Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 5343/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 pkt 1, art. 141 § 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 149 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt IV SAB/Po 101/20 w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek M. S. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 4 marca 2021 r. IV SAB/Po 101/20, po rozpoznaniu skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej:

1. zobowiązał Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] do załatwienia pkt 3 wniosku M. P. z [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku;

2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu pkt 3 ww. wniosku;

3. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

4. w pozostałej części skargę oddalił;

5. zasądził od Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Aresztu Śledczego w [...]. Zaskarżając wyrok w całości, podniósł zarzuty naruszenia:

I. prawa materialnego, w szczególności:

1. art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 2176 ze zm.; dalej u.d.i.p.) - przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ nie wykazał, że nie jest w posiadaniu żądanych przez wnioskodawcę informacji, podczas gdy organ jednoznacznie wskazał w odpowiedzi na wniosek, że nie gromadzi danych dotyczących stosowania wobec osób przebywających w Areszcie Śledczym w [...] środków profilaktycznych polegających na stałej, całodobowej, bezpośredniej kontroli zachowania osadzonego, zakwaterowanego w całodobowo monitorowanej celi przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, przez dodatkowego funkcjonariusza Służby Więziennej, pełniącego całodobowo dozór przy otwartych drzwiach celi - całodobowo monitorując zachowanie osadzonego przez zamkniętą kratę koszową (dystansującą) uniemożliwiająca osadzonemu opuszczenie celi, a informacja ta była na tyle jasna i klarowna, a tym samym zrozumiała dla adresata odpowiedzi, że w piśmie procesowym z [...] stycznia 2021 r. przyznał on, że organ nie będzie w stanie udostępnić żądanej informacji na dzień 21 lipca 2020 r., dlatego jego żądanie z pkt 3 ppkt 6 wniosku należy odczytywać jako dzień sporządzenia informacji po rozstrzygnięciu niniejszej sprawy;

2. art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ jest zobowiązany do udzielenia informacji, których nie posiada, podczas gdy w myśl przepisu art. 4 ust. 3 u.d.i.p. prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już istniejącej, będącej w posiadaniu, podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań (kontrolnych, badawczych itp.) mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej i dotychczas nieistniejącej, której udzielenia domaga się wnioskodawca;

II. przepisów postępowania które, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy przy dokonywaniu w uzasadnieniu skarżonego wyroku oceny, że organ nie wykazał ani nie uprawdopodobnił, że nie jest w posiadaniu żądanych przez wnioskodawcę informacji, podczas gdy organ jednoznacznie wskazał w odpowiedzi na wniosek, że nie gromadzi danych dotyczących stosowania wobec osób przebywających w Areszcie Śledczym w [...] środków profilaktycznych polegających na stałej, całodobowej, bezpośredniej kontroli zachowania osadzonego, zakwaterowanego w całodobowo monitorowanej celi przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, przez dodatkowego funkcjonariusza Służby Więziennej, pełniącego całodobowo dozór przy otwartych drzwiach celi - całodobowo monitorując zachowanie osadzonego przez zamkniętą kratę koszową (dystansującą) uniemożliwiająca osadzonemu opuszczenie celi, a informacja ta była na tyle jasna i klarowna, a tym samym zrozumiała dla adresata odpowiedzi, że w piśmie procesowym z [...] stycznia 2021 r. przyznał on, że organ nie będzie w stanie udostępnić żądanej informacji na dzień 21 lipca 2020 r., dlatego jego żądanie z pkt 3 ppkt 6 wniosku należy odczytywać jako dzień sporządzenia informacji po rozstrzygnięciu niniejszej sprawy;

2. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., w zw. z art. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w tym pominięcie treści pisma wnioskodawcy z [...] stycznia 2021 r. i w konsekwencji przyjęcie, że organ nie wskazał przyczyn nieposiadania żądanych informacji, co skutkowało ustaleniem, że organ pozostawał w bezczynności, gdy tymczasem organ załatwił sprawę pismem skierowanym do skarżącego, a pismo to było dla skarżącego jasne i zrozumiałe, co wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym pisma M. P. z [...] stycznia 2021 r.;

3. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., w zw. z art. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że organ pozostaje w posiadaniu danych źródłowych (informacji prostych), które po niezbędnej kwerendzie posiadanych zasobów i ich zredagowaniu pozwoliłyby żądaną informację opracować i udostępnić, podczas gdy z materiałów zgromadzonych w sprawie, w tym w szczególności odpowiedzi na skargę wynika jednoznacznie, że organ nie gromadzi wydanych decyzji w przedmiocie zastosowania środków profilaktycznych, a decyzje te gromadzone są w aktach osadzonych i przekazywane do jednostek penitencjarnych, w których aktualnie osadzony przebywa, stąd niemożliwe jest wytworzenie informacji przetworzonej i stworzenie zestawienia tych decyzji, gdyż organ nie jest w posiadaniu tych dokumentów źródłowych, a żaden przepis prawa nie obliguje organu do prowadzenia rejestru takich decyzji;

4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., w zw. z art. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie mimo, że z całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, w tym treści stanowiska wnioskodawcy M. P. zawartego w piśmie z [...] stycznia 2021 r. wynika jednoznacznie, że organ nie pozostawał w bezczynności, zatem skarga podlegała oddaleniu;

5. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie wykazał ani nie uprawdopodobnił, że nie jest w posiadaniu żądanych przez wnioskodawcę informacji, podczas gdy organ jednoznacznie wskazał w odpowiedzi na wniosek, że nie gromadzi danych dotyczących stosowania wobec osób przebywających w Areszcie Śledczym w [...] środków profilaktycznych, o których mowa w pkt 3 wniosku z [...] lipca 2020 r.;

III. art. 61 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, i uznanie, że wniosek skarżącego z [...] lipca 2020 r. nie stanowił o nadużyciu przez niego prawa do informacji publicznej, podczas gdy z treści pism kierowanych przez M. P. w niniejszej sprawie wynika jednoznacznie, że z takimi samymi wnioskami on sam lub M. J. zwrócili się do praktycznie wszystkich jednostek penitencjarnych, a nie zostało przez nich wykazane, że uzyskanie tej informacji stanowi przejaw troski o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów.

Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie skargi w całości, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się przeprowadzania rozprawy i wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. P. wniósł o jej oddalenie, przyznanie zwrotów faktycznie poniesionych kosztów postępowania, a także oświadczył, że zrzeka się prawa do przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.

Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W tej sprawie jednak zarzuty powołane w ramach obydwu podstaw kasacyjnych muszą zostać rozpoznane łącznie, bowiem pozostają ze sobą w ścisłym związku i koncentrują się wokół jednego zagadnienia – czy organ uwiarygodnił twierdzenie o braku żądanej informacji publicznej. Zupełnie bezcelowe było w takiej sytuacji ujmowanie tego samego problemu, jaki został przedstawiony w skardze kasacyjnej, w kilku zarzutach. Ponadto, zarzut odwołujący się do przepisów k.p.a. co do zasady nie mógł być skuteczny, skoro organ nie wydał w tej sprawie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), a przedmiotem skargi była bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Skonstatować zatem należy, że "Podmiot zobowiązany do jej udzielenia [informacji publicznej] po prostu udostępnia żądaną poprzez stosowne czynności faktyczne lub w drodze pisemnej odpowiedzi. Jedynie w przypadku wyraźnej odmowy udostępnienia informacji publicznej albo umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. podmiot zobowiązany czyni to w formie decyzji stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p." (wyrok NSA z 14.01.2022 r. III OSK 761/21, LEX nr 3331098). Przepisów k.p.a. w tej sprawie ani organ, ani Sąd I instancji nie stosowały, zatem nie mogły one zostać naruszone.

Skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Nie budzi zatem wątpliwości stron postępowania, że żądana informacja jest informacją publiczną, a organ – Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] – jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. "obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji." Przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy organ w ogóle nie posiada żądanej informacji publicznej, gdyż tylko wówczas zwolniony jest z obowiązku jej udostępnienia. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, zobowiązany organ musi uwiarygodnić twierdzenie, że wnioskowanej informacji nie posiada. Pozwala to zarówno wnioskodawcy, jak i Sądowi dokonać "oceny czy prawdopodobne jest, że organ żądanej informacji nie posiada, a oceniając czy podmiot zobowiązany powinien ją posiadać, powinien między innymi ustalić czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania i kompetencją" (wyrok NSA z 24.11.2009 r., I OSK 851/09).

Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ ograniczył się w odpowiedzi z [...] lipca 2020 r. na pytanie zawarte w pkt 3 wniosku z [...] lipca 2020 r. do stwierdzenia, że "nie ma możliwości udostępnienia danych określonych w pkt. 3 przedmiotowego wniosku, ponieważ administracja Aresztu Śledczego w [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami nie gromadzi takich informacji."

Taka zdawkowa odpowiedź na wniosek jest niewystarczająca, aby uznać, że organ nie dopuścił się bezczynności. Informacja podmiotu zobowiązanego o nieposiadaniu wnioskowanych danych nie może ograniczać się wyłącznie do stwierdzenia ich nieposiadania, lecz konieczne jest również wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Powiadomienie o nieposiadaniu żądanej informacji powinno zawierać wskazanie dlaczego organ nie posiada żądanych informacji, stosowne uwiarygodnienie twierdzenia organu, pozwalające na ocenę jego rzetelności i prawdziwości. Gdyby bowiem przyjąć, że samo takie twierdzenie zwalnia od zarzutu bezczynności, wnioskodawca byłby faktycznie pozbawiony realnej ochrony (por. wyrok NSA z 24 listopada 2009 r. I OSK 851/09; wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2014 r. I SA/Po 248/14, wyrok WSA w Warszawie z 11 października 2017 r. II SAB/Wa 265/17).

Jak wskazał Sąd I instancji (str. 10 uzasadnienia) informacja o tym, czy Areszt Śledczy w [...] stosował lub stosuje środki profilaktyczne polegające na stałej, całodobowej, bezpośredniej kontroli zachowania osadzonego, zakwaterowanego w całodobowo monitorowanej celi, przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk, bądź przez dodatkowego funkcjonariusza SW pełniącego całodobowo dozór przy otwartych drzwiach celi, a także informacja o tym, wobec ilu osadzonych środki takie były lub są stosowane w AŚ, posiada walor informacji publicznej. Takie informacje bezpośrednio bowiem dotyczą działalności ww. jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, podejmowanej w ramach ustawowo powierzonych jej zadań (zob. art. 2 ustawy o Służbie Więziennej). Nadto informacja ta stanowi dane publiczne, jako mająca swe źródło w treści indywidualnych decyzji w sprawie zastosowania takich środków w stosunku do konkretnego osadzonego, podejmowanych przez właściwe organy postępowania karnego wykonawczego, na podstawie przesłanek ściśle określonych w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego (zob. art. 88c, art. 116 § 5a, art. 212b § 2 k.k.w.). Tym bardziej, że do podstawowych zadań Służby Więziennej należy m.in. prowadzenie Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności (art. 2 ust. 2 pkt 7a u.S.W.), w której przetwarza się informacje niezbędne do realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez Służbę Więzienną, m.in. informacje związane z pobytem osoby pozbawionej wolności w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, w szczególności informacje niezbędne do dokonania prawidłowej klasyfikacji, rozmieszczenia wewnątrz zakładu karnego lub aresztu śledczego oraz indywidualnego postępowania zmierzającego do realizacji celów, jakim ma służyć wykonanie kar pozbawienia wolności, środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności oraz tymczasowego aresztowania (art. 25a ust. 2 pkt 1 lit. f tiret drugie u.S.W.).

Przyznaje to także organ w odpowiedzi na skargę i w skardze kasacyjnej wskazując, że objęte zapytaniem decyzje przechowuje się w książeczce zdrowia oraz aktach osobowych części B osadzonego. Nie prowadzi się jednakże rejestru wydanych decyzji tego typu, nie rejestruje się także tych informacji zbiorczo w Centralnej Bazie Osób Pozbawionych Wolności (str. 8 skargi kasacyjnej).

Informacja taka mogłyby uprawdopodabniać twierdzenie organu, że nie posiada żądanej informacji i nie jest w stanie jej wytworzyć, gdyby była skierowana do strony. Pismo procesowe skierowane do Sądu (I lub II instancji), nie zastępuje zaadresowanego do wnioskodawcy pisma informującego o tym, że organ nie jest w posiadaniu żądanych informacji wraz ze szczegółowym wskazaniem przyczyn. Zwrócić należy także uwagę na treść pytania 3 zawartego we wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. Otóż odnosiło się ono nie tylko do stosowania na podstawie § 4 ust. 1 pkt 9 i 10 Instrukcji nr 2/2016 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 29 sierpnia 2016 r. w sprawie zapobiegania samobójstwom osób pozbawionych wolności – środków profilaktycznych polegających na stałej, całodobowej, bezpośredniej kontroli zachowania osadzonego, zakwaterowanego w całodobowo monitorowanej celi przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk, przez dodatkowego funkcjonariusza Służby Więziennej, pełniącego całodobowo dozór przy otwartych drzwiach celi – całodobowo monitorując zachowanie osadzonego przez zamkniętą kratę koszową (dystansującą) uniemożliwiającą osadzonemu opuszczenie celi 1) w 2015 roku, 2) w 2016 roku, 3) w 2017 roku, 4) w 2018 roku, 5) w 2019 roku, ale także 6) na dzień sporządzenia informacji. Niewątpliwie, skoro pytanie zawarte w punkcie 6 dotyczy sytuacji bieżącej, to na dzień sporządzenia odpowiedzi na to pytanie Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] posiada informację o tym, w stosunku do ilu osób w jego areszcie stosowany jest ww. środek profilaktyczny.

Ponadto, jak podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnioskodawca nie wnosił o wytworzenie nowej informacji, ani o wydanie danych z rejestru, zbioru, systemu (bazy danych), statystyk lub odrębnego zestawienia spraw osób osadzonych. M. P. wnosił o udostępnienie żądanej informacji na podstawie decyzji o monitorowaniu zachowania osadzonego, będących w dyspozycji administracji Aresztu Śledczego w [...]. Organ potwierdza w skardze kasacyjnej (zarzut II.3.), że jest w posiadaniu takowej dokumentacji. W dniu, w którym Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] sporządzał odpowiedź na wniosek był w posiadaniu wszystkich akt osobowych osób pozbawiony wolności, osadzonych w podległej mu jednostce penitencjarnej (akt, w których przechowuje decyzje o monitorowaniu zachowania osadzonego) i po przeprowadzeniu kwerendy tych akt był w stanie udostępnić informację publiczną z punktu 3 ppkt 6 wniosku z [...] lipca 2020 r., tj. czy na dzień sporządzenia informacji publicznej administracja Aresztu Śledczego w [...], na podstawie decyzji organu postępowania karnego wykonawczego o monitorowaniu zachowania osadzonego, stosowała lub stosuje wobec osób przebywających w Areszcie Śledczym w [...] środki profilaktyczne polegające na stałej, całodobowej, bezpośredniej kontroli zachowania osadzonego, zakwaterowanego w całodobowo monitorowanej celi przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk, przez dodatkowego funkcjonariusza Służby Więziennej, pełniącego całodobowo dozór przy otwartych drzwiach celi - całodobowo monitorując zachowanie osadzonego przez zamkniętą kratę koszową (dystansującą) uniemożliwiającą osadzonemu opuszczenie celi. W zbliżonych okolicznościach podobne stanowisko zajął już Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 10 czerwca 2022 r. wydanych w sprawach III OSK 4735/21 i III OSK 4567/21.

Jeśli zatem wyjaśnień odnośnie braku żądanych informacji po stronie organu nie można uznać za dostatecznie uwiarygodnionych, to zarzut dotyczący naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. nie może być uznany za usprawiedliwiony.

Zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych, należy w takiej sytuacji uznać także za pozbawione usprawiedliwionych podstaw, z tego powodu, że są one niespójne z udzielonymi wyjaśnieniami przez sam organ, jak też z ww. argumentacją podaną przez skarżącego w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Zarzut nadużycia prawa również nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż wnioskujący o informację publiczną nie jest zobowiązany do wykazywania "troski o dobro publiczne" (zob. art. 2 ust. 2 u.d.i.p.), a także nie było to działanie na użytek własnej sprawy. To ostatnie przynajmniej nie wynika z akt sprawy.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Wniosek M. P. (obecnie S.-P.) o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego został oddalony (pkt 2 wyroku), ponieważ skarżący nie wykazał (sporządzając samodzielnie odpowiedź na skargę kasacyjną), że takowe koszty poniósł, a zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r. II FPS 4/12, przepisy art. 204 i art. 205 § 2 – 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów jedynie za wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika.