Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 910/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Sprostowano zaskarżony wyrok
Powołane przepisy: article: art. 217
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1220/22 w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1220/22 w ten sposób, że w sentencji wyroku w miejscu daty wydania zaskarżonego postanowienia zamiast "[...] czerwca 2022 r." wpisuje "[...] sierpnia 2022 r.".


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1220/22 oddalił skargę J. D. (dalej skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] sierpnia 2022 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza M. z [...] czerwca 2022 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. zgodności budynku produkcyjnego (tartak) zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w K., z ustaleniami uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z [...] września 2020 r. w sprawie w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość K. w Gminie M. - etap A (dalej plan miejscowy).

Sąd Wojewódzki wskazał, że przedmiotem sporu jest to, czy działalność powyższego tartaku można uznać za dopuszczalną na terenie oznaczonym symbolem [...] - zgodnie z § 25 ust. 2 planu miejscowego - "drobną wytwórczość". Zdaniem Sądu należy sięgnąć do słownikowego rozumienia tego pojęcia. Według Słownika Języka Polskiego PWN pod tym hasłem należy rozumieć "wytwórczość prowadzoną na małą skalę", a wielu miejscach pojęcie to jest traktowane jako synonim rzemiosła, rękodzieła i chałupnictwa. Wobec tego Kolegium słusznie uznało, że prowadzony przez skarżącego tartak, który zatrudnia 32 osoby wykracza poza zakres drobnej wytwórczości. Jest to bowiem działalność prowadzona przy użyciu specjalistycznego sprzętu, sporego zasobu pracowników i potencjalnie znacznej uciążliwości dla sąsiednich działek.

2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp) w zw. z § 25 planu miejscowego polegającą na przyjęciu, iż tartak zlokalizowany na ww. działce (a ściślej - rozbudowa już istniejącego tartaku) niezgodny jest z obowiązującym planem miejscowym, co spowodowało odmowę wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 151 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej Ppsa) w zw. z art. 7a w zw. z art. 217 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej Kpa) poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy odmowa wydania zaświadczenia żądanego przez skarżącego zaistniała pomimo istnienia po stronie organów obydwu instancji wątpliwości interpretacyjnych, które winny zostać rozstrzygnięte na korzyść skarżącego oraz brak ustosunkowania się w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia do zarzutu naruszenia ww. norm Kpa;

b) art. 151 w z zw. z art. 134 i art. 135 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 w zw. z art. 218 § 2 Kpa poprzez brak kontroli wadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w tym w szczególności przeprowadzenia przez organy obydwu instancji dowodu z protokołu kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie, pomimo braku w planie miejscowym definicji drobnej wytwórczości, w tym w szczególności odniesienia tegoż pojęcia do wolumenu produkcji, zatrudnienia czy też wytwarzanych odpadów.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Wobec tego, że skarżący zrzekł się rozprawy, a organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, skarga kasacyjna na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

3.3. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do tego, że zdaniem skarżącego tak organy jak i Sąd I instancji dokonując wykładni § 25 planu miejscowego błędnie uznały, iż dopuszczalne przeznaczenie terenu [...] pod drobną wytwórczość uniemożliwia wydanie zaświadczenia o zgodności zlokalizowanego na działkach skarżącego budynku produkcyjnego (tartak) z ustaleniami planu miejscowego. Należy jednak w pełni zaakceptować stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że w przyjętym w języku polskim rozumieniu pojęcia "drobna wytwórczość", którego synonimem jest działalność rzemieślnicza, nie mieści się działalność produkcyjna i prowadzenie zakładu produkcyjnego tj. tartaku, który zatrudnia 32 osoby i przetwarza miesięcznie ok. 3000 m3 materiału. Ponadto § 25 planu miejscowego mówi o przeznaczeniu pod usługi komercyjne wskazując jako podstawowe przeznaczenie usługi handlu, rzemiosła i drobnej wytwórczości. Tym samym cel produkcyjny realizowany w zakładzie skarżącego oznacza, że na ww. działkach istnieje zabudowa produkcyjna, której nie da się pogodzić z przeznaczeniem na cele usługowe. Dlatego też niezasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut prawa materialnego.

3.4. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7a w zw. z art. 217 Kpa. Po pierwsze, art. 7a Kpa w ogóle nie miał w sprawie zastosowania, ponieważ wydanie zaświadczenia nie następuje w ramach postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Po drugie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 Kpa, zawiera bowiem przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do normy, która nie miała w sprawie zastosowania nie ma jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.

3.5. Niezasadnie zarzuca się w skardze kasacyjnej także naruszenie art. 151 w zw. z art. 134 i art. 135 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 w zw. z art. 218 § 2 Kpa. Należy wyjaśnić, że wydawanie zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia, dla którego koniecznym jest wcześniejsze uzyskanie właśnie zaświadczenia. Dlatego też "obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa i art. 218 § 2 Kpa zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia" (wyrok NSA z 30 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1433/09). Organ dysponował treścią i jednoznaczną dokumentacją dotyczącą obiektu budowlanego. Przy tym za w pełni uprawnione należy uznać odwołanie się przez organ do protokołu kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K.. Zgromadzony przez organ materiał był zatem wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3.6. Wobec powyższego zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne.

3.7. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. Oczywistą omyłkę zawartą w zaskarżonym wyroku sprostowano w oparciu o art. 156 § 1 i 3 Ppsa.