Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 187/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 a par 1 pkt 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Wiesław Kuśnierz Protokolant: Tomasz Famulski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. S.A. w T. w likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta T. decyzją z dnia 30 października 2017 r. znak: [...] na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej określił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2012 r. w przybliżonej kwocie [...]zł, z czego kwota wymagalna to [...] zł wraz z odsetkami, orzekając o zabezpieczeniu ww. zobowiązań na majątku podatnika, T. ji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z 29 sierpnia 2016 r. wszczął i prowadzi postępowanie podatkowe w sprawie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r., zaś dotychczasowy bieg sprawy prowadzi do konkluzji, że podatnik był i jest właścicielem nieruchomości położonej w T. przy ul. [...], a w sprawie zachodzą uzasadnione przesłanki do wydania decyzji o zabezpieczeniu na majątku podatnika, bowiem podatnik zalega z zapłatą podatku od nieruchomości za 2016 rok, pozostając w likwidacji.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się T. ji, zarzucając naruszenie art. 33 § 1 w zw. z art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej polegające na ustanowieniu zabezpieczenia na majątku podatnika pomimo braku ziszczenia się ustawowych przesłanek do ustanowienia takiego zabezpieczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt: [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, umorzyło postępowanie odwoławcze z uwagi na to, iż w dniu 8 listopada 2017 r. została wydana decyzja znak: [...], w której Prezydent Miasta T. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 rok na kwotę [...]zł. Organ odwoławczy wskazał, iż zachodzi sytuacja normowana przepisem art. 33 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a to że zaskarżona decyzja z 30 października 2017 r. o zabezpieczeniu wygasła z mocy prawa. Wygaśnięcie decyzji powoduje zaś w konsekwencji, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe.

W skardze na powyższą decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka T. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 33 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię, która skutkowała wyłączeniem prawa skarżącej do merytorycznego zbadania przesłanek udzielenia zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok. Wedle strony skarżącej umorzenie spowodowało uchylenie się organu od merytorycznego rozpoznania prawidłowości decyzji zabezpieczającej, która została wydana pomimo braku ziszczenia się ustawowych przesłanek do ustanowienia takiego zabezpieczenia.

W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji oraz o zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga jest nieuzasadniona, nie doszło bowiem do wskazywanych przez skarżącą naruszeń prawa ważących dla prawidłowości przyjętego rozstrzygnięcia.

Sporna w niniejszym postępowaniu kwestia była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r. w sprawie I FPS 1/11 (ONSAiWSA 2012 Nr 1, poz. 2), w której wywiedziono, że wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego dotyczącego tej decyzji i konieczność zastosowania art. 233 § 1 pkt 3 powyższej ustawy. Podejmując uchwałę o wskazanej treści NSA udzielił odpowiedzi na pytanie: czy wygaśnięcie na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego dotyczącego tej decyzji i konieczność zastosowania art. 233 § 1 pkt 3 tej ustawy? Udzielając na tak sformułowane pytanie odpowiedzi wskazano na konieczności umorzenia, jako bezprzedmiotowego postępowania odwoławczego w przypadku wygaśnięcia przed jego zakończeniem decyzji o zabezpieczeniu, jednocześnie stwierdzając, że bezprzedmiotowość taka nie wystąpi w sytuacji, w której wygaśnięcie takiej decyzji nastąpi po rozpatrzeniu odwołania od decyzji o zabezpieczeniu, gdyż w takim przypadku w obrocie prawnym pozostanie przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej w postaci decyzji organu odwoławczego.

Ta ostatnia sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż Prezydent Miasta T. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 rok decyzją z dnia 8 listopada 2017 r. znak: [...], a zatem decyzją wydaną wkrótce po wydaniu decyzji zabezpieczającej. Do wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu nie doszło zatem na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, lecz podatkowego postępowania odwoławczego.

Z uwagi na powyższe w kontrolowanej sprawie zastosowanie znajdzie teza przywołanej wyżej uchwały, albowiem kontestowana decyzja o zabezpieczeniu wygasła już na etapie postępowania odwoławczego. W sytuacji wszak, gdy nie ma już przedmiotu zaskarżenia, gdyż decyzja o zabezpieczeniu wygasła z mocy prawa - ze względu na brzmienie art. 33a § pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej - z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, organ odwoławczy może jedynie umorzyć postępowanie odwoławcze. Wygaśnięcie decyzji powoduje, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć, skoro nie ma przedmiotu zaskarżenia. Jednym ze skutków wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu jest niemożność rozpoznania odwołania od tej decyzji, a nawet gdyby założyć, że dalsze postępowanie doprowadzi do stwierdzenia uchybień, to i tak nie można już ich w tym postępowaniu skorygować. Wygaśnięcie z mocy prawa decyzji o zabezpieczeniu powoduje brak prawnej i faktycznej podstawy orzekania w postępowaniu odwoławczym (por. także wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. I FSK 1050/15).

Podniesione w skardze zarzuty sprowadzają się zatem do postulatów o charakterze de lege ferenda i pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy. Zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych - z uwagi na stwierdzenie bezprzedmiotowości tego postępowania - nie narusza więc prawa.

Skoro tak, skarga podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a.