Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 549/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 16 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1419/24 o odrzuceniu skargi B. C. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 2 kwietnia 2024 r., nr DLI-II.7622.2.2023.KM.10 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 lipca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1419/24, powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a", odrzucił skargę B. C. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 2 kwietnia 2024 r., nr DLI-II.7622.2.2023.KM.10 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oraz nakazał zwrócić skarżącej kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu do skargi. Sąd stwierdził, że skarżąca pomimo wezwania nie uzupełniła braku formalnego skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL, a także nie nadesłała wymaganych odpisów skargi, co w konsekwencji uniemożliwiało nadanie skardze dalszego biegu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu sprawie. Skarżąca wskazała, że w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze zaskarżyła dwie decyzje Ministra Rozwoju i Technologii z 2 kwietnia 2024 r. o numerach: DLI-II.7622.2.2023.KM.10 i DLI-II.7622.3.2023.KM.10. Wniosła też opłatę sądową w kwocie 400 zł, co było jednoznaczne z tym, że skarży obie wskazane decyzje. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi odniosła się również do dwóch decyzji, przesyłając dwa egzemplarze odpisu skargi oraz podając swój numer PESEL. W odpowiedzi powołała się jednak tylko na jedną sygnaturę akt sądowych, nie zauważając, że otrzymała dwa pisma, tożsamej treści, z dwoma różnymi sygnaturami. Wskazała, że była przekonana, iż uzupełnia braki wniesionej skargi na obydwie zaskarżone decyzje. W zażaleniu skarżąca podała swój numer PESEL oraz załączyła do zażalenia brakujące odpisy skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Jednym z wymogów jest wynikający z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. obowiązek podania w pierwszym piśmie w sprawie numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Numer PESEL jest więc obligatoryjnym elementem skargi jako pierwszego pisma w sprawie, co wynika wprost z cytowanych przepisów p.p.s.a. Ponadto, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., jest także niedołączenie do skargi wymaganej liczby odpisów skargi (zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a.), który to brak nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.

Natomiast w sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., czy też do skargi nie dołączono odpowiedniej liczby odpisów skargi, obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma, nadesłania brakujących odpisów skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.

Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, dlatego też wezwanie skierowane do strony do uzupełnienia braków formalnych skargi powinno być precyzyjne i nie budzić żadnych wątpliwości, gdyż w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi.

Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżąca pismem z 8 maja 2024 r. złożyła skargę na dwie decyzje Ministra Rozwoju i Technologii z 2 kwietnia 2024 r. o numerach: DLI-II.7622.2.2023.KM.10 oraz DLI-II.7622.3.2023.KM.10. Do skargi załączyła też dowód uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 400 zł, wskazując, że opłata dotyczy obu ww. decyzji. Wniesiona skarga niewątpliwie dotknięta była brakiem formalnym, tj. nie zawierała numeru PESEL skarżącej. Dlatego też, jak wynika z akt sprawy, Przewodniczący Wydziału, zarządzeniem z 6 czerwca 2024 r. nakazał wezwać skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez wskazanie numeru PESEL skarżącej oraz nadesłanie dwóch odpisów skargi, celem doręczenia uczestnikom postępowania. Jednocześnie zarządzeniem z tej samej daty Przewodniczący Wydziału nakazał rozdzielenie wniesionej skargi na dwie odrębne skargi na poszczególne decyzje, o czym zarządził poinformować skarżącą. W wykonaniu ww. zarządzeń, pismem z 18 czerwca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1419/24, skarżąca wezwana została do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi z dnia 8 maja 2024 r. na decyzję nr DLI-II.7622.2.2023.KM.10 z dnia 2 kwietnia 2024 r. przez wskazanie numeru PESEL skarżącej oraz nadesłanie dwóch odpisów skargi, celem doręczenia uczestnikom postępowania. W piśmie tym powołując się na art. 53 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wskazano, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Jednocześnie w tym samym piśmie poinformowano skarżącą, że jej skargę rozdzielono na skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 2 kwietnia 2024 r. znak DLI-II.7622.2.2023.KM.11 oraz na skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 2 kwietnia 2024 r. znak DLI-II.7622.3.2023.KM.11. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 21 czerwca 2024 r. Z powyższego wynika zatem, że skarżąca otrzymując ww. wezwanie z Sądu, jako pierwsze pismo w sprawie, poza informacją o rozdzieleniu skarg, nie została w ogóle poinformowana o nadaniu odrębnych sygnatur akt na rozdzielone skargi na poszczególne zaskarżone decyzje. Nie poinformowano jej również, że rozdzielone skargi na dwie decyzje Ministra Rozwoju i Technologii z 2 kwietnia 2024 r. rozpoznawane będą odrębnie pod dwoma sygnaturami akt. Dlatego też skarżąca usuwając w terminie braki formalne skargi z dnia 8 maja 2024 r., powołując w treści pisma sygnaturę akt VII SA/Wa 1420/24 (drugą nadaną na rozdzielone skargi), co Sądowi wiadomo z urzędu, mogła przypuszczać, że usuwa skutecznie braki formalne złożonej skargi, zwłaszcza, że jak wskazała w zażaleniu w odpowiedzi na wezwanie sądu odniosła się do obu decyzji. Brak zatem precyzyjnego i jasnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wezwania skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w niniejszej sprawie powoduje, że brak było podstaw do odrzucenia skargi. Skarżąca nie została bowiem skutecznie i prawidłowo wezwana w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do usunięcia braków formalnych skargi w rozpoznawanej sprawie.

A zatem wobec powyższego wadliwego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi należało przyjąć, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi nie rozpoczął biegu, a tym samym odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było niezasadne. Z uwagi na to, że skarżąca uzupełniła już braki formalne skargi wskazane w zarządzeniu z 6 czerwca 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien podjąć dalsze czynności w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.