Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 188/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: odrzucono skargę, zwrócono wpis
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi


UZASADNIENIE

M. P. wniosła skargę na bezczynność Starosty [...], wnosząc o zobowiązanie organu do wydania decyzji, przyznanie sumy pieniężnej zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze streściła przebieg postępowania, kwestionując w istocie także jego przewlekłość i wskazała, że termin wydania pozwolenia na budowę został przekroczony o 79 dni.

Organ w odpowiedzi na skargę podkreślił aktualną sytuację kadrową w urzędzie, przedstawił własny punkt widzenia na przebieg sprawy oraz wskazał, że w dniu 7 września 2021r. wpłynął kolejny wniosek o wydanie pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżąca dopełniła warunku formalnego wystąpienia z niniejszą skargą, albowiem przed wniesieniem skargi wniosła ponaglenie do Wojewody [...].

Sprawa o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę została zainicjowana wnioskiem skarżącej z dnia 16 kwietnia 2021r. ( data wpływu). W dniu 8.06.2021r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków w terminie 10 dni, a to: 1/ oświadczenia projektanta dotyczącego możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej, co należy potwierdzić w pkt. 7 wniosku bądź na formularzu B-4 będącym załącznikiem do wniosku 2/ oryginału decyzji o warunkach zabudowy, 3/ brakujących 3-ch egzemplarzy projektu budowlanego, 4/ opłaty skarbowej od pozwolenia na budowę budynku służącego celom gospodarczym w gospodarstwie rolnym, co należało uwzględnić jako załącznik w punkcie 7 /.k.13/. Wezwanie zostało opatrzone rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W dniu 24 czerwca 2021r. wpłynęło pismo przewodnie ( bez podpisu) zawierające w załącznikach oryginał decyzji WZ, oświadczenie projektanta, z tym, że bez umieszczenia go w punkcie 7 wniosku czy na druku B-4, potwierdzenie uiszczenia opłaty, ale bez zamieszczenia jako załącznika do punktu 7 wniosku /k.24/. Nie dołączono 3-ch egzemplarzy projektu budowlanego ( czego skarżąca nie kwestionuje).

W dniu 23 sierpnia 2021r. organ pozostawił podanie bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia braków formalnych.

W ocenie Sądu, o ile można zastanawiać się co do poprawności oceny organu w kwestii przedłożenia oświadczenia i opłaty skarbowej, to nie ulega wątpliwości, że brak było 3-ch dodatkowych egzemplarzy projektu budowlanego. Zatem pozostawienie bez rozpoznania było prawidłowe w świetle art. 33 ust. 6 p.b. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., (jakkolwiek nastąpiło po terminie 14 dni). W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ dokonuje wezwań w trybie art. 64 § 2 k.p.a. jedynie w zakresie, który nie dotyczy dokumentów badanych przez organ w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 p.b. (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 stycznia 2018 r. II SAB/Kr 249/17, LEX nr 2440175). Trzeba przy tej okazji zauważyć, że w świetle art. 35 ust. 6 p.b. termin 65 dni należy liczyć od dnia "złożenia wniosku" o wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przepis ten należy odczytywać łącznie z art. 61 § 3 i wspomnianym art. 64 § 2 k.p.a., albowiem skutecznym może być jedynie taki wniosek, który nie jest dotknięty wadami formalnymi uniemożliwiającymi wszczęcie i prowadzenie postępowania (por. wyrok NSA z 10 lutego 2009 r. sygn. II OSK 136/08). Wszczęcie postępowania administracyjnego następuje na żądanie inwestora, które nie jest dotknięte tego rodzaju wadami.

Reasumując, na skutek braków formalnych postępowanie zostało zakończone poprzez pozostawienie podania bez rozpoznania, w sposób prawidłowy, skoro nie dołączono 3-ch egzemplarzy projektu budowlanego, a z pozostałych 2 braki zostały uzupełnione niezgodnie z treścią wezwania. Należy przy tym zauważyć, że w informacji będącej uzupełnieniem braków /k.24/, w treści pisma jest mowa o tym, że złożono 3 egzemplarze projektu, a potem w załącznikach brak ich wymienienia. Organ twierdzi przy tym stanowczo, że ich nie było, czemu skarżąca w skardze nie przeczy.

Dostrzec także należy, że przy skardze znajduje się ponaglenie do Wojewody [...], gdzie wskazano, że jest to oryginał, ale nie zawiera żadnego oznaczenia i poświadczenia, że zostało złożone do organu i kiedy.

W świetle powyższego, skoro skarga została wniesiona w dniu 13 września 2021r. stwierdzić trzeba, że skarżąca przedmiotową skargę do sądu wniosła już po pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, czyli po zakończeniu postępowania.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.

Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności".

Ponadto choć przywołana uchwała NSA dotyczy bezczynności, to jednak z uwagi na procesowe powiązanie stanu bezczynności z przewlekłym prowadzeniem postępowania uzasadnione jest zastosowanie zawartego w uchwale poglądu także do oceny skargi na przewlekłość postępowania, wniesionej już po wydaniu decyzji czy postanowienia ( por. postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 29 września 2021 r , sygn. akt IV SAB/Wa 734/21 i z dnia 29 marca 2021 r., sygn. akt IV SAB/Wa 430/21, w Opolu z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Op 72/20, w Lublinie z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt III SAB/Lu 22/20, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Podobne stanowisko prezentowane jest w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym akcentuje się, że teza wskazanej wyżej uchwały niewątpliwie stanowi wskazówkę w zakresie koniecznego podejścia do obejmowania merytoryczną, sądowoadministracyjną kontrolą także spraw na przewlekłość postępowań administracyjnych, inicjowanych po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ. Tożsamy jest bowiem cel skargi na bezczynność i skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, czyli doprowadzenie do zwalczenia pasywności organu administracji w zakresie prowadzonego postępowania i nadania sprawie należytego biegu. Zwraca się uwagę, że skoro w momencie wniesienia skargi nie występuje zarzucany stan bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania, bo postępowanie zostało uprzednio zakończone, to skarga wniesiona w takiej sytuacji nie może realizować celu zwalczania pasywności organu (por. postanowienia NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1363/20, z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 3123/19, z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt II OSK 26/20). Zaprezentować tutaj można wyrok NSA z z dnia 17 listopada 2020 r. II OSK 3804/18, LEX nr 3096114: " Podstawowym celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest dyscyplinowanie organu w konkretnej toczącej się sprawie administracyjnej. Nieograniczona pod względem czasowym w ramach prowadzonego postępowania możliwość uruchomienia procedury służącej dokonaniu oceny prawidłowości działania organu nie powinna być rozumiana jako uprawnienie do wszczynania postępowań kontrolnych o charakterze historycznym. Za przyjęciem odmiennego poglądu nie przemawia aktualne brzmienie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Prowadzenie postępowania sądowego w przedmiocie oceny przewlekłości postępowania administracyjnego po jego zakończeniu nie jest prawnie dopuszczalne".

Sąd, podzielając powyższe poglądy stwierdza, że przedmiotowa skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, jako wniesiona przez skarżącą już po zakończeniu przez organ postępowania, jest niedopuszczalna. Sąd dokonał kontroli prawidłowości pozostawienia wniosku bez rozpoznania i prawidłowość ta nie budzi wątpliwości.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1- 5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei w myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, skargę odrzucił.