Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 12/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1 art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi W. C. na bezczynność Dyrektora Centrum Unijnych Projektów Transportowych w przedmiocie nierozpoznania wniosku z 10 grudnia 2022 r. o udzielenie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Centrum Unijnych Projektów Transportowych do rozpoznania wniosku W. C. z 10 grudnia 2022 r. o udzielenie informacji publicznej; 2. stwierdza, że Dyrektor Centrum Unijnych Projektów Transportowych dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku W.C. z 10 grudnia 2022 r. o udzielenie informacji publicznej; 3. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Centrum Unijnych Projektów Transportowych nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Dyrektora Centrum Unijnych Projektów Transportowych na rzecz W.C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 10 grudnia 2022 r. W.C. (dalej: skarżący, wnioskodawca, strona), działając na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.), zwrócił się do Centrum Unijnych Projektów Transportowych (dalej: organ, CUPT) o:

1) udostępnienie umowy o dofinansowanie nr: [...], podpisanej 15 listopada 2013 r., o czym mowa na str. 61 wniosku o dofinansowanie budowy drogi ekspresowej [...] R. (J.) – J. odc. R. – G. woj. M./ś.;

2) udostępnienie aneksu nr: [...], o którym mowa na str. 61 wniosku o dofinansowanie budowy drogi ekspresowej [...] R. (J.) – J. odc. R. - granica woj. M./ś.;

3) podanie miejsca położenia tablic pamiątkowych, o których mowa na str. 67 wniosku

o dofinansowanie budowy drogi ekspresowej [...] R. (J.) – J. odc. R. - Granica woj. M./ś.;

4) udostępnienie zarządzenia nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad z 30 czerwca 2006 r. oraz pisma [...] z 16 marca 2009 r., o których mowa na str. 15 wniosku o dofinansowanie budowy drogi ekspresowej [...] R. (J.) – J. odc. R. - Granica woj. M./ś.;

5) udostępnienie aneksu nr [...], o którym mowa w piśmie CUPT z 31 marca 2016 r. znak: [...];

6) udostępnienie umowy o dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej budowy trasy [...] w mieście S.w związku z wnioskiem CUPT o numerze [...];

7) podanie daty zawarcia umowy o dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej

w związku z wnioskiem CUPT o numerze [...].

Pismem z 27 grudnia 2022 r. znak: [...] organ powiadomił wnioskodawcę, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, nieprecyzyjny zakres wniosku, konieczność analizy obszernej dokumentacji projektowej, w tym dokumentacji dotyczącej projektu realizowanego w ramach POIiS 2007-2013, który został już przekazany do archiwum Centrum Unijnych Projektów Transportowych oraz konieczność zasięgnięcia opinii prawnej w związku z zakresem wniosku, obejmującym projekt w ramach zamkniętego i rozliczonego programu POIiS 2007-2013 - wydłuża termin przekazania odpowiedzi zgodnie z przepisami.

Pismem z 12 stycznia 2023 r. skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność CUPT w zakresie udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku z 10 grudnia 2022 r., zarzucając naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja RP) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa;

- art. 13 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej we wskazanym terminie.

Z uwagi na postawione zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie CUPT do udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz naliczenie wynagrodzenia skarżącego za sporządzenie skargi samodzielnie, według rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie

i zwrot kosztów nadesłania skargi według cennika poczty.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że 12 grudnia 2022 r. nadał na adres organu trzy wnioski o udostępnienie informacji publicznej, tj. wniosek z 10 grudnia 2022 r., z 11 grudnia 2022 r. oraz z 12 grudnia 2022 r. W dniach 2 i 3 stycznia 2023 r. odebrał datowane na 27 grudnia 2022 r. pisma CUPT, informujące o wydłużeniu terminu przekazania odpowiedzi na jego wnioski zgodnie z przepisami. W ocenie skarżącego organ nie udzielił informacji na jego wniosek w terminie 14 dni, a pismo o przedłużeniu czasu do udzielenia odpowiedzi zawiera wadę, ponieważ brak jest w nim wskazania terminu udzielenia odpowiedzi. Z tego powodu oczywistym jest, że CUPT pozostaje

w bezczynności. Ponadto skarżący zauważył, że CUPT datę swojego pisma podaje na dole strony, co jest niezgodne z przyjętymi zasadami oraz dyskredytuje wnioski strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o oddalenie skargi. Wyjaśnił przy tym, że skarżący złożył trzy odrębne wnioski (w tym wniosek z 10 grudnia 2022 r.) o udostępnienie informacji publicznej, które wpłynęły do CUPT 21 grudnia 2022 r. Każdy ze złożonych wniosków organ procedował odrębnie i w stosunku do każdego z nich prowadzona była odrębna korespondencja z wnioskodawcą. Po wpływie wniosków w CUPT niezwłocznie podjęte zostały czynności zmierzające do ich rozpatrzenia. Jednak nie było to możliwe w terminie 14 dni od daty wpływu, dlatego też odrębnie dla każdego wniosku organ poinformował skarżącego o wydłużeniu terminu do przekazania odpowiedzi. W pismach tych co prawda zabrakło informacji o terminie rozpatrzenia wniosku, jednak - zdaniem organu - sam fakt ich wysłania świadczy o tym, że nie był on w sprawie bezczynny.

W ocenie organu z treści pism o wydłużeniu terminu rozpatrzenia wniosków wynika, że nie zostaną one rozpatrzone w terminie 14 dni oraz że termin ulega przedłużeniu.

W przypadku nawet uznania, że pisma CUPT nie spełniały wymogów, o których mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., to automatycznie nie oznacza, że organ w sprawie był bezczynny. W dniu 17 stycznia 2023 r., tj. w przedłużonym terminie rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, wpłynęła skarga na bezczynność organu, natomiast odpowiedzi na wnioski skarżącego zostały udzielone pismami z 27 stycznia 2023 r. (dot. wniosku z 10 grudnia 2022 r.) oraz 30 stycznia 2023 r.

W piśmie procesowym z 15 lutego 2023 r. wnioskodawca nie wyraził zgody na umorzenie postępowania oraz wniósł dodatkowo o zwrot kosztów nadania listu do Sądu w kwocie 10 zł.

Skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z 11 grudnia 2022 r. została zarejestrowana pod sygn. akt VIII SAB/Wa 11/23, natomiast skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 12 grudnia 2022 r. pod sygn. akt VIII SAB/Wa 10/23. Obie skargi zostały odrzucone prawomocnymi postanowieniami z 1 marca 2023 r. z powodu nieusunięcia

w ustawowym terminie ich braków fiskalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie

z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (por. wyroki NSA: z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10, publ. cbosa). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone

w przepisach art. 53 p.p.s.a.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej

w rozumieniu przepisów u.d.i.p. pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Zgodnie z art. 1 cyt. ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie, natomiast przykładowy, otwarty katalog typowych informacji publicznych zawiera art. 6 u.d.i.p.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa,

w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź

w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. np. wyrok NSA z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2904/12, publ. cbosa, wyrok WSA w Rzeszowie z 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Rz 48/12, publ. cbosa).

Z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w tym organy władzy publicznej. CUPT to państwowa jednostka budżetowa (§ 1 ust. 1 Zarządzenia Nr 5 Ministra Transportu z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie utworzenia państwowej jednostki budżetowej Centrum Unijnych Projektów Transportowych, tj. Dz. Urz. MIiR z 2015 r. poz. 23, dalej: Zarządzenie). Przedmiotem jej działania jest wdrażanie programów, instrumentów i projektów rozwoju infrastruktury transportowej,

w szczególności współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej oraz opracowywanie, wdrażanie i rozwój rozwiązań organizacyjnych i systemowych wspierających realizację projektów transportowych (§ 1 ust. 2 pkt 1 i 2 Zarządzenia).

Każda państwowa jednostka budżetowa jest obowiązana do udzielania informacji publicznych, gdyż koszty jej działalności pokrywane są z budżetu Skarbu Państwa, na który składają się wszyscy podatnicy (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 760/19, publ. cbosa).

Niewątpliwe w niniejszej sprawie jest, że informacja żądana przez skarżącego we wniosku z 10 grudnia 2022 r. jest informacją publiczną, ponieważ dotyczy danych publicznych związanych z finansowaniem budowy drogi ekspresowej [...] (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).

Wobec tego, że przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały spełnione, organ, do którego skierowano przedmiotowy wniosek z 10 grudnia 2022 r., winien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia.

Ustawodawca przewidział, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji

o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, niezgodnej

z wnioskiem, niejasnej czy też niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia

w nieprzewidzianej do tej czynności formie, a ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

W przedmiotowej sprawie skarżący wnioskiem z 10 grudnia 2022 r. zwrócił się do CUPT o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten wpłynął do organu 21 grudnia 2022 r.; uwzględniając więc regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., maksymalny ustawowy termin na udostępnienie przez organ informacji publicznej upływał 4 stycznia 2023 r. W tym terminie organ nie udzielił skarżącemu żądanej informacji. Jednakże 27 grudnia 2022 r., korzystając z regulacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował wnioskodawcę o wydłużeniu terminu przekazania odpowiedzi "zgodnie

z przepisami". Organ wyjaśnił, że czynność przesunięcia terminu związana jest ze skomplikowanym charakterem sprawy, nieprecyzyjnym zakresem wniosku, koniecznością analizy obszernej dokumentacji projektowej oraz koniecznością zasięgnięcia opinii prawnej w związku z zakresem wniosku.

Z powyższego wynika, że CUPT w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poinformował o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu pismo organu z 27 grudnia 2022 r. informujące

o niemożności realizacji wniosku w ustawowym terminie z uwagi na wskazane w nim przyczyny, nie jest wystarczające, a tym samym skuteczne do uznania, że CUPT nie pozostawał w bezczynności. Jakkolwiek art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje możliwość udostępnienia informacji publicznej w terminie późniejszym, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, ale musi to znajdować uzasadnienie w powodach opóźnienia. Wprawdzie ustawodawca w u.d.i.p. nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak przyjąć, że podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej (por. wyrok NSA z 24 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4230/21, czy też wyrok WSA w Gdańsku z 9 marca 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 127/21, publ. cbosa).

W ocenie Sądu organ w piśmie z 27 grudnia 2022 r. nie wyjaśnił rzeczywistych powodów przedłużenia terminu do udzielenia informacji publicznej. Tym samym CUPT w sposób dowolny uzasadnił przedłużenie terminu, kiedy wskazał na nieprecyzyjny zakres wniosku, nie wzywając jednocześnie skarżącego do jego sprecyzowania, a po wpływie skargi na bezczynność w piśmie z 27 stycznia 2023 r. bez problemu udzielił odpowiedzi na wszystkie punkty zawarte we wniosku z 10 grudnia 2022 r. Ponadto, przedłużając termin rozpatrzenia wniosku, nie podał konkretnej, jednoznacznej daty przypadającej nie później niż w ciągu 2 miesięcy od złożenia wniosku, wskazując jedynie na wydłużenie "zgodnie z przepisami". Takie przedłużenie terminu wynikające

z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest niedopuszczalne, ponieważ wnioskodawca nie może mieć wątpliwości, kiedy wyznaczony przez organ termin upływa. Zasada szybkości postępowania obliguje organ do sprawnego działania i załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki. Organ winien dokonać miarkowania okresu, na jaki przedłużył postępowanie,

a wyjaśnienie, dlaczego wydłużenie terminu jest niezbędne, winno być sformułowane przy pomocy jasnych i przekonujących motywów.

W świetle powyższych wywodów Sąd uznał, że CUPT pozostawał

w bezczynności do 27 stycznia 2023 r., kiedy to udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z 10 grudnia 2022 r. (k. 15 akt administracyjnych), tj. przez 23 dni, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku. Nie sposób podzielić stanowiska organu, że skoro z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poinformował stronę o wydłużeniu terminu do rozpoznania przedmiotowego wniosku, to uwolnił się od zarzutu bezczynności.

W sytuacji ustania bezczynności (udzielenia odpowiedzi na wniosek

o udostępnienie informacji publicznej) Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego sprawy w dacie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to Sąd nie może zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, publ. cbosa).

Zatem skoro CUPT przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącego

w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie, postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.

Oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażącego (pkt 3 sentencji wyroku). Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. cbosa).

Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Organ nie załatwił przedmiotowego wniosku w terminie, ponieważ był przekonany, że skutecznie przedłużył ustawowy termin do jego rozpoznania, czego Sąd nie zaakceptował. Postępowanie organu nie nosiło jednak znamion złej woli, czy też próby negatywnego załatwienia wniosku strony. W szczególności na rażący charakter stwierdzonej bezczynności nie wpłynęła okoliczność umiejscowienia daty pisma organu z 27 grudnia 2022 r. (na dole pisma).

O kosztach postępowania, które obejmują wpis od skargi w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku). Innych wnioskowanych kosztów skarżący nie udokumentował, natomiast zwrot kosztów na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) stronie przysługuje wówczas, kiedy jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.