Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 117/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sąd. WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2023 r. sprawy ze skargi B. P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ś. z dnia 11 sierpnia 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz B. P. i J. P. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako Kolegium lub SKO) decyzją z dnia 26.09.2022 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania B. P. i J. P. (dalej również jako skarżący) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ś. z dnia 11.08.2022 r., znak sprawy [...] umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tarasu naziemnego o powierzchni [...] m2 przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym na terenie działki o nr ewid.[...], obręb N. jako bezprzedmiotowe.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia 11.08.2022 r. Burmistrz Ś. po rozpatrzeniu wniosku D. A. (dalej jako inwestor) z dnia 9.12.2020 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tarasu naziemnego o powierzchni [...] m2 przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym na terenie działki nr [...] , obręb N..

Odwołanie od tej decyzji wywiedli skarżący, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art.107 § 3, art.105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. – dalej jako k.p.a.), naruszenie art. 59 ust. 1 i 2 , art. 60 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm. – dalej jako u.p.z.p.), art. 29 ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm. – dalej jako p.b.) poprzez wydanie decyzji dotyczącej budowy tarasu naziemnego o powierzchni [...] m2 przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podczas gdy postępowanie dotyczyło budowy tarasu o powierzchni [...] m2 przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym, wobec czego organ wydał w niniejszej sprawie decyzję, która nie dotyczy przedmiotu toczącego się postępowania.

Dalej skarżący zarzucili brak podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, przekroczenie przez organ granic rozpoznawanej sprawy, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja polega na budowie tarasu naziemnego podczas gdy planowana inwestycja polega na budowie tarasu, tym samym nie jest objęta dyspozycją zastosowanych przez organ przepisów, a także umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie bez ponownego jej rozpatrzenia w zakresie wskazanym decyzją SKO z dnia 20.06.2022 r., znak [...] oraz uznanie postepowania za bezprzedmiotowe. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 26.09.2022 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dalej SKO wyjaśniło, że zaskarżona przez skarżących decyzja jest już trzecią decyzją w sprawie. Uchylając poprzednią decyzję organu I Instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Kolegium wskazało, iż w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania w sprawie, wydając decyzję w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tarasu o powierzchni [...] m2 przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym na terenie działki nr [...], obręb N.. Wskazano także, że należy zweryfikować zakres stron postepowania, w trakcie którego zmarła jedna ze stron postępowania. Wówczas organ odwoławczy dopatrzył się również naruszenia art. 10 k.p.a.

Na skutek ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji pismem z dnia 18.07.2022 r. wezwał inwestora do doprecyzowania złożonego wniosku, w zakresie wskazania czy projektowany taras będzie tarasem naziemnym. Wystąpiono również do małżonki zmarłej strony postepowania o udzielenie informacji czy zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po zmarłym oraz wskazanie osób na rzecz których stwierdzone zostało nabycie spadku. Pismem dnia 29.07.2022 r. D. A. wyjaśnił, że projektowany przez niego taras jest tarasem naziemnym o łącznej powierzchni [...] m2. Pismem z dnia 5.08.2022 r. R. R. wskazała spadkobierców po zmarłej stronie postepowania.

W tych okolicznościach SKO stwierdziło, że wbrew zarzutom odwołania, inwestor precyzyjnie w piśmie z dnia 29.07.2022 r. wskazał zakres wniosku tj. "informuję, że projektowany przeze mnie taras będzie tarasem naziemnym o łącznej powierzchni [...] m2", a w konsekwencji brak było postaw do ustalenia warunków zabudowy.

W ocenie Kolegium przydomowe tarasy naziemne o powierzchni zabudowy powyżej 35 m2 wymagają zgłoszenia właściwemu organowi, natomiast te do 35 m2 nie wymagają ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Zdaniem organu II instancji wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści swojego żądania zawartego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Skoro zatem inwestor wskazał, że projektowany przez niego taras będzie tarasem naziemnym o łącznej powierzchni [...] m2, to decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Następnie SKO wskazało, że wbrew zarzutom odwołania, organ I instancji zastosował się do wytycznych Kolegium w zakresie prowadzonego postępowania ustalając prawidłowo zakres stron postępowania i poszerzając go o spadkobierców po zmarłej stronie.

Skargę na powyższą decyzję wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. P. i J. P., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art.107 § 3, art.105 § 1 k.p.a., art. 59 ust. 1 i 2 , art. 60 ust. 1 i 1a u.p.z.p., art. 29 ust. 1 pkt 22 p.b. wskazując na argumenty podniesione w odwołaniu.

W szczególności skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzji dotyczy budowy tarasu naziemnego o powierzchni [...] m2, podczas gdy niniejsze postępowanie dotyczy budowy tarasu o powierzchni [...] m2, a w konsekwencji - zdaniem skarżących - organ wydał decyzję niedotyczącą przedmiotu toczącego się postępowania. W ocenie skarżących organ nie podjął w toku postępowania administracyjnego czynności zmierzających do wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, jak również przekroczył granice rozpoznawanej sprawy. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych skarżący wskazali, że każda rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym organ w sposób wadliwy i niemający oparcia w obowiązujących przepisach prawa uznał, że postępowanie zainicjowane wnioskiem inwestora jest bezprzedmiotowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 21.06.2023 r. D. A. i B. A. - uczestnicy postępowania – wnosząc o oddalenie skargi wskazali m.in., że dysponentem wniosku jest D. A.. Jako wnioskodawca ma więc wyłączne prawo do kształtowania treści swojego żądania zawartego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący postępowanie jest związany. Zmiana wniosku przysługuje inwestorowi aż do czasu zakończenia postępowania decyzją ostateczną. Z uwagi na brak precyzji wniosku zwrócono się do niego o wyjaśnienie i tego wyjaśnienia udzielił. Wówczas inwestor wskazał, że wnosi o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przydomowego tarasu naziemnego o powierzchni [...] m2. Z uwagi na treść pisma z dnia 2.08.2022 r. oraz pierwotnego wniosku, decyzja wydana w sprawie dotyczy przedmiotu postępowania. W ocenie uczestników postępowania brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że organ przekroczył granice rozpoznawanej sprawy. Jednocześnie wyjaśnili, że planowana inwestycja dotyczy budowy przydomowego tarasu naziemnego i nie mają oni w ogóle możliwości budowy innego tarasu, aniżeli naziemny.

Ponadto uczestnicy wskazali, że przywołane w skardze orzecznictwo, wskazujące na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku budowy tarasu, dotyczy stanów prawnych sprzed 19.09.2020 r. Zdaniem uczestników stanowisko skarżących, zgodnie z którym każda budowa tarasu stanowi rozbudowę budynku, a ta z kolei wymaga pozwolenia na budowę, pozbawione jest racjonalności. Ustawodawca wprowadził możliwość budowy przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni do 35 m2 bez pozwolenia na budowę i bez zgłoszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 15.04.2023 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą więc ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przechodząc do oceny zasadności samej skargi, wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26.09.2022 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Ś. z dnia 11.08.2022 r., znak sprawy [...] umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tarasu naziemnego o powierzchni [...] m2 przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym na terenie działki o nr ewid.[...], obręb N. jako bezprzedmiotowe.

Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji:

1. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

2a. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 1a, 3 i pkt 16 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3. W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości:

1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

Przypomnienia wymaga, że organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tarasu naziemnego o powierzchni [...] m2 przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym uznając je za bezprzedmiotowe. Burmistrz Ś. powołując się na treść art. 29 ust. 2 pkt 31 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej jako p.b.) podkreślił, że projektowany taras naziemny ma powierzchnię [...] m2, a tym samym jego budowa nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, a tym samym nie wymaga ustalenia warunków zabudowy. Ze stanowiskiem tym zgodził się organ odwoławczy utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy.

W okolicznościach niniejszej sprawy kluczowe jest dokonanie oceny, czy orzekające organy zasadnie przyjęły, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji stało się bezprzedmiotowe.

W myśl art. 29 ust. 2 pkt 31 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia budowa przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy do 35 m2. Wobec złożonego przez wnioskodawcę pisma z dnia 29.07.2022 r. zamierzenie inwestycyjne obejmuje – co do czego Sąd nie ma wątpliwości – budowę tarasu naziemnego o powierzchni [...] m2. Inwestycja mieści się więc w zakresie zastosowania normy z art. 29 ust. 2 pkt 31 p.b., a w konsekwencji nie jest dla niej wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia.

Zgodnie zaś z treścią art. 59 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

Z powyższego Sąd wywodzi, że ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji wymaga "zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części", a tę zasadę stosuje się również do "zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku".

W sprawie bezspornym jest, że dla terenu objętego inwestycją nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 31 p.b.). Z tych powodów na gruncie przepisów art. 59 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., realizacja planowanej inwestycji powinna zostać poprzedzona wydaniem decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

Do planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie znajduje zastosowania przepis art. 59 ust. 2a u.p.z.p. Choć przepis ten także stanowi o obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to jednak dotyczy budowy obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 1a, 3 i pkt 16 lit. b ustawy - Prawo budowlane, a więc innych zamierzeń budowlanych niż objęte wnioskiem inwestora. Z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. z 2015 r., poz. 443) wynika, że wprowadzenie ust. 2a do art. 59 u.p.z.p. nastąpiło "w celu jednoznacznego rozstrzygnięcia, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie zgłoszenia z projektem budowlanym na nieruchomości nieobjętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w każdym przypadku wymaga decyzji o warunkach zabudowy" w sytuacji, gdy "niezwykle trudno jest sformułować zamknięty i precyzyjny katalog inwestycji wymagających uzyskania w drodze decyzji warunków zabudowy". Takie ratio legis wprowadzonej regulacji ustawowej powoduje, że nie powinna być ona wykładana a contrario.

Na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Jak wskazuje się w orzecznictwie, bezprzedmiotowość postępowania może zachodzić z powodów podmiotowych lub przedmiotowych. O bezprzedmiotowości postępowania można mówić, jeżeli w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego bezzasadne jest dalsze prowadzenie postępowania w związku z brakiem możliwości wydania decyzji pozytywnej lub negatywnej. Chodzi więc o takie okoliczności, które czynią prawnie niemożliwym wydanie decyzji z uwagi na brak przedmiotu sprawy, w której organ jest władny i zobowiązany rozstrzygnąć na mocy przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie wtedy jest/staje się bezprzedmiotowe, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty (wyrok NSA z 12.04.2022 r., II GSK 258/22, LEX nr 3346704).

Na kanwie niniejszej sprawy takie okoliczności jednak nie zachodzą. W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się z poglądem orzekających w sprawie organów o braku konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślenia wymaga, że fakt, iż taras o powierzchni [...] m2 nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia, nie zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym nie czyni postępowania bezprzedmiotowym. Skoro więc uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy było w okolicznościach niniejszej sprawy konieczne, to nie znajduje uzasadnienia decyzja o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Tym samym, zarówno organ I instancji, jak również organ odwoławczy dopuściły się naruszenia art. 105 § 1 k.p.a.

Postępowanie w przedmiocie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy jest postępowaniem prowadzonym z wniosku podmiotu, który ubiega się o uzyskanie prawa do zabudowy konkretnego terenu. To zaś oznacza, że dysponentem przedmiotu postepowania jest wnioskodawca, a nie organ prowadzący postępowanie. Jak wynika z ustalonego przez organy orzekające w sprawie stanu faktycznego, inwestor skorzystał z przysługującego mu prawa i w trakcie trwającego postępowania dokonał zmiany pierwotnego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Na marginesie wskazać należy, że pomimo zmiany powierzchni zabudowy (z [...] m2 na [...] m2), inwestycja mieści się w zakresie zastosowania normy z art. 29 ust. 2 pkt 31 p.b.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że strona jest dysponentem przedmiotu postępowania w postaci skierowanego do organu administracji żądania, które może w granicach prawa modyfikować, bądź cofnąć aż do momentu wydania decyzji (wyrok NSA z 17.05.2022 r., I GSK 2934/18, LEX nr 3363299). Należy mieć na względzie, że pozbawienie wnioskodawcy możliwości skorygowania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy rodziłoby negatywne skutki dla postępowania, ponieważ mogłoby to doprowadzić do naruszenia praw wnioskodawcy, który zostałby pozbawiony realnego wpływu na treść swojego żądania. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia, że sprawa została rozpoznana niezgodnie z wnioskiem inwestora, a organy przekroczyły granice rozpoznawanej sprawy.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Ponownie prowadząc postępowanie organy zastosują się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w treści niniejszego uzasadnienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając w punkcie 2 wyroku od organu solidarnie na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 500 zł zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535).