Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1566/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Monika Sawa, asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2023 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie refundacji podatku VAT odbiorcy paliw gazowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "Kolegium" lub "organ") decyzją z 20 czerwca 2023 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. (dalej jako "Burmistrz") z 9 maja 2023 r. nr [...] o odmowie przyznania T. K. (dalej jako "skarżący") refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2023 r.

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący w dniu 11 kwietnia 2023 r. wystąpił o refundację podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2023 r.

Burmistrz decyzją z 9 maja 2023 r. odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanej refundacji i wskazał, że nie została spełniona przesłanka warunkująca przyznanie refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2023 r., określona w art. 18 ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców gazowych w 2023 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz.U. z 2022 r. poz. 2687), powoływanej dalej jako "ustawa", bowiem przekroczony został próg dochodowy wskazany w art. 18 pkt 2 ustawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że "wyraża brak zadowolenia" z wydanej przez Burmistrza decyzji.

Kolegium decyzją z 20 czerwca 2023 r., sprostowaną postanowieniem z 5 lipca 2023 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję z 9 maja 2023 r. i wskazało, że skarżący złożył do Burmistrza w dniu 11 kwietnia 2023 r. (a zatem w terminie, o którym mowa w art. 19 ustawy) wniosek o refundację podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe, załączył również wymagane art. 20 ust. 1 ustawy dokumenty. Burmistrz zobligowany był zatem, zgodnie z ustawą, do weryfikacji wniosku, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego w centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz.U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456). Z art. 18 ustawy wynika zaś, że warunkiem uzyskania refundacji kwoty odpowiadającej podatkowi VAT wynikającej z opłaconej faktury i informacji dokumentujących dostarczenie paliw gazowych od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. do odbiorcy paliw gazowych jest m.in. nie przekroczenie wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 615, 1265 i 2140), tj. kwoty 2100 zł osoby w jednoosobowym gospodarstwie domowym lub w gospodarstwie domowym wieloosobowym 1500 zł na osobę. W niniejszej sprawie, jak ustalił Burmistrz dokonując weryfikacji złożonego wniosku, łączny dochód netto wszystkich członków trzyosobowej rodziny skarżącego za 2021 r. wyniósł [...] zł. Zatem przeciętny miesięczny dochód netto w przeliczeniu na osobę wynosi [...] zł i przekracza kryterium dochodowe określone w ustawie, tj. kwotę 1500 zł na osobę. Okoliczności tej skarżący nie zaprzecza w złożonym odwołaniu. Nie została zatem spełniona przesłanka warunkująca uwzględnienie wniosku o refundację podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2023 r. Brak było więc podstaw do wydania pozytywnej decyzji.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zarzucił organowi naruszenie:

I. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 107 § 1 pkt 4 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570), powoływanej dalej jako "ustawa o SKO", poprzez powołanie podstawy prawnej w sposób wadliwy, która to wadliwość nie pozwala skarżącemu na rekonstrukcję stanu prawnego, w którym została wydana ta decyzja;

2) art. 107 § 1 pkt 8 oraz art. 6 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o SKO poprzez podpisanie zaskarżonej decyzji w sposób niezgodny z tym przepisem, tj. bez podania stanowiska służbowego;

3) art. 17 ust. 1 zd. 1 ustawy o SKO poprzez brak wskazania trybu, w jakim została wydana decyzja, przy czym okoliczności jej wydania wskazują, że została wydana w trybie nieznanym ustawie o SKO, tj. w trybie obiegowym;

4) art. 15 in principio oraz art. 136 § 1 w zw. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w. zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o SKO poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w oparciu o materiał dowodowy;

5) art. 10 § 1, art. 79a § 1 zd. 1 i § 2 oraz art. 81 in principio K.p.a. w. zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o SKO poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz przez uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych, mimo że stronie nie zapewniono możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz, co istotniejsze, nie wskazanie przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, które to naruszenie uniemożliwiło skarżącemu skorzystanie z prawa, o którym mowa w art. 79a § 2 K.p.a.;

6) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 32 w zw. z art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), powoływanej dalej jako "Konstytucja", oraz art. 107 § 1 pkt 5 i pkt 6 w. zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o SKO poprzez brak roztrzęsienia, czy sposób załatwienia sprawy uwzględnia interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym wartości konstytucyjnie chronione;

7) art. 39 § 1 i 393 K.p.a. w. zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o SKO poprzez zaniechanie doręczenia decyzji w sposób określony tym przepisem i poprzestanie na doręczeniu zamiast oryginału pisma jego odpisu, który to odpis nie spełnia wymogów, aby mógł zostać uznany za wydruk pisma w rozumieniu art. 393 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi, w odniesieniu do zarzutu nr 1 skarżący wskazał, że w państwie prawa powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia polega na wskazaniu przepisów prawa formalnego oraz materialnego, które polega na wskazaniu mającej zastosowanie jednostki redakcyjnej określonego aktu normatywnego wraz z podaniem jego aktualnego tytułu oraz oznaczenia pozycji oraz, w razie potrzeby, rocznika dziennika urzędowego, w którym ten akt ogłoszono wraz z jego zmianami, jeśli takie miały miejsce. Kolegium w zaskarżonej decyzji zaniechało wskazania mających zastosowanie w tej sprawie przepisów prawa materialnego, a wskazanie przepisów prawa materialnego zostało ograniczone jedynie do niektórych przepisów, przy czym posłużenie się przez organ skrótem "k.p.a." w miejsce tytułu ustawy wraz ze wskazaniem jej adresu promulgacyjnego uniemożliwia skarżącemu, a także Sądowi, rekonstrukcję normy prawnej, która miała zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu zarzutu nr 2 skarżący podniósł, że niewskazanie przy podpisie decyzji stanowiska służbowego osób podpisujących decyzję niewątpliwe stanowi wadę procesową decyzji, a także rażące naruszenie art. 107 § 1 pkt 8 oraz art. 6 i art. 8 K.p.a. Odnoście do zarzutu nr 3 skarżący wskazał, że jak wynika z art. 17 ust. 1 zd. 1 ustawy o SKO orzeczenia Kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Nie zawarcie w decyzji wskazania w jakim trybie zostało wydane orzeczenie miało, w ocenie skarżącego, na celu tylko i wyłącznie zawoalowanie faktu, że zostało ono wydane bez zapewnienia mu możliwości skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 10 § 1 K.p.a. Co więcej, różnica znaczników czasu pomiędzy poszczególnymi podpisami, wynosząca średnio 11 min. i 17 sek., wskazują, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie nieznanym ustawie o SKO, tj. obiegowym. Zarzut nr 4 skarżący uzasadnił tym, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji wprost wskazało, że rozpatrzyło sprawę wyłącznie w oparciu o ustalenia Burmistrza - oznacza to, że wydanie przez Kolegium rozstrzygnięcia nie zostało poprzedzone ustaleniem stanu faktycznego sprawy i dokonaniem jego oceny. W uzasadnieniu zarzutu nr 5 skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja była pierwszym dokumentem, który skarżący otrzymał od Kolegium. Fakt ten dobitnie wskazuje na okoliczność, że organ zaniechał względem skarżącego obowiązków, o których mowa w art. 9, art. 10 i art. 79a § 1 K.p.a., a ponadto, mimo że nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu, uznał za udowodnione okoliczności faktyczne - oczywistym jest, że rażąco naruszył też art. 81 K.p.a. Naruszenie to uniemożliwiło skarżącemu skorzystanie z prawa, o którym mowa w art. 79a § 2 K.p.a., zwłaszcza wykazanie, że rozporządzalny dochód, którym dysponuje skarżący jest inny, niż dochód nominalny - gdyż dochód ten jest m.in. pomniejszony o raty spłacanego kredytu, a także na wydatki na nierefundowaną przez Narodowy Fundusz Zdrowia opiekę medyczną córki skarżącego. Odnoście do zarzutu nr 6 skarżący podniósł z kolei, że skoro żadna z wydanych decyzji nie wskazuje, że organy podjęły się oceny, czy zastosowane w sprawie normy prawa materialnego są zgodne z Konstytucją, to oczywistym jest że organy nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli, a tym samym że doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania poprzez brak roztrzęsienia, czy sposób załatwienia sprawy uwzględnia interes społeczny i słuszny interes obywateli. Na koniec skarżący, odnosząc się do zarzutu nr 7 wskazał, że Kolegium winno było dokonać doręczenia decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 285 ze zm.). Posłużenie się bowiem przez ustawodawcę przy redakcji art. 39 § 1 K.p.a. kategorycznym sformułowaniem "doręcza" prowadzi do wniosku, że spełnienie warunków określonych w tym przepisie "obliguje do uruchomienia doręczenia elektronicznego, zaś doręczenie w trybie tradycyjnym nie może wówczas mieć miejsca. Nawet gdyby uznać, że doręczenie w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1 K.p.a. nie było możliwe, to Kolegium powinnno zastosować sposób doręczenia, o którym mowa w art. 39 § 2 lub § 3 K.p.a. Tymczasem, mimo że odwołanie od decyzji zostało złożone w postaci elektronicznej, a adresat posiada zarówno adres ePUAP, jak i adres w bazie adresów elektronicznych (BAE), to organ doręczył mu odpis decyzji wydanej w sposób elektroniczny, jednak nie na adres e-PUAP. Z kolei już postanowienie o jej sprostowaniu doręczono w sposób elektroniczny. Co więcej, doręczony wydruk decyzji nie czyni zadość wymogom określonym w art. 393 K.p.a., w szczególności § 2 tego artykułu, ani nie zawiera informacji, że pismo zostało wydane w postaci elektronicznej, ani identyfikatora tego pisma, nadawanego przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane. Na skutek tego naruszenia doręczony przez Kolegium wydruk pisma nie posiada waloru, o którym mowa w art. 393 § 3 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z 20 czerwca 2023 r., którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza o odmowie przyznania skarżącemu refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2023 r., z uwagi na przekroczenie progu dochodowego, o którym mowa w art. 18 pkt 2 ustawy.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców gazowych w 2023 r. w związku z sytuacją na rynku gazu.

Zgodnie z art. 18 ustawy w przypadku gdy odbiorca paliw gazowych w gospodarstwie domowym, o którym mowa w art. 62b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy - Prawo energetyczne:

1) wykorzystuje jako główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego urządzenia grzewcze zasilane paliwami gazowymi, o których mowa w art. 3 pkt 3a ustawy - Prawo energetyczne, wpisany lub zgłoszony do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (...), do dnia wejścia w życie ustawy, albo po tym dniu – w przypadku głównego źródła ogrzewania wpisanego lub zgłoszonego po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy;

2) jest osobą w gospodarstwie domowym jednoosobowym, w którym wysokość przeciętnego miesięcznego dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (...) nie przekracza kwoty 2100 zł, lub osobą w gospodarstwie domowym wieloosobowym, w którym wysokość przeciętnego miesięcznego dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych nie przekracza kwoty 1500 zł na osobę

- przysługuje mu refundacja kwoty odpowiadającej podatkowi VAT wynikającej z opłaconej faktury i informacji, o których mowa w art. 18a, dokumentujących dostarczenie paliw gazowych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. do tego odbiorcy paliw gazowych, zwana dalej "refundacją podatku VAT".

Stosownie zaś do art. 19 ust. 1 ustawy odbiorcy paliw gazowych w gospodarstwach domowych, o których mowa w art. 62b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy - Prawo energetyczne, składają wniosek o refundację podatku VAT na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2020 r. poz. 344) wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta, nie później niż do dnia 29 lutego 2024 r., lub w terminie 30 dni od dnia otrzymania faktury dokumentującej dostarczenie paliw gazowych.

Zgodnie z kolei z art. 20 ustawy do wniosku o refundację podatku VAT odbiorca paliw gazowych w gospodarstwie domowym, o którym mowa w art. 62b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy - Prawo energetyczne, załącza fakturę dokumentującą dostarczenie paliw gazowych do tego odbiorcy przez to przedsiębiorstwo energetyczne obejmującą okres dotyczący wniosku oraz dowód uiszczenia zapłaty za tę fakturę (ust. 1). Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje weryfikacji wniosku o refundację podatku VAT, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego w centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (ust. 2). Do ustalenia przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta prawa do refundacji podatku VAT, o którym mowa w art. 18, stosuje się odpowiednio art. 411 ust. 10k-10° oraz 10r ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r. poz. 2556) (ust. 3). Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, weryfikuje wniosek o refundację podatku VAT w zakresie: 1) zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego w centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, 2) wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu, o którym mowa w art. 18 pkt 2, zgodnie z ust. 3 - jednorazowo przy złożeniu pierwszego wniosku o refundację podatku VAT przez odbiorcę paliw gazowych w gospodarstwie domowym, o którym mowa w art. 62b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy - Prawo energetyczne (ust. 4).

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, o przyznanie refundacji podatku VAT wystąpił w dniu 11 kwietnia 2023 r. skarżący, załączając do wniosku fakturę dokumentującą dostarczenie paliw gazowych do tego odbiorcy przez przedsiębiorstwo energetyczne, obejmującą okres dotyczący wniosku oraz dowód uiszczenia zapłaty za tę fakturę (zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy) oraz wskazując, że w skład jego gospodarstwa domowego wchodzą trzy osoby: skarżący, jego żona i córka.

W tej sytuacji Burmistrz, do którego wpłynął wniosek skarżącego, dokonał, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy, jego weryfikacji w zakresie: 1) zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego w centralnej ewidencji emisyjności budynków (k-3 akt pierwszej instancji), jak też 2) wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu, o którym mowa w art. 18 pkt 2, zgodnie z ust. 3, osiąganego w wieloosobowym gospodarstwie domowym skarżącego (który to zgodnie z ustawą nie powinien przekraczać kwoty 1500 zł na osobę). Przy czym weryfikując dochód Burmistrz wziął również pod uwagę przepisy art. 411 ust. 10k-10° oraz 10r ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy).

Jak wynika z akt sprawy i załączonych do niej dokumentów uzyskanych w toku postępowania przez Burmistrza (karty o nr 4 i karta nr 5 akt pierwszej instancji), łączny dochód netto wszystkich członków trzyosobowej rodziny skarżącego za 2021 r. wyniósł [...] zł. Zatem przeciętny miesięczny dochód netto w przeliczeniu na osobę wynosi [...] zł i przekracza kryterium dochodowe określone w ustawie, tj. kwotę 1500 zł na osobę.

Skarżący przy tym ani w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, mimo poinformowania go przez Burmistrza pismem z 20 kwietnia 2023 r. o powyższej okoliczności (na podstawie art. 79a w zw. z art. 10 K.p.a.), w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, w postępowaniu odwoławczym, ani też w końcu w skardze wniesionej do Sądu na decyzję Kolegium, nie przedłożył żadnych dokumentów obalających okoliczność przekroczenia kryterium dochodowego, jak i nie zaprzeczył powyższym ustaleniom.

Zarzuty skargi koncentrują się natomiast na naruszeniu przez Kolegium przy wydawaniu zaskarżonej decyzji szeregu przepisów postępowania. W tym jednak miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego naruszenia w niniejszej sprawie Sąd się nie dopatrzył.

Po pierwsze zauważyć trzeba, że choć Kolegium w zaskarżonej decyzji powołało się w rozstrzygnięciu na "art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.", bez przywołania pełnej nazwy ustawy oraz miejsca jej publikacji, to skrót ten jest skrótem powszechnie stosowanym w dokumentach urzędowych określających Kodeks postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nie ma wątpliwości, jaki przepis stanowił podstawę formalnoprawną wydanej decyzji (skrót ten zastosował przy przywoływaniu się na ww. ustawę następnie skarżący we wniesionej skardze). Niezrozumiałe jest natomiast stanowisko skarżącego odnośnie do tego, że Kolegium zaniechało w ogóle obowiązku wskazania mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza jasno bowiem wynika, które przepisy stanowiły podstawę orzekania w przedmiocie wniosku skarżącego (z powołaniem ich numerów, nazwy ustawy i miejsca jej publikacji), jak też, że niespełnienie przesłanki z art. 18 pkt 2 ustawy spowodowało jego nieuwzględnienie. W konsekwencji w sprawie nie naruszono art. 107 § 1 pkt 4 i art. 11 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o SKO w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 oraz art. 6 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o SKO (zarzut nr 2) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez podania stanowiska służbowego osób ją podpisujących. Z art. 4 ust. 2 ustawy o SKO wynika, że w skład Kolegium wchodzą: prezes, wiceprezes oraz pozostali członkowie. Tymczasem z komparycji zaskarżonej decyzji wprost wynika, że w składzie orzekającym zasiadli członkowie Kolegium. Okoliczność, że powyższe nie zostało wskazane przy podpisach składu orzekającego, nie mogła spowodować naruszenia ww. przepisów.

Odnosząc się do zarzutu nr 3 zauważyć należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o SKO, orzeczenia Kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym, a orzeczenie Kolegium wydaje po odbyciu niejawnej narady składu orzekającego. Zgodnie z art. 89 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. § 2 art. 89 K.p.a. stanowi, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W rozpatrywanej sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 89 § 1 i § 2 K.p.a., nie było też przepisów szczególnych, które stanowiłyby o obowiązku przeprowadzenia rozprawy. Z akt również nie wynika, by skarżący we wniesionym odwołaniu zgłosił wniosek o wyznaczenie rozprawy. Natomiast zasadą jest, że Kolegium rozstrzyga sprawę na posiedzeniach niejawnych, tym samym strony postępowania w nich nie uczestniczą, zaś organ nie ma obowiązku informowania stron o terminie takiego posiedzenia.

Nie jest zasadny również zarzut nr 4 dotyczący naruszenia art. 15 i art. 136 § 1 w zw. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz zarzut nr 5 dotyczący naruszenia art. 10 § 1, art. 79a § 1 zd. 1 i § 2 oraz art. 81 K.p.a. Należy zauważyć, że skarżący uczestniczył w postępowaniu, został zawiadomiony o jego wszczęciu i możliwości zapoznania się z aktami sprawy (por. zawiadomienie z 20 kwietnia 2023 r.). W piśmie tym Burmistrz, zgodnie z art. 79a § 1 K.p.a., poinformował skarżącego o przesłankach zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane oraz że może to skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony (wskazano w nim jakie jest ustawowe kryterium dochodowe i że zostało ono przez skarżącego przekroczone). Po doręczeniu tego pisma skarżący nie przedstawił swojego stanowiska, skorzystał jedynie z prawa do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, w którym także nie zanegował ustaleń poczynionych w toku postępowania. Z kolei w postępowaniu odwoławczym, skoro materiał dowodowy zgromadzony przez Burmistrza był wystarczający do dokonania oceny spełnienia przesłanek do przyznania prawa do refundacji podatku VAT, Kolegium nie gromadziło już dodatkowych dokumentów i na ich podstawie wydało decyzję. Zauważyć przy tym należy, że zarzut braku zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania w danej instancji (tu przez Kolegium) może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1122/11, Lex nr 1234121). Natomiast skarżący nie wskazał takich czynności oraz nie wykazał, czy uchybienie art. 10 § 1 K.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przywoływana zaś obecnie w skardze okoliczność, że rozporządzalny dochód, którym dysponuje skarżący jest inny, niż dochód nominalny - gdyż dochód ten jest m.in. pomniejszony o raty spłacanego kredytu, a także na wydatki na nierefundowaną przez Narodowy Fundusz Zdrowia opiekę medyczną córki skarżącego, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, bowiem ww. wydatki nie podlegają odliczeniu od dochodu, który był brany pod uwagę w tym postępowaniu.

Sąd nie podzielił również zarzutu nr 6 skargi odnoszącego się do niezbadania przez organy kwestii zgodności z art. 32 w zw. z art. 8 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji przepisów stosowanych w sprawie. Jak już wskazano powyżej, o odmowie przyznania skarżącemu wnioskowanej refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe zadecydowało przekroczenie, wprowadzonego ustawą kryterium dochodowego. Z kolei wprowadzenie ustawowego kryterium dochodowego w przypadku ubiegania się o przyznanie ww. świadczenia nie ma, zdaniem Sądu, charakteru dyskryminującego, bowiem odnosi się do wszystkich osób i rodzin o konkretnym dochodzie (aby ograniczyć wzrost kosztów utrzymania rodzin potrzebujących takiej pomocy), a zatem każda rodzina traktowana jest jednakowo – otrzymuje refundację podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe spełniając te same warunki i kryteria finansowe.

Na koniec, odnosząc się do zarzutu nr 7, zauważyć należy, że choć rację ma skarżący, że doręczenie zaskarżonej decyzji winno, mając na uwadze art. 39 § 1 i art. 391 K.p.a., nastąpić za pomocą środków komunikacji elektronicznej (skoro skarżący odwołanie złożył w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej), to jednak okoliczność doręczenia decyzji za pośrednictwem operatora pocztowego pozostawała bez wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze, w aktach znajduje się notatka urzędowa pracownika organu, z której wynika, że brak było możliwości doręczenia decyzji za pośrednictwem platformy e-PUAP, po drugie zaś doręczenie decyzji za pośrednictwem operatora pocztowego, nie spowodowało dla skarżącego negatywnych skutków procesowych, bowiem decyzja ta została mu skutecznie doręczona i zaskarżona przez niego do Sądu w terminie.

Reasumując zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, zostały oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, który pozwolił na ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Ustalenia poczynione w tym zakresie, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji, które w całości odpowiadają prawu. Sąd nie doszukał się naruszenia przywołanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu, gdy strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w której skarżący wniósła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zaś organ nie sprzeciwił się temu wnioskowi.