Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 872/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 roku sprawy ze skargi E. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2016r. nr [...] Marszałek Województwa [...], na podstawie art. 21, art. 23a ust. 9 w zw. z art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 8 ustawy z dnia [...] listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, uznał, że świadczenia rodzinne przyznane w formie zasiłku pielęgnacyjnego od [...].2011r. do [...].2012r. oraz od [...].2012r. do [...].2012r. na M. N. w kwocie [...]zł miesięcznie, wypłacone E. N. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].2010r. nr [...] w wysokości [...] zł są świadczeniami nienależnie pobranymi i podlegają zwrotowi, wraz z ustawowymi odsetkami, na wskazany rachunek bankowy.

Powyższa decyzja została podjęta po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia poprzedniej decyzji Marszałka Województwa z dnia [...].2015r. nr [...], decyzją kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].2015r. nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...].2010r. przyznano E. N. uprawnienie do świadczeń rodzinnych w formie zasiłku pielęgnacyjnego na syna M. N. od dnia [...].2010r. do [...].2015r. w kwocie [...]zł miesięcznie.

Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w [...], po rozpatrzeniu dokumentów strony w zakresie uprawnień do świadczeń rodzinnych z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ustalił (na podstawie pisma SVB Sociale Verzkeringsbank z [...]. 2015r.), działalność zawodową ojca dziecka J. N. na terenie [...] od [...].2011r. do [...].2012r. Od dnia [...].2012r. do [...].2012r. pobierał on holenderski zasiłek dla bezrobotnych, co w świetle prawa uznawane jest za wykonywanie działalności zawodowej. Ustalono, także iż J. N. otrzymywał holenderskie świadczenia rodzinne na swoje dzieci w okresie od [...].2011r. do [...].2012r.

E. N. w okresie od [...].2005r. do [...].2011r. była osobą wykonującą działalność zawodową, od [...].2012r. do [...].2012r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych z PUP. Od [...].2012r. do [...].2012r. wykonywała działalność zawodową.

Uznając, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego obok przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych Marszałek Województwa stwierdził swą właściwość. Powołując się na treść art. 68 ust. 1 (a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ uznał, że pierwszeństwo do wypłat świadczeń rodzinnych w okresie od [...].2011r. do [...].2011r. oraz od [...].2012r. do [...].2012r. leżało po stronie polskiej, natomiast w okresie od [...].2011r. do [...].2012r. oraz od [...].2012r. do [...].2012r. leżało po stronie holenderskiej.

Organ na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazał, że za nienależnie pobrane świadczenie rodzinne uważa się między innymi świadczenie wypłacone za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne. J. N. otrzymywał na dzieci holenderskie świadczenia rodzinne w okresie od [...].2011r. do dnia [...].2012r.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...].2014r. nr [...] uchylił własną decyzję z [...].2010r. od dnia [...].2011r. do [...].2012r.

Organ w dalszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z definicją zawartą w ww. rozporządzeniu określenie "świadczenia rodzinne" oznacza wszystkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych. Podkreślił, że przepisy wspólnotowe przewidują koordynację, a nie harmonizację krajowych systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z pkt 34 preambuły do rozporządzenia nr 883/204 ze względu na zróżnicowanie krajowych systemów świadczeń rodzinnych, zapewniających ochronę w sytuacjach klasycznych, jak również innych, które mają charakter szczególny, niezbędne było uregulowanie dotyczące wszystkich świadczeń.

Zasiłek rodzinny, jak i świadczenia opiekuńcze, w tym zasiłek pielęgnacyjny, jest świadczeniem podlegającym koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej. W niniejszej sprawie stronie przysługiwało uprawnienie do holenderskich świadczeń rodzinnych na niepełnosprawne dziecko, zatem pobierał on na to samo dziecko za ten sam okres świadczenia rodzinne w Polsce i innym państwie członkowskim. Wobec tego świadczenia rodzinne wypłacone od [...].2011r. do [...].2012r. oraz od [...].2012r. do [...].2012r. w łącznej wysokości [...] zł stanowią świadczenie nienależnie pobrane i podlegają zwrotowi. Organ podkreślił, że wnioskodawczyni składając wnioski o polskie świadczenia rodzinne w formie zasiłku pielęgnacyjnego na syna M. w MOPR [...], została pouczona o obowiązku informowania realizatora świadczeń rodzinnych o zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, w tym wyjeździe członka rodziny za granicę, co poświadczyła składając podpis pod częścią II wniosku. Pouczenie zawierała również decyzja o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego. Pan [...] podjął pracę na terenie [...] [...].2011r., o czym strona nie poinformowała MOPR [...].

W odwołaniu od powyżej decyzji E. N., że podczas pobytu w [...] mąż wystąpił wyłącznie z wnioskiem o pobieranie zasiłku rodzinnego na dzieci, nie otrzymywał tam nigdy żadnego zasiłku pielęgnacyjnego na niepełnosprawnego syna M. . Poinformowano bowiem męża, że taki zasiłek może otrzymywać tylko rodzic zamieszkujący pod jednym dachem z dzieckiem niepełnosprawnym. Zdaniem strony to ona zatem, jako że zamieszkiwała z dzieckiem w Polsce miała prawo tu pobierać ten konkretny zasiłek. Innych świadczeń rodzinnych nie pobierała. Strona zarzuciła, że decyzja jest dla niej krzywdząca i oczernia ją stwierdzeniem, że nie poinformowała właściwych organów, że mąż podjął pracę za granicą. Zanim bowiem mąż uzyskał świadczenia rodzinne w [...] wypełniała szereg dokumentów, dokumenty MOPR [...] odesłał do ROPS w [...]. Na podstawie dokumentów w porozumieniu z instytucja holenderska zostały mężowi przyznane świadczenia rodzinne. To już w tym czasie, zdaniem strony, powinna otrzymać pismo uchylające zasiłek pielęgnacyjny, gdyby był niepoprawnie pobrany. Odwołująca nie czuje się winna, bowiem nic nie zataiła i wszystkie dokumenty wypełniła zgodnie z wymogami. Urzędnik powinien poinformować ją wcześniej, że nie może pobierać zasiłku pielęgnacyjnego na syna i ten zasiłek wstrzymać. Nie była świadoma, że zasiłek jej nie przysługuje, dlatego kwestionuje stwierdzenie, że był on nienależnie pobrany.

Ponadto strona zakwestionowała stwierdzenia nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego na syna w okresach od [...].2011r. do [...].2012r. oraz od [...].2012r. do [...].2012r., bowiem była w tych okresach zarejestrowana jako bezrobotna w PUP [...], co nie koliduje z uprawnieniami by otrzymać zasiłek pielęgnacyjny na dziecko.

Decyzją z dnia [...] 2016r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 8 w zw. z art. 3 pkt 15a, art. 16, art. 23a ustawy z dnia [...] listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, art. 67 i art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE L Nr 166 z 30 kwietnia 2004r.), art. 60 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (Dz.Urz. UE L Nr 284 z 30 października 2009r. str. 1) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy powyższą decyzję.

Organ odwoławczy podkreślił, że istotą ustanowienia przepisów koordynacyjnych jest unikanie sytuacji pobierania świadczeń na ten sam cel z różnych krajowych systemów zabezpieczeń społecznych. Rozwiązaniem zapobiegającym jest przyjęta w ustawie o świadczeniach rodzinnych instytucja uregulowana w art. 23a, w której przewidziane są dwie sytuacje, w których może dojść do koordynacji. W obu przypadkach to marszałek województwa ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji (art. 23a ust. 3). To ten organ również ustala i dochodzi zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w sprawach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji.

Kolegium wskazało także na przepisy regulujące kwestie koordynacji zgodnie z definicją określoną w art. 3 pkt 15a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem rodzinnym, o którym mowa w art. 2 pkt 2 ustawy, zatem mają do niego również zastosowanie przepisy o koordynacji, a zatem pierwszeństwo w tym zakresie mają przepisy prawa wspólnotowego przed normami prawa krajowego.

Kolegium wskazało, że E. N. uzyskała prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na syna [...] decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2010r. na okres od [...] 2010r. do [...] 2015r. Wbrew twierdzeniom odwołującej brak jest w aktach sprawy śladu poinformowania organu o wyjeździe męża za granicę. Z oświadczenia J. N. złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej wynika, że pracował w [...] od [...] 2011r. do [...] 2012r., a od [...] 2012r. do [...] 2012r.

W związku z podjęciem pracy w Holandii SVB Verzekernigsbank przesłał do ROPS w [...] formularz E11 z prośbą o przesłanie informacji jakie świadczenia w kraju pobiera E. N. oraz o jej sytuacji zawodowej od [...] 2012r. do nadal. Z korespondencji przesłanej z instytucji holenderskiej z [...] 2015r. wynika, że J. N. pracował w Holandii od [...] 2011r. do [...] 2012r. i otrzymywał holenderskie świadczenia rodzinne od [...] 2011r., zaś od [...] 2012r. do [...] 2012r. pobierał holenderski zasiłek dla bezrobotnych. Od [...] 2012r. nie otrzymywał świadczeń holenderskich. E. N. w okresie od [...] 2005r. do [...] 2011r. wykonywała działalność zawodową, od [...] 2012r. do [...] 2012r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych, zaś od [...] 2012r. wykonywała działalność zawodową.

Organ odwoławczy, analogicznie jak organ pierwszej instancji na podstawi art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia podstawowego stwierdził, że w okresie od [...] 2011r. (początek koordynacji) do [...] 2011r. (ostatni miesiąc działalności zawodowej E. N.) oraz od [...] 2012r. (1 miesiąc dochodu z tytułu zasiłku dla bezrobotnych) do [...] 2012r. (koniec pracy) pierwszeństwo leżało po stronie polskiej. Natomiast od [...] 2011r. do [...] 2012r. i od [...] 2012r. do [...] 2012r. (koniec zatrudnienia) po stronie holenderskiej.

Kolegium stwierdziło, że wypłacone w okresie od [...] 2011r. do [...] 2012r. oraz od [...] 2012r. do [...] 2012r. świadczenia rodzinne (zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł miesięcznie) w łącznej wysokości [...] zł organ pierwszej instancji słusznie uznał za świadczenia nienależnie pobrane i zobowiązał stronę do ich zwrotu. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu trudnej sytuacji rodzinnej organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji wskazał na możliwość złożenia wniosku na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy E. N. wniosła o przywrócenie jej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla niepełnosprawnego syna, podnosząc argumentacje tożsamą jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2015r. poz. 114 ze zm.) (w skrócie "u.ś.r."). W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przepis art. 30 ust. 1 u.ś.r. wprost nakłada na osoby, które pobrały nienależnie świadczenia rodzinne, obowiązek ich zwrotu. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 u.ś.r., wskazanym przez organ jako podstawa rozstrzygnięcia, za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 23a ust. 5, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne.

Nienależnie pobranym świadczeniem rodzinnym jest zatem świadczenie rodzinne wypłacone w przypadku, gdy marszałek województwa, w przypadku wyjazdu członka rodziny do państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne.

Zwrócić należy uwagę, iż w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, wykładni przepisów art. 30 ust. 3 i 5 u.ś.r. nie pozostawia już wątpliwości, że nie narusza prawa wydanie przez właściwy organ jednej decyzji o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych.

W przedmiotowej sprawie nie jest przedmiotem sporu, że członek rodziny osoby uprawnionej wyjechał do państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz że w państwie tym pobierał świadczenia rodzinne w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Zgodna z prawem jest ocena organu, że przyznane skarżącej świadczenie (zasiłek pielęgnacyjny) na syna M. N. objęty jest koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego w okresie od [...] 2011r. do [...] 2012r. Słusznie organy odwołują się w tym względzie do treści rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z art. 1 lit. z rozporządzenia (WE) nr 883/2004 określenie "świadczenie rodzinne" oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych. To oznacza, że zasiłek pielęgnacyjny tj. ujęte w ustawie o świadczeniach rodzinnych świadczenie przyznawane w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji, również zalicza się do świadczeń podlegających koordynacji.

W konsekwencji tego uznać należy, że w odniesieniu do świadczenia pobranego przez skarżącą za okres, w których zastosowanie miały przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a członek rodziny skarżącej uprawniony był do świadczeń na podstawie ustawodawstwa innego państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, istniały podstawy do podjęcia przez marszałka województwa decyzji zmierzającej do realizacji jego kompetencji wynikających z art. 23a ust. 9 u.ś.r.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że na skutek stwierdzenia przez właściwy organ, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2014r. uchylono pierwotną decyzję z [...] 2010r. o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego w okresie od [...] 2010r. do [...] 2015r. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] 2014r. nr [...], od której skargę oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 21 października 2014r. sygn. II SA/Bd 999/14.

Decyzją z dnia [...] 2015r. nr [...] Marszałek Województwa [...], po ponownym rozpatrzeniu w tym zakresie wniosku o przyznanie świadczenia, orzekł o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie [...]zł miesięcznie na okres od [...] 2011r. do [...] 2011r. oraz od [...] 2012r. do [...] 2012r. na syna M. N..

Zgodnie z art. 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr [...] z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE L Nr 166 z 30 kwietnia 2004r.), osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim (...). Zasady pierwszeństwa w przypadku zbiegu do świadczeń określa art. 68 ww. rozporządzenia, który w ust. 1 stanowi, że w przypadkach, w których na podstawie ustawodawstwa więcej niż jednego Państwa Członkowskiego udzielane są świadczenia w tym samym okresie i dla tych samych członków rodziny, mają zastosowanie następujące zasady pierwszeństwa:

a) w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów, kolejność pierwszeństwa jest następująca: w pierwszej kolejności prawa udzielane z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i w ostatniej kolejności prawa uzyskiwane na podstawie miejsca zamieszkania;

b) w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z tego samego tytułu, kolejność pierwszeństwa ustalana jest poprzez odniesienie do następujących kryteriów dodatkowych:

i) w przypadku świadczeń uzyskiwanych z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek: miejsce zamieszkania dzieci, pod warunkiem że taka praca jest wykonywana i, dodatkowo, w odpowiednim przypadku, najwyższa kwota świadczeń przewidzianych przez kolidujące ustawodawstwa. W tym ostatnim przypadku koszt świadczeń dzielony jest według kryteriów określonych w rozporządzeniu wykonawczym (...);

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wyjaśnił z jakich tytułów za jakie okresy ze wskazanego powyżej pierwszeństwo przyznania świadczeń przysługiwało według ustawodawstwa holenderskiego (miejsce świadczenia pracy lub działalności na własny rachunek męża skarżącej) , a w jakim prawa polskiego. Zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, w szczególności dokumenty potwierdzające okresy i wysokość świadczeń rodzinnych pobieranych w Holandii przez męża skarżącej, dawał podstawy do orzeczenia przez organ tak jak uczynił to w sentencji, że świadczenie rodzinne czyli zasiłek pielęgnacyjny pobrany przez skarżącą w okresach od [...] 2011r. do [...] 2012r. oraz od [...] 2012r. do [...] 2012r. są świadczeniami nienależnie pobranymi, w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Niezasadne są przy tym zarzuty skarżącej odnośnie istnienia po stronie organów obowiązku samoczynnego uwzględnienia niezgłoszonej organowi, który wydał decyzję o przyznaniu świadczenia rodzinnego okoliczności, że członek rodziny wyjechał i podjął prace za granicą, w kraju w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających, iżby skarżąca zgłosiła ten fakt organowi, który wydał wcześniej decyzję o przyznaniu niepełnosprawnemu synowi zasiłku pielęgnacyjnego. W państwie tym członek rodziny pobierał równocześnie, w związku ze stosowaniem koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, świadczenia rodzinne w okresie od [...] 2011r. do dnia [...] 2012r. Zasadnie organy wskazują, że o obowiązku poinformowania o zaistnieniu takiej właśnie sytuacji rodzinnej strona była pouczona. We wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego skarżąca złożyła ponadto swój podpis pod wyraźnym oświadczeniem, że zobowiązuje się niezwłocznie powiadomić podmiot wypłacający zasiłek pielęgnacyjny m.in. o przypadku wyjazdu członka rodziny poza granicę Rzeczypospolitej Polskiej. Niezasadnie skarżąca upatruje zwolnienie z tego obowiązku przez sam tylko fakt, że ubiegała się w organie o dokumenty związane z ubieganiem się przez męża o świadczenia rodzinne w innym państwie.

Odnośnie argumentacji skarżącej, iż organ który przyznał jej decyzją z dnia [...] 2010r. zasiłek pielęgnacyjny od [...] 2010 r. do [...] 2015r., powinien znacznie wcześniej z własnej inicjatywy uchylić tę decyzję należy zauważyć, że decyzja o przyznaniu tegoż zasiłku obejmowała okres kilku lat i to obowiązkiem skarżącej uzyskującej świadczenie rodzinne w innym kraju w związku z koordynacją, było zgłoszenie tej okoliczności, po uzyskaniu świadczenia organowi.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718) Sąd oddalił skargę.