Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1366/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 73
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... marca 2012 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia ... września 2011 r. W. G. (zwany dalej: skarżącym) wystąpił do Wojewody ... z wnioskiem o wydanie polskiego dokumentu podróży. W przedmiotowym wniosku skarżący w rubryce "posiadane obywatelstwo" wskazał – bezpaństwowiec.

Decyzją z dnia ... listopada 2011 r. nr ... Wojewoda ... działając na podstawie art. 82 w zw. z art. 73 ust. 1, art. 81 ust. 5 i art. 7 ust. 1 ustawy z dni 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) – dalej: ustawy o cudzoziemcach, odmówił wydania skarżącemu (obywatelowi ...) wydania polskiego dokumentu podróży.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz wyjaśnił, iż polski dokument podróży dla cudzoziemca jest wydawany osobie, która faktycznie utraciła dokument podróży lub posiadany dokument podróży został zniszczony lub posiadany dokument jest już nieważny. Dodał również, iż wystąpienie którejkolwiek z powyższych sytuacji musi być powiązane z niemożnością uzyskania przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży.

Odnosząc się do kwestii obywatelstwa skarżącego Wojewoda ...i wyjaśnił, iż w dniu ... kwietnia 2011 r. wydrukowano dla skarżącego kartę pobytu ... ważną do dnia ... maja 2015 r., która w rubryce obywatelstwo zawiera wpis U. Pomimo wygaśnięcia z mocy prawa zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP w związku z uzyskaniem zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE oraz pomimo wezwań skarżący nie odebrał nowej karty pobytu. Dalej organ wyjaśnił, iż zarówno skarżący jak i jego matka M. G. są obywatelami U. wobec czego nie są osobami wymienionymi w art. 9 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim. Z uwagi natomiast na nieprzedstawienie zaświadczenia o braku możliwości uzyskania u. dokumentu podróży (skarżący nie dostarczył wymaganego dokumentu i nie złożył wyjaśnień istotnych w sprawie) Wojewoda ... uznał, iż obywatel U. W. G. ma możliwość uzyskania u. dokumentu podróży. Nie spełnił tym samym ustawowych przesłanek do otrzymania polskiego dokumentu podróży, gdyż ma możliwość uzyskania właściwego, u. dokumentu podróży.

W dniu ... listopada 2011 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji stwierdzając, iż cyt: "Decyzja I instancji (...) – jest oczywistym działaniem prawa wstecz, jednoznacznie wskazuje na pogardę do obowiązujących zasad prawnych oraz podstawowych praw człowieka".

Rozpatrując odwołanie wniesione na powyższą decyzję Wojewody ..., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia ... marca 2012 r., nr ... utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 82 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwięźle opisał dotychczasowy przebieg postępowania a powołując się na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ... lipca 2010 r., podobnie jak uczynił to organ I instancji wyjaśnił, iż W. G. przyjechał do Polski jako małoletni w 1996 r. wraz z matką i był wpisany do jej dokumentu podróży, który został wydany przez władze Z. Jednak dokument ten został wydany w dniu ....07.1994 r. przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych U. tj. po rozpadzie Z. i po uzyskaniu przez U. niepodległości. Ponadto podkreślono, iż matka skarżącego ubiegając się w 1996 r. o udzielenie zezwolenia na stały pobyt wskazała u. obywatelstwo – swoje i syna. Matka skarżącego posiadała dokument podróży, wydany w dniu ...10.1997 r. przez władze U. W w/w dokumentach podróży jednoznacznie wskazano obywatelstwo u. M. G. i jej syna. W powyższej decyzji Ministra stwierdzono, że brak ważnych dokumentów, wydanych przez władze kraju pochodzenia w żadnym wypadku nie jest dowodem na utratę obywatelstwa u., a zatem nie można uznać, że obywatelstwo jest nieokreślone.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z powyższych ustaleń jednoznacznie wynika, że skarżący posiada obywatelstwo u. wobec czego wydanie mu polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca byłoby sprzeczne z postanowieniami art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto, jak podkreślił organ odwoławczy, skarżący nie udokumentował faktu zrzeczenia się posiadanego obywatelstwa u. oraz nie poczynił dotychczas jakichkolwiek kroków w powyższym celu, które uzasadniałyby stwierdzenie, iż jest on bezpaństwowcem, albowiem jedynie władze kraju pochodzenia są uprawnione do stwierdzenia utraty obywatelstwa.

W skardze na powyższą decyzję uzupełnioną pismem procesowym z dnia ...10.2012 r. skarżący, działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, wniósł o cyt: "stwierdzenie niezgodności z prawem Decyzji", w związku z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. oraz art. 2 i 9 Konstytucji RP. W obszernej skardze odniósł się ponadto do naruszenia jego praw wynikających z Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (art. 14) oraz art. 7 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8 i 24 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o je oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia ... marca 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż z poprzednio prowadzonych postępowań administracyjnych m.in. o uznanie W. G. za obywatela polskiego oraz w sprawie udzielenia skarżącemu i jego matce zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE zostało stwierdzone, iż zarówno M. G. jak i jej syn W. G. są obywatelami U. W tym zakresie Sąd mając na uwadze ustalenia z wcześniejszych postępowań sądowoadministracyjnych wyjaśnia, iż w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego m.in. w przedmiocie udzielenia skarżącemu obywatelstwa polskiego ustalono, iż jego matka M. G. legalizując swój pobyt w Polsce w 1996 r. jako obywatelstwo swoje oraz małoletniego wówczas syna W. G. wskazała obywatelstwo u. Posiadała ponadto paszport u. serii ... nr ..., wydany z wpisem: paszport obywatela U. (k – ... ostatecznej dec. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ....07.2010 r.) – (uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.06.2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2288/11). Także we wniosku o wydanie karty stałego pobytu, jak ustalił organ administracji matka skarżącego wskazywała, że posiada obywatelstwo u. – (uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.01.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1674/10). Zatem z przeprowadzonych powyżej postępowań potwierdzone zostało obywatelstwo W. G. wywodzące się z obywatelstwa jego matki i mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W sposób niebudzący wątpliwości wykazano także, iż skarżący jest obywatelem U., a tym samym nie posiada statusu bezpaństwowca lub osoby o nieokreślonym obywatelstwie.

Mając na uwadze powyższe, notoryjne dowody ustalone w pobocznych postępowaniach administracyjnych, zasadnie Wojewoda ... w przedmiotowej sprawie pismem z dnia ... września 2011 r. wezwał skarżącego do przedstawienia zaświadczenia o braku możliwości uzyskania u. dokumentu podróży. Stosownie bowiem do treści art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się na wniosek cudzoziemca, który posiada zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub korzysta z ochrony uzupełniającej, jeżeli utracił on dokument podróży albo gdy jego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, a uzyskanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży nie jest możliwe.

Niekwestionowaną w sprawie okolicznością jest, iż powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu ... września 2011 r. jednak pomimo skutecznego wezwania skarżący nie dostarczył wymaganego dokumentu i nie złożył wyjaśnień istotnych w sprawie uzyskania polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca. Wobec powyższego zasadnie, w ocenie Sądu, doprowadziło to organ I instancji do wniosku, iż skarżący ma możliwość uzyskania u. dokumentu podróży.

Prowadząc postępowanie odwoławcze, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z dnia ... stycznia 2012 r. dodatkowo wezwał skarżącego (na adres ustanowionego pełnomocnika) do nadesłania – w terminie 7 dni – dokumentów potwierdzających fakt zrzeczenia się przez skarżącego posiadania obywatelstwa u. lub zaświadczenia z Ambasady U. w Polsce, stwierdzającego brak możliwości uzyskania przez skarżącego dokumentu podróży w tej placówce, jednak pomimo skutecznego doręczenia tego wezwania (...02.2012 r.) skarżący również nie nadesłał żądanych dokumentów.

Odnosząc się do powyższego w kontekście przedmiotowej sprawy, nie można tym samym czynić zarzutu organowi nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego skoro z w/w ustaleń jednoznacznie wynika, że skarżący posiada obywatelstwo u., a w toku postępowania o wydanie polskiego dokumentu podróży nie nadesłał dokumentów i nie udzielił informacji koniecznych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Nie dostarczenie tych dokumentów niewątpliwie uniemożliwiło organom rozpatrzenie wniosku skarżącego zgodnie z jego żądaniem.

W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę stwierdzić należy, że wobec tego, iż skarżący nie wywiódł skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, nie może skutecznie kwestionować ustaleń dotyczących braku spełnienia przez niego przesłanek uzasadniających wydanie mu żądanego polskiego dokumentu podróży na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący nie podważył, uznanych za prawidłowe przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ustaleń faktycznych oraz dowodów, które doprowadziły organy obu instancji do wniosku, że skarżący nie spełnia przesłanek do wydania mu polskiego dokumentu podróży. Fakt natomiast, iż organ I instancji odmówił skarżącemu wydania wnioskowanego dokumentu w żaden sposób nie dyskryminuje go oraz nie powoduje, że nie jest traktowany na równi z innymi cudzoziemcami. Nie można tym samym czynić skutecznego zarzutu naruszenia art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 9 Konstytucji RP. W ocenie Sądu brak jest także podstaw do przyjęcia, że warunki do wydania polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca określone w tym przepisie naruszają zasadę demokratycznego państwa prawnego, co niezasadnym czyni zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Za racji tego, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie jego twierdzenia jakoby powodem odmowy wydania mu polskiego dokumentu podróży był czynnik dyskryminujący, nie można w ocenie Sądu uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 7 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ONZ, który stanowi, że wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo, bez jakiejkolwiek różnicy, do jednakowej ochrony prawnej. Odmowa uznania skarżącego za obywatela polskiego nie nastąpiła z powodu jego dyskryminacji.

Wobec powyższego i wbrew zarzutom skargi, skarżone decyzje organów obu instancji wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów, co czyni postawione w skardze zarzuty naruszenia art. 156, art. 7 i 8 k.p.a. nieuzasadnione.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.