Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 669/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. W dniu [...] maja 2023 r. T[...] (dalej: "strona", "skarżąca", "spółka") w W. zgłosiła Staroście W. zamiar budowy lub wykonania innych robót budowlanych dla inwestycji pn. "przedmiotem projektu budowlanego jest montaż instalacji radiokomunikacyjnej wraz z konstrukcjami wsporczymi na istniejącym obiekcie budowlanym oraz montaż ogrodzenia. [...], zakres prac montaż wspornika pod antenę GPS, ramek pod anteny sektorowe i moduły RF, drabiny kablowej, pomostów obsługowych, ramy stalowej pod urządzenia nadawczo-odbiorcze, konstrukcji wsporczej pod rozdzielnice elektryczne oraz ogrodzenia", na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny Miasto B. 1, gmina B. .

2. Decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. Starosta W. wniósł sprzeciw.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. ust. 2 pkt 15 p.b. ma miejsce wówczas gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. W ocenie organu przedmiotowe zgłoszenie należy zakwalifikować jako przebudowę lub nawet rozbudowę istniejącej wieży w rozumieniu art. 3 ust. 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. 2023 r., poz. 682 ze zm.– dalej: "p.b." lub "Prawo budowlane"). Zatem wskazane roboty budowlane wykraczają poza zakres robót objętych zgłoszeniem i stosownie do treścią art. 28 ust. 1 p.b. wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

3. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podkreśliła, że planowana inwestycja spełnia wymagania Prawa budowlanego, a po stronie organu wnoszącego sprzeciw doszło do rozszerzającej interpretacji kwalifikującej planowane prace jako przebudowę. Odwołująca wskazała, że "przyjmując argumentację organu przepis o możliwości instalowania urządzeń wraz z konstrukcjami wsporczymi na podstawie zgłoszenia lub bez niego (zależnie od wysokości urządzeń i konstrukcji) na istniejącym obiekcie budowlanym byłbym przepisem niemającym praktycznie zastosowania w żadnym wypadku".

4. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2024 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że z załączonego do zgłoszenia z dnia [...] maja 2023 r. projektu architektoniczno-budowlanego wynika iż przedmiotem przedsięwzięcia jest montaż: jednego wspornika pod antenę GPS, trzech ramek pod anteny sektorowe i moduły RF, drabiny kablowej, ramy stalowej pod urządzenia nadawczo-odbiorcze, dwóch pomostów obsługowych, dwóch konstrukcji pod rozdzielnice elektryczne oraz ogrodzenia na istniejącej wierzy stacji bazowej zlokalizowanej na działce nr [...], obręb ewidencyjny Miasto B. . Organ podkreślił, że zakres wskazanych prac nie obejmuje montażu/instalacji samych anten sektorowych. W ocenie organ opis zakresu robót w zgłoszeniu odpowiada przesłankom wskazanym w obecnie obowiązującym art. 29 ust 3 pkt 3 ppkt a) p.b.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że do istotnych parametrów obiektu budowlanego jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej należy również moc EIRP emitowana przez anteny sektorowe oraz rozkład pół elektromagnetycznych emitowanych przez urządzenia radiokomunikacyjne. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że jeżeli zamontowanie dodatkowych anten skutkować będzie zmianą parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie będzie spełniać wymogi zakwalifikowania planowanej inwestycji jako przebudowy obiektu budowlanego. Jednocześnie organ wskazał, że zgłoszenie z dnia [...] maja 2023 r. nie obejmuje montażu/instalacji samych anten sektorowych, a ogranicza się jedynie do montażu konstrukcji opisanych w art. 29 ust 3 pkt 3 ppkt a) p.b. Na marginesie organ stwierdził, że montaż samych anten sektorowych najpewniej będzie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego dla instalacji anten sektorowych inwestor będzie musiał wszcząć odrębne postępowanie o pozwolenie na budowę.

5. W skardze do tut Sądu spółka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżając decyzję w całości (w rzeczywistości jedynie co do jej uzasadnienia) skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) p.b. poprzez błędną wykładnię i błędne ustalenie, że zgłoszenie dotyczy przedsięwzięcia, na które wymagane jest pozwolenie na budowę i w konsekwencji bezpodstawne wniesienie sprzeciwu, w sytuacji gdy literalna treść ww. przepisu wskazuje, że pozwolenia na budowę nie jest wymagane, a konieczne jest jedynie zgłoszenie;

- art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – dalej: "k.p.a.") poprzez brak pełnego i logicznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego dla wydania decyzji o określonej treści, w szczególności brak logicznego i spójnego wyjaśnienia co stoi na przeszkodzie zastosowaniu w przedmiotowej sprawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) p.b.

W uzasadnieniu skargi strona powołując orzecznictwo sądów administracyjnych w pierwszej kolejności wskazała, że istnieje możliwość zaskarżenia samego uzasadnienia decyzji administracyjnej. Dalej wyjaśniła, że z uwagi na twierdzenia zawarte w uzasadnieniu chce skorzystać ze swego prawa do kontroli decyzji, tj. jednego z jej elementów w postaci uzasadnienia. W uzasadnieniu tym bowiem zawarto sformułowania, które nie są prawdziwe oraz nie mają podstaw prawnych i mogą naruszać prawa spółki w przyszłości. W tym zakresie skarżąca wskazała, że chodzi o stwierdzenie, że montaż samych anten sektorowych, które nie były ujęte w zgłoszeniu, najpewniej będzie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Ma to wynikać z faktu, iż "jeśli zamontowanie dodatkowych anten skutkować będzie zmiana parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie będzie spełniać wymogi zakwalifikowania planowanej inwestycji jako przebudowy obiektu budowlanego". Zdaniem strony zgodnie literalną wykładnia przepisu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) p.b. dotyczy on instalacji zarówno stanowiących całość, czyli niejako "od zera", jak i niestanowiących całości, czyli tych, które są "dodawane" do istniejących już na obiekcie urządzeń. Taki był cel wprowadzenia tegoż przepisu. Gdyby podzielić stanowisko organów należałoby uznać część przepisu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) p.b. za martwą, gdyż każda instalacja na obiektach budowlanych niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń oznaczałoby jednocześnie rozbudowę, albowiem każda taka instalacja oznaczałaby zmianę parametrów użytkowych lub technicznych (wszak taki jest sens instalacji takich urządzeń - aby wprowadzić zmiany parametrów), przez co konieczne byłoby uzyskiwanie na te roboty decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszak zainstalowanie jakiejkolwiek instalacji radiokomunikacyjnej zawsze wpłynie na zmianę parametrów użytkowych lub technicznych.

6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

7. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2024 r. spółka podtrzymała stanowisko zawarte w skardze. Ponadto na poparcie prezentowanej argumentacji strona dołączyła decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego M. T. z dnia [...] września 2024 r. umarzającej w całości postępowanie administracyjne w sprawie nielegalnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

8. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl natomiast art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

9. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2024 r. uchylająca w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. i umarzająca postępowanie administracyjne.

Jak wynika z akt sprawy uchyloną przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. Starosta W. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia dotyczącego inwestycji pn. "przedmiotem projektu budowlanego jest montaż instalacji radiokomunikacyjnej wraz z konstrukcjami wsporczymi na istniejącym obiekcie budowlanym oraz montaż ogrodzenia. [...], zakres prac montaż wspornika pod antenę GPS, ramek pod anteny sektorowe i moduły RF, drabiny kablowej, pomostów obsługowych, ramy stalowej pod urządzenia nadawczo-odbiorcze, konstrukcji wsporczej pod rozdzielnice elektryczne oraz ogrodzenia", na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny Miasto B. , gmina B. .

Podstawę materialnoprawną ww. decyzji stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. zgodnie z którym, organ zobowiązany jest wnieść sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zgłoszenie właściwemu organowi przez inwestora zamiaru realizacji określonej budowy nie podlega przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i nie powoduje ono wszczęcia postępowania administracyjnego, gdyż nie stanowi wniosku zainteresowanego podmiotu, który w myśl k.p.a. wymagałby załatwienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawy administracyjnej. Jedynym postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ po dokonaniu zgłoszenia budowy jest postępowanie w sprawie sprzeciwu, które podejmuje z urzędu i to tylko wtedy, gdy dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania decyzji o sprzeciwie (por. wyrok NSA z 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 307/08). Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero od wydania przez organ decyzji o sprzeciwie (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 401/10).

Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania spółki uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie powołując w podstawie prawnej przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w myśl którego organ odwoławczy (...) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W ocenie organu opis zakresu robót w zgłoszeniu odpowiada przesłankom wskazanym w obecnie obowiązującym art. 29 ust 3 pkt 3 ppkt a) p.b. jednocześnie organ stwierdził, że montaż samych anten sektorowych najpewniej będzie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego dla instalacji anten sektorowych inwestor będzie musiał wszcząć odrębne postępowanie o pozwolenie na budowę.

Z treści skargi wynika, że pomimo, iż skarżąca wniosła o uchylenie zarówno decyzji organu II i I instancji, to zasadniczo zgadza się z treścią samego rozstrzygnięcia Wojewody, jednakże nie podziela częściowej argumentacji organu odwoławczego w zakresie w jakim ten stwierdził, że montaż samych anten sektorowych najpewniej będzie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zatem tego, że skarżąca choć akceptuje rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który uchylił decyzję Starosty i umorzył postępowanie, to nie akceptuje jednak częściowego uzasadnienia tej decyzji.

Mając na uwadze powyższe wskazania wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyrażany był pogląd, że przedmiotem skargi do sądu może być uzasadnienie decyzji (por. wyroki NSA z dnia 28 czerwca 1982 r., sygn. akt I SA 47/82, z dnia 30 czerwca 1983 r., sygn. akt I SA 178/83, z dnia 13 lutego 1984 r., sygn. akt II SA 1790/83). Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zyskało aprobatę w doktrynie. W glosie do wyroku z dnia 28 czerwca 1982 r. J. Borkowski podkreślił, że jeżeli tylko stosownie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego decyzja ostateczna powinna zawierać uzasadnienie, to może być ono przedmiotem skargi do sądu w przypadku, gdy narusza prawo swoją treścią. Jest to bowiem element decyzji równouprawniony z jej osnową w wyliczeniu zawartym w art. 107 § 1 k.p.a. (Państwo i Prawo 1985, nr 1, str.150). Natomiast w glosie do wyroku z dnia 30 czerwca 1983 r. J. Zimmermann, podzielając pogląd, iż uzasadnienie decyzji jest równoważne jej rozstrzygnięciu, dopiero bowiem rozstrzygnięcie wraz z uzasadnieniem stanowi całość przesądzającą o prawach i obowiązkach strony, zaaprobował możliwość zaskarżenia samego uzasadnienia, uściślając jednak, że chodzi w takim przypadku o zaskarżenie decyzji wyłącznie ze względu na jej uzasadnienie, które też może być oceniane z punktu widzenia zgodności z prawem (Nowe Prawo, 1984, nr 5, str.156-158). Takie stanowisko zajmuje również K. Radzikowski, który uważa, że integralny charakter decyzji skutkuje tym, że skarga może obejmować tylko i wyłącznie decyzję jako całość. Przyjmuje w związku z tym, że zaskarżenie przez stronę "samego" uzasadnienia jest skargą na "całą" decyzję ostateczną ("Glosa", nr 9 z 2004 r., str. 40). Brak jedynie zgodności co do określenia zakresu (przedmiotu) zaskarżenia w takim przypadku, a także powiązanego z nim zakresu kompetencji kasacyjnych sądu w razie uwzględnienia skargi. Istota rozbieżności w poglądach sprowadza się do kwestii, czy jest dopuszczalne wniesienie skargi skierowanej jedynie przeciwko uzasadnieniu decyzji administracyjnej – z wyłączeniem kwestionowania samego rozstrzygnięcia, a w rezultacie czy jest dopuszczalne uchylenie przez sąd administracyjny decyzji w części obejmującej wyłącznie jej uzasadnienie" (por. J. Turski, "Uchylenie przez sąd administracyjny decyzji administracyjnej w części obejmującej uzasadnienie lub jego fragmenty", ZNSA 1(70)/2017, a także wyrok NSA z 1.02.2017 r. II OSK 2436/15).

Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że w razie uznania za zasadną skargę dotyczącą tylko uzasadnienia decyzji nie jest władny uchylić tą decyzję wyłącznie w części dotyczącej uzasadnienia, pozostawiając w obrocie prawnym osnowę decyzji (względnie niekwestionowane fragmenty uzasadnienia). Zaskarżenie uzasadnienia decyzji oznacza zaskarżenie decyzji jako pewnej całości, której poszczególne elementy są ze sobą nierozerwalnie związane. Elementy te wzajemnie się uzupełniają i powinny być oceniane łącznie. Uzasadnienie decyzji nie jest jej częścią, która mogłaby samodzielnie funkcjonować w obrocie. Dopuszczalność zaskarżenia uzasadnienia wynika tylko z faktu, iż stanowi ono obowiązkowy składnik decyzji, poddanej kontroli sądu stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Treścią skargi mogą być różne zarzuty dotyczące wyłącznie uzasadnienia, bowiem jego kształt, wyrażone w nim poglądy, przedstawiona wykładnia przepisów prawa materialnego i zastosowanie tych przepisów w konkretnym przypadku mają często dla strony istotne znaczenie, niezależnie od samej osnowy rozstrzygnięcia, które może być, tak jak w rozpoznawanej sprawie, korzystne dla skarżącej. To z kolei oznacza, że przedmiotem kontroli sądu musi być objęte także jej rozstrzygnięcie. Stwierdzenie zaś, że jest ono prawnie wadliwe (zwłaszcza w kontekście przywołanej na jego poparcie argumentacji uzasadnienia), obliguje sąd do uchylenia w całości zakwestionowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., chyba że wydanie tego rodzaju wyroku oznaczałoby pogorszenie sytuacji prawnej strony skarżącej, a stwierdzone naruszenia prawa nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Wówczas bowiem, ze względu na uregulowany w art. 134 § 2 p.p.s.a. tzw. zakaz reformationis in peius (orzekania na niekorzyść strony skarżącej) sąd musi oddalić skargę. Zobligowany jest także do oddalenia skargi jeżeli poszczególne zakwestionowane w skardze fragmenty uzasadnienia decyzji administracyjnej są wprawdzie wadliwe (błędne), ale nie mają zasadniczego wpływu na wynik sprawy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2155/19, CBOSA).

Oceniając w tak zakreślonych ramach trafność uzasadnienia decyzji organu odwoławczego Sąd orzekający stwierdza, że zaskarżona decyzja, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia poprzez wyjście poza granice sprawy, odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno–użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych,

a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających o wysokości powyżej 3 m.

W słowniku PWN instalowanie definiowane jest jako montowanie urządzeń technicznych, a synonimy tego słowa to montować, podłączać, zamontowywać, zakładać. Jakkolwiek pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7) to ustawodawca posługuje się nim tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (por. art. 29 ust. 3 pkt 3) i art. 29 ust. 4 pkt 3 Prawa budowlanego. W stosunku do niektórych (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a, b, d) oraz art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a, b, d Prawa budowlanego wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych lub nawet tylko na budynkach. To doprecyzowanie nakazuje przyjąć, że instalowanie stanowi roboty budowlane wykonywane na istniejących już obiektach, które służą za nośnik dla owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Natomiast zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu nośnika i zainstalowaniu na nim urządzeń obejmuje zatem szerszy zakres robót niż tylko instalacja i może wiązać się z już budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Z kolei urządzenie, o jakim mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego, to urządzenie budowlane zdefiniowane przez art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, który stanowi, iż są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zgodnie z tym przepisem, urządzenie budowlane to urządzenie łącznie posiadające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Skoro jak trafnie wskazał organ odwoławczy ze znajdującego się w aktach sprawy projektu architektoniczno-budowlanego wynika, iż przedmiotem przedsięwzięcia jest montaż: jednego wspornika pod antenę GPS, trzech ramek pod anteny sektorowe i moduły RF, drabiny kablowej, ramy stalowej pod urządzenia nadawczo-odbiorcze, dwóch pomostów obsługowych, dwóch konstrukcji pod rozdzielnice elektryczne oraz ogrodzenia na istniejącej wierzy stacji bazowej zlokalizowanej na działce nr [...], obręb ewidencyjny Miasto B. , gmina B. , to zakres tych prac odpowiada dyspozycji art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zakwestionowanej w skardze części uzasadnienia w której organ odwoławczy czyniąc stosowny wywód stwierdził, że montaż samych anten sektorowych najpewniej będzie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, uznać należy za wadliwy w tym sensie, że Wojewoda wyszedł po za granice sprawy. Wskazania bowiem wymaga, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 61 § 1 k.p.a.). Ponadto podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. przy czym niektóre z postępowań mogą być wszczęte tylko na wniosek strony (art. 63 § 2 k.p.a.).

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych - które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela - w sytuacji wszczęcia postępowania na żądanie strony, treść zgłoszonego żądania określa rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a także wyznacza właściwą normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie relewantna dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji jest tym żądaniem związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym. (por. wyroki NSA: z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1812/11; z 7 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 214/2010; a także wyroki WSA: z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 1659/20; z 17 października 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1059/10). Dodać należy, że stosownie do norm regulujących wszczęcie postępowania (art. 61 i art. 63 § 2 k.p.a.), zakres żądania strony, identyfikujący sprawę administracyjną, w tym przedmiot postępowania administracyjnego, wynika przede wszystkim z podstawy faktycznej żądania opisanej w podaniu strony. Natomiast wskazana w podaniu podstawa prawna, dla organu rozpoznającego ów wniosek nie ma – w zasadzie – charakteru determinującego. Organ wiążą bowiem granice danej sprawy, które wynikają z okoliczności faktycznych przedstawionych przez wnioskodawcę (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 313/14 oraz wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1812/11).

W świetle powyższej argumentacji wskazania wymaga, że skoro jak trafnie wskazał Wojewoda w zaskarżonej decyzji zgłoszenie z dnia [...] maja 2023 r. nie obejmowało montażu/instalacji samych anten sektorowych, a ograniczało się jedynie montażu konstrukcji opisanych art. 29 ust 3 pkt 3 ppkt a) prawa budowlanego, to czyniąc wywód w zakresie stwierdzenia, że "montaż samych anten sektorowych najpewniej będzie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę" wyszedł poza granice sprawy, co było niedopuszczalne. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie jest władny orzec co do prawidłowości, czy też wadliwości stanowiska wyrażonego w tym zakresie, bowiem stanowiłoby to wyjście poza granice sprawy, co jest niedopuszczalne. Jednocześnie wskazania wymaga, że w przypadku wnoszenia kolejnych wniosków, czy też zgłoszeń dotyczących przedmiotowej inwestycji organ I instancji nie będzie związany stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w opisanym powyżej zakresie.

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.