Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 158/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 187 poz 1 art.13  b)
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w  zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu
article: art. 133 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C Sp. z o.o. w S od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 977/17 w sprawie ze skargi C Sp. z o.o. w S na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [..] października 2017 r. nr [..] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA w Szczecinie albo Sąd I instancji) oddalił skargę C Sp. z o.o. w S (dalej: skarżąca albo spółka) na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego (dalej: Zarząd) z dnia [..] października 2017 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że spółka w dniu 31 stycznia 2017 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego 2014-2020 w ramach konkursu nr RPZP.01.05.00-IZ.00-32-0024/17. Przedmiotem projektu objętego wnioskiem jest nabycie nowoczesnej technologii – innowacyjnego, zintegrowanego systemu zarządzania ERD.

Pismem z dnia [..] sierpnia 2017 r. Instytucja Zarządzająca poinformowała stronę, że złożony przez nią projekt został oceniony negatywnie i nie podlega dalszej ocenie ze względu na niespełnienie kryteriów oceny wstępnej: 1.8 Zgodność z wymogami pomocy publicznej (kryterium dopuszczalności) i 1.9 Kwalifikowalność projektu (kryterium dopuszczalności). Przedmiot projektu dotyczy sektora transportu i związanej z nim infrastruktury, o których mowa w art. 13 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1 ze zm.), dalej: rozporządzenie nr 651/2014, dlatego też nie ma możliwości dofinansowania projektu na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 września 2015 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach celu tematycznego 3 w zakresie wzmacniania konkurencyjności mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1377); dalej: rozporządzenie w sprawie udzielania pomocy.

Pismem z dnia [..] października 2017 r. Zarząd poinformował stronę o nieuwzględnieniu protestu.

WSA w Szczecinie oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 13 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014 regionalna pomoc inwestycyjna i operacyjna nie obejmuje pomocy przeznaczonej dla sektora transportu i na związaną z nim infrastrukturę oraz dla sektora wytwarzania i dystrybucji energii oraz na związaną z nim infrastrukturę, z wyjątkiem regionalnej pomocy inwestycyjnej w regionach najbardziej oddalonych i programów regionalnej pomocy operacyjnej. Zgodnie z art. 2 pkt 45 tego rozporządzenia "transport" należy rozumieć jako transport pasażerski powietrzny, morski, drogowy lub kolejowy i wodny śródlądowy lub towarowy transport zarobkowy.

Wyłączenie z dofinansowania przedsięwzięć związanych sektorem transportu i związanej z nim infrastruktury znalazło odzwierciedlenie również w postanowieniach regulaminu konkursu (podrozdział 1.2.1 Wyłączenia z możliwości dofinansowania).

Ocena projektów podzielona jest na trzy części: ocenę wstępną, ocenę merytoryczną I stopnia oraz ocenę merytoryczną II stopnia. Warunkiem przekazania projektu do kolejnej części oceny jest spełnienie wszystkich kryteriów wyboru w ramach poprzedniej części oceny. Celem oceny wstępnej jest wyselekcjonowanie projektów wpisujących się w założenia danego naboru. W ramach oceny wstępnej dokonywana jest przede wszystkim weryfikacja spełnienia przez projekt wybranych kryteriów dopuszczalności i administracyjności.

W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności ocenie podlegała dokumentacja aplikacyjna złożona przez skarżącą, obejmowała ona wniosek wraz z załącznikami.

Sąd I instancji uznał, że organ trafnie zakwalifikował projekt do sektora transportu. Z dokumentacji aplikacyjnej wynika, że skarżąca prowadzi również (obok działalności spedycyjnej) działalność w zakresie sektora transportu w rozumieniu art. 13 lit b) rozporządzenia nr 651/2014. Znajduje to potwierdzenie w 1) treści wniosku o dofinansowanie; 2) w odpisie z KRS (kod PKD 52.29.C, tj. działalność pozostałych agencji transportowych oraz 49.41.Z transport drogowy towarów); 3) przedłożonych sprawozdaniach finansowych za lata 2014 i 2015; 4) załączonej do wniosku opinii o innowacyjności; 5) załączonym do wniosku biznesplanie.

W ocenie Sądu informacje zawarte w dokumentach aplikacyjnych uzasadniały stanowisko, że przedmiotem przedsiębiorstwa skarżącej jest również działalność w zakresie sektora transportu w rozumieniu art. 13 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014.

WSA w Szczecinie stwierdził, że w procesie kwalifikacji projektów do określonego sektora decydujące znaczenie ma opis projektu zawarty w całej dokumentacji aplikacyjnej z uwzględnieniem jego celu i zakresu rzeczowego oraz rodzaju i charakteru założonych wydatków. Poza tym brzmienie art. 2 pkt 45 rozporządzenia nr 651/2014 nie daje podstaw do zawężania znaczenia pojęcia infrastruktury związanej z sektorem transportu i definiowania jej w oderwaniu od zakresu rzeczowego i celu projektu objętego dofinansowaniem.

Spółka zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a.;

2) prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie naruszenie art. 13 lit. b) rozporządzenia 651/2014.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Z tego powodu Sąd II instancji w pierwszej kolejności odnosi się do podniesionych w niej zarzutów naruszenia prawa procesowego, a dopiero w dalszej do naruszeń prawa materialnego. Określona w ten sposób kolejność rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego jest możliwa dopiero wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy jest między stronami niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

Skarga kasacyjna spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W ocenie NSA kontrolowany wyrok nie narusza treści art. 133 § 1 p.p.s.a. Zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie tego przepisu jest oczywiście nietrafny. Art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zatem naruszenie tego przepisu mogłoby mieć miejsce tylko wtedy, gdy strona wykazałaby, że wyrok został ogłoszony, pomimo że rozprawa nie została zamknięta albo wskazałaby, że wyrok został ogłoszony, ale Sąd I instancji nie dysponował aktami sprawy. W rozpoznawanej sprawie spółka takich twierdzeń nie stawia, natomiast podnosi, że WSA w Szczecinie wydał wyrok dokonując oceny ustaleń faktycznych wychodzących poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. NSA analizując uzasadnienie skarżonego wyroku nie dopatruje się uchybień wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zwłaszcza tego, by Sąd I instancji czynił własne ustalenia faktyczne. Niewątpliwie Sąd ten ocenił postępowanie przed organem i dał temu wyraz w uzasadnieniu, przyjmując, że ocena wniosku dokonana przez Zarząd odpowiada prawu. Akceptacja poglądu wyrażonego przez organ nie może być w ogóle łączona z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a., podobnie jak nie ma nic wspólnego z przekroczeniem granic sprawy. Z tych powodów NSA uznał rozpoznawany zarzut za nietrafny.

W ocenie Sądu II instancji niezasadny jest również zarzut materialny skargi kasacyjnej podnoszący naruszenie art. 13 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014, polegający na błędnej wykładni tego przepisu, skutkiem której było przyjęcie, że skarżąca spółka powadzi działalność w sektorze transportowym, a przedstawiony przez nią projekt dotyczy infrastruktury transportowej. W tym zakresie Sąd II instancji stwierdza, że skarżony wyrok nie narusza art. 13 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014. Zgodnie z treścią tego przepisu pomoc regionalna nie może być przeznaczona dla sektora transportu i na związaną z nim infrastrukturę. Analiza treści uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji poprawnie uznał, że przedstawiony przez spółkę projekt należy kwalifikować do sektora transportu, który na mocy art. 2 pkt 45 tego rozporządzenia oznacza m.in. zarobkowy transport towarowy. Ustalenie tego faktu, a w konsekwencji jego prawna kwalifikacja, było dokonane na podstawie dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę, a więc spółkę, która przecież przystępując do konkursu znała zasady kwalifikowalności projektów, a więc i to, że nie mogą odnosić się one do tych rodzajów działalności, które z mocy przepisów unijnych nie mogą być wspierane środkami unijnymi.

Do takiego rodzaju działalności należy pomoc wskazana w art. 13 pkt b) rozporządzenia 651/2014. Trafnie zauważył Sąd I instancji, że zakres działalności wskazała spółka przedstawiając określone dokumenty, zatem nie można uznać, że jest on efektem błędów i nieprecyzyjnego językowego ujęcia. Sąd II instancji podkreśla, że w przypadku wniosków aplikacyjnych o unijną pomoc rygoryzm i formalizm mają decydujące znaczenie dla oceny wniosku, gdyż w tych postępowaniach organ nie prowadzi ustaleń zgodnie z k.p.a. Zatem zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że spółka poprawnie została zaliczona do sektora transportu, a już tylko ten fakt decydował o niemożności pozytywnej oceny jej wniosku. NSA podziela stanowisko spółki, że szczegółowe przedsięwzięcie mające być realizowane poprzez środki unijne nie jest infrastrukturą związaną z transportem, jednak nie zmienia to oceny kontrolowanego wyroku, gdyż tym co przesadziło o tej ocenie nie jest spór, co do zakresu pojęciowego tej infrastruktury, ale zaliczenie spółki do sektora transportu. Z tego więc powodu ta wada uzasadnienia wskazana przez spółkę nie mogła prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Sąd II instancji zwraca uwagę, że zaliczenie do sektora transportowego ma charakter formalny w tym znaczeniu, że o tym fakcie decyduje przedkładana dokumentacja związana z prowadzoną działalnością, a nie faktycznie realizowany zakres tej działalności.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.