Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 314/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji oraz oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2,  art. 6, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi Ł. P. na decyzję Dyrektora Z. z dnia [...] r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Z. z dnia [...]; 2/ oddala skargę w pozostałym zakresie; 3/ zasądza od Dyrektora Z. na rzecz skarżącego Ł. P. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że L. P. (dalej jako: "strona", "skarżący") zwrócił się w dniu 28 listopada 2023 r. poprzez pocztę elektroniczną do Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] (dalej jako: "organ", "podmiot zobowiązany") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym:

1) umowy z generalnym podwykonawcą dot. zadania inwestycyjnego pn. "Poprawa jakości życia w wyniku rozwijania środowiskowych form opieki koordynowanej poprzez doposażenie Regionalnego Centrum Opieki Senioralnej przy ZOZ w [...] oraz oddziałów szpitalnych (...) jako odpowiedź na trendy demograficzne";

2) umów ze wszystkimi podwykonawcami, które dotyczą ww. zadania inwestycyjnego;

3) wszystkich faktur jakie ZOZ otrzymał (opłacone i nieopłacone) od wykonawcy generalnego oraz podwykonawców, wraz z potwierdzeniem płatności, wynikających z realizacji wskazanego zadania inwestycyjnego.

Decyzją z 1 grudnia 2023 r. podmiot zobowiązany odmówił udostępnienia wnioskowanych informacji. W uzasadnieniu swojej decyzji podniósł, że wniosek strony dotyczy informacji, które w oparciu o treść art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie są informacją publiczną. Umowa z generalnym wykonawcą, dotycząca zadania, o którym mowa w petitum decyzji została zawarta w trybie zamówienia publicznego. Tym samym do przedmiotowej umowy stosuje się postanowienia ustawy o zamówieniach publicznych. Aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2019) nie zawiera zaś przepisu odsyłającego do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto wskazano, że udzielenie pozostałych informacji – nawet jeśli uznać je za informację publiczną naruszałoby ważny interes ZOZ w [...] jak i podmiotów – podwykonawców i wykonawcy głównego. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Skarżący złożył do organu wniosek o ponowne rozpoznanie jego sprawy, uchylenie decyzji z dnia 1 grudnia 2023 r. w całości i udostępnienie informacji publicznej zgodnie z treścią złożonego w dniu 28 listopada 2023 r. wniosku.

Następnie podmiot zobowiązany decyzją z 26 lutego 2024 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z 1 grudnia 2023 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że skarżący nie wyartykułował w oparciu o jakie zarzuty i argumenty wnosi o zmianę zaskarżonej decyzji. Tym samym okoliczności faktyczne od chwili wydania pierwotnej decyzji nie uległy zmianie. Podniesiono, że w pierwotnej decyzji zaś szczegółowo wskazano na przyczyny uzasadniające odmowę udzielenia wnioskowanych informacji a organ podtrzymuje powyższe stanowisko w całości.

Skargę na decyzję z 26 lutego 2024 r. wywiódł skarżący. Zwrócił się o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości;

2) zobowiązanie Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

3) stwierdzenie, że decyzja ZOZ w [...] nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

4) zasądzenie od ZOZ w [...] na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 500 zł;

5) zasądzenie od ZOZ w [...] na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. f) ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że umowy zawarte w trybie prawa zamówień publicznych, wobec braku odesłania w ustawie p.z.p do ustawy u.d.i.p, nie stanowią informacji publicznych;

2) naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy zachodzi przesłanka do jego zastosowania;

3) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 u.d.i.p poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, a przez to odmowę udzielenia informacji stanowiącej zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy informację publiczną, a w związku z tym naruszenie uprawnień skarżącego wynikających z prawa do informacji publicznej;

4) naruszenie art. 107 § 1 ust. 9 k.p.a poprzez błędne pouczenie skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że niezrozumiałe jest, że ZOZ w [...] wskazuje, że umowa z generalnym wykonawcą nie stanowi informacji publicznej, bowiem została zawarta w trybie zamówienia publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt III OSK 111/23 wskazał, że informacja o dysponowaniu majątkiem publicznym, a w szczególności o zawieranych w tych ramach umowach cywilnoprawnych, stanowi informację o sprawach publicznych oraz, że również treść umów cywilnoprawnych zawieranych przez podmioty podlegające ustawie o dostępie do informacji publicznej, odnosząca się do dysponowania majątkiem publicznym, stanowi informację publiczną.

Ponadto skarżący nie uznaje, że organ zobowiązany miał jakiekolwiek przesłanki ku temu by odmówić udzielenia informacji ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych i tajemnicę przedsiębiorcy powołując art. 5 ust. 2 u.d.i.p., bowiem Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] nie sposób zaliczyć do którejkolwiek z tych grup.

W ocenie strony w niniejszej sprawie organ nie wskazał, które dobro chroni i z czego wynika taka konieczność, co jest tajemnicą przedsiębiorstwa, w jakim dokumencie występuje oraz w jaki sposób doszedł do wniosku, że informacje zawarte w określonym dokumencie stanowią informację objętą ograniczeniem. W ocenie skarżącego działanie ZOZ w [...] miało na celu jedynie zniechęcić go do uzyskania wnioskowanych informacji. Nawet jeśli uznać, że uzasadniona była ochrona dóbr, to organ winien udostępnić wnioskowane dokumenty w zanonimizowanej formie z dokładnym wyjaśnieniem powodów takiego działania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu wniosek strony dotyczy informacji, które w oparciu o treść art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie są informacją publiczną. Umowa z generalnym wykonawcą, dotycząca zadania, o którym mowa w petitum decyzji, została zawarta w trybie zamówienia publicznego. Tym samym do przedmiotowej umowy stosuje się postanowienia ustawy o zamówieniach publicznych. Ponadto organ wskazał na ograniczenia w udostępnianiu informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności, czy też tajemnicę przedsiębiorcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2325 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja podmiotu zobowiązanego z 26 lutego 2024 r., którą utrzymał on w mocy własną decyzję z 1 grudnia 2023 r. o odmowie udostępnienia wnioskowanych przez stronę informacji.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Według zaś ust. 2 tego przepisu informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku.

Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 u.d.i.p., za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Natomiast stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ustawy). Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych.

Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02).

W sytuacji zaś gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02).

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W art. 6 u.d.i.p. zawarto przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności".

Podkreślić należy, że przedmiotem regulacji zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. są dane obiektywne, fakty, wydarzenia czy wiadomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 lipca 2018 r. I OSK 2149/16).

Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02 - dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy.

Przede wszystkim należy podkreślić, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji.

Analiza treści art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu odnoszących się do projektowania konkretnych aktów normatywnych. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują. Informację publiczną stanowią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Wnioskiem zaś o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielania odpowiedzi, skierowane do podmiotu zobowiązanego według tej ustawy (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 września 2014r., II SAB/Gd 97/14, Lex nr 1534479).

Niewątpliwie wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne a więc podmiotu zobowiązanego co do zasady do udzielania takich informacji. Przedmiot wniosku dotyczył materii publicznej. Umowy zawierane z podmiotami publicznymi dotyczące realizacji zadań z zakresu domeny publicznej wchodzą w sferę informacji publicznej. Są to więc co do zasady dane publiczne.

Organ stwierdził jednak w swoich decyzjach, że wniosek strony dotyczy informacji, które w oparciu o treść art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie są informacją publiczną. Tym samym do przedmiotowej umowy stosuje się postanowienia ustawy o zamówieniach publicznych. Aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych nie zawiera zaś przepisu odsyłającego do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto wskazano, że udzielenie pozostałych informacji – nawet jeśli uznać je za informację publiczną –naruszałoby ważny interes ZOZ, jak i podmiotów – podwykonawców i wykonawcy głównego. Podniesiono przy tym, że z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Przede wszystkim należy wskazać, że jeśli podmiot zobowiązany staje na stanowisku, że wnioskowane informacje publiczne nie stanowią informacji publicznej to – jak już wzmiankowano – zobligowany jest poinformować o tym pisemnie wnioskodawcę. Nie może jednak uczynić tego w procesowej formie decyzji. Taką decyzję wydaje się bowiem jedynie wtedy, gdy wnioskowane informacje są informacjami publicznymi, jednakże organ nie udostępnia ich ze względu na ochronę określonych dóbr prawnie chronionych, takich jak np. prywatność czy ochrona tajemnicy prawnie chronionej.

Ponadto trzeba mieć na uwadze, że stosownie do treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Innymi słowy, informacja publiczna może podlegać udostępnianiu nie tylko na zasadach określonych w u.d.i.p., ale także na zasadach i w trybach szczególnych, unormowanych w odrębnych przepisach.

Kwestie relacji między przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i innych ustaw regulujących dostęp do informacji mających taki charakter przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 9 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 8/13. Zwrócono w niej uwagę, że istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Jak podkreśla się w literaturze prawniczej – przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Tam gdzie jednak dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo, lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie, przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie (J. Jendrośka, M. Bar, Z. Bukowski: Dostęp do informacji o środowisku i jego ochronie. Poznań - Wrocław 2007 r., s. 64-65).

Na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. należy zatem przyjąć, że w przypadku zbiegu ustaw, pierwszeństwo nad przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Prawo zamówień publicznych nie określiło odrębnej procedury udostępniania informacji publicznej zawartej w dokumentacji postępowania zamówieniowego. Stąd do spraw wszczętych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stosuje przepisy tej ustawy przy uwzględnieniu szczególnych unormowań ustawy Prawo zamówień publicznych (por. wyrok NSA z 27 marca 2013, sygn. I OSK 155/12, z dnia 14 grudnia 2012, sygn. I OSK 2208/12).

Wniosek powinien być załatwiony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w toku postępowania należy wziąć pod uwagę różnice wynikające z regulacji odrębnej (por. wyrok NSA z 23 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2081/18, wyrok WSA w Lublinie II SAB/Lu 66/23, orzeczenia dostępne w CBOSA).

Przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony i procedowany w trybie ogólnym dostępu do informacji publicznej, uregulowanym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Żaden zaś przepis ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych nie przewiduje ograniczenia udostępniania umów zawartych po przejściu procedury zamówień publicznych. Trzeba mieć również na uwadze, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych postępowanie o udzielenie zamówienia jest jawne. Nie może być zatem mowy o ograniczaniu dostępu do umów zawartych przez jednostki publiczne na podstawie Prawa zamówień publicznych. Przeciwne rozumowanie prowadziłoby do tego, że de facto żadna umowa zawierana przez podmioty publiczne z zakresu szeroko pojętych zadań publicznych nie mogłaby zostać ujawniona. Jeśli zaś podmiot zobowiązany twierdzi, że przy rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej zastosowanie ma tryb szczególny a nie tryb podstawowy to powinien to wykazać. Niewystarczające jest samo wskazanie przez organ procedowania w trybie szczególnym.

Podobnie, gdy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej odmawia udostępnienia określonych informacji, wskazując np. na tajemnicę przedsiębiorcy to jego obowiązkiem jest wykazanie, że ujawnienie określonej informacji może naruszyć taką tajemnicę. Samo wskazanie przesłanki ograniczenia dostępu do informacji publicznej w postaci tajemnicy przedsiębiorcy w żadnym razie automatycznie nie zwalnia podmiotu zobowiązanego z udostępnienia wnioskowanej informacji. Adresat wniosku musiałby wykazać, dlaczego konkretne dane chronione są taką tajemnicą i jaką one mają wartość dla niego. Zupełnie niewystarczające dla odmowy udostępnienia wnioskowanych danych jest natomiast ogólnikowanie i nieskonkretyzowane powoływanie się – jak to uczynił podmiot zobowiązany w decyzji – na ważny interes ZOZ w [...], jak i podmiotów – podwykonawców i wykonawcy głównego.

Ponadto wskazać należy, że "zamawiającemu przysługuje też prawo ograniczenia dostępu do niektórych informacji w postępowaniu w sytuacji, gdy z uzasadnionych powodów nie chce, aby każda z zainteresowanych osób mogła bez żadnych ograniczeń pobrać te informacje i zapoznać się z ich treścią. Sytuacje takie mają miejsce często w przypadku, gdy zamawiający nie chce udostępniać erga omnes opisu np. instalacji mających dla niego istotne znaczenie lub opisu wszelkiej innej infrastruktury. Zamawiający powinien mieć na uwadze, że wszelkiego rodzaju ograniczenia mające na celu zapewnienie poufnego charakteru danych informacji nie powinny być stosowane wobec takich informacji, co do których istniałby obowiązek udostępnienia ich w trybie dostępu do informacji publicznej" (por. A. Wiktorowski [w:] A. Gawrońska-Baran, E. Wiktorowska, P. Wójcik, A. Wiktorowski, Prawo zamówień publicznych. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 18).

Co do zasady zatem wnioskowane dane podlegają udostępnieniu, a jedynie potencjalnie mogą zwierać one informacje prawnie chronione, np. ze względu na ochronę prywatności czy też tajemnicę przedsiębiorcy. Wówczas, oczywiście w razie zaistnienia takich przesłanek, w pewnym zakresie możliwa byłaby odmowa udostępnienia pewnych informacji zawartych w takich umowach. Nadmienić warto w tym kontekście, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ani w art. 5, ani w żadnym innym przepisie nie precyzuje formy ograniczenia informacji publicznej. Tym samym nie przesądza, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej sprowadza się de facto tylko do odmowy jej udostępnienia. Możliwe jest również utajnienie pewnych danych, czyli tzw. anonimizacja.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania sądu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., sąd w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] z dnia 1 grudnia 2023 r.

W pozostałym zakresie sąd w pkt II na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, ponieważ o żądaniach skargi dotyczących zobowiązania Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenia, że decyzja ZOZ w [...] nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenia od ZOZ w [...] na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 500 zł, sąd może orzec jedynie w przypadku rozpoznania skargi na bezczynność. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zaś decyzja podmiotu zobowiązanego.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.