Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 557/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: uchylono zaskarżone zarządzenie pokontrolne
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 12
journal: Dz.U. 2013 poz 686
law: Ustwa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - tekst jednolity
article: art. 96, art. 45
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
article: art. 3 pkt 44
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi "B" Sp. z o.o. w D. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 18 grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odpadów I. uchyla zaskarżone zarządzenie pokontrolne; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. na rzecz strony skarżącej "B" Sp. z o.o. w D. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. w dniu 18.12.2013 r. wydał zarządzenie pokontrolne w którym, na podstawie art.12 ust. 1pkt 1 i ust.2 ustawy z 20.07.1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 686) oraz ustaleń kontroli pozaplanowej problemowej interwencyjnej przeprowadzonej w dniach 19.11.2013 r., 22.11.2013 r. w "B" Sp. z o.o. z siedziba w D., udokumentowanej protokołem kontroli Nr [...], zarządził: stosować komunalne osady ściekowe (kod 19 08 05) na cele określone w art. 96 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 14.12.2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz.21 z póź. zm.) na gruntach, co do których Spółka jest władającym powierzchnią ziemi w myśl definicji z art. 3 pkt 44 ustawy z 27.04.2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013r., poz. 1232). Termin realizacji określono jako "na bieżąco". Jednocześnie wyznaczono termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu naruszeń wskazanych w punkcie l zarządzenia: na dzień 10.01.2014 r.

W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie ustaleń kontroli pozaplanowej problemowej interwencyjnej przeprowadzonej w dniach 19.11.2013 r., 22.11.2013 roku w "B" Sp. z o.o. której przedmiotem był odzysk komunalnych osadów ściekowych na terenie nieruchomości położonych w m. S., gmina [...] nr ewid. działek: [...], [...], [...], [...] stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska.

W zakresie przestrzegania przepisów art. 96 ust.2 ustawy o odpadach w trakcie kontroli ustalono, że w dniu 21.11.2013 r. komunalne osady ściekowe są stosowane na terenie działek o numerach ewid. [...] i [...]. Powierzchnia gruntów, na której zastosowano osady ściekowe była zaorana. Podczas wizji nie prowadzono prac przeładunkowych oraz prac związanych ze stosowaniem komunalnych osadów ściekowych oraz innych odpadów (rozprowadzanie na powierzchni ziemi, mieszanie z gruntem) na terenie w/w nieruchomości gruntowych. Z przeprowadzonej w trakcie kontroli analizy kart przekazania odpadu oznaczonego kodem 19 08 05, obejmujących okres od stycznia do końca października 2013 roku oraz przygotowanego przez kontrolowaną Spółkę zestawienia o ilości osadów ściekowych zastosowanych na gruntach o nr ewid: [...], [...] w m. S., obejmującego miesiąc listopad 2013 roku (do 20.11.2013 r.) wynika, że w tym okresie na w/w gruntach zastosowano ogółem 805,62 Mg komunalnych osadów ściekowych (kod 19 08 05). Osady zostały przekazane przez [...] Wodociągi Sp. z o.o. w T. Zakład Oczyszczalni Ścieków w T.. "B" Spółka z o.o w trakcie kontroli przedstawiła umowy dzierżawy zawarte: w dniu 29.03.2012 r. pomiędzy "A" S.A. T., ul. B. (wydzierżawiający), a "B" Spółkę z o.o., D. ( dzierżawca). Zgodnie z § 3 w/w umowy dzierżawy "B" Spółka z o.o. (dzierżawca) oświadcza, że nieruchomość położoną w m. S. nr ewid. działek: [...], [...] przyjmuje w dzierżawę z przeznaczeniem na rolnicze zagospodarowanie odpadów o kodzie 19 08 05 celem przywrócenia pierwotnych właściwości gleby; w dniu 24.09.2013 r. pomiędzy Z. K. (wydzierżawiający), a "B" Spółkę z o.o. (dzierżawca). Przedmiotem w/w umowy są m.in. działki o nr ewid.: [...], [...], [...] w obrębie nr [...] o łącznej powierzchni 7.5498 ha, objęte księgą wieczystą [...]. Zgodnie z § 3 umowy zawartej w dniu 24.09.2013 r. "B" Spółka z o.o., (dzierżawca) oświadcza, że w/w nieruchomość położoną w m. Strzelce Wielkie przyjmuje w dzierżawę z przeznaczeniem na rolnicze zagospodarowanie odpadów o kodzie 19 08 05 celem przywrócenia pierwotnych właściwości gleby. Dzierżawa nieruchomości j w. ustalona została na okres do 31 grudnia 2013 roku (paragraf 4 pkt 1 w/w umowy).

Według art. 96 ust. 2 ustawy o odpadach komunalne osady ściekowe mogą być przekazywane do stosowania władającemu powierzchnią ziemi wyłącznie przez wytwórcę tych osadów. Przez władającego powierzchnią ziemi według definicji z art.3 pkt 44 ustawy Prawo ochrony środowiska należy rozumieć właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy — Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem — podmiot ujawniony jako władający. Przepis ten jednoznacznie określa, że komunalne osady ściekowe powinny trafić bezpośrednio do władającego powierzchnią ziemi, na której mają być stosowane. "B" Spółka z o.o., która zgodnie z zapisami w/w umów przyjmuje w dzierżawę nieruchomość położoną w m. S. nr ewid. działek: [...], [...] z przeznaczeniem na rolnicze zagospodarowanie odpadów o kodzie 19 08 05 celem przywrócenia pierwotnych właściwości gleby, nie jest w myśl obowiązujących przepisów władającym powierzchnią ziemi, wpisanym do ewidencji gruntów i budynków.

Ponadto organ przytoczył stanowisko spółki która stwierdziła, że w ww. protokole kontroli dokonano nieprawidłowych ustaleń w zakresie tego, kto był podmiotem dokonującym przetwarzania opadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Spółka podała, że nie posiada wskazanego w protokole zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jednak nie stanowiło to nieprawidłowości, ze względu na fakt, iż nie była zobowiązana do posiadania tego zezwolenia. Spółka wykonała jedynie usługę transportu odpadów w celu ich dostarczenia Z. K.. Podmiotem dokonującym przetwarzania opadów o którym mowa w ww. protokole nie była bowiem Spółka, lecz Z. K.. Spółka odwołała się do treści art. 45 ust. 1 pkt 3 i art. 96 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o odpadach. Podkreśliła, że ustawa nie zakazuje osobie władającej powierzchnią ziemi, zwolnionej z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach (w niniejszym przypadku – Z. K.), posłużenia się osobami trzecimi w celu dostarczenia (transportu) komunalnych osadów ściekowych na daną powierzchnię ziemi.

Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że w trakcie przeprowadzonej w dniach 19.11.2013 r., 22.11.2013 r. kontroli stwierdzono fakt stosowania komunalnych osadów ściekowych (kod 19 08 05) na terenie działek [...] i [...]. Z przedstawionych przez Spółkę dokumentów tj. w/w umów cywilno - prawnych zawartych z właścicielem (poprzednim i obecnym) w/w nieruchomości jednoznacznie wynika, że stosującym komunalne osady ściekowe na w/w gruntach, nie byli władający powierzchnią ziemi lecz dzierżawca tj. "B" Sp. z o.o. w D.. W protokole kontroli Nr [...] nie zawarto zapisów, które podważałyby możliwość wykonywania usługi transportu komunalnych osadów ściekowych przez "B" sp. z o.o. oraz stwierdzenia, że cyt. "dokonanie takiej usługi czyni z usługobiorcy (dokonującego transportu odpadów - Spółki) podmiot dokonujący przetwarzania odpadów". W protokole kontroli Nr [...] na stronie 4 nie zawarto zapisów, z których wynika że cyt.: "Spółka wykonała jedynie usługę transportu odpadów w celu ich dostarczenia Z. K." Na stronie 4 protokołu kontroli jw. zapisano, że cyt " Zgodnie z przedstawionymi w/w kartami przekazania odpadu o kodzie 19 08 05 wykonanie usługi transportu zostało potwierdzone przez "B’ Spółka z o.o. w D.. "

Po uprzednim wezwaniu przez "B" Sp. z o.o. w D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. do usunięcia naruszenia prawa (pismo z 13.01.2014 r.) Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na zarządzenie pokontrolne. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i w konsekwencji niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, powiązane w szczególności z:

nieprzeprowadzeniem istotnego dla wyjaśnienia sprawy dowodu z zeznań świadka, Z. K.,

nieuwzględnieniem faktu, iż z kart przekazania odpadów (przekazywanych przez

Wodociągi Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą

w T. Zakład Oczyszczalni Ścieków, ul. C., T.) wynika,

iż podmiotem dokonującym odbioru odpadów w celu ich odzysku nie była Spółka,

nieuwzględnieniu wyjaśnień Spółki składanych w trakcie postępowania,

bez wyjaśnienia dlaczego nie są wiarygodne i dlaczego nie zasługują

na uwzględnienie; skutkiem powyższych uchybień było błędne ustalenie, iż Spółka dokonywała odzysku odpadów polegającego na stosowaniu komunalnych osadów ściekowych, nie zaś Z. K., co doprowadziło w konsekwencji do nietrafnego przyjęcia, iż Spółka naruszyła art. 96 ust. 2 ustawy o odpadach

- art. 45 ust. 1 pkt 3 i art. 96 ust. 2 ustawy o odpadach, przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż stanowi naruszenie ww. przepisów sytuacja,

w której osoba władająca powierzchnią ziemi, zwolniona z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach (Z. K.) posługuje się osobami trzecimi

(Spółką) w celu dostarczenia (transportu) komunalnych osadów ściekowych na daną powierzchnię ziemi.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego Zarządzenia Pokontrolnego, określenie, iż zaskarżone Zarządzenie Pokontrolne nie może być wykonane oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadka Z. K., mimo, że toku postępowania Spółka konsekwentnie wskazywała, iż nie działa w imieniu własnym, lecz w imieniu i na rzecz Z. K.. Nie uwzględniono również faktu, iż z kart przekazania odpadów (przekazywanych przez Wodociągi Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. Zakład Oczyszczalni Ścieków, ul. C., T.) wynika, iż podmiotem dokonującym odbioru odpadów w celu ich odzysku nie była Spółka. Organ nie uzasadnił dlaczego nie uwzględnił wyjaśnień Spółki składanych w trakcie postępowania. Powyższe uchybienia, doprowadziły do błędnego przyjęcia, iż Spółka dokonywała odzysku odpadów polegającego na stosowaniu komunalnych osadów ściekowych. Tymczasem - jak konsekwentnie wskazywała od początku Spółka - działała ona li tylko w imieniu i na rzecz Z. K.. W konsekwencji, w przypadku ewentualnego stwierdzenia naruszeń przepisów gospodarki o odpadach, adresatem Zarządzenia Pokontrolnego bezzasadnie uczyniono Spółkę.

Ponadto zdaniem strony skarżącej Zarządzenie Pokontrolne zawiera wewnętrzne sprzeczności i budzi wątpliwości co do swej treści, w szczególności w zakresie tego, które z elementów materiału dowodowego zostały uznane przez organ administracji za wiarygodne. Uzasadnienie Zarządzenia Pokontrolnego stwierdza bowiem zarówno, iż - w przekonaniu Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska - "stosującym" odpady komunalne była Spółka nie zaś Z. K. (strona 4 Zarządzenia Pokontrolnego, tiret pierwszy), jak i to, że "w protokole kontroli nr [...] nie zawarto zapisów, które podważałyby możliwość wykonywania usługi transportu komunalnych osadów ściekowych przez "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) oraz stwierdzania, że cyt. "dokonanie takiej usługi czyni z usługobiorcy (dokonującego transportu odpadów -Spółki) podmiot dokonujący przetwarzania odpadów" (strona 4 Zarządzenia Pokontrolnego tiret drugi).

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Organ wyjaśnił dodatkowo, że z uwagi na stanowisko Spółki, pismem z 16.12.2013 r. przesłał do właściciela nieruchomości Z. K. pismo w którym poinformował o ustaleniach z kontroli przeprowadzonej w "B" Sp. z o. o. o. oraz o treści stosownych przepisów o odpadach. Z. K. wypowiedział z dniem 18.12.2013 r. umowę dzierżawy zawartą w dniu 24.09.2013 roku ze Spółką, uzasadniając swoją decyzję nieprawidłowościami stwierdzonymi podczas kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. Delegaturze w T.. W ocenie organu oznacza to, że Z. K. zgodził się z ustaleniami kontroli i nie podzielił stanowiska spółki, że był dokonującym przetwarzania odpadów na działkach [...] i [...].

Organ podkreślił, że umowa dzierżawy z 24.09.2013 r. pomiędzy "B" Spółka z o.o., a Z. K., została zawarta czasie, kiedy obowiązywał już art.96 ust. 2 nowej ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zapisem odbiegający od poprzedniego ze "starej" ustawy z 27 kwietnia 2001 r. odpadach w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postepowaniu jest zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust.1 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 686 ) oraz ustaleń kontroli pozaplanowej problemowej interwencyjnej przeprowadzonej w dniach 19 i 22 listopada 2013 r. w "B" sp. z o.o. w D..

Zgodnie z ww. przepisem art. 12 ust. 1 na podstawie ustaleń kontroli Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska może wydać:

1) zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej:

2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną;

3) wszcząć egzekucję jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, który w całości podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że zarządzenie pokontrolne, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska nie jest decyzją administracyjną, ale jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej zwanej w skrócie p.p.s.a.) po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 52 § 3 i w terminie określonym w art. 53 § 2 tej ustawy (por. wyroki WSA: w Gliwicach z 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 126/09, LEX nr 550331, w Opolu z 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Op 529/08, LEX nr 521839, wyrok WSA w Szczecinie z 17.11. 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 789/10, LEX 754945). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy wskazać, że warunki określone w art. 52 § 3 p.p.s.a i w terminie określonym w art. 53 § 2 tej ustawy "B" Sp. z o.o. w D. spełniła kierując w dniu 13 stycznia 2014 r. pismo do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska - K. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Skarga jest zasadna bowiem zaskarżone zarządzenie pokontrolne nie odpowiada prawu.

Zarządzenie o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli w związku z czym zalecenia zawarte w zarządzeniu pokontrolnym stanowią konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Stąd szczególne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo. Zarządzenie pokontrolne nie jest tylko prostym "przypomnieniem" obowiązków wynikających z innych źródeł: przepisów lub decyzji lecz "przypomnieniem" o obowiązkach naruszonych, nie służy zacytowaniu obowiązków strony, lecz zwraca uwagę na uchybienia. Oczywiście uchybienia takie stanowią podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu ich sankcjonowanie i w toku takiego postępowania strona może podważać zasadność zarzutów i wykazywać, że dopełniła ciążących na niej obowiązków. Jednak także na etapie kontroli strona może negować zasadność jej wyników. Możliwość taką daje jej właśnie dopuszczalność wniesienia skargi do sądu na zarządzenie pokontrolne (por. wyrok WSA w Gliwicach z 9. 09. 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 126/09, lex 550331). W konsekwencji kontrola legalności takiego zarządzenia oznacza konieczność sprawdzenia, czy istniały podstawy do jego wydania, a to zdaniem Sądu oznacza konieczność zbadania czy naruszenia zostały w prawidłowy sposób stwierdzone i dostatecznie wykazane. Nadto trzeba zważyć, że zarządzenie pokontrolne, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest aktem o charakterze władczym nakładającym na adresata określone obowiązki. Nie jest zatem właściwe wydanie zarządzenia pokontrolnego, w którym jedynie powtarza się normy prawne zobowiązując podmiot kontrolowany do stosowania prawa jak to miało miejsce w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym. Dodatkowo na taki właśnie charakter skarżonego zarządzenia wskazuje zawarte w końcowym fragmencie uzasadnienia stwierdzenie, iż "zarządzenie niniejsze stanowi przypomnienie o podstawowych obowiązkach wynikających z przepisów o ochronie środowiska".

Z powyższego wynika, że do zarządzenia pokontrolnego w zakresie jego rozstrzygnięcia i uzasadnienia odnoszą się te same wymagania jak do innych władczych aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. W pierwszym rzędzie organ kontrolujący musi prawidłowo przeprowadzić kontrolę , a następnie w oparciu o dokonane ustalenia kontroli wydać zarządzenie pokontrolne. Tak więc, zarządzenie pokontrolne powinno zawierać ustalony stan faktyczny sprawy. Prowadzona kontrola ma bowiem na celu ustalenie czy w kontrolowanej jednostce przestrzegane są te zasady i przepisy ochrony środowiska, które należą do dziedziny objętej przewidzianą w ustawie kompetencją organów ochrony środowiska. Temu celowi służy między innymi przewidziany w art. 9 ust. 2 omawianej ustawy katalog uprawnień inspektora ochrony środowiska w toku prowadzonej kontroli.

W rozpoznawanej sprawie kwestią zasadniczą było ustalenie czy kontrolowana spółka "B" sp. o. o. w D. działa zgodnie z prawem w zakresie przekazywania do stosowania komunalnych odpadów ściekowych tj. normy z art. 96 ust. 2 ustawy w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 3 14.12. 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. nr 21 ) w zw. z art. 3 pkt 44 ustawy z 27. 04. 2001 r. Prawo o ochronie środowiska (Dz. U., z 2013 r. , poz. 1232). Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 2 ustawy o odpadach komunalne osady ściekowe mogą być przekazywane do stosowania władającemu powierzchnią ziemi wyłącznie przez wytwórcę osadów, natomiast zgodnie z def. legalną z art. 3 pkt 44 POŚ władającym powierzchnią ziemi jest właściciel nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków na podstawie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem – podmiot ujawniony jako władający. Istotne jest przy tym, że w sytuacji określonej w cyt. art. 96 ust. 2 – stosownie do treści art. 45 ust. 1 pkt 1- 3 osoby władające powierzchnią ziemi, na której są stosowane komunalne osady ściekowe w celach określonych w art. 96 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o odpadach tj. w rolnictwie, do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji kompostu oraz upraw roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz – są zwolnione od uzyskiwania zezwolenia za uzyskiwać zezwolenia na zbieranie odpadów lub na przetwarzanie odpadów.

Mając to na uwadze trzeba wskazać, że ustalenia poczynione podczas kontroli w Spółce "B", która miała charakter kontroli pozaplanowej, problemowej i interwencyjnej, okazały się zbyt ogólne i fragmentaryczne. Jak bowiem wynika z protokołu kontroli nr [...] dokonanej prze WIOŚ w K. –delegatura W T. przeprowadzonej na działkach nr [...], [...], [...], [...] w m. S. ustalono , że osady ściekowe (kod 19 08 05) stosowane są jedynie na dz. nr [...] i [...] "zostały wywiezione" w miesiącach od lipca do listopada 2013r. w ilości ogółem 805,62 Mg i były przekazane przez Wodociągi sp. z o. o. w T., Zakład Oczyszczalni Ścieków "B". Nadto ustalono, że spółka "B" w D. nie jest władającym powierzchnią ziemi na terenie ww. działek. Swoje uprawnienia do dysponowania ww. nieruchomością Spółka wywodzi z dwóch umów dzierżawy tj. z umowy zawartej w dniu 29.03. 2012 r. z "A" S.A. w T. (wydzierżawiającym) z przeznaczeniem ww. działek na rolnicze zagospodarowanie odpadów o kodze 19 08 05 oraz z umowy zawartej 24. 09. 2013 r. ze Z. K. (wydzierżawiającym) z analogicznym przeznaczeniem, przy czym ta umowa oprócz działek nr [...] i [...] obejmowała także działki [...], [...], [...], [...]. Należy podkreślić, ze organ nie wyjaśnił kwestii zasadniczej tj. czy w badanej sprawie doszło do naruszenia normy z art. 96 ust. 2 ustawy o odpadach w sytuacji gdy jak wynika z przedłożonych do akt administracyjnych "kart przekazania odpadu" w okresie od lipca do listopada 2013 r. "transportującym odpad" była skarżąca spółka, natomiast rubryka "posiadacz odpadów , który przejmuje odpad" nie została wypełniona. Powyższa kwestia nie została wyjaśniona jakkolwiek "B" sp. z o. o. podnosiła, iż dokonywała jedynie usługi transportu w celu dostarczenia odpadów ściekowych Z. K. jako władającemu powierzchnią ziemi działek na których stosowano przedmiotowe osady. Nie wyjaśniono także kwestii kto stosował przedmiotowe odpady w okresie przed zawarciem w dniu 24. 09. 2013 r. umowy dzierżawy ze Z. K. tj. jest w lipcu, sierpniu i we wrześniu 2013 r.

Uchylenie się organu od ustalenia w zarządzeniu pokontrolnym dokładnego stanu faktycznego sprawy i nierozważenie argumentacji kierownika kontrolowanej jednostki w składanych przez niego zastrzeżeniach nie można uznać za prawidłowe.

Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne narusza przepisy postępowania tj. art. 7, 77§ 1 i 107 § 3 oraz z art. 11 kpa w zw z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska , w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem sprawa administracyjna nie została należycie wyjaśniona. W zależności od wyniku tego postępowania wyjaśniającego, w ewentualnym zarządzeniu pokontrolnym należy zamieścić poczynione ustalenia i wyjaśnić zajęte w sprawie stanowisko z uwzględnieniem odniesienia się do twierdzeń skarżącej spółki.

Dlatego należało orzec jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji , w oparciu o art. 200 p.p.s.a.