacza to, że organ podzielił argumentację skarżącego, że egzekwowanie opłaty nie byłoby dozwolone, bowiem zgodnie z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych "opłaty postojowe w strefach płatnego parkowania mogą być pobierane jedynie pod warunkiem prawidłowego oznakowania miejsc parkingowych znakami pionowymi i poziomymi jednocześnie".

Co do nieskuteczności doręczenia skarżący zarzucił, że Kolegium w swoim postanowieniu w żaden sposób nie odniosło się do przywołanego przez skarżącego wyroku WSA w Opolu z dnia 15 lipca 2019r., w którym Sąd, oceniając próbę doręczenia pisma stronie, która wcześniej zmieniła adres, zwrócił uwagę, że konieczne było poinformowanie jej o obowiązkach wynikających z art. 41 k.p.a. W opinii Sądu brak takiego pouczenia powodował, że jeżeli pierwsza próba doręczenia byłaby jedyną - a w przypadku skarżącego była jedyną - to byłaby ona bezskuteczna. Mając na uwadze powyższe skarżący uważa, że skarga jest uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023r. poz. 259 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3§1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

W poddanej sądowej kontroli sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77§1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, co prowadzi do uwzględnienia skargi i uchylenia postanowień organów obu instancji.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły m.in. przepisy ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), przy czym zgodnie z art. 18 tej ustawy - jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala traktować, jako pewną ciągłość postępowania z Kodeksu postępowania administracyjnego i postępowania wykonawczego unormowanego ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym, przepis ten pozwala na zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 ustawy, w tym podniesiony w niniejszej sprawie z pkt 1 tego przepisu – zarzut nieistnienie obowiązku.

Stosownie zaś do przepisu art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1).

Dokumentacja fotograficzna spornej okoliczności, tj. fotografie dotyczące miejsca parkowania w dniu 2 kwietnia 2022r. w ogóle nie wskazują przy jakiej ulicy zaparkowany był pojazd Skarżącego ani tego czy istotnie był zaparkowany w strefie. Na fotografiach nie ma uwidocznionej żadnej tablicy z nazwą ulicy [...] ani żadnego znaku pionowego lub poziomego, potwierdzającego, że jest to obszar płatnej strefy parkowania.

Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Inaczej rzecz ujmując, obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty wynika z przepisów prawa i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Obowiązek poniesienia takich opłat został określony w przepisach ustawy o drogach publicznych, w szczególności w art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1 – 4 oraz art. 13f ust. 1 i 2.

Z kolei Rada Miasta Krakowa, w oparciu o upoważnienie zawarte w przywołanych przepisach ustawy, podjęła uchwałę w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K., w strefie płatnego parkowania. Ponadto zgodnie z art. 40d ustawy o drogach publicznych opłaty określone m.in. w art. 13f ust. 1, podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja opłaty dodatkowej następuje więc w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (należność pieniężna przekazana do egzekucji administracyjnej na podstawie innej ustawy). Z art. 28 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej i że organ ten nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis ten stanowi zasadę postępowania egzekucyjnego sprowadzającą się do przyjęcia, że zarzuty mają na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego w zakresie prawidłowości samego postępowania egzekucyjnego (nie służą one weryfikacji ostatecznych decyzji, czy postanowień, stanowiących podstawę tytułu wykonawczego) – niemniej jednak należy mieć na uwadze zasygnalizowany wcześniej istotny dla sprawy charakter obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, jako obowiązek wynikający bezpośrednio z ustawy.

Powoduje to, że w sprawie obowiązku uiszczenia tej opłaty nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga się w drodze decyzji administracyjnej. Nie mamy więc w tej sytuacji do czynienia z ostateczną decyzją administracyjną (czy postanowieniem). Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty. Możliwość dochodzenia swych racji oraz obrony swoich interesów przez zobowiązanego powstaje zatem dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, co następuje poprzez zgłoszenie zarzutu. Pomimo zatem ogólnej zasady wyrażonej w u.p.e.a. należy przyjąć, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności (co do zasadności tego obowiązku). Organ egzekucyjny jest zobowiązany po wniesieniu zarzutu do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu Kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji bowiem kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony praw przez dłużnika (por. ocenę wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012r. sygn. akt: III SA/Gd 107/12).

Organ powinien ocenić istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w świetle odpowiedniej dokumentacji fotograficznej, tj. czy samochód był zaparkowany w konkretnym miejscu objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty (wskazanie nazwy ulicy, czy ulica jest położna w Strefie, przedstawienie znaków pionowych/poziomych wskazujących na istnienie Strefy w miejscu gdzie pojazd był parkowany). Wskazywane przez organy dowody z fotografii tej okoliczności nie wykazały, nie zostały zweryfikowane i zbadane. Na żadnej fotografii nie widnieje nazwa ulicy jak również nie ma żadnych oznaczeń Strefy-pionowych względnie poziomych znaków.

Organ nie zweryfikował tego w żaden sposób.

Na podstawie art. 153 p.p.s.a., kwestie te winny zostać ustalone przez organ w oparciu o wyżej wskazane uwagi.

Z tego względu, na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c w zw z art. 135 p.p.s.a., uchylono zaskarżone postanowienie organu odwoławczego jak i postanowienie organu I instancji gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

O zwrocie kosztów postępowania dla skarżącego Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł.