Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4672/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 8 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par; 3, art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 252, art. 129 in. 1 ust. 1 pkt 2-4, art. 120 ust. 3, art. 120, art. 130, art. 153 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 324
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - t.j.
article: par. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1431
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Asesor WSA Iwona Kozłowska Protokolant starszy referent Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego M. G. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2023 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art.1291 ust. 1 pkt 2, 3 oraz art.145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 324 z poźn. zm.; dalej: p.w.p.) odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy [...], zgłoszony pod numerem [...], w dniu [...].12.2022 r., przez M. G., [...], [...].

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

znak [...] został przeznaczony do oznaczania usług w klasach:

Usługi reklamowe i promocyjne w zakresie turystyki, w szczególności w zakresie przewozów turystycznych drezynami; Sprzedaż gadżetów reklamowych i towarów takich jak: mapy turystyczne, albumy z fotografiami, naklejki, przybory piśmienne, pocztówki i widokówki, plakietki turystyczne, kalendarze, podkładki pod kubek z papieru, tektury, korka, tworzyw sztucznych, magnesy, podkładki pod myszy komputerowe, etui na smartfony, smycze (paski do noszenia), zakładki, modele drezyny, odzież z wyłączeniem odzieży do ochrony przed wypadkami lub urazami, nakrycia głowy, przypinki do odzieży metalowe lub z tworzywa sztucznego, kubki, breloczki, przewodniki turystyczne, torby pamiątkowe, plecaki;

Organizowanie przewozów turystycznych drezynami; Zwiedzanie

Turystyczne; Informacja turystyczna; Organizacja wycieczek turystycznych ;Usługi rezerwacji podróży turystycznych; Usługi osobistych przewodników turystycznych; Rezerwacja miejsc na przewozy turystyczne drezynami;

Usługi rekreacyjne; Informacje o rekreacji; Organizowanie zajęć rekreacyjnych; Usługi rezerwacji biletów i rezerwacji miejsc na wydarzenia rekreacyjne i rozrywkowe; Organizowanie edukacyjnych wycieczek z przewodnikiem.

Urząd Patentowy RP w piśmie z dnia 21.02.2022r. poinformował Zgłaszającego o braku bezwzględnej zdolności rejestracyjnej przedmiotowego oznaczenia i wezwał do wypowiedzenia się w tej sprawie.

Zgłaszający w piśmie z dn.l0.05.2023r. stwierdził, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Urzędu, że wyrażenie [...] nawiązuje do miasta [...]. Omawiane oznaczenie zawiera nawiązanie do nazwy [...] Parku Narodowego. W ocenie Zgłaszającego, analizowane oznaczenie możne uznać, co najwyżej, za aluzyjne lub sugerujące.

W ocenie Zgłaszającego (w uzasadnieniu decyzji wskazano: "Wnoszącego sprzeciw"), oznaczenie [...] nie jest powszechnie używane w obrocie dla usług dla których zostało zgłoszone, co dodatkowo przemawia za uznaniem tego oznaczenia za zdolne do wypełniania podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie pochodzenia towarów (usług) od konkretnego przedsiębiorcy.

Ponadto Zgłaszający przedłożył materiał dowodowy, na potwierdzenie, iż przedmiotowy znak [...] nabrał zdolności odróżniającej w następstwie jego używania przed datą zgłoszenia do ochrony, w wyniku którego zainteresowany krąg odbiorców faktycznie postrzega usługi, świadczone pod tym znakiem, jako pochodzące od Zgłaszającego.

Zgłaszający wskazał, że świadczy swoje usługi w branży turystycznej od 2012 r. Przez cały ten okres swojej działalności używał oznaczenia "[...]" przedłożył:

zestawienie szacunkowej ilości klientów za lata 2012 — 2021;

zrzut ekranu ze strony internetowej Zgłaszającego: https: [...];

Zgłaszający wskazał, że za swoją działalność w branży nagrodzony został wyróżnieniem, przyznanym w 2017 r, w ramach 15 edycji konkursu na Najlepszy Produkt Turystyczny Województwa [...]. Nadmienił, że angażuje się w rożnego rodzaju akcje charytatywne.

Zgłaszający wskazywał, że jest wymieniany w wielu materiałach dotyczących promocji turystyki i dziedzictwa Województwa [...], w których to aktywnie uczestniczy, w ramach wspólnych działań z instytucjami rządowymi, samorządowymi, oraz np. Polskimi Kolejami Państwowymi.

Zgłaszający podnosił, że jego działalność jest tematem licznych publikacji zawartych na portalach społecznościowych oraz stronach internetowych. Wskazywał, że promuje swoją działalność poprzez uczestnictwo w targach turystycznych oraz imprezach plenerowych, oraz poprzez różne nośniki reklamy:

nagranie dźwiękowe z emisji spotu reklamowego emitowanego w radiu "ESKA", w okresach: 12.08.2020r. - 25-08-2020r. oraz 01.07.2021r. - 14.07.2021r.;

impreza plenerowa w [...] organizowana przez [...] Regionalną Organizację Turystyczna w dniu 22.05.2016 r.;

targi turystyczne LATO 2016 w Warszawie;

targi turystyczne PTAK Warsaw Expo 2016 w Warszawie;

targi turystyczne Tour Salon 2017 w Poznaniu;

broszura reklamowa z 2013 r.;

zrzut ekranu ze strony internetowej Zgłaszającego: https: [...] wraz z statystykami odwiedzin (2019r. - 2021r.) i fakturami za utrzymanie w/w domeny (lata 2017-2022);

zrzut ekranu ze strony Zgłaszającego na portalu społecznościowym FACEBOOK: https://www.facebook.com/[...] z wraz z statystykami odwiedzin (2019r.-2021r.);

zdjęcie przedstawiające bilety wydawane w ramach zakupu usług świadczonych przez Zgłaszającego;

zdjęcie przedstawiające broszurę informacyjną, wydaną przez Lokalną Organizację Turystyczną "Region [...]", wskazującą bezpośrednio na usługi Zgłaszającego oznaczone nazwą [...];

nagrania filmów zamieszczonych na platformie internetowej YOUTUBE przedstawiające działalność Zgłaszającego:

BIA24.PL

Kinder Country

Pakietyturystyczne.pl

Żółwiki Podróżniki

Zgłaszający wskazywał, iż w związku z używaniem oznaczenia na rynku, właściwy krąg odbiorców zaczął go uznawać za identyfikujący usługi zawarte w zgłoszeniu znaku jako pochodzące od określonego przedsiębiorcy tj. od Zgłaszającego. To właśnie usługi świadczone pod oznaczeniem [...], wybierane były przez turystów z obszaru całej Polski, którzy w ramach swojej aktywności, odwiedzali jedną z największych atrakcji przyrodniczych na terenie kraju, tj. [...] Park Narodowy. W ocenie Zgłaszającego, unikatowa, w swoim charakterze, działalność Zgłaszającego prowadzona, przez ponad dekadę, pod oznaczeniem [...] stała się bardzo popularna i cenioną atrakcją turystyczną, uważnie wybieraną przez właściwy krąg odbiorców odwiedzających obszar Puszczy [...]. Turyści korzystający z usług Zgłaszającego, w sposób bezpośredni, kojarzą te usługi z omawianym oznaczeniem.

Opisaną na wstępie decyzją Urząd Patentowy RP odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy [...].

Odwołując się do dyspozycji art.1291 ust. 1 pkt 2, 3 p.w.p. organ uznał, że zgłoszony znak nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, pozwalających zindywidualizować źródło pochodzenia usług.

Urząd Patentowy RP wywodził, że istotą znaku towarowego jest zdolność odróżniania towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa, od towarów lub usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw. Wynika z tego, że znakiem towarowym może być jedynie znak, do używania którego można przyznać wyłączność tylko jednemu podmiotowi gospodarczemu, bez naruszania prawa swobodnego dostępu innych uczestników obrotu towarowego do oznaczeń ogólnych. Konsekwencją tego jest niedopuszczalność na mocy art.1291 ust. 1 pkt.3 w/w ustawy udzielenia prawa ochronnego na oznaczenia, które mają jedynie charakter informujący, ponieważ składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towarów i/lub usług. Oznacza to, iż znak towarowy musi posiadać cechy pozwalające zindywidualizować dany towar lub usługę na rynku wśród towarów i usług tego samego rodzaju pochodzących z innego źródła. Jest to podstawowa funkcja znaku towarowego, polegająca na tym, że musi on mieć takie cechy, które mają utkwić w świadomości przeciętnego odbiorcy jako wskazanie, że towar i usługa w ten sposób oznaczone pochodzą od pewnego, zawsze tego samego przedsiębiorstwa. Aby znak spełniał te przesłanki powinien mieć przede wszystkim charakter abstrakcyjny w stosunku do towarów i usług które oznacza. Innym sposobem na nadanie nawet określeniu informacyjnemu cech oryginalności, jest obudowanie go grafiką. Dopiero ona może spowodować, iż dany znak nabierze charakteru indywidualnego, przez co utrwali się w świadomości odbiorców.

W ocenie Urzędu Patentowego RP relewantny krąg odbiorców wskazanych powyżej usług oznaczanych przedmiotowym znakiem to, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, osoby właściwie poinformowane, dostatecznie uważne i rozsądne. Właściwy krąg odbiorców ww. usług składa się zarówno z konsumentów końcowych, jak i ze specjalistów. W ocenianym przypadku usługi te są skierowane do bardzo szerokiego kręgu odbiorców, tj. wszystkich osób. W przypadku towarów i usług nabywanych powszechnie i skierowanych do szerokiego grona konsumentów, nie oczekuje się od przeciętnego odbiorcy wysokiego stopnia uwagi przy ich wyborze, co przekłada się wprost na zwiększenie ryzyka wprowadzenia w błąd. W celu oceny czy zachodzi ryzyko wprowadzenia w błąd, należy mieć na względzie krąg odbiorców utworzony przez ogół odbiorców. Ogół odbiorców wykazuje zaś przeciętny poziom uwagi.

Urząd Patentowy RP uznał, że oznaczenie [...] nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, które mogłyby identyfikować towary i/lub usługi ze względu na ich pochodzenie i nie może nań być udzielone prawo ochronne.

Zgłoszony znak nie posiada dostatecznych znamion odróżniających pozwalających zindywidualizować źródło pochodzenia usług.

Odwołując się do Słownika Języka Polskiego PWN organ wskazał, że oznaczenie ma znaczenie ogólnoinformacyjne i opisowe:

drezyna - pojazd szynowy o napędzie ręcznym lub mechanicznym, używany przy robotach torowych;

[...] – [...] - [...] - wieś w Polsce, położona w województwie [...], w powiecie [...], w gminie [...]. Leży na rozległej polanie w Puszczy [...], nad [...], na Równinie [...]. W latach 1975-1998 miejscowość znajdowała się w województwie [...]. Wieś jest siedzibą gminy [...] oraz [...] Parku Narodowego.

Urząd Patentowy RP stwierdził, że rzeczywiście omyłkowo podał nazwę miasta [...] zamiast miasta [...]. Jednakże dalej Urząd zważył, że argumentacja dotycząca braku znamion odróżniających (czy też opisowości] czy to oznaczenia [...] czy [...] jest podobna, i czy mamy do czynienia w znaku z miastem [...] czy [...] (czy jakiekolwiek inne miasto w Polsce] i powiązania tego miasta (w znaku towarowym] ze słowem DREZYNY, nie prowadzi to odmiennej argumentacji, niż takiej, że znak w swoim całokształcie jest pozbawiony znamion odróżniających i jest oznaczeniem ogólnoinformacyjnym i opisowym.

Zatem w całościowym odbiorze wyrażenie to będzie dla konsumentów w pierwszej kolejności informacją o rodzaju świadczonych usług, a nie wskazaniem konkretnego podmiotu je oferującego. Oznaczenie będzie wskazywało przykładowo na usługi przewozów turystycznych drezynami w [...] Parku Narodowym czy jego okolicach/lub w [...] czy jej okolicach oraz związanych z tymi usługami ogólnie pojętych usług reklamowych, rozrywkowych, rekreacyjnych, turystycznych czy edukacyjnych.

Dopuszczenie więc do udzielenia prawa ochronnego na tego typu określenie prowadziłoby do niebezpieczeństwa zawłaszczenia go przez jedną firmę.

Organ odwołując się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wskazał, że należy odmówić rejestracji, jeśli przynajmniej w jednym z jego możliwych znaczeń opisuje ono właściwość danych towarów lub usług.

Urząd Patentowy RP wywodził, że oznaczenie [...] nie jest oryginalne pod względem gramatycznym i w konsekwencji pozostaje czytelne dla przeciętnego odbiorcy. Zgłoszony znak w sposób niewymagający złożonej dedukcji prowadzi przeciętnego odbiorcę do powzięcia informacji o cechach usług, nie zaś do skojarzenia go z konkretnym przedsiębiorcą. Oznaczenie [...] odbierane jako całość nie przejawia żadnych cech fantazyjnych, abstrakcyjnych względem usług wskazanych w podaniu. Dla potencjalnych odbiorców oznaczenie takie będzie posiadało wyłącznie walor informacyjny, opisowy względem usług, które miałyby być nim oznaczane; mianowicie będzie nieść za sobą informację co do cech/rodzaju tych usług.

Urząd Patentowy RP podkreślił również, iż oznaczenie [...] abstrahując od stopnia jego opisowości, pozostaje niedystynktywne w stosunku do wymienionych usług. Nie nadaje się ono bowiem do ich odróżniania w obrocie usług wskazanych w wykazie od usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorców. Przeciętny odbiorca analizowane oznaczenie, będzie traktował jako informację o właściwościach usług. Analizowane oznaczenie nie zawiera żadnych dodatkowych elementów np. bogatej grafiki czy nazwy firmy, które ewentualnie mogłyby go wyróżnić i spowodować powstanie w świadomości odbiorców asocjacji między znakiem towarowym, towarem/usługą i źródłem jego komercyjnego pochodzenia.

W ocenie organu, nie sposób więc doszukać się w tak skonstruowanym oznaczeniu jakiegokolwiek czynnika fantazyjnego. Wykazuje ono zarówno niezdolność do odróżniania usług w obrocie gospodarczym, jak i zbyt wysoki stopień opisowości, przekazując odbiorcom wprost informacje o cechach usług Zgłaszającego. Organ uznał, że określenie tego rodzaju nie może zostać zmonopolizowane przez jeden podmiot poprzez udzielenie prawa ochronnego. W związku z powyższym dla usług przedmiotowego znaku w klasach 35, 39 i 41, rejestracja oznaczenia [...] jako znaku towarowego jest niedopuszczalna.

Urząd Patentowy RP, odwołując się do orzecznictwa, wskazał też, że o ile decyzja odmowna w sprawie rejestracji znaku towarowego powinna zawierać co do zasady uzasadnienie odnośnie do każdego z towarów lub usług objętych zgłoszeniem, o tyle właściwy organ może jednak ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia, jeżeli ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub usług, między którymi istnieje na tyle bezpośredni i konkretny związek, że tworzą one jedną kategorię lub jedną grupę towarów lub usług o dostatecznie jednorodnym charakterze.

Dalej organ wywodził, że uznanie znaku opisowego za pozbawiony zdolności odróżniającej uzasadniają dwa względy. Po pierwsze znak ma przekazywać informację o pochodzeniu towaru (usługi), a nie o nim samym, po drugie znak, do którego z mocy rejestracji płynie wyłączność używania, nie może pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania kupującym informacji o towarze (usłudze). Za znaki opisowe należy uznać takie znaki, które składają się wyłącznie z oznaczeń służących w obrocie do przekazywania informacji o cechach towarów (usług). Opisowy charakter znaku wyraża się w tym, że jedyną i bezpośrednio przekazaną informacją jest ta, która wskazuje na cechę towaru (usługi). Do używania tego oznaczenia uprawnione są wszystkie podmioty świadczące usługi tego samego rodzaju co Zgłaszający, zaś udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowe oznaczenie prowadziłoby do istotnych utrudnień w obrocie gospodarczym.

Dodatkowo organ zauważył, iż przedmiotowe oznaczenie jest znakiem nieposiadającym charakterystycznej grafiki, która pozwalałaby odróżniać to oznaczenie w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Wskazywał, że aby wyrażenia nieposiadające zdolności odróżniającej lub mające wyłącznie charakter ogólnoopisowy mogły zostać zarejestrowane, winny być one przedstawione jako oznaczenia dysponujące charakterystycznymi cechami wyróżniającymi np. bogata grafika, nazwa firmy. W przedmiotowej sprawie brak jest takiego wyznacznika.

Organ zauważył również, że odbiorcy nie są przyzwyczajeni, aby niektóre formy słowne traktować w sposób naturalny jako nośniki informacji o pochodzeniu towarów/usług (od konkretnego przedsiębiorcy). Dotyczy to między innymi prostych określeń, które korespondują z towarami/usługami, a będą sygnowane danym znakiem towarowym. Wspomniane określenie rozumiane będzie nie jako oznaczenie fantazyjne, wskazujące na komercyjne źródło pochodzenia danego towaru/ usługi, ale oznaczenie ogólnoinformacyjne. Ponadto, przedmiotowe oznaczenie [...] pozbawione jest elementów mających odróżniające cechy, takich jak fantazyjne, abstrakcyjne elementy słowne lub graficzne oraz nie zawiera żadnych dodatkowych informacji, takich jak np. nazwa firmy, które umożliwiłyby przypisanie tego oznaczenia konkretnemu przedsiębiorcy. Powoduje to, że w przedmiotowej sprawie trudno odnaleźć jakiekolwiek cechy wskazujące na pochodzenie usług od konkretnego przedsiębiorcy, a nawet odróżniające same tylko usługi od innych, podobnych na rynku.

Urząd Patentowy RP stanął na stanowisku, że oznaczenie to nie będzie odróżniało oferowanych usług, gdyż nie ma cech umożliwiających ich odróżnienie, co oznacza, że nie spełnia podstawowej funkcji znaku towarowego. W związku z powyższym uznał, że zgłoszone oznaczenie nie nadaj e się do odróżniania zgłoszonych usług w obrocie.

W zakresie wskazanym powyżej Urząd Patentowy RP uznał analizowany znak za znak opisowy. Jednocześnie należy stwierdził, że wyrażenie [...] jest również oznaczeniem niedystynktywnym, czyli nie nadaje się do odróżniania w obrocie usług, dla których zostało zgłoszone (art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p.). Organ wskazywał, że fakt, iż znak towarowy składa się z określeń rodzajowych, które informują odbiorców o cechach towarów, pozwala na stwierdzenie, że taki znak pozbawiony jest charakteru odróżniającego.

Funkcjonowanie rynku wymaga swobodnego dostępu przez wszystkich jego uczestników do oznaczeń informacyjnych. Dlatego oznaczenie [...] ze względu na interes ogólny nie powinno być monopolizowane przez jeden podmiot, poprzez udzielenie na nie prawa ochronnego. Udzielenie prawa ochronnego na zgłoszony znak na rzecz jednego podmiotu mogłoby prowadzić do istotnych utrudnień w obrocie gospodarczym. Do stosowania tego rodzaju oznaczenia uprawnieni są wszyscy, którzy oferują usługi tego samego rodzaju co Zgłaszający.

Informacja jaką niesie przedmiotowy znak towarowy jest jasna, bezpośrednia i natychmiastowa.

Odwołując się do orzecznictwa organ wskazywał, że zwykłe połączenie elementów, z których każdy jest opisowy w stosunku do towarów lub usług, dla których zgłoszono znak, dalej skutkuje opisowością. Organ uznał, że kombinacja wyrazów "[...]" i "[...]" w zwrot [...] skutkuje dalej opisowością cech usług. Urząd Patentowy RP podnosił, że w doktrynie i orzecznictwie ustalony jest pogląd, zgodnie z którym znak towarowy ma charakter opisowy wówczas, gdy w sposób obiektywny, bezpośredni i aktualny wskazuje na właściwości oznaczanego towaru i/lub usługi.

Zdaniem Urzędu oznaczenie to nie posiadając żadnego wyróżniającego się elementu graficznego, ani żadnych dodatkowych informacji, np. nazwy firmy, uniemożliwi konsumentowi przypisanie tego oznaczenia konkretnemu przedsiębiorcy. Na podstawie powyższych wyjaśnień Urząd uznał, że nie można przydzielić jednemu podmiotowi gospodarczemu wyłącznego prawa do jego używania, gdyż prowadziłoby to do istotnych utrudnień w obrocie gospodarczym.

Urząd Patentowy RP wywodził też, że znak musi posiadać zdolność do odróżniania w ogóle (tzw. abstrakcyjna zdolność do odróżniania] oraz musi posiadać zdolność odróżniającą konkretną w stosunku do towarów (usług), na które został zgłoszony. Ocenia się ją zawsze dla konkretnego znaku ze względu na konkretny towar (usługę), dla którego zastrzega się znak. Znak może wykazać zdolność odróżniającą wobec niektórych towarów [usług), a nie mieć jej wobec innych. Można przyjąć, że ocena zdolności odróżniającej jest wypadkową dwóch elementów. Z jednej strony forma przedstawieniowa znaku musi być sama w sobie na tyle charakterystyczną, aby mogła identyfikować towar. Z drugiej strony musi zapewnić kupującemu możliwość dokonania wyboru towaru według niej bez konieczności ustalania pochodzenia towaru drogą okrężną (np, zmuszać do szukania na towarze nazwy producenta).

Rolą znaku towarowego jest przekazywanie informacji o rodzaju towarów i/lub usług z oznaczonego przedsiębiorstwa w sposób fantazyjny, a nie bezpośredni. Przedmiotem ochrony nie mogą stać się, zatem oznaczenia ogólnoinformacyjne. Zasada swobodnego dostępu wszystkich przedsiębiorców do oznaczeń służących przekazywaniu informacji o towarach i/lub usługach, ich rodzaju nie zezwala na ich monopolizację przez jednego tylko uczestnika. Nabycie podmiotowego prawa wyłącznego do znaku nie może pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania kupującym informacji o towarze i/lub usłudze.

Organ stwierdził zatem, że znak towarowy [...] składa się z opisowego zwrotu nadającego się do użycia przez każdego z uczestników obrotu gospodarczego. Zgłoszone oznaczenie nie posiada jakichkolwiek znamion fantazyjności jest ono jedynie połączeniem dwóch wyrazów, tj. "[...]" i "[...]".

Odnosząc się do podnoszonej przez Zgłaszającego kwestii, iż przedmiotowe oznaczenie [...] posiada pierwotną zdolność odróżniającą, a jeżeli nawet nie to nabyło zdolność odróżniającą w wyniku intensywnego jego używania przez Zgłaszającego w obrocie, organ stwierdził, że nie zostały przedstawione wystarczające dowody mogące to potwierdzić.

Organ wskazał przedstawione przez Zgłaszającego materiały mające potwierdzić, że przedmiotowe oznaczenie nabyło w wyniku długotrwałego używania wtórną zdolność odróżniającą:

zestawienie szacunkowej ilości klientów za lata 2012 — 2021;

zrzut ekranu ze strony internetowej Zgłaszającego: https: //[...];

Wskazał, że za swoją działalność w branży Zgłaszający nagrodzony został wyróżnieniem, przyznanym w 2017 r, w ramach 15 edycji konkursu na Najlepszy Produkt Turystyczny Województwa [...]. Nadmienił, że Zgłaszający angażuje się w rożnego rodzaju akcje charytatywne.

Wskazywał, że Zgłaszający jest wymieniany w wielu materiałach dotyczących promocji turystyki i dziedzictwa Województwa [...], w których to aktywnie uczestniczy, w ramach wspólnych działań z instytucjami rządowymi, samorządowymi, oraz np. Polskimi Kolejami Państwowymi.

Wskazał, że działalność Zgłaszającego jest tematem licznych publikacji zawartych na portalach społecznościowych oraz stronach internetowych. Wskazywał, że Zgłaszający promuje swoją działalność poprzez uczestnictwo w targach turystycznych oraz imprezach plenerowych, oraz poprzez różne nośniki reklamy:

nagranie dźwiękowe z emisji spotu reklamowego emitowanego w radiu "ESKA", w okresach: 12.08.2020r. - 25-08-2020r. oraz 01.07.2021r. - 14.07.2021r.;

impreza plenerowa w [...] organizowana przez [...] Regionalną Organizację Turystyczna w dniu 22.05.2016 r.;

targi tury styczne LATO 2016 w Warszawie;

targi turystyczne PTAK Warsaw Expo 2016 w Warszawie;

targi turystyczne Tour Salon 2017 w Poznaniu;

broszura reklamowa z 2013 r.;

zrzut ekranu ze strony internetowej Zgłaszającego: https://[...] wraz z statystykami odwiedzin (2019r. - 2021r.) i fakturami za utrzymanie w/w domeny (lata 2017-2022);

zrzut ekranu ze strony Zgłaszającego na portalu społecznościowym FACEBOOK: https://www.facebook.com/[...] z wraz z statystykami odwiedzin (2019r.-2021r.);

zdjęcie przedstawiające bilety wydawane w ramach zakupu usług świadczonych przez Zgłaszającego;

zdjęcie przedstawiające broszurę informacyjną, wydaną przez Lokalną Organizację Turystyczną "Region Puszczy [...]", wskazującą bezpośrednio na usługi Zgłaszającego oznaczone nazwą [...];

- nagrania filmów zamieszczonych na platformie internetowej YOUTUBE przedstawiające działalność Zgłaszającego: BIA24.PL, Kinder Country, Pakietyturystyczne.pl, Żółwiki Podróżniki.

W ocenie organu, argumenty powyższe jednak nie mają wpływu na ocenę przedmiotowego oznaczenia, albowiem Zgłaszający nie wykazał, że zgłoszony znak towarowy nabył w następstwie jego używania charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu. Urząd Patentowy RP wywodził, że stwierdzenie przez Zgłaszającego danego faktu i poparcie go niemiarodajnymi materiałami, jest niewystarczające. Organ wskazywał, że nie nadesłano żadnych dowodów badań opinii publicznej dotyczących znajomości znaku słownego [...] na rynku i potwierdzających fakt identyfikowania przez znaczną grupę konsumentów przedmiotowego oznaczenia z usługami i usługodawcą, od którego te usługi pochodzą, co jest najważniejszą przesłanką nabycia przez oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej.

Urząd Patentowy RP podnosił, że kwestia nabycia przez oznaczenie tzw. wtórnej zdolności odróżniającej rozpatrywana jest przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności świadczących o obecności na rynku. Jednakże również wtedy ocenie podlegać będzie, oznaczenie w formie faktycznie zgłoszonej do Urzędu, w tym wypadku w formie słownej. Zgłoszone oznaczenie jest znakiem słownym, nieposiadającym żadnej formy graficznej, która pozwoliłaby mu nabyć zdolność odróżniającą, a tym bardziej wtórną zdolność odróżniającą. Ponadto przedmiotowe oznaczenie słowne ma wyraźną konotację ogólnoinformacyjną. Zdaniem organu, oznaczenia ogólnoinformacyjne nie mają pierwotnej zdolności odróżniania i nie mogą nabyć wtórnej zdolności odróżniania ze względu na zawartość informacyjną.

W ocenie organu nadesłane dowody nie wskazują na nabycie przez przedmiotowe oznaczenie cech wtórnej zdolności odróżniającej. Kwestia czy uzyskało ono samodzielną, zdolność odróżniającą, jest kwestią wątpliwą. Aby znak mógł nabyć tę cechę powinno się wykazać intensywne używanie przedmiotowego oznaczenia przez jedną firmę. Zdaniem Urzędu cel ten nie został osiągnięty.

W większości przypadków z załączonych dowodów wynika, iż Zgłaszający nie przedstawia wtórnej zdolności odróżniającej przedmiotowego oznaczenia słownego [...] lecz pokazuje w materiale dowodowym różne inne oznaczenia przykładowo słowno-graficzne i do nich się odnosi argumentując o wtórnej zdolności odróżniającej przedmiotowego znaku słownego [...].

Urząd Patentowy RP stwierdzał, że oznaczenie [...] w odniesieniu do zgłoszonych usług nie jest niczym nadzwyczajnym, nie służy do identyfikacji oznaczanych nim usług. Oznaczenie [...] dla zgłoszonych usług pełni funkcję informacyjną. Nie można, więc zastrzec go na rzecz tylko jednego podmiotu i tym samym zmonopolizować jego używanie. Naruszyłoby to słuszne interesy innych uczestników obrotu. Ograniczyłoby wolność gospodarczą.

Zdaniem Urzędu okoliczność prowadzenia intensywnej reklamy przez Zgłaszającego (przedmiotowego oznaczenia słownego [...]), również nie została dostatecznie wykazana. Dowody ze stron internetowych/portali społecznościowych typu Facebook mają to do siebie, że nie można na ich podstawie stwierdzić, jaki procent konsumentów obejrzał daną stronę internetową i zapoznał się z reklamą czy ofertą usług Zgłaszającego dotyczącą przedmiotowego oznaczenia [...]. W dobie Internetu o zasięgu globalnym, mogły być to przecież osoby spoza granicy Polski, a także tzw. boty komputerowe "nabijające" ilość odsłon/odwiedzin/wyświetleń stron internetowych. Zgłaszający nie udostępnił materiałów dowodowych świadczących o tym, iż inwestował w reklamę (przykładowo faktury wystawione na przestrzeni kolejnych lat).

W ocenie organu, to samo można odnieść do folderów, prospektów, plików audio/video czy spotów reklamowych stanowiących ogólnie pojętą reklamę usług Zgłaszającego, nie wiadomo jaki procent konsumentów zapoznał się z ofertą usług Zgłaszającego i rozpoznaje znak na rynku jako pochodzący od Zgłaszającego.

Bardziej satysfakcjonujące byłyby dowody świadczące o tym jak długo, jak intensywnie oraz z jakim nakładem finansowym znak był promowany w środkach masowego przekazu: w telewizji, radiu lub prasie ogólnopolskiej, materiały powinny być opatrzone datami, potwierdzone za zgodność. Tego rodzaju materiałów Urzędowi nie dostarczono.

Organ wywodził, że może w bardziej przekonywujący sposób mogłyby one wykazać, iż relewantny odbiorca miał szansę zetknąć się z tym oznaczeniem, i że co więcej nawet je kojarzy. Zdaniem organu, nie daje to podstaw do stwierdzenia wtórnej zdolności odróżniającej dla usług żądanej ochrony.

Urząd Patentowy RP wywodził, że wtórna zdolność odróżniająca powstaje w wyniku rzeczywistego i konsekwentnego używania znaku przez przedsiębiorcę dla wskazywania pochodzenia oznaczanych nim towarów/usług. Chodzi o używanie znaku w taki sposób, który umożliwia asocjację znaku z towarem/usługą oraz jej utrwalenie. Oznakowany towar/usługa musi być, więc wprowadzony na rynek i dostępny dla kupujących. Odwołując się do orzecznictwa europejskiego organ zwracał uwagę, że przy ustalaniu, czy znak towarowy nabył zdolność odróżniającą w wyniku używania, właściwy organ musi dokonać całościowej oceny dowodów na okoliczność, że znak zaczął identyfikować dany produkt/usługę jako pochodzące z konkretnego przedsiębiorstwa i odróżnia tym samym ten towar/usługę od towarów/usług pochodzących z innych przedsiębiorstw.

Odwołując się do poglądów doktryny Urząd Patentowy RP wskazał listę przykładowych dowodów mogących świadczyć o uzyskaniu przez oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej. Wskazywał, że wszystkie dowody winny wykazywać długotrwałe i intensywne używanie oznaczenia przez Zgłaszającego przed datą zgłoszenia. Urząd Patentowy RP podnosił, że jednym z głównych dowodów do wykazania, że oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą jest jednak badanie opinii publicznej. Musi być one sporządzone przez niezależne ośrodki badawcze, specjalizujące się w tej dziedzinie. Badania opinii publicznej dotyczą stopnia rozpoznawalności znaku wśród właściwego kręgu odbiorców na danym rynku i mogą stanowić jeden z najbardziej bezpośrednich rodzajów środków dowodowych, ponieważ mogą świadczyć o rzeczywistym postrzeganiu znaku przez właściwy krąg odbiorców.

W świetle powyższego, Urząd Patentowy RP stwierdził, że brak jest jakichkolwiek dowodów dla wykazania, że oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą, nie dając odpowiedzi na pytanie, czy ogół społeczeństwa rozpoznaje przedmiotowy znak kojarząc go z właściwym podmiotem. Wtórna zdolność odróżniająca musi dotyczyć rozpatrywanego znaku słownego [...]. Rozpoznawalność oznaczenia musi być odzwierciedlona odpowiednimi materiałami dowodowymi w postaci: niezależnych, jak wyżej wskazano, badań opinii publicznej, że znak ten utożsamiany jest ze Zgłaszającym na minimum 50% terytorium Rzeczypospolitej (ochrona przyznawana jest na całym terenie naszego kraju), sporządzonego przez jednostkę do tego uprawnioną - niezależny ośrodek badawczy, faktury potwierdzające nakład na reklamę tego oznaczenia oraz rozpowszechnianie oznaczenia na terytorium całego kraju.

Zdaniem organu, w niniejszej sprawie ze wszystkich nadesłanych materiałów nie można wywnioskować, że przedmiotowe oznaczenie nabrało, wskutek długotrwałego i intensywnego używania, wtórnej zdolności odróżniającej. Dlatego, w związku z brakiem wskazanych materiałów dowodowych, nie jest możliwe uznanie dowodów, jako materiałów potwierdzających nabycie przez przedmiotowy znak wtórnej zdolności odróżniającej przed datą zgłoszenia. Dodatkowo nadesłane materiały to za mało, aby można było na ich podstawie uznać nabycie przez oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej.

Organ ostatecznie stwierdził, że nie jest możliwe udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowy znak, bowiem nie posiada on pierwotnej zdolności, oraz nie wykazano nabycia przez oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej.

Zdaniem organu, przeciętny odbiorca ww. usług, widząc przedmiotowe oznaczenie [...] dostaje zatem krótki i szybki komunikat o przeznaczeniu usług zgłaszającego, który odbiera bez większego namysłu, bez większej refleksji, wprost, tym bardziej, że słowa "[...]" i "[...]" przedmiotowego znaku pochodzą z prostego, potocznego języka polskiego. W tym stanie zasadnym jest twierdzenie, że w całościowym odbiorze przedmiotowy znak będzie przez konsumentów odbierany przede wszystkim jako informacja o przeznaczeniu sygnowanych usług, nie zaś jako wyróżnik podmiotu je oferującego.

Reasumując, Urząd Patentowy RP stanął na stanowisku, że oznaczenie [...] nie będzie odróżniało oferowanych usług, gdyż nie ma cech umożliwiających ich odróżnienie, co oznacza, że nie spełnia podstawowej funkcji znaku towarowego. Jest oznaczeniem niedystynktywnym, ogólnoinformacyjnym, pozbawionym znamion odróżniających, które pozwalają na zindywidualizowanie zgłoszonych dla oznaczenia nim usług na rynku pod względem źródła oznaczenia. Składa się z elementów słownych, które funkcjonują na rynku i nie można na nie udzielić prawa wyłącznego tylko jednemu podmiotowi bez naruszania uprawnień innych podmiotów. Przedmiotowe oznaczenie ze względu na interes ogólny nie powinno być monopolizowane przez jeden podmiot, ponieważ mogłoby to prowadzić do utrudnień w obrocie gospodarczym. W opinii Urzędu ww. znak towarowy nie posiada żadnego szczególnego elementu odróżniającego.

Skargę na opisaną decyzję wniósł zgłaszający M. G. zarzucając jej:

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania poprzez:

błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że oznaczenie [...], jako całość, pozbawione jest znamion odróżniających, gdyż składa się z elementów słownych mających znaczenie ogólnoinformacyjne i opisowe;

dowolną ocenę materiału dowodowego złożonego do akt, skutkującą błędnym ustaleniem stanu faktycznego co do braku nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez oznaczenie [...].

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie:

art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż przedmiotowy znak towarowy nie nadaje się do odróżniania w obrocie usług, dla których został zgłoszony;

art. 1291 ust. 2 pkt 3 p.w.p. poprzez: błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż przedmiotowy znak składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania rodzaju i właściwości oferowanych usług.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów podnosząc m.in., że oznaczenie [...] jest fantazyjną nazwą własną, oznaczenie to określa usługi, które są ściśle powiązane z Skarżącym, tym samym nie wskazuje w sposób opisowy cech tychże usług. Oznaczenie [...] jako całość funkcjonuje w obrocie od 2012 r. i tak jest postrzegane przez odbiorców.

Skarżący wskazywał, że to właśnie on jest od 2012 r. jedynym podmiotem świadczącym usługi w zakresie wyznaczonym przez przedmiotowe zgłoszenie znaku towarowego. Na dowód czego przedstawił obszerny materiał dowodowy. Organ nie wyjaśnił, w sposób wyczerpujący, dlaczego uznał przedłożony materiał dowodowy za niewystarczający do wykazania cech wtórnej zdolności odróżniającej oznaczenia [...]. Skarżący wskazywał, że używanie oznaczenia wyłącznie przez jednego przedsiębiorcę dla danej grupy towarów i usług jest pozytywną przesłanką nabycia wtórnej zdolności odróżniającej.

W ocenie Skarżącego organ pominął lub w sposób błędny ocenił przedłożone przez niego materiały dowodowe.

Skarżący podnosił, że organ w sposób błędny ocenił, iż oznaczenie niemające pierwotnej zdolności odróżniającej nie może nabyć wtórnej zdolności odróżniającej.

W ocenie Skarżącego organ w sposób błędny, nie biorąc od uwagę unikatowej w skali Polski, oraz w swoim charakterze działalności Skarżącego, wskazał grupę docelową odbiorców towarów i usług przedmiotowego oznaczenia, tym samym zakładając, że znak towarowy musi być utożsamiany z Skarżącym na minimum 50% terytorium kraju. Organ w swojej decyzji pominął bardzo specyficzne warunki, w jakich świadczone są usługi sygnowane znakiem Skarżącego, tj. powiązanie bezpośrednio z obszarem [...] i [...] Parku Narodowego, oraz umiejscowioną tam historyczną linią kolejową.

Organ zaniechał też oceny materiału dowodowego w jego całokształcie z uwzględnieniem wzajemnych powiązań pomiędzy dowodami, a odnosząc się do zgromadzonego materiału ograniczył się do ogólnych stwierdzeń, co sprawia, że nie jest możliwe do zaakceptowania rozumowanie organu i wyciągniętych przez niego wniosków.

W ocenie Skarżącego, zaskarżona decyzja wskazuje, że organ wadliwie interpretuje przesłanki z art. 1291 ust. pkt 2, 3 p.w.p. przyjmując, iż poszczególne elementy znaku towarowego słownego [...], tj. słowa: "[...]", oraz "[...]", opisują rodzaj i przeznaczenie towarów, oraz usług, do sygnowania których służą - w sytuacji gdy organ zgodnie z powszechnie przyjętym w literaturze przedmiotu oraz orzecznictwie poglądem powinien był badać zdolność odróżniającą przedmiotowego znaku towarowego, badając rozpoznawalność przedmiotowego znaku towarowego przez przeciętnego odbiorcę jako całość, a nie poprzez pryzmat jego poszczególnych elementów.

Powołane przez organ przepisy p.w.p. wykluczają możliwość udzielenia ochrony na znaki towarowe tylko, gdy informacja o cechach towarów i usług przekazywana jest w sposób bezpośredni, oczywisty i niewątpliwy z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy tychże towarów i usług na obszarze, dla którego wniesiono o rejestrację. W przypadku niniejszej sprawy, nie mamy do czynienia z takim przekazem przedmiotowego oznaczenia.

W odpowiedzi na skargą Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz.1634; dalej p.p.s.a.).

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła bez dostatecznego wyjaśniania wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla podjętego rozstrzygnięcia, zatem z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wynikających w szczególności z przepisów art. 8 § 1, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, a w konsekwencji także art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 252 p.w.p.

Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP odmówił udzielenia prawa ochronnego na słowny znak towarowy [...], zgłoszony pod numerem 21 grudnia 2022 r. przez M. G..

Podstawą odmowy udzielenia prawa ochronnego był art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. W ocenie organu zgłoszone oznaczenie przed datą zgłoszenia nie nabrało też, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu (art. 130 p.w.p.).

Zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone. Z mocy art. 120 ust.3 pkt 2 p.w.p. przez towary należy rozumieć również usługi do oznaczania, których przeznaczono zgłoszone oznaczenie.

Przepis art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. określa bezwzględną przeszkodę rejestracji znaku towarowego i wskazuje, że oznaczeniem niedystynktywnym jest takie, które nie pozwali w obrocie odróżnić objętych zgłoszeniem towarów od towarów (usług) tego samego rodzaju pochodzących od innego przedsiębiorcy. W przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy RP uznał, że zgłoszone oznaczenie nie posiada konkretnej zdolności odróżniającej, przyjął zatem, że abstrakcyjną zdolność odróżniającą posiada.

Organ uznał więc, że zgłoszone oznaczenie mimo spełnienia definicji znaku towarowego określonej w art. 120 p.w.p. nie nadaje się do odróżniania objętych zgłoszeniem usług, nie posiada zatem konkretnej zdolności odróżniającej.

Konkretna zdolność odróżniająca znaku towarowego wyraża się w posiadaniu przez znak dostatecznych znamion pozwalających na odróżnianie w obrocie oznaczonych nim towarów lub usług. Konieczność posiadania przez znak dostatecznych znamion odróżniających, czyli posiadania pierwotnej zdolności odróżniającej wynika z tego, że oznaczenie pełniące funkcję znaku towarowego musi nadawać się do identyfikacji towarów (usług) w obrocie, aby zaś móc realizować tę funkcję w sposób prawidłowy, musi posiadać pewne cechy charakterystyczne, które mogą utkwić w pamięci kupujących czy usługobiorców. Ta bezwzględna przyczyna odmowy rejestracji uzasadniona jest interesem publicznym, który na tle art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. wiąże się z podstawową funkcją znaku towarowego, umożliwiając konsumentom odróżnienie, bez ryzyka wprowadzenia w błąd, towaru (usługi) od towarów (usług) mających inne źródło pochodzenia (wyrok TS z 15.09.2005 r., C-37/03 P, BioID v. OHIM, pkt 60, EU:C:2005:547). Odróżniający charakter znaku towarowego oznacza, że ten znak towarowy pozwala na identyfikację towaru lub usługi, dla których wniesiono o rejestrację, jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru lub tej usługi od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw (wyrok TS z 21.01.2010 r., C–398/08 P, Audi v. OHIM, pkt 33, EU:C:2010:29).

Zdolność odróżniającą określa się też jako właściwość oznaczenia, która pozwala odbiorcy na świadome powtarzanie zakupu oznaczonego nim towaru (lub jego uniknięcie), dzięki zidentyfikowaniu towaru jako pochodzącego z określonego źródła. Odbiorca towaru nie musi przy tym, na podstawie umieszczonego na nim znaku towarowego, zawsze identyfikować nazwy właściciela znaku (np. producenta), a jedynie powinien odróżniać ten produkt od innych identycznych lub podobnych produktów pochodzących z różnych źródeł. Pochodzenie od określonego przedsiębiorstwa nie oznacza, że odbiorca zna nazwę przedsiębiorstwa, które nałożyło znak (K. Szczepanowska-Kozłowska [w:] System Prawa Prywatnego, t. 14B, 2012, s. 580).

Kwestii posiadania bądź nieposiadania przez znak dostatecznych znamion odróżniających nie rozpatruje się in abstracto, lecz in concreto, a więc w odniesieniu do konkretnych towarów i usług, do których oznaczania zgłaszający chce przeznaczyć znak. Oczywistym jest przy tym, że znak powinien być oceniany całościowo, tzn. z uwzględnieniem wszystkich elementów, które składają się na jego formę przedstawieniową. Ocena zdolności odróżniającej oznaczenia powinna być dokonywana z uwzględnieniem towarów bądź usług, które mają być sygnowane tym oznaczeniem, warunków obrotu oraz z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców [por. wyrok ETS z 29 kwietnia 2004 r., C-456/01 i C-457/01].

Konkretna zdolność odróżniająca zgłoszonego znaku winna być przy tym oceniona z punktu widzenia relewantnego odbiorcy towarów bądź usług w zwykłych (dla objętych zgłoszeniem towarów i usług) warunkach obrotu. Kluczowe znaczenie przy ustalaniu relewantnego odbiorcy towaru ma przyjęty w doktrynie i orzecznictwie model przeciętnego konsumenta, który jest osobą rozsądną, dobrze (należycie) poinformowaną, ostrożną i spostrzegawczą [por. wyrok ETS z 12 lutego 2004 r., C-218/01]. Co do zasady przyjmuje się, że chodzi o przeciętnego odbiorcę określonych towarów/usług. Należy zatem także mieć na względzie rodzaj i charakter objętych zgłoszeniem towarów i usług - czy są to towary powszechnego użytku przeznaczone dla szerokiej grupy odbiorców, czy też towary/usługi specjalistyczne lub wysoce kosztowne adresowane do wąskiego kręgu odbiorców, jak również typ kupujących, dla których dany towar/usługa są przeznaczone oraz sposób ich dystrybucji.

Krąg relewantnych odbiorców tworzą bowiem w przypadku większości towarów przeciętni konsumenci, ale odbiorcami docelowymi pewnych towarów lub usług mogą być także odbiorcy profesjonalni. Wiąże się to z faktem, że poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców przy zakupie określonych towarów lub usług może być zróżnicowany w zależności od rodzaju lub wartości danego towaru. W wypadku towarów i usług specyficznych lub drogich poziom uwagi przeciętnych odbiorców jest na ogół wyższy niż w przypadku towarów bieżącej konsumpcji [por. wyrok SPI z 13 czerwca 2007 r., T-441/05].

Z kolei zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Przepis ten dotyczy zatem tzw. oznaczeń opisowych (deskryptywnych), które opisują zgłoszone towary / usługi. Również w tym przypadku ocena opisowego charakteru oznaczenia winna zostać dokonana z punktu widzenia odbiorców towarów lub usług, dla których oznaczenie zostało zgłoszone. W orzecznictwie wskazuje się, że znak towarowy ma charakter opisowy i jest pozbawiony dostatecznych znamion odróżniających, jeżeli przynajmniej w jednym ze swych możliwych znaczeń określa właściwość (cechę) towarów, do oznaczania których został zarejestrowany (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r. sygn. II GSK 720/18). Oznaczenie ma zatem charakter opisowy, jeżeli wykazuje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z towarami lub usługami wskazanymi w zgłoszeniu. Kryterium pozwalającym na uznanie, że dane oznaczenie jest opisowe, nie jest to, że dany krąg odbiorców ustali istnienie bezpośredniego i natychmiast dostrzegalnego związku między wspomnianym oznaczeniem a konkretnym towarem lub usługą, ale to, że w odczuciu właściwego kręgu odbiorców wspomniane oznaczenie określa jedną lub więcej niż jedną z właściwości owych towarów lub usług [por. wyrok SUE z 27 lutego 2015 r., T-106/14, Universal Utility International/OHIM (Greenworld)].

Opisowy charakter należy przypisać zatem oznaczeniom, które w całości opisują lub informują o cechach towarów bądź usług do oznaczania, których zostały zgłoszone.

Przy badaniu opisowego charakteru oznaczenia konieczne jest uwzględnienie interesu publicznego, często interesu konkurentów, który wyraża się w swobodzie wykorzystywania oznaczeń informacyjnych w celu należytego poinformowania kupujących o towarze i jego właściwościach [por. wyroki TSUE: z 12 lutego 2004 r., C-363/99 POSTKANTOOR; z 12 stycznia 2006 r., C-173/04 Deutsche Sisi-Werke]. W interesie publicznym jest bowiem, aby wszystkie oznaczenia, które mogą służyć w obrocie do opisywania cech towarów lub usług, dla których znak został zgłoszony, pozostawały wolne dla wszystkich przedsiębiorców. Powinni oni mieć możliwość używania tych oznaczeń do opisywania takich samych cech swoich produktów [por. wyrok TSUE z 12 lutego 2004 r., C-363/99 POSTKANTOOR].

Wszystkie wskazane kwestie, które składają się na ocenę konkretnej zdolności odróżniającej znaku towarowego, winny zostać ocenione na datę zgłoszenia znaku.

Podkreślić należy, iż Urząd Patentowy RP dokonując oceny zgłoszonego w celu udzielenia prawa ochronnego znaku towarowego w aspekcie istnienia bezwzględnych przeszkód rejestracji związany był rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy i uzasadnienia wydanej decyzji.

Zgodnie z art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zatem, Urząd Patentowy RP obowiązany był m.in. do uwzględnienia zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), a także dokładnego ustalenia i rozważenia stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być również należycie uzasadniona, z wymienieniem m.in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie i podaniem analizy poczynionych w sprawie ustaleń, w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa. Uzasadnienie jest bowiem źródłem informacji co do sposobu rozumowania organu i przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. Ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem. Tym samym uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie w pełni motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się ona kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. ISA/Gd 1651/96, wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. II SA 1756/99).

W ocenie Sądu, Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję nie sprostał wskazanym wymaganiom, a przez to dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić przy tym należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy.

Urząd Patentowy RP odmawiając udzielanie prawa ochronnego na słowny znak towarowy [...] przeznaczony do oznaczania wymienionych we wstępnej części uzasadnienia usług w klasach 35, 39 i 41, mimo obszernego (objętościowo) uzasadnienia zawarł w nim nadmiernie skąpe rozważania dotyczące przesłanek odmowy udzielenia prawa ochronnego.

Odnosząc się do zgłoszonego znaku organ wywodził, że zgłoszone oznaczenie [...] nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, które mogłyby identyfikować towary i/lub usługi ze względu na ich pochodzenie i nie może nań być udzielone prawo ochronne. Organ stwierdził także, że zgłoszone oznaczenie ma znaczenie ogólnoinformacyjne i opisowe zatem w całościowym odbiorze wyrażenie to będzie dla konsumentów w pierwszej kolejności informacją o rodzaju świadczonych usług, a nie wskazaniem konkretnego podmiotu je oferującego. Urząd Patentowy RP uznał, że oznaczenie [...] odbierane jako całość nie przejawia żadnych cech fantazyjnych, abstrakcyjnych względem usług wskazanych w podaniu i stwierdził, że należy odmówić jego rejestracji, jeśli przynajmniej w jednym z jego możliwych znaczeń opisuje ono właściwość danych towarów lub usług.

Zdaniem Sądu ocena ta nie jest dostateczna. Organ przedstawiając szerokie rozważania dotyczące wykładni art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p., które co do zasady są zbieżne z przedstawioną wyżej wykładnią tych przepisów niedostatecznie ocenił zgłoszony znak w odniesieniu do usług, dla których został zgłoszony.

Sąd, co do zasady podziela wyrażone w doktrynie i orzecznictwie stanowisko, iż właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia, jeżeli istnieje ta sama podstawa odmowy i jest ona podnoszona wobec kategorii lub grupy towarów lub usług między którymi istnieje na tyle bezpośredni i konkretny związek, że tworzą one jedną kategorię lub jedną grupę towarów lub usług o dostatecznie jednorodnym charakterze (por. wyrok z 16 października 2014 r. Larranaga Otańo/OHIM (GRAPHENE), T-458/13, wyrok z 15 lutego 2007 r., BVBA Management, Training en Consultancy, C-239/05).

Na gruncie rozpatrywanej sprawy zauważyć jednak należy, że zgłoszone oznaczenie przeznaczone zostało do sygnowania dosyć szerokiej i różnorodnej grupy usług z klas 35, 39 i 41. W grupie tej znalazły się:

35:Usługi reklamowe i promocyjne w zakresie turystyki, w szczególności w zakresie przewozów turystycznych drezynami; Sprzedaż gadżetów reklamowych i towarów takich jak: mapy turystyczne, albumy z fotografiami, naklejki, przybory piśmienne, pocztówki i widokówki, plakietki turystyczne, kalendarze, podkładki pod kubek z papieru, tektury, korka, tworzyw sztucznych, magnesy, podkładki pod myszy komputerowe, etui na smartfony, smycze (paski do noszenia), zakładki, modele drezyny, odzież z wyłączeniem odzieży do ochrony przed wypadkami lub urazami, nakrycia głowy, przypinki do odzieży metalowe lub z tworzywa sztucznego, kubki, breloczki, przewodniki turystyczne, torby pamiątkowe, plecaki;

39: Organizowanie przewozów turystycznych drezynami; Zwiedzanie Turystyczne; Informacja turystyczna; Organizacja wycieczek turystycznych; Usługi rezerwacji podróży turystycznych; Usługi osobistych przewodników turystycznych; Rezerwacja miejsc na przewozy turystyczne drezynami;

41: Usługi rekreacyjne; Informacje o rekreacji; Organizowanie zajęć rekreacyjnych; Usługi rezerwacji biletów i rezerwacji miejsc na wydarzenia rekreacyjne i rozrywkowe; Organizowanie edukacyjnych wycieczek z przewodnikiem.

Urząd Patentowy RP w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego przyjął, że między wszystkimi objętymi zgłoszeniem usługami istnieje na tyle bezpośredni i konkretny związek, że tworzą one jedną kategorię lub jedną grupę usług o jednorodnym charakterze. Ocena organu w tym zakresie ma charakter ogólny, nie odnosi się do usług objętych zgłoszeniem i nie wskazuje na związek między nimi.

Podkreślić należy, że okoliczność, iż dane towary/usługi należą do tej samej klasy klasyfikacji nicejskiej nie przesądza o uznaniu ich za podobne. Zgodnie z art. 9 ust. 2 Traktatu singapurskiego o prawie znaków towarowych (Dz.U. z 2009 r. nr 100 poz. 838) towary lub usługi nie mogą być uważane za podobne do siebie na tej podstawie, że w jakiejkolwiek rejestracji lub publikacji organu znajdują się w tej samej klasie klasyfikacji nicejskiej.

Jednocześnie organ, co prawda, ustalił krąg potencjalnych odbiorców usług, które mają być sygnowane zgłoszonym znakiem towarowym, a także ustalił poziom uwagi takich odbiorców, jednakże nie odniósł tych ustaleń do sposobu postrzegania tego oznaczenia przez ten krąg odbiorców. Urząd Patentowy RP całkowicie pominął także warunki obrotu i ustalenie, czy przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności wyznaczających aktualny stan rynku znak może stanowić dla kupującego wskazówkę co do pochodzenia objętych zgłoszeniem usług.

Wobec wskazanych braków w ustaleniach, a co za tym idzie ocenie dokonanej przez Urząd Patentowy RP, stwierdzić należy, że ocena zastosowania art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. w rozpatrywanej sprawie jest niepełna.

W ocenie Sądu niedostateczna jest również dokonana przez Urząd Patentowy RP ocena nabycia przez zgłoszone oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej.

Zgodnie z art. 130 p.w.p. odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2-4 nie może nastąpić, jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu.

Wtórna zdolność odróżniająca, o której mowa w przytoczonym przepisie to charakter odróżniający oznaczenia, nabyty dzięki używaniu tego oznaczenia w przeciętnych warunkach obrotu. Przesłanką nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez dane oznaczenie jest zatem jego używanie w charakterze znaku towarowego, a więc w celu poinformowania o pochodzeniu oznaczonych nim towarów / usług.

Zgodnie z poglądami doktryny, wtórna zdolność odróżniająca to zdolność rejestracyjna oznaczenia, na które nie można byłoby udzielić prawa ochronnego z powodu braku pierwotnej zdolności odróżniającej, gdyby nie fakt wcześniejszego używania go w obrocie [por. K. Szczepanowska-Kozłowska [w:] System prawa prywatnego, t. 14b, Prawo własności przemysłowej, Warszawa 2017].

Wtórna zdolność odróżniająca jest zatem wynikiem rzeczywistego i konsekwentnego używania oznaczenia w celu wskazania w ten sposób pochodzenia oznaczonych nim towarów lub usług. Uzyskanie charakteru odróżniającego w wyniku używania oznacza zatem, że znak, który pozbawiony był charakteru odróżniającego w odniesieniu do danych towarów / usług, zaczyna być odbierany przez właściwy krąg odbiorców za identyfikujący te towary / usługi jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa. W orzecznictwie wskazuje się, że nabycie wtórnej zdolności odróżniającej następuje w momencie, gdy pewna znacząca grupa kupujących przyporządkowuje dane oznaczenie określonym towarom, czyli uznaje je za znak wyróżniający te towary na rynku [por. wyrok NSA z 14 lipca 2010 r. sygn. II GSK 703/09].

Oznacza to, że w wyniku używania znaku w świadomości odbiorców wytworzył się związek pomiędzy oznaczeniem a określonymi towarami lub usługami pochodzącymi z danego przedsiębiorstwa, mimo że oznaczenie nie miało konkretnej zdolności odróżniającej.

Sąd nie zgadza się zatem z zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeniem, że "oznaczenia ogólnoinformacyjne nie mają pierwotnej zdolności odróżniania i nie mogą nabyć wtórnej zdolności odróżniania ze względu na zawartość informacyjną" ( str. 17 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Stanowisko to jest sprzeczne z art.130 p.w.p.

Sąd podziela natomiast stanowisko Urzędu Patentowego RP, że nabycie wtórnej zdolności odróżniającej danego oznaczenia winno być wykazane w odniesieniu do całego terytorium Polski, gdyż taki jest zakres terytorialny prawa ochronnego (art. 153 ust. 1 p.w.p.). Nabycie wtórnej zdolności odróżniającej stwierdzić można zatem jeżeli wykazane zostanie, że właściwy krąg odbiorców lub przynajmniej znaczna jego część, identyfikuje towary (usługi) jako pochodzące z konkretnego przedsiębiorstwa ze względu na ten właśnie znak [por. wyrok ETS z 22 czerwca 2006 r., C-25/05 P, August Storck].

W rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy RP uznając, że zgłoszone oznaczenie nie tylko nie posiada pierwotnej zdolności odróżniającej, ale nie nabyło także wtórnej zdolności odróżniającej zwrócił uwagę, że przy ustalaniu, czy znak towarowy nabył zdolność odróżniającą w wyniku używania, właściwy organ musi dokonać całościowej oceny dowodów na okoliczność, że znak zaczął identyfikować dany produkt/usługę jako pochodzące z konkretnego przedsiębiorstwa i odróżnia tym samym ten towar/usługę od towarów/usług pochodzących z innych przedsiębiorstw. Sąd podziela to stanowisko, zauważa jednak, że zaskarżona decyzja nie sprostała temu założeniu, przez co narusza ona art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a.

Organ wymienił dowody przedstawione przez Skarżącego, które miały wykazać nabycie wtórnej dolności odróżniającej przez zgłoszone oznaczenie jednak ich ocena ma nadmiernie ogólny charakter. Przedstawione materiały organ ocenił jedynie zbiorczo jako niewystarczające do nabycia wtórnej dolności odróżniającej, wybiórczo odnosząc się do poszczególnych dowodów jak strony internetowe Skarżącego, a inne zupełnie pomijając jak nagrania spotów reklamowych, broszury reklamowe i informacyjne, targi turystyczne, dane dotyczące ilości klientów korzystających z usług Skarżącego. Organ nie odniósł się również do podnoszonej przez Skarżącego okoliczności, iż od 2012 r. jest on jedynym podmiotem posługującym się na rynku zgłoszonym oznaczeniem. W doktrynie podkreśla się, że jednym z czynników, który może wpływać na ocenę nabycia wtórnej zdolności odróżniającej jest okoliczność, czy dane oznaczenie jest używane na rynku przez jednego czy też wielu przedsiębiorców [por. K. Szczepanowska-Kozłowska [w:] System prawa prywatnego, t. 14b, Prawo własności przemysłowej, Warszawa 2017]. Okoliczność ta winna zatem zostać poddana ocenie organu.

Organ przedstawił przy tym wywód wskazujący, że głównym dowodem, którym wykazać można nabycie wtórnej zdolności odróżniającej jest spełniające określone kryteria badanie opinii publicznej. Zdaniem Sądu, niewątpliwie dowód taki może być przydatny w celu wykazania nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez zgłoszone oznaczenie, jednak jego brak nie dyskwalifikuje automatycznie zgłoszonego oznaczenia, ani pozostałych dowodów przedstawionych przez zgłaszającego. Przepisy p.w.p., ani mający odpowiednie zastosowanie w sprawie Kodeks postepowania administracyjnego (art. 252 p.w.p.) nie przewidują bowiem legalnej teorii dowodowej. Przeciwnie zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, zaś zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W ocenie Sądu, nie jest również dostateczna dokonana przez Urząd Patentowy RP ocena nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez zgłoszone oznaczenie w następstwie używania go jako części znaków złożonych. Skarżący przedstawił dowody również na tę okoliczność, tymczasem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprzestał na stwierdzeniu, że w większości przypadków z załączonych dowodów wynika, iż zgłaszający nie przedstawia wtórnej zdolności odróżniającej przedmiotowego oznaczenia słownego [...] lecz pokazuje w materiale dowodowym różne inne oznaczenia przykładowo słowno-graficzne.

Zauważyć zatem należy, iż w doktrynie i orzecznictwie nie budzi już sporu, że wtórną zdolność odróżniającą może nabyć także oznaczenie, które stanowi część znaku złożonego. Oczywiście warunkiem nabycia wtórnej zdolności przez element stanowiący część innego znaku jest, aby to właśnie ten element, rozpatrywany samodzielnie, spełniał wszystkie kryteria nabycia takiej zdolności [por. K. Szczepanowska-Kozłowska [w:] System prawa prywatnego, t.14b, Prawo własności przemysłowej, Warszawa 2017]. Organ winien zatem dokonać oceny przedstawionego materiału dowodowego w jego całokształcie również pod tym kątem.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez co naruszył także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Rzeczą Urzędu Patentowego RP będzie zatem ponowne, merytoryczne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą organ jest związany w tym wynikającego z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia sprawy i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1431).