Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 205/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Małoletnia I. M. (dalej jako: "skarżąca"), działająca przez przedstawiciela ustawowego B. M. (ojca), reprezentowana przez E. Z., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2024 r. przedstawiciel ustawowy skarżącej został wezwany w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia jej braków formalnych poprzez podanie numeru PESEL i adresu zamieszkania skarżącej oraz wykazania, że pełnomocnik w osobie E. Z. należy do kręgu osób, które mogą występować jako pełnomocnicy w postępowaniu przed sądem administracyjnym zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej zwanej "p.p.s.a."). Jeżeli pełnomocnik nie należy do ww. kręgu osób, zobowiązano skarżącą do nadesłania do tutejszego Sądu skargi podpisanej przez nią osobiście.

Odrębnym, z tej samej daty, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III tutejszego Sądu wezwano przedstawiciela ustawowego skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego zakreślając siedmiodniowy termin na wykonanie zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Oba wezwania zostały skutecznie doręczone stronie w dniu 13 września 2024 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 43 akt sądowych). Tym samym siedmiodniowy termin do wykonania nałożonych na stronę obowiązków upłynął z dniem 20 września 2024 r.

W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony, ani nie uzupełniono braków formalnych skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ewentualnie w przypadku uzupełnienia braków formalnych skargi o odrzucenie skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej z uwagi na niewyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., bowiem złożone ponaglenie zostało wniesione w tym samym dniu, co skarga, tzn. w dniu 26 lipca 2024 r., w związku z czym nie został zachowany warunek jego uprzedniego złożenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania niezbędne jest złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, o czym stanowi art. 37 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej: "k.p.a."). Stanowi o tym wprost art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przyjmuje się zatem, że wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wymogiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, zaś spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już w chwili jego złożenia w organie (por. postanowienia NSA: z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2654/13 oraz z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1210/18).

W rozpoznawanej sprawie - jak wskazywał Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę - strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., gdyż złożone do organu ponaglenie zostało wniesione w tym samym dniu co skarga. Sam fakt złożenia skargi oraz ponaglenia, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. w tym samym dniu nie świadczy o niedopuszczalności złożenia tej skargi z uwagi na niewyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia, gdyż z powołanego przepisu jasno wynika, że skargę można wnieść "po wniesieniu ponaglenia", nie zaś "po dniu, w który ponaglenie zostało wniesione". W niniejszej sprawie należy zauważyć, że co prawda na obu dokumentach (skargi i ponaglenia) widnieje prezentata, z której wynika ta sama data ich złożenia, tj. 26 lipca 2024 r., jednakże tylko na ponagleniu wskazana została godzina złożenia dokumentu (7:56), natomiast brak jest takiej informacji na treści skargi (vide: k. 93 akt administracyjnych oraz k. 21 akt sądowych).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że z akt sprawy wynika, iż obie czynności zostały dokonane tego samego dnia, tj. 26 lipca 2024 r., natomiast nie wynika, aby czynności tych dokonano w nieprawidłowej kolejności. W konsekwencji nie można przyjąć, jak podnosi organ, że w omawianym przypadku warunek uprzedniego wniesienia ponaglenia w rozpoznawanej sprawie nie został zachowany (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1314/19).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że brak wskazania godziny złożenia obu dokumentów (skargi i ponaglenia) powoduje, iż nie można przyjąć, że warunek uprzedniego wniesienia ponaglenia w rozpatrywanej sprawie nie został zachowany. W związku z powyższym - w ocenie Sądu - skarżąca wypełniła dyspozycję wynikającą z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego skarga podlegała odrzuceniu z innych przyczyn.

Stosownie bowiem do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie: oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (lit. a/) oraz numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną., oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku (lit. b/).

Ponadto, w myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.

Stosownie zaś do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Z kolei stosownie do treści art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieuiszczenia wpisu od skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jej odrzucenie.

W rozpoznawanej sprawie przedstawiciel ustawowy skarżącej został w dniu 13 września 2024 r. skutecznie wezwany (na podany w skardze adres do korespondencji) do uzupełnienia wskazanych braków formalnych oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi i uiszczenie wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 20 września 2024 r.

Z notatki urzędowej Oddziału Finansowo–Budżetowego tutejszego Sądu z dnia 7 października 2024 r. wynika, że w okresie od dnia 22 lipca 2024 r. do dnia 4 października 2024 r. skarżąca nie uiściła do niniejszej sprawy wpłaty w wysokości 100 zł, jak również wskazane powyżej braki formalne niniejszej skargi nie zostały usunięte przez skarżącą, co – stosownie do art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – stanowi podstawę do odrzucenia skargi przez sąd administracyjny.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł, jak w sentencji postanowienia.