Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 19/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 par. 1 art. 36 par. 2 art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi M.Z. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Skarżący M. Z. posiadający obywatelstwo [...] (dalej strona, wnioskodawca, skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody D., wyrażającą się na pozostawianiu wniosku skarżącego z dnia [...] września 2016 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez rozpoznania.

Jak wynika z akt sprawy skarżący wskazał jako główny cel pobytu wykonywanie pracy dla podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi - przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o.

Wojewoda D. pismem z dnia [...] września 2016 r. wezwał stronę w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz.1257, dalej k.p.a.) w związku z art. 106 ust. 1 a i ust. 1 b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm., dalej ustawa, ustawa o cudzoziemcach) do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braku formalnego wniosku, poprzez dostarczenie wypełnionego przez pracodawcę cudzoziemca oryginału załącznika nr 1 do wniosku podpisanego imieniem i nazwiskiem osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. zgodnie z KRS lub dołączenia stosownego upoważnienia do podpisywania tego typu dokumentów. Powyższe pismo zostało odebrane przez stronę postępowania [...] września 2016 r. W dniu [...] września 2016 r. do Wojewody D. wpłynął załącznik nr 1 wypełniony przez podmiot powierzający wykonywanie pracy skarżącemu, podpisany przez A. S.

W dniu [...] listopada 2016 r. Wojewoda D. pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego wniosku, polegającego na złożeniu podpisu pod załącznikiem nr 1 przez osobę nieupoważnioną do składania oświadczeń w imieniu pracodawcy na podstawie danych zawartych w KRS przedsiębiorcy na dzień złożenia wniosku tj. podpisanego przez podmiot powierzający skarżącej wykonywanie pracy (przez osobę prawnie umocowaną do podpisywania dokumentów - w imieniu "A" Sp. z o.o.)

W dniu [...] grudnia 2016 r. do Wojewody D. za pośrednictwem pełnomocnika wpłynęło zażalenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Mając na względzie powyższe, pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Wojewoda D. przekazał według właściwości do organu II instancji zażalenie wraz z aktami sprawy. Akta sprawy zostały zwrócone do organu I instancji w dniu [...] sierpnia 2017 r. wraz z postanowieniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznającym zażalenie strony za niezasadne.

W dniu [...] lutego 2018 r. do Wojewody D. została przedłożona skarga na bezczynność organu I instancji złożona przez M. Z. za pośrednictwem pełnomocnika, w której zarzucono naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez "rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu". Jednocześnie strona wniosła o zobowiązanie Wojewody D. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 30 dni od daty doręczenia akt organowi, dokonanie kontroli przewlekłości postępowania oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), a także dopuszczenie dwóch dowodów w postaci oświadczenia A. S. oraz decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej we W. – [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskodawca [...] września 2016 r. stawił się w siedzibie organu i uzupełnił wniosek zgodnie z wezwaniem. Strona wyjaśniła, że przedstawiła zarówno sam załącznik nr 1, jak i pełnomocnictwo, natomiast pełnomocnictwo zostało przez urzędnika zwrócone. W opinii skarżącego takie działanie nie niweczy faktu, że wezwanie zostało wykonane. Skarżący podkreślił, że urzędnik poinformował go, że pełnomocnictwo jest dla postępowania zbędne. W opinii skarżącego takie zachowanie organu narusza szereg zasad ogólnych k.p.a., w szczególności art. 9 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a., także art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a.

Strona wskazała, że niekwestionowaną przez organy stosujące prawo zasadą polskiego systemu prawnego jest, że błędne pouczenie strony postępowania administracyjnego nie może jej szkodzić, podobnie zresztą jak to, iż odmawia się jej możliwości wykonania wezwania organu, zwracając jej złożony do akt sprawy dokument. Dlatego, w opinii skarżącego, już same opisane powyżej okoliczności nakazują uznać, iż braki formalne wniosku zostały uzupełnione w terminie.

Dodatkowo skarżący wskazał, że organ administracji oraz organ odwoławczy niesłusznie przyjmują, że złożenie do akt sprawy podpisanego załącznika nr 1 bez pełnomocnictwa podpisującego jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego takie stanowisko prowadziłoby do wniosku, że art. 64 k.p.a. umożliwia organowi merytoryczne badanie wniosku, podczas gdy oczywistym jest, że w ramach tego przepisu możliwe jest tylko badanie, czy wniosek spełnia wymogi formalne.

Zdaniem skarżącego niesłusznie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia orzecznictwo, które odnosi się do pełnomocnictw procesowych składanych w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania strony, w trybie art. 33 § 2 i § 3 k.p.a. Tymczasem, w opinii skarżącego, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z pełnomocnictwem osoby trzeciej (pracodawcy), który stroną postępowania nie jest. Takie pełnomocnictwo powinno być weryfikowane na etapie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a jeśli go brak - organ winien wezwać do jego przedstawienia na podstawie art. 50 a nie 64 k.p.a. (który byłby stosowny, gdyby chodziło o pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 33 § 1 k.p.a.).

Skarżący zauważył ponadto, że w ramach takiej weryfikacji organ powinien wziąć pod uwagę art. 77 § 4 k.p.a., gdyż fakt umocowania pełnomocnika pracodawcy do działania w jego imieniu był w dacie [...] września 2016 r. znany organowi z urzędu egzemplarz takiego pełnomocnictwa dołączono tego dnia do złożonego przez "A" sp. z o.o. wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę M. Z., wcześniej zaś odpowiednie pełnomocnictwo (które nie zostało odwołane) znajdował się w aktach sprawy z wniosku M. Z. z dnia [...] lipca 2015 r. o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego powodu, w opinii skrzącego, fakt udzielenia pełnomocnictwa A. S. nie wymagał dodatkowego dowodu a organ powinien uwzględnić go z urzędu. Skarżący przypomniał, że nie należy zapominać, że w sytuacji, gdy pełnomocnictwo znajduje się już w aktach organu, powinno wystarczyć powołanie się przez pełnomocnika na ten dokument. Fakt posiadania pełnomocnictwa jest wówczas niewątpliwy i znany organowi z urzędu. Skarżący przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych na poparcie swojego stanowiska w sprawie. Strona podkreśliła, że konsekwencje pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania były dolegliwe, popadł bowiem w nielegalny pobyt i został zobowiązany do powrotu na [...], utracił także możliwość legalnego zarobkowania w Polsce, tracąc w ten sposób wypracowaną przez ostatnie kilka lat pobytu pozycję u swojego pracodawcy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. przypomniał, że zgodnie z podstawą prawną wezwania - art. 106 a ust. 1 a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2017 r. poz. 2206 ze zm.), strona została wezwana w terminie 7 dni do przedłożenia załącznika nr 1 prawidłowo podpisanego przez podmiot powierzający wykonywanie pracy. Ponadto wezwanie zawierało w treści informację, kto może złożyć podpis pod załącznikiem nr 1.

Zdaniem Wojewody taką wiedzę i informację posiadał M. Z. oraz A. S., który jako "osoba towarzysząca" w tym dniu skarżącemu, reprezentował firmę "A" Sp. z o.o. czyli Pracodawcę Wnioskodawcy.

Ponadto Wojewoda przypomniał, że do obowiązków pracownika pełniącego dyżur na "ladzie informacyjnej", która jest stanowiskiem rotacyjnym kilkukrotnie w ciągu dnia, należy przyjmowanie dokumentów, nie ich weryfikacja pod względem formalnym i merytorycznym. Wojewoda odnosząc się do argumentu, że organ administracji powinien w tej sprawie wziąć pod uwagę art. 77 § 4 k.p.a., podkreślił, że z uwagi na dwa różne, ale równolegle toczące się postępowania w dwóch odrębnych oddziałach niezależnie od siebie rozstrzygających w powyższych sprawach, istniała konieczność złożenia dwóch egzemplarzy pełnomocnictw dla A. S., reprezentującego firmę "A" Sp. z o.o., każdorazowo do danego postępowania. O tym, że w dniu [...] września 2016 r. zostało złożone pełnomocnictwo przez Pana A. S. do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę Cudzoziemcowi, miał wiedzę w chwili przyjmowania powyższego dokumentu jedynie pracownik pełniący dyżur w danej chwili przy "ladzie informacyjnej". Wojewoda wskazał, że pracownik oddziału, w którym był procedowany sporny wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie mógł mieć wiedzy o złożeniu [...] września 2016 r. przez A. S. pełnomocnictwa ustanowionego dla niego przez pracodawcę skarżącego do postępowania o wydanie zezwolenia na pracę dla w/w firmy. Wojewoda wskazał na normę wyrażoną w art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, która, jego zdaniem, nie może być rozumiana w ten sposób, że organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwać dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony postępowania. Wojewoda zaznaczył, że każdy nowo składany wniosek przez zainteresowanego rozpatrywany jest odrębnie, i wymaga zgromadzenia ponownie kompletnego materiału dowodowego. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż w przypadku przedmiotowego wniosku nie nastąpiła sytuacja powołania się przez pełnomocnika na dokument przedłożony poprzednio do akt sprawy z wniosku M. Z. z dnia [...] lipca 2015 r. o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP (nr sprawy [...]). Organ zauważył ponadto, iż przedmiotowy wniosek, o którym mowa, był już czwartym z kolei złożonym do Wojewody D. wnioskiem skarżącego co, zdaniem Wojewody, może świadczyć o pewnego rodzaju doświadczeniu oraz wiedzy związanej z rodzajem dokumentów, które należy przedłożyć ze względu na wyartykułowany cel pobytu na terytorium RP, jakim w przypadku Pana M. Z. było jak do tej pory wykonywanie pracy.

Odnosząc się dalej do zarzutów podniesionych w złożonej skardze należy zauważyć, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił uznać zażalenie z dnia [...] grudnia 2017 r. za nieuzasadnione, wskazując, że do upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, nie uzupełniono tych braków, czyli nie dołączono oryginału upoważnienia dla A. S. do reprezentowania spółki "A", m.in. do czynności podpisania załącznika nr 1.

Podsumowując Wojewoda D. przypomniał, że wystosował pismo do skarżącego w dniu złożenia wniosku, tj. [...] września 2016 r., w którym został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Termin na dołączenie do wniosku załącznika nr 1 podpisanego przez osobę upoważnioną upłynął w dniu [...] września 2016 r. Następnie w dniu [...] listopada 2016 r. Wojewoda D. powiadomił skarżącego o pozostawieniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania ze względu na fakt nieusunięcia w/w braków formalnych wniosku w terminie. Rozstrzygnięcie postępowania przez organ I instancji nastąpiło w przeciągu dwóch miesięcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem prawnym

i faktycznym sprawy przyjął, co następuje;

Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa. Powyższa kontrola obejmuje również, z mocy art. 3 pkt 8 p.p.s.a., bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania.

Na wstępie zauważyć należy, że skarżący, zgodnie z wymogiem art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. wniósł do organu zażalenie na niezałatwienie wniosku o udzielenie mu zezwolenie na pobyt czasowy w trybie art 35 k.p.a. poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania, które zostało rozpatrzone przez organ wyższego stopnia (Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców), w wyniku czego organ ten postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. na podstawie art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. uznał zażalenie za bezpodstawne. Wykorzystanie tej procedury otworzyło skarżącemu drogę do wniesienia skargi na bezczynność.

Przechodząc do rozstrzygnięcia problemów wskazanych w skardze przypomnieć należy, że bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem stosownego aktu w terminie lub nie podjął wymaganej czynności.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie wyklucza zarzutu milczenia organu i nie zawsze oznacza niezasadności skargi na nierozpatrzenie sprawy w ustawowym terminie. Zależy to od tego, czy organ miał rzeczywiste podstawy do powołania się na ten przepis.

Art. 64 § 2 k.p.a., stanowi; "Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania."

Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w piśmiennictwie zgodnie wskazuje się, że: wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma, wynikających ze ściśle określonych przepisów prawa określających te wymogi. W powyższym przepisie chodzi zatem o uzupełnienie braków formalnych podania, wynikających z braku w nim elementów wymaganych przepisami prawa. Organ administracji nie może wykorzystać trybu określonego w tym przepisie do merytorycznej oceny złożonego podania oraz jego załączników (por. wyrok NSA z 23 stycznia 1996 r. sygn. II SA 1473/94 – publ. ONSA 1997 nr 3 poz. 114).

Zatem tylko wtedy, gdy przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może żądać ich spełnienia i uzupełnienia pisma (podania) o brakujące elementy. Żądając usunięcia określonych braków formalnych pisma (podania) należy jednoznacznie wskazać te braki, podając jednocześnie podstawę prawną owych wymogów formalnych pisma (podania). Tylko pozostawienie podania bez rozpoznania, dokonane z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a., daje podstawy do uznania skargi na bezczynność organu za uzasadnioną (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r. Lex nr 236563).

W każdym zatem wypadku, gdy organ pozostawia podanie bez rozpoznania, osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej bezpodstawność tego stanowiska i nieuprawnione zaniechanie wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania, przysługuje na ogólnych zasadach skarga na bezczynność organu.

W sprawie skarżący w dniu [...] września 2016 r. wystąpił do Wojewody D. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący jako główny cel pobytu wskazał wykonywanie pracy dla przedsiębiorcy "A" Sp. z o.o. W tej sytuacji do wniosku wymagane jest załączenie, w myśl art. 106 ust. 1a, ust. 1b ustawy o cudzoziemcach, stosownego załącznika, wypełnionego przez podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi, zawierającego dane o podmiocie udzielającemu pracy cudzoziemcowi oraz informacje na temat pracy, która ma być cudzoziemcowi powierzona i oświadczenia pracodawcy cudzoziemca w przedmiocie niekaralności za przestępstwa i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach,

Wojewoda w trybie art. 64 § 2 k.p.a., pismem z dnia [...] września 2016 r., wezwał skarżącego do przedłożenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania wypełnionego przez pracodawcę oryginału tego załącznika. W przedmiotowym piśmie organ poinformował, że załącznik musi być podpisany imieniem i nazwiskiem osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy zgodnie z KRS. W innym przypadku organ poprosił o dołączenie do załącznika stosownego upoważnienia pracodawcy dla innej osoby do popisywania tego rodzaju dokumentów. Wojewoda powołał podstawę prawną tego żądania wskazując na treść art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach oraz poinformował o skutkach nieusunięcia tych braków we wskazanym w piśmie terminie przywołując treść art. 64 § 2 k.p.a. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącego w dniu [...] września 2016 r.

Do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę skarżący dołączył, reagując na wezwanie organu, stosowny załącznik. Przedmiotowy załącznik nie został jednak prawidłowo podpisany. Z załączonej do akt administracyjnych informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że osoba upoważnioną do reprezentowania spółki z o.o. "A" (pracodawcy zatrudniającego cudzoziemca) jest R. N., natomiast załącznik zostało podpisany przez A. S., strona nie dołączyła jednak pełnomocnictwa do podpisywania tego typu dokumentów.

Sąd przyjął, zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego, że w dniu [...] września 2016 r. strona wraz A. S. pełnomocnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" udała się do Urzędu Wojewódzkiego i kiedy uzupełniała braki formalne wniosku składając podpisany załącznik i stosowne pełnomocnictwo dla A. S. pracownik Urzędu oświadczył, że jest ono zbędne i zwrócił pełnomocnictwo, w efekcie do Wojewody wpłynęło pismo do którego nie został załączony wymagany dokument.

W tym stanie sprawy Wojewoda D. działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę bez rozpoznania.

Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym (aniżeli adres wnoszącego - § 1) wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Przepisy ustawy o cudzoziemcach określają tryb i warunki wystąpienia przez cudzoziemca z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W myśl art. 106 ust. 1a i 1b "Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji albo zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli celem pobytu cudzoziemca jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył lub prowadzenie spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej przez komplementariusza, lub działanie w charakterze prokurenta, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik zawierający: (...) 3) oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, w przedmiocie niekaralności za przestępstwa i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1. W przypadku podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, oświadczenie, o którym mowa w ust. 1a pkt 3, składa osoba działająca w imieniu i na rzecz tego podmiotu".

Skoro przedmiotowy wniosek musi spełniać określone wymogi prawne wynikające z przepisów prawa (ustawy o cudzoziemcach), to brak ich łącznego wypełnienia obliguje organ do wezwania wnioskującego o ich uzupełnienie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Dopiero bowiem spełnienie przez wnoszącego podanie wszystkich wymogów określonych w przepisach ustawy o cudzoziemcach powodować może przejście sprawy ze wstępnej fazy postępowania w fazę postępowania jurysdykcyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się, że skoro przepis art. 61 § 1 k.p.a. stanowi o tym, że jurysdykcyjne postępowanie administracyjne wszczynane jest także na żądanie strony, to oznacza to, że wszczęcie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego jest możliwe na podstawie takiego podania (żądania) skierowanego do organu administracji publicznej tylko wtedy, gdy czyni ono zadość wymaganiom prawnym, tj. po pierwsze, wskazuje osobę, od której pochodzi oraz jej adres; po drugie, określa jej żądanie, czyli przedmiot postępowania oraz po trzecie, czyni zadość także ewentualnym dalszym wymaganiom prawnym, określonym innymi przepisami. Innymi słowy, przyjęcie, że braki co do wymagań formalnych nie zostały usunięte, powoduje pozostawienie żądania bez rozpoznania czyli bezskuteczność podania, co oznacza, że nie wywołuje ono skutku prawnego wszczęcia postępowania, zatem postępowanie w jego przedmiocie nie jest prowadzone. Wniosek pozostawia się bez rozpoznania nie tylko wówczas, gdy braki nie zostaną uzupełnione, ale i wtedy gdy co prawda uzupełnienie ich nastąpiło, jednak niezgodnie z wymaganiami organu określonymi w wezwaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II GSK 911/09, LEX nr 746326 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1435/05, LEX nr 191358).

Zdaniem Sądu trafne jest stanowisko, prezentowane przez organ administracji w odpowiedzi na skargę, gdzie wskazuje, że nieprzedłożenie właściwego pełnomocnictwa, dla osoby reprezentującej pracodawcę cudzoziemca, stanowiło brak formalny wniosku, w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. O ile bowiem pracodawca nie wypełnia, nie podpisuje załącznika zgodnie z wymogami ustawy osobiście, czy przez osobę upoważnioną zgodnie z KRS, oczywistym jest, że jeżeli posługuje się w tym zakresie zastępstwem, osoba działająca w zastępstwie musi dysponować odpowiednim umocowaniem do tego działania. Sąd wskazuje, że stronę poinformowano o brakach formalnych wniosku stosownym pismem – wezwaniem do uzupełnienia braków. Bezpośrednio z jego treści wynikało jednoznacznie, o jakim brzmieniu pełnomocnictwo trzeba załączyć. Brak formalny wniosku polegający na niedołączeniu przez skarżącego stosownego pełnomocnictwa pomimo prawidłowego wezwania go do tego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie został przez niego uzupełniony w wyznaczonym 7-dniowym terminie. W konsekwencji wbrew zarzutom skargi, art. 64 § 2 k.p.a. został w tej sprawie zastosowany prawidłowo. Pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie (por. uchwałę NSA z dnia 3 września 2013r., I OPS 2/13 oraz m.in. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311; także W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 120). Jak podkreśla się w doktrynie, przepis art. 64 § 2 k.p.a. powinien być interpretowany przy uwzględnieniu dyrektyw wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i art. 9 k.p.a. (por. m.in. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex 2015, teza 2). Należy zatem uznać, że artykuł 64 § 2 k.p.a. upoważnia właściwy organ administracji państwowej do pozostawienia podania bez rozpoznania, jeżeli nie czyni ono zadość wymaganiom prawa, a wskazanych braków nie usunięto w wyznaczonym terminie. Te warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Trafnie ocenił więc Wojewoda, że w niniejszej sprawie nieuzasadniona jest skarga na bezczynność, albowiem organ nie naruszył terminu załatwienia sprawy. Skarga taka byłaby zasadna jedynie w przypadku, gdyby organ prowadzący postępowanie pozostawił podanie bez rozpoznania, mimo braku przesłanek warunkujących podjęcie tej czynności materialno-technicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., II GSK 3/11). W niniejszej sprawie natomiast, jak zostało wyżej wskazane, pozostawienie wniosku bez rozpoznania było prawidłowe. Skoro zatem organ prowadzący postępowanie pozostawił podanie bez rozpoznania, gdyż zachodziły przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, nie można uznać, że pozostaje on w bezczynności. Przez czynność pozostawienia wniosku skarżącego z dnia [...] września 2016 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez rozpoznania doszło do zakończenia postępowania administracyjnego wszczętego tym wnioskiem, albowiem wnioskodawca nie usunął braków wniosku w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Z podanych przyczyn w rozpoznawanej sprawienie nie doszło również do naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 7a, art. 12, art. 35 §1 oraz art. 36 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Nadto okoliczność podana przez skarżącego i niekwestionowana w tym postępowaniu dotycząca wprowadzenia go w błąd przez pracownika Urzędu Wojewódzkiego wobec prawidłowego i czytelnego pouczenia skarżącego w piśmie z [...] września 2016 r., wzywającego go do uzupełniania wymienionych w nim braków formalnych polegających między innymi na dołączeniu, a nie okazaniu stosowego pełnomocnictwa nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, gdyż działanie pracownika urzędu nie może niwelować skutków prawidłowo, jasno i precyzyjnie sformułowanego wezwania. Powyższe twierdzenie jest tym bardziej uzasadnione, że z okoliczności tej sprawy wynika, że skarżący nie pierwszy raz składał stosowny wniosek, nadto udał się do urzędu w towarzystwie osoby reprezentującej spółkę w sprawach zatrudniania cudzoziemców, więc z osobą z pewnością mającą pełną świadomość, że postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pracę i pobyt czasowy jest postępowaniem mocno sformalizowanym.

Odnosząc się kolejnego zarzutu podnoszonego przez skarżącego, zgodnie z którym organ dopuścił się naruszenia art. 77 § 4 k.p.a., gdyż dysponował stosownym pełnomocnictwem udzielonym A. S., które znajdowało się w aktach innej sprawy skarżącego, która toczyła się przed tym samym urzędem, Sąd wyjaśnia, że fakt udzielenia pełnomocnictwa do określonej czynności złożonego w innej sprawie administracyjnej nawet jeżeli toczy się w tej samej jednostce organizacyjnej tego samego urzędu wobec tego samego podmiotu nie może być uznane za fakt znany organowi z urzędu tym samym niewymagający dowodu, gdyż pełnomocnictwo może być w każdej chwili odwołane, w każdym czasie mogą się też zmienić władze spółki kapitałowej władne je udzielić, czyli stosunkowo łatwo fakt udzielenia pełnomocnictwa może być obalony dowodem przeciwnym. Tak więc skarżący z w danym postepowaniu powinien ujawnić stosowne pełnomocnictwo.

Z powyższych względów, na podstawie art 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.