Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 230/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 1 i 3, art. 58 § 1 pkt 3, art. 203, art. 204, art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K., K. K. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 607/17 w sprawie ze skargi M. K., K. K. i D. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 607/17, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę M. K., K. K. i D. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący prawidłowo wezwani do uzupełnienia braków skargi nie uiścili wymaganego wpisu sądowego w wyznaczonym przez Sąd terminie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżących.

Zaskarżonemu postanowieniu na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez bezzasadne odrzucenie skargi wobec uznania, że skarżący nie uzupełnili w terminie braku fiskalnego skargi, podczas gdy opłata została uiszczona w dniu 17 maja 2017 r. tj. w terminie do uzupełnienia braków skargi.

Na podstawie art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: a) złożonej w placówce banku reklamacji, b) wiadomości e-mail z banku z potwierdzeniem zarejestrowania zgłoszenia, c) wiadomości e-mail z banku z dnia 2, 4, 14 i 24 marca 2017 r. z informacją o problemach z logowaniem do serwisu transakcyjnego z uwagi na złośliwe oprogramowanie, d) wydruków prasowych świadczących o problemach z działaniem bankowości elektronicznej w banku.

Pełnomocnik skarżących na podstawie art. 195 § 3 P.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania zażaleniowego w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że w dniu 17 maja 2017 r. za pośrednictwem internetu poprzez system transakcyjny banku dokonał przelewu elektronicznego ze swojego rachunku firmowego na rachunek bankowy WSA w Warszawie kwoty 200 zł tytułem: "I SA/Wa 607/17 K.". Po wykonaniu przelewu system transakcyjny nie poinformował użytkownika o jakimkolwiek błędzie. W tym dniu na rachunku bankowym pełnomocnika skarżących znajdowały się wystarczające środki na pokrycie przedmiotowego przelewu. Wątpliwości co do prawidłowości wykonania transakcji pełnomocnik skarżących powziął dopiero po otrzymaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. odpisu skarżonego postanowienia WSA w Warszawie z dnia 28 lipca 2017 r. W wyniku analizy historii rachunku bankowego pełnomocnik skarżących stwierdził, że przelew tytułem: "I SA/Wa 607/17 K." nie widnieje na liście przelewów zrealizowanych i niezrealizowanych. Pracownicy infolinii banku oraz placówki nie byli w stanie wskazać dlaczego przelew z dnia 17 maja 2017 r. nie został do tej pory zrealizowany oraz dlaczego kwota 200 zł nie została zaksięgowana na rachunku WSA w Warszawie. Wobec tego złożył reklamację, która na dzień sporządzania zażalenia (10 sierpnia 2017 r.) nie została jeszcze rozpatrzona. Pełnomocnik skarżących wskazuje także, że ostatnio miał liczne problemy z funkcjonowaniem systemu transakcyjnego banku, które jednak poza przelewem z dnia 17 maja 2017 r. przejawiały się głównie problemem z logowaniem i dostępem do serwisu transakcyjnego banku, dlatego nie mógł się spodziewać nieprawidłowości w wykonaniu przelewu. Podnosi także, że dopuszczalne jest uiszczenie opłaty sądowej za pośrednictwem elektronicznego środka komunikacji, a warunkiem skutecznego wniesienia opłaty jest złożenie dyspozycji przelewu przed upływem terminu oraz posiadanie na rachunku wystarczającej ilości środków na pokrycie przelewu.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; zwanej dalej: "P.p.s.a."), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Z treści przytoczonych regulacji wynika zatem, że bezskuteczny upływ terminu zakreślonego w wezwaniu do uiszczenie wpisu od skargi skutkuje odrzuceniem wniesionego środka zaskarżenia.

Zgodzić się należy z autorem zażalenia, że przy ustalaniu terminu dokonania opłat w drodze przelewu, istotna jest data złożenia dyspozycji, zaś jego realizacja ma znaczenie drugorzędne. Stanowisko to wynika z utrwalonej od wielu lat linii orzeczniczej Sądu Najwyższego, według której, w razie uiszczenia opłaty sądowej przelewem, za dzień jej uiszczenia uznaje się dzień przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający ma rachunek, jeżeli przelew w dniu jego przyjęcia lub w terminie do uiszczenia opłaty miał pokrycie na rachunku zleceniodawcy. Okoliczność, kiedy bank wykonał terminowo złożone przez stronę polecenie przelewu, nie ma w tym przypadku znaczenia dla strony o tyle, że nie obciąża jej element winy, co pozwala uniknąć negatywnych skutków procesowych (por. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 1969 r., sygn. akt I PZ 76/68 - OSNCP 1969, nr 9, poz. 167, uchwała SN z dnia 16 grudnia 1983 r., sygn. akt III PZP 47/83 - OSNC 1984, nr 7, poz. 110, postanowienie SN z dnia 30 listopada 2000 r., sygn. akt I CZ 11/00 – niepublikowane). Stanowisko to należy stosować odpowiednio do sytuacji, w której dyspozycja przelewu została złożona za pomocą elektronicznego środka komunikacji - sieci internetowej (por. postanowienie SN z dnia 10 grudnia 2003 r., sygn. akt V CZ 127/03 - OSNC 2005, nr 1, poz. 12).

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżących podnosi, że w terminie uiścił wpis od skargi, a brak realizacji przelewu był zawiniony przez bank. Tymczasem w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że zlecił on w dniu 17 maja 2017 r. dyspozycję przelewu w kwocie 200 zł tytułem wpisu sądowego. W aktach sprawy znajduje się jedynie zaświadczenie wystawione przez bank z dnia 21 sierpnia 2017 r., potwierdzające, że pełnomocnik skarżących w dniu 17 maja 2017 r. miał na rachunku firmowym wystarczające środki na pokrycie przelewu.

Co istotne, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, pełnomocnik skarżących w żaden sposób nie wykazał, że wydał dyspozycję przelewu w dniu 17 maja 2017 r. Choć w zażaleniu powołuje, że złożył reklamację do banku i reklamacja została zarejestrowana, to w aktach sprawy brak jest odpowiedzi na złożoną reklamację.

Wobec powyższego, skoro pomimo prawidłowego wezwania, wymagany wpis sądowy nie został uiszczony, prawidłowo Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił.

Odnosząc się z kolei do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienia sądu pierwszej instancji.

Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.