Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 376/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 lutego 2024 r. nr WI-I.7840.1.231.2023.TK w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 16 sierpnia 2023 r. P. Sp. z o.o. (dalej jako: "Spółka", "inwestor", "skarżąca") zwróciła się do Prezydenta Miasta Gdyni (dalej jako: "Prezydent", "organ I instancji") z wnioskiem o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [..] wieża typu MONOBOT M-24 o wysokości całkowitej 25,3 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą przy ul. S. [...] w G., działka nr [...], obręb [...].

Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 6 listopada 2023 r. odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu MONOBOT M-24, wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą - ul. S. [...] w G., działka nr [...], obręb [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że projektowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym na terenie objętym inwestycją nie przewidziano budowy nowej stacji bazowej.

Wojewoda Pomorski (dalej jako: "Wojewoda", "organ odwoławczy") po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 23 lutego 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść art. 28 ust. 1, art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) organ odwoławczy wskazał, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej zaplanowana została na działce nr [..], w obrębie ewidencyjnym nr [...], przy ul. S. [...] w G. Teren przedmiotowej działki znajduje się w obszarze, dla którego Rada Miasta Gdyni podjęła w dniu 28 maja 2008 r. uchwałę nr XX/473/08 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Wielkopolskiej, Spokojnej i Sopockiej. W związku z późniejszymi uchwałami wprowadzającymi zmiany do ustaleń powyższego planu (jednak nie dotyczących obszaru działki inwestycyjnej) Rada Miasta Gdyni, obwieszczeniem z dnia 21 grudnia 2016 r., ogłosiła tekst jednolity uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Wielkopolskiej, Spokojnej i Sopockiej (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2017 r., poz. 430).

Z przedmiotowego planu wynika, że działka nr [...] objęta jest kartą terenu oznaczoną symbolem 28 U, w której w punkcie 3 przeznaczenie terenu (wraz z terenem 27 U i 29 U) określono jako zabudowę usługową, a jako funkcję adaptowaną przyjęto istniejącą zabudowę mieszkaniową. Ustalając zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (pkt 4) zaznaczono, że wyklucza się lokalizację obiektów lub działalności, których uciążliwości na granicy działki mogłyby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. Ustalając natomiast zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 6) - przyjęto m.in.: wysokość zabudowy do 12 m (do 3 kondygnacji naziemnych), określono nieprzekraczalne linie zabudowy, a także intensywność zabudowy (do 0,9), powierzchnię zabudowy (do 0,35 powierzchni działki budowlanej), powierzchnię biologicznie czynną (min. 20% powierzchni działki budowlanej). W punkcie 9 dotyczącym zasad obsługi infrastrukturą ustalono zaś m. in., że: "dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie 29 U; adaptuje się istniejącą lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie 27 U".

Jak wynika z projektu budowlanego, przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z 6 anten sektorowych oraz 2 anten radioliniowych na wieży typu Monobot M-24 o wysokości całkowitej 25,30 m. Ze względu przywołane przepisy planu miejscowego Prezydent Miasta Gdyni, postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2023 r., nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie - w wyniku nieusunięcia wszystkich nieprawidłowości - wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu I instancji złożony projekt budowlany inwestycji jest sprzeczny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na to, że dotyczy on budowy nowej stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie oznaczonym symbolem 28 U, na którym plan nie przewiduje budowy stacji bazowych.

Inwestor stwierdził z kolei, że norma odnosząca się do miejsca lokalizowania stacji nie ma zastosowania w omawianym przypadku, ponieważ art. 46 ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 733 ze zm.) zwalnia Spółkę z obowiązku stosowania ograniczeń przyjętych w miejscowym planie. Zdaniem Spółki, treść planu, po kolejnych jego aktualizacjach, umożliwia sytuowanie stacji bazowej wyłącznie na obszarze 29 U, co w dużym stopniu uniemożliwia budowę obiektów telekomunikacyjnych, a to z kolei powoduje, że ograniczenie to nie powinno mieć zastosowania. Spółka wyjaśniła, że lokalizacja stacji bazowej została zaplanowana w miejscu, w którym będzie tworzyć jednolitą i sprawnie funkcjonującą sieć w powiązaniu z innymi już pracującymi stacjami. W dodatkowym piśmie z dnia 19 lutego 2024 r. Spółka poinformowała ponadto, że jedynym miejscem, gdzie możliwe jest sytuowanie stacji jest jedna działka (de facto są to dwie działki własności jednego podmiotu) o powierzchni ok. 1,5 ha. Mając to na uwadze, zwróciła się do właściciela wskazanej nieruchomości z propozycją lokalizacji planowanej inwestycji na tejże nieruchomości. Oferta pozostała jednak bez odpowiedzi, co uniemożliwia realizację inwestycji. Tym samym, w ocenie Spółki, miejscowy plan całkowicie uniemożliwia lokalizację stacji bazowej, co jest sprzeczne z zapisami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Ustosunkowując się do powyższego Wojewoda wskazał, że nie podziela stanowiska Spółki. Inwestycja taka jak projektowana, czyli wolnostojąca stacja telefonii komórkowej na wnioskowanym terenie (karta terenu 28 U), jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie oznacza, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym wybranym przez inwestora miejscu, bez względu na treść planu, gdyż ustawodawca wprost nakazuje także respektowanie wprowadzonych w planie zakazów lub ograniczeń. Z przepisu art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy nie można bowiem wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie wykluczone, w zakresie decydowania o zakazie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych i jej warunkach.

W przedmiotowej sprawie obszar obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na którym wprowadzono ograniczenia w lokalizowaniu stacji bazowych telefonii komórkowych wynosi niecałe 50 ha (zgodnie z informacją zawartą § 1 uchwały). Tak więc, ograniczenie to nie obejmuje znacznego obszaru gminy, a jedynie niewielki jej fragment.

Fakt, że obszar 29 U, na którym obecnie możliwe jest sytuowanie stacji bazowych, stanowią dwie działki należące do innego podmiotu, nie jest - w opinii organu odwoławczego - wystarczającym argumentem do sformułowania twierdzenia, iż na całym obszarze planu całkowicie uniemożliwiona została budowa obiektów telekomunikacyjnych oraz, że w związku z tym inwestor powołując się na regulację wyrażoną art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych może wbrew nakazom uchwały planistycznej, sytuować stację bazową telefonii komórkowej w jednostce 28 U (na którym nie dopuszczono lokalizowania tego typu obiektów). Wojewoda podkreślił, że podstawowym i docelowym przeznaczeniem terenu 28 U jest jednak zabudowa usługowa i ma ona ma pierwszeństwo realizacji.

Dodatkowo Wojewoda, odnosząc się do argumentacji strony zawartej w piśmie z dnia 5 lutego 2024 r., wskazał, że z przedstawionej przez stronę analizy jednoznacznie wynika, że "obszarem, gdzie powinna powstać stacja [...] poprawiająca braki zasięgowe" objęty jest także w całości wyznaczony w planie obszar 29 U (na którym dopuszczono sytuowanie stacji bazowych). Zauważył także, że planowana przez inwestora lokalizacja stacji bazowej (na działce nr [...] w obszarze 28 U) oddalona jest od terenu, na którym jej sytuowanie jest dozwolone (działki nr [...] w obszarze 29 U) w najbliższej odległości o mniej więcej 23 metry.

Ponadto, ustosunkowując się do podnoszonej przez Spółkę kwestii dotyczącej pozostawienia przez właściciela terenu oznaczonego w planie jako 29 U bez odpowiedzi oferty inwestora dotyczącej lokalizacji stacji bazowej na tym terenie, Wojewoda wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają wpływu na zamiary inwestycyjne poszczególnych inwestorów i właścicieli nieruchomości. Kwestia te pozostaje także poza zakresem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Reasumując, Wojewoda Pomorski podzielił stanowisko wyrażone przez organ I instancji, że planowane zamierzenie nie jest zgodne z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprowadzone postanowieniami planu ograniczenie związane z koniecznością realizacji obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej wyłącznie na określonych terenach nie wyklucza bowiem całkowicie możliwości zrealizowania inwestycji.

Końcowo organ pouczył stronę o możliwości zakwestionowania obecnych zapisów planu zgodnie z art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a) Prawa budowlanego w związku z art. 46 ust. 1,1a i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z przepisami uchwały nr XX/473/08 Rady Miasta Gdyni z dnia 28 maja 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Wielkopolskiej, Spokojnej i Sopockiej, w szczególności § 10 ust. 2 pkt 7 oraz karty terenu 27, 29 i 32 - poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy planu miejscowego uniemożliwiają realizację inwestycji skarżącej.

Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa, a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddano decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej jako: "Wojewoda", "organ administracji") z dnia 23 lutego 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 6 listopada 2023 r. o odmowie udzielenia P. sp. z o.o. (dalej jako: "Inwestor", "Spółka") pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej jako budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu Monobot M-24 wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą – ul. S. [...] w G., działka nr [...], obręb [...] (dalej jako: "decyzja").

Inwestor zarzucił, że przy wydaniu decyzji organ administracji naruszył przepisy prawa materialnego: art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a) Prawa budowlanego w związku z art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z przepisami uchwały nr XX/473/08 Rady Miasta Gdyni z dnia 28 maja 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Wielkopolskiej, Spokojnej i Sopockiej, w szczególności § 10 ust. 2 pkt 7 oraz karty terenu 27, 29 i 32. Zdaniem Spółki, naruszenie to polegało na błędnej wykładni przywołanych przepisów polegającej na przyjęciu, że przepisy miejscowego planu uniemożliwiają realizację planowanej inwestycji.

Dokonując kontroli legalności wskazanej decyzji w kontekście zarzutów oraz z uwzględnieniem regulacji art. 134 p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że zarówno decyzja jak i poprzedzające ją postępowanie, nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej jako: "P.b."), która to ustawa w art. 35 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in.: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek ich usunięcia określając termin w którym powinno to nastąpić (ust. 3). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3.

Rozpatrując sprawę, Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko organu II instancji, że decyzja Prezydenta Miasta Gdyni odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę jest zgodna z prawem.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że działka, na której miała być realizowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie na którym obowiązuje uchwała Rada Miasta Gdyni z dnia 28 maja 2008 r., nr XX/473/08 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Wielkopolskiej, Spokojnej i Sopockiej (tekst jedn.: Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2017 r., poz. 430; dalej jako: "plan miejscowy", "plan"). Wynika z niej, że działka na [...], której dotyczył wniosek o wydanie decyzji objęta jest kartą terenu oznaczoną symbolem 28 U, w której w punkcie 3 przeznaczenie terenu (wraz z terenem 27 U i 29 U) określono jako zabudowę usługową, a jako funkcję adaptowaną przyjęto istniejącą zabudowę mieszkaniową. Ustalając zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (pkt 4) zaznaczono, że wyklucza się lokalizację obiektów lub działalności, których uciążliwości na granicy działki mogłyby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. W odniesieniu do zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 6) - przyjęto m. in.: wysokość zabudowy do 12 m (do 3 kondygnacji naziemnych), określono nieprzekraczalne linie zabudowy, a także intensywność zabudowy (do 0,9), powierzchnię zabudowy (do 0,35 powierzchni działki budowlanej), powierzchnię biologicznie czynną (min. 20% powierzchni działki budowlanej). W punkcie 9 dotyczącym zasad obsługi infrastruktury przyjęto m. in., że: "dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie 29 U; adaptuje się istniejącą lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie 27 U. Pozostałe zasady obsługi infrastruktury według § 10 ust. 2" W § 10 ust. 2 pkt 7 planu przewidziano, że na terenie 27 U istnieje stacja bazowa telefonii komórkowej. Wprowadzono też zakaz lokalizacji nowych stacji bazowych telefonii komórkowej, za wyjątkiem terenów 29 U i 32 U,P.

W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym rozstrzygające w sprawie organy administracji przyjęły, że zamierzenie Inwestora polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu MONOBOT M-24 o wysokości całkowitej 25,3 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą wymaga pozwolenia na budowę (zob. art. 28 ust. 1 P.b.). Uznały też, że w sprawie nie będą miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 733 ze zm.; dalej jako: "u.w.r.u.s.t.").

Wobec wniesionej skargi ocenie Sądu podlegała kwestia zgodności inwestycji z postanowieniami planu miejscowego oraz to, czy w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy u.w.r.u.s.t., a w szczególności jej art. 46.

W odniesieniu do pierwszej z wymienionych kwestii stwierdzić należy, że wobec przywołanej wyżej treści planu miejscowego ocena organów administracji jest trafna. Wynika to w sposób oczywisty z treści § 10 ust. 2 pkt 7 oraz karty terenu oznaczonego symbolem 28 U, w szczególności punktu 9, który dopuszcza lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie 29 U, a adaptację istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie 27 U. Logiczną konsekwencją przywołanych przepisów jest to, że na obszarze 28 U (na którym położona jest działka [...]) lokalny prawodawca nie przewidział dopuszczalności lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej.

Istotne znaczenie w kontekście oceny legalności zaskarżonej decyzji ma kwestia uwzględnienia przez organy administracji art. 46 u.w.r.u.s.t. Przepis ten ma zasadnicze znaczenie przy ocenie dopuszczalności inwestycji w sytuacji, gdy plan miejscowy wyklucza na całym swoim obszarze inwestycje z zakresu łączności publicznej. Możliwość zastosowania powyższych przepisów w niniejszej sprawie wynika z przepisu przejściowego art. 75 ust. 1 u.w.r.u.s.t. nakazującego stosowanie przepisów art. 46 i art. 48 także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.

Przepis art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (plan miejscowy) nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 46 ust. 1a u.w.r.u.s.t. nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W ocenie Sądu przywołany przepis należy interpretować w ten sposób, że sformułowanie "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego" odnosić należy do całego aktu, jaki obowiązuje dla terenu, na którym planowana jest inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a taką jest np. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej z wieżą, instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą. Nie ma zatem podstaw by ograniczać go do wyodrębnionej części planu miejscowego, np. karty terenu na którym położona jest nieruchomość objęta wnioskiem.

W sprawie zakończonej decyzją poddaną kontroli sądu plan miejscowy wyklucza możliwość realizacji tego typu inwestycji w obszarze objętym kartą terenu 28 U, ale zakaz ten nie dotyczy terenów objętych kartami terenu 29 U i 32 U,P (zob. § 10 ust. 2 pkt 7 planu). Oznacza to, że do przyjętego uchwałą Rady Miasta Gdyni z dniu 28 maja 2008 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Wielkopolskiej, Spokojnej i Sopockiej nie będą miały zastosowania art. 46 ust. 1 - 1a u.w.r.u.s.t. Przepis ten może mieć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy z treści całego planu miejscowego obowiązującego dla danego obszaru wynika zakaz lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej lub gdy przyjęte w nim rozwiązania uniemożliwiają ich realizację.

Art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. stanowi natomiast, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t.). Wykładnia przywołanego przepisu uzasadnia wniosek, że nie ma on zastosowania w sytuacji, gdy plan miejscowy przewiduje lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zdaniem Sądu, wykładnia logiczna i systemowa uzasadnia wniosek, że również w tym przypadku chodzi o całą treść planu miejscowego dotyczącego obszaru, na którym zlokalizowana jest nieruchomość objęta zamierzeniem inwestycyjnym, a nie część tego terenu w postaci np. karty terenu.

Ponieważ w przedmiotowej sprawie plan miejscowy przewiduje lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (tyle, że nie na terenie objętym wnioskiem Inwestora) przyjąć należy, że również art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. nie miał zastosowania w sprawie.

Należy podkreślić, że powyższe stanowisko Sądu jest zbieżne z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądowym dotyczącymi interpretacji przywołanych przepisów. Przyjmuje się bowiem, że pomimo wyrażonej w art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. reguły ogólnej dopuszczalności inwestycji z zakresu łączności publicznej na terenach objętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego inwestycje te nie mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w każdym wybranym przez inwestora miejscu bez względu na treść planu, gdyż ustawodawca nakazuje respektowanie wprowadzonych w planie zakazów lub ograniczeń (zob. wyroki NSA z 11 grudnia 2014 r., II OSK 1341/13, z 18 kwietnia 2019 r., II OSK 1508/17). Powyższy wniosek uzasadnia dyspozycja art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., z której w orzecznictwie wywodzi się, że zakaz wprowadzania w planie postanowień całkowicie uniemożliwiających lokalizację urządzeń telekomunikacyjnych nie oznacza, że nie można wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2019 r. II OSK 1508/17, z 18 grudnia 2019 r. II OSK 3131/18, wyrok WSA w Gdańsku, z 22 marca 2017 r. II SA/Gd 27/17, WSA w Gliwicach z 20 kwietnia 2017 r. II SA/Gl 56/17, WSA w Łodzi z 17 października 2019 r. II SA/Łd 320/19). Ograniczenia te nie mogą jednak prowadzić do wyłączenia możliwości realizacji inwestycji telekomunikacyjnych na terenie całego planu, gdyż wówczas dochodzi do naruszenia art. 46 ust. 1 i ust. 2 u.w.r.u.s.t. Jeżeli jednak plan miejscowy dopuszcza możliwość realizacji inwestycji telekomunikacyjnych na terenie, którego dotyczy to nie ma mowy o naruszeniu wskazanych przepisów.

W rozpatrywanej sprawie organy administracji dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i zasadnie przyjęły, że nieruchomość nr [...] położona jest w obszarze, na którym obowiązuje zakaz realizacji tego rodzaju inwestycji, a art. 46 u.w.r.u.s.t. nie ma w sprawie zastosowania.

W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd podkreśla, że z obowiązujących przepisów prawa nie wynika by rada gminy (miasta) miała obowiązek dostosowywać treść postanowień planu miejscowego sposób odpowiadający oczekiwaniom podmiotów realizujących inwestycje telekomunikacyjne. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie którym z którym z treści art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u. nie można wyprowadzać normy prawnej, która pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem. Inwestor na podstawie tych przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Przepisy te nie dają przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach. Uzasadnia to wniosek, że art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u., który ze swej istoty ma charakter korygujący, mógłby zostać uznany za naruszony tylko w takich warunkach, w których uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiałaby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem. Z tego powodu w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę tylko taka sytuacja umożliwiałaby organowi administracji architektoniczno-budowlanej ocenianie stopnia wywiązania się przez inwestora z warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przez pryzmat wskazanej regulacji ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 maja 2024 r., II SA/Ke 109/24; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2019 r., II SA/Gd 373/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. VII SA/Wa 843/17).

Okoliczność, że właściciel terenu, na którym dopuszczalna jest realizacja inwestycji telekomunikacyjnych nie odpowiedział na ofertę skarżącej nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji Wojewody. Brak porozumienia w tym zakresie z właścicielem terenu nie może oznaczać, że rozwiązania przyjęte w planie miejscowym uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.