Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 178/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art 13 , art 14 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. Ł. na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej zakresów czynności skarbnika gminy, sekretarza gminy, kierownika urzędu stanu cywilnego I. stwierdza, że Wójt Gminy M. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 23 czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej zakresów czynności skarbnika gminy, sekretarza gminy, kierownika urzędu stanu cywilnego, II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy M. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Wójta Gminy M. do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku z aktami sprawy, IV. zasądza od Wójta Gminy M. na rzecz skarżącego J. Ł. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 czerwca 2023 r. J. Ł. zwrócił się do Wójta Gminy Mucharz o udostępnienie informacji publicznej, obejmującej zakresy czynności urzędników zatrudnionych w Urzędzie Gminy Mucharz wraz z informacją o imieniu

i nazwisku pracownika, którego dany zakres czynności dotyczy oraz o przesłanie skanów ww. zakresów czynności na wskazany adres e-mail.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 7 lipca 2023 r. Wójt Gminy poinformował, że odpowiedź na ww. wniosek zostanie udzielona do dnia 21 lipca 2023 r. Powyższą okoliczność uzasadnił koniecznością ponownego przeanalizowania sprawy i dokonania analizy prawnej.

Przy piśmie z dnia 20 lipca 2023 r. Wójt Gminy Mucharz przekazał wnioskodawcy kopie zakresów obowiązków urzędników: R. C. – Skarbnika Gminy, U. S. – Sekretarza Gminy oraz K. K. – Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego.

Decyzją z dnia 20 lipca 2023 r. znak: Or.1431.42.2023, działając na podstawie art. 104 i 107 kpa oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) Wójt Gminy Mucharz odmówił udostępnienia informacji publicznej w formie niezanonimizowanych skanów, zakresów obowiązków pozostałych pracowników Urzędu Gminy w Mucharzu, zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Pracownicy Urzędu Gminy

w Mucharzu, poza Skarbnikiem Gminy Mucharz oraz Sekretarzem Gminy Mucharz, nie pełnią funkcji publicznych, ani nie mają związku z pełnieniem tych funkcji

w rozumieniu w/w przepisu ustawy. Osoby te nie zrezygnowały również

z przysługującego im prawa do ochrony prywatności.

Pismem z dnia 4 sierpnia 2023 r. J. Ł. złożył odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z dnia 2 października 2023 r. znak: SKO.IP/4105/42/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia 9 sierpnia 2023 r. J. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy Mucharz

w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie przepisów:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie jakim stanowi normatywną podstawę do udostępniania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa;

- art. 13 ust. 1 udip w zakresie, w którym organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej przez skarżony organ;

- art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zakresie, w którym organ jest zobowiązany do udostępnianie informacji publicznej na wniosek w sposób i w formie zgodnych

z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku oraz do pisemnego poinformowania wnioskodawcy

o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i do wskazania, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie poprzez samowolne zbagatelizowanie określonych we wniosku sposobu i formy udostępnienia informacji oraz zaniechanie poinformowania wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem przez organ skarżony.

Mając na uwadze powyższe wniósł o:

- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie nieudostępnionych informacji tj. zakresów obowiązków Sekretarza Gminy, Skarbnika Gminy oraz kierownika USC zgodnie z treścią wniosku;

- zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, tj. udostępnienia informacji zakresów obowiązków Sekretarza Gminy, Skarbnika Gminy oraz kierownika USC zgodnie z treścią wniosku,

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący podniósł, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał od Wójta Gminy Mucharz na podany we wniosku adres e-mail skanów zakresów czynności Sakretarza Gminy, Skarbnika Gminy oraz Kierownika USC, do którym decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie ma zastosowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Zdaniem organu odpowiedział on w terminie ustawowym na wszystkie wymienione w skardze wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Przesłał wszystkie wymienione odpowiedzi na wniosek o informację publiczną drogą e-mailową na podany we wnioskach adres e-mail. Jedynie kopie niezanonimizowanych zakresów obowiązków Skarbnika Gminy, Sekretarza Gminy ora Kierownika USC zostały przesłane pocztą tradycyjną, za potwierdzeniem odbioru, a korespondencja została odebrana. Taką decyzję Urząd podjął z uwagi na dobro sprawy oraz wcześniejsze wątpliwości J. Ł. dotyczące problemów technicznych z wysyłanymi dokumentami pocztą elektroniczną. Mając na uwadze treść skargi organ w dniu 22 sierpnia 2023 r. przesłał treść dokumentu w wersji elektronicznej na wskazany adres email.

Wójt wskazał, że co prawda wysłał żądaną informację w innej formie niż wynikało to z wniosku, jednakże wnioskodawca otrzymał żądaną informację publiczną, a jej forma przesłania nie może świadczyć o bezczynności organu w rozumieniu przepisów określonych w skardze. Wnioskodawca, który pełni funkcję radnego Gminy Mucharz i prowadzi działalność gospodarczą z łatwością mógł otrzymaną w wersji papierowej informację przetworzyć na wersję elektroniczną (zeskanować). Skarga w tym zakresie może być traktowana również jako nadużycie prawa przez wnioskodawcę, który od początku roku skierował do organu około 20 wniosków o udostępnienie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.) sprawa niniejsza ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania

w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Według § 1a powołanego przepisu jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle zaś § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).

Zauważyć również należy, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a.

Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się zasadna.

Prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Określa ona m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6).

Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować

w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę.

Jeśli zatem przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna

w rozumieniu ww. ustawy, a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych

w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Powiadomienie, o jakim mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., należy kwalifikować jako czynność materialno-techniczną, zmierzającą bezpośrednio do udzielenia informacji bądź umorzenia postępowania w zależności od stanowiska strony. Opatrzenie wspomnianego powiadomienia rygorem i terminem na jego realizację determinuje dalsze czynności podmiotu zobowiązanego. Jeśli więc powiadomienie, o którym mowa wyżej, zostanie doręczone wnioskodawcy i od daty jego doręczenia upłynie 14-dniowy termin do złożenia wniosku o udzielenie informacji w sposób lub w formie podanych w tym powiadomieniu, to obowiązkiem organu jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

Przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p. uzależnia możliwość uzyskania informacji publicznej od sposobu lub formy, w jakich wnioskodawca domaga się jej udostępnienia. Jeśli organ nie może zrealizować wniosku zgodnie z żądaniem, powinien poinformować wnioskodawcę, w jakim wypadku i w jaki sposób (dotyczy to też formy) byłoby to możliwe. Powyższe powiadomienie powinno być dokonane w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a więc w terminie 14 dni od daty wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 157/23). Tak więc w sytuacji, gdy nie jest możliwe udostępnienie informacji publicznej w sposób i w formie żądanych przez skarżącego, organ musi o tym powiadomić stronę. Chodzi tutaj jednak wyłącznie o sytuacje, gdy podmiot jest w posiadaniu informacji publicznej, ale nie może jej udzielić zgodnie z wnioskiem. Ustawodawca wskazuje, że powiadomienie powinno mieć formę pisemną i ma zawierać przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem oraz sposób lub formę, w jakiej informacja może być udostępniona niezwłocznie.

Wobec powyższego, o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Zauważyć również należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 28/23). Stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oznacza również sytuację, w której podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej "nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.)" (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 753/17, Lex nr 2429333).

W przedmiotowej sprawie, skarżący wnioskiem z dnia 23 czerwca 2023 r. zwrócił się do Wójta Gminy Mucharz o udostępnienie informacji publicznej w formie skanów i przesłanie ich na adres e-mail "[...]" bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż 14 dni od dnia wpłynięcia wniosku.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 7 lipca 2023 r. Wójt Gminy poinformował, że odpowiedź na ww. wniosek zostanie udzielona do dnia 21 lipca 2023 r. Powyższą okoliczność uzasadnił koniecznością ponownego przeanalizowania sprawy i dokonania analizy prawnej. Następnie 20 lipca 2023 r. Wójt Gminy Mucharz skierował do skarżącego pismo o przekazaniu mu kopii zakresów obowiązków Skarbnika Gminy, Sekretarza Gminy oraz Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego Gminy Mucharz. W aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia tego pisma.

Nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy Mucharz stanowi organ władzy publicznej, a jednocześnie, co do zasady, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie też wniosek skarżącego, w zakresie objętym skargą w aspekcie przedmiotowym dotyczył informacji publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie ulega również wątpliwości, że Wójt Gminy Mucharz nie udostępnił skarżącemu skanów zakresów czynności skarbnika, sekretarza i kierownika urzędu stanu cywilnego w formie wskazanej we wniosku, stosownie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., w terminie wyznaczonym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Jednocześnie organ nie wykazał, jak chce tego przywołany art. 14 ust. 1 u.d.i.p., że środki techniczne, którymi dysponuje, nie umożliwiają mu udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Wobec powyższego Sąd w punkcie I sentencji wyroku stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie objętym skargą.

Oceniając jednak charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a P.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, wobec czego Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a.

Należało też zauważyć, że organ nie wykazał, że przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, żądana informacja została skarżącemu udzielona w formie określonej we wniosku. Sąd zauważa, że w odpowiedzi na skargę organ wprawdzie stwierdził, że w dniu 22 sierpnia 2023 r. przesłał skarżącemu treść dokumentu w wersji elektronicznej, jednak nie przedłożył dowodu, że w istocie uczyniono zadość wnioskowi. Z tej przyczyny orzeczono, jak w punkcie III sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.