Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 180/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust 1 i ust. 2, art. 34
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 538/12 w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 14 maja 2012 r. nr SKO.64.4.2012 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie składania gruzu i darniny na przepuście odprowadzającym wodę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 538/12, oddalił skargę R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 14 maja 2012 r., nr SKO.64.4.2012, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie składowania gruzu i darniny na przepuście odprowadzającym wodę. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujący stan sprawy:

W dniu 1 lutego 2011 r. do Urzędu Gminy Szczytno wpłynęło pismo R. K., będącego właścicielem północnej części jeziora Sawica, położonej w gminie Pasym, w którym stwierdził on, iż K. K., właścicielka południowej części jeziora, położonej w gminie Szczytno dopuściła się zasypania odpadami budowlanymi, ziemią i darniną przepustów odprowadzających wodę z jeziora, uniemożliwiając jej odpływ. R. K. stwierdził, że działanie to doprowadziło do pogorszenia staniu ekologicznego zbiornika, co objawiało się śnięciem ryb. Pismem z dnia 26 lutego 2011 r. K. K. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, wskazując, że wysypany gruz i darnina stanowią zabezpieczenie przepustu przed gwałtownym obniżeniem się poziomu wody w jeziorze, które położone jest wyżej niż przyległy do niego teren.

Po uprzednim wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania organ I instancji ostatecznie decyzją z dnia 29 grudnia 2011 r., znak : RR.OŚ.6236.10.2011, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie składowania gruzu i darniny na przepuście odprowadzającym wodę z jeziora Sawica. W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania zmierzano do ustalenia, jaki charakter mają gruz i darnina, które zostały naniesione na brzegi jeziora, którego współwłaścicielami są R. K. i K. K.. Podniesiono, iż wobec zróżnicowanego stanowiska stron, powołano biegłego, który miał wydać opinię w przedmiocie składowania gruzu i darniny na przepuście odprowadzającym wodę z jeziora Sawica, i wypowiedzieć się czy wykorzystane przy budowie zapory materiały mogą mieć zastosowanie przy wykonywaniu tego typu urządzeń i wywołują negatywny wpływ na środowisko wodne. W dniu 3 listopada 2011r. dokonano oględzin miejsca, na podstawie których biegły wydał przedmiotową opinię. W toku oględzin stwierdzono, że brzegi jeziora w miejscu, gdzie występuje różnica poziomów i w konsekwencji przelewa się woda wyłożone są gruzem budowlanym. W sporządzonej opinii biegły stwierdził, że przetamowanie jest budowlą wodną, wykonaną z kawałków cegły, gruzu i elementów betonowych, zaś na koronie przetamowania wykonany jest przelew zbudowany z desek. Biegły wskazał, iż art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2001 r. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) zabrania wprowadzania do wód odpadów, jednakże ustęp ww. przepisu stanowi, że zakaz ten nie dotyczy wykorzystania gruzu, mas ziemnych oraz skalnych przy wykonywaniu robót związanych z utrzymaniem lub regulacją wód, a także lokalizowania inwestycji gospodarki rybackiej. Biegły stwierdził, że ze względu na małe piętrzenie i wykorzystywanie jeziora w celach rybackich dopuszczalne jest użycie elementów materiałów budowlanych do konstrukcji budowli. Biegły wskazał, że przetamowanie nie ma negatywnego wpływu na stan ekologiczny jeziora, a wykonane przetamowanie nie wywołało szkody w części jeziora należącej do R. K.. Organ pierwszej instancji stwierdził, że przetamowanie spełnia określoną funkcję, a wykorzystanie gruzu i kawałków cegieł do jego zbudowania nie jest składowaniem odpadów w miejscach do tego nie przeznaczonych. Wobec powyższego, prowadzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 34 ustawy o opadach uznano za bezprzedmiotowe i orzeczono jego umorzenie.

Odwołanie od ww. decyzji R.K., który podniósł, że zaskarżona decyzja jest bezprawna. Wskazał, że K. K. nie posiadała zezwolenia wodnoprawnego na budowę przetamowania, w konsekwencji czego należy uznać, że gruz i elementy materiałów budowlanych były składowane bezprawnie. Strona powołała się także na przepis art. 34 ustawy o odpadach, w myśl którego wójt w drodze decyzji nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie ich z miejsc nie przeznaczonych do ich składowania, wskazując sposób wykonania takiej decyzji i wydając tę decyzję z urzędu. Podniesiono również, że w skład materiałów wykorzystanych do budowy przetamowania wchodziły oprócz darniny i gruzu połamane płytki terakotowe, resztki cegieł, betonu, zaprawy, kawałki styropianu oklejone siatką z włókna szklanego, potłuczona glazura, stalowe narożniki do krawędzi elewacji i inne. R. K. stwierdził także, że działania K. K. spowodowały zmianę w odpływie wody z jeziora Sawica do urządzenia melioracyjnego, powodując szkodę w gruntach należących do odwołującego się. Odwołujący się podniósł także, że wydana w toku postępowania opinia biegłego jest błędna i nieobiektywna. Strona wskazała, że naniesienie gruzu przez K. K. spowodowało straty w przyrodzie i krajobrazie poprzez wyginięcie ryb. Strona podnosiła także, że teren na którym znajduje się przetamowanie należy do obszaru "Natura 2000".

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia 14 maja 2012 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie zapadłe w I instancji. Kolegium podniosło, że jak wynika z analizy akt przedmiotowego postępowania, materiałem co do którego istniały zastrzeżenia, że jest odpadem, jest gruz budowlany, w skład którego wchodzą: kawałki cegły, gruzu i nieregularne elementy betonowe oraz darnina. Zgodnie z legalną definicją odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Dlatego też należy podzielić stanowisko, że przedmiot staje się odpadem, gdy posiadacz nie znajduje dla niego żadnego zastosowania lub - w razie wątpliwości nie potrafi go wskazać. Zgodnie z art. 40 ust. 1 i ustawy - Prawo wodne, wprawdzie istnieje generalny zakaz wprowadzania do wód opadów, zgodnie z rozumieniem ustawy o odpadach, to jednak spod działania tego zakazu wyłączone jest wykorzystanie gruzu, mas ziemnych oraz skalnych przy wykonywaniu robót związanych z utrzymaniem lub regulacją wód, a także lokalizowaniem inwestycji gospodarki rybackiej. Jednakże wskazano, że kwestie związane z budową urządzeń wodnych, prowadzeniem gospodarki rybackiej oraz regulacją wód pozostają poza kompetencją organu pierwszej instancji, a także poza przedmiotem niniejszego postępowania, które toczy się w trybie art. 34 ustawy o odpadach. Z opinii biegłego sporządzonej w niniejszym postępowaniu, jednoznacznie wynika, iż budowla nazwana przez niego "przetamowaniem" została wykonana z materiałów, których użycie jest dopuszczalne, i nie ma negatywnego wpływu na stan ekologiczny jeziora. Porównanie tych wniosków, z zawartą w ustawie definicję odpadu, prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do uznania, iż użyte w tym celu materiały w postaci gruzu, kawałków cegły, elementów betonowych mogą zostać uznane za odpad w rozumieniu ustawy o odpadach, w związku z czym brak jest przesłanek do wydania decyzji o usunięciu odpadów z miejsca na ten cel nie przeznaczonego. Kolegium podkreśliło, że spór miedzy stronami toczy się co do legalności istnienia przetamowania i sposobu funkcjonowania budowli piętrzących zlokalizowanych na granicy ich działek, co nie może być rozstrzygnięte w trybie art. 34 ustawy o odpadach.

Skargę na ww. decyzję wywiódł R. K., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego jak i postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ I instancji bezpodstawnie zastosował w sprawie art. 105 k.p.a. Strona powołała się także na przepis art. 34 ustawy o odpadach, w myśl którego wójt w drodze decyzji nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie ich z miejsc nie przeznaczonych do ich składowania, wskazując sposób wykonania takiej decyzji i wydając tę decyzję z urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd Wojewódzki stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Na gruncie przedmiotowej sprawy Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 29 grudnia 2011 r., znak:RR.OŚ.6236.10.2011, o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie składowania gruzu i darniny na przepuście odprowadzającym wodę z jeziora Sawica. W sprawie bezsporne jest, że brzegi jeziora Sawica w miejscu, gdzie występuje różnica poziomów i w konsekwencji przelewa się woda zostały wyłożone przez K. K. gruzem budowlanym. Na etapie postępowania administracyjnego R. K., wskazując na art. 34 ustawy o odpadach, domagał się od Wójta Gminy Szczytno nakazania posiadaczowi odpadów czyli K. K. usunięcia ich z miejsc nie przeznaczonych do ich składowania. Podniesiono przy tym, że w skład tych materiałów, które zostały wykorzystane do budowy urządzenia wodnego w postaci przetamowania wchodziły oprócz darniny i gruzu połamane płytki terakotowe, resztki cegieł, betonu, zaprawy, kawałki styropianu oklejone siatką z włókna szklanego, potłuczona glazura, stalowe narożniki do krawędzi elewacji i inne. R. K. stwierdził także, że działania K. K. spowodowały zmianę w odpływie wody z jeziora Sawica do urządzenia melioracyjnego, powodując szkodę w gruntach należących do odwołującego się. K. K. natomiast zaprezentowała stanowisko w sprawie, z którego wynika, że wysypany gruz i darnina stanowią zabezpieczenie przepustu przed gwałtownym obniżeniem się poziomu wody w jeziorze. W sprawie jest bezsporne, że K. K. czyli właścicielka południowej części jeziora Sawica, położonej w gminie Szczytno zasypała odpadami budowlanymi, ziemią i darniną przepusty odprowadzające wodę z tego jeziora, uniemożliwiając bądź utrudniając jej odpływ, co w opinii biegłego określono jako budowę urządzenia wodnego w postaci przetamowania wykonane z kawałków cegły, gruzu i elementów betonowych, na koronie którego wykonany jest przelew zbudowany z desek.

W ocenie Sądu wobec ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie może budzić wątpliwości, że zmagazynowanie przez K. K. gruzu nie miało charakteru pozbycia się gruzu, a stanowiło podstawę konstrukcji urządzenia wodnego, które miało służyć regulacji odprowadzania wody ze zbiornika wodnego. To zaś wyklucza możliwość zastosowania do przedstawionej sytuacji trybu z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. 2010, Nr 185, poz. 1243). Wprawdzie stosownie do art. 34 tej ustawy Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nie przeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Jednakże organ odwoławczy słusznie podniósł, że przedmiot staje się odpadem, gdy posiadacz nie znajduje dla niego żadnego zastosowania lub - w razie wątpliwości, nie potrafi go wskazać. Przedmiotowe odpady niewątpliwie znalazły zastosowanie w budowie urządzenia wodnego, zatem nie mogą być rozumiane jako odpady w myśl ustawy o odpadach. Kwestę tą zresztą reguluje ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, która w art. 40 ust. 1 pkt 1 stanowi, że zabrania się wprowadzania do wód odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, jednocześnie jednak w art. 40 ust. 2 wyodrębniając wyjątek, mówiący, że wspomniany zakaz nie dotyczy wykorzystywania gruzu, mas ziemnych oraz skalnych przy wykonywaniu robót związanych z utrzymywaniem lub regulacją wód, a także lokalizowania inwestycji gospodarki rybackiej, a więc sytuacji, która niewątpliwie miała miejsce na gruncie rozpoznawanej sprawy. Sąd Wojewódzki doszedł do wniosku, że zgromadzony przez K. K. gruz, który posłużył do powstania urządzenia wodnego w postaci przetasowania, nie stanowi odpadów w myśl ustawy o odpadach. W takiej zaś sytuacji organy prawidłowo oceniły, że bezpodstawne było prowadzenie postępowania na gruncie niniejszej sprawy w przedmiocie gromadzenia gruzu na przepuście odprowadzającym wodę w trybie ustawy o odpadach. Wobec tego jak najbardziej zasadnie umorzono postępowanie w tym przedmiocie.

Sąd dodał, że kwestia prawidłowości posadowienia przedmiotowego urządzenia wodnego i związanych z tym skutków nie mogła być badana na gruncie mniejszej sprawy, to zagadnienie może być badane ewentualnie w odrębnym postępowaniu dotyczącym właśnie tego przedmiotu i wówczas też mogłyby zostać poddane analizie zarzuty strony dotyczące wadliwości tego urządzenia i jego negatywnego wpływu na otaczającą je przyrodę. Sąd zauważył, że równocześnie z niniejszym postępowaniem toczyło się postępowanie w przedmiocie zmiany stanu wód stanowiących jezioro Sawica, na skutek wysypania gruzu na przepust odprowadzający wodę z tego jeziora. Nie może zaś mieć miejsce taka sytuacja, w której w jednym przedmiocie jest prowadzonych kilka postępowań w sprawie.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Wojewódzkiego wniósł R.K., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, a także Dyrektywę 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów, przez błędną wykładnię art. 3 ustawy o odpadach i uznaniu, że w rozumieniu tej ustawy, nie stanowi odpadu: darnina, gruz i elementy budowlane (tj. połamane płytki terakotowe, resztki cegieł, betonu zaprawy, kawałki styropianu oklejone siatką z włókna szklanego, potłuczona glazura, stalowe narożniki od krawędzi elewacji) znajdujące się na przepuście odprowadzającym wodę z jeziora Sawica, pomimo tego, iż przedmioty te nie mogą być składowane w miejscu do tego nieprzeznaczonym;

2. naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wyroku, tj. "art. 145 § 1 pkt 1 c" p.p.s.a. (winno być art. 145 § 1 pkt 1 lit c), z uwagi na oddalenie skargi R. K., podczas gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy Szczytna została wydana z naruszeniem art. 7, art. 10, art. 75, art. 77 i art. 79 k.p.a., polegającym na niezapewnieniu stronie skarżącej udziału w przeprowadzeniu dowodu poprzez pominięcie przesłuchania biegłego w obecności strony, mimo, że strona zgłaszała zastrzeżenia co do opinii biegłego. W ten sposób organ I instancji wydający decyzję, uniemożliwił stronie zadawanie pytań do biegłego, co miało istotne znaczenie przy wyjaśnieniu sprawy. Ponadto nie rozstrzygnął kwestii związanej z wyłączeniem biegłego z uwagi na wątpliwości co do jego bezstronności;

3. naruszenie przepisu postępowania, mające istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie "art. 145 § 1 pkt 1 c" p.p.s.a. (winno być art. 145 § 1 pkt 1 lit c) z uwagi na oddalenie skargi R. K., podczas gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy Szczytna została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 84 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji jedynie w oparciu o opinię przedsiębiorcy z zakresu usług budowlanych S. J., podczas gdy w niniejszej sprawie wymagana jest wiedz specjalna i winien być powołany niezależny od stron biegły posiadający specjalistyczną wiedzę z zakresu postępowań wodnoprawnych oraz ewentualnie do przeprowadzenia odpowiednich badań substancji znajdujących się na przepuście, w celu ustalenia, czy gruz i inne przedmioty znajdujące się na przepuście można traktować jako materiał budowlany.

Wskazując na te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Wojewódzki oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wskazania wymaga, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organy administracji publicznej rozstrzygające niniejszą sprawę w sposób wszechstronny i dokładny wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Przedmiotem postępowania administracyjnego była sprawa składowania gruzu i darniny na przepuście odprowadzającym wodę z jeziora Sawica, pod kątem art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należące do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć lub do ich pozbycia jest zobowiązany. Już w tym miejscu należy wskazać, że gruz budowlany pochodzący z działalności remontowej zalicza się do odpadów ( załącznik nr 1 – Q 16 ). Jednakże jak wynika z wyżej przywołanej definicji odpadów nie każdy gruz budowlany jest odpadem. Definicja ta ma bowiem charakter subiektywny i zgodnie z nią odpad powstaje z chwilą gdy faktycznie władający nim nie znajduje dla niego dalszego zastosowania, chyba że do pozbycia się go jest zobowiązany. Przepis art. 34 ustawy o odpadach przewiduje wydanie decyzji przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nakazującej posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania.

Warunkiem wydania powyższej decyzji jest więc ustalenie, iż dana materia jest dla jej posiadacza odpadem a więc nie przewiduje on dla niej dalszego wykorzystania i że jest składowana w nieprzeznaczonym do tego miejscu.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym sporządzone przez biegłych opinie, wskazują na to, że zmagazynowanie gruzu nie miało charakteru pozbycia się go, a stanowiło podstawę konstrukcji urządzenia wodnego, które miało służyć regulacji odprowadzania wody ze zbiornika wodnego jezioro Sawica. Skoro posiadacz gruzu wykorzystuje go jako surowiec do wybudowania urządzenia wodnego, to gruz ten nie jest odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. W tej sytuacji organy słusznie stwierdziły, że brak było podstaw do wydania decyzji o której mowa w art. 34 ustawy o odpadach. Sytuacja przedstawiałaby się inaczej gdyby przedmiotowy gruz zawierał składniki przesądzające o zaliczeniu go do odpadów niebezpiecznych – art. 3 ust. 2 ustawy o odpadach – do usunięcia których posiadacz byłby zobowiązany. Oględziny nie wykazały jednak by w gruzie znajdował się eternit lub inne niebezpieczne czy szkodliwe składniki. Podkreślenia wymaga również, że biegli sporządzający opinie legitymują się wymaganą wiedzą z zakresu gospodarki wodnej, melioracji, ochrony środowiska przyrodniczego, inżynierii sanitarnej i wodnej oraz budownictwa. Specjalista S. J., J. S. oraz K. S. opinie swe oparli o stosowne ustalenia podczas oględzin, a swoje twierdzenia w sposób wiarygodny uprawdopodobnili. Istotnym jest również fakt, że skarżący nie podważył skutecznie wniosków płynących z treści samych opinii, a także sposobów czy metod prowadzonych przez biegłych badań.

Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej polegającym na niezapewnieniu stronie skarżącej udziału w przeprowadzeniu dowodu poprzez pominiecie przesłuchania biegłego w obecności strony, mimo, iż strona zgłaszała zastrzeżenia co do opinii biegłego. Pomimo, iż w istocie Sąd Wojewódzki nie wypowiedział się wprost co do wskazanego wniosku dowodowego, to uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Do oceny opinii biegłego, jak każdego innego dowodu, ma zastosowanie: art. 80 k.p.a., nakazujący organowi administracji oceniać czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego; art. 7 k.p.a., który nakazuje podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z tych przepisów wynika, że organ administracji winien wyczerpująco ocenić opinie biegłego, a w razie jakichkolwiek wątpliwości co do jego prawidłowości podjąć działania zmierzające do usunięcia tych wątpliwości. Nadto podkreślić należy, ze prowadzenie postępowania dowodowego zostało powierzone organowi administracji, który sam decyduje, czy skorzystanie z określonych środków dowodowych jest konieczne do wyczerpującego wyjaśnienia sprawy (art. 77 § 2, 3 i 4 k.p.a.). Zakres zaś ustaleń faktycznych w sprawie wyznaczają przepisy prawa materialnego, w hipotezie których zawarty jest abstrakcyjny stan faktyczny, którego konkretyzacja pozwala na zastosowanie konsekwencji zawartych w dyspozycji normy prawa. Tym samym organy nie będąc zobowiązane do ustalania wszelkich powodów ujemnego dla strony skutków składowania kawałków cegieł, gruzu i elementów betonowych, ograniczyły się do ustalenia jego zastosowania. Z tych względów, na potrzeby niniejszej sprawy w zupełności wystarczające było odniesienie się przez Sąd Wojewódzki do opinii specjalisty z zakresu budownictwa Stanisława Jońcy z której wynika, że zmagazynowanie przez K. K. gruzu doprowadziło do powstania urządzenia wodnego w postaci przetasowania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie był wystarczający do merytorycznego rozpoznania sprawy świetle przepisów ustawy o odpadach, a Sąd Wojewódzki nie uchybił w sposób wpływający na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, wskazanym powyżej przepisom postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.