Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 793/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 20 ust. 1 pkt 2, art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 24 ust. 2b i 2c
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: par. 47 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: par. 63 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1999 nr 112 poz 1316
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi V. P. na decyzji Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 1 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany oznaczenia funkcji użytkowej budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 1 sierpnia 2014r., wydaną w oparciu m.in. o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 26 lutego 2014r., odmawiającą V. P. dokonania zmiany oznaczenia funkcji użytkowej budynków usytuowanych na działce nr [...], położonej w R., gm. U., z "inne budynki niemieszkalne" (oznaczenie "i") na "budynki mieszkalne" (oznaczenie "m"). Decyzja organu pierwszej instancji wydana została w oparciu o art. 104 k.p.a., art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287), § 2 ust. 1 pkt 4, § 46 ust. 1, § 47 ust. 1, § 63 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001r (Dz. U. z 2001r. Nr 38, poz.454 ze zm.).

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że V. P. wnioskiem z dnia 19 marca 2013 r. zwróciła się do Starostwa Powiatowego w S. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego , czy na działkach będących jej własnością, m.in. nr [...], znajdują się budynki , a jeśli tak- jaki jest sposób ich wykorzystania.

Organ ewidencyjny poinformował wnioskodawczynię, że w części opisowej ewidencji gruntów i budynków żadne budynki nie są wykazane, a w celu ich wykazania należy zlecić uprawnionemu geodecie założenie kartoteki budynku. Strona występując z wnioskiem zleciła jednocześnie wykonanie prac geodezyjnych. W dniu 21 marca 2013r. złożono operat pomiaR. dotyczący działki [...] położonej w R.. Kontrola dokumentacji technicznej wykazała, że operat nadaje się do przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod warunkiem usunięcia wskazanych usterek. Ponowna kontrola wykazała, że usterek nie usunięto. Wobec nie włączenia operatu technicznego do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosta decyzją

z dnia 2 września 2013 r. odmówił dokonania zmiany oznaczenia funkcji użytkowej budynków usytuowanych na działce [...] położonej w R. z "inne budynki niemieszkalne" na "budynki mieszkalne", a decyzja ta została uchylona decyzją organu odwoławczego z dnia 30 października 2013 r.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Starosta wydał w dniu 26 lutego 2014 r. decyzję odmawiającą dokonania zmiany oznaczenia funkcji użytkowej budynków usytuowanych na działce [...] położonej w R. z "inne budynki niemieszkalne"( oznaczenie "i") na "budynki mieszkalne" ( oznaczenie "m").

Organ odwoławczy wskazał, że V. P. kupiła przedmiotową działkę aktem notarialnym z dnia 27 lutego 1998 r. Rep. [...] jako część nieruchomości wchodzącej

w skład księgi wieczystej Nr [...]. Zgodnie z oświadczeniem stron umowy nieruchomość w momencie sprzedaży była zabudowana. Według twierdzeń strony budynki te są budynkami - pawilonami mieszkalnymi. Twierdzeniom tym przeczy jednak treść opinii dotyczącej m.in. określenia funkcji budynków znajdujących się m.in. na przedmiotowej działce, sporządzonej na zlecenie Gminy U. przez A. T..

Budynki na działce nr [...] określono jako: pełniący funkcję pensjonatu

z pokojami wynajmowanymi w okresie sezonu letniego wczasowiczom, w całości

o powierzchni użytkowej o funkcji usługowej (oznaczony na mapie geodezyjnej symbolem nr 1), oraz posiadający funkcję zróżnicowaną, w części służący jako pensjonat, a w części jako całoroczne mieszkanie właścicieli (oznaczony na mapie geodezyjnej symbolem nr 2). Budynek oznaczony na mapie geodezyjnej symbolem nr 3 określono jako budynek wielofunkcyjny, służący do obsługi ruchu turystycznego oraz jako pomieszczenie gospodarczo-magazynowe zarówno do działalności gospodarczej jak i dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Ustalenia biegłego są zbieżne z twierdzeniem organu pierwszej instancji, że V. P. kupiła "ośrodek wczasowy w R. i znajdujące się tam zabudowania stanowiące domki kempingowe oraz budynki służące obsłudze ośrodka". Potwierdzają to także kopie dokumentów przedłożonych przez skarżącą, tj. wykaz nieruchomości kombinatu maszyn włókienniczych "[...]" stanowiących majątek ośrodka wczasowego w R., a także odpis decyzji Wojewódzkiego Urzędu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w S. z dnia 15 marca 1976 r. Nr [...], stanowiącej pozwolenie na budowę ośrodka wypoczynkowego w R., wydane na wniosek Widzewskich Zakładów Maszyn Włókienniczych "[...]" oraz opis techniczny do projektu technicznego pawilonu "A" Ośrodka Wypoczynkowego "[...]" w R.. Wszystkie kopie dokumentów stwierdzają jednoznacznie, iż przed zawarciem umowy przez skarżącą przedmiotowa nieruchomość obejmująca działkę nr [...] wykorzystywana była jako ośrodek wypoczynkowy. Obecne przeznaczenie nieruchomości określa natomiast opinia biegłego sporządzona po przeprowadzeniu w dniach 10-11 października 2013 r. oględzin nieruchomości. Ponadto sposób wykorzystania nieruchomości został potwierdzony oświadczeniem pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r., że syn właściciela nieruchomości Ł. P. prowadził na przedmiotowej działce do

31 sierpnia 2013 r. działalność gospodarczą polegającą na wynajmowaniu mieszkań dla turystów. Zatem działka nr [...] wykorzystywana była dotychczas jako miejsce działalności gospodarczej syna właściciela nieruchomości, polegającej na zakwateR.waniu tymczasowym turystów przebywających w R. w sezonie letnim, czyli służyła celom rekreacyjno-wypoczynkowym.

Powołując treść art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organ podał, że dane ewidencyjne podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Z urzędu wprowadza się m.in. zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Operat techniczny nr [...] sporządzony na zlecenie skarżącej nie został włączony do powiatowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego, a więc tym samym nie mógł stanowić podstawy do wprowadzenia jakichkolwiek danych ewidencyjnych.

Odnosząc się do wskazań strony, że nie wnosiła o dokonanie zmiany oznaczenia funkcji użytkowej budynków , a o założenie ewidencji dla obiektów budowlanych organ odwoławczy wyjaśnił, że ewidencja gruntów i budynków istnieje, jednak nie zawiera w części opisowej informacji o budynkach znajdujących się na działce nr [...] w R.. Jest to zbieżne z informacją zawartą w piśmie Starosty z dnia 3 kwietnia 2013 r. nr [...], skierowanym do skarżącej, informującym o konieczności założenia kartoteki budynków. Nie stoi to w sprzeczności z faktem, że przedmiotowe budynki wykazane są w części graficznej operatu ewidencyjnego i posiadają oznaczenie funkcji "i".

Organ wskazał, że zgodnie z zawartymi w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) definicjami budynki dzielą się na mieszkalne i niemieszkalne. Do mieszkalnych zalicza się obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny. Właściciel zadeklarował, że z ogólnej powierzchni 1500 m² przeznaczył na wynajem sezonowy dla turystów jedynie 500 m², jednak nie poparł tego żadnymi dowodami i pozostaje to w sprzeczności z treścią opinii biegłego. Przedmiotowe budynki należą do kategorii budynków niemieszkalnych sklasyfikowanych w dziale 12 jako pozostałe budynki zakwaterowania turystycznego. Klasa ta obejmuje m.in. domy wypoczynkowe oraz pozostałe budynki zakwaterowania turystycznego.

V. P. wniosła skargę na decyzję ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:

- art. 6, 7, 8, 15 k.p.a., art. 75, 76, 77, 78, 80, 107 § 3, art.136, art.138 § 2 k.p.a.;

- § 44, § 46, ust. 2 pkt 1,2, § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 6a ust. 1 pkt 2b, art. 7d ust. 1, art. 20 ust. 1 pkt 2, art. 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne;

- rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.12.1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) - załącznik do rozporządzenia rozdział IV schemat klasyfikacji z objaśnieniami, dział 11 - budynki mieszkalne,

- art. 12 ust. 7 w zw. z art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a) w zw. z art. 15 ust 2 ustawy Prawo budowlane w zakresie braku uprawnień A. T. do działania w charakterze biegłego rzeczoznawcy budowlanego,

- art. 55 ustawy Prawo budowlane przez pominięcie dokumentu urzędowego Starosty potwierdzającego, że nie została wydana decyzja, o której mowa w tym przepisie, co oznacza, że budowa nie została zakończona;

- art. 20- 26 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez pominięcie zaświadczenia Starosty o istnieniu przedmiotowych budynków w ewidencji gruntów i budynków - w kontekście danych jakie powinna zawierać ewidencja.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że była przekonana, że zakupione przez nią obiekty budowlane są wpisane do ewidencji gruntów i budynków, gdyż notariusz ma obowiązek przekazania aktu notarialnego staroście, który z urzędu jest obowiązany wprowadzać zmiany w ewidencji wynikające m. in. z aktów notarialnych. Starosta nie wprowadził ponadto do ewidencji danych wynikających z operatu geodezyjno – pomiarowego, sporządzonego przez geodetę P. W.. Podniosła, że Gmina U. nakłada na nią od 1998 r. zawyżony podatek od nieruchomości położonych w R., stosując do jego obliczenia stawkę jak dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Jest to przyczyna prowadzenia przez Starostę postępowania z naruszeniem interesu indywidualnego i publicznego. Zarzuciła, że organ II instancji nie może przeprowadzić postępowania dowodowego w znacznym zakresie, co miało miejsce w sprawie i stanowi naruszenie art. 15, art. 136, art. 138 § 2 k.p.a. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie opiera się na faktach potwierdzonych dokumentami urzędowymi, pomija księgę wieczystą, akt notarialny, operat geodezyjno -pomiaR. sporządzony przez uprawnionego geodetę, decyzję z lat 70-tych, zaświadczenia Starosty potwierdzające, że ewidencja przedmiotowych budynków nie istnieje i są one budynkami mieszkalnymi. Organ odwoławczy tym samym naruszył przepis art. 76 § 1 k.p.a. Opinia sporządzona przez A. T. nie ma żadnej mocy dowodowej , gdyż została sporządzona przez osobę nieuprawnioną na z góry określoną tezę. W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych istnieje zapis stwierdzający wprost, że pawilony są budynkami mieszkalnymi. Organ odwoławczy dokonał manipulacji przy ustaleniu stanu faktycznego, a w następstwie i prawnego. Bez znaczenia były podnoszone przez organ II instancji fakty, mające miejsce przed zakupem nieruchomości przez skarżącą. Użyta nazwa "ośrodek wczasowy" ma znaczenie jedynie semantyczne, a nie prawne. Do ewidencji gruntów i budynków nie wprowadza się oznaczenia nieruchomości jako ośrodek wczasowy, a konkretne nieruchomości, które pełnią określone funkcje. Organ nieprecyzyjnie przytoczył wypowiedź pełnomocnika skarżącej , co powoduje przekonanie , że do 31 sierpnia 2013 r. w budynkach skarżącej prowadzona była działalność gospodarcza. Organ przytaczał tylko te części przepisów, które odpowiadały jego argumentacji. Powołując § 46 rozporządzenia organ celowo nie powołał tej części przepisu, która wskazuje jakie dokumenty urzędowe Starosta był obowiązany wziąć pod uwagę, by dokonać wpisu. Nie wiadomo kto i kiedy oznaczył budynki na mapie symbolem "i".

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

W myśl art. 134 § 1 cytowanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała oddaleniu.

Skarżąca jest właścicielem nieruchomości - działki nr [...], położonej w miejscowości R., w gminie U.. Organy odmówiły dokonania zmiany oznaczenia funkcji użytkowej budynków usytuowanych na tej działce , z "inne budynki niemieszkalne" ( oznaczenie "i" ) na "budynki mieszkalne" ( oznaczenie "m").

Skarżąca zarzucała, że organy nieprawidłowo zinterpretowały złożony przez nią wniosek , a ponadto organ pierwszej instancji stwierdził, że ewidencja przedmiotowych budynków nie istnieje. Organy wskazywały, że przedmiotowe budynki ujęte są w ewidencji w części graficznej, a zebrane dowody nie pozwalają na uznanie, że mają one charakter budynków mieszkalnych.

Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków normuje ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz.1287 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz.U. Nr 38, poz.454 ze zm.).

Art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje - w zakresie budynków- informacje o ich położeniu, przeznaczeniu, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także m.in. właścicieli nieruchomości ( art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne).

Informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2 zawiera operat ewidencyjny, który składa się z bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 , czyli ewidencji gruntów i budynków ( katastru nieruchomości) oraz zbioru dokumentów , uzasadniających wpisy do bazy danych.

Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej , a odmowa aktualizacji - w drodze decyzji administracyjnej ( art. 24 ust. 2b i 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Ponadto § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowi, że w przypadku, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów , starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art.22 ust. 3 ustawy.

Przedłożony przez skarżącą operat techniczny nie został włączony do zasobu geodezyjnego i kartograficznego , wobec czego nie wprowadzono na jego podstawie do ewidencji jakichkolwiek danych. Jednak, jak wynika z akt administracyjnych, choć budynki położone na działce [...] nie są ujęte w części opisowej ewidencji gruntów i budynków, to uwidocznione są w części graficznej operatu ewidencyjnego i posiadają oznaczenie funkcji "i". Funkcje budynków na działce nr [...] potwierdzono po przeprowadzonym w 1998 r. pomiarze aktualizacyjnym m. R. – na podstawie przełożonego do operatu notatnika zmian ( pismo Starostwa Powiatowego w S. z dnia 26 marca 2014 r.).

Oznaczenia przedmiotowych budynków w części graficznej ewidencji są inne, niż oczekuje skarżąca. Twierdzi ona, że budynki są budynkami mieszkalnymi, wobec czego takie właśnie ich oznaczenie powinno być uwidocznione w ewidencji.

Jednym z argumentów podnoszonych na tę okoliczność przez skarżącą było to, że organy nie uwzględniły faktu, że w umowie z dnia 27 lutego 1998 r., zawartej w formie aktu notarialnego, którą skarżąca nabyła m.in. przedmiotowe budynki wskazano, że budynki będące przedmiotem sprzedaży są przeznaczone na pawilony mieszkalne, co zostało także uwidocznione w treści księgi wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S.. Skarżąca zarzucała też , że takie określenie budynków obligowało organ ewidencyjny do uwidocznienia budynków jako mieszkalne, bowiem "pawilony" są budynkami mieszkalnymi , co wyraźnie wynika z rozdziału IV "Schemat klasyfikacji z objaśnieniami" załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) ( Dz.U. nr 112, poz.1316 ze zm.). Do przepisów w/w rozporządzenia odsyła § 63 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Z analizy przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wynika, że dzieli ono budynki na mieszkalne i niemieszkalne.

Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem.

Budynki niemieszkalne z kolei są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny.

Budynkami mieszkalnymi są – zgodnie z rozdziałem III w/w rozporządzenia- budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe oraz budynki zbiorowego zamieszkania.

W przywołanym przez skarżącą rozdziale IV – "Schemat klasyfikacji z objaśnieniami", którego treść, czyli użyte określenie "pawilony" - miałaby wprost świadczyć o tym, że budynki stanowiące jej własność są budynkami mieszkalnymi, rzeczywiście użyto określenia "pawilony" w powiązaniu z budynkami mieszkalnymi.

Należy jednak zwrócić uwagę nie tylko na ten fragment schematu klasyfikacji , ale na całą tę jego część, w której określenia "pawilony" użyto, bowiem określenie to dotyczy nie jakichkolwiek budynków mieszkalnych, a jedynie budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Klasyfikacja, dotycząca w dalszej części budynków o dwóch mieszkaniach i budynków wielomieszkaniowych oraz budynków zbiorowego zamieszkania, nie zawiera już przy tych rodzajach budynków określenia "pawilony".

Nie można w tej sytuacji wyciągać generalnego wniosku, jak czyni to skarżąca, że użycie w schemacie klasyfikacji słowa "pawilony" determinuje konieczność uznania przedmiotowych budynków za "mieszkalne" tylko z tego względu, że w umowie sprzedaży również użyto określenia "pawilony" .

Zauważyć należy, że zgodnie ze schematem klasyfikacji hotele i budynki zakwaterowania turystycznego są określone jako "budynki niemieszkalne".

W aktach administracyjnych znajduje się odpis decyzji Wojewódzkiego Urzędu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich z dnia 15 marca 1976 r. wydanej wobec Widzewskich Zakładów Maszyn Włókienniczych [...]" , dotyczącej zatwierdzenia pod względem urbanistycznym i architektonicznym planu realizacyjnego na terenach położonych w R.. W znajdującym się w aktach administracyjnych opisie technicznym do projektu technicznego pawilonu "A" Ośrodka Wypoczynkowego "[...]" w R. wskazano, że budynek składa się z trzech pawilonów - dwu pawilonów mieszkalnych 3-kondygnacyjnych oraz pawilonu mieszczącego stołówkę z zapleczem, świetlicą, biblioteką oraz mieszkaniem dozorcy. Nieruchomości takie zostały też ujęte w wykazie nieruchomości Kombinatu Maszyn Włókienniczych "[...]" w upadłości składających się na majątek w ośrodku wczasowym w m. R..

Z umowy sprzedaży z dnia 27 lutego 1998 r. wynika, że kolejnymi właścicielami m.in. tych nieruchomości byli R. P. i M. Sz. – wspólnicy Spółki Cywilnej "A." w B. – na podstawie umowy sprzedaży z dnia 23 stycznia 1997 r.

Na podstawie umowy sprzedaży z dnia 27 lutego 1998 r., zawartej przez skarżącą

V. P. ze wspólnikami spółki cywilnej nabyła ona m.in. przedmiotowe nieruchomości. W umowie tej przy opisie budynków posłużono się również , podobnie jak w omówionych wyżej dokumentach, określeniem "pawilony mieszkalne" , co nie oznacza, że opisane budynki są budynkami mieszkalnymi w rozumieniu omawianego rozporządzenia.

Należy podzielić pogląd organów, że o tym, czy przedmiotowe budynki były i są budynkami mieszkalnymi nie może decydować ich tak dokonany m.in. w umowie sprzedaży , opis, przeniesiony do księgi wieczystej, bowiem budynki te wchodziły w skład kompleksu - ośrodka wypoczynkowego , w którym znajdowały się budynki przeznaczone dla wczasowiczów , sanitariaty, stołówka, budynek socjalno- gospodarczy , magazyn, itp. Przedmiotowych budynków nie można uznać też za budynki "jednorodzinne".

Obecnie, co wynika z opinii sporządzonej przez mgr inż. A. T., dotyczącej ustalenia powierzchni użytkowej i funkcji budynków budynki znajdujące się na działce nr [...], będącej własnością skarżącej, nie stanowią budynków mieszkalnych – jeden z budynków wykorzystywany jest w sezonie letnim jako pensjonat dla wczasowiczów, drugi – w części pełni funkcję pensjonatu , w części służy jako całoroczne mieszkanie właścicieli, trzeci - jest budynkiem wielofunkcyjnym.

Opinia ta zbieżna jest z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, z którego wynika, że przedmiotowe budynki nie są budynkami mieszkalnymi.

Chybione są zarzuty , dotyczące naruszenia art. 12 ust. 7 w zw. z art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zakresie braku uprawnień A. T. do działania w charakterze biegłego rzeczoznawcy budowlanego. Kodeks postępowania administracyjnego nie ustanawia żadnych formalnych kryteriów kwalifikacji biegłego. Biegłym w postępowaniu administracyjnym może być zarówno osoba wpisana na przewidzianą przepisami prawa listę rzeczoznawców, jak i osoba spoza tej listy. Skarżąca zarzucała, że biegły nie wziął pod uwagę udzielanych mu informacji m.in. o tym, że istnieją dokumenty urzędowe potwierdzające charakter przedmiotowych budynków. Opinia miała jednak na celu dokonanie ustalenia powierzchni użytkowej budynków i określenia w związku z tym ich funkcji. Część zarzutów do opinii, podniesionych przez skarżącą, dotyczyła nieruchomości, położonych na działce [...], nie będących przedmiotem niniejszej sprawy.

Deklaracje właściciela dotyczące ilości powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej w jednym z budynków, zawarte w piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r. są , jak podkreślił organ odwoławczy, sprzeczne z treścią opinii, która została sporządzona po dokonaniu oględzin nieruchomości .

Odnosząc się do zarzutów skargi dodać należy, że - zgodnie z art. 136 k.p.a. - organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W tej sytuacji możliwe było przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego.

Ewentualny brak decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowych budynków, mimo użytkowania ich przez skarżącą nie mógł spowodować ujęcia przedmiotowych budynków w ewidencji gruntów i budynków jako budynków mieszkalnych.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że notatka służbowa Starosty Powiatowego w S. z dnia 12 listopada 2014 r. jest dowodem, że przedmiotowe budynki są budynkami mieszkalnymi stwierdzić trzeba, że z akt administracyjnych wynika, że skarżąca domaga się również zmiany klasyfikacji działek – m.in. działki [...] na grunty rolne zabudowane. Notatka została sporządzona na potrzeby innej sprawy , w której istotne jest określenie, czy działki mają charakter rolny. Ponadto notatka ta powstała już po wydaniu decyzji w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy.

W tym stanie rzeczy Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.