Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 699/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Ochrona dóbr kultury
Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art.. 6 ust. 2 pkt 2 lit. d, art. 22 ust. 2, ust. 3, art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 840
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami  (t.j.)

SENTENCJA

Dnia 28 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2024 roku sprawy ze skargi J. G. na informację Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Łodzi z dnia 26 lipca 2024 r. znak WUOZ-ZRR.5178.63.2024.RB w przedmiocie braku zgody na włączenie karty ewidencyjnej pojazdu do wojewódzkiej ewidencji zabytków oddala skargę. ał


UZASADNIENIE

W dniu 28 sierpnia 2024 r. J.G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynność z zakresu administracji publicznej – informację Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Zabytków z dnia 26 lipca 2024 r. o odmowie włączenia do wojewódzkiej ewidencji zabytków karty ewidencyjnej pojazdu.

Z nadesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, iż wnioskiem z dnia 29 stycznia 2024 r. skarżący wystąpił do Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o włączenie do ewidencji zabytków ruchomych karty pojazdu osobowego marki [...], rok produkcji 1991 r., nr fabryczny [...], nr silnika [...]. Wraz z wnioskiem strona przedłożyła: opinię rzeczoznawcy T. S. - biegłego w dziedzinie mechaniki i techniki motoryzacyjnej oraz ruchu drogowego; biegłego skarbowego w zakresie wyceny maszyn, urządzeń , pojazdów, majątku nietrwałego sporządzoną w dniu 14 stycznia 2024 r. na okoliczność zabytkowego charakteru przedmiotowego pojazdu; kartę ewidencyjną pojazdu z załącznikami; dokumentacje potwierdzającą własność pojazdu.

Z przedłożonej opinii rzeczoznawczy wynika, iż produkcja modelu przedmiotowego pojazdu odbywała się w latach 1989-1994, w którym to okresie wyprodukowano łącznie 166 000 sztuk pojazdów. Model ten był pierwszą limuzyną klasy premium [...] producenta [...], a jego założeniem koncepcyjnym było stworzenie konkurencji dla europejskim marek BMW i Mercedes. W porównaniu do konkurencji przedmiotowy model pojazdu odznaczał się bardziej wyciszoną kabiną, wyższą prędkością maksymalną, niższym współczynnikiem oporów oraz niższą masą własną. Ponadto w treści opinii przedstawiono zastosowane rozwiązania techniczne w zakresie silnika, układu napędowego, układu hamulcowego, układu kierowniczego i instalacji elektrycznej. Jako rozwiązania oryginalne wskazano: samochód o wysokim komforcie jazdy, dużej trwałości i o ładnej sylwetce, hamulce tarczowe wentylowane wzmacniane, silnik ośmiocylindrowy w układzie V o mocy 258 KM, czterobiegową automatyczną skrzynię biegów, prędkość maksymalna 250 km/h, dobre przyśpieszenie. Egzemplarz pojazdu będący przedmiotem opinii spełnia kryteria wiekowe (33 lata), a techniczne 90% ukompletowanie kwalifikuje pojazd do grupy pojazdów o charakterze zabytkowym z okresu historycznego Total effective (po roku 1981).

Zaskarżoną informacją z dnia 26 lipca 2024 r. Łódzki Wojewódzki Konserwator Zabytków, działając na podstawie art. 22 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 840 ze zm) – dalej: u.o.z.o.z.; odmówił włączenia karty ewidencyjnej przedmiotowego pojazdu do ewidencji ruchomych zabytków techniki woj. łódzkiego. W ocenie organu pojazd nie spełnia ustawowo określonych kryteriów sformułowanych w art. 3 pkt 1 u.o.z.o.z., w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy, jak również kryteriów i zasad włączania pojazdów do ewidencji ruchomych zabytków techniki woj. łódzkiego obowiązujących w WUOZ w Łodzi. Zdaniem organu objęty postępowaniem pojazd wciąż posiada znamiona współczesności wynikające z faktu zastosowania przez konstruktorów rozwiązań funkcjonalnych (zarówno technologicznych, jak i w sferze stylistyki), nowatorskich w czasie jego powstania, które obecnie postrzegane są jako standardowe i powszechnie występujące, a co wpływa na niewielką wartość historyczną, artystyczną i naukową obiektu. Przedmiotowy pojazd nie jest związany także z ważnymi wydarzeniami historycznymi, nie był użytkowany przez osoby powszechnie uznawane za wyjątkowo ważne, jak również nie miał związku z ważnymi osiągnięciami sportowymi lub historycznymi. W ocenie organu sam fakt zakończenia produkcji tego modelu w roku 1994 nie stanowi wystarczającego kryterium do przypisania mu wartości zabytkowych w zakresie cech funkcjonalno-konstrukcyjnych. Zdaniem organu znaczna liczba wyprodukowanych egzemplarzy tego modelu ma relatywny wpływ na liczbę i dostępność egzemplarzy na rynku, jak również używania modelu do jego pierwotnego przeznaczenia, to jest bieżącej i ciągłej komunikacji osobowej. Końcowo organ wskazał, iż istotą sprawowanej przez niego ochrony konserwatorskiej nie jest obejmowanie nią wszystkich pojazdów pochodzących z lat minionych, lecz tych, które niezaprzeczalnie na to zasługują, a których zachowanie leży w interesie społecznym. Pojazd zabytkowy to pojazd, którego cechuje dawność w rozumieniu wyraźnego zamknięcia pewnej epoki technologicznej. Natomiast opiniowany obiekt powstał w pewnej przestrzeni czasowej współczesności i należy go klasyfikować jako seryjny wytwór sztuki motoryzacyjnej ostatnich dziesięcioleci. Organ wskazał ponadto, iż odmowa włączenia karty ewidencyjnej przedmiotowego pojazdu do ewidencji ruchomych zabytków techniki nie blokuje możliwości zarejestrowania tego pojazdu, jak i jego ubezpieczenia.

Wskazaną na wstępie skargą pełnomocnik skarżącego zarzucał naruszenie art. 22 ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.o.z.o.z. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest uznanie, że sporny obiekt nie spełnia definicji zabytku, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkować winna stwierdzeniem, że istnieją podstawy do uznania przedmiotowego pojazdu za zabytek, a tym samym podstawy do ujęcia go w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wnosiła o uchylenie kwestionowanego aktu w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, jak również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Uzasadniając podniesione zarzuty strona wskazywała, iż wbrew stanowisku organu przedmiotowy pojazd stanowi świadectwo minionej epoki oraz posiada znaczną wartość naukową, historyczną, jak i artystyczną, co bezspornie wynika z przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji. Pełnomocnik podkreślał, że wprowadzenie przez firmę [...] pierwszego luksusowego modelu marki [...], konkurującego z markami europejskimi, w tym Mercedes oraz BMW, stanowiło przełomowy moment dla przemysłu motoryzacyjnego, pokazujący, iż [...] marka może stworzyć samochód o najwyższej jakości, wyznaczający standardy luksusu, jakości i niezawodności. Omawiany model, na przestrzeni lat 80 i 90 ubiegłego stulecia, był bowiem symbolem rosnącej roli J. na światowym rynku motoryzacyjnym, łączącym ze sobą zaawansowane technologie z precyzją wykonania. Zastosowane przez projektantów rozwiązania, zarówno w sferze komfortu użytkowników, estetyki wnętrza pojazdu jak i zewnętrznego jego wyglądu charakteryzującego się harmonijnymi, płynnymi liniami nadwozia, mającymi wpływ na opór powietrza, a co za tym idzie spalanie, a nadto wprowadzenie po raz pierwszy wskazanych innowacji technologicznych, miały niewątpliwy wpływ na późniejszy rozwój samochodów klasy premium na całym świecie. Tym samym, wbrew stanowisku organu omawiany obiekt, jako świadectwo minionej kultury motoryzacyjnej posiada wartość historyczną, artystyczną, jak i wartość naukową, co uzasadnia jego włączenie do wojewódzkiej ewidencji zabytków.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Konserwator Zabytków wnosił o oddalenie skargi argumentując, jak w uzasadnieniu kwestionowanego aktu. Organ wnosił nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga J.G. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym wnioskowała strona skarżąca w treści wniesionej skargi. Organ, po zapoznaniu się z w/w żądaniem strony skarżącej, w zakreślonym prawem terminie nie wnioskował o przeprowadzenie rozprawy.

Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. sprawowana przez sąd kontrola obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio (art. 146 § 1 p.p.s.a.). W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi J.G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynił czynność z zakresu administracji publicznej - informację Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 26 lipca 2024 r. o odmowie włączenia do ewidencji zabytków ruchomych karty pojazdu osobowego marki [...], rok produkcji 1991 r., nr fabryczny [...], nr silnika [...].

W pierwszej kolejności Sąd dokonał oceny zachowania warunków formalnych skargi. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Mając na uwadze, że kwestionowaną skargą informację odmowną skarżącemu doręczono w dniu 2 sierpnia 2024 r., to skargę złożoną w dniu 30 sierpnia 2024 r. (data nadania pisma w UP K. [...]) należy uznać za wniesioną w terminie. Jednocześnie skarżący wykazał, że posiada interes prawny w sprawie, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., bowiem udokumentował, w sposób bezsporny, że jest właścicielem w/w pojazdu.

Dalej przechodząc do merytorycznej oceny skargi wskazać należy, że podstawę prawną podjętej czynności stanowiły przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1292) – dalej: u.o.z.o.z.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.o.z.o.z. zabytek to nieruchomość lub rzecz ruchomą, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Natomiast zabytek ruchomy to rzecz ruchoma, jej część lub zespół rzeczy ruchomych, o których mowa w pkt 1 (art. 3 pkt 3 ustawy).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.o.z.o.z. ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania zabytki ruchome będące wytworami techniki, a zwłaszcza urządzeniami, środkami transportu oraz maszynami i narzędziami świadczącymi o kulturze materialnej, charakterystycznymi dla dawnych i nowych form gospodarki, dokumentującymi poziom nauki i rozwoju cywilizacyjnego.

Zgodnie z art. 21 u.o.z.o.z. ewidencja zabytków jest podstawą do sporządzania programów opieki nad zabytkami przez województwa, powiaty i gminy. Wojewódzki konserwator zabytków prowadzi wojewódzką ewidencję zabytków w formie kart ewidencyjnych zabytków znajdujących się na terenie województwa (art. 22 ust. 2 u.o.z.o.z.). Włączenie karty ewidencyjnej zabytku ruchomego niewpisanego do rejestru do wojewódzkiej ewidencji zabytków może nastąpić za zgodą właściciela tego zabytku(art. 22 ust. 3 u.o.z.o.z.). Sposób prowadzenia wojewódzkiej ewidencji zabytków określa natomiast wydane na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 24 ust. 1 u.o.z.o.z., rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 56).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wpis do ewidencji zabytków nie stanowi żadnej z wymienionych w art. 7 ustawy form ochrony nad zabytkami. Jest swoistym środkiem wstępnej ochrony danego obiektu uznanego za zabytkowy, skutkującym pewnymi ograniczeniami względem obiektu ujętego w takiej ewidencji. Celem ewidencji jest zgromadzenie informacji o obiektach i nieruchomościach dla tworzenia programów opieki nad zabytkami. Sporządzanie i realizacja wspomnianych programów stanowi jeden z przejawów ochrony zabytków, będącej obowiązkiem organów administracji publicznej (w tym: organów administracji samorządowej), zdefiniowanej w art. 4 (por. wyroki NSA z 14 lutego 2024 r., II OSK 2458/22; z 13 grudnia 2023 r., II OSK 2086; wyrok WSA w Gdańsku z 15 września 2021 r., II SA/Gd 244/21, wyrok WSA w Krakowie z 14 września 2021 r., II SA/Kr 666/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczenia również wymaga, że do "postępowania" w sprawie wpisu do ewidencji zabytków nie stosuje się reguł kodeksu postępowania administracyjnego, jakie mają zastosowanie w przypadku prowadzenia typowego postępowania administracyjnego. Brak sformalizowania reguł postępowania wiążącego się z włączeniem włączenia karty zabytku do ewidencji zabytków (gminnej, wojewódzkiej) nie oznacza jednak, że dokonanie tej czynności może nastąpić bez analizy i wskazania przyczyn uzasadniających jej dokonanie. Nie może ulegać wątpliwości, że włączenie karty zabytku do gminnej ewidencji musi wynikać ze stwierdzenia przez organ, że konkretny obiekt spełnia definicję zabytku z art. 3 pkt 1 u.o.z., tj. stanowi nieruchomość lub rzecz ruchomą, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. To oznacza, że tylko w stosunku do takiego obiektu, który charakteryzuje się cechami wskazującymi na posiadaną przez niego wartość historyczną, artystyczną lub naukową, uzasadnione jest objęcie go wstępną ochroną w postaci ujęcia w gminnej ewidencji zabytków. (por. wyrok NSA z 8 lutego 2024 r., II OSK 1198/24; wyrok WSA w Krakowie z 19 lipca 2024 r., II SA/Kr 720/24; wyrok WSA w Warszawie z 10 sierpnia 2022 r. , VII SA/Wa 2018/18; wyrok WSA w Krakowie z 17 października 2024 r., II SA/Kr 1019/24; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskując a contrario stwierdzić należy, iż powyższe wymogi znajdują zastosowanie do czynności odmownej dokonania wpisu do ewidencji zabytków. Inaczej mówiąc odmowa włączenia danego obiektu do właściwej ewidencji zabytków wymaga po stronie organu należytego uzasadnienia z jakich powodów obiekt ten nie został uznany za zabytek w rozumieniu wyżej powołanego art. 3 pkt 1 u.o.z.o.z., a w konsekwencji nie podlega opiece i ochronie w rozumieniu ustawy. Jest to o tyle istotne, gdyż jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wojewódzki konserwator zabytków jest wyspecjalizowanym organem dysponującym wykwalifikowaną kadrą kompetentną do badania wartości zabytkowych obiektów na obszarze województwa. W konsekwencji powyższego, dla stwierdzenia walorów zabytkowych danego obiektu nie jest konieczne potwierdzenie w formie opinii biegłego. To organ ochrony zabytków na podstawie posiadanych informacji dokonuje oceny, czy określony przedmiot powinien podlegać ochronie jako zabytek w rozumieniu u.o.z.o.z. i nie prowadzi w tej sprawie postępowania, w którym właściciel lub posiadacz zabytku mógłby przedstawiać przeciwne twierdzenia. Brak przepisów określających tryb postępowania skutkuje tym, że kontrola legalności działania organu sprowadza się do badania zgodności tego działania jedynie z przepisami administracyjnego prawa materialnego. Sąd administracyjny dokonując oceny legalności czynności wojewódzkiego konserwatora zabytków w zakresie włączenia do wojewódzkiej ewidencji zabytków karty ewidencyjnej zabytku bada zatem, czy ziściły się przesłanki uzasadniające włączenie/odmowę włączenia danego obiektu do tej ewidencji oraz czy przyczyny uzasadniające włączenie bądź odmowę włączenia do ewidencji zostały udokumentowane w należyty sposób (por. wyroki NSA z 9 marca 2021 r., II OSK 931/20; z 29 kwietnia 2020 r., II OSK 2116/19; wyroki WSA w Łodzi z 27 września 2024 r., II SA/Łd 347/24; z 27 listopada 2024 r., II SA/Łd 630/24; wyrok WSA w Białymstoku z 12 września 2024 r., II SA/Bk 443/23;www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w ocenie Sądu, uwzględniając załączony przez organ materiał dowodowy w sprawie, nie budzi wątpliwości, że odmowa włączenia spornego pojazdu do wojewódzkiej ewidencji zabytków znajdowała uzasadnione podstawy. Działanie organu znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa materialnego, a wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia został poparty szerokim i rzeczowym uzasadnieniem uwzględniającym różne aspekty dotyczące przedmiotowego obiektu, w którym w sposób spójny i logiczny przedstawił argumentację przemawiającą za nieuwzględnieniem żądania skarżącego. Brak jest zatem podstaw do przypisania kwestionowanej przez skarżącego informacji cechy dowolności. Jednocześnie zasadność prezentowanego przez organ stanowiska nie została skutecznie podważona przez stronę skarżącą, która w treści wywiedzionej skargi, poza ogólnym sformułowaniem wskazanych w niej zarzutów, przedstawiła argumentację stanowiącą de facto powtórzenie argumentów zawartych we wniosku z dnia 29 stycznia 2024 r., a które to argumenty były już przedmiotem oceny organu administracji.

Stąd też zarzuty skargi, co do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 lit. d u.o.z.o.z. uznać należało za nieuzasadnione. Za chybione, a co więcej niezrozumiałe wobec przedstawionej argumentacji skargi, Sąd uznał także stawiane zarzuty, co do naruszenia art. 22 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 u.o.z.o.z. W tym zakresie kolejno wskazać należy, iż nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia 29 stycznia 2024 r. został skierowany i rozpatrzony przez organ właściwy, jak również to, że skarżący wyraża zgodę na włączenie karty przedmiotowego pojazdu do wojewódzkiej ewidencji zabytków, o co zresztą samodzielnie wnioskował. Strona skarżąca nie wskazała również na czym polegało w jej ocenie naruszenie przepisu art. 24 ust. 1 u.o.z.o.z., stanowiącego przepis o charakterze kompetencyjnym, zawierający ustawowe upoważnienie wskazanego weń organu, do uregulowania w drodze przepisów rangi podwykonawczej kwestii dotyczących prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem.

Końcowo, odnosząc się do zawartego w udzielonej odpowiedzi na skargę wniosku organu o zasądzenie na jego rzecz, od skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego wskazać należy, że obowiązujące przepisy p.p.s.a., w postępowaniu przed sądem I instancji, w określonych ustawą przypadkach przewidują możliwość zasądzenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego jedynie na rzecz strony skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

dc