Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 515/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 i art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: przyznać J. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 2 kwietnia 2010 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek J. K. w którym wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 21 maja 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił J.K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W dniu 21 czerwca 2010 r. wpłynął sprzeciw wnioskodawczyni na ww. postanowienie. W sprzeciwie wnioskodawczyni podniosła, że w wydanym postanowieniu nie uwzględniono, że świadczenie emerytalne, które otrzymuje musi jej starczyć nie tylko na pokrycie kosztów mieszkania i lekarstw. Wnioskodawczyni wskazała, że powoływane w postanowieniu twierdzenia, iż koszty te są rozkładane na nią i jej rodzinę są bezpodstawne, gdyż syn z nią nie mieszka i nie łoży na utrzymanie. Ponadto wnioskodawczyni podniosła, iż nie uwzględniono kwestii spłacanych przez nią kredytów, które powodują, iż nawet suma 600,00 złotych nie jest tą, która pozostaje jej na życie.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 246 § 1 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

Oceniając dane przedstawione w formularzu, a zwłaszcza podane w sprzeciwie uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Skarżąca podała, że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu renty w wysokości 1.338,32 złotych miesięcznie. Nie wskazała posiadania majątku. Podała, że miesięczne koszty utrzymania kształtują się na poziomie: leki 300,00 złotych, woda, gaz, ścieki, śmieci – około 400 złotych.

W sprzeciwie wnioskodawczyni podkreśliła, że syn nie mieszka razem z nią i nie łoży na utrzymanie. Ponadto wnioskodawczyni podała, że spłaca kredyt w wysokości ok. 200,00 złotych miesięcznie. Na potwierdzenie powyższego wnioskodawczyni załączyła kserokopie wpłat miesięcznych.

Mając na względzie powyższe, a zwłaszcza informacje podane przez wnioskodawczynię w sprzeciwie uznano, że kwalifikuje się ona do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Stwierdzono bowiem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.

Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.