Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 903/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka /spr./ Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 marca 2006 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...], II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 755 zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., w dniu [...] czerwca 2001 r. wszczął postępowanie administracyjne na skutek informacji, przekazanej pismem z dnia [...] maja 2001 r. przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K., o pożarze na składowisku odpadów należącym do S. P. i zlokalizowanym w S. Pismem z dnia [...] czerwca 2001 r. organ I instancji wezwał właściciela nieruchomości do złożenia wyjaśnień osobiście lub przez pełnomocnika, a także do udostępnienia wszelkich dokumentów dotyczących tej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 71 ust. 3 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) w związku z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy prawo budowlane (Dz. U. z 2004 r. Nr 93, poz. 888) nałożył na inwestora S. P. obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczego na nieruchomości nr ewidencyjny [...], S., gmina S. obecnie użytkowanego jako budynek magazynowo-składowy surowców wtórnych.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że nieruchomość zabudowana budynkiem gospodarczym położona w S. jest użytkowana w celach składowania surowców wtórnych. Właściciel nie posiada decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku z przeznaczeniem na magazyn surowców wtórnych. Według planu zagospodarowania przestrzennego teren ten przeznaczony jest pod zabudowę siedliskową.

Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, S. P. z wnioskiem o jej uchylenie w całości.

W uzasadnieniu podniósł, że organ nadzoru budowlanego oparł swoje rozstrzygnięcie na faktach niezgodnych z prawdą, gdyż zarówno w czasie kontroli jak i w chwili obecnej budynek znajdujący się w miejscowości S. nie jest użytkowany w celu składowania w nim surowców wtórnych. W czasie kontroli budynek był pusty. Wobec czego wydanie zaskarżonego aktu nie ma oparcia ani w dotychczasowym, ani w zastanym przez kontrolujących stanie faktycznym. Nieruchomość nie jest użytkowana na cele związane z sortowaniem surowców wtórnych w wykonywanej działalności gospodarczej. Dlatego prowadzone postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2004r. na podstawie art. 104 §1 i 2 oraz art. 138 §1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że przeprowadzone oględziny w dniu [...] lutego 2004 r. wykazały, iż na terenie działki i w budynku składowane są odpady i surowce wtórne. Kolejne oględziny przeprowadzone w dniu [...] kwietnia 2004 r. dodatkowo wykazały, że w budynku gospodarczym znajduje się między innymi urządzenie do prasowania makulatury. Ponadto jak to wynika z treści pisma Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] maja 2004 r., pomimo wydania postanowienia wstrzymującego użytkowanie obiektu, w budynku prowadzone są prace związane z segregacją surowców wtórnych.

Organ II instancji ustalił na podstawie pism Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] października 2003 r. oraz [...] grudnia 2003 r., że prowadzona działalność jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. Teren, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość ma przeznaczenie rolne, siedliskowe. Ponadto właściciel nie posiada pozwolenia na użytkowanie obiektu w celu składowania i przetwarzania odpadów. Prowadzona działalność powoduje niekorzystne dla otoczenia skutki w sferze warunków użytkowych.

Wyjaśnił także, że decyzja o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie stanowi podstawy do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu, którego adres wpisano jako miejsce wykonywania działalności. Nie stanowi ona także podstawy dla legalizacji zmiany sposobu użytkowania.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, S. P.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 71 prawa budowlanego - przyjęcie, że w niniejszej sprawie przepis ten miał zastosowanie. Podniósł także naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy - niezbadanie istoty sprawy i wydanie orzeczenia wbrew przeprowadzonym dowodom.

W uzasadnieniu skarżący wywiódł, że nie doszło do istotnej zmiany sposobu użytkowania nieruchomości. Budynek oraz przyległy grunt dotychczas wykorzystywany był w celach prowadzenia działalności rolniczej, z którą związane jest używanie ciężkiego sprzętu rolniczego, czy też przechowywanie łatwopalnych surowców (np. słoma). Dlatego obecny sposób wykorzystania nieruchomości nie zmienił w żaden istotny sposób warunków jej użytkowania z punktu widzenia bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego itp.

Nadto podniósł, że decyzja została oparta na niewystarczających dowodach, a w samym budynku nie jest prowadzona żadna działalności gospodarcza. Budynek jest wykorzystywany w celu składowania niepotrzebnych rzeczy i starych maszyn. Organ nie przeprowadził żadnego dowodu na to, iż w budynku prowadzone są jakiekolwiek prace związane z segregowaniem makulatury.

Podsumowując rozważania zawarte w skardze wyraził stanowisko, że zaskarżona decyzja prowadzi do dyskryminacji swobody działalności gospodarczej w stosunku do działalności rolniczej, albowiem zakłada, że prowadzenie na nieruchomości działalności rolniczej z użyciem ciężkiego sprzętu prowadzi do mniejszych zagrożeń, niż składowanie na otwartej przestrzeni paczek makulatury.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, powinien wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Uwzględniając te uprawnienia Sądu stwierdzić należy, iż skarga jest zasadna, choć z innych przyczyn niż podane w jej uzasadnieniu.

W pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko organów obu instancji, iż doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego. W konsekwencji uznać należy, że organy dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej wyrażającej się w zastosowaniu dla rozstrzygnięcia zawisłej przed nimi sprawy art. 71 prawa budowlanego.

Całkowicie bezpodstawne są zarzuty odwołania, błędnie nazwanego zażaleniem, oraz skargi dotyczące oparcia decyzji na niewystarczających dowodach, czy podjęcia ustaleń faktycznych wbrew treści przeprowadzonych dowodów.

Użytkowanie gruntu oraz znajdującego się na nim budynku gospodarczego w celach przechowywania i segregowania surowców wtórnych potwierdziły cztery niezależne od siebie podmioty (organy nadzoru budowlanego, inspekcji pracy, samorządu terytorialnego oraz straży pożarnej). Wnioski takie płyną z protokołów dwóch wizji lokalnych, oświadczeń skarżącego oraz zgromadzonej w aktach administracyjnych dokumentacji fotograficznej. W tym zakresie organy administracji budowlanej w sposób wyczerpujący zebrały i rozważyły cały materiał dowodowy, a poczynione ustalenia są logiczne i nie budzą wątpliwości.

Trafnie również przyjęto, że podjęcie przez skarżącego w budynku gospodarczym usytuowanym na terenie gospodarstwa rolnego (por. § 1 notarialnej umowy sprzedaży z dnia [...].IV.2000 r.) działalności gospodarczej polegającej na przechowywaniu i segregowaniu surowców wtórnych z użyciem urządzenia do prasowania makulatury zmieniło co najmniej warunki bezpieczeństwa pożarowego i warunki pracy. Wobec tego spełniona została hipoteza art. 71 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Uszło jednak uwagi organów obu instancji, że zgodnie z art. 71 ust. 3 w związku z art. 51 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji tj. przy uwzględnieniu powołanego w decyzji pierwszoinstancyjnej art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16.IV.2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93 poz. 888), a także art. 7 ustawy nowelizującej z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 80 poz. 718) nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części może być skierowany jedynie do właściciela lub zarządcy obiektu. Z notarialnej umowy sprzedaży z dnia [...] kwietnia 2000 r. wynika, że właścicielami nieruchomości położonej w S. (działki nr [...]) są na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej S. i R. P. Oboje więc małżonkowie winni być stronami niniejszego postępowania administracyjnego oraz adresatami decyzji opartej o powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie stroną tego postępowania był wyłącznie skarżący S. P. Traktując skarżącego jako inwestora, organy orzekające być może kierowały się postanowieniami art. 52 Prawa budowlanego, który w rozpoznawanej sprawie nie mógł jednak mieć zastosowania, wobec jednoznacznej treści art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można było także przyjąć, że decyzja skierowana została do zarządcy nieruchomości skoro brak było w tej kwestii jakichkolwiek ustaleń. Na marginesie należy tylko wskazać, że zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...].XI.2000 r. prowadzonej między innymi na terenie przedmiotowej nieruchomości podmiotem gospodarczym jest S. P., a jego pełnomocnikiem R. P.

Skoro zatem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w warunkach przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) to na podstawie powołanego przepisu i art. 135 ustawy należało orzec jak w pkt. I sentencji.

Orzeczenie w pkt. II i III sentencji oparte zostało o art. 152 i art. 200 cyt. wyżej ustawy.

/-/ W.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska

MK