Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 28/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 129, art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 6,
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 10
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W roku 2016 dla Gminy N. n. N. (dalej: "skarżąca" lub "Gmina") skalkulowano dotację celową w dziale 750, rozdziale 75011, § 2010 w kwocie 328.700 zł , w tym na realizację zadań z zakresu spraw obywatelskich w kwocie 274.900 zł. W trakcie roku budżetowego kilkukrotnie dokonywano przeliczenia dotacji zgodnie z liczbą faktycznie zrealizowanych spraw oraz na podstawie prognozowanych potrzeb do końca roku. Ostateczny plan dotacji na zadania z zakresu spraw obywatelskich w roku 2016 wyniósł 275.274 zł.

Pismem z dnia 19 stycznia 2017 r. Wojewoda ... (dalej: "Wojewoda" lub "organ I instancji") poinformował Gminę, iż po ostatecznym rozliczeniu dotacji, kwota przypadająca do zwrotu wyniosła 16.309,72 zł i powinna zostać zwrócona do budżetu państwa do 31 stycznia 2017 r.

Wobec braku zwrotu podanej kwoty Wojewoda wszczął wobec skarżącej postępowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu ... lipca 2017 r. decyzji nr ... (...) określającej Gminie kwotę dotacji celowej przypadającej do zwrotu do budżetu państwa w wysokości 16.309,72 zł, jako część dotacji przyznanej w 2016 r. na finansowanie zadań z zakresu spraw obywatelskich oraz określającej termin, od którego należy naliczyć odsetki liczone w wysokości jak dla zaległości podatkowych (od dnia 19 grudnia 2016 r.).

Wojewoda wyjaśnił, że plan dotacji na rok 2016 na zadania z zakresu spraw obywatelskich został ustalony na podstawie liczby spraw zrealizowanych w styczniu 2016 roku. Rozliczenia dotacji dokonano zaś na podstawie katalogu zadań i liczby faktycznie zrealizowanych przez Gminę czynności w roku 2016, z uwzględnieniem median czasu dla realizacji jednej czynności oraz przyjętej stawki roboczogodziny w wysokości 24,16 zł. W stawce roboczogodziny uwzględnione zostały wszystkie koszty realizacji zadań, w tym koszty rzeczowe. Zdaniem organu I instancji rozliczenie dotacji wykazało, że w roku 2016 Gmina nie zrealizowała prognozowanej liczby zadań. Z omawianego zakresu skarżąca wykonała łącznie 24 338 zadań, szczegółowo wykazanych w załącznikach do decyzji. Należna zatem Gminie kwota dotacji powinna wynieść 258.964,28 zł. Do końca roku 2016 Gminie przekazano dotację w kwocie 275.274,00 zł co oznacza, że nadwyżka w wysokości 16.309,72 zł to kwota dotacji przypadająca do zwrotu do budżetu państwa.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Minister Rozwoju i Finansów (dalej jako "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), decyzją z dnia ... października 2017 r. nr ..., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że środki przyznane dotacją mają charakter publiczny i można je wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Przeznaczenie dotacji przyznanej w sprawie zostało określone w sposób precyzyjny. Pismem z dnia ... kwietnia 2016 r. Gmina otrzymała informacje dotyczące przyznanej dotacji oraz obowiązujący w roku 2016 katalog zadań objętych przyznaną dotacją, opracowany z uwzględnieniem obowiązujących przepisów. Wartość każdego z zadań finansowanych z budżetu państwa również precyzyjnie określono. Jedynie liczba poszczególnych zadań, na które przyznano dotację, nie była jednoznacznie określona. Przyznając dotację kierowano się bowiem ustaloną kwotą przypadającą na jedną czynność (zadanie) oraz prognozą w zakresie liczby zadań przewidzianych do realizacji w roku 2016. Po dokonaniu rozliczenia dotacji środki, które pozostały w związku z brakiem zadań, które przewidywano do realizacji i na które przyznano dotację, Gmina obowiązana była zwrócić do budżetu państwa. W ocenie organu II instancji wykorzystanie całej dotacji pomimo niewykonania części zadań ujętych w kwocie dotacji, według własnego uznania jednostki, nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym.

Zdaniem Ministra w analizowanej sprawie każdy wydatek z dotacji powinien wiązać się z wykonaniem w roku 2016 konkretnego zleconego Gminie zadania. Jeśli dotowane zadanie nie zostało wykonane (nie został wydany akt stanu cywilnego, dowód osobisty, określona decyzja lub inna finansowana z budżetu państwa czynność), związku takiego dopatrzeć się nie można. Tym samym nie można dokonać wydatku z dotacji przeznaczonej na zadanie, którego nie wykonano. Zadaniowość zleconych działań wynika wprost z przepisów ustawy o finansach publicznych oraz przepisów odrębnych rangi ustawowej mających zastosowanie w sprawie.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż wykonywanie zadań zleconych wymaga także ponoszenia wydatków związanych z zatrudnieniem pracowników organ odwoławczy podkreślił, że przeznaczenia dotacji na realizację określonych zadań nie należy mylić z przeznaczeniem dotacji na utrzymanie etatów pracowników jednostki samorządu terytorialnego. W jego ocenie nie są to pojęcia tożsame. Dotacja stanowi zapłatę za konkretnie wykonaną pracę (realizację zadania). Przyjęcie, że w każdym przypadku wysokość dotacji przyznana na konkretne zadania powinna odpowiadać nie kosztom zadania (zleconego z zakresu administracji rządowej), określonego przez zlecającego, realizowanego zgodnie z zasadą celowości i oszczędności, lecz wynagrodzeniu pracowników samorządowych ustalanemu przez urząd gminy (miasta) według własnych kryteriów, mogłoby prowadzić do sytuacji, w której organ dotujący - zleceniodawca zobowiązany byłby do zapłaty takiej samej kwoty z dotacji niezależnie od liczby zrealizowanych zadań, wyłącznie w oparciu o liczbę etatów (zatem nawet wówczas, gdy określone zadania nie byłyby zrealizowane). Takie stanowisko nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach.

Za niezrozumiałe Minister uznał stanowisko Gminy, że na realizację zadań z zakresu administracji rządowej musiała wydatkować własne środki. Stwierdził, że katalog finansowanych czynności został precyzyjnie określony, a jednostki samorządu terytorialnego nie mogą dokonywać wydatków z własnego budżetu a następnie rekompensować sobie poniesione koszty ze środków dotacji przyznanych na realizację konkretnych zadań, zgodnie z przeznaczeniem dotacji.

Gmina zaskarżyła powyższą decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody, a także o zasadzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 169 ust 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.), dalej; "u.f.p.", poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten winien mieć w przedmiotowej sprawie zastosowanie a skarżąca wykorzystała cześć dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem;

2. art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: "K.p.a.", poprzez brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, w szczególności poprzez niewykazanie, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z jej przeznaczeniem;

3. art. 10 K.p.a.. poprzez pozbawienie skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu;

4. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie, którym dowodom organ administracji publicznej dał wiarę i dlaczego, w szczególności poprzez brak odniesienia się do dowodów operowanych przez skarżącą oraz brak dostatecznego odniesienia się do stanowiska skarżącej wyrażonego na etapie postępowania kontrolnego:

5. art. 138 § 1 pkt 2 oraz § 2 K.p.a. poprzez niewydanie decyzji kasatoryjnej, w sytuacji kiedy istniały ku temu podstawy;

6. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji:

7. art. 167 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez stwierdzenie, iż algorytm rozliczenia dotacji nie musi mieć normatywnej podstawy oraz poprzez stwierdzenie, że dotacja nie może uwzględniać wynagrodzenia pracownika samorządowego wykonującego zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

Zdaniem skarżącej organy obu instancji dokonały zupełnie dowolnej oraz nieuprawnionej oceny, jakoby dotacja została wykorzystana niezgodnie z jej przeznaczeniem. Jako jeden z zasadniczych elementów sporu wskazała ocenę czy z dotacji udzielonej przez Wojewodę możliwe jest finansowanie określonej części wynagrodzenia pracownika samorządowego, wykonującego zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej. Ustawa o finansach publicznych, jak również żaden inny akt prawny nie stanowią, iż można sfinansować z dotacji wynagrodzenie pracownika, jeśli wynika to wprost z aktu prawnego. W ocenie Gminy Minister wykreował domniemanie, które nie jest znane prawu polskiemu, a zatem naruszył zasadę legalności wykraczając poza normę prawną. Za błędne skarżąca uznała powołanie się przez ten organ na art 18 ust. 3 u.f.p., który rzeczywiście dotyczy wynagrodzenia, ale nie dla pracownika jednostki samorządu terytorialnego, który wydał decyzją, prowadzi postępowanie administracyjne itp., lecz dla osoby, która faktycznie i fizycznie wykonuje czynności opiekuna. Osoba taka może wykonywać czynności opiekuna nie będąc w ogóle pracownikiem samorządowym, ani w ogóle pracownikiem jednostki samorządu terytorialnego, a także wykonywać je na podstawie umowy prawa cywilnego, w szczególności umowy o świadczenie usług, o której mowa w art. 750 Kodeksu cywilnego.

Skarżąca podniosła, iż nie jest możliwe wykonanie zadania zleconego z zakresu administracji rządowej bez jednoczesnego zaangażowania pracownika lub pracowników, co pośrednio przyznali też Wojewoda i Minister stwierdzając, że w algorytmie i tak uwzględniono stawkę za roboczogodzinę. Zdaniem Gminy oznacza to, że w kwocie dotacji jednak przewidziano wynagrodzenia pracownika, gdyż tylko do czynnika ludzkiego można odnosić pojęcie roboczogodzina. Skoro więc zadania nie można wykonać bez zaangażowania czynnika ludzkiego, to wykonywanie zadania musi obejmować również zaangażowanie pracownika lub pracowników.

Co do argumentu, iż jednostka samorządu terytorialnego mogła wykorzystać pracownika także do innych celów np. związanych z wykonywaniem zadań własnych, Gmina zaznaczyła, iż organy winny zbadać, czy osoby które wykonują zadnia zlecone, wykonują również inne czynności, jakie czynności i jaki jest zakres ich zaangażowania jeżeli chodzi o czas pracy wykonywania poszczególnych zadań. Należało przeprowadzić dowód akt osobowych pracowników na okoliczność, jaką część etatu poświęcają oni na wykonywanie zadań własnych skarżącej, a jaką część etatu wykorzystują na wykonywanie zadania zleconego. Niestety takich ustaleń nie poczyniono, a zatem organy nie zebrały wszechstronnie materiału dowodowego i w konsekwencji również go nie rozważyły czym naruszyły normy prawa procesowego.

Za całkowicie chybiony skarżąca uznała twierdzenie jakoby przyjęcie jej punktu widzenia mogło skutkować dowolnością ustalania wysokości wynagrodzenia z jednoczesnym zobowiązywaniem budżetu państwa do pokrywania kosztów tego wynagrodzenia. Uwadze organów uszło bowiem, że wynagrodzenie pracownika samorządowego nie może mieć charakteru dowolnego, gdyż zasady jego przyznawania określa ustawa o pracownikach samorządowych oraz rozporządzenie wykonawcze do tej ustawy w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych.

Gmina zaznaczyła iż w jej budżecie na rok 2015 rok wielkości przyznanych środków dotacji na sporne zadania zostały ujęte w dziale 750 "Administracja publiczna" - rozdziale 75011 "Urzędy Wojewódzkie". Na plan 683.400,00 zł do 31 grudnia 2015 r. wydatkowano 683.400,00 zł, co stanowi 100.00 % otrzymanej dotacji. Poniesione wydatki obejmowały wynagrodzenia wraz z pochodnymi oraz niezbędne wydatki rzeczowe. Ze środków otrzymanych od Wojewody refundowane były wydatki dla 10,4 etatów w administracji, które dotyczą stanowisk w Wydziale Spraw Obywatelskich - 6 etatów, Urzędu Stanu Cywilnego - 3 etaty, Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Rolnictwa 0,5 etatu, Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska 0,25 etatu. Zespołu Infrastruktury Drogowej 0,25 etatu oraz Wydziału Organizacyjnego 0,4 etatu. Otrzymana kwota dotacji w roku 2015 nie pokryła w całości poniesionych wydatków na realizację nałożonych na Gminę obowiązków. W celu pełnej i terminowej realizacji zadań zleconych z zakresu administracji rządowej skarżąca przeznaczyła własne środki na finansowanie wydatków na ten cel, mając na uwadze, by dofinansowanie spełniało przesłanki wydatkowania środków publicznych. Wysokość dofinansowania ze strony Gminy w 2015 roku stanowiła kwotę 75.776,10 zł.

W ocenie Skarżącej w sprawie doszło również do naruszenia norm konstytucyjnych, regulujących kwestie zasad partycypacji jednostek samorządu terytorialnego w finansach publicznych, w kontekście wykonywania zadania zleconego. Po pierwsze na algorytm na który powołują się organy oby instancji, według którego udzielono dotacji, ma charakter pozanormatywny. Skoro wyłącznie normy prawne mają wyznaczać podstawy partycypacji jednostek samorządu terytorialnego w środkach publicznych, to każdy element tej partycypacji musi mieć swoją normatywną postać. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia Ministra, ustalanie algorytmu ustalania dotacji i rozliczania, ma charakter całkowicie dowolny, a organ wyprowadza dopuszczalność dowolnego określania tego algorytmu z zasady, iż to on jest dysponentem środków publicznych. Do drugie według jednego algorytmu dotacji udzielono, a według innego algorytmu dotację rozliczono. Gmina zgadza się z tym, iż rozliczenie dotacji powinno nastąpiło po ustaleniu, jakie zadania zostały wykonane oraz w jakiej liczbie. Zarzuciła natomiast całkowite pominięcie okoliczności, iż dla wykonania zadania zleconego musiała podejmować określone czynności technicznie i organizacyjne zmierzające do właściwego, prawidłowego i terminowego wykonania tego zadania. Gmina podjęła się tych czynności, mając do dyspozycji wiedzę o tym, jakie środki według algorytmu otrzyma. Co więcej tylko według tego algorytmu mogła planować wykonywanie zadania zleconego, także jeżeli chodzi o obsadę personalną. Zmieniając algorytm podmiot dotujący zmienił reguły w trakcie gry twierdząc dodatkowo w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej, iż takie działanie jest niedopuszczalne. Sporna kwota nie jest zatem efektem tego, że Gmina ją wydatkowała niezgodnie z przeznaczeniem, ale tego, że w toku udzielania i okresu rozliczenia dotacji zmieniło zasady dotowania.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r. poz.2188 j.t. ze zm. ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302 j.t., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego czy w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ i uznaje je za prawidłowe i stanowiące uzasadnioną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

Wbrew zarzutom skargi organ zgromadził w sprawie pełny materiał dowodowy, dający podstawę do orzekania w sprawie. Ocena tego materiału została należycie przeprowadzona z uwzględnieniem logicznego i rzetelnego wnioskowania.

Organy dokonały rozliczenia przedmiotowej dotacji na podstawie ostatecznych danych uzyskanych z Systemu Źródło. Dotacja rozliczona została wg liczby faktycznie zrealizowanych czynności w 2016 r., zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. katalogiem, z uwzględnieniem median czasu dla realizacji jednej czynności oraz przyjętej stawki roboczogodziny w wysokości 24,16 zł. Akta administracyjne zawierają wykaz danych z Systemu Źródło, odzwierciedlający wykonane przez skarżącą w 2016r. zadania z zakresu rejestracji stanu cywilnego, ewidencji ludności, udostępniania danych i dowodów osobistych. Wykaz ten przedstawia liczbę spraw zrealizowanych przez skarżącą w 2016r., czasochłonność poszczególnych zadań i stawkę roboczogodziny. Wykazuje również wartość dotacji należnej. Akta zawierają również katalog zadań obowiązujący wszystkie gminy w kraju w 2016r. Skarżąca nie kwestionuje wykazu danych z Systemu Źródło ani faktu otrzymania od Wojewody informacji o obowiązującym w 2016r. katalogu zadań z przypisaną medianą czasu ich realizacji i ustaloną kwotą roboczogodziny. Powyższe dokumenty oraz pisma Wojewody ... o przyznaniu dotacji, w tym na zadania z zakresu spraw obywatelskich, są wystarczającym materiałem dowodowym do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie.

Sąd nie podziela zasadności zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia przez organ, wskazanych w skardze, przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Wszelkie zarzuty w tej kwestii są jedynie polemiką z ustaleniami organu, a twierdzenia o nieadekwatności kwot dotacji z uwagi na istniejące u skarżącej wysokości wynagrodzeń pracowniczych nie zasługują na uwagę. Nie doszło też z tego tytułu do naruszenia art. 167 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 129 u.f.p. kwoty dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego określane są przez dysponentów części budżetowych według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Przepis ten określa więc zasady przekazywania dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego oraz upoważnia dysponentów części budżetowych do określania kwoty dotacji według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju. W rozpatrywanej sprawie dysponentem części budżetowej był Wojewoda ...

Wojewoda przekazał w 2016 r. do Gminy całą prognozowaną dotację. Przy czym plan dotacji na 2016 r. na zadania z zakresu spraw obywatelskich ustalony został na podstawie ilości spraw zrealizowanych przez skarżącą w styczniu 2016 r. Natomiast rozliczenia dotacji dokonano na podstawie faktycznie wykonanych czynności w całym 2016r. Informacja o ostatecznej liczbie zrealizowanych zadań znana była dopiero po zakończenia roku budżetowego, w styczniu 2017 r. Wbrew zarzutom skargi nie ma tu zmiany stanowiska organu w toku realizacji zadań budżetowych. Rozliczenie na podstawie katalogu zadań oraz ilości czynności wykonanych przez Gminę wykazało, że Gmina w 2016 r nie zrealizowała planowanej liczby zadań. Z akt sprawy wynika również, że dotacja ta została przyznana na realizację konkretnych zadań, o czym skarżąca była informowana.

Zatem sąd w pełni podziela stanowisko Ministra zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że kwota dotacji objęta tą decyzją stanowi dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, o której mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Zastosowanie powyższego przepisu było uzasadnione w tej sprawie. Zarzut skargi o jego naruszeniu jest bezzasadny.

Podkreślić należy, że dotacje są to, podlegające szczególnym zasadom rozliczania, środki z budżetu państwa przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Dotowany zobowiązany jest do przeznaczenia otrzymanych dotacji tylko na zadania, na które dotacja została udzielona zgodnie z zasadami określonymi przez podmiot dotujący oraz do rozliczenia dotacji. Przedmiotowa dotacja celowa przyznana została na realizację konkretnych zadań z zakresu spraw obywatelskich o określonej wartości. Skarżąca posiadała informację dotyczącą wartości każdego z zadań oraz miała wiedzę, jakie czynności, powinny być zrealizowane ze środków, które otrzymała. Katalog zadań, mediany czasu poszczególnych czynności i wysokość roboczogodziny obowiązuje w takim samym stopniu wszystkie gminy w kraju. Po dokonaniu rozliczenia przedmiotowej dotacji, w przypadku zrealizowania mniejszej ilości spraw niż wynikało z przyjętej prognozy, środki, które pozostały, skarżąca zobowiązana była zwrócić do budżetu państwa jako dotację niewykorzystaną. Skoro Gmina tego nie uczyniła, to zagospodarowane przez nią środki zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Zasadnie zatem organ zastosował w sprawie art. 169 ust.6 u.f.p., dający mu podstawę do wydania przedmiotowej decyzji.

Niezasadne są zatem zarzuty skarżącej o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy.

W sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. gdyż pismami z dnia 14 czerwca 2017r. i 20 września 2017r., doręczonymi skarżącej, oba organy orzekające w sprawie informowały Gminę o treści wskazanego przepisu.

W ocenie sądu przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z k.p.a. Organy obydwu instancji działały na podstawie prawa i w jego granicach, a w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a poczynione przez nie ustalenia, w tym końcowe ustalenia organu odwoławczego, są prawidłowe i mają oparcie w zgromadzonej dokumentacji. Dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie sposób zarzucić dowolności, gdyż wyciągnięte wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ też wyczerpująco wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy.

Tym samym sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy, ani innych niewskazanych przepisów proceduralnych. Nie doszło też do, zarzucanego w skardze, naruszenia prawa materialnego.

Z tych wszystkich względów uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.