Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 332/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 8, art. 48, art. 28, art. 29-30
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2024 r. sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 8 lutego 2024 r., znak: ZOA-VII.7721.11.2020 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do sądu postanowieniem z 8 lutego 2024 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej jako: Lubelski WINB), po rozpoznaniu zażalenia G. P. (dalej jako: skarżąca), uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB) w Białej Podlaskiej z 29 listopada 2023 r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych, w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin – do 31 maja 2024 r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

W dniu 15 września 2020 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zgodności z przepisami prawa budowlanego rozbudowy budynku gospodarczego znajdującego się na działkach nr [...] i [...] w W., gm. Z.

W trakcie oględzin przeprowadzonych przez pracowników PINB w dniu 30 września 2020 r. ustalono, że na ww. działkach wybudowany został budynek gospodarczy. Przedmiotowy obiekt budowlany o wymiarach 10,6 m x 9,7 m wybudowany został przy granicy działki nr ew. [...]. Ustalono, że obiekt ma posadzkę betonową, konstrukcję z profili stalowych o przekroju okrągłym

i prostokątnym, dach z blachy trapezowej, bramę wejściowa przesuwną z blachy trapezowej, jedną ścianę od strony podwórka z blachy trapezowej, od strony granicy działki nr [...] do konstrukcji przymocowane są śrubami płyty aluminiowe. Konstrukcja obiektu została zabetonowana w posadzce. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną, oświetleniową i ma dwa otwory okienne. Odprowadzanie wód opadowych następuje rynną na teren własnej działki. Budowę zrealizowali G. P. i S. P. (dalej także jako: inwestorzy). Inwestor oświadczył, że budowa została zrealizowana w kwietniu-maju 2020 r. Wskazał, że w tym samym miejscu od 60 lat istniał drewniany budynek gospodarczy, który zawierał elementy drewniane i stalowe (konstrukcja dachu i ścian), miał dach jednospadowy, był pokryty blachą aluminiową. Zdaniem inwestora obiekt wybudowano w tych samych wymiarach co poprzedni. Inwestor oświadczył, że nie posiada pozwolenia na budowę spornego obiektu, ani nie dokonał jego zgłoszenia. Stwierdził, że wykonano remont, a nie budowę budynku.

Postanowieniem z 26 października 2020 r. PINB w Białej Podlaskiej wstrzymał prowadzenie robót budowlanych w stosunku do spornego obiektu i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia określonej dokumentacji. Postanowieniem z 21 grudnia 2020 r. Lubelski WINB uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, z uwagi na wadliwe ustalony krąg stron postępowania. Kolejne postanowienie PINB w Białej Podlaskiej o analogicznej treści – z 28 stycznia 2021 r. zostało uchylone przez organ odwoławczy postanowieniem z 2 kwietnia 2021 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Lubelskiego nie zweryfikowano, czy sporny obiekt nie narusza przepisów techniczno-budowlanych.

Postanowieniem z 29 listopada 2023 r. PINB w Białej Podlaskiej wstrzymał prowadzenie wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, robót budowlanych związanych z budową wyżej opisanego budynku gospodarczego położonego na działkach nr [...] w obrębie ewid. W., gm. Z. Ponadto organ pierwszej instancji nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 28 lutego 2024 r.: decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu dla ww. budynku gospodarczego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z wymaganymi załącznikami; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli S. i G. P., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, zasady prawdy materialnej i swobodnej oceny dowodów) oraz przepisów Prawa budowlanego – poprzez wadliwą kwalifikację wykonanych robót jako budowy, a nie remontu.

Po rozpoznaniu zażalenia, Lubelski WINB wydał wskazane na wstępie postanowienie z 8 lutego 2024 r.

W uzasadnieniu Lubelski WINB stwierdził, że w jego ocenie, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, sporne roboty budowlane nie mogą zostać uznane za remont, ponieważ wymiary budynku, a jednocześnie jego usytuowanie względem działek sąsiednich zmieniło się, co wynika ze szkicu granicznego oraz przeprowadzonych przez organ I instancji oględzin. Pierwotne wymiary budynku wynosiły 7,18 m x 8,7 m, a obecne - 9,65 m x 10,5 m. Ponadto budynek usytuowany był w odległości 0,49 m od granicy działki nr ewid. [...], która to odległość obecnie wynosi 0,7 m. Z kolei od granic działek nr ewid. [...] obiekt był usytuowany w odległości 1,69 m, a obecnie przy granicy ww. działek, podobnie posadowiony jest przy granicy działki nr ewid. [...] – a wcześniej znajdował się w odległości 2,14 m.

Organ drugiej instancji stwierdził, że sporny obiekt w dacie realizacji (wiosna 2020 r.) wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec ustalenia, że przedmiotowy obiekt jest samowolą budowlaną organ I instancji był zobligowany do wdrożenia trybu uregulowanego w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725; dalej jako: P.b.). Dalsze czynności, zmierzające do legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu, mnoga zostać podjęte po złożeniu wymaganych dokumentów i po przeprowadzeniu analizy zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami techniczno-budowlanych (w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem).

W skardze do sądu administracyjnego na postanowienie Lubelskiego WINB, pełnomocnik G. P. podniósł zarzuty naruszenia:

(1) art. 15 k.p.a., poprzez niezbadanie przez organ wyższego stopnia sprawy od strony merytorycznej i wydanie postanowienia na podstawie ustaleń poczynionych w wadliwym postępowaniu organu niższego stopnia;

(2) art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., poprzez niezebranie przez organ całości materiału dowodowego oraz błędną interpretację zebranego materiału dowodowego, a także wydanie zaskarżonego postanowienia wyłącznie w oparciu o ustalenia dokonane w uchylonym postępowaniu organu pierwszej instancji, co narusza zasadę zaufania do władzy publicznej;

(3) art. 11 k.p.a. w zw. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu faktycznym przyczyn, z powodu których organ stwierdził, że inwestorzy wybudowali budynek gospodarczy na działkach [...], podczas gdy budynek został poddany remontowi przebiegającemu wieloetapowo;

(4) art. 3 pkt 8 w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 P.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że wykonane prace remontowe stanowią budowę nowego obiektu budowlanego, a nie jego remont, co doprowadziło do wydania zaskarżonego postawienia.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowień wydanych przez organy obydwu instancji, o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Lubelski WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

W rozpoznawanej sprawie, jak prawidłowo przyjęły organy, zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie z art. 25 powyższej ustawy do spraw uregulowanych ustawą Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, przepisy ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Ustawa weszła w życie 19 września 2020 r., natomiast postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte 15 września 2020 r.

i nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie powyższej ustawy.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b., w brzmieniu miarodajnym dla stanu prawnego znajdującego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, organ nadzoru budowlanego na podstawie nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Z treści przywołanego przepisu wynika, że zasadniczą konsekwencją stwierdzenia, że w sprawie doszło do samowoli budowalnej jest obowiązek wydania nakazu rozbiórki. Jednakże organ w każdym przypadku jest zobligowany ustalić, czy w sprawie zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Zgodnie z art. 48 ust. 2 P.b., jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Postanowienie wydane w trybie art. 48 ust. 2 P.b. otwiera drogę do legalizacji samowoli budowlanej.

Zasadą w prawie budowlanym jest to, że roboty budowlane można prowadzić jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.). Wyjątkiem od tej zasady jest uproszczona forma reglamentacji (zgłoszenie) lub zwolnienie z jakiejkolwiek formy reglamentacji.

Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności i stanowiącą istotę sporu w sprawie jest kwalifikacja prawna robót budowlanych dokonanych przez inwestorów. Organy uznały, że w sprawie doszło do realizacji nowego obiektu, zaś skarżąca stoi na stanowisku, że wykonała remont. Kwalifikacja wykonanych robót budowlanych jako budowy prowadzi do wniosku, że inwestorzy byli zobowiązani uzyskać pozwolenie na budowę (o ile nie jest to obiekt wyszczególniony w przepisach art. 29-30 P.b.), a w przypadku, gdy zaniechano realizacji tego obowiązku, to należy stwierdzić, że sporny obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej, zatem konieczne jest rozważenie możliwości zastosowania procedury legalizacyjnej.

Zgodnie z definicją legalną, zawartą w art. 3 pkt 6 P.b., przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei z treści art. 3 pkt 8 P.b. wynika, że przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Zakwalifikowanie konkretnych robót budowalnych jako remontu wymaga ustalenia, że obiekt budowlany istniał wcześniej, a w toku przeprowadzonych prac jedynie odtworzono stan pierwotny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że istotą remontu jest utrzymanie obiektu w odpowiednim stanie technicznym. Remont to bowiem rodzaj naprawy, wymiana lub odnowienie niektórych elementów. Natomiast nie ingeruje on w istotę (substancję) obiektu. W związku z tym zauważa się, że przy remoncie następuje najczęściej wymiana tylko poszczególnych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi (por. wyroki NSA m. in. z 20 maja 2021 r., II OSK 2375/18; z 19 października 2023 r., II OSK 144/21 oraz powoływane tam dalsze orzecznictwo). Za remont nie mogą być uznane roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego i wzniesieniu obiektu nowego, nawet w tym samym miejscu i odpowiadającego gabarytami pierwotnemu, a nawet z wykorzystaniem tych samych materiałów (por. wyrok NSA z 20 maja 2021 r., II OSK 2353/18 i cyt. tam orzecznictwo). Remont nie może prowadzić do zmiany charakterystycznych parametrów, jak np. powierzchnia zabudowy, zmiana ilości kondygnacji, jest to bowiem zakres prac objętych pojęciem "budowa" (nadbudowa, rozbudowa). Remont nie może także być utożsamiany z odbudową, o której stanowi przepis art. 3 pkt 6 P.b., a która również jest formą "budowy". Prace budowlane należy uznać za odbudowę, gdy konieczna jest wymiana lub naprawa wszystkich lub prawie wszystkich elementów obiektu. Zwykle jest to konsekwencja uznania, że nie spełnia on już swoich funkcji użytkowych na skutek nadmiernego zużycia lub zniszczenia. W praktyce oznacza to, że nastąpi rozbiórka obiektu (w całości lub znacznej części) i ponownie wzniesienie obiektu (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2023 r., II OSK 226/20 i cyt. tam orzecznictwo).

Mając na uwadze powyższe rozważania należy podkreślić, że determinującego znaczenia dla przyjęcia kwalifikacji prawnej robót budowlanych nie ma sam fakt, że w miejscu spornego budynku wcześniej znajdował się inny obiekt budowlany. Nie wyklucza to bowiem, że doszło do jego rozbiórki, a następnie budowy lub odbudowy budynku tj. robót budowlanych podlegających reglamentacji.

W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej wykonanych przez inwestorów robót budowlanych, uznając, że w sprawie doszło do budowy budynku gospodarczego.

Sporny obiekt (budynek gospodarczy) ma wymiary 10,5 m x 9,65 m, posadzkę betonową i konstrukcję z profili stalowych o przekroju okrągłym i prostokątnym, dach z blachy trapezowej, bramę wejściową przesuwną z blachy trapezowej, jedna ze ścian (od strony podwórka) została wykonana z blachy trapezowej. Od strony granicy działki nr [...] do konstrukcji przymocowane są płyty aluminiowe. Konstrukcja obiektu została zabetonowana w posadzce (betonowej). Obiekt ma dwa otwory okienne.

Lubelski WINB wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wymiary obiektu i jego usytuowanie względem działek uległo zmianie (szkic graniczny – k. 19 akt admin. I inst., tom I; oględziny – k. 9-14 akt admin. I inst., tom I). Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że zestawienie szkicu granicznego z 2019 r. i protokołu oględzin z 30 września 2020 r. prowadzi do wniosku, że sporny obiekt jest usytuowany odmiennie od poprzednio istniejącego i ma inne wymiary. Ze szkicu granicznego wynika, że istniejący wcześniej w tym miejscu obiekt miał wymiary 7,18 m x 8,7 m, natomiast z protokołu oględzin z 30 września 2020 r. wynika, że sporny obiekt ma wymiary 9,7 m x 10,6 m. Sąd dostrzega, że w czasie oględzin 20 stycznia 2021 r. (k. 76-74 akt admin. I inst., tom II) ustalono, że obiekt ma wymiary 10,5 m x 9,65 m. Ta niewielka rozbieżność w pomiarach (rzędu 5-10 cm), choć stanowiąca podstawę jednego z zarzutów skargi na tym etapie postępowania jest całkowicie irrelewantna dla rozstrzygnięcia. Pomijając fakt, że skarżąca podpisała protokoły oględzin, nie zgłaszając zastrzeżeń, nie ulega żadnych wątpliwości, że sporny obiekt ma całkowicie odmienne wymiary niż wcześniej istniejący w tym miejscu – jest w sposób oczywisty większy. Twierdzenie, że sporny obiekt został zrealizowany w tych samych wymiarach, co poprzednio istniejący w tym miejscu nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Można przy tym zauważyć, że sama skarżąca i drugi inwestor w zażaleniu z 17 lutego 2021 r. (k. 29 i n. akt admin. II inst.) wywodzili, chociaż nietrafnie, że "zmiany należy ocenić jako dobudowanie obok istniejącego remontowanego budynku wiaty o wymiarach ok. 9,5 m x 1,3 m". W istocie zatem sami inwestorzy potwierdzają że nowy obiekt ma zupełnie inne istotne parametry, chociaż dokonują odmiennej kwalifikacji przeprowadzonych prac niż organy nadzoru budowlanego.

Zasadne są także argumenty organów, wskazujące na całkowicie inne usytuowanie nowego obiektu względem granicy z innymi działkami, co potwierdza protokół oględzin z 30 września 2020 r. Porównując te dane ze szkicem granicznym trzeba jednoznacznie stwierdzić, że obiekt został zrealizowany bliżej granic z działkami nr [...].

O kwalifikacji spornych robót budowlanych jako budowy, a nie remontu przesądzają wreszcie podstawowe elementy konstrukcyjne nowego obiektu, całkowicie odmienne od konstrukcji starego budynku. Aktualnie sporny budynek stanowi konstrukcję stalową, z profili stalowych, umocowaną w posadzce betonowej (protokół oględzin z 30 września 2020 r.). Natomiast poprzednio istniejący obiekt został wykonany z elementów drewnianych i stalowych (konstrukcja dachu i ścian).

W świetle powyższego należy jednoznacznie stwierdzić, że na skutek przeprowadzonych przez inwestorów robót budowlanych zrealizowano nowy obiekt budowlany. Nie można mówić o remoncie w sytuacji, gdy zmieniono kluczowe parametry obiektu, zastosowano całkowicie inne elementy konstrukcyjne oraz zmieniono miejsce posadowienia obiektu. W ocenie Sądu w sposób bezsprzeczny powstała nowa substancja budowlana, nawet jeżeli częściowo wykorzystano elementy ze starego, rozebranego budynku.

Z powyższych względów za całkowicie chybione należy uznać stanowisko skarżącej, zmierzające do wykazania, że przeprowadziła jedynie remont budynku gospodarczego. W rozpoznawanej sprawie doszło do całkowitego rozebrania obiektu poprzednio istniejącego, a następnie zrealizowano obiekt od nowa. Nowopowstały budynek ma inne gabaryty i jest zlokalizowany inaczej względem granic z sąsiednimi działkami, został zrealizowany z innych materiałów. Z tych wszystkich względów prawidłowa jest przyjęta przez organy nadzoru budowlanego kwalifikacja prawna wykonanych robót budowlanych jako budowy (art. 3 pkt 6 P.b.).

W następstwie ustalenia, że przeprowadzone roboty budowlane to budowa budynku gospodarczego, należy stwierdzić, że obiekt ten nie był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w czasie jego realizacji tj. w okresie kwiecień – maj 2020 r. Budowa obiektu tego rodzaju nie została wyszczególniona w treści art. 29-30 P.b., zatem zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 P.b., inwestorzy powinni uzyskać pozwolenie na budowę. Bezspornie inwestorzy takiej decyzji nie uzyskali. W związku z powyższym zasadne było wdrożenie postępowania legalizacyjnego, które inicjowane jest przez postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych.

Jak już wyżej sygnalizowano, postępowanie legalizacyjne zmierza do doprowadzenia do stanu zgodności z prawem. Organ nadzoru budowlanego bada, czy sporny obiekt nadaje się do legalizacji, czyli czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożlwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli organ stwierdzi, że nie ma możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, to nie wydaje postanowienia o wstrzymaniu budowy, lecz wydaje decyzję o nakazie rozbiórki. Natomiast jeżeli dojdzie do przekonania, że obiekt budowlany lub jego część narusza co prawda przepisy, o których mowa w art. 48 ust. 2 P.b., jednak na tym etapie postępowania nie można wykluczyć możliwości doprowadzenia obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem, to uzasadnione jest wszczęcie postępowania legalizacyjnego.

Należy podkreślić, że jest to wstępna ocena możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Okoliczności te będą podlegały ocenie organu na dalszym etapie postępowania. Dopiero bowiem zgromadzenie pełnego materiału dowodowego pozwala na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie legalizacyjne – albo negatywnie (nakaz rozbiórki), albo pozytywnie dla inwestora (zatwierdzenie projektu budowlanego – art. 49 ust. 4 P.b.).

Niezasadne są także pozostałe zarzuty podniesione w skardze. W szczególności nie jest trafny zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Organy orzekające w sprawie zebrały niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i dokonały prawidłowej jego oceny. Odmienna ocena tych dowodów przez pełnomocnika skarżących nie jest trafna. Jak już wyżej wskazano – niewielkie rozbieżności w pomiarach obiektu są na tym etapie postępowania całkowicie bez znaczenia, skoro niezależnie od tych rozbieżności bezspornie nowy obiekt jest znacznie większy.

Chybione są argumenty dotyczące naruszenia zasady dwuinstancyjności. Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wynika obowiązek rozpoznania sprawy przez organu dwóch instancji, co nie oznacza, że organ odwoławczy ma obowiązek przeprowadzenia nowych dowodów lub powtórzenia postępowania dowodowego. Jeżeli uznaje materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji za wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy, to wydaje rozstrzygnięcie (decyzję lub postanowienie) nie przeprowadzając dodatkowych czynności.

Wbrew zarzutom skarżącej uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. i przedstawia wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia oraz źródła ich ustaleń, jak również w sposób przekonujący przedstawia argumenty prawne, które zadecydowały o takim, a nie innym rozstrzygnięciu sprawy. Lubelski WINB w sposób wyczerpujący wyjaśnił z jakich przyczyn roboty budowlane zostały uznane za budowę, a nie remont.

Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.