Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 806/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 6 ust. 1, art. 18 ust. 5 lit. a) i c) art. 92 oraz załącznik LP 2.9.2 i 2.9.3 do tej ustawy
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 77 § 1 i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 193
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. NSA Tadeusz Geremek Protokolant Karol Pachnik po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2589/08 w sprawie ze skargi "A." spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2589/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę "A." Sp. z o.o. w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 25 czerwca 2007 r. dokonano kontroli pojazdu marki Mercedes o nr rej. [...], kierowanego przez S. N. W protokole kontroli stwierdzono, iż pojazd wyposażony był w taksometr fiskalny "Cezar" o nr [...], a na dachu pojazdu zainstalowano urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy) z numerem telefonu i napisem "[...]". Kierowca przedstawił zaświadczenie o zatrudnieniu przez Spółkę "A." oraz wypis z licencji nr [...] udzielonej "A." Spółce z o.o. w W. na wykonywanie transportu drogowego osób. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Rejonowy Policji Warszawa VII decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...]na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), zwanej dalej: u.t.d. w zw. z Lp. 2.9. pkt 1 i 3 załącznika do tej ustawy nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł).

W wyniku złożonego przez skarżącą odwołania Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu stwierdził, że kontrolowany pojazd nie był taksówką, był wyposażony w taksometr, co narusza art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Skarżąca naruszyła też zakaz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub urządzeń technicznych, określony jest w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Powyższego dowodzi świadectwo legalizacji taksometru zainstalowanego w pojeździe oraz dokumentacja fotograficzna, a zatem organ I instancji zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10.000 zł.

W skardze na powyższą decyzję A. Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 u.t.d. i art. 4 pkt 11 u.t.d. oraz naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, 10 i 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zarzucała też nieważność zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 18 marca 2009 r. skarżąca zarzuciła nieważność wydanych w sprawie decyzji z uwagi na skierowanie ich do podmiotu niebędącego stroną, nałożenie kary pieniężnej nieznanej ustawie i wydanie decyzji bez podstawy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., stwierdził, że decyzje organów nie naruszają przepisów ustawy o transporcie drogowym, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organy powołując się na zebrane dowody, prawidłowo ustaliły, że w dniu 25 czerwca 2007 r. skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co oznaczało naruszenie zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d.

Sąd I instancji przywołując treść art. 4 pkt 1, art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.t.d. wywiódł, że skarżąca ma licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem. Licencja ta uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., natomiast nie spełniała ona warunków określonych w art. 6 ust. 1 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Ustawa o transporcie drogowym ogranicza uprawnienia przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych, w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, o czym świadczy treść art. 12 ust. 1b u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją powyższego są zakazy określone w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d., które nie naruszają konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej oraz równości wobec prawa.

W ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo skierował decyzję do Spółki, a nie do kierowcy kontrolowanego pojazdu. Z zaświadczenia z dnia 23 stycznia 2007 r. oraz notatki urzędowej z dnia 25 czerwca 2007 r. wynika, że podmiotem wykonującym przewóz okazjonalny była Spółka "A.", a kontrolowany kierowca jest w niej zatrudniony i wykonuje przewozy osób na jej rzecz. To Spółka dopuściła się naruszenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d., za które ustawa w art. 92 ust. 1 przewiduje karę pieniężną. Urządzenie zainstalowane w pojeździe było taksometrem, co potwierdza świadectwo legalizacji ponownej okazane w trakcie kontroli. Spółka naruszyła też zakaz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia została zawarta w uzasadnieniu decyzji. Artykuł 92 ust. 2 u.t.d. reguluje kwestię sumy kar i tak należy rozumieć kwotę wynikającą z wydanych w sprawie decyzji. Organy prawidłowo zastosowały dyspozycję art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. w zw. z Lp. 2.9. pkt 1 i 3 załącznika do tej ustawy, nakładając na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych, wyczerpująco zbadały istotne okoliczności oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., wszechstronnie oceniły zebrany materiał dowodowy i uzasadniły decyzje z godnie z wymogiem określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze kasacyjnej "A." Sp. z o.o. w W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez przyjęcie, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką; art. 18 ust. 5 u.t.d. poprzez błędne ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu; art. 6 u.t.d. poprzez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego; art. 92 u.t.d., poprzez przyjęcie kary łącznej w miejsce kar za każde naruszenie przepisu ustawy z osobna; art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., poprzez zrównanie taksometru z drogomierzem – dalmierzem, a zatem urządzeniem, którego stosowanie nie narusza tego przepisu oraz uznanie, że w pojeździe był zamontowany taksometr, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia i art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez uznanie, że na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane na dachu samochodu było lampą lub urządzeniem technicznym, które konstrukcyjnie odpowiada urządzeniom określonym w tym przepisie oraz uznanie, że banner reklamowy jest lampą lub innym urządzeniem technicznym, co nie wynika z materiału dowodowego.

Skarżąca Spółka zarzuciła też na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zwanej dalej: p.u.s.a., art. 3 § 2, art. 141 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez:

- błędne przyjęcie za prawidłowe ustalenia organów, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz drogowy osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby nie wynika z protokołu kontroli, notatki urzędowej z dnia 25 czerwca 2007 r. oraz z zaświadczenia o zatrudnieniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkuje zastosowaniem art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 u.t.d., a nadto organy nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera przewożonego kontrolowanym pojazdem,

- błędne przyjęcie, że w kontrolowanym samochodzie był zamontowany taksometr, oraz że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzeniem które posiada swoją legalną definicję), a drogomierzem – dalmierzem (urządzeniem niespełniającym cech taksometru) oraz błędne przyjęcie na podstawie materiału fotograficznego okoliczności zamontowania w pojeździe taksometru, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż to błędne ustalenie skutkuje wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi,

- poprzez uznanie, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, to jest okoliczność, że na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższe błędne ustalenie skutkuje wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi.

Skarżąca zarzuciła też naruszenie art. 134 p.p.s.a., polegające na braku rozstrzygnięcia, czy skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny. Z ostrożności procesowej wniosła też o skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie powyższych zarzutów.

Komendant Stołeczny Policji nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia złożonego w skardze kasacyjnej, wniosku o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego co do zgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., który był podstawą materialnoprawną nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Artykuł 193 Konstytucji RP daje sądowi administracyjnemu uprawnienie do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z ustawą zasadniczą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała u składu orzekającego co do zgodności przepisów prawa z Konstytucją RP. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie ma wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP.

Przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, należy w pierwszej kolejności odnieść się do tych, które dotyczą naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego w związku z dokonaniem przez organy administracyjne błędnych ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej.

Podstawą tych ustaleń był przede wszystkim protokół kontroli z dnia 25 czerwca 2007 r., z którego wynikają okoliczności przeprowadzenia kontroli i poczynione podczas niej ustalenia. W aktach sprawy znajduje się również notatka urzędowa z dnia 25 czerwca 2007 r. sporządzona przez funkcjonariusza Policji przeprowadzającego kontrolę pojazdu oraz zaświadczenie z dnia 23 stycznia 2007 r. o zatrudnieniu i wykonywaniu przez kierowcę kontrolowanego pojazdu – S. N. przewozów na rzecz skarżącej Spółki "A.". Z powołanych dokumentów wynika, że kontrolowany samochód należał do skarżącej Spółki, kierowca wykonywał usługi transportowe w jej imieniu i na jej rzecz. Samochód był wyposażony w taksometr (nazwany w skardze kasacyjnej dalmierzem), na co wskazuje okazane przez kierowcę świadectwo legalizacji ponownej, potwierdzające, że urządzenie zamontowane w kontrolowanym pojeździe to taksometr elektroniczny współpracujący z kasą rejestrującą, który spełnia wymagania przewidziane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). Na dachu samochodu było natomiast umieszczone urządzenie techniczne nazywane w skardze kasacyjnej bannerem reklamowym z napisem "[...]".

Zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej dotyczące wadliwego sporządzenia protokołu kontroli nie zostały w żaden sposób poparte. Nadto skarżąca zdaje się nie dostrzegać faktu, że w aktach sprawy znajduje się również dokumentacja fotograficzna kontrolowanego samochodu, potwierdzająca opis jego wyposażenia w taksometr i urządzenia techniczne na dachu, zawarty w protokole kontroli. Tego rodzaju dokumentacja mogła również stanowić dowód w sprawie. Z treści § 5 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 19, poz. 153) wynika, że kontrolowany jest obowiązany umożliwić kontrolującemu przeprowadzenie czynności kontrolnych, a w szczególności umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że stanowiące podstawę wyroku ustalenia w zakresie zaistnienia okoliczności określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d., zostały poczynione z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. Zarzuty dotyczące prawidłowości ustaleń w oparciu o sporządzony protokół kontroli oraz materiał fotograficzny nie mogły więc być uznane za trafne. Bezzasadny jest też zarzut skargi kasacyjnej, zgodnie z którym organ powinien przesłuchać w charakterze świadka pasażera, który miał być przewożony pojazdem, gdyż ewentualne przeprowadzenie takiego dowodu nie miałoby żadnego znaczenia z punktu widzenia wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za naruszenie zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. Wbrew zarzutom skarżącej Sąd I instancji trafnie też uznał, że stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy uzasadniły w sposób zgodny z wymogiem określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd I instancji nie naruszył również przepisów ustrojowych powoływanych w petitum skargi kasacyjnej, to jest art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 141 p.p.s.a. skarżąca nie wskazała, który paragraf tego przepisu został naruszony w zaskarżonym wyroku. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kwestionuje spełnienie wymogów dotyczących uzasadnienia wyroku. Zarzut ten jest nietrafny, gdyż Sąd I instancji przedstawił szczegółowo w uzasadnieniu stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Ze wskazanych powodów Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wykluczało uwzględnienie skargi i uchylenie tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być w związku z tym uznany za usprawiedliwiony.

Nie są również zasadne zarzuty zmierzające do wykazania, że wykonywany przewóz nie był przewozem okazjonalnym. W sprawie nie jest sporne, że kontrolowany samochód nie był taksówką w rozumieniu przepisów prawa i kierowca nie legitymował się licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d. Nie budzi też wątpliwości stwierdzenie Sądu I instancji, że ustawodawca zróżnicował zasady wykonywania przewozów okazjonalnych i przewozów na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wynika to z ustawy o transporcie drogowym, która wymaga szczególnej, przewidzianej w art. 6 ust. 1 u.t.d. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Do wykonywania transportu drogowego taksówką nie wystarcza więc licencja uprawniająca do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Do tego też ograniczają się stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd nie wypowiadał się co do tego, że w świetle art. 4 pkt 11 u.t.d. wykonywanie przewozu osób taksówką nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego, bowiem w sprawie tej kwestia wykonywania transportu drogowego taksówką nie istniała, a tym samym nie naruszył zarzucanego w skardze kasacyjnej art. 134 p.p.s.a. Przewozy wykonywane samochodem Spółki "A." poddanym kontroli w dniu 25 czerwca 2007 r. niewątpliwie mieszczą się w pojęciu przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d. Zakazy określone w art. 18 ust. 5 tej ustawy odnoszą się do pojazdów używanych do wykonywania przewozów okazjonalnych. Wprowadzenie zakazów określonych w tym przepisie było niewątpliwie podyktowane potrzebą zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, a także pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do rodzaju przewozu. Tym samym nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d. przez błędne ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu.

Bezzasadny jest też zarzut dotyczący nałożenia na skarżącą kary łącznej, zamiast kar za każde naruszenie prawa. Wykonywanie transportu w tej sprawie naruszało zakazy: umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych, określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. Za tego rodzaju naruszenia ustawodawca w załączniku do wspomnianej ustawy w punkcie 2.9.1 i 2.9.3 przewidział karę pieniężną w wysokości 5 tysięcy złotych za każde z nich. Określenie przez organ I instancji w osnowie decyzji ogólnej kwoty kary w wysokości 10 tysięcy złotych z wyszczególnieniem w uzasadnieniu decyzji liczby stwierdzonych naruszeń i odpowiadających im kar pieniężnych nie stanowi naruszenia art. 92 u.t.d. zgodnie z którym, podczas jednej kontroli drogowej suma kar pieniężnych nałożonych przez organ nie może przekroczyć 15 tysięcy złotych. Jest to tylko suma kar za poszczególne naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, a nie rodzajowo odrębna kara. Wskazany przepis daje podstawę do sumowania kar i takie sumowanie nakazuje, ze względu na ustaloną w nim maksymalną wysokość kar nakładanych podczas jednej kontroli.

Powyższe rozumienie przewozu okazjonalnego, naruszenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz podstawy prawnej sumowania kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej jest utrwalone w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1083/08, wyrok NSA z dnia 14 lipca

2009 r., sygn. akt II GSK 1091/08 oraz wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 599/09 – dostępne na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego www.nsa.gov.pl – zakładka Orzecznictwo, Baza orzeczeń - orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.