Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 138/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 6,7,8,9, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 622/22 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 maja 2022 r. nr SKO.4114.213.2022 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 622/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 maja 2022 r. nr SKO.4114.213.2022 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 sierpnia 2020 r. o odmowie przyznania [...] prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, a w związku z wezwaniem i udzieleniem odpowiedzi – skarżąca wskazała, że nie zawiesiła i nie wstrzymała wypłaty emerytury, zaś w piśmie z dnia 16 maja 2022 r. oświadczyła, że od dnia 1 stycznia 2022 r. otrzymała świadczenie wyrównawcze i obecnie pobiera emeryturę EWK wraz z świadczeniem wyrównawczym w zakresie wynikającym z ustawy z dnia 29 października 2021 r. o świadczeniu wyrównawczym dla osób uprawnionych do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dziećmi wymagającymi stałej opieki, i aktualne otrzymuje emeryturę z tym świadczeniem w wysokości świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji organ powołując się na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. stwierdził, że skarżąca nie zawiesiła prawa do emerytury, a zatem nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wniosła [...].

Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu, organy nie kwestionowały możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, jeżeli strona zrezygnowałaby ze świadczenia emerytalnego. Sąd stwierdził, ze w razie zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniami spoza systemu świadczeń rodzinnych, obowiązuje zasada wypłaty jednego świadczenia, wybranego przez osobę uprawnioną.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez WSA naruszenia przepisów prawa materialnego, jakiego w toku postępowania administracyjnego dopuściły się organy administracji, tj. art 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych [dalej ustawa] poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu celów ustawy, co w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy, a także naruszyło konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa wynikającą z art. 32 ustawy zasadniczej a także inne zasady konstytucyjne wyrażone w art, 69 i art 71 ust, 1 w zw. z art. 2 Konstytucji;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez WSA naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jakiego w toku postępowania dopuściły się organy administracji, tj.:

a. art. 6 kpa, art 8 kpa, art. 9 kpa i art. 15 kpa poprzez uchylanie się od działania zmierzającego do wyjaśnienia okoliczności sprawy, właściwego poinformowania strony o jej prawach i obowiązkach oraz procedowania w sposób budzący zaufanie obywateli do Państwa, a nadto rozpoznanie sprawy z naruszeniem zasady dwuinstancyjności

b. art 77 §1 kpa w zw. z art. 7 kpa poprzez uchylanie się od podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy,

c. art. 80 kpa poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej,

d. art. 107 §3 kpa poprzez brak wskazania w treści zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

a nadto przepisu art. 153 ppsa wyrażające się w pominięciu wejścia wżycie ustawy z dnia 29 października 2021 r. o świadczeniu wyrównawczym dla osób uprawnionych do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz.U. poz. 2314];

3. naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych [dalej ustawa] poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu celów ustawy, co w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy, a także naruszyło konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa wynikającą z art. 32 ustawy zasadniczej a także inne zasady konstytucyjne wyrażone w art. 69 i art. 71 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie zarówno organ administracji, jak i Sąd I instancji dokonały wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz.111 ze zm., dalej jako: u.ś.r.) właśnie z zastosowaniem dyrektyw wykładni systemowej i celowościowej, uwzględniając przy tym wskazane przez stronę normy konstytucyjne. Co więcej, dokonały jej - w ocenie składu orzekającego - w sposób prawidłowy i zgodny z aktualnie obowiązującą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji - świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom wymienionym w pkt 1-4, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Norma ta wskazuje na warunek rezygnacji (zaprzestania) lub niepodejmowania zatrudnienia, bądź innej pracy zarobkowej, który należy brać pod uwagę, oceniając spełnienie przesłanek do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne musi sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w takim wymiarze, że w związku z tym jest obiektywnie zmuszona do rezygnacji z dotychczasowego zatrudnienia, bądź nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia (lub innej pracy zarobkowej). Opieka ta musi zatem stanowić oczywistą przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej – powodować faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub prowadzić do rezygnacji z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Istotna jest tu ocena, czy zakres sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną wypełnia ustawowe przesłanki warunkujące ustalenie tego prawa i stwierdzenie związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy sprawowaną opieką a możliwością pogodzenia jej z pracą zarobkową. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. (obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego.

Literalna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. prowadzi do wniosku, że osobom, z ustalonym prawem do emerytury nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Skład orzekający w sprawie poglądu tego jednak nie podziela, skłaniając się natomiast do dominującej już prokonstytucyjnej wykładni omawianej normy i linii orzeczniczej, która nie ogranicza się jedynie do wykładni językowej, lecz ma na względzie dyrektywy wykładni systemowej i funkcjonalnej. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie i nauce dominujący jest pogląd, że dyrektywy wykładni systemowej i funkcjonalnej mogą prowadzić do odrzucenia wykładni językowej, w sytuacji gdy rezultat wykładni gramatycznej niweczy podstawowe założenia racjonalności ustawodawcy.

Odnosząc powyższe do zagadnienia występującego w rozpoznawanej sprawie, należy zwrócić uwagę, że celem świadczenia pielęgnacyjnego, jest rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Pozbawienie prawa do całości świadczenia pielęgnacyjnego osób pobierających emeryturę w niższej wysokości niż ww. świadczenie powoduje, że opisany wyżej cel nie jest w stosunku do tej grupy opiekunów realizowany. Zauważenia bowiem wymaga, że sprawując opiekę po uzyskaniu prawa do emerytury, opiekun tak czy inaczej nie może podjąć pracy zarobkowej.

Jednocześnie zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Oznacza to, że w przypadku złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i rezygnacji z prawa do kolidującego świadczenia, wykluczającego możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie uprawnionej począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie miała ustalone prawo do emerytury a od dnia 1 stycznia 2022 r. otrzymała także świadczenie wyrównawcze i obecnie pobiera emeryturę EWK wraz z świadczeniem wyrównawczym w zakresie wynikającym z ustawy z dnia 29 października 2021 r. o świadczeniu wyrównawczym dla osób uprawnionych do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dziećmi wymagającymi stałej opieki. Aktualnie otrzymuje emeryturę z tym świadczeniem w wysokości świadczenia pielęgnacyjnego.

Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo m.in. do emerytury. Skoro zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, zaś skarżąca nie podjęła decyzji o zawieszeniu (wstrzymaniu wypłaty) prawa do emerytury na czas pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, to brak było podstaw prawnych, aby świadczenie pielęgnacyjne przyznać. Nie można bowiem uznać wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za złożony z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, jeżeli osoba składająca taki wniosek, posiadająca w dacie złożenia takiego wniosku ustalone prawo do emerytury, nie dołączyła do tego wniosku decyzji właściwego organu emerytalnego o wstrzymaniu wypłaty dla niej emerytury. Słusznie zatem Sąd I instancji wskazał, że warunkiem niezbędnym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest dokonanie przez osobę uprawnioną wyboru jednego z tych świadczeń. Nie jest bowiem możliwie pobieranie dwóch świadczeń czyli w zbiegu dwóch świadczeń konieczne jest podjęcie decyzji o wyborze korzystniejszego. Naczelny Sąd Administracyjny nie neguje przyznania i pobierania przez skarżącą świadczenia wyrównawczego, jednak nadal jest to taka sama sytuacja prawna bowiem skarżąca nadal ma uprawnienie do pobierania emerytury wraz ze świadczeniem wyrównawczym, a jednocześnie wnioskuje o przyznanie konkurencyjnego świadczenia pielęgnacyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym ujęciu funkcję analizowanego art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. należy rozumieć jako sposób uniknięcia kumulacji pobieranych świadczeń, nie zaś jako wykluczenie możliwości ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o to świadczenie spełnia przesłanki do uzyskania innego świadczenia określonego w tym przepisie (por. wyrok NSA z 10 lutego 2023 r. o sygn. I OSK 666/22, z 20 lipca 2023 r., I OSK 1611/22, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zawieszenie emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że w ten sposób dochodzi do eliminacji negatywnej przesłanki wyłączającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Niezasadne jest zatem upatrywanie w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w powiązaniu z art. 2, art. 32, art. 69 i art. 71 Konstytucji RP. Niezrozumiały jest jednocześnie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a, przez jego niewłaściwe zastosowanie. Sąd nie mógł go naruszyć ani niewłaściwie zastosować gdyż go w ogóle nie stosował. Jak już wskazano Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. i jak już wykazano - oddalił skargę zasadnie.

Nie jest zrozumiały także zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. wyrażający się w pominięciu wejścia w życie ustawy z dnia 29 października 2021 r. o świadczeniu wyrównawczym dla osób uprawnionych do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dziećmi wymagającymi stałej opieki. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny, który podzielił ocenę prawną orzekającego wcześniej Sądu I instancji, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonywały oceny świadczenia wyrównawczego bowiem orzekały na dzień wydania zaskarżonej decyzji, która w żaden sposób nie brała w danym stanie prawnym i faktycznym pod uwagę tego świadczenia wyrównawczego, nie mogło ono być zatem przedmiotem oceny na wcześniejszym etapie postępowania. Tym samym nie mogło dojść do naruszenia art. 153 p.p.s.a., który wspiera ocenę prawną wyrażoną przez wcześniej orzekający Sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela również pogląd Sądu I instancji, iż postulowany przez skarżącą sposób rozwiązania zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i uprawnieniem do świadczenia emerytalnego poprzez wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury, pozostawałby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Praktyka taka spowodowałaby dalsze wątpliwości co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno-rentowe. Przemawia to za rozwiązaniem polegającym na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalnego (por. wyroki NSA: z 24 listopada 2020 r. o sygn. akt I OSK 1416/20; z 10 marca 2023 r. o sygn. akt I OSK 1286/22, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, iż ustalenie, że osoba wnioskująca o świadczenie pielęgnacyjne pobiera emeryturę, nakłada na organy obowiązek poinformowania jej o prawie wyboru przysługującego świadczenia. Obowiązek ten wynika m.in. z art. 9 i art. 79a § 1 k.p.a. a także z art. 24a ust. 1-3 u.ś.r. (patrz m.in. wyrok NSA z 10 listopada 2022 r. o sygn. akt I OSK 134/22). W rozpoznawanej sprawie organy wywiązały się z tego obowiązku. SKO wezwało skarżącą do przedłożenia dokumentu z którego wynika, że skutecznie wstrzymała bądź zawiesiła prawo do pobieranego świadczenia emerytalnego. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca pismem z 16 maja 2022 r. wskazała: "nie wstrzymałam ani nie zawiesiłam pobierania emerytury EWK...[...]". Strona wypowiedziała się zatem w powyższym zakresie i nie przedłożyła jednocześnie decyzji stosownego organu emerytalnego o wstrzymaniu wypłaty emerytury, co wskazuje, iż dokonała wyboru świadczenia emerytalnego, a nie świadczenia pielęgnacyjnego.

Sąd nie dostrzegł również naruszenia zasad postępowania administracyjnego w stopniu zobowiązującym do uchylenia zaskarżonych decyzji. Wprawdzie decyzja organu I instancji jest bardzo lakoniczna jednak podaje zasadniczy, właściwy, powód odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, czyli jest orzeczeniem o prawidłowym rozstrzygnięciu i prawidłowym mimo, iż lakonicznym uzasadnieniu. Stan faktyczny został jednak ustalony w sprawie prawidłowo, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy i w oparciu o tak zgormadzony materiał dowodowy obydwa organy wydały prawidłowe rozstrzygnięcia, przy czym organowi odwoławczemu nie sposób zarzucić nieprawidłowego jego uzasadnienia, w którym organ dołożył starań aby jak najdokładniej wyjaśnić i opisać swoje stanowisko.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło w okolicznościach rozpoznawanej sprawy do naruszenia norm (przepisów) prawa przywoływanych konkretnie w środku odwoławczym. Należy bowiem zauważyć, że naruszenie tych przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie dotyczącej zrealizowanej przez Sąd wojewódzki kontroli Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 maja 2022 r. nr SKO.4114.213.2022 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd I instancji zasadnie bowiem podzielił stanowisko organu i uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, a wszystkie przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 sierpnia 2021r. sygn. akt. I OSK 414/21; 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 275/20; 10 kwietnia 2024 I OSK 712/23 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuprawnione.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.