Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 224/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Rada Adwokacka
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1a
journal: Dz.U. 2020 poz 1651
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - t.j.
article: art. 6
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 203/22 w sprawie ze skargi K.S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 28 października 2021 r. nr DO.66-PO-22.1.2021 w przedmiocie skreślenia z listy adwokatów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I.

Skarżący K. S. został wpisany na listę adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie uchwałą z 26 listopada 2009 r. i wykonywał zawód we własnej kancelarii adwokackiej.

Orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Warszawie z 15 listopada 2018 r. sygn. akt SD 83/17 orzeczono wobec skarżącego karę dyscyplinarną wydalenia z adwokatury. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z 8 czerwca 2019 r. w sprawie sygn. akt WSD 32/19.

Następnie, postanowieniem z 6 października 2020 r. Sąd Najwyższy oddalił kasację wniesioną przez Skarżącego od powyższego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury, jako oczywiście bezzasadną.

W dniu 2 lipca 2019 r. Prezes Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Zielonej Górze stwierdził prawomocność orzeczenia dyscyplinarnego z dniem 6 września 2019 r. i przekazał orzeczenie Dziekanowi ORA w Zielonej Górze celem wykonania.

II.

Uchwałą z 2 grudnia 2020 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie skreśliła skarżącego z listy adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie i nadała przedmiotowej uchwale rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od ww. uchwały skarżący zarzucił, iż bezpodstawnie uznano prawomocność wymierzonej kary w sytuacji gdy skarga kasacyjna rozpoznana została przez nieuprawnionych sędziów sądu najwyższego (zakwestionowano legalność izby dyscyplinarnej) oraz zarzucono bezprawność jawnego głosowania w sprawach indywidualnych.

III.

Uchwałą z 28 października 2021 r. nr DO.66-PO-22.1.2021 Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej utrzymało w mocy ww. uchwałę o skreśleniu skarżącego z listy adwokatów. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 72 ust. 1a ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1651 - dalej jako p.o.a.).

W uzasadnieniu wyjaśniono, że w chwili podejmowania przez ORA w Warszawie w dniu 2 grudnia 2020 r. zaskarżonej uchwały spełnione zostały przesłanki określone w art. 72 ust. 1a p.o.a. obligujące do skreślenia skarżącego z listy adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie. Odnosząc się zarzutów odwołania wskazano, iż brak jest podstaw do podważenia zaskarżonej uchwały przy zastosowaniu kryterium legalności, które mogło być jedynym kryterium, do zastosowania którego uprawnione było Prezydium NRA, dokonujące oceny w niniejszej sprawie. Wyjaśniono przy tym, iż niezachowanie wymogu głosowania tajnego podczas posiedzenia ORA w Warszawie, na którym podjęto zaskarżoną uchwałę, miało miejsce na podstawie art. 14hb ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). Postanowiono z uwagi na powyższe znieść tajność przy przeprowadzaniu głosowań z natury tajnych. Mając na uwadze, że zainteresowany wyczerpał wszelkie środki prawne, przewidziane w przepisach prawa do dochodzenia swoich racji, zastosowanie natychmiastowej wykonalności znajdowało swoje uzasadnienie w art. 108 k.p.a.

IV.

Wyrokiem z 26 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 203/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S.

WSA wskazał, że wobec skarżącego wydane zostało orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Warszawie z 15 listopada 2018 r. sygn. SD 83/17 (RD 18/14), utrzymane w mocy orzeczeniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z 8 czerwca 2019 r. sygn. WSD 32/19. Wobec skarżącego została zatem prawomocnie orzeczona kara wydalenia z adwokatury. Kasacja od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury została 6 października 2020 r. oddalona przez Sąd Najwyższy - Izbę Dyscyplinarną, jako oczywiście bezzasadna.

WSA wskazał także, że w orzeczeniu z 15 lipca 2021 r. TSUE stwierdził m.in. że "nie zapewniając niezależności i bezstronności Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego (Polska), do której właściwości należy kontrola decyzji wydanych w postępowaniach dyscyplinarnych prowadzonych wobec sędziów [art. 3 pkt. 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, w brzmieniu wynikającym z tekstu jednolitego opublikowanego w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z 2019 r. (poz. 825) w związku z art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, zmienionej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw] (...) Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE".

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, powyższe konkluzje zawarte w przywołanym wyroku TSUE, nie dają podstaw do uznania orzeczenia wydanego przez Izbę Dyscyplinarną w trybie nadzwyczajnym (na skutek rozpoznania kasacji od orzeczenia WSD) za niebyłe (non existens). Powyższe stanowisko potwierdza w ocenie Sądu uchwała składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (BSA 1-4110-1/20 - vide pkt 1 i 4 uchwały). Wskazuje ona, że w przypadku wadliwego obsadzenia składu (co odnosi się konkretnie do orzeczeń wydanych z udziałem sędziów Izby Dyscyplinarnej - por. pkt 4 w zw. z pkt 1 uchwały) zachodzą tzw. bezwzględne przyczyny odwoławcze, przewidziane w art. 439 § 1 pkt 2 kpk albo art. 379 pkt 4 kpc. Zdaniem WSA oznacza to, że żaden z ww. organów sądowniczych: ani TSUE w przywołanym wyroku, ani Sąd Najwyższy w przywołanej uchwale Izb połączonych nie stanęły na stanowisku o bezpośredniej bezskuteczności wyroków wydawanych przez Izbę Dyscyplinarną, pomimo niewątpliwego stwierdzenia przez te organy wad, jakimi obciążone są wydawane w tym trybie orzeczenia.

WSA zauważył, że w podobnym tonie (choć dotyczącym procedur przed sądami administracyjnymi, toczącymi się z udziałem sędziów powołanych przez tzw. nową KRS) wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 4 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt III FSK 3626/21, stwierdził, że "Sędzia sądu administracyjnego bądź asesor sądowy w wojewódzkim sądzie administracyjnym, powołany do sprawowania urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jest sędzią Rzeczypospolitej Polskiej i sędzią europejskim w rozumieniu art. 2 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30 ze zm.) oraz art. 6 ust. 1-3 TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych (Dz.Urz. UE C 303 z 14 grudnia 2007 r., s. 1), a także art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), także wówczas, gdy procedura poprzedzająca jego powołanie mogła być dotknięta wadami."

Nie ma więc prawnej możliwości uznania orzeczenia Izby Dyscyplinarnej wydanej na skutek kasacji wniesionej od prawomocnego orzeczenia sądów dyscyplinarnych adwokatury za niebyłe.

Nawet wskazywane we wcześniejszym wyroku TSUE z 19 listopada 2019 r. wydanym w połączonych sprawach C-585/18, C-624/18 i C-625/18 wskazówki, by sądy krajowe badały, czy w danym przypadku stosowania prawa europejskiego rozpatrywał niezawisły i bezstronny organ sądowniczy, oraz, że "Do sądu odsyłającego należy ustalenie, przy wzięciu pod uwagę wszystkich istotnych informacji, którymi dysponuje, czy jest tak w przypadku organu takiego jak Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego", co - wbrew poglądom zawartym w skardze - nie oznacza żadnego automatyzmu w uznawaniu tych orzeczeń za "niebyłe".

W kontekście powyższego zdaniem WSA brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organów adwokatury, że wydanie w sprawie dyscyplinarnej orzeczenia Izby Dyscyplinarnej SN oddalającego kasację nie dyskwalifikuje rozstrzygnięcia samorządowych sądów dyscyplinarnych I i II instancji w przedmiocie nałożonej na skarżącego sankcji wydalenia z adwokatury. Tym samym, prawidłowe było oparcie się na tych orzeczeniach sądów dyscyplinarnych i wydanie decyzji związanej w myśl art. 72 ust. 1a p.o.a.

Sąd pierwszej instancji nawiązał także do wyroku SN z 15 lipca 2010 r. sygn. akt SDI 12/10, publ. OSNKW 2011/3/25, w którym stwierdzono, że orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego wydane w głównym nurcie postępowania dyscyplinarnego na skutek rozpoznania odwołania jest orzeczeniem prawomocnym, o ile nie uchyla zaskarżonego orzeczenia i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpoznania. Od takiego właśnie orzeczenia, zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 519 kpk podmiotom wskazanym w art. 91a ust. 1 p.o.a. przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego, który w ten sposób sprawuje nadzór nad sądownictwem dyscyplinarnym. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem, w którym podejmowane są rozstrzygnięcia o charakterze represyjnym, zatem postępowanie to nie może toczyć się przy pomijaniu norm określonych w Kodeksie postępowania karnego.

WSA nie podzielił także zarzutu kwestionującego zastosowanie art. 108 k.p.a. Ponieważ skarżący wyczerpał wszelkie środki prawne, przewidziane w przepisach prawa do dochodzenia swoich racji, w związku z czym zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności ma swoje uzasadnienie już w samej treści powołanego przepisu.

W przedmiotowej sprawie stwierdzono prawomocność orzeczenia o wydaleniu skarżącego z adwokatury co wskazuje na zasadność podjętych przez organy adwokatury uchwał, które zapadły na podstawie art. 72 ust. 1a p.o.a., tj. wobec orzeczenia przez Sąd Dyscyplinarny prawomocnym orzeczeniem, kary wydalenia z adwokatury. Wobec wydania prawomocnego orzeczenia o wydaleniu z adwokatury przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny adwokatury, organ zobowiązany był zastosować art. 72 ust. 1a p.o.a.

V.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł K. S. zaskarżając go w całości wskazując, że "Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucam zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zwanej dalej EKPC), mającej zastosowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 91 Konstytucji R.P. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący."

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o orzeczenie o kosztach.

Jej zdaniem WSA bez dostatecznej ku temu podstawy zaaprobował wadliwy pogląd, że orzeczenia sądów dyscyplinarnych kończą sprawę. Przepisy art. 91a ust. 2 p.o.a. wskazują, że prawomocne orzeczenie sądu nie jest orzeczeniem wykonalnym (odwrotnie jak orzeczenie sądu karnego wydane w oparciu o przepisy kpk). Wykonalność orzeczenia sądów dyscyplinarnych adwokatury wiąże się bowiem w przypadku wniesienia kasacji z orzeczeniem wydanym przez Sąd Najwyższy (albo się je wykonuje, jeżeli SN nie uwzględnił kasacji, albo orzeczenia takiego nie ma jeżeli SN uchylił je uwzględniając kasacje). Tak więc WSA bezzasadnie ustalił, że przedmiotem skargi były orzeczenia sądów dyscyplinarnych, chociaż w rzeczywistości przedmiotem postępowania było pozbawienie strony prawa do sądu poprzez rozpoznanie kasacji przez pseudo Sąd Najwyższy, a więc brak podstawy prawnej do wyrzucenia adwokata z zawodu i wykreślenia adwokata z listy adwokackiej. W skardze do WSA podniesiono, że doszło do naruszenia art. 91d ust. 2 p.o.a. poprzez uznanie za prawomocne orzeczenia, pomimo wniesienia i nierozpoznania w tej sprawie kasacji przez niezawisły sąd. Skutkiem tego naruszenia było brak kontroli kasacyjnej nad orzeczeniami sądów dyscyplinarnych, co wyklucza możliwość wyrzucenia adwokata z palestry i skreślenia go z listy adwokatów.

Zdaniem strony jeżeli uznać, że WSA rozpoznał tę kwestię przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywody, iż SN działający w sprawie był należycie obsadzony, to i tak należy uznać to stanowisko za nietrafne.

WSA oparł swoje stanowisko na orzecznictwie TSUE i sądów krajowych pominął, zaś orzeczenia ETPCz, chociaż Unia Europejska w imieniu której stosowaniem prawa zajmuje się TSUE i uchwalona przez Radę Europy EKPC w oparciu o którą orzeka ETPCz są dwoma odrębnymi porządkami prawnymi. Co więcej obowiązują one w Polsce na podstawie innych norm prawnych, tj. porządek prawny Unii Europejskiej stosuje się w oparciu o przepis art. 92 Konstytucji RP, zaś przepisy EKPC stosuje się w oparciu o przepis art. 91 Konstytucji RP, jak ratyfikowaną i obowiązującą w Polsce od lat 90-tych XX wieku umowę międzynarodową.

ETPCz rozpoznając, czy określone w art. 6 EKPC prawo do sądu nie uległo ograniczeniu wielokrotnie wypowiedział się w kwestii nienależycie obsadzonego sądu. ETPCz nie miała żadnej wątpliwości co do zaistnienia naruszenia prawa do rzetelnego procesu skarżącego wskutek wprowadzenia reformy polskiego sądownictwa z 2017 roku (tj. orzekaniu w sprawach przez sędziów wybranych przez neo-KRS). ETPCz wydał w tej mierze wyroki w sprawach polskich, Xero Flor (skarga nr 4907/18), Reczkowicz (skarga nr 43447/19) oraz Advance Pharma (skarga nr 1469/20), w których stwierdzono naruszenia prawa do rzetelnego procesu skarżących w związku z odpowiednio, wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego w składzie z "dublerami", funkcjonowaniem Izby Dyscyplinarnej oraz składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z sędziami powołanymi od 2018 r. (również nie stanowi "sądu ustanowionego ustawą" w rozumieniu art 6 ust. 1 Konwencji).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

VI.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu z uwagi na jej istotne wady konstrukcyjne, w istocie wyłączające możliwość kontroli zaskarżonego wyroku, albowiem wskazany wzorzec kontroli nie przystaje do podstawy zarówno zaskarżonego orzeczenia, jak i uchwał organów adwokatury.

Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Wskazać także należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Świadczy o tym przede wszystkim powołany art. 183 § 1 p.p.s.a., nakazujący rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy środkiem tym wywołanej w jego granicach, a te z kolei wyznaczają prawidłowo określone podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega zatem na tym, że dopiero prawidłowe wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, bądź procesowego określa zakres kontroli w postępowaniu odwoławczym. Ów wzorzec kontroli nie może być przy tym jedynie luźno, można by rzec generalnie, związany z przedmiotem postępowania, nie nawiązując w sposób konkretny do podstawy prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia WSA oraz wcześniej wydanych aktów organów administracji publicznej, nie precyzując przede wszystkim w kontekście tych przepisów wad jakich miał się dopuścić Sąd pierwszej instancji stosując bądź ich nie stosując w sprawie.

To więc autor skargi kasacyjnej, którym z woli ustawodawcy jest prawnik-profesjonalista, wyznacza w sposób wiążący zakres kontroli instancyjnej, wskazując które przepisy, rozumiane jako artykuł, paragraf lub ustęp, punkt, podpunkt, tiret, itp. oraz wywodzone z nich normy prawa zostały naruszone, a jeżeli tak to w jaki sposób. Naczelny Sąd Administracyjny z całą pewnością, o czym świadczy dotychczasowa wieloletnia i utrwalona linia orzecznicza, nie ma obowiązku, a czasami nawet prawa domyślać się i uzupełniać argumentację autora skargi kasacyjnej, rozwijając ją, dedukując bądź przewidując potencjalne kierunki w jakich zmierzał autor skargi kasacyjnej.

Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być zatem precyzyjne, bowiem z uwagi na związanie NSA granicami skargi kasacyjnej, Sąd ten może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane jako naruszone. Zarzuty kasacyjne powinny ponadto zawierać szczegółowe ich uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych - także wskazanie, jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie zastępuje bowiem strony i nie precyzuje oraz nie uzupełnia przytoczonych podstaw kasacyjnych. Jedynie w pewnym wąskim marginesie wad jakimi dotknięte są zarzuty skargi kasacyjne (ich niejasność w petitum, rozwinięta w uzasadnieniu), pewne złagodzenie tego z natury rzeczy surowego stanowiska wprowadza uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010 nr 1 poz. 1), w której stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.

Powyższe uwagi mają szczególne znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż jak wskazano na wstępie, o braku zasadności skargi kasacyjnej przesądziły właśnie wady konstrukcyjne tego środka odwoławczego, który w sposób zupełnie niepowiązany z podstawami tak wyroku WSA jak i uchwał organów adwokatury, formułuje jako zarzut naruszenie przepisu prawa materialnego zupełnie oderwanego od istoty tej sprawy. Dzieję się przy tym tak pomimo tego, że w myśl art. 175 p.p.s.a. środek odwoławczy został sporządzony przez pełnomocnika profesjonalnego.

Mając to na względzie należy zauważyć, że jedynym zarzutem skargi kasacyjnej, w dodatku opartym na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a więc naruszeniu prawa materialnego (to zaś może nastąpić przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie), jest art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. w zw. z art. 91 Konstytucji RP, precyzującym pozycję w polskim porządku prawnym ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Wskazać należy, że powołany przepis konwencyjny ma przede wszystkim trzy ustępy, z których każdy jakkolwiek w pewien sposób powiązany z sądowym etapem wymiaru sprawiedliwości, to jednak stanowi odrębną regulację podniesionych w nich zagadnień, tj. prawa do sądu (ust. 1), domniemania niewinności w postępowaniu karnym (ust. 2), czy minimalnych praw przysługujących każdemu oskarżonemu (ust. 3). Już z tej przyczyny precyzja skargi kasacyjnej jest niewystarczająca, odsyłając do analizy uzasadnienia, w celu ustalenia podstawy prawnej zaskarżenia. To zaś pozwala wprawdzie przyjąć, że jakkolwiek istotą twierdzeń strony jest po pierwsze art. 6 ust. 1 Konwencji, po drugie negacja wszelkich rozstrzygnięć wydawanych przez tzw. neo-sędziów, to jednak w żaden sposób nie nawiązuje to, ani tym bardziej nie podważa stanowiska WSA wskazującego na brak automatycznego "odrzucania" wszelkich rozstrzygnięć wydanych w składach z tzw. neo-sędziami.

Zaznaczyć przy tym należy, że skarga kasacyjna nie zakwestionowała w żaden sposób podstaw prawnych użytych przez WSA i organy adwokatury, co również jest jej istotną wadą. Środek odwoławczy skupia się bowiem wyłącznie na tym, że z racji na art. 6 Konwencji, wszystkie orzeczenia wydane przez składy sądów dotknięte zdaniem strony wadą prawną, nie istnieją.

Uwzględniając powyższe należy wskazać, że wyrok WSA prezentuje jednoznaczne stanowisko, że istotą oddalenia skargi strony było to, że aktualna sytuacja prawna istniejąca wokół Sądu Najwyższego, wygenerowana działaniem tzw. neo-KRS i Prezydenta RP, nie jest podstawą do przyjęcia w istocie apriorycznego założenia, że wszystkie orzeczenia przez ten Sąd wydawane (w tej sprawie przez Izbę Dyscyplinarną) mają charakter orzeczeń nieistniejących, które mogą i powinny zostać pominięte, bez wnikania w istotę zarówno samej procedury, w której zostały wydane, jak i wpływu na sprawę.

Strona w skardze kasacyjnej prezentuje pogląd, że orzeczeń tych w ogóle nie ma w obrocie, pomijając jednak i w żaden sposób nie kwestionując wyraźnego stanowiska WSA, że uwzględnienie stanowiska zawartego w wyrokach TSUE i ETPCz jak i w uchwale połączonych Izb Sądu Najwyższego, nie daje podstaw do przyjmowania tak dalekiego automatyzmu.

Strona nie zakwestionowała przy tym skutecznie podstawowego dla rozstrzygnięcia w jej sprawie art. 72 ust. 1a p.o.a., skupiając swoje uwagi wyłącznie na przywoływaniu ogólnych tez, że sytuacja prawna wokół Sądu Najwyższego nie jest prawidłowa. Problem występujący w tej materii jest jednak nieco bardziej skomplikowany i nie może w tej sprawie zostać rozwiązany przez przyjęcie tezy, że każde orzeczenie sądu wydawane w składzie z tzw. neo-sędziami, jest orzeczeniem nieistniejącym. Strona zapomina, że została prawomocnie osądzona przez sądy dyscyplinarne adwokatury, które uznały jej winę, stosując jako karę wydalenie z zawodu. W żaden sposób skarga kasacyjna nie odniosła się do takiej motywacji oddalenia skargi jaką zaprezentował Sąd pierwszej instancji.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, orzekając w tym względzie na podstawie art. 184 p.p.s.a.