Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 581/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek, Sędziowie: Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.), Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Protokolant: Asystent sędziego Aleksander Kotarski po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 16 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2022 r. nr SKO 4122/216/21 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz skarżącego kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 sierpnia 2018 r. Z. S. wystąpił do Wójta Gminy M. z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla budowy domu jednorodzinnego i hali na maszyny rolnicze, w zabudowie zagrodowej.

Przystępując do rozpoznania wniosku organ planistyczny wystąpił o opinię do Zakładu U. w zakresie zaopatrzenia w wodę, T. SA o uzbrojenie w zakresie energetyki, pozyskał uproszczoną informację z rejestru gruntów. Kolejno zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji do Starosty Powiatu Średzkiego i Dyrektora RZGW Wody Polskie we Wrocławiu i po pozytywnym uzgodnieniu przez wskazane podmioty w dniu 6 listopada 2018 r. wydał decyzję nr 350/2018 o warunkach zabudowy. W decyzji wskazano, że przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała, że spełnione zostały warunki kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jako załącznik nr 2 do decyzji wskazano wyniki analizy urbanistycznej – część tekstowa.

Pismem z dnia 19 lipca 2020 r. wniosek o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji o warunkach zabudowy wniósł M. K. (dalej jako "skarżący"), wskazując w jego uzasadnieniu, że naruszenie prawa jakie zaistniało przy wydawaniu decyzji jest oczywiste i rażące, albowiem w aktach sprawy brak jest analizy architektoniczno – urbanistycznej. Załącznik nr 2 zawierający jej rzekome wyniki jest jedynie wypisem ogólnych uwag, nie poddających się kontroli, bowiem brak analizy uniemożliwia zweryfikowanie wniosków przedstawionych w załączniku i powtórzonych w decyzji.

Decyzją z 16 grudnia 2020 r. (nr SKO 4122/103/20), wydaną na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., SKO we Wrocławiu, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. Kolegium nie stwierdziło wystąpienia w sprawie jakiejkolwiek przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wskazanej w pkt 2 tego przepisu, która skutkowałaby nieważnością decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszeniem prawa. Ponadto SKO przytoczyło przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dalej jako "p.z.p.", uznając, że nie można się dopatrzyć się rażącego naruszenia tego przepisu. Kolegium wskazało, że po pierwsze, przepis ten nie ma w sprawie zastosowania. Jak wynika z art. 61 ust. 4 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Dodatkowo zabudowa zagrodowa nie powoduje zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, co wyłącza badanie inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że inwestor prowadził w 2018 r. gospodarstwo rolne o powierzchni co najmniej 5,71 ha, a z oświadczenia inwestora wynika, że prowadził on gospodarstwo rolne i posiada kwalifikacje rolnicze. Kolegium wskazało, że średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego wynosiła w gminie M. 5,53 ha. Dostrzegając mankamenty i wady postępowania dowodowego w zakresie ustalenia prowadzenia gospodarstwa rolnego przez Z. S. o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego, Kolegium uznało, że znajdujące się w aktach dokumenty, w tym oświadczenie Z. S., wypisy z ewidencji gruntów i budynków oraz dokumenty potwierdzające wykształcenie Z. S., co najmniej uprawdopodobniają prowadzenie gospodarstwa rolnego.

Niezależnie od powyższego Kolegium uznało, że gdyby nawet przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do ustalenia warunków zabudowy na zasadach przewidzianych w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., to organ właściwy w sprawie przeprowadził analizę funkcji i cech zabudowy, która, co przyznało Kolegium, była wadliwa, jednak nie może to przesądzać o nieważności decyzji.

Skargę na tę decyzję wywiódł M. K., a w wyniku jej rozpoznania tutejszy Sąd wydał w dniu 15 lipca 2021 r. wyrok o sygnaturze akt II SA/Wr 161/21, którym uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach orzeczenia Sąd wyjaśnił że, w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postepowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy decyzja administracyjna, poddana kontroli w trybie nadzorczym, jest dotknięta jedną z wad oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. Prowadząc postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, Kolegium mogło dokonać oceny, czy postępowanie w trybie zwykłym zostało przeprowadzone zgodnie z prawem, czy też doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Oceny tej dokonuje się w oparciu o materiał zgromadzony w postępowaniu zwykłym, co nie oznacza, że nie można uwzględnić dowodów ujawnionych w postępowaniu nadzwyczajnym. Dowody zgromadzone w postępowaniu nadzwyczajnym nie służą jednak ustaleniu stanu faktycznego istotnego dla subsumcji dokonywanej w świetle unormowania mogącego prawnie stanowić podstawę prawną kontrolowanej decyzji, lecz mają być wykorzystane do oceny ważności decyzji. Kolegium powinno zatem ograniczyć się do ustaleń faktycznych, które pozwalają na ocenę tego typu wadliwości. Jeżeli więc Kolegium dysponuje nowymi dowodami, to ustalony na ich podstawie stan faktyczny sprawy musi być skonfrontowany z ustaleniami wynikającymi z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwyczajnym. Nie może ich zastępować, czy też jak to ma miejsce w niniejsze sprawie, czynić całkowicie nowe ustalenia. Zatem w postępowaniu tym Kolegium nie jest władne rozpatrywać sprawy co do jej istoty i nie może rozstrzygać jej merytorycznie. Kolegium powinno natomiast ocenić, czy na etapie wykładni i zastosowania w sprawie konkretnych przepisów prawa materialnego doszło do podjęcia rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W realiach kontrolowanego postępowania, Kolegium wyszło poza w ten sposób wyznaczone granice postępowania dowodowego. Poczyniło całkowicie nowe ustalenia na okoliczność związania zabudowy zagrodowej z prowadzonym przez wnioskodawcę gospodarstwem rolnym, a także ustaliło, że powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy jest wyższa niż średnia gospodarstw rolnych w gminie. Powyższe okoliczności ustalono dopiero na podstawie oświadczenia inwestora z 21.08.2020 r. oraz wyliczeń Wójta Gminy, przekazanych do Kolegium przy piśmie z 24.08.2020r.

Dodatkowo Sąd pokreślił w motywach rozstrzygnięcia, że stwierdzenia przez Kolegium, że w sprawie co prawda w sposób wadliwy, jednakże przeprowadzono analizę urbanistyczną, jest wadliwe, albowiem wbrew stanowisku Kolegium, w ocenie Sądu, nie tyle analiza okazała się wadliwa, ale faktycznie brak jest dowodów wskazujących na jej przeprowadzenie. Sąd wskazał przy tym wyraźnie, że "zgodzić się należy z autorem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, że w sprawie nie sporządzono analizy w formie przewidzianej prawem".

Sąd wyraźnie wskazał, że nie ma kompetencji do zastąpienia Kolegium w wydaniu decyzji, jednakże wskazał na szereg błędów, w ocenie Sądu rażących i wskazujących na zasadność stanowiska wnioskodawcy i przekazując sprawę Kolegium do ponownego rozpoznania, nakazał ponowne rozważenie sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej dokonanej przez Sąd. Od wyroku tego żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej.

Przystępując do ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło w dniu 12 stycznia 2022 r. do Wójta Gminy M. o uzupełnienie akt sprawy o podkład mapowy z obszarem analizowanym obejmującym całe działki nr [...] i [...], obręb K. ze wskazaniem funkcji i parametrów zabudowy, udzielenie informacji, czy inwestycja została zrealizowana i jakie ma parametry zabudowy, w szczególności podać szerokość elewacji frontowej budynków, doręczenie aktualnego wykazu (podglądu elektronicznego) właścicieli i władających dla działki zainwestowania i działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. Wójt Gminy M. przekazał do Kolegium dokumenty i informacje, natomiast Kolegium po ich weryfikacji, wystąpiło w dniu 31 marca 2022 r. do Wójta o zweryfikowanie parametrów zabudowy obszaru zabudowy obszaru analizowanego oraz wzniesionego budynku gospodarczego na działce nr [...], w zakresie szerokości elewacji frontowej budynków, udzielając organowi wskazówek, w zakresie właściwego sposobu ustalania tych parametrów.

W dniu 28 kwietnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wydało decyzję nr SKO 4122/216/21 odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postepowania organ wyjaśnił, że ponowna analiza sprawy nie wykazała, aby wydana decyzja była dotkniętą wadą powodującą konieczność stwierdzenia jej nieważności. Po pierwsze jest tak dlatego, że o ile charakter naruszenia przepisów procesowych i przeprowadzenia analizy funkcji i cech zabudowy przybiera charakter oczywistości, to jednak nie można stwierdzić rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgromadzony materiał dowodowy zdaniem Kolegium w toku wydawania decyzji o warunkach zabudowy, pomimo swojej wadliwości pozwala ocenić, czy naruszona została zasada dobrego sąsiedztwa, a nadto skutki społeczno-gospodarcze wydanej decyzji nie sankcjonują stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.

Dalej Kolegium wywodziło, że w kontekście wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ponowna ocena sprawy, poprzez wnikliwą analizę zgromadzonego materiału dowodowego, obowiązujących w dacie wydania przepisów prawa oraz orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie kwalifikacji nieważności decyzji o warunkach zabudowy, wykazała, że zaskarżona decyzja nie została wydana z rażącym naruszenie prawa - art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przytoczył w uzasadnieniu brzmienie tego przepisu oraz przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i podniósł, że w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy nie można stwierdzić, że takowej analizy nie ma. Przepisy prawa nie nakazują wprost sporządzenia analizy w formie odrębnego dokumentu i dlatego załączenie do decyzji całości analizy, a nie wyników analizy (§ 9 rozporządzenia planistycznego), absolutnie nie jest wadą w postaci braku analizy. Nie może być więc mowy o naruszeniu prawa, poprzez brak analizy funkcji i cech zabudowy.

Zdaniem Kolegium w sprawie nie doszło do oczywistego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Kontynuacja funkcji została zachowana, a ustalone parametry nawet jeżeli przekraczają wartości spotykanie w obszarze analizowanym nie naruszają ładu przestrzennego.

Odnośnie do skutków społeczno - gospodarczych wydanej decyzji Kolegium wskazało, że koniecznościach zbadania wymogła nie tylko badanie parametrów zabudowy ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy, ale badanie parametrów inwestycji zrealizowanej. Było to o tyle istotne, że parametry zostały określone widełkowo - w wartościach minimalnych i maksymalnych. Dokonane ustalenia wykazały, że wybudowane, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, budynki nie odbiegają wartościami parametrów od budynków zlokalizowanych w sąsiedztwie. W szczególności sporna szerokość elewacji frontowej ustalona w decyzji od 8 m do 30 m nie narusza ładu przestrzennego, ponieważ po realizacji zabudowy wartość tego parametru dla budynku gospodarczego wynosi 15 m.

Nie godząc się z ta decyzją M. K. wniósł skargę do tutejszego sądu, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez SKO we Wrocławiu wiążącej go oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, które sformułowane zostały w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu II SA/Wr 161/21. Nadto skarżący podniósł poprzednio formułowane zarzuty co do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, tj. naruszenie przepisów art. 7, 77 i 80 kpa poprzez błędne uznanie że w sprawie nie wystąpiło rażące naruszenie prawa, podczas gdy jest ono oczywiste oraz art. 156 k.p.a na skutek przeprowadzenia przez SKO postępowania dowodowego celem naprawienia uchybień organu pierwszej instancji, podczas gdy jest to niedopuszczalne w postępowaniu nadzwyczajnym oraz naruszenie art. 61 ust. 1 p.z.p.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 1 stycznia 2023 r. skarżący wskazał dodatkowo, że wydana decyzja narusza także przepisy rozporządzenia poprzez wyznaczenie szerokości elewacji na poziomie minimalnym, podczas gdy powinna być to wartość średnia/ co w efekcie powoduje, że inwestor mógł dokonać dowolnej interpretacji i realizacji inwestycji, albowiem brak jest wskazania szerokości maksymalnej. Na rozprawie w dniu 16 marca 2023 r. skarżący w całości podtrzymał prezentowane stanowisko i wniósł o zmianę decyzji Kolegium i orzeczenie o nieważności decyzji o warunkach zabudowy oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy należało w pierwszej kolejności uwzględnić oceny prawne i wskazania wyrażone w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 lipca 2021 r. (II SA/Wr 161/21). Jak bowiem wynika z art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Podkreślenia wymaga, że komentowane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym, zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por.: wyrok NSA z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt: I FSK 494/09, z dnia 13 lipca 2010 r" sygn. akt: I GSK 940/09, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt: I SA/Wr 1591/09- CBOSA). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt: II FSK 2129/08).

Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r. sygn. akt: ONSA 2000, Nr 3, poz. 129). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r" sygn. akt: III RN 130/97, publ. OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263 i n.).

Ponieważ w rozstrzyganej sprawie nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko wyrażone w przywołanym wyroku z dnia 15 lipca 2021 r.

Zestawienie treści zaskarżonej decyzji ze wskazaniami sformułowanymi w prawomocnym wyroku wydanym w sprawie wskazują, że organy nie zastosowały się do tych wskazań, co narusza art. 153 ppsa.

W tym miejscu należy wyraźnie podkreślić, że Sąd rozpatrując poprzednio sprawę jednoznacznie zaznaczył, że wbrew stanowisku Kolegium wyrażonym w uprzednio zaskarżonej decyzji SKO "nie tyle analiza okazała się wadliwa ale faktycznie brak jest dowodów wskazujących na jej przeprowadzenie" i dalej: "zgodzić się należy z autorem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, że w sprawie nie sporządzono analizy w formie przewidzianej prawem". Oznacza to, że Sąd przesądził, że w sprawie zabrakło w ogóle analizy urbanistycznej. Wskazania co do dalszego postępowania w sprawie, w których Sąd podniósł że "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium będzie miało na uwadze dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Ponownie zatem rozważy, czy wydana przez Wójta Gminy M. decyzja w zakresie ustaleń dotyczących kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej dla hali na maszyny rolnicze, znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym (analizie architektoniczno-urbanistycznej) i tym samym, czy lokalizacja takiej hali spełnia przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 u.p.z.p." należało - wobec jednoznacznego stwierdzenia braku w sprawie analizy urbanistycznej, rozumieć jako nakaz oceny prawidłowości decyzji na podstawie znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego i tylko jego. Jest to uzasadnione również w świetle uprzednich wywodów Sądu w przedmiocie rozważań o zakresie postępowania dowodowego w postępowaniu nadzwyczajnym, w których Sąd ten wskazał jasno, że jest ono dopuszczalne tylko w określonych sytuacjach i nie może prowadzić do wyręczania w przeprowadzeniu postępowania dowodowego organu wydającego decyzję będącą przedmiotem postępowania nadzwyczajnego. Tymczasem Kolegium rozpoznając sprawę ponownie przeprowadziło w zasadzie całe postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy, łącznie z przeprowadzeniem analizy urbanistycznej w prawidłowo wyznaczonym na podkładzie mapowym obszarze analizowanym. Takie postępowanie w świetle przytoczonych wywodów Sądu należy uznać za niedopuszczalne. Większość uzasadnienia obecnie kontrolowanej decyzji uznać należy za polemikę ze stanowiskiem Sądu, albowiem sprowadza się ona do konstatacji, że wbrew twierdzeniom o braku analizy była ona sporządzona, jedynie w sposób wadliwy. Tymczasem, wobec braku zakwestionowania stanowiska Sądu w skardze kasacyjnej, wyrok ten stan się prawomocny i rozważania Sądu o braku w sprawie sporządzonej analizy wiążące.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że wskazania sądu nie mogły brzmieć inaczej, w szczególności sąd nie mógł samodzielnie stwierdzić nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co zresztą zostało wyartykułowane w wywodach (nie jest rzeczą sądu zastępowania organów administracji). Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd nie jest związany granicami skargi, ale jest związany granicami sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 listopada 2022 r. II OSK 3376/19 LEX nr 3433930). O postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99).

W konsekwencji stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja SKO wydana została przede wszystkim z istotnym naruszeniem art. 153 ppsa, w związku z art. 156 k.p.a., co obligowało do jego uchylenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa.

Rozpatrując sprawę ponownie należy uwzględnić wyżej określone wskazania, jak również oceny wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 lipca 2021 r. (II SA/Wr 161/21). W szczególności trzeba wziąć pod uwagę, że przesądzone zostało tym poprzednim wyrokiem sądu, że w sprawie zabrakło wykonania analizy architektoniczno budowlanej i pod tym kątem ocenić wydaną decyzję ustalającą warunki zabudowy. W rezultacie nie ma w takim postępowaniu miejsca na ponowne wykonanie analizy i ocenę decyzji pod kątem zgodności z analizą przeprowadzoną w postępowaniu nadzwyczajnym.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 680 zł, na które składają się: wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).