Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 241/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 153
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 2a pkt 3, art. 6 ust. 2, art. 6 ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Asesor sądowy WSA Michał Ilski (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 października 2023r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2020 uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Burmistrz [...] decyzją z 16 sierpnia 2023 r., nr [...] ustalił E. O. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. na kwotę [...]zł.

Na wstępie organ pierwszej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie z uwzględnieniem wyroków WSA w Poznaniu z 17 marca 2021 r., I SA/Po 758/20 oraz z 02 lutego 2023 r., I SA/Po 577/22.

Ustalono, że podatnik był właścicielem gruntu ornego zapisanego w KW [...] oraz właścicielem gruntów, budynków i budowli położonych przy ul. [...], [...] i [...] zapisanych w KW [...]; [...] i [...] Grunty te obejmowały grunty pozostałe o pow. 708 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 39.874 m2. Na gruntach pozostałych znajduje się budynek magazynowy z poddaszem. Z kolei na gruntach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej znajdują się dwie hale, budynek magazynowy murowany z wiatą oraz budowle - plac utwardzony (parking) i dok załadunkowy.

Za budynki pozostałe uznano budynek magazynowy murowany z wiatą oraz budynek magazynowy z poddaszem. Z kolei za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznano budynki hali magazynowej nr [...] W odniesieniu do pierwszej z hal na skutek oględzin przeprowadzonych 23 czerwca 2020 r. ustalono, że znajdował się w niej towar należący do M. sp. z o.o. sp. k., a na pozostałej części magazynowano wyposażenie po stacji C. . W odniesieniu do hali nr [...] na skutek oględzin przeprowadzonych tego samego dnia ustalono, że była ona w całości wykorzystywana przez M. sp. z o.o. sp. k. Za budowle z kolei uznano rampę przeładunkową (dok załadunkowy) oraz plac manewrowy.

Wyjaśniono, że o objęciu obowiązkiem podatkowym gruntów, budynków i budowli podatnika zadecydowało ich rzeczywiste wykorzystywanie na prowadzenie działalności gospodarczej a nie samo ich posiadanie.

Uznano, że bez wpływu na zasadność opodatkowania hal nr [...] pozostaje okoliczność ich nielegalnego wybudowania i użytkowania. Przepisy prawa podatkowego uzależniają opodatkowanie budynków od określonego stanu faktycznego (zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania przed ostatecznym wykończeniem budynku), a nie od stanu prawnego (uzyskania prawa do wybudowania lub użytkowania budynku). Rozpoczęcie użytkowania budynku lub budowli należy rozumieć w znaczeniu potocznym. Nie ma znaczenia czy odbyło się to zgodnie z prawem i czy rzeczywiście obiekt nadawał się do wykorzystywania. W kontekście tych rozważań stwierdzono, że podatnik jest właścicielem (posiadaczem samoistnym) hal, które wynajmuje, a najemcom (posiadaczom zależnym) wystawia faktury oraz przechowuje przedmioty związane z działalnością gospodarczą. Na terenie nieruchomości nie stwierdzono żadnych prac rozbiórkowych. Z wyjaśnień podatnika wynikało, że nie dokonuje on odpisów amortyzacyjnych od budowli. W konsekwencji celem ustalenia ich wartości rynkowej powołano rzeczoznawcę majątkowego.

Podatnik wniósł odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji. Wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o braku konieczności zapłaty podatku i umorzenie postępowania. Ewentualnie zaś wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie jej organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 04 października 2023 r., nr [...] uchyliło wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz ustaliło wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. w kwocie [...]zł.

Na wstępie zaznaczono, że przedmiotem sporu jest opodatkowanie hali magazynowej nr [...] Zdaniem Kolegium organ nadzoru budowlanego wydając decyzję w sprawie rozbiórki arbitralnie uznał, że budowle (hala nr [...]), nie mogą być użytkowane w sposób zgodny z przepisami prawa budowlanego. Tym samym w omawianym przypadku sporne budynki nie posiadają wszystkich warunków do przypisania im wartości w zakresie podatku od nieruchomości, tym bardziej stawki podatkowej przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. W ocenie Kolegium dopiero definitywne zakończenie procesu budowlanego (w niniejszej sprawie są to decyzje PINB w [...] o umorzeniu postępowania w zakresie obowiązku rozbiórki), mogą stanowić podstawę do objęcia ww. budynków podatkiem od nieruchomości. Z uwagi na powyższe w ocenie Kolegium hala nr [...] o pow. 3.343,98 m2 i hala nr [...] o pow. 2.217,66 m2 nie mogą zostać objęte jakąkolwiek stawką przewidzianą dla podatku od nieruchomości.

P. K. wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Kolegium. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzji Kolegium zarzucono naruszenie art. 6 ust. 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70) poprzez ich niesłuszną interpretację - niesłuszne przyjęcie, że wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji nakazującej rozbiórkę budynku świadczy o niezakończeniu procesu budowlanego, który zakończyć miał się z chwilą wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o umorzeniu postępowania w zakresie obowiązku rozbiórki w sytuacji, gdy obowiązek podatkowy związany jest z rozpoczęciem użytkowania budynku lub budowli w znaczeniu potocznym, czyli faktycznego, obiektywnego użytkowania, niezależnie od tego, czy nastąpiło to zgodnie z prawem, czy rzeczywiście obiekt nadaje się do wykorzystania, czy spełnia wszystkie normy techniczne, czy jest utrzymany w należytym stanie technicznym, czy jego użytkowanie jest bezpieczne i czy został całkowicie wykończony, zaś wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przy dalszym użytkowaniu budynku nie stanowi przyczyny wygaśnięcia obowiązku podatkowego, albowiem do ustania obowiązku podatkowego konieczna jest całkowita rozbiórka budynku, czyli jego fizyczne unicestwienie.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Rozstrzygniecie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium sporne hale nie mogą być użytkowane w sposób zgodny z przepisami prawa budowlanego z uwagi na co nie mogły one podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Prokurator kwestionuje powyższe zapatrywanie podnosząc, że rozpoczęcie użytkowania budynku lub budowli stanowi samoistną podstawę obowiązku podatkowego.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze [tak: uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09].

Niezależnie od braku w tym zakresie zarzutów należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W konsekwencji ani organ administracji publicznej ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania [tak: wyrok NSA z 20 maja 2020 r., I GSK 1550/19].

W rozpoznawanej sprawie zapadł wyrok WSA w Poznaniu z 02 lutego 2023 r., I SA/Po 577/22 jak i wcześniej wyrok WSA w Poznaniu z 17 marca 2021 r., I SA/Po 758/20. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji z uwagi na postanowienia art. 153 p.p.s.a. musi uwzględniać ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu.

W ocenie Sądu wydając zaskarżoną decyzję nie wywiązano się ze wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych we wskazanych wyrokach.

Z uwagi na wytyczne co do dalszego postępowania sformułowane przez WSA w Poznaniu do obowiązków Kolegium należało ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołania oraz przedstawienie swojego stanowiska w należycie sporządzonym i wyczerpującym uzasadnieniu. W powołanych wyrokach wprost wskazano, że organ drugiej instancji winien dokonać samodzielnego, niezależnego od organu pierwszej instancji ustalenia stanu faktycznego sprawy, oceny zgromadzonych dowodów oraz przeprowadzić powtórną wykładnię przepisów prawa. Omawiając braki kontrolowanej na wcześniejszym etapie postępowania decyzji Kolegium zwrócono również uwagę, że nie wyjaśniono, co składa się (i w jakich wielkościach) na przyjętą podstawę opodatkowania. Stwierdzono, że organ drugiej instancji w kontekście podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie wskazał, jakie budynki i budowle uznał za przedmioty opodatkowania, ani nie podał, na jakiej podstawie przyjął wielkości powierzchni będące podstawą opodatkowania.

W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej aktualnie decyzji Kolegium nie pozwala na przyjęcie, że wywiązano się z wypływającego z zasady dwuinstancyjności postępowania obowiązku powtórnego rozpoznania sprawy podatkowej w jej całokształcie. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że Kolegium w istocie ograniczyło się do rozważenia uznanej za sporną kwestii opodatkowania dwóch hal magazynowych podatnika. Uzasadnienie zaskarżonego aktu (analogicznie zresztą jak wszystkich wydanych w tej sprawie uprzednio przez Kolegium decyzji) nie pozwala w żaden sposób na przyjęcie, że wywiązano się z obowiązku dokonania samodzielnego, niezależnego od organu pierwszej instancji ustalenia stanu faktycznego sprawy jak i oceny zebranych w sprawie dowodów. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium w ogóle nie wskazało jakim dowodom dano wiarę, a jakim odmówiono mocy dowodowej. Nie przedstawiono jakie racje leżą u podstaw takiej a nie innej oceny zgromadzonego w sprawie materiału. Kolegium nie wyjaśniło w ogóle, co składa się (i w jakich wielkościach) na przyjętą podstawę opodatkowania i to pomimo wydania decyzji reformatoryjnej orzekającej o wysokości zobowiązania podatkowego. Ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że hala nr [...] o pow. 3.343,98 m2 i hala nr [...] o pow. 2.217,66 m2 nie mogą zostać objęte jakąkolwiek stawką przewidzianą dla podatku od nieruchomości. Nie wypowiedziano się wprost co do opodatkowania gruntów oraz budowli podatnika.

W ocenie Sądu nie wywiązano się również z obowiązku przeprowadzenia powtórnej, kompleksowej wykładni przepisów prawa podatkowego istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wydając poddaną aktualnie kontroli Sądu decyzję Kolegium przytoczyło co prawda postanowienia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.l.") definiujące pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dokonując wykładni tego przepisu odwołując się do nieaktualnego orzecznictwa uznano jednak, że sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą może być traktowany przez organy podatkowe jako pozwalający na opodatkowanie takich nieruchomości najwyższą stawką podatkową. Odwołując się nieaktualnego orzecznictwa wskazano również, że nie jest rolą organów podatkowych sprawdzanie, czy podatnik wykorzystuje takie nieruchomości do działalności gospodarczej.

Wskazana argumentacja organu nie uwzględnia tego, że na tle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zapadł wyrok T. K. z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 mający kluczowe znaczenie dla prawidłowej wykładni wskazanej regulacji. W wyroku tym stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji R. P..

Orzekając merytorycznie o wysokości zobowiązania podatkowego podatnika Kolegium nie wypowiedziało się wprost czy a jeżeli tak to w jaki sposób należy opodatkować obiekty w postaci rampy przeładunkowej oraz placu manewrowego. Nie przeanalizowano tego czy obiekty te stanowią budowlę bądź urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.b."). Uzasadnienie rozstrzygnięcia organu nie pozwala również na przyjęcie, że respektowano istotne dla sprawy wskazania zawarte w wyroku TK z 13 września 2011 r., P 33/09. W orzeczeniu tym wyjaśniono, że za budowle w rozumieniu u.p.o.l. można uznać:

1) jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.p.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową,

2) jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3 pkt 9 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, co - jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane expressis verbis - wymaga wykazania, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, z wyłączeniem jednak: (1) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu u.p.b., które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle w ujęciu u.p.o.l., oraz (2) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu u.p.b. nie są instalacje.

Zaznaczono przy tym, że nie jest wykluczone, że o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń współdecydować będą również inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane.

Niezależnie od omówionych powyżej wad zaskarżonej decyzji za trafne należało uznać podniesione przez Prokuratora zarzuty naruszenia art. 6 ust. 2 oraz ust. 4 u.p.o.l.

Stosownie do postanowień art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 4 u.p.o.l., obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek.

W ocenie Sądu postanowienia art. 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowiąc o okolicznościach istotnych z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego odwołują się do wskazanych w nim okoliczności faktycznych nie zaś prawnych. Postanowienia wskazanego przepisu nie zastrzegają aby warunkiem zaistnienia obowiązku podatkowego było zakończenie budowy w sposób zgodny z regulacjami Prawa budowlanego. Analizowana regulacja nie wymaga również aby rozpoczęcie użytkowania budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem nastąpiło w sposób zgodny z regulacjami Prawa budowlanego. W konsekwencji uznać należy, że powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku [por.: wyrok NSA z 8 maja 2014 r., II FSK 1228/12]. Tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości [tak: wyrok NSA z 11 września 2007 r., II FSK 959/06]. Dopóki zatem istnieje fundament, ściany i dach budynek jest opodatkowany daniną od nieruchomości. Sam fakt przeznaczenia budynku do rozbiórki, a nawet jego zły stan techniczny, czy też brak przydatności do użytkowania nie są wystarczające do uznania, że dany obiekt nie stanowi budynku w rozumieniu wyżej wymienionej ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Obowiązek podatkowy nie istnieje dopiero po zakończeniu prac rozbiórkowych obiektu, chyba, że przed zakończeniem rozbiórki obiekt utraci cechy konstytutywne budynku w rozumieniu u.p.o.l. [tak: wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., I SA/Gd 1040/15].

W realiach niniejszej sprawy należało również zwrócić uwagę na postanowienia art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.

Zgodnie z tym przepisem, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Jak stanowi z kolei art. 67 ust. 1 u.p.b., jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

Wykładnia językowa przytoczonych regulacji prowadzi do wniosku, że fakt wydania ostatecznej decyzji na mocy art. 67 ust. 1 u.p.b. nie jest okolicznością wyłączającą w ogóle opodatkowanie budynku i budowli. W tego rodzaju sytuacji budynek lub budowla objęte decyzją w przedmiocie rozbiórki wydaną w trybie wskazanego przepisu u.p.b. nie mogą jedynie zostać opodatkowane z zastosowaniem stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dostrzec przy tym należy, że postanowienia art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. jako wyjątek nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. W konsekwencji wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę danego obiektu budowlanego na podstawie innej niż art. 67 ust. 1 u.p.b. nie może uzasadniać wyłączenia danego obiektu z kategorii gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Kierując się powyższym zapatrywaniem nie może budzić wątpliwości, że samo wydanie decyzji nakazujących rozbiórkę w trybie art. 67 ust. 1 u.p.b. nie stanowi okoliczności wyłączającej dany budynek niejako całkowicie spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Postanowienia art. 6 ust. 2 u.p.o.l. wyznaczające moment powstania obowiązku podatkowego odwołują się do okoliczności faktycznych a nie prawnych. Aprobata przeciwnego zapatrywania skutkowałaby uznaniem, że obiekt nierozebrany i użytkowany mimo nakazu jego rozbiórki nie podlegałby w ogóle opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w przeciwieństwie do obiektu wybudowanego i użytkowanego zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Aprobata tego rodzaju wykładni premiowałaby podejmowanie działań niezgodnych z regulacjami Prawa budowlanego.

Konkludując całokształt powyższych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Wydając ją nie wywiązano się z wytycznych co do dalszego postępowania sformułowanych w wyrokach tutejszego Sądu z 17 marca 2021 r., I SA/Po 758/20 oraz z 02 lutego 2023 r., I SA/Po 577/22. Kolegium dokonało ponadto błędnej wykładni art. 6 ust. 2 u.p.o.l.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem Kolegium będzie w pierwszej kolejności pełne wywiązanie się ze wskazań, co do dalszego postępowania sformułowanych we wskazanych ostatnio wyrokach. Zaakcentować przy tym należy, że poddana obecnie kontroli Sądu decyzja Kolegium jest jego trzecią decyzją w niniejszej sprawie, w tym drugą w której nie zastosowano się do wskazań Sądu. Stan sprawy wymaga aby Kolegium w końcu w pełni zastosowało się do wskazań poczynionych w prawomocnych wyrokach tutejszego Sądu. Na Kolegium spoczywać będzie w szczególności ciężar sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom art. 210 § 4 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 2651 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p."). Obowiązkiem Kolegium będzie dokonanie oceny zgromadzonych w sprawie dowodów oraz przedstawienie przekonywującego uzasadnienia tej oceny. Kolegium jednoznacznie ustali czy względem spornych hal wydane zostały ostateczne decyzje, o których mowa w art. 67 ust. 1 u.p.b. Obowiązkiem Kolegium będzie również wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Organ przytoczy wszystkie istotne z punktu widzenia ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego przepisy u.p.o.l., w tym zwłaszcza przepisy definiujące pojęcia budynku, budowli oraz gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Rozważając kwestię powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do spornych hal Kolegium uwzględni przedstawioną powyżej wykładnię art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Obowiązkiem organu będzie uwzględnienie wskazań sformułowanych w wyrokach TK z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 i z 13 września 2011 r., P 33/09.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z § 2 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.