Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1102/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116, art. 21 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 201 par. 4, art. 252 par. 1, art. 174 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 679/11 w sprawie ze skargi P.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P.L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012r., sygn. akt III SA/Gl 679/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 marca 2011 r.

2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania

2.1. Zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w C. z dnia 21 grudnia 2009 r. orzekające o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe T. Sp. z o.o. w C. (dalej zwana Spółką) z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości na dzień wydania decyzji oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Organ wskazał, że wskutek nieuregulowania zobowiązania podatkowego wynikającego ze złożonej przez Spółkę, deklaracji podatkowej VAT-7 za kwiecień 2004r. powstała zaległość podatkowa tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Wobec powyższego wierzyciel - Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w C. wystawił tytuł wykonawczy obejmujący tę zaległość. Postępowanie egzekucyjne wobec Spółki okazało się bezskuteczne z uwagi na brak składników majątkowych podlegających egzekucji administracyjnej. Działanie to wypełniło zatem przesłankę umożliwiającą orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej P. L. w przedmiotowym zakresie bez uprzedniego wydania decyzji określającej zobowiązanie Spółki w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. Skarżący w ww. okresie pełnił funkcję prezesa jednoosobowego zarządu Spółki na mocy Uchwały I Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z 27 kwietnia 2004 r. Aktem tym przyjęto rezygnację dotychczasowego zarządu odwołując L. J. z funkcji prezesa zarządu Spółki i powołując na jego miejsce P. L.

Organ nie zgadzając się ze stroną w kwestii podnoszonej przez nią nieważności oraz bezskuteczności przedmiotowej uchwały podkreślił, że uchwała ta przyjęta jednogłośnie, została powzięta przez Zgromadzenie Wspólników w dacie, kiedy Spółka nie posiadała Rady Nadzorczej (ta została powołana bowiem dopiero uchwałą z 11 lipca 2005 r.), w związku z czym Zgromadzenie Wspólników było najwyższym organem Spółki. Na powołanie to skarżący wyraził zgodę. Organ wskazał również, że wadliwości tej uchwały nie stwierdzono w trybie przepisu art. 249 Kodeksu spółek handlowych, gdyż nie została zaskarżona przez żadnego ze wspólników ani też przez stronę.

Zdaniem organu dowodami potwierdzającymi fakt pełnienia przez stronę funkcji prezesa zarządu Spółki były jego podpisy złożone 6 maja 2004 r. na imiennym upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli podatkowej w Spółce z 5 maja 2004 r. oraz na protokole z tej kontroli z 6 maja 2004 r., jak również zeznania świadka, byłego prezesa zarządu Spółki D. K. zawarte w protokole z jego przesłuchania z 11 sierpnia 2005 r.

Organ podkreślił, że skarżący w toku postępowania nie przedłożył dokumentów wskazujących, iż wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki, nie podjął żadnych czynności mających na celu przeprowadzenie postępowania układowego, nie wskazał również majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie dochodzonych zaległości podatkowych w znacznej części. Wobec powyższego, zostały spełnione przesłanki warunkujące możliwość przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania Spółki na członka jej Zarządu, natomiast nie zostały wykazane przez stronę przesłanki, o których mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) (dalej: O.p.) uwalniające członka zarządu od tej odpowiedzialności.

2.2. W skardze na powyższą decyzję Skarżący sformułował szereg zarzutów. Zarzucił naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, tj. art. 21 § 2 w zw. z art. 210 § 1, art. 108 § 3, art. 121 § 1, art. 122, art. 191 § 1-2, art. 200 § 1 oraz art. 201 § 4 Kodeksu spółek handlowych.

3. Uzasadnienie Sądu pierwszej instancji

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.

3.2. Zdaniem Sądu bezzasadne były zarzuty naruszenia art. 21 § 2 w zw. z art. 201 § 1 i art. 108 § 3 O.p.

W toku postępowania strona podnosiła, że nie została złożona ważna deklaracja w podatku VAT za kwiecień 2004 r., jako że formularz dostarczony do Urzędu Skarbowego nie był podpisany przez osobę uprawnioną do reprezentacji Spółki. W ocenie Sądu nie mogło to jednak mieć decydującego znaczenia w niniejszej sprawie. Z art. 108 § 3 O.p. wynika, że przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie jest wymagane wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli wydano uprzednio tytuł wykonawczy na podstawie deklaracji. W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy został wystawiony a postępowanie egzekucyjne – jakkolwiek bezskuteczne - było jednak prowadzone i Spółka nie kwestionowała prawidłowości postępowania egzekucyjnego i jego podstawy. Sąd zauważył przy tym, że składanie deklaracji podatkowych bez podpisu przez Spółkę było praktyką częstą, zatem nie może z tego faktu wywodzić skutków prawnych dla siebie korzystnych.

3.3. W kwestii oceny czy skarżący pełnił funkcję członka zarządu Sąd podniósł, że aktem notarialnym z 13 lutego 2001 r. dokonano zmiany umowy spółki polegającej m.in. na ustaleniu, że "Powoływanie i odwoływanie Zarządu dokonuje Rada Nadzorcza". Następnie Sąd stwierdził, że skoro wspólnicy uznali, że powoływanie Rady Nadzorczej jest zbędne, mogli dokonać zmiany umowy Spółki, a nie doprowadzać do sytuacji, gdy jej funkcjonowanie jest niezgodne z treścią umowy, rzutującej wszak nie tylko na stosunki wewnętrzne stron tej umowy, ale także na pewność obrotu i funkcjonowanie podmiotu na zewnątrz. Zaniechanie wypełniania obowiązków wspólnika nie mogło zdaniem Sądu skutkować swoistą "premią" tego rodzaju, że z uwagi na podniesienie zarzutu niewłaściwej reprezentacji Spółka unika wszelkiej odpowiedzialności, bo nie jest możliwe skuteczne wszczęcie postępowania sądowego, administracyjnego lub podatkowego i wydanie rozstrzygnięcia.

3.4. Sąd - odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że nigdy nie pełnił funkcji członka zarządu, gdyż został powołany na to stanowisko sprzecznie z umową spółki - zauważył, iż uchwała zgromadzenia wspólników nawet sprzeczna z umową spółki nie jest nieważna. Skoro uchwała nie została skasowana w przewidzianym trybie, to obowiązywała z wszelkimi konsekwencjami, w tym taką, że skarżący był prezesem jednoosobowego zarządu Spółki od dnia jego powołania do dnia ustanowienia kuratora, gdyż skutek jej skasowania wywołało dopiero powołanie kuratora dla spółki, co nastąpiło 25 października 2004 r.

Również to, że fakt powołania skarżącego na stanowisko prezesa nie został ujawniony w KRS nie jest okolicznością istotną, albowiem wpis taki ma charakter jedynie deklaratoryjny.

3.5. Według Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dot. faktu ustanowienia kuratora dla Spółki, co miałoby wskazywać, że nie miała ona zarządu, gdyż w przeciwnym razie Sąd by go nie ustanowił. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 366 Kpc w zw. z art. 13 § 2 Kpc wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami, przy czym przepisy o procesie stosuje się odpowiednio do innych rodzajów postępowań unormowanych w Kodeksie postępowania cywilnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Powagą rzeczy osądzonej objęte jest orzeczenie w postaci powołania kuratora dla Spółki, a nie motywy, jakimi kierował się Sąd uwzględniając wniosek ostatniego wpisanego do KRS prezesa zarządu Spółki z 15 czerwca 2004 r., który nota bene w dacie złożenia tego wniosku nie pełnił już tej funkcji, a jego odwołanie 16 marca 2004 r. było skuteczne, jeśli zważyć, że niezależnie od postanowień umowy spółki w przedmiocie powoływania i odwoływania członków zarządu, w oparciu o art. 203 § 1 Ksh członek zarządu może być w każdym czasie odwołany uchwałą wspólników.

3.6. Podsumowując powyższe ustalenia Sąd doszedł do wniosku, że organ podatkowy wykazał, iż w stosunku do skarżącego spełnione zostały przesłanki pozytywne jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zobowiązania spółki wskazane w art. 116 § 1 O.p. Organ wykazał bowiem fakt istnienia zaległości podatkowych Spółki, fakt sprawowania przez skarżącego funkcji prezesa jej zarządu w okresie, kiedy przypadał termin ich płatności i bezskuteczność egzekucji z majątku podatnika.

Wobec faktu, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki złożony przez poprzedniego prezes Zarządu D. K. 16 marca 2004 r. został Spółce zwrócony prawomocnym zarządzeniem Sądu z 22 marca 2004 r., z powodu niezachowania wymogów formalnych, Sąd uznał, że nie wywołał on skutków prawnych, w tym także spełnienia przesłanki ekskulpacyjnej. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzono, że P. L. obejmując funkcję Prezesa Zarządu spółki wiedział o jej trudnej sytuacji finansowej. Biorąc pod uwagę, że skarżący pełnił funkcję prezesa Zarządu od 27 kwietnia 2004 r., z tym dniem rozpoczął wobec niego bieg dwutygodniowego terminu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, który jednak upłynął bezskutecznie.

4. Skarga kasacyjna

4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego, zaskarżono powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 201 § 4 ksh, poprzez jego błędną interpretację, prowadzącą do przyjęcia, że mimo zastrzeżenia kompetencji powoływania zarządu radzie nadzorczej, zgromadzenie wspólników i tak jest władne do powoływania zarządu (vide: wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 15 listopada 2006 r. V CSK 241/2006: "artykuł 203 § 1 zdanie pierwsze ksh jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 201 § 4 ksh";

- art. 106 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) mające istotny wpływ na

rozstrzygnięcie, polegające pominięciu oczywistego motywu ustanowienia dla spółki kuratora - jakim jest brak organów i skoncentrowanie się na krytyce zarzutu odwołującego się do braku wyjaśnienia (sygnalizowanej w skardze) luki rozumowania organów podatkowych - poprzez uznanie, że to, w jakich okolicznościach doszło do skutecznego odwołania ostatniego zarządu spółki nie ma znaczenia - wobec treści prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego o ustanowieniu kuratora dla spółki (z powołaniem na przepis, zgodnie z którym kuratora ustanawia się dla spółki nie posiadającej organu uprawnionego do reprezentacji (zarządu);

- art. 141 § 4 u.p.p.s.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie - poprzez ocenę sygnalizowanego wyżej zarzutu, wyłącznie w aspekcie przepisów art. 366 kpc w zw. z 13 § 2 kpc, podczas kiedy skarżący powołując się na fakt ustanowienia dla spółki kuratora, mimo braku uprzedniego odwołania go z zarządu jak i braku rezygnacji z tej funkcji, zmierzał do wykazania, że nigdy nie był członkiem zarządu - w przeciwnym wypadku sąd nie mógłby ustanowić kuratora, tymczasem orzeczenie w tym przedmiocie jest prawomocne (postanowienie Sądu Rejonowego w C. z dnia

25.10.2004. V RNs 346/04);

- art. 141 § 4 u.p.p.s.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez zdawkowe ustosunkowanie się do zarzutu, wskazującego, że wysokość należnego podatku nie została określona ani w drodze decyzji ani w deklaracji podatkowej - albowiem deklaracja podatkowa nie opatrzona podpisem podatnika, bądź osoby uprawnionej do jego reprezentacji nie stanowi aktu wymiaru podatku;

- art. 108 § 3 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, w zakresie uznania, że nie podpisana deklaracja podatkowa pozwala na zastosowanie ww. przepisu, a następnie jego zastosowanie - mimo zarzutu, iż brak decyzji wymiarowej uniemożliwiał wydanie decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej;

- art. 21 § 1 pkt 1 O.p. oraz przepisów art. 22-24 O.p. poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do błędnego wniosku że doszło do wymiaru zobowiązania podatkowego - podczas kiedy nie wydano w tym przedmiocie decyzji mimo braku deklaracji podatkowej

4.2. W oparciu o wskazane podstawy wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

4.3. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawy skargi kasacyjnej zostały określone w art. 174 u.p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna w rozpatrywanej sprawie została oparta zarówno na zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania jak i na podstawie zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Podstawą rozstrzygnięcia organów podatkowych w zaskarżonej decyzji, następnie poddanej kontroli sądowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach był przepis art. 116 § 1 Ordynacji Podatkowej. Autor skargi kasacyjnej nie odwołuje się do treści ww. przepisu stąd odniesienie się do meritum sporu w rozstrzyganej sprawie może być utrudnione.

5.2. Istotą sporu jest przyjęcie czy skarżący był skutecznie powołany na prezesa zarządu T. Sp. z o.o. w C. W kwestii tej dotyczącej tej samej Spółki wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 1102/12, w którym uznał, że w przypadku gdy członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zarzuca, że zachodzi przesłanka uwalniająca go z odpowiedzialności z art. 116 O.p., a mianowicie twierdzi, że został powołany niezgodnie z prawem, to zgodnie z art. 252 § 1 k.s.h. powinien wnieść powództwo przeciwko spółce o stwierdzenie nieważności uchwały zgromadzenia wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialności.

W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że słusznie organy podatkowe, a w dalszej kolejności sąd pierwszej instancji, zwróciły uwagę na fakt, że wadliwość tej uchwały nie została stwierdzona we właściwym trybie przepisów kodeksu spółek handlowych, gdyż nie została ona zaskarżona przez żadnego z wspólników, ani tym bardziej przez stronę skarżącą, która na obecnym etapie powołuje się głównie na jej wadliwość, gdyż jak twierdzi obecnie do powołania zarządu, zgodnie z umową spółki, uprawniona była Rada Nadzorcza. Zatem powołanie skarżącego w skład zarządu, poprzez podjecie uchwały przez zgromadzenie wspólników zostało uczynione sprzecznie z umową, więc było nieważne. Oznacza, że powołanie było bezskuteczne, w związku z tym nie może on ponosić odpowiedzialności za zobowiązania spółki, jak wprost wynika z art. 116 O.p. Nie można jednak zgodzić się z taką argumentacją, bo jak słusznie ustaliły organy, a sąd pierwszej instancji to przyjął, uchwala powołująca skarżącego na prezesa zarządu została podjęta jednogłośnie przez Zgromadzenie Wspólników w dacie kiedy spółka nie posiadła Rady Nadzorczej, a w związku z czym Zgromadzenie Wspólników było do tego czasu najważniejszym organem spółki. Powyższy fakt zasadniczo został pominięty w argumentacji uzasadnienie skargi kasacyjnej, co czyni podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania bezskutecznym. Natomiast, gdy w związku z powyższym powstaje kwestia sporna, to koniecznym staje się inny tryb postępowania, a mianowicie sięgniecie do art. 189 ustawy kodeks postępowania cywilnego z dnia 17 listopada 1964 r., (Dz. U. nr 43 poz. 296 ze zm.) i wniesienia powództwa o ustalenie. Wyjaśnić też należy, że w myśl art. 252 § 1 k.s.h. w przypadku podjęcia przez zgromadzenie wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością uchwały niezgodnej z prawem, jej wzruszenie winno nastąpić w trybie powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały, wytoczonego przeciwko spółce. Jeżeli zaś uchwała narusza umowę spółki lub dobre obyczaje, wówczas może podlegać wzruszeniu w prowadzonym przeciwko spółce postępowaniu o uchylenie uchwały, na podstawie art.249 § 1 k.s.h. W niniejszej sprawie żadne z tych postępowań nie zostało wszczęte, a nawet sam skarżący nie twierdzi, że podjął starania o uchylenie przedmiotowej uchwały. W tym miejscu należy podkreślić, że skarżący w swoim uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie odniósł się do argumentów sądu pierwszej instancji, który uwypuklił następujące kwestie, jak: skarżący w tym okresie otrzymał od spółki wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji prezesa zarządu, a z zeznań poprzedniego prezesa wynikało, że skarżący faktycznie prowadził sprawy gospodarcze spółki, podejmował decyzje w sprawie płatności oraz podpisywał jednoosobowo polecenia przelewów zlecanych bankowi do płatności, pomimo braku wpisu jego osoby jako prezesa zarządu w KRS.

W dalszej części cytowanego wyroku NSA podkreślił, że wobec nie podważenia skutecznie w skardze kasacyjnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego, dla oceny zarzutów materialnoprawnych miarodajny jest zatem stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe i przyjęty przez sąd pierwszej instancji. Ze stanu tego zaś wynika, że po pierwsze należy rozważyć zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 201 § 4 k.s.h., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, po drugie zarzut naruszenia art. 116 O.p., poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że skarżący jest odpowiedzialny za zaległości podatkowe spółki w okresie pełnienie przez niego funkcji, pomimo, iż z materiału dowodowego wynika, iż nie z jego winy w stosownym czasie nie został złożony wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego. Po pierwsze, należy odnieść się do zarzutu naruszenia ar. 201 § 4 k.s.h.. Odwołanie z pełnionej funkcji może odbyć się jako czynność odwrotna do trybu powołania. Zasadą jest, że powołanie i odwołanie odbywa się uchwałą wspólników. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2003 r. I PK 1559/02 zgromadzenie wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jest organem uprawnionym do odwołania członków jej zarządu, także wówczas, gdy w spółce została powołana rada nadzorcza. Może ona jednocześnie z odwołaniem podjąć uchwałę o rozwiązaniu stosunku pracy z członkiem zarządu. Odwołanie może nastąpić w różnym momencie, zasadniczo odbywa się ze skutkiem natychmiastowym, ale może także nastąpić z dniem określonym w akcie odwołania. Skutkiem odwołania jest wygaśniecie stosunku organizacyjnego będącego podstawą pełnienia funkcji. W wyniku odwołania powinno nastąpić wykreślenie z rejestru, co ma skutek deklaratoryjny, decydujące znaczenie ma bowiem ważnie powzięta uchwała. Skarżący natomiast, co zostało wykazanie w toku postępowania, nie domagał się stwierdzenia nieważności (wadliwości) uchwały podjętej przez Zgromadzenie Wspólników z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie powołania go na członka jednoosobowego zarządu. Skarżący pobrał z tego tytułu wynagrodzenie oraz prowadził sprawy spółki w tym okresie. Należy wskazać że przyznanie radzie nadzorczej prawa odwołania / powołania zarządu nie umniejsza prawa zgromadzenia wspólników do powołania lub odwołania członków zarządu, gdyż zgromadzenia jest najważniejszym organem spółki i może podejmować uchwały we wszystkich sprawach (wyrok SN z 15 listopada 2006 r. I CSK 241/06). Po drugie, art. 203 § 1 k.s.h. jest przepisem szczególnym do art. 201 § 4 k.s.h. i daje zgromadzeniu wspólników uprawnienie do odwołania członka zarządu w każdym czasie, bez względu na postanowienia umowne spółki, na mocy których przyznano to uprawnienie również lub wyłącznie innej osobie zgodnie z art. 201 § 4 k.s.h. Prawo odwołania członka zarządu przez zgromadzenie wspólników mogłoby być wyłączone tylko wówczas, gdyby w umowie spółki wspólnicy na podstawie art. 174 § 3 k.s.h. przyznali jednemu lub niektórym wspólnikom szczególne uprawnienie do powoływania lub odwoływania członka zarządu. Takie szczególne uprawnienie nie zostało przewidziane w umowie spółki. Zatem członek zarządu mógł być odwołany w każdym czasie uchwałą wspólników. Z kolei ustawowe prawo odwołania lub powołania członków zarządu przez wspólników istnieje zawsze, nawet wtedy, gdy w umowie spółki określono na podstawie art. 201 § 4 k.s.h., że członków zarządu powołuje rada nadzorcza, jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny, w tym składzie, w pełni aprobuje przedstawiona wykładnię przepisów prawa materialnego. W związku z tym pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 201 § 4 k.sh. należy uznać za nieuzasadniony.

5.3. Również zarzut skargi kasacyjnej drugi i trzeci naruszenia art. 106 § 4 u.p.p.s.a. i art. 141 § 4 u.p.p.s.a. dotyczący faktu ustanowienia kuratora dla Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie w pełni aprobuje stanowisko Sądu pierwszej instancji oparte na poglądach przedstawicieli nauki procedury cywilnej.

5.4. Także zarzuty skargi kasacyjnej związane z naruszeniem art. 108 § 3 O.p. i art. 21 § 1 pkt 1 O.p. nie mogły zostać uwzględnione. Na podstawie deklaracji podatkowej został wystawiony tytuł wykonawczy, który następnie był podstawą do wszczęcia egzekucja. Samo prowadzenie egzekucji i wystawienie tytułu wykonawczego, mimo, że deklaracja podatkowa nie została podpisana, nigdy nie została zakwestionowana przez Spółkę. A zatem brak było podstaw do wystawiania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na członka zarządu.

5.5. Z tych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 u.p.p.s.a.. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a.