Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 40/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 20 listopada 2023 r., znak [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz P. C. kwotę 296 (dwieście dziewięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2022r. poz. 2651 ze zm., dalej: Op, Ordynacja podatkowa), po rozpoznaniu odwołania P. C.(dalej także: skarżący, podatnik) od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej także: Wójt, organ I instancji) z dnia

11 września 2023 r. w sprawie ustalenia skarżącemu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok w kwocie 14.708,00 zł, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości

i ustaliło P. C. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok

w kwocie 7.389,00 zł.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 11 września 2023 r. w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r., na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207, 210, 211 Ordynacji podatkowej, art. 1, 2, 3, 4, 6, 6a, 6c, 12, 13,13d ustawy z dnia 15 listopada 1984 r o podatku rolnym (t.j.: Dz.U. 2020.333 ze zm.), Komunikatu Prezesa GUS z dnia 19 października 2022 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2023 (M.P. 2022, poz. 996), uchwały Nr [...]Rady Gminy [...] z dnia 27 października 2022 r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta do celów wymiaru podatku rolnego na rok 2023, opublikowanej w Dz. Urz. Woj. Maz. z 2022 r., poz.11434 z dnia 8 listopada 2022 r., art. 2, 3, 4, 5, 6, 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.), uchwały Nr [...]Rady Gminy [...] z dnia 27 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2023, opublikowanej w Dz. Urz. Woj. Maz. z 2022 r., poz. 11435 z dnia 8 listopada 2022 r., art. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 6a, 7 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 888 ze zm.), komunikatu Prezesa GUS z dnia 19 października 2022 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022. (M. P. z 2022 r., poz. 996) – ustalił skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 rok w kwocie 14.708,00 zł z nieruchomości położonej miejscowości [...], oznaczonej numerami działek [...], [...]i [...].

Ustalone zobowiązanie podatkowe obejmuje podatek rolny (79 zł) i podatek od nieruchomości (14 629 zł). Podatek od nieruchomości ustalono na podstawie danych

z ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości. W podstawie podatku od nieruchomości uwzględniono budynek mieszkalny, grunty pozostałe, budynki i grunty związane z działalnością gospodarczą oraz budowlę, od której podatek wyniósł 9 052,80 zł, to jest 2% jej wartości wynoszącej 452 640 zł.

Powyższa decyzja została wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy, po uchyleniu przez SKO poprzednio wydanej decyzji z dnia 1.02.2023 r. ustalającej skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne za 2023 r.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji uznał, iż znajdująca się na nieruchomości komora normobaryczna jest budowlą i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, zaś budynek techniczny podlega opodatkowaniu jako budynek.

Organ I instancji wskazał, iż zapisy projektu budowlanego i klasyfikacja

w pozwoleniu na budowę decyzji Starosty [...]nr [...]z dnia 19.10.2020r. odnośnie budynku technicznego i jego konstrukcja przesądzają o uznaniu budynku technicznego jako kategorii obiektu "budynek" gdyż jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty

i dach. Zgodnie zaś z instrukcją oryginalną Komory Normobarycznej - strona 113 i dalej Projektu budowlanego - [...]SP. z o.o. [...] - Komora normobaryczna dostarczana jest z zabudowanym wyłącznikiem głównym zasilania maszyny, do którego odbiorca - inwestor zobowiązany jest doprowadzić zasilanie energii elektrycznej. Te zapisy instrukcji w ocenie organu podatkowego oznaczają, że komora normobaryczna jako budowla technologiczna - wymaga minimum zasilania w energię elektryczną podobnie jak stacje uzdatniania wody czy oczyszczalnie ścieków.

Wedle zapisów na stronie 118 Projektu budowlanego - część instrukcja obsługi - przeznaczenie i opis obiektu - komora normobaryczna to pomieszczenie (zestaw pomieszczeń), w którym utrzymywane są odpowiednie parametry atmosfery w celu lepszego natlenienia komórek ludzkiego organizmu, a co za tym idzie ogólnej poprawy zdrowia, zwiększania produkcji komórek macierzystych, przyspieszania regeneracji po urazach lub chorobach i spowolnienie procesu starzenia. Urządzenia klimatyzacji

i osuszania zapewniają odpowiednią temperaturę i wilgotność powietrza w komorze.

Organ I instancji wskazał zatem, iż z opisu instrukcji obsługi komory normobarycznej wynika, że komora normobaryczna jest budowlą technologiczną

o funkcji poprawy kondycji zdrowotnej.

Wójt wskazał także, iż w dniu 13.07.2023r. dokonano oględzin na terenie nieruchomości, stanowiącej własność skarżącego, położonej w miejscowości [...] działka nr ewid. [...]obręb [...]gm. [...], na której znajduje się komora normobaryczna. Podczas przedmiotowych oględzin ustalono, że komora jest bryłą

w kształcie walca, posadowioną na kotwach połączoną z budynkiem technicznym śluzą. Fotokopie z oględzin są w aktach sprawy. Z oględzin również wynika, że jest to budowla gdyż komora normobaryczna nie jest trwale związana z gruntem lecz jest na nim posadowiona i może być przenoszona, nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Komora normobaryczna nie posiada fundamentów i dachu - jest bryłą w kształcie walca i tym samym nie spełnia definicji budynku.

Organ I instancji uznał zatem, iż nie jest prawidłowym stanowisko podatnika, że komora ma charakter budynku. Komora normobaryczna posiada jedynie wejście poprzez budynek techniczny, ale sama w sobie jest budowlą - obiektem budowlanym technologicznym jak hydrofornia czy stacja uzdatniania wody, a jej funkcją techniczną jest poprawa kondycji zdrowotnej, tak jak w przypadku stacji uzdatniania wody poprawa jakości i uzdatnianie wody pitnej. Wobec tego, iż skarżący jest przedsiębiorcą, komora normobaryczna będąca w posiadaniu przedsiębiorcy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, natomiast budynek techniczny podlega opodatkowaniu jako budynek.

Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący. Zaskarżając decyzję organu I instancji w całości zarzucił jej:

naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania:

1. art. 122 i art. 187 Op, polegające na nieprawidłowym ustaleniu przez organ

I instancji stanu faktycznego niniejszej sprawy i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wobec tego błędne ustalenie, że komorna normobaryczna stanowi budowlę, tylko

i wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę i oględzin, podczas gdy organ podatkowy nie posiada odpowiedniej wiedzy, aby ustalić jaki charakter ma owa komora normobaryczna; organ podatkowy nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego celem ustalenia czym jest komora normobaryczna i czy stanowi ona budowlę;

2. art. 122 i art. 187 Op poprzez wydanie decyzji w oparciu o nierzetelny, nieobiektywny oraz niewyczerpująco ustalony stan faktyczny, niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności sprawy,

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 210 § 1 Op polegające na niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która tym samym w żaden sposób nie uzasadnia tego z jakich względów komora normobaryczna uznana została za budowlę.

naruszenie przepisu prawa materialnego:

1. art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2021 r., poz. 2351;) poprzez ich zastosowanie wynikające z uznania, że komora normobaryczna stanowi budowlę wykorzystywaną w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, wobec czego powinienem płacić podatek od nieruchomości od tej komory jako budowli.

2. art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 upol poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania wartości brutto komory normobarycznej jako wartości nabycia, podczas gdyby uznać, że komora normobaryczna stanowi budowlę (czemu skarżący zaprzecza) organ podatkowy jako podstawę opodatkowania powinien przyjąć wartość netto nabycia komory normobarycznej.

Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 listopada 2023 r. wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, uchyliło zaskarżoną decyzję

w całości i ustaliło skarżącemu wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. w kwocie 7 389 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, zarzuty i wnioski odwołania.

Wskazał następnie, iż z akt sprawy wynika, że w dniu 29 września 2023 r. skarżący złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych (druk IN -1, wraz z załącznikami ZIN-1). Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości od stycznia 2023 roku wykazał: 967 mkw. powierzchni gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej, 5512 mkw. powierzchni gruntów pozostałych, 357 mkw. powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych, 149,76 mkw. powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, oraz 452.640,00 zł wartości budowli.

Z zawiadomienia o zakończeniu budowy z dnia 30.06.2022r. wynika, że skarżący w dniu 30.06.2023r. zakończył budowę komory normobarycznej z budynkiem technicznym usytuowanym na działce nr [...]w miejscowości [...]gmina [...] zrealizowanej na podstawie decyzji nr [...] znak: [...]z dnia 19.10.2020r. wydanej przez Starostę [...].

Zawiadomieniem o zmianach nr [...]znak: [...]z dnia 19.08.2022r. organ pierwszej instancji został poinformowany, że dokonano inwentaryzacji budynkowej na działce nr [...]. Po zmianach w kartotece budynków wpisano:

-pozostały budynek niemieszkalny jednokondygnacyjny o powierzchni zabudowy 287 mkw.

-budynek mieszkalny jednokondygnacyjny o powierzchni zabudowy 145 mkw.

-budynek transportu i łączności (garaż jednopoziomowy) o powierzchni zabudowy 178 mkw.

Z oświadczenia złożonego w dniu 29.09.2022r. przez podatnika wynika, że budynek garażowy na działce nr [...]w [...]jest częścią budynku mieszkalnego rozbudowanego w 2019 roku. Organ I instancji uznał wyjaśnienie podatnika

i opodatkował budynek transportu i łączności (garaż jednopoziomowy) stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych.

W dniu 16 czerwca 2023r. do akt sprawy załączono tabele amortyzacyjne przedsiębiorcy PF.P.H.U. [...]NIP: [...]za lata 2022-2023 oraz projekt budowlany budowy komory normobarycznej z budynkiem technicznym na działce nr [...]w miejscowości [...], obręb [...], arkusz 2, [...].

W dniu 13.07.2023r. na nieruchomości położonej w miejscowości [...] gm. [...] na działce nr [...]dokonano oględzin nieruchomości. W czasie oględzin stwierdzono, że komora jest na stałe połączona z budynkiem technicznym śluzą. Na zewnątrz komora stanowi bryłę w kształcie walca. Komora posadowiona jest na sześciu podstawach/kotwach. Do protokołu załączono sporządzone w czasie oględzin fotokopie.

Pismem z dnia 25.08.2023r. skarżący wniósł o opodatkowanie komory normobarycznej od jej powierzchni użytkowej. Podał, że komora normobaryczna jest obiektem o znacznych gabarytach, spełnia cechy budynku, ma określoną powierzchnię użytkową oraz, że z przepisów prawa budowlanego nie wynika, że komora normobaryczna jest budowlą.

W dniu 11.09.2023r. wydana została decyzja ustalająca wysokości zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym na 2023 rok na kwotę 14.708,00 zł.

Przystępując do rozpoznania sprawy Kolegium wskazało, iż jedyną kwestią będącą przedmiotem sporu jest opodatkowanie komory normobarycznej jako budowli. Przywołało następnie art. 6 ust. 2 upol oraz wskazało, iż skarżący w dniu 30.06.2023 r. zakończył budowę komory normobarycznej z budynkiem technicznym usytuowanym na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...]. Wskazało zatem, iż wobec powyższego obowiązek podatkowy od komory normobarycznej z budynkiem technicznym powstał od 01.01.2023r. Wskazując na art. 21 § 1 ustawy z dnia 17.05.2013 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752), art. 4 i art. 5 Op podniosło, iż zdarzeniem, o którym mowa w tych przepisach jest ujawnienie w kartotece budynków budynku niemieszkalnego jednokondygnacyjnego o pow. zabudowy 287 mkw., co zostało zapisane w ewidencji gruntów i budynków Urzędu Gminy [...].

Organ odwoławczy dodał przy tym, iż podstawą opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości jest jego powierzchnia użytkowa zdefiniowana w art. 1a § 1 pkt 5 upol. Powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to - powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Wskazał, iż z projektu budowlanego komory normobarycznej z budynkiem technicznym wynika, że budynek techniczny składa się z pomieszczeń :

- komunikacja 60,19 mkw.

- pomieszczenie gospodarcze 3,05 mkw.

- pomieszczenie socjalne 6,06 mkw.

- wc 4,34 mkw.

- pomieszczenie techniczne 4,82 mkw.

- komunikacja 9,33 mkw.

- przedsionek 5,30 mkw.

- pomieszczenie przynależne 6,02 mkw.

- pomieszczenie techniczne 31,97 mkw.

- pomieszczenie techniczne 32,57 mkw.

Razem: 163,65 mkw.

Komora normobaryczna składa się z pomieszczeń:

pokój 10,19 mkw.

pokój 9,17 mkw.

pokój 10,30 mkw.

korytarz 2,99 mkw.

salon z aneksem kuchennym 34,61 mkw.

łazienka 6,41 mkw.

Razem: 73,67 mkw.

Łącznie: 163,65 mkw. +73,67 mkw. = 237,32 mkw. powierzchni użytkowej.

Kolegium podniosło, iż w czasie oględzin nieruchomości stwierdzono, że komora jest na stałe połączona z budynkiem technicznym śluzą. Na zewnątrz komora stanowi bryłę w kształcie walca. Komora posadowiona jest na sześciu podstawach/kotwach.

Wskazało, że obiekt, który nie jest trwale związany z gruntem, zaliczany jest do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych. Pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego precyzuje art. 3 pkt 5 Prawa Budowlanego (Dz. U. 2023 poz. 682 ze zm.), który mówi, że jest to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania

w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, obiekty kontenerowe oraz przenośne wolno stojące maszty antenowe. Jeśli obiekt nie jest trwale związany z gruntem, jest tymczasowym obiektem budowlanym, można go wybudować dokonując jedynie zgłoszenia odpowiedniemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (jeśli ma zostać rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni). Jeśli ma stać w jednym miejscu dłużej niż 180 dni, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania tj. w okresie do 180 dni. Po czym obiekt budowlany winien zostać rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce.

Kolegium wskazało także, iż definicja tymczasowego obiektu budowlanego wyróżnia dwa rodzaje tych obiektów:

1) obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. W tym zakresie cecha tymczasowości będzie wynikać z cech konstrukcyjnych, trwałości materiałów oraz technologii czy też projektu obiektu budowlanego;

2) obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Podniosło, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że budowa przedmiotowego obiektu została zakończona w dniu 30.06.2022r. Obiekt istnieje na nieruchomości, co potwierdza protokół z oględzin z dnia 13.07.2023r. Komora normobaryczna została zamontowana do płyty fundamentowej za pomocą sześciu kotew. Jest na stałe połączona z budynkiem za pomocą technicznej śluzy. Powyższe ustalenia faktyczne nie są sporne. Wobec powyższego nie jest to tymczasowy obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania tj. w okresie do 180 dni.

Kolegium wskazało, iż jego zdaniem, jeśli budynek niemieszkalny na podstawie określonego trybu i procedur postępowania został wpisany do ewidencji gruntów do kartoteki budynków to spełnia wszystkie przesłanki w świetle przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 upol.

W konsekwencji, zgodnie z wnioskami płynącymi z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, obiekty kontenerowe posiadające wszystkie cechy wskazane w definicji budynku z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 upol, powinny być klasyfikowane jako budynki podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przyjmując za podstawę opodatkowania ich powierzchnię użytkową.

Powołując się na wyrok NSA w sprawie III FSK 1432/21, w którym wskazano że obiekt budowlany będący zbiornikiem, posiadający zarazem cechy budynku, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 upol stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2

w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jeżeli:

- nie da się ustalić jego powierzchni użytkowej albo

- powierzchnia ta jest znikoma z perspektywy relacji tego wyróżnika do innych parametrów technicznych.

W przypadku natomiast niektórych kategorii zbiorników płaskodennych, posiadających cechy budynku wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 1 upol, a których istotną cechą techniczną jest powierzchnia użytkowa, zasadne jest ich uznanie za budynek.

W ocenie Kolegium z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie

w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że powierzchnia użytkowa budynku technicznego i komory normobarycznej zgodnie z projektem budowlanym wynosi 237,32 mkw. Zarówno powierzchnia użytkowa, jak i fakt zamontowania komory do płyty fundamentowej za pomocą sześciu kotew i połączenie jej na stałe z budynkiem za pomocą technicznej śluzy pozwala na zaliczenie całości obiektu dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości do kategorii budynków. Okoliczności te zostały w dostateczny sposób udokumentowane przez pracowników Urzędu Gminy [...]. Tym samym zdaniem Kolegium decyzję organu I instancji należało uchylić

i wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego ustalić na kwotę 7 389 zł, z czego podatek od nieruchomości stanowi 7 310 zł, w skład której wchodzi kwota 4 698,94 zł obliczona od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 237,32 mkw.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wniósł P. C.. Decyzji tej zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania:

1. art. 122 i art. 187 Op polegające na nieprawidłowym ustaleniu przez organ I instancji stanu faktycznego niniejszej sprawy i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wobec tego błędne ustalenie, że komora normobaryczna posiada rzeczywistą powierzchnię użytkową taką samą jak wskazana w projekcie budowlanym, podczas gdy rzeczywista powierzchnia komory normobarycznej jest znacznie mniejsza od powierzchni ujętej w projekcie budowlanym i to ona powinna stanowić podstawę ustalenia wysokości podatku od nieruchomości.

2. art. 122 i art. 187 Op poprzez wydanie decyzji w oparciu o nierzetelny, nieobiektywny oraz niewyczerpująco ustalony stan faktyczny, niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności sprawy, gdyż organ powinien ustalić jakie są rzeczywiste wymiary komory normobarycznej.

II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania to jest art. 1a ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 upol poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że podstawą opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości jest jego powierzchnia wynikająca z projektu budowlanego, podczas gdy podstawą opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości jest jego rzeczywista powierzchnia użytkowa, która może odbiegać od tej zawartej w projekcie budowlanym.

Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]zwrotu kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.)

w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: ppsa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. W myśl zaś art. 134 § 2 ppsa Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Jak wynika z przywołanego wyżej stanu sprawy, na obecnym etapie postępowania sporna jest prawidłowość przyjętej do opodatkowania powierzchni użytkowej komory normobarycznej. Kolegium uwzględniając odwołanie skarżącego, odmiennie niż organ I instancji uznało, iż komora normobaryczna nie podlega opodatkowaniu jako budowla, ale jako budynek. Przyjęło zatem do opodatkowania jako powierzchnię użytkową, powierzchnię wynikającą z projektu budowalnego budowy komory normobarycznej wraz z budynkiem technicznym.

Zdaniem skarżącego zaś, rzeczywista powierzchnia użytkowa komory normobarycznej jest znacznie mniejsza niż powierzchnia wskazana w projekcie budowlanym. Z tego względu powierzchnia wynikająca z projektu budowlanego nie może być przyjęta w podstawie opodatkowania, ale powierzchnia rzeczywista, której

w postępowaniu nie ustalono.

Biorąc pod uwagę treść art. 134 § 2 ppsa oraz okoliczność, iż decyzja Kolegium uznając, iż komora normobaryczna podlega opodatkowaniu jak budynek, a nie jak budowla, jak to przyjął organ I instancji, co doprowadziło do zmniejszenia kwoty podatku od nieruchomości, jaki został ustalony skarżącemu, badaniu w niniejszej sprawie podlega jedynie prawidłowość ustalenia powierzchni użytkowej komory normobarycznej. Objęcie zakresem oceny prawidłowości przyjęcia przez Kolegium, iż komora normobaryczna jest budynkiem, a nie budowlą, mogłoby bowiem prowadzić do pogorszenia sytuacji skarżącego i pozostawałoby w sprzeczności z treścią art. 134 § 2 ppsa.

Odnosząc się zatem do spornej w sprawie kwestii, wskazać należy, iż zgodnie

z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70, także jako: upol) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Jak wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 upol podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 5 upol, powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe;

Nie ulega zatem wątpliwości, iż przyjęta do opodatkowania powierzchnia powinna mieć charakter rzeczywisty. Nie jest wykluczone, iż będzie ona zgodna

z wartością wskazaną w projekcie budowalnym, jednak w przypadku zastrzeżeń podatnika w tym względzie należy dokonać ustaleń, które doprowadzą do przyjęcia prawidłowej podstawy opodatkowania. Zauważyć należy, iż z akt podatkowych nie wynika, aby Kolegium zwracało się do podatnika o podanie powierzchni użytkowej komory normobarycznej, jaka powinna jego zdaniem zostać przyjęta do opodatkowania. Tym samym przyjęło wartości w oparciu o projekt budowlany nie weryfikując wynikających z niego wartości w żaden sposób.

Kolegium pominęło także regulację zawartą w art. 4 ust. 2 upol. Zgodnie zaś

z art. 4 ust. 2 upol powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji

o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. W sprawie brak jest także ustaleń w tym przedmiocie.

Zauważyć jednocześnie należy, iż Kolegium przyjęło do opodatkowania budynek techniczny wskazując na podstawie projektu budowalnego jego powierzchnię użytkową wynoszącą 163,65 mkw., podczas gdy z ww. projektu (str. 8) wynika, iż powierzchnia użytkowa budynku technicznego wynosi 149,76 mkw.

Powyższe okoliczności wskazują zatem na to, iż w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku technicznego i komory normobarycznej nie została prawidłowo ustalona podlegająca opodatkowaniu powierzchnia użytkowa,

a zatem nie został w sprawie ustalony prawidłowo stan faktyczny i trafne są zarzuty skargi naruszenia przez organ odwoławczy art. 122 i art. 187 § 1 Op, które mogły doprowadzić do ustalenia skarżącemu zobowiązania w podatku od nieruchomości

z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 upol.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium zobowiązane będzie uwzględnić powyższe wywody i z udziałem organu I instancji lub we własnym zakresie ustalić prawidłowo stan faktyczny sprawy celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Kolegium nie jest też pozbawione możliwości zastosowania art. 233 § 2 Op, o ile zajdą okoliczności wskazane w tym przepisie.

Z tych względów, rozpoznając sprawę na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 ppsa. Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota stanowi uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi.