Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 672/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 140
law: Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant ref. staż. Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na akt Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty recyklingowej oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] z o.o. (dalej: skarżąca lub spółka) z siedzibą w [...] pismem z 11 grudnia 2017 r. zwróciła się do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej o zwrot nienależnie wpłaconych kwot z tytułu opłaty recyklingowej od wskazanych przez nią pojazdów. Skarżąca stwierdziła, że opłata w wysokości 500 zł od każdego sprowadzonego pojazdu wynika z art. 12 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2015r, poz. 140 ze zm.). Tymczasem przepis ten jest niezgodny z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269, str. 34 ze zm.), dalej jako dyrektywa 2000/53/WE lub dyrektywa wrakowa.

Pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej poinformował skarżącą, że opłaty recyklingowe, których dotyczy wniosek, zostały wniesione na podstawie obowiązującego w chwili ich uiszczania przepisu art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Stanowią one, zgodnie z art. 401 ust. 7 pkt 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zm.) przychód Narodowego Funduszu, który - w myśl tej ustawy - jest wydatkowany na ściśle określony cel związany z ochroną środowiska. Narodowy Fundusz nie nalicza opłaty recyklingowej, nie jest jej wierzycielem, nie ma też legitymacji do samodzielnego decydowania w sprawie zaniechania przyjmowania na swój rachunek wpływów z tego tytułu, jak i zwrotu już otrzymanych należnych kwot, bez dyspozycji ustawodawcy.

Narodowy Fundusz wywodził dalej, że obowiązek wniesienia opłaty recyklingowej dotyczył każdego podmiotu, który wprowadził pojazd na terytorium RP do dnia 31 grudnia 2015r. Regulacja zawarta w art. 5 ust. 4 dyrektywy 2000/53/WE wyklucza natomiast wyłącznie możliwość ustanowienia przez krajowego prawodawcę regulacji nakładających określone opłaty publicznoprawne bezpośrednio na osobę przekazującą pojazd do unieszkodliwienia. Norma ta nie pozostaje w sprzeczności z pobieraniem określonych opłat o innym charakterze, niezbędnych do zarejestrowania pojazdu na terenie Polski. Zarejestrowanie pojazdu nie jest bowiem jednoznaczne z przekazaniem go do unieszkodliwienia. Fakt zarejestrowania pojazdu świadczy o chęci jego dalszego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Z tego względu obowiązek wniesienia opłaty, powiązany z faktem rejestracji, nie może zostać zakwalifikowany jako naruszający zakaz pobierania opłat na etapie przekazania pojazdu do unieszkodliwienia.

Odnosząc się do argumentu dotyczącego Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej to w świetle art. 110, dawnego art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę, państwa członkowskie mają pełną swobodę we wprowadzaniu nowych podatków oraz stosowaniu starych. Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości naruszenie art. 110 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii ma miejsce wówczas, gdy podatek nakładany na produkty przywożone z zagranicy i podatek nakładany na podobne produkty krajowe są obliczane w różny sposób i często na innych zasadach, co prowadzi do wyższego opodatkowania towaru przywiezionego z zagranicy.

Dalej Fundusz twierdzi, że norma zawarta w art. 110 Traktatu nie sprzeciwia się wprowadzeniu opłat związanych z rejestracją pojazdu na terenie państwa członkowskiego, co potwierdzają tezy orzecznictwa ETS. Narodowy Fundusz nie jest umocowany do oceny prawidłowości stosowania przepisów ustawy recyklingowej i jednocześnie nie znalazł podstaw dla dokonania zwrotu należnie uiszczonej opłaty recyklingowej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy akt z zakresu administracji publicznej w zakresie rozstrzygnięcia wniosku o zwrot opłaty recyklingowej wniosła skarżąca, zarzucając:

1. naruszenie art. 104 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. w zw. z art. 67 ustawy o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1241 ze zm.), dalej u.f.p. w zw. z art. 60 pkt. 7 u.f.p. poprzez uznanie przez organ, że nie jest organem administracji kompetentnym do orzekania w sprawach zwrotu wniesionych opłat recyklingowych na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu oraz nie jest organem umocowanym do załatwiania sprawy w drodze decyzji administracyjnej oraz stosowania przepisów k.p.a.,

2. naruszenie art. 5 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej nr 2000/53/WE w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. poprzez ich pominięcie i nieuwzględnienie faktu, że opłata recyklingowa stanowiła niezasadne obciążenie przedsiębiorcy wprowadzającego używany pojazd, który nie podlegał obowiązkowi zapewnienia sieci według przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2015 r. kosztami przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji w postaci konieczności ponoszenia opłat recyklingowych w kwocie 500 zł od każdego pojazdu, podczas gdy producenci tych pojazdów byli zwolnieni z tej opłaty ponosząc zdecydowanie mniejsze koszty recyklingu w postaci zapewniania sieci w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,

3. naruszenie art. 18 Traktatu w wersji skonsolidowanej o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. UE C Nr 83 z dnia 30 marca 2010 r. s. 47 - zwany Traktatem), poprzez jego pominięcie i nieuwzględnienie faktu, że opłata, o której mowa w nieobowiązującym już od 1 stycznia 2016 r. art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, związana z wewnątrzwspólnotowym nabyciem pojazdu, ma charakter dyskryminujący, ponieważ opłacie tej nie podlegają pojazdy przywiezione do Polski przed 1 stycznia 2006 r. oraz nie podlegają pojazdy przywiezione od 1 stycznia 2016r.,

4. naruszenie art. 30 i art. 110 Traktatu w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie faktu, że omawiana opłata wywołuje skutek równoważny do należności celnych i stanowi przeszkodę w swobodnym przepływie towarów, a wobec tego jej stosowanie jest niezgodne z postanowieniami Traktatu, gdyż obowiązek jej uiszczenia powstaje z chwilą wprowadzenia pojazdu na terytorium kraju, podobnie jak w przypadku należności celnych i opłata różnicuje towary na te nabywane w kraju i w innym kraju Unii,

5. naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2015 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz niektórych innych ustaw poprzez jego niezastosowanie pomimo wskazania przez ustawodawcę wprost w tym przepisie, iż na wniosek podmiotu, który dokonał nienależnie lub w nadmiernej wysokości wpłaty, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zmienianej w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej dokonuje zwrotu nadpłaconej kwoty na rachunek bankowy wskazany we wniosku lub w gotówce,

6. wydanie zaskarżonego aktu bez upoważniania, bowiem akt został podpisany przez osoby nieupoważnione do wydawania aktów o charakterze administracyjnym.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego aktu oraz o uznanie prawa strony skarżącej do zwrotu opłaty recyklingowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że skarga została wniesiona w stosunku do czynności NFOŚiGW jako czynności z zakresu administracji publicznej, podczas gdy Funduszowi nie służy taki status, ewentualnie o oddalenie skargi, gdyż w odniesieniu do skarżącej aktualny był obowiązek uiszczenia opłaty recyklingowej i brak jest przesłanek ustawowych do zwrotu opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie zasługiwało na uwzględnienie stanowisko organu, że nie jest organem właściwym w sprawie czynności zwrotu opłaty recyklingowej. W sprawie zwrotu opłaty recyklingowej wielokrotnie już wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 12 stycznia 2010r., sygn. akt II OSK 1608/09; z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 2030/10; z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 766/11; z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 563/12; z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 830/13. Pierwsze cztery orzeczenia wydane zostały w sprawie bezczynności NFOŚiGW, jednakże rozstrzygnięte w nich zostały kwestie istotne z punktu widzenia niniejszego postępowania. W szczególności uwagę należy zwrócić na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1608/09, w którym Sąd stwierdził, iż Fundusz jest właściwy do rozpatrzenia wniosku o zwrot opłaty recyklingowej oraz, że Fundusz jest podmiotem administracyjnym o charakterze funkcjonalnym. Uznał też, że orzekanie w przedmiocie zwrotu opłaty recyklingowej uiszczonej przez osobę fizyczną niebędącą przedsiębiorcą następuje w formie czynności materialno-technicznej o charakterze zewnętrznym, jako jego prawnej formy działania.

Ponadto należy zwrócić uwagę na treść art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 maja 2015 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 933), zgodnie z którym Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej dokonuje zwrotu nadpłaconej lub nienależnie pobranej kwoty, w przypadkach w tym przepisie określonym. Ustawodawca przyznał więc wprost powyższe kompetencje NFOŚiGW.

Pismo Funduszu z dnia 10 stycznia 2018r. należy więc potraktować jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W powyższej sytuacji rozważyć trzeba, czy zasadnie Fundusz przyjął, iż zwrot kwoty wpłaconej z tytułu opłaty recyklingowej nie należy się skarżącej. Skarżąca nie żąda zwrotu kwoty z powodu jej nadpłaty, ale twierdzi, że należność ta jako niezgodna z przepisami prawa unijnego, nie powinna być w ogóle pobierana, o czym ma świadczyć m.in. fakt uchylenia przez ustawodawcę art. 12 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

Po pierwsze, uchylenie art. 12 ustawy o recyklingu, nie przesądza samo w sobie o tym, że opłaty z tego tytułu były pobierane w sposób niezgodny z Dyrektywą wrakową. Po drugie w art. 11 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o recyklingu dopuszczono możliwość zwrotu przez Fundusz opłaty recyklingowej, ale tylko w przypadkach tam enumeratywnie wymienionych, nie zaś co do zasady. Strona natomiast kwestionuje zasadę wprowadzenia do porządku krajowego tej należności, a nie fakt, że uiszczona na rachunek Funduszu kwota przekroczyła 500 zł, pojazd był pojazdem historycznym, albo jego całkowita masa przekraczała 3,5 tony.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pierwszej kolejności należało podzielić stanowisko Funduszu o braku podstaw do twierdzenia, iż art. 12 ust. 2 ustawy recyklingowej nakładający obowiązek uiszczenia opłaty recyklingowej był niezgodny z art. 5 ust. 4 Dyrektywy wrakowej. Słusznie Fundusz wywiódł, że powyższy przepis Dyrektywy nie stoi w sprzeczności z możliwością ustanowienia przez ustawodawcę krajowego obowiązku uiszczenia takiej opłaty recyklingowej oraz na tym etapie obrotu pojazdami. Przy czym taki wniosek należy wyprowadzić z analizy całokształtu przepisów dyrektywy, jak i ustawy krajowej, która wprowadza ów obowiązek w stosunku do określonych podmiotów oraz na etapie nie oddania pojazdu do recyklingu, lecz wprowadzenia go w obszar RP w celu dalszego wykorzystania zgodnie z jego przeznaczeniem.

Otóż zwrócić należy uwagę na cel jakiemu dyrektywa wrakowa ma służyć. Zgodnie z jej art. 1 celem tym jest przede wszystkim zapobieganie powstawaniu odpadów, ponadto ponowne użycie i recykling lub inne formy odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części, aby zmniejszyć ilość odpadów do unieszkodliwienia i polepszyć wyniki działań związanych z ochroną środowiska.

W preambule dyrektywy mówi się o konieczności podejmowania na szczeblu krajowym różnych środków zmierzających do zminimalizowania w ten sposób szkodliwego wpływu pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne, przyczyniając się do zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska.

Jak wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 10 kwietnia 2018r. (sygn. akt II OSK 1483/17) dyrektywa wrakowa ma w swoim założeniu realizować zasadę rozszerzonej odpowiedzialności producenta "extended producent responsibility". Oznacza to ponoszenie odpowiedzialności prawnej za środowisko nie tylko na etapie projektowania i produkowania danego produktu, lecz także w czasie eksploatacji i w okresie poeksploatacyjnym. Natomiast obowiązki wynikające z ustawy są skierowane nie tylko do przedsiębiorców, którzy w sposób zawodowy "zajmują się" pojazdami począwszy od ich powstawania po przedsiębiorców, którzy będą się zajmować zbiórką pojazdów, ich demontażem i strzępieniem, lecz i właścicieli pojazdów, czyli bardzo szerokiej grupy adresatów, jak również organów administracji publicznej. Norma statuowana w art. 5 ust. 4 dyrektywy wrakowej reguluje w istocie tylko ostatni etap dotyczący danego pojazdu, a więc momentu kiedy staje się on odpadem i ma podlegać recyklingowi. Dlatego też, powyższy przepis dyrektywy wrakowej stanowi, że Państwa Członkowskie powinny podjąć środki w celu zapewnienia odpowiednich warunków dla stworzenia przez przedsiębiorców (podmioty gospodarcze) systemów zbierania, przetwarzania i odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji. Jednocześnie, Państwa Członkowskie powinny zapewnić, żeby ostatni posiadacz i/lub właściciel mógł bez żadnych opłat dostarczyć pojazd wycofany z eksploatacji do uprawnionego zakładu przetwarzania, w sytuacji gdy pojazd nie ma już wartości rynkowej lub jest ona ujemna. Ponadto Państwa Członkowskie powinny zapewnić, żeby producenci pokryli wszystkie lub znaczną część kosztów wprowadzenia tych środków, a także nie można przy tym ograniczać zwykłego działania sił rynkowych. W celu realizacji tych zadań ustawodawca krajowy przewidział w polskim systemie prawnym określone obowiązki przedsiębiorców (podmioty gospodarcze), uregulowane przede wszystkim w rozdziałach 4-6 ustawy.

Należy zaznaczyć, że ustawa krajowa oprócz implementacji przepisów dyrektywy, zawiera również rozwiązania własne, w tym dotyczące obowiązków właścicieli pojazdów (rozdział 3). Opłata recyklingowa z art. 12 ust. 2 ustawy jest innym środkiem prawnym, który nie jest sprzeczny z art. 5 ust. 4 dyrektywy. Wynika to z tego, że ustawodawca polski podjął niezbędne środki, aby zapewnić, że dostarczanie pojazdów do uprawnionych zakładów przetwarzania zgodnie z art. 5 ust. 3 odbywa się bez żadnych kosztów obciążających ostatniego posiadacza i/lub właściciela ze względu na to, że pojazd nie posiada żadnej wartości rynkowej lub jest ona ujemna. Natomiast art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu, nakłada na każdego wprowadzającego pojazd opłatę recyklingową jako dodatkowy element systemu recyklingu. Nie oznacza to jednak, że dostarczenie pojazdu do uprawnionego zakładu wiąże się z jakimiś kosztami. Opłata recyklingowa jest skutkiem wprowadzenia pojazdu, a nie jego oddania do punktu sieci recyklingu. Są to bowiem dwa różne rodzaje obowiązków, przy czym dyrektywa w art. 5 ust. 4 stanowi o obowiązkach przedsiębiorców (podmiotów gospodarczych), które zostały w polskim porządku prawnym wprowadzone w postaci obowiązku zapewnienia sieci (lub ewentualnych opłat). Przepis ten nie wyklucza jednak określonych obowiązków osób fizycznych lub prawnych nie zajmujących się zawodowo w imieniu producenta pierwotnym wprowadzaniem pojazdów na rynek.

Opłata recyklingowa nie stanowi obciążenia ostatniego użytkownika kosztami przetwarzania pojazdu wycofanego z eksploatacji, ponieważ środki na utrzymanie systemu recyklingu nie pochodzą niemalże w całości z opłat recyklingowych.

Warto przy tym zwrócić uwagę, że art. 5 ust. 4 Dyrektywy wrakowej, zgodnie z którym Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki aby zapewnić, że producenci pokryją wszystkie lub znaczną część kosztów związanych z wykonaniem tych środków i/lub będą odbierać pojazdy wycofane z eksploatacji na tych samych warunkach, jak określono w akapicie pierwszym - nie jest sformułowany (ze względu na wyrażenie "niezbędne środki") w sposób jednoznaczny, nakładający bezwzględny obowiązek przerzucenia wszystkich ciężarów finansowych na producentów pojazdów.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 18 Traktatu w wersji skonsolidowanej o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. UE G Nr 83 z dnia 30.03.2010 r. s. 47) poprzez jego pominięcie i nieuwzględnienie faktu, że opłata, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji związana z wewnątrzwspólnotowym nabyciem pojazdu ma charakter dyskryminujący, ponieważ opłacie tej nie podlegają pojazdy przywiezione do Polski przed 1 stycznia 2006 r. W zakresie zastosowania Traktatów i bez uszczerbku dla postanowień szczególnych, które one przewidują, zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, mogą przyjąć wszelkie przepisy w celu zakazania takiej dyskryminacji.

Biorąc pod uwagę brzmienie art. 30 WE, zgodnie z którym "Postanowienia artykułów 28 i 29 nie stanowią przeszkody w stosowaniu zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytowych, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, bądź ochrony własności przemysłowej i handlowej. Zakazy te i ograniczenia nie powinny jednak stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między państwami członkowskimi", nie jest uzasadnione, by wywodzić, że ustawodawca w sposób niezgodny z prawem unijnym uznał, że opłacie tej nie podlega określona grupa pojazdów. Skarżąca w sposób skuteczny nie wywiodła, by doszło do arbitralnej dyskryminacji.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 30 i art. 110 Traktatu w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r., poprzez ich niezastosowanie i pominięcie faktu, że opłata uiszczana przez przedsiębiorcę, który zgodnie z obowiązującymi do tego dnia przepisami nie mógł zapewnić sieci, zatem musiał ponosić koszty opłaty recyklingowej, dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu wywołuje skutek równoważny do należności celnych i stanowi przeszkodę w swobodnym przepływie towarów, a wobec tego jej stosowanie jest niezgodne z postanowieniami Traktatu, gdyż obowiązek jej uiszczenia powstaje z chwilą wprowadzenia pojazdu na terytorium kraju, podobnie jak w przypadku należności celnych i opłata różnicuje towary na te nabywane w kraju i w innym kraju Unii.

Zgodnie z art. 23 WE "1. Podstawą Wspólnoty jest unia celna, która rozciąga się na całą wymianę towarową i obejmuje zakaz ceł przywozowych i wywozowych między państwami członkowskimi oraz wszelkich opłat o skutku równoważnym, jak również przyjęcie wspólnej taryfy celnej w stosunkach z państwami trzecimi. 2. Postanowienia artykułu 25 i rozdziału 2 niniejszego tytułu stosują się do produktów pochodzących z państw członkowskich oraz do produktów pochodzących z państw trzecich, jeżeli znajdują się one w swobodnym obrocie w państwach członkowskich". Art. 25 WE stanowi: "Cła przywozowe i wywozowe lub opłaty o skutku równoważnym są zakazane między państwami członkowskimi. Zakaz ten stosuje się również do ceł o charakterze fiskalnym". Zgodnie z 28 WE: "Ograniczenia ilościowe w wywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym są zakazane między państwami członkowskimi". Zgodnie zaś z art. 30 WE: "Postanowienia artykułów 28 i 29 nie stanowią przeszkody w stosowaniu zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytowych, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, bądź ochrony własności przemysłowej i handlowej. Zakazy te i ograniczenia nie powinny jednak stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między państwami członkowskimi".

Normodawca unijny przewidział zatem wyjątki od przepisów mających na celu zapewnienie niedyskryminacji towarów sprowadzanych, a przedmiotowa opłata może być postrzegana jako środek o równoznacznym znaczeniu do przepisów nakierowanych na wprowadzenie ograniczeń ilościowych dla takich towarów. Mimo, że art. 90 WE służy zagwarantowaniu całkowitej neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji między produktami znajdującymi się już na rynku krajowym, a produktami przywożonymi, to cel wprowadzenia tej opłaty, jako powiązany z ochroną środowiska, musi być brany pod uwagę jako umożliwiający sformułowanie przez krajowego ustawodawcę norm realizujących tę ochronę.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że stanowisko organu było prawidłowe i skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.