Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 351/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 199a § 1 -3, art. 180 § 1, art. 191, art. 120, art. 122
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Asesor sądowy Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i grudzień 2000r oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 351/07

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2007r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2006r., mocą której określono J. M. nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika, za październik 2000 r. w wysokości 897,00 zł. oraz za grudzień 2000 r. w wysokości 16.584,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał stan faktyczny i wskazał, że na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. wobec J. M. działającego pod firmą : P.H.P. "M." z siedzibą we W., ul. M. - wszczęte zostało postępowanie kontrolne.

W wyniku czynności kontrolnych organu stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za październik oraz grudzień 2000 r. Ustalono, że podatnik w złożonych deklaracjach VAT – 7 zawyżył wysokość podatku należnego : za październik 2000 r. o kwotę 8.621 zł., a za grudzień 2000 r. o kwotę 123.525 zł. Powyższe było wynikiem uwzględnienia w rozliczeniach za te okresy podatku należnego , wynikającego z wystawionych przez skarżącego faktur VAT , dokumentujących sprzedaż na rzecz dwóch firm, a mianowicie :

1. w dniu 30 października 2000 r. wystawiono dla "K." Sp. z o.o. w Warszawie dwie faktury o numerach :

[...]; kwota netto [...] zł, VAT [...] zł, brutto [...] zł za wiertarkę stołową i frezarkę,

• [...]; kwota netto [...]zł, VAT [...]zł, brutto [...]zł. za wiertarkę stołową i frezarkę.

2. w dniu [...] 2000r. dla "M." Spółka cywilna , ul. O., L. podatnik wystawił faktury o numerach :

• [...] za: "maszyny i urządzenia zwolnione z podatku VAT zgodnie z art.7 ust.1 pkt 5 zgodnie z zał. "1" (1.548.355,00zł. ) i "maszyny i urządzenia opodatkowane pod. VAT, poz. 1 załącznika: [...] i [...]" (netto [..] zł.; VAT [...]);

• [...] na łączną kwotę netto [...] zł, VAT [...]zł, brutto [...]zł za "detale gotowe do produkcji zamków i kłódek według załącznika nr 2".

Organ ustalił, że w wyniku zawarcia ciągu umów sprzedaży, w stosunkowo krótkim czasie – podatnik stał się ponownie właścicielem tych samych maszyn, urządzeń, oprzyrządowania oraz detali gotowych do produkcji zamków i kłódek (zwanych również częściami zamiennymi i podzespołami), wskazanych w powyższych fakturach. Odkupienie uprzednio sprzedanych przez podatnika maszyn i urządzeń zostało dokonane na podstawie umowy z dnia 12 stycznia 2001r. z "K." Sp. z o.o. i udokumentowany fakturami VAT Nr [...] z dnia [...]2001r.

W opinii Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, poczynione w trakcie prowadzonego postępowania ustalenia pozwalają zasadnie twierdzić, iż zamiarem podmiotów uczestniczących w ciągu umów, w ramach których wystawione zostały między innymi powyższe zakwestionowane faktury, było stworzenie pozoru, że doszło do zawarcia umów sprzedaży, w wykonaniu których przeniesiono własność rzeczy.

Organ podał, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy został ustalony także w oparciu o materiał uzyskany od Naczelnika Urzędu Skarbowego we W., zgromadzony w związku z prowadzoną wobec podatnika kontrolą oraz postępowaniem w zakresie podatku od towarów i usług m.in. za luty 2001r., który został włączony do akt niniejszej sprawy postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] 2006r.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej , w konsekwencji uznania za pozorne umów sprzedaży udokumentowanych opisanymi powyżej fakturami VAT Nr [...], nie uwzględnił skutków tych umów na gruncie prawa podatkowego, pomijając przy określaniu wysokości osiągniętego obrotu i należnego podatku VAT za październik i grudzień 2000r. wykazany w ewidencjach VAT obrót i podatek od towarów i usług wynikający z zakwestionowanych faktur. W konsekwencji w dniu [...] 2006r. wydał decyzję Nr [...], w której określił dla skarżącego w podatku od towarów i usług za te okresy - nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy, mimo że podatnik w złożonych deklaracjach VAT-7 wykazał kwoty zobowiązania podlegające wpłacie do urzędu skarbowego: za październik 2000r. w wysokości 7.724zł. oraz za grudzień 2000r. w wysokości 106.941 zł.

W odwołaniu z dnia 11 grudnia 2006r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie niżej wskazanych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm. ) - dalej Op. :

- art.199a § 3 poprzez niekompletne ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, wynikające z zawartych umów handlowych. Skarżący wskazał, że w przypadkach wzbudzających wątpliwości organy podatkowe mają obowiązek wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia tego stosunku prawnego lub prawa, zaś same nie mogą takowych ustaleń dokonywać.

- art.180 § 1 poprzez orzeczenie w sprawie na podstawie dowodów uzyskanych w sposób niezgodny z prawem. W opinii podatnika doszło do naruszenia ww. przepisu, gdyż organ oparł się na zeznaniach świadków, które odbyły się bez wiedzy i jego udziału, co skutkowało naruszeniem art.190 § 1 i § 2 cyt. ustawy. Zdaniem strony zaskarżone uzasadnienie sporządzone zostało na bazie niezgodnych z prawem dowodów uzyskanych z naruszeniem art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej,

- art.191 poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów.

Ponadto skarżący powołał się na :

- art. 20 i art.22 Konstytucji RP, argumentując, że w myśl przywołanych przepisów gospodarka rynkowa oparta jest na wolności działalności gospodarczej, która stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu, współpracy partnerów społecznych.

Dodatkowo powołał się na treść :

- art.353 1 kodeksu cywilnego, w myśl którego obowiązująca swoboda ułożenia stosunku prawnego, oznacza dla stron, że mogą umawiać się wedle swojej woli, byleby jego treść i cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2004r. K 4/03 , w którym Trybunał uznał, że przepis art.24 b § 1 Ordynacji podatkowej jest niezgodny z art.2 w związku z art.217 Konstytucji. Przepis ten, nadając organom podatkowym i organom kontroli skarbowej przy rozstrzyganiu sprawy podatkowej prawo do pominięcia skutków czynności cywilnoprawnych — narusza zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego prawa wynikającą z art.2 Konstytucji oraz narusza zasadę wolności działalności gospodarczej wyrażającej się w wolności układania swoich stosunków cywilnoprawnych, tj. art. 22 Konstytucji. Zdaniem strony brak jest podstaw do zakwestionowania przez władze skarbowe skuteczności na gruncie prawa podatkowego umów, które są skuteczne na gruncie prawa cywilnego, lecz ich celem było zmniejszenie ciężaru podatkowego. Wskazał, że przepisy w brzmieniu ustalonym ustawą z 20 maja 2005r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw nie dają władzom skarbowym uprawnienia do ingerencji w ustalone przepisami obowiązującego prawa — klasyfikacje podatkowe skutecznych czynności cywilnoprawnych.

W podsumowaniu podatnik uznał, że skoro organ podatkowy sam dokonał oceny skutków zawartych umów pod kątem prawa cywilnego, to w myśl powyższego przepisu naruszył prawo. Ponadto wskazał, że organy podatkowe nie potrafiły podać, w jakiej fazie dokonane transakcje naruszałyby prawo, skoro obywatel ma prawo do sprzedaży i odkupu własności prywatnej, to należy uznać, iż brak jest podstaw do uznania przedmiotowych transakcji za fikcyjne tylko dlatego, że miałyby wpływ na zwiększenie kosztów amortyzacji podatnika.

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału, jak również argumentów podniesionych w odwołaniu pod kątem ich słuszności utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art.2 ust.1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 ze zm.), na podstawie którego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega sprzedaż towarów, a także odpłatne świadczenie usług, niezależnie od tego czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. W kontekście tego przepisu czynności, których nie wykonano lub stworzono pozory ich dokonania nie mogą podlegać ustawie i opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W związku z tym organ odwoławczy uznał, że podatek należny wynikający z faktur dokumentujących takie czynności nie podlega rozliczeniu w deklaracjach VAT-7.

Organ przywołał stan faktyczny sprawy, podkreślając, że dla rozstrzygnięcia sprawy należało przywołać wszystkie zdarzenia gospodarcze, jakie miały miejsce od dnia 13 października 2000 r. do 14 lutego 2001 r., a które razem potwierdzają słuszność stanowiska organów co do pozornego charakteru zawartych umów, tj. :

1. w dniu 13 października 2000r. Przedsiębiorstwo Usług Specjalnych "K." Sp. z o.o z W. zleciła Przedsiębiorstwu Prywatnemu "M." Spółka Cywilna (Zakład Pracy Chronionej ) skompletowanie i sprzedanie jej pełnej linii technologicznej do produkcji zamków drzwiowych, kłódek oraz części zamiennych i podzespołów.

2. w dniu 20 października 2000r. zawarto umowę pomiędzy firmą podatnika — tj. Przedsiębiorstwem Handlowo-Usługowym "M." (Sprzedający) a "K." Sp. z o.o., przedmiotem umowy była sprzedaż tokarki automatowej, 2 wiertarek stołowych i 2 frezarek — w celu dalszej odsprzedaży,

3. w dniu [...] 2000r. wystawione zostały faktury Nr [...] (potwierdzające sprzedaż z punktu 2 zestawienia) .

4. w dniu 26 października 2000r. P.H.P. "M." zleca firmie "M." s.c. sprzedaż maszyn i urządzeń produkcyjnych do metalu oraz wyszukanie i skompletowanie pełnego wyposażenia narzędziowni zakładowej.

5. w dniu 21 grudnia 2000r. P.H.P. "M." należące do syna podatnika R M. zawarło umowę sprzedaży z "K." Sp. z o.o. (kupujący) dot. [...] sztuk zamków wpuszczanych na łączną kwotę netto [...]zł; VAT [...]zł; brutto [...]zł, która została potwierdzona fakturą VAT z dnia 29 grudnia 2000r. Nr [...].

6. w dniu [...] 2000r. zawarta została umowa sprzedaży (w celu dalszej odsprzedaży) pomiędzy P.H.P. "M." ( podatnik jako sprzedający) a P.P.,,M." s.c. (Kupujący) dot. maszyn produkcyjnych do metalu oraz części zamiennych i podzespołów do produkcji za kwotę brutto [...]zł. Ceny jednostkowe wraz z ilością wszystkich składników sprzedaży określono w fakturach VAT Nr [...] z dnia 29 grudnia 2000r.

7. 31 grudnia 2000r. zawarto kolejną umowę sprzedaży pomiędzy J. M. jako sprzedającym ( osoba fizyczna) a "K." Sp. z o.o. (Kupujący), dot. sprzedaży kompletnego oprzyrządowania do produkcji zamków drzwiowych oraz kłódek za kwotę [...]zł. Jak wskazano w umowie cena nabycia jest wolna od podatku VAT na podstawie art.4 pkt 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym( ruchomości używane przez okres dłuższy niż 6 miesięcy a sprzedawca w chwili ich nabycia nie odliczał podatku VAT) .

8. w dniu 4 stycznia 2001r. podpisany został aneks do umowy z dnia 29 grudnia 2000r., ( poz. 6 niniejszego zestawienia ) na podstawie którego przedmiot umowy zostanie wydany w posiadanie kupującemu z chwilą wystawienia faktury VAT, a do chwili odebrania tego przedmiotu przez ostatecznego nabywcę wszystkie ruchomości będące przedmiotem umowy mogą być składowane u sprzedającego (P.H.P. "Metal-Expo-Kujawy").

9. tego samego dnia tj. 4 stycznia 2001 r. "M." oraz P.P. "M." s.c. zawarły umowę przechowania, z której wynika, że przechowawca - "M.", przyjmuje na przechowanie rzeczy będące przedmiotem umowy sprzedaży z dnia 29 grudnia 2000r. Rzeczy te będą przechowywane w siedzibie przechowawcy, tj. we W. przy ul. M.

10. w dniu 10 stycznia 2001r. Spółka cywilna "M." ZPChr. na podstawie umowy sprzedaje Przedsiębiorstwu Usług Specjalnych "K." Sp. z o. o. i są to te same maszyny, urządzenia oraz gotowe detale do produkcji zamków i kłódek ( będące przedmiotem faktur VAT Nr [...] z dnia 29 grudnia 2000r. ) wystawiając faktury VAT z dnia 10 stycznia 2001r. o numerach :

• Nr [...] z dnia [...] 2001r. wartość netto [...] zł; VAT 367.180,44zł; wartość brutto [...]zł na sprzedaż maszyn i urządzeń wg załącznika nr 1 oraz

• Nr [...] wartość netto [...]zł, z czego VAT [...]zł; wartość brutto [...]zł na sprzedaż detali gotowych do produkcji zamków i kłódek wg załącznika nr 2.

11. w dniu 12 stycznia 2001r. podpisany został aneks do umowy z dnia 10 stycznia 2001r.,zgodnie z którym przedmiot umowy zostanie wydany w posiadanie kupującemu — czyli "K". Sp. z o.o. z chwilą wystawienia faktury VAT, a ponadto do chwili odebrania przedmiotu umowy przez nabywcę ostatecznego, wszelkie ruchomości będące przedmiotem umowy mogą być składowane w siedzibie firmy "M." we W. przy ul. M.

12. w dniu 12 stycznia 2001r. zawarta została umowa pomiędzy P.H.P. "M." (kupujący) a P.U.S. "K." Sp. z o.o. (sprzedający), której przedmiotem była sprzedaż kompletnej linii technologicznej, tj. maszyn oraz oprzyrządowania do produkcji zamków drzwiowych i kłódek, określona w załączniku nr 1 do umowy oraz części zamiennych i podzespołów do produkcji określonych w załączniku nr 2 za łączną kwotę brutto [...]zł. (w tym VAT 22%). Zapłata ceny miała nastąpić w terminie 7 dni od dnia otrzymania faktury VAT. Kupujący miał zapłacić 20% kwoty z własnych środków, a pozostałą należność miał uregulować w jego imieniu B. W. z uzyskanego kredytu.

13. w dniu 13 stycznia 2001r. sporządzono aneks do tej umowy, zgodnie z którym przedmiot umowy miał być wydany po zapłaceniu I raty. Zapłata I –szej raty w wysokości [...]zł + VAT miała nastąpić w terminie do dnia 20 lutego 2001r., pozostała część należności tj. [...]zł + VAT w miesięcznych ratach w terminie do 30 listopada 2001r., natomiast należność za części zamienne i podzespoły w kwocie [...]zł + VAT miała być wpłacona w terminie 90 dni od daty wystawienia faktury.

14. dnia 14 lutego 2001r. w wyniku realizacji umowy z dnia 12 stycznia 2001 r. , której przedmiotem był zakup uprzednio sprzedanych towarów zostały wystawione faktury VAT o numerach :

• Nr [...] wartość netto [...]zł; VAT [...]zł, wartość brutto [...]zł oraz

• [...] wartość netto [...]zł; VAT [...]zł; wartość brutto [...]zł.

Zakupione na podstawie powyższych faktur oraz umowy maszyny i urządzenia zostały protokolarnie przyjęte na stan ewidencyjny firmy skarżącego w dniu 26 lutego 2001r.

Organ stwierdził w oparciu o akta sprawy, że rzeczy wskazane w fakturach sprzedaży z dnia 30 października 2000r. oraz 29 grudnia 2000r. są tymi samymi rzeczami, które między innymi wymienione zostały w fakturach zakupu z dnia 14 lutego 2001r. Okoliczność ta została potwierdzona również przez skarżącego w trakcie składania zeznań w charakterze strony w dniu [...] 2001r. w ramach prowadzonej przez Urząd Skarbowy we W. kontroli podatkowej.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika również, iż maszyny, urządzenia, oprzyrządowanie i gotowe detale do produkcji zamków i kłódek stanowiące przedmiot sprzedaży, pomimo formalnego ich zbywania kolejnym podmiotom tj. Spółce cywilnej "M." i Spółce z o.o. "K.", nie zmieniały miejsca przeznaczenia i ich przechowywania, pozostając cały czas w firmie skarżącego. Fakt ten został potwierdzony przez prezesów obu spółek. Organ wskazał, że w protokole przesłuchania strony z dnia 13 kwietnia 2001r. znajduje się oświadczenie potwierdzające fakt, że towar przez cały okres od daty sprzedaży do daty jego ponownego zakupu znajdował się w firmie skarżącego. Potwierdzeniem tej okoliczności są również aneksy do zawieranych umów: aneks z dnia 4 grudnia 2000r. do umowy z dnia 29 grudnia 2000r., zgodnie z którym do chwili odebrania przedmiotu umowy przez ostatecznego nabywcę wszystkie ruchomości będące przedmiotem umowy mogą być składowane w P.H.P. "M." oraz aneks z dnia 12 stycznia 2001r. do umowy z dnia 10 stycznia 2001r., zgodnie z którym przedmiot umowy zostanie wydany w posiadanie kupującemu z chwilą wystawienia faktury VAT, a ponadto do chwili odebrania przedmiotu umowy przez nabywcę ostatecznego, wszelkie ruchomości będące przedmiotem umowy mogą być składowane w siedzibie firmy "M.".

Ponadto w dniu 4 grudnia 2000r. P.H.P. "M." oraz P.P. "M." s.c. zawarły umowę przechowania, z której wynika, że przechowawca - P.H.P. "M." przyjmuje na przechowanie rzeczy będące przedmiotem umowy sprzedaży z dnia 29 grudnia 2000r. Rzeczy te będą przechowywane w siedzibie przechowawcy, tj. we W. przy ul. M.

Organ podkreślił, że umowę tę skarżący przedłożył w Urzędzie Skarbowym we W. dopiero w dniu 20 sierpnia 2001r. jako załącznik do wniesionych zastrzeżeń do protokołu kontroli, natomiast wcześniej żadna ze stron nie powoływała się na jej istnienie.

Zdaniem organu kolejnym argumentem potwierdzającym pozorny charakter zawartych umów był fakt, że firmy uczestniczące w ciągu umów, tj. Spółka "M.", jak i Spółka "K." nie dysponowały środkami niezbędnymi do uregulowania należności wynikających z umów i faktur VAT. Wszystkie środki pieniężne, jakie przekazywano pomiędzy uczestniczącymi w ciągu umów podmiotami, pochodziły z kredytu udzielonego podatnikowi przez B.

Organ podał, że wnioskiem z dnia [...] 2000r. P.H.P. "M." wystąpiło o udzielenie kredytu na sfinansowanie inwestycji, przeznaczonego na "zakup linii technologicznej do produkcji zamków drzwiowych i kłódek (maszyny i oprzyrządowanie)". We wniosku tym wskazano jako cykl realizacji inwestycji — 4 miesiące; termin rozpoczęcia 15 grudnia 2000r., termin zakończenia kwiecień 2001r. oraz określono wartość kosztorysową inwestycji - 4,11 mln zł.

W dniu 4 stycznia 2001r. B. I Oddział we W. przyznał kredyt na finansowanie inwestycji we frankach szwajcarskich w wysokości równoważącej kwotę [...] wg kursu kupna dewiz z tabeli NBP dla waluty CHF obowiązującej w Banku w dniu realizacji transakcji.

Organ podniósł, że skarżący był wyłącznym dysponentem specjalnie utworzonego przez "K." Sp. z o.o. subkonta w B. w W., na które bank kredytujący wpłacał poszczególne transze.

Ponadto jak ustalił organ pierwszej instancji nie uregulowano w formie pieniężnej wszystkich zobowiązań wynikających z umów sprzedaży. Z akt sprawy wynika także, iż w ramach postępowania prowadzonego przez Urząd Skarbowy we W., skarżący nie przedłożył dowodów zapłaty należności wynikających z faktur VAT dokumentujących transakcje sprzedaży określone w umowie z dnia 12 stycznia 2001r.

W piśmie wystosowanym do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7 grudnia 2005r. podatnik podał , że płatności i rozliczenia P.H.P. "M." z P.U.S. "K." Sp. z o.o. zostały rozliczone w oparciu o art. 498 Kodeksu cywilnego, zgodnie z porozumieniem z dnia 30 października 2001 r., tj. potrącając wzajemne wierzytelności.

Organ podkreślił, że kserokopię przedmiotowego porozumienia skarżący przedłożył dopiero przy ww. piśmie z dnia 7 grudnia 2005r., przedtem nie powołując się na nie ani nie przedkładając go w Urzędzie Skarbowym we W., w trakcie prowadzonego przez ten organ postępowania.

Organ podkreślił, że skarżący podawał różne powody uzasadniające sprzedaż a następnie odkupienie tych samych maszyn i urządzeń. I tak :

• w trakcie przesłuchania w charakterze strony w dniu 13 kwietnia 2001r. podatnik wskazał, iż pod koniec 2000r. (listopad, grudzień) z uwagi - na stan zdrowia nosi się z zamiarem sprzedania całego wyposażenia zakładu wraz z technologią. Dlatego to, co było zakupione wcześniej w ramach firmy odsprzedał na podstawie faktur VAT firmie "M.", natomiast to, co nabył jako osoba prywatna odsprzedał w oparciu o umowę cywilno-prawną firmie "K.".

• po otrzymaniu w styczniu i lutym 2001r. wyników o swoim stanie zdrowia i po wznowieniu kontaktów handlowych skarżący - zmienił swoją decyzję odnośnie sprzedaży i zamknięcia zakładu, i postanowił od nowa podjąć produkcję, ustalając z firmą "K.", aby nie odsprzedawała maszyn i urządzeń innym kontrahentom, tylko aby odsprzedała stronie kupiony towar.

• inną wersję skarżący przedstawił w piśmie z dnia 31 lipca 2001r. stanowiącym zastrzeżenia do protokołu kontroli przeprowadzonych przez Urząd Skarbowy we W., wskazując, że jedynym celem zawarcia umów było uzyskanie środków ze sprzedaży maszyn z przeznaczeniem na zakup nowszej i tańszej technologii.

• według kolejnej wersji, gdy podatnik odsprzedał maszyny i urządzenia, wówczas nabywca, z którym prowadzono negocjacje zmienił uzgodnione już warunki płatności, co stwarzało zbyt daleko idące ryzyko handlowe dla prowadzonej inwestycji. Dlatego skarżący podjął decyzję o odkupieniu swych maszyn i urządzeń oraz o ubieganie się o finansowanie swojego pomysłu przy wykorzystaniu leasingu zwrotnego.

Organ podniósł, że sam skarżący przyznał, że jego działania zaktualizowały wartość ewidencyjną firmy, co z kolei pozwoliło na uzyskanie "kondycji kredytowej".

Kolejną okolicznością potwierdzającą przyjętą przez organ tezę o pozornym charakterze zawartych umów jest to, że w operacie szacowania wartości rynkowej maszyn i urządzeń, sporządzonym w dniu 20 sierpnia 2000r. wykonanym na zlecenie strony skarżącej, jako właściciela szacowanego mienia wskazano firmę "K.", podczas, gdy skarżący był właścicielem maszyn będących przedmiotem szacowania.

Organ podkreślił, że operat w tej wersji ( właściciel "K." ) został przedstawiony w B. we W., w którym podatnik ubiegał się i w efekcie uzyskał kredyt na zakup uprzednio przez siebie sprzedanych urządzeń.

Organ, jako kolejną okoliczność wskazującą na trafność stanowiska podniósł, że firmy uczestniczące w przedsięwzięciu takie jak Przedsiębiorstwo Usług Specjalnych "K." Sp. z o.o., w związku z przedmiotowymi transakcjami, pozostawały poza zakresem jej normalnej działalności, jak bowiem wynika z akt sprawy od dnia 30 marca 1993r. firma ta zarejestrowana była w Drugim Urzędzie Skarbowym W. jako podatnik zajmujący się świadczeniem usług związanych z egzekwowaniem należności od dłużników i średnio w ciągu miesiąca firma ta wykazywała obroty z prowadzonej działalności rzędu [...] — [...] zł.

Ponadto jako nabywca w miesiącu styczniu 2001r. przedmiotowych maszyn i urządzeń nie była zainteresowana zapoznaniem się z przedmiotem tak kosztownej transakcji. Wysoki obrót Spółka wykazała wyłącznie w deklaracji VAT-7 za luty 2001r. i wynikał on z transakcji sprzedaży maszyn, urządzeń i gotowych detali do produkcji zamków i kłódek dla firmy skarżącego. Odnośnie sprzedaży zamków przez P.H.P "M." na rzecz "K." Sp. z o.o. na podstawie umowy z dnia 21 grudnia 2000r. potwierdzonej fakturą VAT z dnia 29 grudnia 2000r. Nr 3091, organ zauważył, iż zakup tych zamków przez P.H.P "M." nastąpił po cenie jednostkowej netto 10,1 8zł, natomiast sprzedaż dla Spółki "K.", a następnie dla firmy skarżącego już po cenie netto [...]zł za sztukę. Z kolei z zeznań R. M. ( syna podatnika) złożonych w dniu 20 lipca 2001r. wynika, iż nie znał on szczegółów dotyczących dokonanej przez jego przedsiębiorstwo sprzedaży zamków wpuszczanych, natomiast faktury dokumentującej tą sprzedaż przedstawionej podczas przesłuchania wcześniej nie widział, a szczegóły transakcji znał jego ojciec tj. J. M., który negocjował z firmą "K." warunki sprzedaży okuć.

Organ odwoławczy uwzględniając całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego w pełni podzielił stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, iż wynika z niego jednoznacznie, że fizycznego nabycia przedmiotowych maszyn, urządzeń jak i gotowych detali do produkcji zamków i kłódek przez firmę podatnika nie było, a celem ciągu zawartych w stosunkowo krótkim czasie transakcji nie było dokonanie faktycznej sprzedaży oraz osiągnięcie z niej zysku, lecz wyłącznie nadanie im charakteru pozoru rzeczywistych umów sprzedaży, zawieranych i wykonywanych z udziałem kilku podmiotów w celu uzyskania korzyści podatkowych oraz środków finansowych z kredytu bankowego.

Organ odnosząc się do zarzutów skarżącego naruszenia art.199a § 3 Ordynacji podatkowej (obowiązującego od dnia 1 września 2005r.) poprzez niekompletne ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, wynikające z zawartych umów handlowych stwierdził, że zgodnie z tym przepisem , jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa.

Treść tego przepisu wskazuje, iż o wątpliwościach co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa można mówić tylko wówczas, jeżeli w sprawie zostały zgromadzone dowody, które te wątpliwości nasuwają. Zatem organ podatkowy zwraca się do sądu wtedy, gdy po zebraniu i zbadaniu dowodów w danej sprawie będzie miał wątpliwości dotyczące istnienia "stosunku prawnego lub prawa". W przepisie tym bowiem wyraźnie mówi się o sytuacji, w której "wynikają wątpliwości". Jeżeli natomiast w sprawie zebrany został w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a jego ocena i brak wątpliwości pozwalają na dokonanie rozstrzygnięcia, obowiązek stosowania art.199a § 3 Ordynacji podatkowej nie występuje, a organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wydaje samodzielnie decyzję w tej sprawie.

W ocenie organu odwoławczego, dokonana przez organ pierwszej instancji obiektywna ocena i weryfikacja zebranego materiału dowodowego, wskazują na brak wątpliwości co do okoliczności związanych ze stanem faktycznym i jego oceną prawną, zatem organ ten nie miał obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Zatem zarzut naruszenia art.199a § 3 Ordynacji podatkowej nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie.

W opinii Dyrektora Izby Skarbowej organ kontroli skarbowej nie naruszył również art.353 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz.93 ze zm.), zgodnie z którym strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Organ ten bowiem dokonał jedynie oceny skutków, jakie w sferze prawa podatkowego spowodowały sprzedaż i ostatecznie odkupienie tych samych maszyn, urządzeń oraz części zamiennych i podzespołów, nie oceniał natomiast skutków zawartych umów pod kątem przepisów prawa cywilnego, gdyż takich uprawnień nie posiada.

Organ w odpowiedzi na zarzut strony, iż obecnie — w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2004r., sygn. akt K 4/03 - brak jest podstaw do zakwestionowania przez władze skarbowe skuteczności na gruncie prawa podatkowego umów, które są skuteczne na gruncie prawa cywilnego, lecz ich celem było zmniejszenie ciężaru podatkowego, przywołał treść art. 24 b Ordynacji podatkowej i stwierdził, że zarzut ten jest niezasadny. Organ wskazał, że Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż art.24b § 1 Ordynacji podatkowej jest niezgodny z art.2 w związku z art.217 Konstytucji. Zgodnie z tym przepisem organy podatkowe i organy kontroli skarbowej, rozstrzygając sprawy podatkowe, pominą skutki podatkowe czynności prawnych, jeżeli udowodnią, że z dokonania tych czynności nie można było oczekiwać innych istotnych korzyści niż wynikające z obniżenia wysokości zobowiązania podatkowego, zwiększenia straty, podwyższenia nadpłaty lub zwrotu podatku. W ww. wyroku Trybunał stwierdził m.in., że zawarta w powyższym przepisie klauzula generalna dotycząca obejścia prawa podatkowego nie spełnia konstytucyjnych standardów przyzwoitej legislacji, a w konsekwencji narusza podstawowe elementy kształtujące treść zasady zaufania do państwa i stanowionego prawa (art. 2 Konstytucji RP) i nie realizuje wymogu należytej określoności ustawowo określonych elementów zobowiązań podatkowych (art.217 Konstytucji RP).

Organ zaznaczył, że ustawą z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz.1199) — uchylone zostały: art.24a i art.24b Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy wskazał jednak , że do działu IV ustawy wprowadzony został art.199a. W myśl § 1 tego artykułu organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Natomiast zgodnie z § 2 jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej.

Z treści tych przepisów wynika obowiązek badania przez organy podatkowe i organy kontroli skarbowej zamiaru stron i celu czynności prawnej.

W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez orzeczenie w sprawie na podstawie dowodów uzyskanych w sposób niezgodny z prawem w wyniku oparcia się na zeznaniach M. Ł. i S. J., którzy byli przesłuchiwani w charakterze świadka z naruszeniem art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej organ wskazał, iż z akt sprawy wynika , że M. Ł. - prezes Spółki "K." został przesłuchany w dniu 31 maja 2001r. przez pracowników Drugiego Urzędu Skarbowego W., natomiast S. J. - współwłaściciel Spółki "M." został przesłuchany w dniu 20 czerwca 2001r. przez pracowników Urzędu Skarbowego w K. Protokoły ich przesłuchań, stanowiących materiał dowodowy w prowadzonym przez Urząd Skarbowy we Włocławku postępowaniu podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług za luty 2001r. zostały włączone do akt niniejszego postępowania postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2006r. Kserokopie tych protokołów , jako załączniki do protokołu kontroli z dnia 10 lutego 2006r.,zostały doręczone w dniu 20 lutego 2006r. w trakcie prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego.

Organ podniósł, że skarżący nie kwestionował prawidłowości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, ani nie wnioskował o powtórne ich przesłuchanie. Organ ponadto podał, że identyczny zarzut skarżący stawiał już w odwołaniu dotyczącym postępowania prowadzonego przez Urząd Skarbowy we Włocławku w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2001r., a także w skardze złożonej w tym zakresie do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy. Powołując się na decyzję Nr [...] z dnia [...] 2002 r. Izby Skarbowej w B., organ podał, że zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu z zeznań S. J. strona otrzymała z Urzędu Skarbowego w K. na dwa, a nie na siedem dni przed przeprowadzeniem dowodu, jednakże nie można przyjąć, iż z tego powodu zaskarżona decyzja została oparta o ustalenia niezgodne z prawem. Natomiast w odniesieniu do przesłuchania M. Ł. wskazano, iż nastąpiło ono w ramach odrębnego postępowania kontrolnego prowadzonego w Spółce "K." w dniach od 25 maja do 2 lipca 2001r., zatem nie istniał proceduralny obowiązek powiadomienia podatnika o terminie dokonania tej czynności.

Organ zauważył , że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia [...] 2003r., oddalającego skargę na powyższą decyzję organu drugiej instancji, wypowiadając się w zakresie tego zarzutu podniósł między innymi, iż "strona znając treść tych zeznań nie zgłosiła wniosku o ich ponowne przesłuchanie uzupełniające. Zatem ewentualne uchybienie art.190 Ordynacji podatkowej nie miało wpływu na wynik sprawy".

Wobec powyższych okoliczności, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ kontroli skarbowej wydając decyzję w oparciu o ww. protokoły nie naruszył art.180 § 1 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Sądu J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i o przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonej decyzji i o merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynika sprawy, tj. :

• art. 199 a § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuprawnione ustalenie przez organ podatkowy stosunku cywilnoprawnego w świetle prawa cywilnego;

• art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez orzeczenie w sprawie na podstawie dowodów uzyskanych w sposób niezgodny z prawem,

• art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów,

• art. 120 i nast. Ordynacji podatkowej, poprzez działanie w sposób niezgodny z prawem i w sposób nie budzący zaufania obywatela do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu z dnia 11 grudnia 2006r., co do naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa podkreślając, iż w jego opinii organy naruszyły art. 199 a § 3 cyt. ustawy, gdyż arbitralnie dokonały oceny zawartych umów cywilno – prawnych w świetle prawa cywilnego.

Skarżący podniósł, że w sprawie ustalenia istnienia stosunku lub prawa należało wystąpić do sądu powszechnego, gdyż w jego opinii twierdzenie organu, że nie było wątpliwości jest nieuzasadnione.

Zdaniem skarżącego organy pominęły fakt, że w RP obowiązuje zasada wolności działalności gospodarczej, która jest podstawą ustroju gospodarczego Polski. W myśl art. 353 1 kodeksu cywilnego strony stosunku prawnego mają swobodę ułożenia stosunku prawnego, wedle swojej woli, byleby treść i cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) tego stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 180 § 1 Ordynacji skarżący wskazał, że organy dopuszczając zeznania M. Ł. i S. J., które odbyły się bez wiedzy i udziału strony naruszyły ww. przepis ustawy, dopuszczając jako dowód zeznania zdobyte niezgodnie z prawem, bo z naruszeniem art. 190 § 1 i § 2 bez udziału strony.

Skarżący tak jak w odwołaniu przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2004r. K 4/03 , w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 24 b § 1 Ordynacji podatkowej jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Uznano, że przepis ten, nadając organom podatkowym i organom kontroli skarbowej prawo do pominięcia skutków czynności cywilnoprawnych – narusza zasadę zaufania obywateli do państwa. Podatnik z powyższego wyroku Trybunału wywiódł, że organy podatkowe nie mają prawa do ingerencji w ustalone przepisami obowiązującego prawa pozbawianie skuteczności czynności cywilnoprawnych.

W skardze organowi odwoławczemu zarzuca niekonsekwencję i przytaczając kolejne wypowiedzi organu, polemizuje z nimi.

W opinii skarżącego organ odwoławczy pominął fakt, że w wyniku kwestionowanych przez skarżącego ustaleń organu I instancji zmniejszono podatnikowi podatek dochodowy o ponad pół miliona zł i zwiększono podatek naliczony do zwrotu o ponad [...] zł. Skarżący stwierdził, że uzyskał większą nadpłatę niż się domagał, co świadczy o tym, że istnieje sprzeczność w ustaleniach organu, jakoby przez pozorne umowy strona dążyła do osiągnięcia korzyści polegających na obniżeniu wysokości zobowiązania podatkowego, zwiększenia straty, podwyższenia nadpłaty lub zwrotu podatku. Skarżący podniósł, że do budżetu z tytułu zawarcia kwestionowanych umów wpłacono [...] zł., co jego zdaniem przeczy, że w sprawie mamy do czynienia z fikcją. W przeciwnym razie zdaniem skarżącego byłaby to nadpłata podlegająca zwrotowi na mocy art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej .

Za chybione uznał skarżący czynienie zarzutu z tego, że towar przez cały czas znajdował się w jego firmie. Na potwierdzenie swoich racji w kwestii swobody ułożenia stosunku prawnego skarżący przywołał orzecznictwo Sądu Najwyższego : wyrok z dnia 13 kwietnia 2004r. sygn. akt III CKN 859/99 ; wyrok z dnia 8 kwietnia 2003r. w sprawie IV CKN 53/01; wyrok z 19 marca 2003r. I GKN 174/01; wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2005r. w sprawie FSK 2113/04 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie K 53/05 przytaczając pogląd, zgodnie z którym organ prowadzący postępowanie nie może arbitralnie rozstrzygać, czy w danej sprawie zachodzą wątpliwości uzasadniające wytoczenie powództwa o ustalenie. Wątpliwości takie mogą mieć miejsce w szczególności wtedy, gdy twierdzenia stron nie znajdują oparcia w innych dowodach zebranych przez organ prowadzący postępowanie lub gdy twierdzenia kontrahentów są rozbieżne.

Skarżący w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 199 a § 3 Ordynacji podatkowej powtórzył argumenty wskazane w odwołaniu.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ ponownie przytoczył stan faktyczny sprawy podkreślając, iż w sprawie zebrany materiał dowodowy świadczy o tym, iż zamiarem podmiotów uczestniczących w powyższych transakcjach, w ramach których wystawione zostały między innymi zakwestionowane faktury, było stworzenie pozoru, że doszło do zawarcia umów sprzedaży, w wykonaniu których przeniesiono własność rzeczy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że poza sporem pozostaje okoliczność, iż w wyniku zawartych umów skarżący stał się ponownie właścicielem tych samych maszyn, urządzeń, oprzyrządowania oraz detali gotowych do produkcji zamków i kłódek (zwanych także częściami zamiennymi i podzespołami), które sprzedał w październiku i grudniu 2000r. na podstawie zakwestionowanych faktur VAT.

Organ stwierdził w oparciu o akta sprawy, że rzeczy wskazane w fakturach sprzedaży z dnia 30 października 2000r. oraz 29 grudnia 2000r. są tymi samymi rzeczami, które między innymi wymienione zostały w fakturach zakupu z dnia 14 lutego 2001r. Okoliczność ta została potwierdzona również przez skarżącego w trakcie składania zeznań w charakterze strony w dniu 13 kwietnia 2001r. w ramach prowadzonej przez Urząd Skarbowy we W. kontroli podatkowej.

Organ nie uznał zarzutów skargi podkreślając, iż są one tożsame z tymi, które skarżący podnosił poprzednio w odwołaniu. W skardze dodatkowo zarzucił organowi naruszenie art. 120 i nast. Ordynacji podatkowej, nie uzasadniając jednak na czym owe naruszenie polegało.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 03 sierpnia 2007r., ponowił zarzuty wskazane w skardze, rozbudowując argumenty i polemizując z odpowiedzią organu na wniesioną skargę. Do pisma załączył 8 załączników m. in. : korespondencję pomiędzy US we W. a B., pismo US z K. do US we W. w sprawie firmy M. , pismo US z W. do US we W. w sprawie firmy " K. " , pismo US z K. zawiadamiające o przesłuchaniu świadków z dnia 11 czerwca 2001 r. " na zlecenie innego organu" , protokół przesłuchania S. J. oraz z przesłuchania M. Ł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje :

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Spór między stronami zasadza się przede wszystkim na ustaleniu, że dokonane transakcje sprzedaży mają charakter pozorny. Zdaniem organów podatkowych w sprawie mamy do czynienia z ciągiem umów sprzedaży, na podstawie których podatnik w stosunkowo krótkim czasie ( od 13 października 2000 r.do14 lutego 2001 r.) stał się ponownie właścicielem tych samych maszyn, urządzeń, oprzyrządowania oraz detali gotowych do produkcji zamków i kłódek, które uprzednio sprzedał.

Organy podatkowe zakwestionowały następujące transakcje potwierdzone fakturami VAT , tj. :

1. z dnia 30 października 2000 r. wystawione przez podatnika dla Przedsiębiorstwa Usług Specjalnych " K." Sp. z o.o w W. faktur :

• Nr [...] – [...] zł. ( brutto) - tokarka automatowa

• Nr [...] zł. ( brutto) - wiertarka stołowa i frezarka

• Nr [...] zł. ( brutto) - wiertarka stołowa i frezarka;

2. z dnia [...] 2000 r. dla Przedsiębiorstwa Prywatnego " M."

Spółka Cywilna ( ZPCHr) z L. faktur :

• Nr [...] zł. ( brutto ) - maszyny i urządzenia w tym zwolnione z podatku VAT art. 7 ust. 1 pkt 5 zgodnie z zał. 1 i maszyny oraz urządzenia z pod. VAT - [...] zł.

• [...] zł. VAT [...] zł ( detale gotowe do produkcji zamków i kłódek wg zał. 2 )

Organ wskazał, na podstawie akt sprawy, że towary sprzedane w dniu 30 października i 29 grudnia 2000 r. są tymi samymi towarami, które skarżący nabył od firmy [...] "K." na podstawie umowy z dnia 12 stycznia 2001 r., a potwierdzonej fakturami z dnia 14 lutego 2001 r. o numerach :

• [...]. oraz

• [...] zł.

Sąd stwierdza, że prawidłowo organ podał powołując się na zebrany materiał dowodowy, że zamiarem uczestniczących w umowach stron, w ramach których wystawiono zakwestionowane faktury było stworzenie pozoru, że doszło do zawarcia umów sprzedaży , w wykonaniu których przeniesiono własność rzeczy.

W konsekwencji organ zasadnie uznał ww. sprzedaży za pozorne , a

udokumentowane fakturami : [...] i nie uwzględnił skutków tych umów na gruncie prawa podatkowego, pomijając przy określeniu wysokości osiągniętego obrotu i należnego podatku VAT za analizowane miesiące, w których te faktury wystawiono ( za październik i grudzień 2000 r.).

W tej sytuacji organ zgodnie z prawem decyzją z dnia [...] 2006r. określił skarżącemu w podatku od towarów i usług za te okresy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika, w sytuacji gdy skarżący za ten okres w deklaracjach VAT - 7 ( k. 348, 350 ) wykazał kwoty zobowiązania podlegające wpłacie do urzędu skarbowego za październik [...] zł. oraz za grudzień 2000 r. w wysokości [...] zł.

Organ w uzasadnieniu swego stanowiska przywołał stan faktyczny sprawy od dnia 13 października 2000 r. do dnia 14 lutego 2001 r. wskazując, iż tylko w takim ujęciu czasowym należało ocenić sporną kwestię, a nie wyrywkowo rozpatrując wyłącznie jedną transakcję.

Zdaniem Sądu prawidłowo organ przywołał następujące okoliczności wskazujące na pozorny charakter transakcji, a mianowicie :

- firmy kupujące towar " M." jak i "K." nie dysponowały środkami finansowymi, a wykonując zobowiązania posługiwały się kredytem, który uzyskał skarżący na zakup uprzednio przez siebie sprzedanej linii produkcyjnej;

-zakres działalności firm biorących udział w ciągu umów – odzysk długów ( w tym firma "K.");

- operat szacunkowy , sporządzony na zlecenie skarżącego ( wówczas jeszcze właściciela maszyn i urządzeń) w celu ich oszacowania posłużył do uzyskania kredytu, przy czym w wersji złożonej do banku kredytującego ( 15 listopad 2000 r. ) wskazano jako właściciela urządzeń firmę "K.", pomimo że właścicielem linii produkcyjnej stał się dopiero w oparciu o umowę z dnia 10 stycznia 2001 r. zawartą z firmą " M." i był nim przez dwa dni - w dniu 12 stycznia 2001 r. sprzedał cały nabyty towar kupującemu - J. M. prowadzącemu firmę P.H.P. ‘ M." (k- 483 ) .

- brak uregulowania w całości środkami pieniężnymi zawartych transakcji;

- brak przemieszczania towaru - towar pomimo kolejnych umów przez cały okres od 13 października 2000 r. do dnia 14 lutego 2001 r. tj. do jego ponownego zakupu przez skarżącego przebywał w jego firmie, nie opuszczał zakładu skarżącego .

Zauważyć należy, że organy uznały za zgodny z prawem sposób bezgotówkowego rozliczenia stosownie do art. 498 i nast. Kodeksu cywilnego natomiast wniesione zastrzeżenia organów dotyczyły jedynie faktu, że skarżący pomimo wezwań do dostarczenia dowodów zapłaty (pisma z dnia 8 lutego 2002 r. i z 2 kwietnia 2002 r.) - tekst zawartego porozumienia kompensacyjnego z dnia 30 października 2001 r. - dostarczył w dniu 7 grudnia 2005r., a zatem po 4 latach od zawarcia porozumienia.

Należy podnieść, że organy podatkowe zwróciły uwagę na fakt, że za firmę "M." ww. porozumienie kompensacyjne zostało podpisane przez firmę " K." dot. umowy z dnia 10 stycznia 2001r.

Dodatkową okolicznością wskazującą na trafność przyjętego stanowiska organów jest fakt, że część kredytu została przelana na osobiste konto podatnika.

Mając na uwadze przytoczone powyżej okoliczności faktyczne należy stwierdzić, iż stanowisko organów co do pozorności zawartych transakcji jest słuszne i uzasadnione.

Również za prawidłowe należy uznać stanowisko organów, że w sprawie nie było wątpliwości, co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa i dlatego organ nie miał obowiązku ( art. 199 a § 3 Op.) wystąpienia do sądu powszechnego o jego ustalenie. Należy podkreślić, że to organ jest gospodarzem postępowania podatkowego i ustawodawca pozostawił organom prawo do swobodnej oceny zgromadzonych dowodów przy zachowaniu zasad wynikających z obowiązywania przepisów cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, a w szczególności art. 187 § 1 i art. 191. Organy podatkowe jak wynika ze zgromadzonego w sprawie ( Tom I i TOM II ) akt skompletowały materiał dowodowy i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy pozwalający na dokonanie rozstrzygnięcia.

Za nietrafny zatem należy uznać zarzut skarżącego, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia prawa przez fakt oceny zawartych umów w sferze prawa cywilnego. Należy podkreślić, że organy podatkowe w swych decyzjach nie dokonały oceny zakwestionowanych transakcji w świetle prawa cywilnego i nie ustaliły tak jak twierdzi skarżący w sposób arbitralny oceny stosunku cywilnoprawnego.

Skarżący nie zauważa, że to właśnie przepis art. 199 a § 1 i § 2 cyt. Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek oceny skutków , jakie w sferze prawa podatkowego spowodowała kwestionowana pozorna sprzedaż.

Także zarzut naruszenia art. 180 § 1 należy uznać za nieuzasadniony. Prawidłowo organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że protokoły przesłuchań M. Ł. oraz S. J. ( stanowiące materiał dowodowy w prowadzonym przez US we W. postępowaniu podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług za luty 2001 r. ) zostały włączone do akt postępowania postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2006r. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego skarżący nie kwestionował prawidłowości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania powyższych świadków. Ponadto zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu z zeznań S. J. otrzymał skarżący z US w K. dwa, a nie siedem dni przed prowadzeniem dowodu, jednakże nie można przyjąć, iż z tego powodu zaskarżona decyzja została oparta o ustalenia niezgodne z prawem . Zaznaczyć również należy, że przesłuchanie M. Ł. nastąpiło w odrębnym postępowaniu kontrolnym prowadzonym w Spółce " K. " a zatem nie istniał obowiązek zawiadomienia skarżącego o przeprowadzeniu tej czynności. Organ ma prawo dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. ( art. 180 § 1 Op.)

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że nie narusza prawa stanowisko organu, że wyłącznym celem przeprowadzonych transakcji sprzedaży maszyn, urządzeń oraz gotowych detali do produkcji zamków i kłódek było nadanie im pozoru rzeczywistych czynności prawnych (umów sprzedaży), co stwarzało podmiotom w nich uczestniczącym możliwość skorzystania z przywilejów w sferze podatkowej, a J. M. dawało ponadto możliwość uzyskania wysokiego kredytu inwestycyjnego.

Sąd w niniejszym składzie wyraża pogląd, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nasuwa nieodparcie jeden wniosek w postaci istnienia po stronie skarżącego zamiaru pozorności, potwierdzając tym samym stanowisko organów podatkowych zawarte w wydanych decyzjach.

W konsekwencji należy podkreślić, ze organy nie naruszyły zasad ogólnych postępowania, na które ogólnie powołał się skarżący. Organy działając na podstawie przepisów prawa ( art. 120 Op. ) podejmowały szereg czynności mających na celu należyte ustalenie stanu faktycznego ( art. 122 Op. ) Przed wydaniem decyzji zarówno organ I jak i II instancji umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu dokonane ustalenia przez organy mają oparcie w zebranym materiale dowodowym, a wyciągnięte wnioski są zgodne z zasadą swobodnej oceny dowodów ( art. 191 Op.)

Należy zauważyć, że zasadność stanowiska organów co do pozorności zawartych umów został potwierdzony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2004r. sygn. akt FSK 85/04 , który oddalił skargę kasacyjną J. M. od wyroku z dnia 5 czerwca 2003r. sygn. akt SA/Bd 387/03 Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, na decyzję Izby Skarbowej w B. Nr [...] z dnia [...] 2002 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2001r.

Należy podkreślić iż ww. wyroku z dnia 18 maja 2004r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazał między innymi, iż sprzedaż mająca na celu dalszą odsprzedaż na rzecz pierwszego sprzedawcy potwierdza w istocie pozorność umów sprzedaży przedmiotowych maszyn i części, gdyż nie ma na celu przeniesienia ich własności.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd skargę oddalił.