Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 794/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 17, art. 20, art. 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na uchwałę Rady Gminy T. P. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2010 r. Rada Gminy T. P. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w P., w rejonie ul. W. i R..

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A. P. zarzucając jej nieważność z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa w szczególności:

- przepisów art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) poprzez naruszenie zasady proporcjonalności w wyważeniu interesu prywatnego i interesu publicznego przy planowaniu przestrzennym wskutek przyjęcia w zaskarżonej uchwale zmiany przeznaczenia terenu w obrębie działki nr [...] (ustalając ten teren jako las określony symbolem 2ZL i zakazując jakiejkolwiek zabudowy) wbrew dotychczasowemu przeznaczeniu terenu (działalność usługowa - giełda części samochodowych), skutkujące nieuzasadnioną ingerencją w prawo własności właściciela przedmiotowej nieruchomości J. P. oraz w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości przez skarżącego oraz przez dużą grupę małych przedsiębiorców użytkujących teren giełdy części samochodowych;

- przepisów art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. P. (uchwała nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] listopada 2005 r.).

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż zaskarżona uchwała narusza przepisy art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasady proporcjonalności w wyważeniu interesu prywatnego i interesu publicznego przy planowaniu przestrzennym wskutek przyjęcia w zaskarżonej uchwale zmiany przeznaczenia terenu w obrębie działki nr [...] (ustalając ten teren jako las określony symbolem 2ZL i zakazując jakiejkolwiek zabudowy) wbrew dotychczasowemu przeznaczeniu terenu (działalność usługowa - giełda części samochodowych). W ocenie skarżącego powyższe stanowi nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności właściciela przedmiotowej nieruchomości J. P. oraz w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości przez skarżącego oraz przez dużą grupę małych przedsiębiorców użytkujących teren giełdy części samochodowych. Skarżący wyjaśnił, iż na działce nr [...] od kwietnia 2005 r. do chwili obecnej prowadzona jest przez skarżącego działalność gospodarcza - teren ten pełni funkcję usługową (giełda części samochodowych). Działalność usługowo-handlową w zakresie obrotu częściami samochodowymi i usług dla sektora motoryzacyjnego na przedmiotowej nieruchomości prowadzi również ok. 176 wystawców - małych przedsiębiorców wynajmujących teren od skarżącego.

Skarżący podkreślił, iż miejscowy pian zagospodarowania przestrzennego zmienił całkowicie przeznaczenie terenu w obrębie działki [...] ustalając ten teren jako las określony symbolem 2ZL i zakazując jakiejkolwiek zabudowy tego terenu. Skarżący podniósł, iż zgodnie z decyzją Wojewody W. z dnia [...] czerwca 2004 r., sygn. [...], wydana została zgoda na zmianę gruntu leśnego położonego w P., gmina T. P., działki ewidencyjne [...], [...], i [...] na użytek rolny. Wobec powyższego niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym jest twierdzenie zawarte w §8 ust. 3 pkt 2 uchwały o nakazie uzupełnienia i utrzymania obecnej leśnej funkcji terenu.

Skarżący podniósł, iż nieuzasadnione są twierdzenia Rady dotyczące rzekomej samowolnej zmiany zagospodarowania terenu i wycinki drzewostanu oraz twierdzenia organu o rzekomym nieuzyskaniu decyzji administracyjnych wymaganych dla rozpoczęcia działalności gospodarczej na działce nr [...]. Dla podjęcia takiej działalności na przedmiotowym terenie nie było potrzeby uzyskania żadnych decyzji administracyjnych na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie twierdzeń organu o zabezpieczeniu funkcji ochronnej jako bariery akustycznej pomiędzy torem "P." a zabudową mieszkaniową P. skarżący wskazał, iż funkcję rzeczonej bariery akustycznej spełnia wybudowany wał ziemi - nasyp wysokości ok. 10 m. Skarżący wyjaśnił, iż władztwo planistyczne gminy nie może w sposób nadmierny naruszać interesów prawnych innych podmiotów i nie można tym tłumaczyć wszelkich dowolnych działań organów gminy. W przedmiotowej sprawie natomiast uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zaskarżonym kształcie narusza interes prawny szeregu podmiotów i jest nieproporcjonalne do ewentualnych korzyści gminy z przekształcenia terenu działki nr [...] w las.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym strona wskazała, iż mimo że rysunek studium określa przedmiotowy teren jako las 2ZL, to okoliczność ta ma tylko takie znaczenie, że jest to tylko założenie ogólne, stanowiące wytyczne koordynacyjne dla prowadzenia dalszych prac w zakresie gospodarki przestrzennej. Zgodnie z §13 studium, rysunek studium określa jedynie zasięgi przestrzenne rozwoju funkcji. Powyższe nie wyklucza możliwości ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uzupełniającej funkcji terenu (działka nr [...]) jako usługowego w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej w ramach giełdy części samochodowych. Tym bardziej, że przedmiotowy teren funkcje takie faktycznie spełnia od wielu lat.

Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale nieprawidłowości w zakresie ustalenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zabudowania terenu zabudowy usługowej 1U (§8 ust. 1 uchwały) obejmującego m.in. nieruchomości położone w P. przy ul. R. i W. - działki nr [...] i [...], których użytkownikiem wieczystym jest skarżący. Interes skarżącego naruszają następujące regulacje §8 ust. 1 uchwały. Skarżący podniósł, iż niczym nieuzasadnione jest ograniczenie zabudowy poprzez enumeratywne wskazanie przeznaczenia potencjalnych budynków, jak również ograniczenie powierzchni sprzedażowej budynków handlowych do 2000 m2 oraz niczym nieuzasadnione jest ograniczenie powierzchni zabudowy do maksymalnie 30% powierzchni działki oraz ustalenie powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 50% powierzchni działki.

Skarżący podkreślił, iż planuje zabudowanie ok. 65% powierzchni działki nr [...], co znajduje potwierdzenie w decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, sygn. [...].

Skarżący uzasadniając swój interes prawny podniósł, iż zaskarżona uchwała w sposób bezpośredni, realny i konkretny kształtuje sytuację prawną właściciela i użytkownika wieczystego nieruchomości znajdujących się na terenie, który tą uchwała jest objęty (działki nr [...], [...], [...]).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż dla terenu działek [...], [...] i [...] do końca 2003 r. obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy T. P., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. ( [...]), zgodnie z którym wymienione działki znajdowały się na terenie przeznaczonym pod zieleń izolacyjną. Od dnia [...]01.2004 r. dla tych działek nie było planu miejscowego. Dalej organ wskazał, iż uchwalone przez Radę Gminy T. P. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zatwierdzone uchwałą Nr [...] z dnia [...]grudnia 1999 r. , które weszło w życie w okresie obowiązywania planu ogólnego - stanowiło bardzo ogólne wytyczne dla zagospodarowania przestrzennego, wskazując dominujące funkcje na większych obszarach. Studium nie rozróżniało terenów przeznaczonych pod cele publiczne, terenów pod parki czy obszary zieleni izolacyjnej znajdujące się w otoczeniu innych funkcji. Organ podniósł, iż aktualizując Studium, zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na nowe zadania przypisane studium, gmina zobowiązana była do uszczegółowienia jego zapisów i w związku z tym w zmienionym Studium zostały uwidocznione liczne tereny, które do tej pory "wciągnięte " były w inne, dominujące w sąsiedztwie obszary.

Organ wskazał, iż mpzp jest zgodny z obowiązującymi ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T. Podgórne zawartymi w uchwale i załączniku graficznym. Argument podniesiony przez Skarżącego oparty na błędnej interpretacji zapisów § 18 pkt 11 Studium jest w związku z tym bezpodstawny. Podkreślić należy, że przed podjęciem uchwały Nr [...] została wyczerpana procedura, o której mowa w art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności pkt. 1,3,9,11,12 omawianego przepisu. Skarżący nie wniósł wówczas żadnych wniosków ani uwag do projektu Studium. Po upływie terminów , o których mowa w art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Skarżący wniósł o zmianę przeznaczenia działki nr [...]. Wobec powyższego zarzut Skarżącego, iż zaskarżona obecnie uchwała nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. zmienia przeznaczenie terenu w obrębie działki nr [...] ustalając ten teren jako las określony symbolem 2ZL i zakazując jakiejkolwiek zabudowy - wbrew dotychczasowemu przeznaczeniu terenu, tj. na działalność usługową - giełda części samochodowych jest nieprawdziwy.

Organ podniósł, iż w akcie notarialny nabycie nieruchomości strony oświadczyły, że działkę nr [...] porastają zakrzewienia, a z § 3 pkt. a wynika jednoznacznie, że nieruchomość przeznaczona jest pod teren zieleni izolacyjnej. Nieruchomość stanowiącą działkę nr [...] na wniosek Skarżącego podzielono, w wyniku czego powstała m. in. działka nr [...]. Z decyzji podziałowej wynika, że przeznaczeniem działki nr [...] jest zieleń izolacyjna.

Organ wyjaśnił, iż skarżący samowolnie wyciął drzewa i krzewy rosnące na działce nr [...] i wystąpił o zmianę klasyfikacji gruntów. Działka nr [...] o pow. 1.0528 ha w części 0.9934 ha porośnięta była lasem, a 0.0044 ha stanowiły pastwiska. Decyzją z dnia [...].09.2004 r. Dalej organ wskazał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu w P., w rejonie ul. W. i R. ustala docelowe przeznaczenie działki nr [...] jako las. Jak wykazano wyżej niezgodne z prawdą jest więc twierdzenie skarżącego, że teren działki [...] nie pełnił funkcji leśnej. Działki nr [...] pełniły funkcję leśną, co jest udokumentowane na zdjęciach satelitarnych z 2002 r. Organ podniósł, iż dla ww. działek ewidencyjnych nie została wydana decyzja zezwalająca na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 2005 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jak wykazano wyżej - właściciel działki nr [...] zmienił samowolnie zagospodarowanie terenu, dokonał wycinki i uzyskał decyzję Wojewody W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. zezwalającą na zmianę 1,0670 ha gruntu leśnego na działkach nr [...] na użytek rolny w celu lokalizacji wybiegu i pastwiska dla koni. Ponadto działalność gospodarcza prowadzona na działce nr [...] w postaci giełdy części samochodowych jest prowadzona bez uzyskania wymaganych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzji administracyjnych. Organ wskazał, iż dnia [...] listopada 2005 r. wydano decyzję nr [...] nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania terenu jako użytku rolnego. Przeznaczenie terenu w mpzp jest zatem zgodne z jego stanem prawnym i w żaden sposób nie narusza prawa własności i interesu wnioskodawcy. Organ wyjaśnił, iż podstawą ustaleń zawartych w § 8 uchwały, w którym określa się parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, było zapewnienie ładu przestrzennego na przedmiotowym terenie. Mając na uwadze zagospodarowanie terenów sąsiednich - zintensyfikowanie zabudowy na działce nr [...] jest nie wskazane. Ograniczenie powierzchni zabudowy do 30% powierzchni działki oraz ustalenie powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 50% powierzchni działki uwarunkowane jest zabezpieczeniem funkcji ochronnej jaką ma spełniać ten teren, stanowiąc m.in. barierę akustyczną pomiędzy torem P. a osiedlem mieszkaniowym P. i Motelem "Ł.". Drugą istotną podstawą utrzymania wskazanego w planie % terenów biologicznie czynnych są sprawy związane z gospodarką wodami opadowymi. Dla przedmiotowego terenu, z uwagi na brak możliwości odprowadzenia wód opadowych do kanalizacji deszczowej, zachodzi konieczność zagospodarowania ich na terenie inwestora.

Mając na uwadze istniejący układ komunikacyjny i jego ciągłe przeciążenie ( ul. R. i ul. R.), aby umożliwić jakiekolwiek inwestowanie na wskazanych przez Skarżącego terenach, należało wprowadzić ograniczenia, które wykluczają możliwość lokalizacji dużych obiektów handlowych, generujących największy ruch komunikacyjny. Organ podniósł, iż w § 103 pkt 1 Studium jest określona maksymalna wysokość budynków. Nie stanowi niezgodności ze Studium określenie w mpzp niższej maksymalnej wysokości, jest to jedynie uściślenie zapisów Studium. Organ podniósł także, iż wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest dokumentem wiążącym w procedurze sporządzania planu miejscowego.

W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. strona wskazała, iż twierdzenia Rady Gminy . P. zawarte w odpowiedzi na skargę są w całości nieuzasadnione. Skarżący podkreślił, iż w szczególności nieuzasadnione jest twierdzenie o samowolnej wycince drzew i krzewów na działce nr [...] przez właściciela nieruchomości. Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] listopada 2003 r., sygn. [...] prawomocnie umorzono postępowanie przeciwko A. P. - obwinionemu o to, że w okresie od [...] do [...] listopada 2001 r. w P. dokonał wyrębu drzewa bez wymaganego pozwolenia. W stanie faktycznym sprawy ustalono, że ówczesnym użytkownikiem terenu działki oznaczonej obecnie nr [...] była H. O., która to zleciła wycięcie "chwastu leśnego" (osiki), po uzyskaniu zgody leśniczego J. J.. Skarżący podkreślił, iż organ administracji przyznaje, iż od dnia 1 stycznia 2004 r., a zatem w czasie, gdy powstawała giełda części samochodowych (funkcjonująca od kwietnia 2005 r.), dla terenu działki nr [...] nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T.P. (uchwała nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r.) nie wyodrębniało terenu zieleni w okolicy toru "P." i hotelu "Ł.". Pierwsze wskazania dotyczące zmiany przeznaczenia terenu w obrębie działki nr [...] zawiera uchwała nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. P. - podjęta w czasie, gdy na przedmiotowym terenie prowadzona była już działalność usługowa - giełda części samochodowych. W ocenie skarżącego wbrew zatem twierdzeniom organu, w momencie uchwalania przedmiotowego studium nieuwzględniono dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu -pominięto fakt, że na działce nr [...] od pół roku prowadzona jest działalność gospodarcza przez skarżącego oraz przez dużą grupę małych przedsiębiorców użytkujących teren giełdy części samochodowych. Nieuzasadnione są wobec powyższego twierdzenia Rady Gminy T. P. o rzekomym prowadzeniu działalności gospodarczej na działce nr [...] bez uzyskania wymaganych decyzji administracyjnych dotyczących zmiany przeznaczenia terenu.

Zdaniem skarżącego nieuzasadnione są twierdzenia Rady w przedmiocie uzasadnienia dla ustaleń w zakresie zagospodarowania terenu działki nr [...]. Skoro działki nr [...] i [...] bezpośrednio sąsiadują ze sobą, nie może stanowić uzasadnienia dla odmiennej zabudowy obu działek argumentacja dotycząca zagadnień ogólnych jak duże natężenie ruchu w P. czy rzekome zabezpieczenie funkcji ochronnej terenu. Przy czym w tym drugim przypadku, jak wskazano skardze, funkcję bariery akustycznej spełnia wybudowany już wał ziemi - nasyp wysokości ok. 10 m oddzielający P. od toru "P.".

Na rozprawie w dniu [...] listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz oświadczył, że od 1 stycznia 2004 r. nie było żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ówczesne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie przewidywało, by działka [...] miała być zagospodarowana lasem i terenami zielonymi, dlatego ta okoliczność powinna być wzięta pod uwagę.

Na pytanie Sądu pełnomocnik oświadczył, że w skardze wnosi o zaskarżenie całej uchwały, natomiast zarzuty dotyczą tylko wskazanych działek, więc wnosi o udzielenie terminu do doprecyzowania skargi. Ponadto pełnomocnik oświadczył, iż wskazane w skardze działki powstały z działki [...], którą skarżący nabył na podstawie umowy zamiany, potem podzielono te działki i powstały 3 działki, a skarżący jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...] i [...], a jego córka jest właścicielem działki [...]. Skarżący ma z córką zawartą umowę dzierżawy co do działki [...] i prowadzi tam działalność gospodarczą.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. precyzując zarzuty skargi skarżący wskazał, iż zaskarża:

- §3 ust. 1 pkt 2 w zw. z §8 ust. 3 uchwały w części obejmującej obszar działki [...] - ustalenie przeznaczenia tego terenu jako las oznaczony symbolem 2ZL i zakaz jakiejkolwiek jego zabudowy oraz nakaz uzupełnienia i utrzymania leśnej funkcji tego terenu;

- §8 ust. 1 pkt 1 uchwały w części obejmującej obszar działek [...] oraz [...] - ustalenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zabudowania terenu oznaczonego symbolem 1U poprzez enumeratywne wskazanie przeznaczenia potencjalnych budynków, jak również ograniczenie powierzchni sprzedażowej budynków handlowych do 2000 m2;

- §8 ust. 1 pkt 2 i 3 uchwały w części obejmującej obszar działki [...] -ustalenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zabudowania terenu oznaczonego symbolem 1U poprzez ograniczenie powierzchni zabudowy do maksymalnie 30% powierzchni działki oraz ustalenie powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 50% powierzchni działki.

Skarżący wskazał również, iż prowadzi indywidualną działalność gospodarczą pod firmą [...] na terenie działek nr [...], [...] i [...] od czerwca 2008 r. do chwili obecnej. Działalność na terenie działki [...] prowadzona jest przez skarżącego za zgodą jej właściciela J. P. w oparciu o umowę użyczenia z dnia [...] czerwca 2008 r.

Z uwagi na powyższe, skarżący jako posiadający tytuł prawny do działki nr [...] ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały zmieniającej przeznaczenie terenu, na którym prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto skarżący wskazał, iż teren działki [...] przed zawarciem umowy zamiany z dnia [...]października 2001 r. pomiędzy skarżącym a organem wykorzystywany był jako parking dla samochodów Ochotniczej Straży Pożarnej w T. P.. Powyższa okoliczność wyklucza, aby na terenie przedmiotowej działki znajdował się las.

Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. pełnomocnicy skarżącego podtrzymali skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) Zgodnie z przywołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć taki akt administracyjny do sądu administracyjnego.

Wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz złożona w przepisanym do tego terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Następnie obowiązkiem Sądu jest sprawdzenie czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, co dawałoby mu legitymację do wniesienia skargi.

W tym miejscu wskazać należy, iż legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).

Ponadto w wyroku z dnia z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 522/10, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż brak jest podstaw prawnych do zajęcia stanowiska, że wyłącznie legitymowanie się prawem rzeczowym go gruntu objętego uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (własnością, użytkowaniem wieczystym) przesądza o wystąpieniu interesu prawnego. W warunkach konkretnej sprawy, możliwe jest dopuszczenie, iż nie tylko stosunek prawno-rzeczowy może stanowić podstawę do skutecznego podnoszenia przez skarżącego, że jego prawo zostało naruszone kwestionowanym aktem (uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).

W niniejszej sprawie w ocenie Sądu skarżący w świetle powyższego miał legitymacje procesową do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowe działki bez wątpienia znajdują się na obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto z akt niniejszej sprawy wynika, iż skarżący jest użytkownikiem wieczystym działek [...] oraz [...], a w stosunku do działki [...] przysługuje mu prawo użyczenia.

Nie ulega również wątpliwości, iż wprowadzenie ograniczeń co do możliwej wielkości powierzchni sprzedażowej budynków handlowych, możliwej powierzchni zabudowy działki oraz przeznaczenia jednej z działek, która dotychczas wykorzystywana była dla celów prowadzonej działalności, na zieleń izolacyjną narusza interes prawnego skarżącego wynikający m.in. z przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W tym miejscu wyjaśnić jednak należy, iż samo naruszenie interesu prawnego nie oznacza konieczności uwzględnienia skargi. W wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (sygn. akt II OSK 355/11, Lex nr 920623) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma jednak wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gmina ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

Skoro wymogi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, to Sąd zobligowany jest do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.), zwanej dalej jako ustawa. Stosownie bowiem do treści tego przepisu naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej.

Procedurę planistyczną określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 17 tej ustawy.

Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno:

1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3) rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

4) sporządza projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36;

6) uzyskuje opinie o projekcie planu:

a) gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej,

b) wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym,

c) (7) regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

7) uzgadnia projekt planu z:

a) wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych,

b) właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków,

c) organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

d) właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

e) właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

f) dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

g) właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

h) właściwym organem administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych,

i) ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej;

8) uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;

9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;

10) ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;

11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu;

12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11.

W ocenie Sądu wszystkie wyżej wskazane wymogi zostały zachowane.

Zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wójt Gminy ogłosił w prasie lokalnej o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Określono również termin składania wniosków do tego planu. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w terminie od [...] sierpnia 2005r. do [...] września 2005 r.

Następnie stosownie do art. 17 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wójt zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i terminu ich wniesienia. Zawiadomienie to skierowano do: Wojewody W., Zarządu Województwa W., Zarządu Powiatu, Wydziału Ochrony Środowiska W. Urzędu Wojewódzkiego, Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Poznanej, Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej Urzędu Gminy D., W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Konserwatora Zabytków Archeologicznych, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., Grupy [...] S.A., T., W. [...], W. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz Prezydenta Miasta P..

W toku postępowania tylko Prezydent Miasta P., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w . E. S.A. oraz Urząd Marszałkowski wnieśli uwagi. Wnioski te zostały – stosownie do art. 17 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozpoznane a wnioski organów i instytucji uwzględnione. Wśród wniosków nie było wniosku skarżącego.

Następnie sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego spełniającego wymagania zawarte w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. o sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Sporządzona została również prognoza oddziaływania na środowisko oraz projekt planu miejscowego, skierowany następnie do zaopiniowania i uzgodnienia (zawiadomienie z dnia [...] lipca 2009 r. oraz [...] sierpnia 2009 r.).

Opinię, zgodnie z art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w piśmie z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] wyraziła gminna komisja urbanistyczno-architektoniczna. Opinię pozytywną wyraził również Prezydent Miasta P. zgłaszając również uwagi (pismo z dnia [...] września 2009 r.) oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pod warunkiem uwzględnienia podniesionych uwag (pismo z dnia [...] sierpnia 2009 r.).

Stosownie do art. 17 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodniono projekt planu miejscowego Wojewodą w., Komendą Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, Zarządem Powiatu Poznańskiego, Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, Zarządem Województwa W., Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, W. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, W. Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w P., Operatorem Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. oraz Dyrektorem Oddziału Zakładu G. w P. W. Spólki G. Sp. z o.o. Ponadto przyjęto za uzgodniony projekt planu w związku z brakiem odpowiedzi w terminie 21 dni od Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Komendy Wojewódzkiej Policji., Konserwatora Zabytków Archeologicznych.

Zgodnie z art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzyskano zgodę Marszałka Województwa W. na przeznaczenie gruntów rolnych pod drogę wewnętrzną, zieleń izolacyjną, drogę zbiorczą oraz usługi (decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...]). Stosownie do art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu do projektu planu miejscowego wprowadzono zmiany wynikające z opinii i uzgodnień.

Stosownie do art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodniony projekt został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] lutego 2010 r. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień [...] lutego 2010 r. określając miejsce spotkania w siedzibie Urzędu o godz. 15.00. Termin do wnoszenia uwag do przedmiotowego projektu zakreślony został do dnia [...] marca 2010 r.

W dniu [...] lutego 2010 r. odbywała się publiczna dyskusja nad projektem planu miejscowego, w której jak wynika z protokołu nie brał udziału skarżący.

Do projektu planu zostały wniesione uwagi przez pełnomocnika skarżącego.

W dniu [...] marca 2010 r. Rada Gminy T. P. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w P., w rejonie ul. W. i R. i jednocześnie stwierdziła, że plan ten jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż organ zachował określoną w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym procedurę.

Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych skardze odnoszących się naruszenia zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż zasady sporządzania planu miejscowego to treść merytoryczna planu miejscowego, którą kształtuje przede wszystkim treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiska zawarte przez organy uzgadniające i opiniujące oraz wyważanie interesu publicznego w przypadkach konfrontacji z interesami prywatnymi.

Sąd oceniając zaskarżoną uchwałę pod tym względem uznał, iż zaskarżona uchwała nie narusza zasad sporządzenia planu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż z art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

W ocenie Sądu podjęta w niniejszej sprawie uchwała jest zgodna ze studium tj. uchwała Rady Gminy T. P. nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z postanowieniami studium działka nr [...] została przeznaczona pod zieleń izolacyjną. Sąd w pierwszej kolejności postanowił odnieść się do zarzutów dotyczących właśnie tej działki. Skarżący zaskarżył m.in. §3 ust. 1 pkt 2 w zw. z §8 ust. 3 uchwały w części obejmującej obszar działki [...] poprzez ustalenie przeznaczenia tego terenu jako las oznaczony symbolem 2ZL i zakaz jakiejkolwiek jego zabudowy oraz nakaz uzupełnienia i utrzymania leśnej funkcji tego terenu.

W tym miejscu wskazać należy, iż zarzuty skarżącego odnoszące się co do przeznaczenia przedmiotowej działki pod zieleń były już przedmiotem badania Sądu w sprawie ze skargi skarżącego na studium. W uzasadnieniu wyroku z dnia 6 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Po 96/07 Sąd wskazał, iż "działka nr [...], jak wynika z dokumentów złożonych przez Gminę w postępowaniu sądowym, jest jedną z trzech działek ([...]) powstałych w wyniku podziału należącej do skarżącego działki nr [...] o powierzchni [...] m2. Z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] marca 2003r. zatwierdzającej projekt podziału przedmiotowej nieruchomości wynika, że w wygasłym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy T. P. z 1992r. ([...]) działki [...], [...] i [...] przeznaczone były pod zieleń izolacyjną (k. 38 i 39 akt sądowych). Skarżący stał się właścicielem działki nr [...] (następnie podzielonej na te trzy działki) na podstawie umowy zamiany z dnia [...] października 2001r. W paragrafach 1 i 3 tej umowy scharakteryzowano działkę nr [...] jako częściowo zakrzewioną i przeznaczoną "pod teren zieleni izolacyjnej" (umowa zamiany rep. not. [...] - akta administracyjne)." Sąd podniósł, iż trudno jest uznać, że zaskarżona uchwała, która w zaskarżonej części pozostawia dotychczasowy, nieusługowy i niemieszkalny charakter działki nr [...] - narusza prawo własności skarżącego. Dalej Sąd podkreślił, iż z analizy treści uchwalonego studium wynika, że P. uznane zostało za ośrodek elementarnego rozwoju, porządkowania i przekształceń. W takim ośrodku "rozwój polega nie na wzroście przestrzennym, ale na rehabilitacji przestrzeni, na podnoszeniu standardów estetycznych i technicznych zabudowy oraz wzbogacaniu krajobrazu" (§ 16 pkt 4 i § 17 pkt 11), a funkcje uzupełniające mają pełnić nie tylko usługi ponadlokalne (giełda), ale i zieleń publiczna (§ 18.11 a i b).

W ocenie Sądu Gmina nie nadużyła zatem ustawowego uprawnienia do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie przez nieuwzględnienie w studium wniosku skarżącego o nadanie charakteru usługowego jeszcze jednej jego działce, to znaczy działce nr [...]. Sąd podniósł także, iż działka ta - leży na obrzeżach i stanowi fragment większego obszaru zaplanowanego pod zieleń izolacyjną.

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela poglądy zaprezentowane przez Sąd ww. cytowanym uzasadnieniu wyroku. Ponadto Sąd pragnie zauważyć, iż § 196 studium nakazał bezwzględnie podejmować działania na rzecz zwiększenia lesistości gminy poprzez sukcesywne zalesienie klas VI, VIz,V.

Ponadto wskazać należy, iż mając na uwadze treść studium, jak również stanowiska właściwych organów Rada nie mogła dokonać zakwalifikowania działki skarżącego nr [...] do terenów innych niż zieleń. W przeciwnym razie Rada Gminy uchwaliłaby plan miejscowy w tym zakresie jako niezgodny ze studium i wbrew stanowiskom innych organów i to stanowiłoby naruszenie prawa.

Odnosząc się natomiast do zaskarżenia §8 ust. 1 pkt 1 uchwały w części obejmującej obszar działek [...] oraz [...] - ustalenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zabudowania terenu oznaczonego symbolem 1U poprzez enumeratywne wskazanie przeznaczenia potencjalnych budynków, jak również ograniczenie powierzchni sprzedażowej budynków handlowych do 2000 m2 oraz §8 ust. 1 pkt 2 i 3 uchwały w części obejmującej obszar działki [...] -ustalenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zabudowania terenu oznaczonego symbolem 1U poprzez ograniczenie powierzchni zabudowy do maksymalnie 30% powierzchni działki oraz ustalenie powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 50% powierzchni działki podnieść należy, iż są one niezasadne.

Zgodnie ze studium działki [...] oraz [...] znajdują się w terenie usług (U). Przy czym wskazać należy, iż zgodnie z postanowieniami studium tylko na obszarze terenu oznaczonego symbolem UH dopuszczalne jest lokalizowanie usług handlu o powierzchni sprzedaży powyżej 2000m2. Skoro przedmiotowe działki znajdują się na terenie U, to zatem zgodnie z postanowieniami studium dopuszczalna jest tam działalność usługowa przy czym powierzchnia sprzedaży nie może przekraczać 2000 m2. Wobec powyższego miejscowy plan zagospodarowania terenu przewidując w § 8 pkt 1, iż powierzchnia budynków handlowych nie może przekraczać 2000 m2 jest zgodna ze Studium. Ponadto wskazać należy, iż § 102 Studium nakazuje aby dążyć do określenia w miejscowych planach procentu powierzchni biologicznie czynnej na działkach budowlanych na terenach pozostałych usług – 50 § % ogólnej powierzchni działki. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż § 8 pkt 3 uchwały jest zgodny ze studium.

W tym miejscu podkreślić należy, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, przy czym zgodność planu ze studium nie może być rozumiana ogólnie i nie może oznaczać wyłącznie spójności rozwiązań ze studium. Plan winien być nie tylko spójny, ale i zgodny z ustaleniami studium. Oznacza to, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć (por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 17 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 733/10). Wobec powyższego organ przy podejmowaniu uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mógł modyfikować postanowień studium.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego enumeratywnego wyliczenia przeznaczenia budynków wskazać należy, iż zgodnie z § 86 Studium wyznacza się tereny rozwoju usług towarzyszących turystyce i rekreacji oraz usług związanych z tranzytem i obsługą turystów z prawem intensywnej zabudowy kubaturowej, to znaczy tereny lokalizacji ośrodków hotelowo-gastronomicznych, sportowych, konferencyjnych i szkoleniowych o wysokich standardach oraz tereny handlu. Wobec powyższego określenie w § 8 pkt 1 uchwały rodzajów inwestycji mieści się w zakresie określonym w studium. Co prawda uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ skonkretyzował w sposób bardziej precyzyjny możliwą zabudowę to jednakże nastąpiło to w zgodzie z postanowieniami studium.

W ocenie Sądu również określenie w zaskarżonej uchwale możliwej powierzchni zabudowy nie nastąpiło z przekroczeniem władztwa planistycznego. Wyjaśnić należy, iż władztwo planistyczne oznacza obowiązek wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego w zakresie ustalania zasad zagospodarowania danych terenów.

Organ uzasadniając wprowadzenia tego ograniczenia wskazał, iż mając na uwadze zintensyfikowanie zabudowy na działkach wskazanych przez skarżącego jest niewskazane ze względu na istniejącą w tym obszarze zabudowę. Ponadto organ wskazał, iż ograniczenie powierzchni zabudowy uwarunkowane jest zabezpieczeniem funkcji ochronnej jaką ma spełniać ten teren, stanowiąc m.in. barierę akustyczna pomiędzy torem P., a osiedlem mieszkaniowym P. i motelem Ł..

Zgodnie z orzecznictwem sądowym i poglądami doktryny gmina mając wyłączną kompetencję do planowania może, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Zainteresowane podmioty nie mogą zatem oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a będzie związana wyłącznie żądaniami właścicieli z obrębu objętego planem (por. np. wyrok NSA z 9.06.1995r., sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125, wyrok WSA w Warszawie z 28.06.2007r. , sygn. akt. IV SA / Wa 758/07, niepublik.).

Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, albowiem Rada nie naruszyła zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o jakich mowa w art. 28 ustawy. Sąd nie stwierdził również istotnego naruszenia trybu postępowania przewidzianego przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla uchwalenia tego typu aktów jak również naruszenia właściwości organów w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.