Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 104/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 1i ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2024 poz 1251
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 listopada 2023 r. nr SKO.K/41.3/2233/2023/23212 w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "B" oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 24 listopada 2023r SKO.K/41.3/2233/2023/23212 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: Starosta) z 2 października 2023r. nr [...] w sprawie skierowania B. S. (dalej: Skarżący) na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (egzamin teoretyczny i praktyczny) w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami kat. "B".

Rozstrzygnięcie miało miejsce w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z 24 lipca 2023r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej: KWP) zwrócił się do Starosty o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji Skarżącego posiadającego prawo jazdy kategorii B. Z wniosku tego wynikało, że Skarżący w okresie od 22 lipca 2022r. do 20 lipca 2023r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i otrzymał łącznie 26 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

W tej sytuacji Starosta decyzją z 2 października 2023r. skierował Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (egzamin teoretyczny i praktyczny) w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami kat. "B" z powodu przekroczenia liczby 26 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie.

Po ponownej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego SKO utrzymało decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji SKO podało obowiązujące w sprawie przepisy prawne.

Wskazało, że Starostę oraz SKO wiąże wniosek KWP w zakresie stwierdzonych w nim faktów, co oznacza że Starosta zobligowany był wydać decyzję o skierowaniu Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Decyzja wydawana w tym zakresie ma charakter związany. W sprawie zaistniała przesłanka skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. "B" z powodu przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Odnosząc się do zarzutu posiadania przez Skarżącego sprzecznych informacji uzyskanych z aplikacji mobilnej mObywatel o ilości posiadanych przez niego punktów karnych SKO stwierdziło, że nie jest organem odpowiedzialnym za działanie systemu mObywatel, jak również nie ma wpływu na wyjaśnianie ewentualnych nieprawidłowych działań ww. aplikacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący zarzucił decyzji:

I. naruszenie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I Instancji a nie jej uchylenie pomimo wydania decyzji I instancji z naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 49 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie przepisów ustawy Prawo Ruchu drogowego i innych ustaw poprzez błędną wykładnię i tym samym przyjęcie zarówno przez organ I instancji, jak też organ II instancji, że:

- wobec złożenia przez KWP wniosku o poddanie się przez Skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji z uwagi na uzyskanie uprzednio przez Skarżącego 26 punktów karnych w okresie 1 roku Starosta jest tym wnioskiem związany w ten sposób, iż nie dokonuje samodzielnego zbadania przesłanki w przedmiocie zasadności skierowania osoby na ponowny egzamin prawa jazdy tj. występowania uzasadnionych wątpliwości, co do umiejętności Skarżącego jako kierowcy podczas gdy aktualnie w treści ustawy o kierujących pojazdami brak podstawy prawnej do wydania przez Starostę decyzji w odpowiedzi na wniosek organu kontroli ruchu drogowego w innym wypadku niż określonym w art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Według Skarżącego przy zastosowaniu reguł wykładni językowej art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami Starosta może wydać decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego wtedy i tylko wtedy, gdy w ramach własnych ustaleń potwierdziło się występowanie wątpliwości, co do umiejętności określonej osoby jako kierowcy;

- sformułowanie cyt. "Starosta wydaje na wniosek organu kontroli ruchu drogowego" nie należy utożsamiać z tym, że Starosta pozostaje związany stanowiskiem KWP w zakresie występowania uzasadnionych wątpliwości co do umiejętności kierowania pojazdem przez Skarżącego i że organ jest zwolniony z dokonywania samodzielnej oceny czy istnieją uzasadnione zastrzeżenia, co do kwalifikacji Skarżącego jako kierowcy, w sytuacji gdy KWP skierował wniosek o poddanie Skarżącego kontrolnemu badaniu kwalifikacji jako kierowcy i nie może wydać innej decyzji niż o skierowaniu na ponowny egzamin prawa jazdy;

- przy zastosowaniu wykładni systemowej w żadnych przepisach prawa powszechnie obowiązującego nie został wprowadzony przepis, który utożsamiałby fakt przekroczenia limitu uzyskania przez kierowcę 24 punktów karnych w ciągu roku ze stwierdzeniem występowania u niego uzasadnionych wątpliwości, co do kwalifikacji zawodowej jako kierowcy;

- przy odwołaniu się do wykładni celowościowej bezprzedmiotowe pozostawałoby przyznanie Staroście uprawnienia do wydania autonomicznej decyzji w zakresie skierowania kierowcy na ponowny egzamin z prawa jazdy w sytuacji, gdy w rzeczywistości niejako zamiast Starosty rozstrzygałby o tym uprzednio organ kontroli ruchu drogowego składając odpowiedni wniosek;

- instytucja zobowiązania osoby posiadającej wcześniej uprawnienia kierowania pojazdami do ponownego przystąpienia do egzaminu określona w art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami służy weryfikacji umiejętności kierowania pojazdami u osób, w stosunku do których występują faktycznie uzasadnione wątpliwości, co do ich umiejętności jako kierowców;

- przy uwzględnieniu zróżnicowanego charakteru wykroczeń drogowych, sam fakt popełnienia jakiegokolwiek wykroczenia drogowego bez uwzględnienia okoliczności jego popełnienia oraz skutków nie może być utożsamiany z podstawą do wnioskowania o uzasadnionych wątpliwościach, co do umiejętności określonej osoby jako kierowcy.

W związku z powyższym sam wniosek KWP o wydanie decyzji o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (egzamin teoretyczny i praktyczny) w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "B" jest niewystarczający;

b. tj. art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2328 oraz z 2022 r. poz. 1002) poprzez wykładnię przedstawionego przepisu w taki sposób, który w przypadku skierowania przez KWP wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy po przekroczeniu limitu 24 punktów karnych w ciągu roku zwalnia Starostę z obowiązku badania czy faktycznie całokształt okoliczności wynikających z faktu dopuszczenia się przez Skarżącego określonych wykroczeń uzasadnia poddanie w wątpliwość umiejętności skarżącego jako kierowcy,

- przywołany przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy do wydania decyzji przez Starostę w tej sprawie z pominięciem innych przepisów ustawy o kierujących pojazdami gdyż sprzeciwia się to celowi wprowadzonych przepisów, które miały wyeliminować z udziału w mchu drogowym;

- przy osiągnięciu określonej ilości punktów karnych w związku z popełnieniem określonych wykroczeń może co do zasady może zachodzić jedynie prawdopodobieństwo, że kierowca utracił kompetencje do kierowania samochodem;

- wystąpienie takiego prawdopodobieństwa nie może stanowić samo w sobie podstawy do zakwestionowania przez organy administracji dysponowania przez sprawcę wykroczeń odpowiednimi kwalifikacjami do kierowania pojazdami i pozbawieniem go wcześniej uzyskanych uprawnień;

- w opisanych okolicznościach faktycznie pozbawienie, nawet tylko czasowe kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami stanowiłoby przejaw zastosowania dalszej sankcji za popełnione wykroczenia, za które wcześniej Skarżący został już ukarany, a nie konieczny swoisty środek zapobiegawczy przed dopuszczeniem do dalszego kierowania pojazdami osoby, co do której istnieją uzasadnione wątpliwości w zakresie jej kompetencji’

- za całkowicie bezprzedmiotowe w przypadku uznania, że wniosek KWP po przekroczeniu określonego limitu punktów karnych determinuje wydanie przez Starostę decyzji o określonej treści byłoby prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego przed Starostą;

II. naruszenie art. 7 Kodeksu Postępowania Administracyjnego mające wpływ na wydane rozstrzygnięcie przez organy I i II instancji poprzez zaniechanie przez te organy przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia czy doszło do wystąpienia okoliczności mogących rodzić uzasadnione wątpliwości co do kompetencji Skarżącego jako kierowcy podczas gdy:

- charakter i okoliczności w jakich doszło do popełnienia wykroczeń stanowiących podstawę uzyskania przez Skarżącego w ciągu roku 24 punktów karnych nie wskazuje na występowanie uzasadnionych wątpliwości, co do umiejętności Skarżącego jako kierowcy;

- przy okazji każdego z tych wykroczeń Skarżący nie naraził życia i zdrowia własnego lub osób trzecich, nie doprowadził do wystąpienia ani nawet ryzyka wystąpienia jakiejkolwiek szkody zachowania, jakich się dopuścił Skarżący nie świadczyło o braku umiejętności prawidłowego użytkowania samochodu osobowego;

III. naruszenie art. 8 Kodeksu Postępowania Administracyjnego w związku z art. 9 Kodeksu Postępowania Administracyjnego mające wpływ na wydane rozstrzygnięcie przez organy I i II instancji poprzez pominięcie przez organ I instancji okoliczności, iż w okresie, w którym Skarżący przekroczył limit 24 punktów karnych pozostawał w błędnym przekonaniu co do ilości przyznanych mu punktów karnych oraz upływu okresu ich "przedawnienia" z uwagi na wadliwe działanie aplikacji e-obywatel, podczas gdy brak podstaw do zastosowania środka przewidzianego w art. 99 ust 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami wobec osoby, która w sposób całkowicie niezawiniony przez siebie działała w błędnym przekonaniu, co do liczby "aktywnych" w danym okresie punktów karnych, bez świadomości ryzyka przekroczenia limitu 24 punktów karnych.

Mając na uwadze tak skonstruowane zarzuty Skarżący domagał się uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty i ustalenie, że Skarżący nie podlega obowiązkowi poddania się kontrolnemu sprawdzaniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień kierowcy. Skarżący domagał się także zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił dodatkową argumentację podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Z kolei według art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli jest decyzja SKO z 24 listopada 2023r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z 2 października 2023r. w sprawie skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (egzamin teoretyczny i praktyczny) w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami kat. "B".

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy prawidłowo organy orzekły o skierowaniu Skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii B.

Przeprowadzona przez Sąd, granicach jego kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ decyzje organów obu instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa procesowego i prawa materialnego. Tożsamym co do istoty zagadnieniem prawnym Sąd już się zajmował w wyroku WSA w Gliwicach z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 1047/23, którego tezy w całości podziela Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie. Wobec tego przy sporządzaniu uzasadnienia wyroku Sąd wykorzystał argumentację przedstawioną w przywołanym rozstrzygnięciu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1210; dalej: u.k.p.). Jak wynika z jego treści starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji.

Zastosowanie w sprawie ma także art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p., według którego starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

NSA w wyroku z 15 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2432/19 wskazał na potrzebę zarezerwowania przesłanki "uzasadnionych zastrzeżeń" do przypadków ewidentnych, które nie budzą wątpliwości co do okoliczności braku posiadania umiejętności praktycznych kierowania pojazdem przy jednoczesnym wykazywaniu braku wiedzy w zakresie przepisów ruchu drogowego. NSA podkreślił przy tym, że oprócz umiejętności kierowania pojazdem kierujący powinien bezpiecznie zachowywać się na drodze, współdziałać z innymi uczestnikami ruchu drogowego kierując się normami społecznymi w warunkach społecznie akceptowalnych. Dalej definiując pojęcie kwalifikacji kierowcy NSA stwierdził, że jest to niewątpliwie wiedza z zakresu przepisów ruchu drogowego, ale i umiejętności praktyczne kierowania pojazdem o określonej kategorii. Sama u.k.p nie zawiera definicji legalnej pojęcia "uzasadnione zastrzeżenia", co do kwalifikacji kierowcy, przyznając w ten sposób organom administracji pewien zakres uznania. Interpretując treść tego pojęcia, należy mieć na względzie funkcję, jaką pełni art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., czyli zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, z czym związana jest ochrona życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. Pod tym pojęciem należy w konsekwencji rozumieć istotne wątpliwości, poparte obiektywnymi racjami i udokumentowanymi w odpowiedni sposób faktami, które przemawiają za przyjęciem, że z uwagi na naruszenia przepisów p.r.d. przez konkretnego kierowcę istnieje wobec takiego kierowcy konieczność zweryfikowania wiedzy i umiejętności koniecznych dla kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 922/18). W innym orzeczeniu NSA wskazał, że art. 99 ust. 1 u.k.p. daje możliwość reagowania przez organy państwa w razie wystąpienia istotnych wątpliwości co do tego, czy kierujący - pomimo formalnego posiadania kwalifikacji w następstwie wydania prawa jazdy określonej kategorii - ma rzeczywiste umiejętności i wiedzę uprawniające do kierowania pojazdami. Efektywna ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga bowiem, aby organ upoważniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby mające odpowiednie kwalifikacje, ale także aby dysponował instrumentami pozwalającymi na kontrolowanie, czy osoby, które są uprawnione do prowadzenia pojazdów, nie utraciły tych kwalifikacji (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2194/190).

Sąd zwraca jednocześnie uwagę na konstrukcję treściową art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., według której cyt. "starosta wydaje decyzję administracyjną". Oznacza ona, że rozstrzygnięcie w tej sprawie ma charakter aktu związanego czyli w określonym stanie faktycznym organ musi wydać decyzję o określonej treści. Ponadto - na co wskazał NSA - analiza przywołanych przepisów wskazuje, że starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) nie bada czy kierowca przekroczył wymaganą liczbę punktów. Wniosek o skierowanie kierowcy na badania składany jest bowiem przez organ kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego już po ustaleniu przez ten organ, że kierowca, którego dotyczy wniosek, przekroczył minimalną, określoną przepisami liczbę punktów karnych (wyrok NSA z 8 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2481/20).

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organ nie "docieka" okoliczności towarzyszących przypisywaniu naruszeń (prawidłowości naliczenia kierowcy punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego) i wydaje rozstrzygnięcie w tej sprawie w oparciu o dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym, wskazane we wniosku organu kontroli ruchu drogowego. Podkreślić przy tym należy, że nie jest możliwe jest wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o dane zawarte w innym rejestrze niż ewidencja kierowców. Informacje w niej zawarte mają bowiem podstawowe znaczenie.

W przedmiotowej sprawie Starosta wydał 2 października 2023 r. decyzję o skierowaniu Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (egzamin teoretyczny i praktyczny) w zakresie posiadanych uprawnień do kierowana pojazdami kategorii B. Jej wydanie wynikało z tego, że KWP zwrócił się do Starosty Prezydenta wnioskiem z 24 lipca 2023r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.

W takim stanie sprawy stwierdzić że próba podważenia przez Skarżącego stanowiska orzekających w sprawie organów opierająca się na błędnym założeniu, że Starosta w ramach postępowania wyjaśniającego jest uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego nie ma oparcia w obowiązującym porządku prawnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd co do tego, że kwestia prawidłowości dokonanych wpisów może być podnoszona przez osobę naruszającą przepisy ruchu drogowego w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji. Inny organ administracyjny w toku prowadzonego przez siebie postępowania takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Wysokość wpisu punktów karnych w ewidencji i prawidłowość ich usunięcia może być kwestionowana w odrębnym postępowaniu, a wydana w tym postępowaniu czynność podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką rozstrzygnięcia ani też w postępowaniu sądowym kontrolującym decyzje wydane w takich sprawach. Przyjęcie poglądu, że organ administracji jest uprawniony do samodzielnego weryfikowania liczby punktów karnych prowadziłoby w rezultacie do tego, że to ten organ, a nie właściwy organ Policji, ustalałby ilość przypisanych danemu kierowcy punktów karnych. (por. wyrok NSA z 6 luty 2018 r. sygn. akt I OSK 1811/17, wyrok NSA z 8 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1931/17, wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 474/22). Wobec powyższego osoba, która naruszyła przepisy ruchu drogowego może podejmować próbę zakwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów w ewidencji w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje prawo wniesienia skargi na tę czynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji, lecz następuje to w odrębnym w stosunku do obecnego postępowaniu. Inny organ administracyjny w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i, jak już wspomniano, jest związany treścią danych zawartych w ewidencji (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05; wyrok NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. I OSK 1013/10). Kwestia ta - co podkreślił NSA - nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia, ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach (wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 474/22).

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie takiego naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jak również naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 k.p.a.), prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 k.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie zaistniały podstawy do skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, ze względu na uzasadnione zastrzeżenia co do Jego kwalifikacji, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Z uwagi na powyższe skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.