Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2848/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30a ust. 1 pkt 3,  art. 30a ust. 1 pkt 5,  art. 9 ust. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz.60 z późn. zm., powoływanej dalej jako "O.p") postanowił utrzymać w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiającą K. R. ("Skarżący") stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 213 zł.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 kwietnia 2009 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynęło zeznanie małżonków D. i K. R. o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2008 r. złożone na formularzu PIT-36, w którym wykazano dochody małżonków z wynagrodzenia ze stosunku pracy w wysokości 51.135,95 zł (mąż) oraz w wysokości 90.915,90 zł (żona), a także stratę poniesioną przez Skarżącego z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 4.099,97 zł. Podatek należny został zadeklarowany w wysokości 14.315 zł, a różnica między podatkiem należnym a sumą należnych zaliczek za rok podatkowy wyniosła 1.513 zł i stanowiła kwotę do zapłaty.

W dniu 8 września 2009 r. podatnicy złożyli do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. korektę powyższego zeznania, w której błędnie odliczono stratę z działalności gospodarczej Skarżącego od dochodu osiągniętego ze stosunku pracy - sprzecznie z dyspozycją art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.").

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wezwał podatników do złożenia drugiej korekty wraz z załącznikami. Korekta ta została złożona przez Stronę w dniu 1 grudnia 2009 r. i przy wykazaniu dochodów z wynagrodzenia ze stosunku pracy oraz straty z pozarolniczej działalności gospodarczej w tej samej wysokości, co zadeklarowana w pierwotnej wersji zeznania, wykazany podatek należny wyniósł 15.488,34 zł. Z korekty zeznania wynikała kwota do zapłaty w wysokości 2.686 zł. Wraz z powyższą korektą zostało złożone przez Skarżącego pismo, w którym zwrócił się o zwrot, wraz z należnymi odsetkami, kwoty 213 zł.

W uzasadnieniu żądania poinformował, że w 2008 r. poniósł stratę w łącznej wysokości 3.344,67 zł, która była wynikiem prowadzonych przez niego operacji z TFI. Jednocześnie podniósł, iż od operacji z TFI przekazano do urzędu skarbowego podatek w kwocie 105 zł oraz uzyskał dodatkowo przychód z tytułu lokat bankowych w wysokości 6.732,40 zł, od którego również przekazano do urzędu podatek w wysokości 1.281 zł. Zdaniem Skarżącego po uiszczeniu wynikającej z pierwotnego zeznania kwoty 1.513 zł, pozostała mu do zapłaty zaległość wynikająca z drugiej korekty tego zeznania, w wysokości 1.173 zł. Natomiast organ zobowiązany jest do zwrotu kwoty 213 zł wraz z odsetkami z tytułu poniesionych przez Stronę strat.

Pismem z dnia 29 grudnia 2009 r. organ w trybie art. 169 § 1 O.p. wezwał Skarżącego do sprecyzowania zakresu żądania tj. do wskazania czy pismo to stanowi wniosek w trybie art. 75 O.p. o stwierdzenie nadpłaty podatku za lata 2007-2008 wraz z odsetkami czy też wniosek złożony w innym trybie, z obowiązkiem jego wskazania oraz powołaniem podstawy prawnej.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący poinformował, iż jego wniosek z dnia 1 grudnia 2009 r. spełnia wszystkie wymogi zawarte w art. 168 O.p.

Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał ww. pismo za wniosek o stwierdzenie nadpłaty oraz pismem z dnia 12 lutego 2010 r. w trybie art. 155 § 1 O.p., wezwano Skarżącego do przedłożenia dokumentów potwierdzających z jakiego tytułu, w jakiej wysokości oraz za pośrednictwem jakiego płatnika została pobrana dochodzona przez niego nadpłata. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 1 marca 2010 r. Skarżący dostarczył żądane dokumenty, w tym potwierdzenia przekazania podatku od odsetek kapitałowych za 2008 r. przez płatnika ([...]bank, Bankowość Detaliczna B. Banku SA), potwierdzenie zakupu jednostek uczestnictwa TFI A. S.A wraz z potwierdzeniem umorzenia oraz potwierdzenia nabycia jednostek uczestnictwa A. TFI S.A. wraz z potwierdzeniem odkupienia ww. jednostek.

Organ kolejnym pismem z 15 marca 2010 r. wezwał Skarżącego, w trybie art. 155 § 1 O.p. do złożenia dokumentów, na podstawie których została sporządzona korekta zeznania podatkowego PIT-36 za 2008 r. złożona w dniu 1 grudnia 2009 r. Jednocześnie organ pierwszej instancji zwrócił się o wskazanie źródła straty wykazanej w ww. zeznaniu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 26 marca 2010 r. Skarżący wskazał, iż strata wykazana w deklaracji PIT-36 za 2008 r. pochodzi z działalności gospodarczej, natomiast nadpłata dotyczy odsetek z kapitałów pieniężnych, których nie mógł wykazać w zeznaniu PIT-38 ze względu na niedostosowanie druku dla tych celów.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., po wszczęciu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, gdyż podatek wykazany w korekcie zeznania podatkowego PIT-36 złożonej w dniu 1 grudnia 2009 r. uznany został za podatek należny. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy ww. decyzję.

Jednocześnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] czerwca 2010 r., decyzją nr [...], odmówił Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 213 zł.

Od powyższej decyzji, pismem z dnia 30 czerwca 2010 r., Strona wniosła odwołanie żądając zwrotu należnych jej pieniędzy z tytułu nadpłaconych podatków od kapitałów pieniężnych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 9 u.p.d.o.f.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpoznaniu odwołania stwierdził, że Strona osiągnęła dochód w wysokości 446,86 zł z umorzenia jednostek uczestnictwa w Towarzystwie Funduszy Inwestycyjnych A. S.A., od którego płatnik pobrał podatek w wysokości 105 zł oraz dochód z lokat bankowych w [...]bank, Bankowość Detaliczna B. SA w wysokości 6.732,40 zł, od którego pobrano podatek w wysokości 1.281 zł. Strona poniosła straty z tytułu sprzedaży jednostek uczestnictwa w Towarzystwie Funduszy Inwestycyjnych A. SA. w wysokości 3.344,67 zł.

W ocenie organu odwoławczego art. 9 ust. 6 u.p.d.o.f. enumeratywnie wylicza straty ze źródeł kapitałowych, podlegające odliczeniu od dochodu z tego źródła przychodów i nie uwzględnia strat pochodzących z tytułu udziału w funduszach kapitałowych. Nie było możliwe odliczenie straty z tytułu sprzedaży jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych ani od dochodu uzyskanego z umorzenia jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych, ani też od dochodu z lokat bankowych.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił stanowisko organu I instancji, że w przypadku dochodu z lokat bankowych należny podatek został pobrany przez płatnika we właściwej wysokości, zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Stwierdził również, iż nie można stwierdzić nadpłaty, gdyż podatek został zapłacony zgodnie z przepisami prawa oraz w odpowiedniej wysokości. Taka sama sytuacja miała miejsce w przypadku dochodu z umorzenia jednostek uczestnictwa TFI A. S.A., gdzie zryczałtowany podatek został właściwie pobrany przez płatnika zgodnie z wymogami art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. Natomiast w przypadku, dotyczącym zbycia ze stratą dla Skarżącego jednostek uczestnictwa A. TFI S.A., płatnik nie pobrał zryczałtowanego podatku w związku z brakiem dochodu do opodatkowania. Zdaniem organu wobec braku zapłaty podatku, nie było możliwe powstanie nadpłaty polegającej w swojej istocie na wpłacie podatku.

Reasumując stwierdził, że nadpłatę stanowi wpłata podatku nienależnego lub w wysokości wyższej od należnej. W sprawie nie doszło do zapłaty podatku z uwagi na brak dochodu do opodatkowania, nadpłata nie powstała i brak jest podstaw do jej stwierdzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Na powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę z dnia 14 października 2010 r., kwestionując zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż zwrot kwoty nadpłaty za 2008 r. jest bezsporne i wynika z art. 9, art. 10 i art. 17 u.p.d.o.f.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga jest niezasadna.

W rozpatrywanej sprawie, przy bezspornych okolicznościach faktycznych, rozstrzygnięcia wymagała kwestia, czy na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych możliwym jest obniżenie dochodów z tytułu inwestycji powstałych w ramach jednego źródła przychodów (kapitałów pieniężnych) o stratę wygenerowaną w ramach tego źródła.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f określa, że źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w punkcie 8 lit. a)-c) tegoż artykułu.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się:

1) odsetki od pożyczek,

2) odsetki od wkładów oszczędnościowych i środków na rachunkach bankowych lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, z wyjątkiem środków pieniężnych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą,

3) odsetki (dyskonto) od papierów wartościowych,

4) dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, których podstawą uzyskania są udziały (akcje) w spółce mającej osobowość prawną lub spółdzielni, w tym również:

a) dywidendy z akcji złożonych przez członków pracowniczych funduszy emerytalnych na rachunkach ilościowych,

b) oprocentowanie udziałów członkowskich z nadwyżki bilansowej (dochodu ogólnego) w spółdzielniach,

c) podział majątku likwidowanej spółki (spółdzielni),

d) wartość dokonanych na rzecz udziałowców i akcjonariuszy nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, określoną według zasad wynikających z art. 11 ust. 2-2c

5) przychody z tytułu udziału w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 1c,

6) należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, przychody z:

a) odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz papierów wartościowych,

b) realizacji praw wynikających z. papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., o obrocie instrumentami finansowymi,

7) przychody z odpłatnego zbycia prawa poboru, w tym również ze zbycia prawa poboru akcji nowej emisji przez pracowniczy fundusz emerytalny w imieniu członka funduszu,

8) przychody członków pracowniczych funduszy emerytalnych z tytułu przeniesienia akcji złożonych na rachunkach ilościowych do aktywów tych funduszy,

9) nominalną wartość udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną albo wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny,

10) przychody z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających.

Ogólne zasady rozliczania strat na gruncie ustawy reguluje art. 9 ust. 3 u.p.d.o.f, zgodnie z którym o wysokość straty ze źródła przychodów poniesionej w roku podatkowym można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty.

Jednocześnie jednak, straty z kapitałów pieniężnych, które mogą podlegać odliczeniu od dochodu z tego źródła przychodów zostały w sposób jednoznaczny oraz enumeratywny wymienione w art. 9 ust. 6 u.p.d.o.f, w powyższym zamkniętym katalogu ustawodawca nie uwzględnił strat pochodzących z tytułu udziału w funduszach kapitałowych.

Art. 9 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi mianowicie, że przepis ust. 3 ma zastosowanie do strat z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną, papierów wartościowych, w tym z odpłatnego zbycia pożyczonych papierów wartościowych (sprzedaż krótka) i odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających, oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część.

W niniejszej sprawie podkreślić należy, iż w odniesieniu do poszczególnych przychodów (dochodów) osiąganych przez skarżącego z inwestycji kapitałowych przedstawionych w decyzji mają zastosowanie inne zasady opodatkowania, uregulowane w różnych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Poddanie danego przychodu lub dochodu pod regulację jednego przepisu ustawy wyklucza natomiast poddanie ich jednocześnie pod regulację innego przepisu tejże ustawy.

Na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 1-5 ustawy od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a:

1) z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej,

2) z odsetek i dyskonta od papierów wartościowych,

3) z odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, prowadzonych przez podmiot uprawniony na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem środków pieniężnych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą,

4) z dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych,

5) od dochodu z tytułu udziału w funduszach kapitałowych.

Zryczałtowany podatek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4 oraz pkt 6, 8 i 9, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 5 pkt 1, 2 i 4, ust. 5a i 5d (art. 30a ust. 6 ww. ustawy). Natomiast dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, nie pomniejsza się o straty z tytułu udziału w funduszach kapitałowych oraz inne straty z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, poniesione w roku podatkowym oraz w latach poprzednich (art. 30a ust. 5 ww. ustawy). W myśl art. 30b ust. 1 u.p.d.o.f. od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych i z realizacji praw z nich wynikających oraz z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19 % uzyskanego dochodu. Na podstawie ust. 2 ww. artykułu dochodem, o którym mowa w ust. 1, jest:

1) różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f lub ust. 1g, lub art. 23 ust. 1 pkt 38, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 13 i 14,

2) różnica między sumą przychodów uzyskanych z realizacji praw wynikających z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a,

3) różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a,

4) różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f lub art. 23 ust. 1 pkt 38,

5) różnica pomiędzy wartością nominalną objętych udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 1e,

- osiągnięta w roku podatkowym.

W odniesieniu do przychodów (dochodów) określonych w art. 30a ust. 1 u.p.d.o.f ustawodawca przewidział opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem, który jest pobierany od każdej konkretnej wypłaty, niezależnie od ewentualnych aktualnych czy wcześniejszych strat podatkowych z tego źródła przychodów. Takie opodatkowanie nie ma bowiem charakteru globalnego, gdzie podatek obliczany jest od podstawy opodatkowania ustalonej dla całego roku podatkowego i gdzie można obniżyć dochód o ewentualne straty z tego źródła. Z tego faktu z kolei wynika jednoznacznie brak możliwości kompensowania strat od przychodów (dochodów) z tychże źródeł.

W przypadku np. odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania oraz dywidend opodatkowaniu podlega przychód bez pomniejszenia o koszty uzyskania - a więc w tej sytuacji nie mamy w ogóle do czynienia z dochodem ze źródła przychodów, o którym stanowi art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.

Poza tym zauważyć należy, iż dochody z tytułu udziału w funduszach kapitałowych i dochody z odsetek, są zaliczane do tego samego źródła przychodów tj. przychodów z kapitałów pieniężnych, to z uwagi na odmienność ich charakteru, opodatkowane są w różny sposób.

Odmienność ta polega m.in. na specyficznym sposobie ustalania dochodu z tytułu udziału w funduszach kapitałowych, który powstaje w związku z umorzeniem jednostek uczestnictwa. Wartość ta jest ustalana przez fundusz dokonujący wyceny aktywów funduszu, poprzez ustalenie wartości aktywów netto oraz wartości aktywów netto przypadających na jednostkę uczestnictwa lub certyfikat inwestycyjny.

Zatem taki sposób określenia wartości jednostek uczestnictwa w funduszu i w konsekwencji określenia dochodu bądź straty nie daje podstawy do stworzenia możliwości odliczenia strat.

Dochody z tytułu udziału w funduszach kapitałowych, stosownie do przepisu art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. opodatkowane są 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Konstrukcja zryczałtowanego podatku dochodowego zakłada opodatkowanie tych dochodów (przychodów) u źródła tj. za pośrednictwem płatnika. Uzyskany dochód nie jest łączony z innymi dochodami z tego samego źródła, a podatnik - co do zasady - nie rozlicza tych dochodów samodzielnie. Podatek jest pobierany przez podmiot, który wypłaca te dochody i podatnik nie wykazuje tych dochodów w składanym zeznaniu podatkowym - pobranie podatku przez podmiot wypłacający dochód kończy rozliczenie tego podatku dla podatnika. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 30a ust. 9 u.p.d.o.f, zgodnie z którym podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, uzyskujący poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej przychody (dochody) określone w ust. 1 pkt 15, od zryczałtowanego podatku obliczonego zgodnie z ust. 1, od tych przychodów (dochodów), odliczają kwotę równą podatkowi zapłaconemu za granicą, jednakże odliczenie to nie może przekroczyć kwoty podatku obliczonego od tych przychodów (dochodów) przy zastosowaniu stawki 19%.

Stosownie do art. 45 ust. 3b u.p.d.o.f. w zeznaniu, o którym mowa w ust. 1 lub ust. 1a, wykazuje się należny podatek dochodowy, o którym mowa w art. 29-30a, jeżeli podatek ten nie został pobrany przez płatnika. Należy zatem zwrócić uwagę, iż przepis ten stanowi tylko i wyłącznie o wykazaniu podatku zapłaconego za granicą, a nie o wykazaniu przychodów z tego tytułu, a co za tym idzie również i straty.

Przepis art. 30a ust. 5 u.p.d.o.f dotyczy wyłącznie sposobu ustalania dochodu z udziału w funduszach kapitałowych, w szczególności zaś zawiera zakaz pomniejszania tego dochodu o straty z tytułu udziału w funduszach kapitałowych oraz inne straty z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, poniesione w roku podatkowym oraz w latach poprzednich. Nie można wywieść z treści tego przepisu uprawnienia do odliczania tejże straty od dochodów innych niż dochody z udziału w funduszach kapitałowych. Przepis ten nie reguluje bowiem postępowania ze stratą osiągniętą z tytułu udziału w funduszach kapitałowych, lecz dotyczy wyłącznie dochodu z tego tytułu i zakazu jego pomniejszania o osiągniętą stratę.

Odrębna regulacja opodatkowania dochodów z tytułu udziału w funduszach kapitałowych wynikająca z art. 30a ust. 1 pkt 5 i ust. 5 u.p.d.o.f. wyłącza natomiast możliwość stosowania reguł wynikających z przepisu art. 9 u.p.d.o.f. dotyczących kumulowania dochodów i strat z poszczególnych źródeł, a także odliczenia strat.

W konsekwencji, mając na uwadze powyższe uregulowania prawne, fakt, iż przychody z tytułu inwestycji kapitałowych opisanych w decyzji należą do tego samego źródła, tj. przychodów z kapitałów pieniężnych nie daje możliwości odliczenia straty z tytułu udziału w funduszach kapitałowych od dochodu uzyskanego z lokat bankowych a także z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, od dochodu z realizacji praw z nich wynikających oraz od przychodów (dochodów) z tytułu innych inwestycji kapitałowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30a ust. 1, jak również nie daje możliwości pomniejszenia przychodu (dochodu) osiągniętego z tytułu inwestycji kapitałowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30a ust. 1 (w tym np. z tytułu odsetek) o stratę z umorzenia jednostek TFI lub innych transakcji opodatkowanych zgodnie z art. 30b ustawy.

Powyższe oznacza, że Sąd w pełni podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zważyć przy tym należy, że poparte jest ono stanowiskiem sądów administracyjnych wyrażonym np. w wyroku naczelnego sądu administracyjnego z dnia 21 stycznia 2010 r., w sprawie II FSK 1449/08, czy wojewódzkich sądów administracyjnych - w Rzeszowie (wyrok z dnia 17 czerwca 2010 r., i SA/Rz 253/10), czy w Warszawie (wyrok z dnia 7 maja 2009 r., - III SA/Wa 508).

Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.