Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 838/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 645
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
article: art. 7, art. 107 par. 3, art. 110
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 lipca 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: "Kolegium, organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej: "k.p.a.") oraz art. 39 ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645 – dalej: "u.d.p.), po rozpatrzeniu odwołania P. W. od decyzji Prezydenta Miasta S. (dalej także jako: "Prezydent, organ I instancji") z dnia 20 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] w S. (działka nr [...] "dr" z obrębu nr [...]) pod tymczasowy obiekt budowlany o powierzchni 12,25 m2, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia decyzji Kolegium wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

P. W. wniósł o wydanie zezwolenia na zajęcie drogi powiatowej al. [...] w S. (działka nr [...] "dr" z obrębu nr [...]) pod tymczasowy obiekt budowlany o powierzchni 12,25 m2, w okresie od dnia 1 grudnia 2021 r. do czasu zapotrzebowania terenu, lecz nie dłużej niż do dnia 30 listopada 2031 r.

W dniu 20 września 2022 r. Prezydent Miasta S. wydał decyzję nr [...], w której:

1. zezwolił P. W. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] w S. (działka nr [...] "dr" z obrębu nr [...]) pod tymczasowy obiekt budowlany o powierzchni 12,25 m2, w okresie od dnia 1 grudnia 2021 r. do czasu zapotrzebowania terenu, lecz nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2021 r.;

2. nie zezwolił P. W. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] w S. (działka nr [...] "dr" z obrębu nr [...]) pod tymczasowy obiekt budowlany o powierzchni 12,25 m2, w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do czasu zapotrzebowania terenu, lecz nie dłużej niż do dnia 30 listopada 2031 r.

3. ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego w kwocie [...]zł.

Motywując odmowę wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 30 listopada 2031 r. Prezydent wskazał, że lokalizacja tymczasowego obiektu budowlanego nie jest zgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 14 października 2013 r. Obiekt usytuowany jest w granicach terenu elementarnego, oznaczonego na załączniku graficznym symbolem [...] W ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla wskazanego terenu dopuszcza się funkcjonowanie obiektów tymczasowych jedynie do końca 2021 r.

P. W. złożył odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie w części, tj. w zakresie jej punktu 2. i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucając jej naruszenie:

- przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. na skutek zaniechania dokonania przez organ I instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego i dogłębnego wyjaśniania i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, istotnych z punktu widzenia normy, zawartej w przepisie art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych;

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 3 u.p.d. - na skutek uznania, iż w rozpatrywanej sprawie bezwzględną przeszkodą w udzieleniu wnioskowanego zezwolenia pozostaje treść ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wnioskowanej lokalizacji, podczas gdy ustalenie likwidacji istniejących obiektów nie mieści się w zakresie uprawnień wynikających z władztwa planistycznego.

W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 39 ust. 1 i 3 pkt 1 i 2 oraz art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.p.d. i wskazało, że kryteria wydania zezwolenia na lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam winny być brane pod uwagę w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, także stanowiącego kontynuację zajmowania pasa drogowego w okresie poprzedzającym rozważane, w sytuacji braku ograniczenia tegoż postępowania przesłankami przepisu art. 40 ust. 1 i 2 u.p.d. Przepis art. 40 ust. 2 pkt 3 tej ustawy nie określa wprost przesłanek wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na wspomniane wyżej potrzeby. W tej sytuacji dostrzegając, że decyzja zarządcy drogi w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie może stanowić rozstrzygnięcia dowolnego, czy też arbitralnego za niewadliwe potraktować wypada posiłkowe odwoływanie się do kryteriów sformułowanych przez ustawodawcę w poprzedzającym art. 40 przepisie art. 39 ustawy o drogach publicznych. Na gruncie zaś art. 39 ust. 1 ustawy zaakcentowano ogólną troskę ustawodawcy, by czynności dokonywane w pasie drogowym nie prowadziły do niszczenia lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń, zmniejszenia jej trwałości oraz aby nie zagrażały bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodzić się należy, zdaniem Kolegium, iż tylko w razie przekonania zarządcy drogi o braku takich zagrożeń w konkretnym przypadku możliwe jest wydanie decyzji przewidzianej w art. 39 ust. 3 ustawy, umożliwiającej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Analogicznie przy wydawaniu decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, o jakiej mowa w art. 40 ust. 1 ww. aktu, które stanowi również odstępstwo od zasady sformułowanej przez ustawodawcę w zakresie sposobu wykorzystywania pasa drogowego, uzasadnione jest przyjęcie niedopuszczalności wydania takiego zezwolenia, gdy pozostawałoby to w sprzeczności z zagrożeniami odnoszącymi się do pogorszenia stanu drogi i jej urządzeń czy też bezpieczeństwa ruchu.

Dodatkowo organ II instancji zauważył, że w myśl art. 40 ust. 12 pkt 2 u.p.d. i § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1264), zezwolenia na zajęcie pasa drogowego udzielać się winno na czas ściśle określony. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Należy przyjąć, że w sprawie dotyczącej zezwolenia w zakresie umieszczenia obiektu w pasie drogowym na kolejny okres konieczne jest zawsze dokonywanie ponownych ustaleń, przy uwzględnieniu aktualnych uwarunkowań, czy odstępstwo od zasady przewidzianej przez ustawodawcę co do sposobu wykorzystywania pasa drogowego jest nadal uzasadnione. Chodzi tu przede wszystkim o ocenę istnienia zagrożeń uznanych przez ustawodawcę za istotne - w przypadku zajęcia pasa drogowego pod obiekty oraz ustalenie, że zajęcie pasa drogowego na omawiane cele nie zagrozi stanowi technicznemu drogi i bezpieczeństwu ruchu drogowego. Raz udzielone zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w określonym czasie co do zasady nie tworzy po stronie zainteresowanego żadnych praw nabytych, na które można byłoby powoływać się przy składaniu wniosku o kolejne zezwolenie. Pozostawienie danego obiektu w pasie drogowym po wyekspirowaniu dotychczasowego zezwolenia (i bez uzyskania nowego zezwolenia), należałoby traktować jako samowolne.

W ocenie organu II instancji, konstrukcja przytoczonych przepisów prowadzi do jednoznacznego wniosku, że wydanie na ich podstawie decyzji pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu, choć zmodyfikowanemu pewnymi przesłankami materialnymi. Uznanie administracyjne oznacza przyznaną organowi możliwość wyboru, przy ustalonym stanie faktycznym sprawy, jednego z możliwych rozstrzygnięć danej sprawy. Przy czym owa możliwość nie powinna być w żadnym razie rozumiana jako przyznana organowi dowolność w podejmowaniu określonej decyzji. Organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany zwrócić szczególną uwagę na wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę uwzględniania z urzędu interesu publicznego i słusznego interesu strony. Jednocześnie, obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile konkretnie wykazany interes społeczny, ze względu na jego wagę i doniosłość, nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Oznacza to, że w każdym wypadku organ orzekający ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny chodzi, i udowodnić, że jest on tak ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywatela. Organ administracji publicznej, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych kompetencji, ma obowiązek wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnić stan faktyczny, a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Decyzja taka musi być co do zasady wyczerpująco i przekonująco uzasadniona. Niemniej jednak, zakres przedmiotowy ustaleń w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego winien uwzględniać te wszelkie atrybuty władztwa zarządcy drogi wypowiedziane wprost w przepisach ustawy o drogach publicznych, które ukonstytuowane zostały dla zapewnienia realizacji jej celu.

Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, iż co do zasady stanowisko organu I instancji, jakoby zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiły podstawę oceny dozwolonego zajęcia pas drogowego jest słuszne. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego są źródłem prawa powszechnie obowiązującego, na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Taki charakter normatywny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że każdy ma obowiązek stosowania się do jego ustaleń, a w szczególności, musi on być respektowany przez organy administracji publicznej, które stosują prawo na obszarze nim objętym. Nie jest więc możliwe wydanie w sprawie decyzji umożliwiającej naruszenie norm prawa materialnego, wynikających z aktu prawa miejscowego. Takie działanie byłoby nie tylko niezgodne z przepisami prawa materialnego, lecz także ewidentnie godziłoby w istotny interes społeczny. W takiej sytuacji nie można przyjąć, że organ rozpatrujący sprawę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego władny jest dokonywać oceny zasadności tego zezwolenia wyłącznie w oparciu o przepisy u.d.p., pomijając inne wiążące go przepisy prawa. W żadnym razie nie wynika to również z brzmienia samej ustawy. Analiza treści art. 39 ust. 3 pkt 1 prowadzi do odmiennych wniosków, a mianowicie, iż podstawą odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej może być także naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych. W ocenie Kolegium do tych przepisów odrębnych z pewnością można zaliczyć akty prawa miejscowego.

Według § 30 ust. 3 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 14 października 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]" w S., istniejący tymczasowy obiekt kubaturowy przed budynkiem pl. [...] jest do likwidacji, dopuszcza się jego funkcjonowanie do końca 2021 r. Zacytowany zapis formułuje, zdaniem Kolegium, wyraźny zakaz pozostawienia obiektu w pasie drogowym drogi powiatowej al. [...] (dz. [...], obręb [...]) po dniu 31 grudnia 2021 r. Wbrew twierdzeniom strony zapis ten nie może być zignorowany w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na lokalizację obiektu w pasie drogowym, jak też późniejsze zajęcie pasa drogowego przez ten obiekt. Z tego względu, zarzuty odwołania wskazujące na brak podstaw do oceny wniosku w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajdują uznania organu odwoławczego.

Pismem z dnia 16 sierpnia 2023 r. (uzupełnionym pismem z dnia 5 grudnia 2023 r.) P. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na ww. decyzję Kolegium zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 6 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 110 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, mimo iż przedmiotowa sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją merytoryczną - nr [...] z dnia 20 grudnia 2021 r. - wydaną w tym samym postępowaniu, która to decyzja nie została skutecznie doręczona adresatowi - podczas gdy: brak związania organu decyzją, który ją wydał (w rozumieniu art. 110 k.p.a.) z powodu nieskutecznego doręczenia tej decyzji adresatowi, nie uprawnia organu do wydania kolejnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie bez wyeliminowania lub zmiany wcześniejszej decyzji (inaczej jak tylko w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w kodeksie), albowiem ta istnieje w sensie procesowym, zaś zasada związania decyzją rozciąga się także na okres między wydaniem a decyzji, a jej doręczeniem, bowiem w tym czasie organ administracji publicznej nie może jej zmienić - wobec czego organ I instancji, zamiast wydawać nową decyzję w sprawie, winien był skutecznie doręczyć decyzję pierwotną z dnia 20 grudnia 2021 r. [...]), co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w całość, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. na skutek zaniechania przez organ odwoławczy przy wydaniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego i dogłębnego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, istotnych z punktu widzenia normy zawartej w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych;

b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta z dnia 20 września 2022 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było stwierdzenie jej nieważności, względnie uchylenie przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania, z uwagi na istnienie w przedmiotowej sprawie decyzji pierwotnej;

c) art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 20 września 2022 r., w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej tj. wbrew okoliczności, iż przedmiotowa sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją merytoryczną - nr [...] z dnia 20 grudnia 2021 r. - wydaną w tym samym postępowaniu;

3. przepisu prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - na skutek błędnego uznania przez organ odwoławczy (za organem I instancji), iż w rozpatrywanej sprawie bezwzględną przeszkodą w udzieleniu wnioskowanego zezwolenia - pozostaje treść ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wnioskowanej lokalizacji, podczas gdy ustalenie likwidacji istniejących obiektów nie mieści się w zakresie uprawnień wynikających z władztwa planistycznego.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 20 września 2022 r. w całości, ewentualnie - na wypadek uznania przez Sąd, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji - o uchylenie w całości obu decyzji organów I i II instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, ustosunkowując się do zarzutu wydania ponownej decyzji w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną organ wskazał, że wprawdzie kwalifikowana wada decyzji podlega uwzględnieniu przez organ z urzędu, niemniej jednak decyzja z dnia 20 grudnia 2021 r. nie weszła do obrotu prawnego, zatem zarzutu tego nie można uznać za zasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Spór w sprawie dotyczy wydania decyzji o odmowie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej pod tymczasowy obiekt budowlany w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się umieszczania w pasie drogowym m.in. urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W myśl art. 39 ust. 3 u.d.p., w szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym ww. urządzeń oraz reklam może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Art. 39 ust. 3 u.d.p. nie zawiera definicji szczególnie uzasadnionego przypadku. Tym samym ocena, czy taki szczególny przypadek zachodzi, sprowadza się do stwierdzenia, że wnioskowana lokalizacja uzasadnia odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p.

Co do zasady, wydanie zezwolenia musi być uzależnione od tego, czy zarządca drogi bez szkody dla wykonywania zadań może wyłączyć fragment pasa drogowego dla innych celów niż związane z potrzebami dróg. Przepis art. 40 ust. 1 u.d.p. stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., zezwolenie takie dotyczy umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam.

Należy wyjaśnić, że decyzja administracyjna wydawana w trybie art. 40 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 1 i ust. 3 u.d.p. ma charakter uznaniowy, co nie oznacza, że może być dowolna. Jednocześnie należy zauważyć, iż przepis art. 39 ust. 3 u.d.p. zaostrzył uznaniowe przypadki wydania zezwolenia na zajęcia pasa drogowego do wypadków szczególnie uzasadnionych z punktu widzenia ochrony dóbr wskazanych w art. 39 ust. 1 u.d.p. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia.

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na weryfikacji, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny sprawdza, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Przy czym, na co zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji, organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany - zgodnie z art. 7 k.p.a. - załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (por. wyroki NSA z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 301/06 i z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 176/07 oraz wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81, wyrok NSA z 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1837/13). Z powyższego wynika, że każdorazowo interes publiczny, tak jak interes strony postępowania podlega indywidualnej ocenie.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy zarówno I, jak i II instancji uznały, że w przypadku skarżącego taki szczególnie uzasadniony przypadek nie zachodzi. Innymi słowy, organy administracji publicznej dały prymat interesowi publicznemu nad interesem skarżącego.

Konkretyzując ten interes publiczny organy wskazały na zapisy § 30 ust. 3 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 14 października 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]" w S., zgodnie z którymi istniejący tymczasowy obiekt kubaturowy przed budynkiem pl. [...] jest do likwidacji, dopuszcza się jego funkcjonowanie wyłącznie do końca 2021 r. Powyższy zapis oznacza wyraźny zakaz pozostawienia obiektu w pasie drogowym drogi powiatowej al. [...] (dz. [...], obręb [...]) po dniu 31 grudnia 2021 r.

Należy podkreślić, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a więc stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego, na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Słusznie więc stwierdziło w zaskarżonej decyzji Kolegium, że nie jest możliwe wydanie w sprawie decyzji umożliwiającej naruszenie norm prawa materialnego, wynikających z aktu prawa miejscowego, bowiem takie działanie byłoby nie tylko niezgodne z przepisami prawa materialnego, lecz także ewidentnie godziłoby w istotny interes społeczny. Ponadto, analiza treści art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. prowadzi do wniosku, iż podstawą odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej może być także naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych, do których, w ocenie Sądu, można zaliczyć akty prawa miejscowego.

Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, uznać należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, wynikający z powyższych ustaleń, stwierdzony na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, został dokładnie wyjaśniony, a rozstrzygający sprawę organ dokonał jego prawidłowej kwalifikacji prawnej.

Ustosunkowując się do zarzutu skargi, że przedmiotowa sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta wydaną w dniu 20 grudnia 2021 r. decyzją nr [...], wskazać należy, że pojęcie "wydanie decyzji" obejmuje także jej doręczenie. Decyzja formalnie sporządzona ale niedoręczona nie załatwia sprawy, bo nie wiąże ani organu ani strony. Zgodnie bowiem z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Niedoręczona decyzja jest zatem aktem nieobowiązującym. To z chwilą jej doręczenia zaczynają biec terminy do wniesienia odpowiednich środków zaskarżenia (odwołania), możliwości jej uchylenia przez organ we wznowionym postępowaniu, jak i od tej daty zaczyna biec termin, po upływie którego nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności (por. B. Dolnicki, Materialnoprawne i procesowe skutki wydania decyzji w postępowaniu ogólnym i podatkowym w: Kodyfikacja postępowania administracyjnego na 50-lecie K.P.A. pod red. J. Niczyporuka, Wydawnictwo WSPA, Lublin 2010, s. 161 i następne). W niniejszej sprawie poza sporem jest okoliczność, że ww. decyzja z dnia 20 grudnia 2021 r. nie została skarżącemu (jego pełnomocnikowi) prawidłowo doręczona. Decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego, nie obowiązuje, a zatem brak jest podstaw prawnych do uznania, że niniejsza sprawa została nią uprzednio rozstrzygnięta, co stanowiłoby, gdyby miało miejsce, przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), skargę oddalił.