Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 514/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 252
journal: Dz.U. 2023 poz 1170
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Anna Zapała po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. S.A. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1101/20 w sprawie ze skargi E. S.A. w R. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 marca 2020 r. nr DT-II.Z.434365.776.2019.11.kszo w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I.

Wyrokiem z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1101/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S.A. z siedzibą w R. na decyzję Urzędu Patentowego RP (organ, UP) z dnia 6 marca 2020 r., nr DT-II.Z.434365.776.2019.11.kszo, w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny.

II.

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynikają następujące ustalenia faktyczne.

Decyzją z dnia 6 marca 2020 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 245 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (p.w.p.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 4 kwietnia 2019 r. odmawiającą udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny E., zgłoszony dnia 10 października 2014 roku pod numerem Z.434365 przez E. S.A. z siedzibą w R. (spółka, skarżąca, strona skarżąca), w części dotyczącej usług w klasie 37: czyszczenie pojazdów, mycie pojazdów, naprawa pojazdów, obsługa pojazdów, polerowanie pojazdów, smarowanie pojazdów, informacja o naprawach, mycie samochodów, obsługa i naprawa samochodów, usługi stacji obsługi samochodów, wynajem koparek, wynajem sprzętu budowlanego, bieżnikowanie opon, wulkanizacja opon.

W uzasadnieniu swojego stanowiska UP wyjaśnił, że podstawą wydania decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy słowno-graficzny znak towarowy był art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 145 ust. 3 ustawy p.w.p. W ocenie organu, zgłoszony znak jest podobny w rozumieniu art. 132 ust.2 pkt 2 p.w.p. do: 1) znaku towarowego słowno-graficznego E. zarejestrowanego z pierwszeństwem od dnia 22.04.1998 r., przeznaczonego do oznaczania usług z klasy 37: blacharstwo, instalowanie i naprawa instalacji elektrycznych w samochodach, malowanie samochodów, mycie samochodów, wulkanizacja i naprawy opon, obsługa pojazdów, pomoc drogowa – naprawy, obsługa i naprawy samochodów, smarowanie pojazdów, zabezpieczanie pojazdów przed korozją, instalowanie i naprawy alarmów przeciwwłamaniowych, prowadzenie stacji obsługi samochodów; 2) znaku towarowego słowno-graficznego E. zarejestrowanego z pierwszeństwem od dnia 18.12.2012 r., przeznaczonego do oznaczania usług z klasy 37: informacja o naprawach, wynajem sprzętu budowlanego. Organ stwierdził, że fakt podobieństwa i identyczności usług z klasy 37 pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi nie budzi wątpliwości. Znak towarowy słowno-graficzny E. został zgłoszony do oznaczania usług z klasy 37, tj.: czyszczenie pojazdów, mycie pojazdów, naprawa pojazdów, obsługa pojazdów, polerowanie pojazdów, smarowanie pojazdów, informacja o naprawach, mycie samochodów, obsługa i naprawa samochodów, usługi stacji obsługi samochodów, wynajem koparek, wynajem sprzętu budowlanego, bieżnikowanie opon, wulkanizacja opon. Tymczasem przeciwstawione oznaczenie słowno-graficzne E. zarejestrowane jest do oznaczania usług z klasy 37, a mianowicie: blacharstwo, instalowanie i naprawa instalacji elektrycznych w samochodach, malowanie samochodów, mycie samochodów, wulkanizacja i naprawy opon, obsługa pojazdów, pomoc drogowa – naprawy, obsługa i naprawy samochodów, smarowanie pojazdów, zabezpieczanie pojazdów przed korozją, instalowanie i naprawy alarmów przeciwwłamaniowych, prowadzenie stacji obsługi samochodów, natomiast oznaczenie słowno-graficzne E.– do oznaczania usług z klasy 37: informacja o naprawach, wynajem sprzętu budowlanego. Organ stwierdził, że usługi do oznaczania, których zostały przeznaczone porównywane znaki towarowe, mimo użycia częściowo innych sformułowań, są identyczne. Wszystkie usługi związane są z obsługą pojazdów, informacją o naprawach i wynajmem sprzętu budowlanego. Ponadto przeznaczenie tych usług jest również tożsame, gdyż mają służyć zaspokajaniu tych samych potrzeb. Również krąg odbiorców ww. usług będzie identyczny. Zdaniem organu, relewantny krąg odbiorców będzie szeroki, obejmując wszystkich użytkowników pojazdów, a przeciętny nabywca będzie w miarę dobrze poinformowany oraz w miarę uważny i rozważny. Zdaniem organu, ze względu na charakter usług motoryzacyjnych ogół społeczeństwa to grupa mniej uważna, podchodząca do wyboru usług z obniżonym poziomem uwagi, przeciwnie niż profesjonaliści. Ponadto specyfikacja usług z branży samochodowej z klasy 37 przedmiotowego zgłoszenia wskazuje, że relewantny krąg odbiorców mogą stanowić również pojedyncze osoby korzystające z samochodów chociażby nabywające tego typu towary i przy dalszej eksploatacji dokonujące ich naprawy. Wskazaną w drugiej kolejności grupę potencjalnych odbiorców mogą stanowić także profesjonaliści, którzy przy wyborze dostawcy wskazanych usług zachowują podwyższony stopień uwagi. Odnośnie natomiast do usług wynajmu sprzętu budowlanego krąg odbiorców również będą stanowiły osoby o przeciętnym stopniu uwagi, jak i profesjonaliści. Nie można bowiem wykluczyć, iż sprzęt taki będzie chciała wynająć osoba nie będąca profesjonalistą, a chcąca przeprowadzić roboty budowlane w swojej nieruchomości. Zachowanie przez potencjalnych odbiorców tak określonego stopnia uwagi nie zmienia jednak faktu, że powinni oni mieć zapewnioną możliwość łatwego dokonania wyboru oferowanych usług. Tymczasem zgłoszony znak towarowy E. jest bardzo podobny do przeciwstawionych znaków towarowych chronionych z wcześniejszym pierwszeństwem. W ocenie organu, w niniejszej sprawie zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd z uwagi na podobieństwo usług, gdyż przeciętny odbiorca może uznać, że są to usługi oferowane przez to samo przedsiębiorstwo lub też przedsiębiorstwa powiązane kapitałowo. Ryzyko wprowadzenia w błąd nie może być oceniane w oderwaniu od podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie i gwarantowanie pochodzenia towaru czy usługi. Znak towarowy ma umożliwić potencjalnemu odbiorcy, odróżnienie towaru lub usługi od towarów pochodzących z innego źródła. Aby znak towarowy mógł realizować swoją funkcję w systemie niezakłóconej konkurencji, musi stanowić gwarancję, że jednemu przedsiębiorstwu można przypisać odpowiedzialność za jakość towarów lub usług. Ryzyko wprowadzenia w błąd stanowi stan umysłowy odbiorcy, w którym myli on znaki albo też jest przekonany o istnieniu związków organizacyjnych, prawnych lub ekonomicznych pomiędzy podmiotami stosującymi podobne oznaczenia. Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd istnieje zatem, gdy odbiorcy mogą pomylić się co do pochodzenia przedmiotowych towarów lub usług. W ocenie UP, całościowa analiza porównawcza wskazuje, że słowno-graficzny znak towarowy E. jest podobny do przeciwstawionego znaku słowno-graficznego E. oraz znaku słowno-graficznego E. w takim stopniu, iż jego używanie może spowodować u odbiorców błąd polegający w szczególności na wytworzeniu skojarzenia między znakami. Znaki te są natomiast do siebie podobne co do samych oznaczeń, zarówno pod względem wizualnym, fonetycznym, jak i znaczeniowym, a stopień tego podobieństwa w przedmiotowej sprawie jest wysoki. Przedmiotowe oznaczenie wykorzystuje ten sam lub bardzo podobny element słowny, podlegający ochronie na rzecz innego podmiotu działającego w tej samej branży, przez co niemożliwe jest jednoznaczne przypisanie go jednemu z nich. Pojawienie się w obrocie znaku, w którym współistnieje słowo kojarzone z różnymi producentami tych samych towarów/usług może wprowadzić w błąd odbiorców co do ich faktycznego pochodzenia. Tym samym znak zgłoszony w zestawieniu ze znakami chronionymi może zostać odebrany jako odmiana znaku z wcześniejszym pierwszeństwem. W ten sposób nie zostaje wyeliminowana możliwość pomyłki wśród odbiorców, którzy mogą czuć się zdezorientowani z której firmy pochodzi usługa oznaczana przedmiotowym znakiem, i odebrać inaczej zapisany znak jako element serii znaków tego samego przedsiębiorstwa, czy też nową wersją dotychczasowego oznaczenia. Może również przyjąć, że właścicieli tak podobnych oznaczeń łączą jakieś związki organizacyjno-prawne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa, tj. art. 245 ust. 1 pkt 1 p.w.p., art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie skargi oraz w całości podtrzymał swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku uznał, że skarga spółki jest bezzasadna.

Sąd I instancji stwierdził, że UP, orzekając o odmowie udzielenia prawa ochronnego na sporny znak, jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wskazał art. 132 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (p.w.p.), w myśl którego nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. W ocenie WSA, organ zasadnie przyjął, że art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. ma zastosowanie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie trzy następujące przesłanki: 1) podobieństwa lub identyczności oznaczeń, 2) podobieństwa lub identyczności towarów lub usług, do oznaczania których przeznaczone są dane znaki towarowe, oraz 3) istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia oznaczanych towarów lub usług. Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny i zasadnie uznał, że przedmiotowe znaki są przeznaczone do oznaczania tego samego rodzaju usług w klasie 37 i są one do siebie podobne w takim stopniu, że używanie zgłoszonego do ochrony oznaczenia może spowodować wśród odbiorców błąd polegający w szczególności na skojarzeniu między spornymi znakami. Sąd odnosząc się do kwestii podobieństwa lub identyczności oznaczeń, wskazał, że Urząd dokonał oceny porównawczej znaków w płaszczyznach postrzegania: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, kierując się następującymi kryteriami: 1) kryterium ogólnego wrażenia, jakie znaki te wywierają na przeciętnym odbiorcy, ze zwróceniem szczególnej uwagi na elementy dominujące porównywanych oznaczeń, oraz 2) kryterium oceniania znaku jako całości, gdyż sama powtarzalność poszczególnych elementów lub zbieżność członów oznaczeń nie musi determinować stworzenia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. WSA stwierdził, że zastosowanie w porównywanych znakach tego samego słowa ("eltrans"), jako elementu dominującego, wpływa istotnie na podobieństwo we wszystkich trzech płaszczyznach porównawczych. Sąd Wojewódzki wyjaśnił następnie, że zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym, w przypadku gdy występuje identyczność części znaku zgłoszonego i jedynego wyrazu wcześniejszego znaku towarowego, które wymawia się w taki sam sposób, istnieje podobieństwo fonetyczne między tymi dwoma oznaczeniami rozpatrywanymi jako całość (wyrok Sądu I instancji z dnia 27 września 2007 r. w sprawie T-418/03), natomiast w płaszczyźnie wizualnej zastosowana grafika nie pozwala na dostateczne odróżnienie znaku zgłoszonego od znaków z wcześniejszym pierwszeństwem. Wyraz "E." znajduje się bowiem w punkcie centralnym, jest on mocno wyeksponowany spośród innych komponentów znaku, kolorem dominującym jest kolor niebieski. W warstwie znaczeniowej zaś wspólny element przeciwstawionych znaków jest zwrotem abstrakcyjnym w stosunku do wskazanego zakresu ochrony. Sąd podzielił także końcową ocenę organu w zakresie istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorcy w błąd co do pochodzenia usług. W ocenie WSA, nabywca podobnych usług będzie przekonany, że z uwagi na tożsame słowo ("eltrans") pochodzą one z jednego, konkretnego źródła pochodzenia, czyli od uprawnionego do tego znaku. Istnienie podobnych znaków przeznaczonych do oznaczania usług tego samego rodzaju a pochodzących z dwóch różnych źródeł pochodzenia może doprowadzić do niepewności w odniesieniu do odbiorców usług pochodzących od dwóch różnych, niepowiązanych ze sobą podmiotów gospodarczych. Tym samym przedmiotowe oznaczenie nie będzie mogło pełnić podstawowej funkcji znaku towarowego, tj. funkcji indywidualizowania usług ze względu na ich pochodzenie. Funkcjonowanie na rynku spornego znaku towarowego stwarzałby zatem ryzyko wprowadzenia odbiorcy w błąd co do pochodzenia oznaczonych nimi usług. Również i w tym aspekcie, wbrew przekonaniu skarżącej, decyzja organu jest poprawna. Z tych wszystkich względów Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

IV.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła spółka, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła także o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisu prawa materialnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez "przyjęcie, że zgłoszony znak towarowy w zakresie usług w klasie 37: czyszczenie pojazdów, mycie pojazdów, naprawa pojazdów, obsługa pojazdów, polerowanie pojazdów, smarowanie pojazdów, informacja o naprawach, mycie samochodów, obsługa i naprawa samochodów, usługi stacji obsługi samochód, wynajem koparek, wynajem sprzętu budowlanego, bieżnikowanie opon, wulkanizacja opon jest podobny do znaku towarowego E. zarejestrowanego pod nr R130393 (z prawem pierwszeństwa od dnia 22 kwietnia 1998 r.) oraz znaku towarowego E.. zarejestrowanego pod nr EUTUM011436888 (z prawem pierwszeństwa od dnia 18 grudnia 2012 r.) co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w rzeczywistości znaki te nie są do siebie podobne w stopniu uzasadniającym odmowę udzielenia prawa ochronnego o na rzecz Skarżącego powinna zostać wydana decyzja przyznająca prawa ochronne na znak towarowy";

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez "dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i w efekcie błędne ustalenie potencjalnego kręgu odbiorców znaku towarowego Skarżącego oraz podobieństwa pomiędzy znakami towarowymi co miało istotny wpływ na wynik postępowania gdyż prawidłowa ocena prowadziłaby do wniosku, że krąg odbiorców usług Skarżącego jest zasadniczo różny od kręgu odbiorców usług świadczonych przez pozostałe dwa podmioty, jak również, że pomiędzy znakiem towarowym Skarżącego, a pozostałymi znakami nie występują podobieństwa tak znaczne, że uzasadniałyby odmowę udzielenia prawa ochronnego i w efekcie powyższe ustalenia powinny doprowadzić do wydania decyzji w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy".

Strona skarżąca wniosła jednocześnie o "przeprowadzenie postępowania dowodowego z dokumentów: a) wydruku z wykazu podmiotów zarejestrowanych jako Podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT dotyczącego E. Sp. z o.o.; b) wydruku odpowiadającemu odpisowi pełnemu z KRS E. Sp. z o.o.", celem wykazania, że E. Sp. z o.o. nie prowadzi działalności gospodarczej, a tym samym nie istnieje ryzyko wprowadzenia konsumentów w błąd na skutek udzielenia skarżącej prawa ochronnego na znak towarowy.

Skarżony organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

V.

Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy – zgodnie z zasadą tantum devolutum, quantum iudicatum – do weryfikacji zarzutów kasacyjnych w odniesieniu do pełnego zakresu rozstrzygnięcia w związku z zaskarżeniem wyroku niższej instancji w całości.

2. Weryfikacja zasadności wywiedzionych zarzutów kasacyjnych jest konieczną podstawą do stwierdzenia, że złożony w niniejszej sprawie środek zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taki podlega oddaleniu.

3. W pierwszej kolejności oddaleniu podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez "dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i w efekcie błędne ustalenie potencjalnego kręgu odbiorców znaku towarowego" oraz "podobieństwa pomiędzy znakami towarowymi".

Powyższy zarzut został sformułowany w sposób formalnie i konstrukcyjnie błędny, albowiem – wbrew jego treści oraz oczekiwanemu kierunkowi kontroli kasacyjnej – autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował prawidłowości oceny prawnej Sądu pierwszej instancji w zakresie legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji. Ponadto podstawa kasacyjna, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., została wadliwie skonkretyzowana, gdyż w skardze nie określono formy, sposobu oraz zakresu błędnej oceny legalności wykładni lub zastosowania przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, 77 i 80 k.p.a.) przez skarżony organ, a ponadto nie dokonano dostatecznie szczegółowego powiązania suponowanych wad procesowych zaskarżonej decyzji z istotnymi elementami stanu faktycznego sprawy lub materiału dowodowego będącego podstawą ustaleń faktycznych. Ogólne twierdzenie, że w sprawie organ błędnie ustalił "potencjalny krąg odbiorców znaku towarowego" oraz cechę "podobieństwa pomiędzy znakami towarowymi", nie jest wystarczające do właściwego ukierunkowania kontroli kasacyjnej. Nie jest ponadto uprawnione uzupełnianie podstaw kasacyjnych w części skargi kasacyjnej przeznaczonej na zamieszczenie ich uzasadnienia. Uzasadnienie podstaw jest odrębnym elementem skargi kasacyjnej, które ma zawierać argumentację przemawiającą – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – za prawidłowością stanowiska zajętego w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych, natomiast nie powinno służyć jako miejsce konkretyzacji lub uzupełniania podstaw kasacyjnych. W odniesieniu do podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dodatkowym wymogiem konstrukcyjnym zarzutu kasacyjnego jest przedstawienie i wykazanie zaistnienia przesłanki funkcjonalnej, polegającej na istnieniu bezpośredniego i co najmniej potencjalnego związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem prawa procesowego a treścią zaskarżonego orzeczenia. Jeżeli nie zostanie wykazane, że podnoszone naruszenia przepisów procesowych mogły bezpośrednio i istotnie wpłynąć na wynik sprawy (w sensie kształtowania lub współkształtowania treści orzeczenia sądu pierwszej instancji), zarzuty procesowe nie mogą zostać uwzględnione.

Odnosząc się – z przyczyn formalnych – jedynie skrótowo i syntetycznie do podniesionych przez stronę skarżącą kasacyjnie wątpliwości co do prawidłowości kwalifikacji legalności ocen dowodowych skarżonego organu, wystarczy jedynie wskazać, że Sąd Wojewódzki rozważył i wyjaśnił w sposób dostatecznie szczegółowy i przekonujący przesłanki rozstrzygające o właściwym ustaleniu w zaskarżonej decyzji relewantnego kręgu odbiorców usług (z klasy 37), objętych zgłoszonym znakiem towarowym słowno-graficznym E. podobnymi znakami słowno-graficznymi: E. oraz E. , oraz podobieństwa oznaczeń w grupie porównawczej na tle elementów dominujących zestawionych znaków w ich płaszczyznach wizualnych (graficznych), fonetycznych i semantycznych (s. 12 i n., 18 i n. uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz s. 6 i n., 14 i n.), co oznacza, że nie ma potrzeby powtarzania powyższych ustaleń i ocen, które zostały pozytywnie zweryfikowane przez Sąd kasacyjny.

3. Wobec oddalenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, w drugiej kolejności ocenie poddano zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. "poprzez przyjęcie, że zgłoszony znak towarowy w zakresie usług w klasie 37" (objętych spornym zgłoszeniem nr [...]) "jest podobny do znaku towarowego E. zarejestrowanego pod nr [...] (z prawem pierwszeństwa od dnia 22 kwietnia 1998 r.) oraz znaku towarowego E. zarejestrowanego pod nr [...]", podczas gdy "w rzeczywistości znaki te nie są do siebie podobne w stopniu uzasadniającym odmowę udzielenia prawa ochronnego".

Powyższy zarzut podlega formalnemu oddaleniu, albowiem naruszenie prawa materialnego w formie błędu subsumpcji jest możliwe albo w następstwie wadliwej kwalifikacji stanu faktycznego w świetle prawidłowo interpretowanej reguły prawnej, albo jako następstwo wadliwej wykładni przepisów materialnoprawnych.

Autor skargi kasacyjnej niezgodnie z powyższą relacją wad wykładniczych i subsumpcyjnych podjął nieskuteczną próbę podważenia pozytywnej oceny Sądu Wojewódzkiego w zakresie legalności subsumpcji spornego znaku towarowego w świetle materialnoprawnej przesłanki podobieństwa do porównywanych znaków towarowych z wcześniejszym pierwszeństwem, stanowiącej element względnej przeszkody rejestracyjnej nowego znaku towarowego (art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 kwietnia 2016 r.), bez uprzedniego podważenia prawidłowości wykładni relewantnej regulacji materialnoprawnej i bez wykazania, że prawidłowo zinterpretowana reguła została wadliwie zastosowana w związku z wadliwą oceną określonych i jednostkowych elementów stanu faktycznego sprawy. Błąd ten zamyka możliwość dalszych rozważań merytorycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezależnie od tego, że dokonana przez Sąd Wojewódzki ocena legalności subsumpcji spornego znaku towarowego na tle ww. przesłanki negatywnej udzielenia prawa ochronnego jest prawidłowa.

4. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zamieszczony w skardze kasacyjnej (s. 3) wniosek o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów, albowiem wniosek ten jest pozbawiony uzasadnienia w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., natomiast nie jest dopuszczalne podważenie dokonanych już ocen prawnych Sądu Wojewódzkiego na tle określonego stanu faktycznego sprawy przez poszerzanie bazy dowodowej akt postępowania administracyjnego (w tym wypadku na tle okoliczności związanych z aktualnym zakresem korzystania z porównywanych znaków towarowych o wcześniejszym pierwszeństwie na tle faktycznego lub deklarowanego przedmiotu działalności gospodarczej podmiotów praw ochronnych do tych znaków – zob. s. 19 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

5. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

-----------------------

2