Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 47/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191, art. 233 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Malinowska, po rozpoznaniu w dniu 2 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 348/22 w sprawie ze skargi B. R. i B. R.1 na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 15 lipca 2022 r. nr SKO.400/204/2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży na rzecz B. R. i B. R.1 solidarnie kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 4 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Bk 348/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. R. i B. R.1 (dalej: "Skarżący", "Strona"), uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży (dalej: "SKO", Organ") z dnia 15 lipca 2022 r., nr SKO.400/204/2022 oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza S. (dalej: "Burmistrz") z dnia 26.04.2022 r., nr RF.3123.210038.1.2020 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży na rzecz Skarżących B. i B. R.1 kwotę 5.481 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku SKO zaskarżyło powyższy wyrok w całości, żądając uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi oraz zasądzenia od Skarżących kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie Organ wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci:

1. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2022 r., nr SIO.5121.15.2022.RC udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku usługowego;

2. decyzji Burmistrza S. z dnia 20 września 2021 r., nr BI.6730.2.2022 ustalającej warunki zabudowy dla budynku usługowego;

3. wniosku Strony z dnia 20 stycznia 2020 r. o ustalenie warunków zabudowy, na okoliczność, iż przedmiotowy obiekt w okresie objętym opodatkowaniem spełniał wszystkie przesłanki do uznania go za budynek.

Zaskarżonemu wyrokowi Organ zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), poprzez:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.;

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej: "o.p."), w zw. z art. 180 § 1 o.p. i art. 191 o.p. poprzez błędną ocenę, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży nie było uprawnione do utrzymania w mocy decyzji Burmistrza S. z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr RF.3123.210038.1.2020 ustalającej B. i B. R.1 wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. w kwocie 22 121 zł, z uwagi na to, iż w ocenie Sądu: - dokonane przez pracowników organu pomiary powierzchni czy też długości ogrodzenia, odzwierciedlone w protokołach oględzin, budziły istotne wątpliwości w zakresie ich prawidłowości; - doszło do naruszenia art. 210 § 4 o.p; - nie wyjaśniono w sposób jednoznaczny kwalifikacji obiektu zwanego przez Skarżących altaną jako budynku, a także utwardzenia terenu i ogrodzenia jako budowli, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał na konieczność oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p, poprzez błędne przyjęcie, iż w rozpatrywanej sprawie Kolegium powinno przyjąć wynikającą z ewidencji gruntów powierzchnię zabudowy budynku wynoszącą 557 m2, jako zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej, zamiast korzystniejszej dla podatnika przyjętej przez organ I instancji powierzchni wynoszącej 477,4646 m2, w sytuacji gdy na gruncie rozpatrywanej sprawy spowodowałoby to naruszenie art. 234 o.p. statuującego zakaz reformationis in peius;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez błędne przyjęcie, iż brak jest informacji w jaki sposób i za pomocą jakich urządzeń pomiarowych dokonano fizycznego obmiaru powierzchni użytkowej budynku, podczas gdy sporządzony w sprawie szczegółowy protokół z pomiaru powierzchni użytkowej budynku, zawiera dokładne szkice każdego z pomieszczeń, oraz długości poszczególnych części przyjętych za podstawę obliczeń, spośród których żadna nie została podważona w toku postępowania przez strony, a ponadto pełnomocnik podatników uzyskał informację za pomocą jakiego urządzenia dokonano pomiarów oraz otrzymał kserokopię certyfikatu kalibracji tego urządzenia (pismo Burmistrza S. z dnia 24 czerwca 2020 r.), co łącznie wskazuje, że brak było jakichkolwiek podstaw do poddania w wątpliwość prawidłowości dokonanego pomiaru i tym samym do konieczności powtarzania tej wielogodzinnej, uciążliwiej dla podatników i absorbującej znaczne zasoby czynności, jedynie ze względu na drobne uchybienie, które następnie zostało skorygowane;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez poddanie w wątpliwość, iż przyjęty za przedmiot opodatkowania budynek o pow. użytkowej 78,8121 m2, nazywany przez podatników altaną, w stosunku do którego wystąpili o jego legalizację

i uznanie go za budynek usługowy, spełnia przesłankę trwałego związania z gruntem, podczas gdy już sam fakt wystąpienia przez podatników z wnioskiem o uznanie tego obiektu za budynek usługowy, jak również zgromadzony materiał dowodowy w postaci zdjęć jednoznacznie i ponad wszelką wątpliwość wskazywały, iż nie można było mieć wątpliwości, co do spełnienia tej przesłanki

w rozpatrywanej sprawie, co finalnie znalazło również potwierdzenie

w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.

z dnia 22 lipca 2022 r. nr SIO.5121.14.2022.RC udzielającym pozwolenia na użytkowanie budynku usługowego;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez poddanie w wątpliwość faktu, iż przyjęte za przedmiot opodatkowania jako budowle: - utwardzenie terenu pełniące funkcję parkingu, do korzystania z którego podatnicy zachęcają na swojej stronie internetowej i od którego dokonują odpisów amortyzacyjnych oraz ogrodzenie działki nr (...), na której ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż prowadzona jest działalność gospodarcza, podlegają podatkowi od nieruchomości jako budowle, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zawarto wypowiedzi, czy urządzenia te są związane z obiektem budowlanym i zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy w świetle poczynionych ustaleń faktycznych kwestia takiego związku była oczywistością, wobec czego brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie nie powinien skutkować jej uchyleniem;

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez błędne przyjęcie, iż konieczne jest ustalenie, że obiekty

w postaci utwardzenia terenu i ogrodzenia są związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy okoliczność ta jest udowodniona, co więcej Sąd I instancji przyznaje, iż na gruncie rozpatrywanej sprawy ma miejsce zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej w przypadku utwardzenia terenu (str. 17, akapit 2, wiersz 7 uzasadnienia wyroku), od którego podatniczka dokonuje odpisów amortyzacyjnych i które służy klientom podatniczki za parking, natomiast w przypadku ogrodzenia fakt, ten jest faktem notoryjnym

w świetle poczynionych ustaleń faktycznych odnośnie prowadzenia działalności gospodarczej w budynku mieszczącym się pod adresem (...), a zatem faktem nie wymagającym dodatkowego przeprowadzania dowodów na podstawie art. 187 § 3 o.p.;

7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez poddanie w wątpliwość prawidłowości pomiaru ogrodzenia z uwagi na te same zastrzeżenia jakie sąd wyraził w stosunku do prawidłowości pomiaru powierzchni użytkowej budynku, podczas gdy, dokonany pomiar dotyczył długości a nie powierzchni użytkowej i w toku postępowania podatkowego nie został skutecznie podważony przez podatników, poprzez wskazanie prawidłowej ich zdaniem długości, zatem nie zachodziły podstawy do kwestionowania dokonanego pomiaru;

8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. art. 133 p.p.s.a., poprzez pominięcie znajdującego się w aktach sprawy pisma Burmistrza S. z dnia 24 czerwca 2020 r. skierowanego do pełnomocnika podatników w którym poinformowano za pomocą jakiego urządzenia dokonano pomiarów oraz przesłano kserokopię certyfikatu kalibracji tego urządzenia, co doprowadziło sąd I instancji do błędnego wniosku jakoby nie wyjaśniono, za pomocą jakiego urządzenia dokonano pomiarów i spowodowało, iż Sąd nabrał nieuzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości dokonanego pomiaru;

9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. art. 133 p.p.s.a., poprzez pominięcie, znajdującego się w aktach sprawy materiału zdjęciowego przedstawiającego budynek nazywany przez podatników altaną,

z których jednoznacznie wynika, iż ściany szczytowe budynku są murowane a frontowa i tylna drewniane, w budynku znajdują się murowane ubikacje oraz murowany komin, zatem nie jest możliwym przeniesienie tego budynku bez jego uszkodzenia i nie wzniesiono go dla przemijającego użytku, co doprowadziło Sąd do nieuzasadnionych wątpliwości odnośnie zaistnienia przesłanki trwałego związania tego budynku z gruntem;

10. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. art. 133 p.p.s.a., poprzez pominięcie, znajdującej się w aktach sprawy ewidencji środków trwałych oraz zgromadzonego materiału zdjęciowego, z których jednoznacznie wynika, iż utwardzenie terenu, pełni funkcję parkingu dla gości, oraz dokonuje się od niego odpisów amortyzacyjnych, co spowodowało, iż Sąd I instancji doszedł do błędnego wniosku, iż koniecznym jest ustalenie czy utwardzenie terenu jest zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy okoliczność ta została udowodniona;

11. art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez niespójne, nielogiczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku przejawiające się

w zawarciu w nim wewnętrznie sprzecznych twierdzeń, gdyż z jednej strony Sąd I instancji przyznał, że zasadnie uznano grunt pod utwardzeniem za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej

z uwagi na wykorzystywanie tego gruntu w działalności gospodarczej (str. 17 uzasadnienia wyroku, pkt 12, wiersz 6 i 7) by następnie wskazywać na konieczność ustalenia, czy to utwardzenie terenu jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (str. 21 uzasadnienia wyroku, akapit pierwszy, wiersz piąty, szósty i siódmy);

12. art. 141 § 4 p.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez niespójne, nielogiczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku przejawiające się

w zawarciu w nim wewnętrznie sprzecznych twierdzeń polegających

z jednej strony na wskazaniu, iż gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej są grunty faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, z czym należy się oczywiście zgodzić, by

z drugiej strony stwierdzić, iż w celu ustalania powierzchni gruntu zajętej przez budynek na prowadzenie działalności gospodarczej konieczne jest przyjęcie jego powierzchni zabudowy wynikającej

z ewidencji gruntów i budynków, co na gruncie rozpatrywanej sprawy skutkowałoby naruszeniem zakazu reformationis in peius (art. 234 o.p.);

13. art. 141 § 4 p.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez niespójne, nielogiczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku przejawiające się

w niewskazaniu przez sąd I instancji w jaki jeszcze inny sposób, poza: - wykazanym umieszczeniem budowli w ewidencji środków trwałych

i dokonywaniem odpisów amortyzacyjnych; - znajdującymi się w aktach zdjęciami potwierdzającymi wykorzystywanie utwardzenia posesji jako parking, organy miałyby ustalić, iż obiekt w postaci utwardzenia posesji oraz ogrodzenia jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

II. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj. art. 2 ust. 2 ustawy

z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1452 z późn. zm., dalej: "u.o.p.o.l. ") w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm., dalej jako: "p.g.k. "), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż użytkiem rolnym zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej jest powierzchnia zabudowy wynikająca z ewidencji gruntów

i budynków i wynosząca 557 m2 zamiast faktycznie zajęta na prowadzenie powierzchnia gruntu wynosząca 477,4646 m2, co na gruncie rozpatrywanej sprawy oznaczałoby naruszenie zakazu reformationis in peius (art. 234 o.p.).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Skarżący wnieśli o jej oddalenie oraz

o zasądzenie od strony przeciwnej na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Na rozprawie w dniu 2 października 2024 r., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek dowodowy SKO, uznając że nie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w rozpatrywanej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej uregulowanych w powołanym art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Stosownie do postanowień art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Za usprawiedliwiony bowiem należy uznać zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p, poprzez błędne przyjęcie, iż w rozpatrywanej sprawie SKO powinno przyjąć wynikającą z ewidencji gruntów powierzchnię zabudowy budynku wynoszącą 557 m2, jako zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej, zamiast korzystniejszej dla podatnika przyjętej przez organ I instancji powierzchni wynoszącej 477,4646 m2, w sytuacji gdy na gruncie rozpatrywanej sprawy spowodowałoby to naruszenie art. 234 o.p. statuującego zakaz reformationis in peius. Tym samym za zasadny należy uznać również zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez niespójne, nielogiczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku przejawiające się w zawarciu w nim wewnętrznie sprzecznych twierdzeń polegających z jednej strony na wskazaniu, iż gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej są grunty faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, z czym należy się oczywiście zgodzić, by z drugiej strony stwierdzić, iż w celu ustalania powierzchni gruntu zajętej przez budynek na prowadzenie działalności gospodarczej konieczne jest przyjęcie jego powierzchni zabudowy wynikającej z ewidencji gruntów i budynków, co na gruncie rozpatrywanej sprawy skutkowałoby naruszeniem zakazu reformationis in peius (art. 234 o.p.).

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stosownie do postanowień art. 1a ust. 2a pkt 1 u.o.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Jeżeli zatem określona powierzchnia gruntów jest związana zarówno z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak również jest związana z budynkiem mieszkalnym, to nie może być zaliczona do powierzchni związanej z działalnością gospodarczą. W decyzji Organu przyjęto, że zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej jest część działki nr (...), pod adresem (...), tj. powierzchnia parteru budynku mieszkalnego oraz powierzchnia terenu utwardzonego kostką brukową, służącego jako parking. Właściwie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjął WSA, że budynek mieszkalny i utwardzenie terenu mogły również służyć Skarżącym do celów mieszkalnych. W takim przypadku zasadnie stwierdził WSA, że nie ma podstaw do "proporcjonalnego odjęcia części gruntu" z uwagi na jego wykorzystanie nie tylko w działalności gospodarczej, ale również w celach mieszkalnych. Należało zatem ustalić i dokonać pomiaru, jaka powierzchnia gruntu jest związana z budynkiem mieszkalnym, gdyż ta powierzchnia gruntu nie może być zaliczona do powierzchni związanej z działalnością gospodarczą.

Przed dokonaniem pomiaru w protokole oględzin należało zapisać, jakim urządzeniem posłużono się dokonując pomiaru powierzchni użytkowych oraz przedstawić podatnikom (ich pełnomocnikowi) odpowiedni certyfikat tego urządzenia. Słusznie zatem WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślał, że istotne jest to, czy na podstawie określonego dowodu możliwe jest stwierdzenie, że pomiary zostały dokonane w sposób prawidłowy. W realiach niniejszej sprawy, nie ma co do tego pewności. W protokole oględzin (k. 58 akt adm.) opisano co prawda pomiary poszczególnych pomieszczeń w budynku wraz ze szkicami wskazującymi długości poszczególnych ścian i załączono dokumentację fotograficzną, brak jest jednak informacji, w jaki sposób i za pomocą jakich urządzeń pomiarowych dokonano fizycznego obmiaru. Na braki w tym zakresie zasadnie wskazują Skarżący. Dlatego też, późniejsze poinformowanie pełnomocnika podatników o rodzaju urządzenia użytego do pomiaru, nie czyni zadość wskazanym wyżej zasadom. Tym samym wszystkie zarzuty wywiedzione w tym zakresie w skardze kasacyjne, należy uznać za chybione.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. art. 133 p.p.s.a., poprzez pominięcie, znajdującego się w aktach sprawy materiału zdjęciowego przedstawiającego budynek nazywany przez podatników altaną. Właściwie bowiem przyjął WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, bowiem u.p.o.l. nie uzależnia obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. Przy tym ewidencja gruntów i budynków nie wiąże organów w zakresie określenia przedmiotu opodatkowania (zob. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2131/15). Nie stanowi okoliczności istotnej twierdzenie Skarżących, że toczy się postępowanie o zmianę sposobu gospodarowania omawianego obiektu. Organy podatkowe są obowiązane do samodzielnego ustalenia, czy dany obiekt jest budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez poddanie w wątpliwość faktu, iż przyjęto jako budowle utwardzenie terenu pełniące funkcję parkingu, za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Słusznie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreśla WSA, że uznanie organów, że "utwardzenie terenu i ogrodzenie są budowlami nie zostało jakkolwiek uzasadnione przez organy w rozpoznawanej sprawie". W zaskarżonej decyzji SKO nie wypowiada się w zakresie kwalifikacji określonych obiektów, jako budowli. W decyzji organu I instancji uzasadnienie w tym zakresie jest szczątkowe, bowiem Burmistrz wskazuje jedynie, że utwardzenie terenu uznano za urządzenie budowlane, które w rozumieniu przepisów podatkowych stanowi budowlę. Odnosi się to także do ogrodzenia. Należy wyjaśnić, czy obiekty te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 in fine p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.

s. Krzysztof Przasnyski s. Paweł Borszowski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)