Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1138/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i decyzję II instancji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Miasta I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 685/19 w sprawie ze skargi Miasta I. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 września 2019 r. nr 0401-IO1.4103.71.2019 w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca 2012 r. do kwietnia 2013 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 września 2019 r. nr 0401-IO1.4103.71.2019 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na rzecz Miasta I. kwotę 1707 (jeden tysiąc siedemset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 11 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 685/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę Miasta I. (dalej: "miasto" lub "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej "organ odwoławczy" lub "organ") z 25 września 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca 2012 r. do kwietnia 2013 r.

1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. (dalej "naczelnik urzędu skarbowego" lub "organ pierwszej instancji") dokonał na wniosek miasta zwrotu kwot nadpłaty lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca 2012 r. do kwietnia 2013 r., a także zaliczenia z urzędu części nadpłaty na poczet zaległości podatkowych. Wypłacone kwoty nadpłaty/nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zostały zwrócone miastu bez oprocentowania.

Następnie miasto wystąpiło o zwrot niezwróconego dotychczas oprocentowania nadpłaty w podatku od towarów i usług oraz oprocentowania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. okresy rozliczeniowe, na które składają się:

1) oprocentowanie nadpłaty za okresy od czerwca 2012 r. do kwietnia 2013 r. liczone na podstawie art. 78 § 5 pkt 2 w zw. z art. 74 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.), dalej "o.p.", tj. od dnia powstania nadpłaty do 16 grudnia 2015 r.,

2) oprocentowanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2012 r., liczone na podstawie art. 78 § 5 pkt 2 w zw. z art. 74 pkt 1 o.p., tj. od dnia upływu 60 dni od dnia złożenia pierwotnej deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy do 16 grudnia 2015 r.,

3) oprocentowanie niewypłaconej dotychczas części nadpłaty w VAT za okres od dnia złożenia wniosków o stwierdzenie nadpłaty oraz niewypłaconej dotychczas części zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za okres od dnia upływu terminu na zwrot do dnia, w którym nastąpi przekazanie tych środków na rachunek miasta, na podstawie art. 78 § 1, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c), art. 78 § 4 o.p. w zw. z art. 87 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054, ze zm.), dalej "ustawa o VAT".

Naczelnik urzędu skarbowego decyzją z 14 czerwca 2019 r.:

– określił łączną kwotę oprocentowania nadpłat w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2012 r. do kwietnia 2013 r. i kwotę oprocentowania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r., uznając, że nadpłaty/nadwyżka podatku naliczonego nad należnym powstały w związku z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także "Trybunał" lub "TSUE") z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 Gmina Wrocław, tj. na podstawie art. 74 pkt 1 o.p., i podlegają oprocentowaniu według zasad określonych w art. 78 § 5 o.p., oraz

– odmówił wypłaty oprocentowania od niezwróconej dotychczas części nadpłaty/nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy decyzją z 25 września 2019 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że fakt rozliczenia przez organ pierwszej instancji wypłaconych 21 lutego 2017 r. i 19 lipca 2017 r. bez oprocentowania kwot nadpłat i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w oparciu o art. 78a o.p. oraz wyliczenia w ten sposób pozostałej do zwrotu na rzecz miasta części nadpłaty i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie zmienia tego, że kwoty te nadal stanowią nadpłatę powstałą w wyniku orzeczenia TSUE, a w konsekwencji, że podlegają oprocentowaniu wyłącznie według zasad określonych w art. 78 § 5 pkt 2 o.p. Powołane przez miasto przepisy art. 78 § 3 pkt 3 lit. c) o.p. (określające początkowy termin liczenia odsetek) oraz art. 78 § 4 o.p. (określające końcowy termin liczenia odsetek) nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu zawarte w powołanych przepisach regulacje nie stanowią podstawy do wypłaty na rzecz miasta "dodatkowego" oprocentowania od niewypłaconej w terminie części nadpłaty/nadwyżki. Skoro Ordynacja podatkowa w sposób wyczerpujący reguluje kwestie oprocentowania nadpłat powstałych w wyniku publikacji orzeczenia TSUE, to brak jest jakichkolwiek podstaw, aby w tego typu przypadkach stosować przepisy normujące oprocentowanie nadpłat powstałych w następstwie innych zdarzeń.

2. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy miasto zarzuciło naruszenie:

1) art. 77 § 1 pkt 4, art. 78 § 1, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c) o.p., art. 87 ust. 7, art. 87 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 78 § 1 i art. 78 § 4 w zw. z art. 78a O.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w sytuacji uchybienia przez organ pierwszej instancji terminowi na zwrot części nadpłaty oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym miastu nie przysługuje prawo do dodatkowego oprocentowania ww. niewypłaconych w terminie kwot za okres od dnia złożenia wniosków o stwierdzenie nadpłaty oraz za okres od dnia upływu terminu na zwrot nadwyżki w VAT do dnia, w którym nastąpi przekazanie tych środków na rachunek bankowy miasta;

2) art. 78 § 5 pkt 2 w zw. z art. 74 pkt 1 o.p. w zw. art. 87 ust. 7 i ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 78 § 1, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c), art. 78 § 4 w zw. z art. 78a o.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w przypadku przyznania miastu prawa do oprocentowania obliczonego zgodnie z art. 78 § 5 pkt 2 o.p. i niezwrócenia przez organ pierwszej instancji części nadpłaty i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w terminie miastu nie przysługuje prawo do oprocentowania od niewypłaconych w terminie kwot liczonych do dnia zwrotu, bez względu na okres "przetrzymywania" ww. środków przez organ pierwszej instancji;

3) art. 120 i 121 o.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a tym samym bezpodstawną odmowę wypłaty ww. odsetek w związku z niezwróceniem w terminie części nadpłaty w VAT oraz zwrotu nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym.

W rezultacie miasto wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w części nieuwzględniającej jej wniosku o wypłatę dodatkowego oprocentowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podzielił w pełni stanowisko organów podatkowych co do kompleksowego charakteru regulacji dotyczącej naliczania oprocentowania nadpłat powstałych w wyniku orzeczenia TSUE oraz braku możliwości zastosowania w tym zakresie przepisów normujących oprocentowanie nadpłat powstałych w następstwie innych zdarzeń. Wyjaśnił, że skarżącej zostało przyznane stosowne oprocentowanie kwot zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wyłącznie w związku z orzeczeniem TSUE, przy przyjęciu domniemania faktycznego, że kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym (wykazane w korektach deklaracji) byłyby wykazane w pierwotnie składanych deklaracjach, gdyby nie nieprawidłowa krajowa praktyka w zakresie stosowania przepisów unijnych. W odniesieniu do nadpłaty wynikającej z orzeczenia TSUE ustawodawca wyraźnie w art. 78 § 5 o.p. określił okresy naliczania oprocentowania, różnicując je w zależności od terminu złożenia wniosku przez podatnika o zwrot nadpłaty liczonego względem dnia publikacji orzeczenia TSUE. Wykluczona jest natomiast taka interpretacja przepisów Ordynacji podatkowej, jak czyni to skarżąca, że przez treść art. 78a o.p., który określa sposób zaliczenia zwracanej kwoty na poczet kwoty nadpłaty i kwoty oprocentowania, może nastąpić zmiana zasad naliczania oprocentowania, określonych szczegółowo w ustawie dla poszczególnych trybów stwierdzania, ujawniania (powstania) nadpłaty. W art. 78 § 5 pkt 2 o.p., w przeciwieństwie do regulacji zawartej w punkcie 1., ustawodawca określił końcowy termin naliczania odsetek (oprocentowania). Skoro w punkcie 1. mowa jest o naliczaniu oprocentowania od dnia powstania nadpłaty do dnia zwrotu, a w punkcie 2. o naliczaniu nadpłaty od dnia powstania do 30 dnia od dnia publikacji orzeczenia TSUE , to tego drugiego przepisu nie można interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie tylko w sytuacji, gdy cała kwota nadpłaty wraz z oprocentowaniem została zwrócona w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku.

4. Skarga kasacyjna

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez miasto, które w skardze kasacyjnej zarzuciło naruszenie:

1) art. 77 § 1 pkt 4, art. 78 § 1, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c) o.p., art. 87 ust. 7, art. 87 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 78 § 1 i 78 § 4 w zw. z art. 78a o.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, że w sytuacji uchybienia przez organ pierwszej instancji terminowi na zwrot części nadpłaty oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym miastu nie przysługuje prawo do dodatkowego oprocentowania ww. niewypłaconych w terminie kwot za okres od dnia złożenia wniosków o stwierdzenie nadpłaty oraz za okres od dnia upływu terminu na zwrot nadwyżki w VAT do dnia, w którym nastąpi przekazanie tych środków na rachunek bankowy miasta;

2) art. 78 § 5 pkt 2 w zw. z art. 74 pkt 1 o.p. oraz w zw. z art. 87 ust. 7 i ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 78 § 1, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c), art. 78 § 4 w zw. z art. 78a o.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, że w przypadku przyznania miastu prawa do oprocentowania obliczonego zgodnie z art. 78 § 5 pkt 2 o.p. i niezwrócenia przez organ pierwszej instancji części nadpłaty i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w terminie miastu nie przysługuje prawo do oprocentowania od niewypłaconych w terminie kwot liczonych do dnia zwrotu, bez względu na okres "przetrzymywania" ww. środków przez organ pierwszej instancji;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w okolicznościach wskazujących na konieczność jego zastosowania, a w konsekwencji nieuchylenie przez wojewódzki sąd administracyjny decyzji, podczas gdy została ona wydana przez organ z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 7 i art. 87 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 77 § 1 pkt 4, art. 78 § 1, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c), art. 78 § 4 i art. 78 § 5 pkt 2 w zw. z art. 74 pkt 1 i art. 78a o.p.;

4) art. 151 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi skarżącej w okolicznościach, w których uzasadnionym było uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji z uwagi na naruszenie przez organ wskazanych przepisów prawa materialnego.

W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do jej istoty, albo uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez wojewódzki sąd administracyjny, a także zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

5. Odpowiedź na skargę kasacyjną

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie zwrotów kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy odnosi zamierzony skutek.

6.2. Problematyka, będąca przedmiotem zaskarżonego wyroku, była wielokrotnie podejmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Odnośnie dopuszczalności naliczania oprocentowania w sytuacji, gdy wniosek o zwrot nadpłaty podatku został złożony po upływie 30 dni od opublikowania w Dzienniku Urzędowym UE wyroku Trybunału orzecznictwo było rozbieżne.

W wyroku z 29 marca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn.. akt I FSK 2248/19, CBOSA uznał, że oprocentowanie powstałych po scentralizowaniu rozliczeń nadpłaty (z tytułu uprzedniego uiszczenia zobowiązań podatkowych przez Powiat i jego jednostkę organizacyjną) oraz kwoty do zwrotu winno skompensować Skarżącemu brak możliwości dysponowania środkami, które niezasadnie pozostawały w dyspozycji Skarbu Państwa. Sądy obu instancji powołały się na zasadę skuteczności, która nakazuje czuwać, aby realizacja praw wywodzonych z prawa unijnego nie była nadmiernie utrudniona. Podkreślono, że zaakceptowanie oprocentowania kwot nadpłaty/zwrotu tylko do 30 dnia od daty ogłoszenia orzeczenia TSUE oznaczałoby, że późniejsze procedowanie nad oczekiwanym zwrotem rzeczonych kwot, z inicjatywy organów podatkowych nie skutkowałoby żadną sankcją za czas dokonania owego zwrotu, albowiem termin końcowy dla oprocentowania byłby już zamknięty. Podzielono stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 listopada 2022 r., sygn. akt I FSK 182/19, że "dla realizacji standardów wspólnotowych, wynikających z orzeczeń TSUE, w tym w obszarze oprocentowania nadpłat, powstałych na skutek niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, sąd krajowy uprawniony jest do odpowiedniej modyfikacji zastanej procedury krajowej, jeżeli realizacji tych standardów ona nie zapewnia."

Odmienne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 stycznia 2022 r., II FSK 1968/19, sygn. akt II FSK 1968/19, że jeżeli wniosek został złożony po upływie powyższego terminu odsetki przysługują za okres od powstania nadpłaty do upływu tego terminu. Podkreślono, że polski ustawodawca przyznanie uprawnienia do odsetek za okres od powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu uzależnia od podjęcia działań w celu uzyskania zwrotu nadpłaty w odpowiednim terminie, co ma skłaniać podatników do niezwlekania ze składaniem wniosków o zwrot nadpłaty. Brak tego rozwiązania powodowałby sytuację, w której podatnicy świadomie zwlekający z wnioskiem o zwrot nadpłaty uzyskiwaliby większe odsetki od nadpłaty, pomimo tego że mieli możliwość uzyskania zwrotu nadpłaty we wcześniejszym terminie. W takiej sytuacji odsetki od nadpłaty traciłyby charakter wynagrodzenia za uszczerbek majątkowy spowodowany brakiem możliwości korzystania przez podatnika z pieniędzy wpłaconych do organu tytułem nienależnego podatku i wówczas odsetki te stawałyby się środkiem do uzyskania korzyści kosztem Skarbu Państwa lub gminy, które uzyskiwane byłyby w wyniku świadomego pozostawiania przez podatnika należnych mu środków pieniężnych w dyspozycji organu podatkowego. W takiej sytuacji dochodzić mogłoby do korzystania z instytucji nadpłaty w sposób podobny do lokowania pieniędzy w instytucjach finansowych. Możliwość takiego traktowania odsetek należnych od nadpłaty podatku należy uznać za niedopuszczalne ze względu na charakter tych odsetek jako środka mającego stanowić wynagrodzenie uszczerbku spowodowanego pozbawieniem podatnika możliwości korzystania z jego pieniędzy.

6.3. W związku z istniejącymi rozbieżnościami w orzecznictwie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 marca 2022 r., sygn. akt II FSK 1602/19 skierował pytanie prejudycjalne następującej treści: "Czy wyrażone w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej [dalej: TUE] zasady skuteczności i lojalnej współpracy oraz równoważności lub jakakolwiek inna właściwa zasada przewidziana w prawie Unii, sprzeciwiają się takiemu przepisowi krajowemu jak art. 78 § 5 pkt 1 i 2 o.p., który przewiduje, że odsetki od nadpłaconego podatku, pobranego przez płatnika niezgodnie z prawem unijnym, nie są należne podatnikowi za okres po upływie 30 dni, licząc od dnia opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wyroku Trybunału Sprawiedliwości stwierdzającego niezgodność pobrania podatku z prawem unijnym, jeżeli wniosek o stwierdzenie tej nadpłaty został złożony przez podatnika po tym terminie, a przepisy prawa krajowego dotyczące pobrania podatku pomimo wydanego wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 10 kwietnia 2014 r. C-190/12 pozostają nadal niezgodne z prawem UE?."

6.4. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 8 czerwca 2023 r. w sprawie C-322/22, E przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej, ECLI:EU:C:2023:460 uznał, że zasadę skuteczności w związku z zasadą lojalnej współpracy należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w przypadku gdy wniosek o zwrot nadpłaty podatku został złożony po upływie 30 dni od opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wyroku Trybunału, z którego wynika stwierdzenie sprzeczności rozpatrywanego opodatkowania z prawem Unii, ogranicza oprocentowanie nadpłaty należne danemu podatnikowi do trzydziestego dnia po tej publikacji, a nawet wyklucza wszelkie oprocentowanie w przypadku, gdy owa nadpłata została poniesiona przez podatnika po upływie tego trzydziestego dnia.

W swym wyroku Trybunał wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w myśl zasady lojalnej współpracy zapisanej w art. 4 ust. 3 TUE państwa członkowskie są zobowiązane do usuwania sprzecznych z prawem skutków naruszenia prawa Unii i do ustanowienia takich zasad proceduralnych w odniesieniu do środków prawnych zmierzających do zapewnienia ochrony uprawnień, jakie podmioty prawa wywodzą z prawa Unii, które nie będą mniej korzystne od zasad regulujących podobne środki o charakterze wewnętrznym (zasada równoważności) oraz nie uniemożliwią w praktyce ani nadmiernie nie utrudnią korzystania z uprawnień, które przyznaje porządek prawny Unii (zasada skuteczności).

Trybunał badając, czy uregulowanie krajowe jest zgodne z zasadą skuteczności zauważył, że zakładając, iż złożenie wniosku o zwrot w terminie 30 dni od opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wyroku, z którego wynika stwierdzenie sprzeczności rozpatrywanego opodatkowania z prawem Unii, można uznać za staranność, której racjonalnie można wymagać od podatnika biorącego udział w sporze, w związku z którym został wydany ten wyrok, takiego złożenia wniosku nie można racjonalnie wymagać od każdego innego podatnika, który nie będąc stroną w sporze, nie może zostać poinformowany o ogłoszeniu wyroku Trybunału w tak krótkim terminie. Ten ostatni podatnik może, nie dopuszczając się niedbalstwa, dowiedzieć się, że opodatkowanie, które poniósł, narusza prawo Unii dopiero jakiś czas po upływie trzydziestodniowego terminu następującego po tej publikacji.

Ponadto, nawet jeśli chodzi o podatnika będącego stroną w sporze zakończonym wspomnianym wyrokiem, który co do zasady wiedział o tym wyroku w dniu jego wydania, nie zawsze można racjonalnie oczekiwać od niego, że złoży wniosek o zwrot w terminie 30 dni od opublikowania tego wyroku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jeżeli bowiem stwierdzenie sprzeczności rozpatrywanego opodatkowania z prawem Unii zależy od wyniku weryfikacji, o której przeprowadzenie Trybunał zwraca się w swoim wyroku do sądu odsyłającego, okres znacznie przekraczający upływ tego trzydziestodniowego terminu może minąć, zanim kwestionowane opodatkowanie okaże się sprzeczne z prawem Unii, na podstawie rozważań zawartych w wyroku Trybunału. Jest tak tym bardziej w przypadku, gdy sąd ten, wykonując wyrok Trybunału, sam nie przeprowadza żądanych weryfikacji, lecz przekazuje sprawę organom podatkowym, aby te to uczyniły.

6.5 Treść powyższego wyroku ma zasadniczy wpływ na ocenę zasadności zarzutów rozpoznawanej skargi kasacyjnej. W związku z powyższym zarzuty te należy uznać za trafne.

6.6. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za zasadne, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, orzekł merytorycznie o zasadności skargi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. uchylając zaskarżoną decyzję.

6.7. O kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty postępowania kasacyjnego oraz koszty postępowania przed sądem I instancji, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Na sumę kosztów składają się uiszczone przez skarżącego wpisy stałe od skargi (500 zł.) oraz skargi kasacyjnej (250 zł.), opłata kancelaryjna za wniosek o sporządzenie uzasadnienia przez sąd I instancji (100 zł.), opłata skarbowa za udzielone pełnomocnictwo (17 zł.) a także wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej. Wysokość tego wynagrodzenia określono za postępowanie przed sądem pierwszej instancji w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 1687 ze zm.) (480 zł.) zaś za udział w postępowaniu przed sądem drugiej instancji na podstawie § 2 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia (360 zł.).

Arkadiusz Cudak Małgorzata Niezgódka-Medek Janusz Zubrzycki