Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 712/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 11, art. 61 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 581/22 w sprawie ze skargi R. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2022 r. nr SKO.41/1907/OS/2022 w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 581/22, oddalił skargę R. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2022 r. nr SKO.41/1907/OS/2022 w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydent Miasta Lublin decyzją z dnia 4 marca 2022 r., Nr MOPR.D-DPS-OW.4072.3.17.6.2022, zmienił swoją decyzję z dnia 28 września 2018 r., Nr MOPR.D-DPS-OW.4072.3.17.2.2018, w ten sposób, że:

1. ustalił wobec R. I. odpłatność za pobyt Z. I. w Domu Pomocy Społecznej "[...]" przy ul. [...] w Lublinie w wysokości:

a) 775,57 zł miesięcznie od 1 grudnia 2019 r. do 31 marca 2020 r.,

b) 858,34 zł miesięcznie w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 marca 2021 r.,

c) 897,64 zł miesięcznie w okresie od 1 kwietnia 2021 r. do 30 września 2021 r.,

d) 839,84 zł za okres od 1 października 2021 r. do 29 października 2021 r.,

w łącznej kwocie odpłatności za okres od 1 grudnia 2019 r. do 29 października 2021r. 19.627,90 zł.

2. zaliczył na poczet ustalonej w pkt 1 wysokości opłat kwoty wpłacone przez R. I. na rachunek bankowy jednostki budżetowej Gminy Lublin, tj. Domu Pomocy Społecznej "[...]" w Lublinie w wysokości 5.750,00 zł, w konsekwencji czego zobowiązał do wpłaty do dnia 31 października 2022 r. na wskazany rachunek bankowy ww. jednostki kwoty w wysokości różnicy pomiędzy kwotą łączną ustaloną w pkt 1 a dokonaną wpłatą, tj. 13.878,04 zł.

Organ I instancji podał, że do wnoszenia opłaty za pobyt Z. I. zobowiązani są zstępni, do których należy czworo jej dzieci. W związku z tym wysokość zobowiązania R. I. stanowi ¼ należnej kwoty za każdy podany okres. Podano, że Z. I. była mieszkanką DPS "[...]" w Lublinie w okresie od 22 maja 2013 r. do dnia 29 października 2021 r., kiedy to zmarła.

Organ I instancji wskazał, że w/w decyzją z dnia 28 września 2018 r. organ zwolnił częściowo R. I. z ponoszenia z odpłatności, ustalając jego zobowiązanie na kwotę 250,00 zł miesięcznie od dnia 1 czerwca 2018 r. Jednakże, w dniu 26 stycznia 2021 r. organ powziął informacje o uzyskaniu przez R. I. zachowku po zmarłym ojcu, który otrzymał w grudniu 2019 r. oraz w styczniu 2020 r., skutkiem czego doszło do zmiany jego sytuacji dochodowej. Prezydent podał, że w oparciu o wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 24 listopada 2021r. oraz załączoną w dokumentację ustalono, iż R. I. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Dochód za miesiąc październik 2021 r. wyniósł 10.637,67 zł. Organ podał, że kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosiło w tym okresie 2103,00 zł (701,00 zł x 300%). Wobec tego organ stwierdził, że uzyskany dochód przewyższa w/w kryterium o kwotę 8.534,57 zł. Prezydent Miasta Lublin wskazał, że ustalając wysokość dochodu – stosownie do art. 8 ust. 11 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm. – dalej "u.p.s.") – uwzględnił zachowek wypłacony stronie w grudniu 2019 r. w kwocie 12.000,00 zł oraz w styczniu 2020 r. w kwocie 31.250,00 zł. Kwota 12.000,00 zł została podzielona przez 12 miesięcy i wliczona została do dochodu w okresie od dnia 1 grudnia 2019 r. do dnia 30 listopada 2020 r., a kwota 31.250,00 zł w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 21 grudnia 2020 r.

Wobec tego Prezydent Miasta Lublin stwierdził, że strona kwalifikowała się do ponoszenia odpłatności za pobyt Z. I. w wysokości 775,57 zł miesięcznie od 1 grudnia 2019 r. do 31 marca 2020 r., od 1 kwietnia 2020 r. do 31 marca 2021 r. w wysokości 858,34 zł miesięcznie, w okresie od 1 kwietnia 2021 r. do 30 września 2021 r. w wysokości 897,64 zł miesięcznie, a od 1 października 2021 r. do 29 października 2021 r. w kwocie 839,84 zł. Podano, że odpłatność za okres od 1 października 2021 r. do 29 października 2021 r., tj. do daty zgonu Z. I. została wyliczona proporcjonalnie do ilości dni pobytu w domu pomocy społecznej.

Podano, że łączna kwota odpłatności za pobyt Z. I. w DPS za okres od 1 grudnia 2019 r. do dnia 29 października 2021 r. wynosi 19.628,04 zł. Organ wskazał, że w okresie od grudnia 2019 r. do września 2021 r. R. I. dokonał wpłat na konto bankowe Domu Pomocy Społecznej "[...]" w Lublinie w miesięcznej wysokości 250,00 zł, z wyjątkiem miesiąca czerwca 2021 r., lipca 2021 r. i sierpnia 2021, w których wpłacił miesięcznie po 500,00 zł. Łączna kwota wpłat w tym okresie wyniosła zatem 5.750,00 zł. Wskazano, że wpłata z dnia 20 grudnia 2019 r. w wysokości 250,00 zł została zaliczona na poczet odpłatności za miesiąc listopad 2019 r. Również wpłata dokonana w dniu 29 grudnia 2020 w wysokości 250,00 zł została zaliczona na poczet miesiąca listopada 2020 r. Natomiast kwota dokonanych wpłat 5.750,00 zł została zaliczona na poczet odpłatności za pobyt Z. I. w DPS, a tym samym pozostała kwota odpłatności, która winna być uiszczona wynosi 13.878,04 zł, stanowiąc różnicę pomiędzy sumą dokonanych wpłat, a łączną kwotą odpłatności. Organ zobowiązał R. I. do wpłaty kwoty 13878,04 zł do dnia 31 grudnia 2022 r. na wskazany rachunek bankowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r., znak: SKO.41/1907/OS/2022, utrzymało w mocy w/w decyzję z dnia 4 marca 2022 r.

W ocenie SKO organ I instancji stosowne do unormowań wynikających z art. 8 u.p.s. ustalił wysokość dochodu skarżącego, uwzględniając fakt uzyskania przez niego zachowku w miesiącu grudniu 2019 r. i styczniu 2020 r.

Na powyższą decyzję R. I. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 24 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. W ocenie Sądu, z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te dotyczące wpłat dokonywanych przez skarżącego tytułem odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Natomiast skarżący – w ocenie Sądu – nie wskazał takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Ponadto, zdaniem Sądu, w motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy rzeczowo i z poszanowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 K.p.a. wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu nie ma również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego.

Sąd – przywołując brzmienie art. 60 ust. 1 i 2 u.p.s. – wskazał, że Z. I. nie ponosiła pełnej odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, w związku z czym, do wnoszenia opłaty w części nie pokrytej przez mieszkańca domu opieki, zobowiązani byli jej zstępni, w tym także skarżący R. I.

Sąd zaznaczył, że skarżący ponosił opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej, z tym, że nie w pełnej przypadającej na niego wysokości, albowiem wysokość zobowiązania strony w tym przedmiocie ustalona została wcześniej wydanymi decyzjami, w tym decyzją z dnia 28 września 2018 r., na mocy której R. I. został częściowo zwolniony z wnoszenia opłat za matkę w placówce, a wysokość zobowiązania z tego tytułu od dnia 1 czerwca 2018 r. ustalona została na kwotę 250 zł miesięcznie.

Sąd stwierdził, że uzyskanie przez skarżącego przychodów z tytułu zachowku w wysokości 12.000 zł i 31.250 zł sprawiło, że zmieniła się sytuacja dochodowa skarżącego, co w myśl art. 106 ust. 5 u.p.s. obligowało organ do zmiany wcześniej wydanej decyzji i ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, w nowej wysokości, dostosowanej do zmienionej sytuacji dochodowej skarżącego. Sąd zaznaczył przy tym, że powyższych ustaleń nie kwestionuje także sam skarżący, którego skarga koncentruje się na zarzutach dotyczących nienależytego wyjaśnienia kwestii wysokości wpłat dokonanych przez skarżącego i jego rodzeństwo na poczet opłat za pobyt Z. I. w DPS "[...]" i bezpodstawnym przyjęciu, że wysokość wpłat dokonanych przez skarżącego na poczet opłat za pobyt matki w DPS "[...]" wyniosła jedynie wskazaną przez ten DPS kwotę 5.250 zł oraz pominięciu przez organ wpłat gotówkowych dokonywanych przez skarżącego oraz jego rodzeństwo bezpośrednio do rąk pracowników DPS "[...]".

Sąd podał, że z wykazu SKO wynika, iż w okresie od grudnia 2019 r. wniesione zostały przez skarżącego opłaty w kwocie po 250,00 zł miesięcznie, tj. zgodnej z wysokością opłat ustalonych decyzją z dnia 28 września 2018 r. w łącznej wysokości 5.750,00 zł. W związku z tym Kolegium stwierdziło, że prawidłowo organ I instancji na poczet zobowiązania ustalonego zaskarżoną decyzją w łącznej wysokości 19.627,90 zł zaliczył ww. kwotę, w konsekwencji czego R. I. zobowiązany został do wniesienia opłat w wysokości stanowiącej różnicę, tj. 13.878,04 zł. W ocenie Sądu brak jest podstaw do podważenia takich ustaleń i ocen organu. Zdaniem Sądu, zarzuty i twierdzenia skarżącego, jakoby na poczet opłaty za pobyt Z. I. w domu pomocy społecznej wpłacał także inne kwoty bezpośrednio do rąk pracowników DPS "[...]" są gołosłowne i sprzeczne z logiką i zasadami doświadczenia życiowego. Gdyby bowiem skarżący dokonywał dodatkowych wpłat w taki sposób, to – zdaniem Sądu – oczywiste jest, że posiadałby pokwitowania wpłaty z kasy, bądź potwierdzenie wykonania przelewu na rachunek bankowy. Natomiast skarżący nie przedstawił tego rodzaju dowodów, co w pełni uzasadnia przyjęcie, że nie udowodnił w żaden sposób, aby dokonywał jakichkolwiek dodatkowych wpłat tytułem opłaty za pobyt Z. I. w domu pomocy społecznej w sposób, o którym mowa w art. 62 ust. 2 u.p.s., tj. do kasy lub na rachunek bankowy.

Sąd wskazał, że z wydruku przelewów wykonywanych na rzecz Domu Pomocy Społecznej "[...]", który to wydruk skarżący dołączył do pisma z dnia 28 października 2021 r., wynika, iż wysokość przelewów wykonywanych "Za pobyt Z. I." wynosiła 700 zł. Powyższe przy uwzględnieniu, że była to opłata za trojkę rodzeństwa, tj. R. I., J. I. i H. R., jasno wskazuje, że uiszczone kwoty w odniesieniu do R. I. i J. I. nie przekraczały 250 zł. Wobec tego Sąd uznał, że na podstawie powyższego dokumentu nie sposób przyjąć, aby skarżący uiszczał na poczet opłaty za pobyt Z. I. w domu pomocy społecznej kwoty wyższe niż przyjęte przez organ 250 zł miesięcznie. Zdaniem Sądu twierdzenia skarżącego, że na poczet opłaty za pobyt Z. I. w domu pomocy społecznej uiścił on wraz z rodzeństwem dodatkowe kwoty, przekraczające kwotę 30.000 zł, nie zostały w żaden sposób wykazane.

Sąd podkreślił przy tym, że wszelkie wpłaty dokonywane przez skarżącego i jego rodzeństwo innym tytułem (także do rąk pracowników domu pomocy społecznej), w tym w szczególności wpłaty na rzecz wydatków samej Z. I., czy też wpłaty za wykonanie jakiś dodatkowych usług lub czynności przy Z. I., są w sprawie prawnie nieistotne, nie były to bowiem wpłaty dokonywane na poczet opłaty za pobyt Z. I. w domu pomocy społecznej.

Wobec tego Sąd uznał, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania, czy też uzależniania wydania rozstrzygnięcia w sprawie, od zakończenia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuraturę. Z twierdzeń zawartych w skardze wynika bowiem, że postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Rejonową Lublin-Północ jest postępowaniem w przedmiocie zaniechania prowadzenia wymaganych ksiąg rachunkowych w zakresie kont depozytowych mieszkańców przez DPS "[...]" w Lublinie. Oznacza to, że dotyczy to należności wpłacanych na rzecz samych mieszkańców domu opieki społecznej, albowiem tego właśnie dotyczą konta depozytowe. Natomiast należności takie nie mogą zostać zaliczone na poczet opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, gdyż są to należności świadczone innym tytułem, niż na kwoty świadczone na poczet opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych. Ponadto, wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

I. art. 145 §1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi mimo rażącego naruszenia przez SKO w Lublinie przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., poprzez pominięcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności, protokołu kontroli z dnia 14 lutego 2022 r. wydanego przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Lublinie (dalej "MOPR" w Lublinie), w tym załącznika nr 25 do przedmiotowego protokołu tj. tabeli pt. "Tabela - opłaty za pobyt Z. I. - osoby zobowiązane", oraz dokumentu pt. "WYSTĄPIENIE POKONTROLNE" z dnia 25 lutego 2022 r. wydanego przez MOPR w Lublinie z kontroli przeprowadzonej w DPS [...] w Lublinie w dniach 15-14 listopada 2021 r., stwierdzających okoliczność błędnego naliczania opłat za pobyt Z. I. w DPS "[...]" w Lublinie od obowiązanych zstępnych w myśl art 61 ust. 1 u.p.s., z których wprost wynika nieprawidłowość,

II. art 125 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową Lublin - Północ w przedmiocie zaniechania prowadzenia wymaganych ksiąg rachunkowych w zakresie kont depozytowych mieszkańców przez DPS "[...]" w Lublinie dotyczy ksiąg rachunkowych w zakresie kont depozytowych, a zatem należności wpłacanych na konto depozytowe i uznanie iż niniejsze wpłaty nie mogą zostać zaliczone na poczet opłaty za pobyt Z. I. w DPS "[...]", a w konsekwencji nie zawieszenie postępowania przed Sądem I instancji do czasu rozstrzygnięcia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Lublin - Północ w przedmiocie zaniechania prowadzenia wymaganych ksiąg rachunkowych w zakresie kont depozytowych mieszkańców przez DPS "[...]" w Lublinie,

III. art. 133 § 1 p.p.s.a, poprzez oparcie orzeczenia na własnych ustaleniach Sądu, tzn. dowodach i faktach nieznajdujących odzwierciedlania w aktach sprawy i przyjęcie, że ustalenia SKO w Lublinie w zakresie wpłat dokonywanych przez skarżącego tytułem odpłatności za pobyt DPS "[...]" nie budzą zastrzeżeń i wynikają ze złożonego projektu budowlanego i załączonych do niego dokumentów podczas, gdy w niniejszej sprawie nie złożono żadnego projektu budowlanego, nie stanowił on materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym, a nadto niniejsza sprawa w ogólnie nie dotyczy materii związanej z prawem budowlanym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że nie można uznać, iż postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową Lublin-Północ w Lublinie w przedmiocie zaniechania prowadzenia wymaganych ksiąg rachunkowych w zakresie kont depozytowych mieszkańców przez DPS "[...]" w Lublinie nie ma bezpośredniego związku ze sprawą pozostałych kont, a więc tych, na które miały być uiszczane opłaty za pobyt pensjonariuszy DPS [...].

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 oraz art. 80 K.pa., należy wskazać, że naruszenie tych przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji zasadnie bowiem podzielił stanowisko organu i uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację Sądu I instancji oraz ustalenia faktyczne i ocenę prawną, jakiej dokonano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo ustalono krąg osób zobowiązanych do ponoszenia częściowych kosztów utrzymania matki skarżącego w DPS. Skarżący, jako zstępny (syn) jest, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s., jedną z osób zobowiązanych do ponoszenia kosztów pobytu matki w domu pomocy społecznej. Organy ustaliły koszt miesięcznego pobytu matki skarżącego w DPS, którego to ustalenia również skarżący nie podważył. Organ wyjaśnił sposób wyliczenia i wysokość opłaty żądanej od skarżącego, uwzględniając przy tym ilość osób zobowiązanych oraz wysokość już uiszczonych przez niego opłat. Nie budziła również zastrzeżeń skarżącego kasacyjnie kwota dochodu skarżącego jako osoby samotnie gospodarującej. Już tylko zestawienie powyższych danych wskazuje, że nie można organom, i w konsekwencji Sądowi, zarzucić naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. Sam skarżący w istocie nie podważa faktu zmiany decyzji dotyczącej zmiany w ustaleniu opłaty za pobyt jego matki w domu pomocy społecznej wskutek zmiany jego sytuacji dochodowej. W złożonej skardze kasacyjnej zarzuca natomiast nienależyte wyjaśnienie kwestii wysokości już dokonanych przez niego i jego rodzeństwo wpłat na poczet pobytu matki w DPS. Jednakże na okoliczność tę nie przedstawił żadnych dowodów – odcinka wpłaty w kasie, czy wydruku przelewu na rachunek bankowy. Należy w tym miejscu podkreślić, że istotnie, organy administracji są zobowiązane do wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., jednakże organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony. Okoliczność zaś, że Prokuratura Rejonowa Lublin – Północ prowadzi postępowanie przygotowawcze w kwestii zaniechania przez DPS "[...]" w Lublinie prowadzenia wymaganych ksiąg rachunkowych w zakresie kont depozytowych mieszańców tegoż DPS – na którą to okoliczność powołuje się skarżący kasacyjnie – nie ma w niniejszej sprawie znaczenia. Należności takie nie mogą bowiem zostać zaliczone na poczet opłaty za pobyt mieszkańca w DPS, gdyż dotyczą środków pieniężnych posiadanych przez samego mieszkańca, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji. Tym samym nie mógł być uwzględniony zarzut naruszenia art.125 § 1 p.p.s.a. Zauważyć również należy, że z treści decyzji znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy a dotyczących określenia wysokości opłat za pobyt Z. I. w DPS-ie organ każdorazowo w decyzji wskazywał nr rachunku bankowego, na który należało wpłacać należności przelewem.

Nietrafnie również podniesiono zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania.

Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy sąd przyjął i wnioskował o jakimś fakcie na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na podstawie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym decyzją. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Natomiast ma rację skarżący kasacyjnie, że Sąd omyłkowo umieścił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zapis dotyczący prawa budowlanego, co stanowi jednak ewidentną omyłkę i nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

Wobec powyższego należy uznać, że skoro skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie poczynionych w sprawie ustaleń, to zaskarżony wyrok nie narusza przepisów obowiązującego prawa, a skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.