Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2578/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3 w zw. z art. 53 par. 2, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący asesor WSA Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 6 grudnia 2007 r. Nr XX/679/2007 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] – część "[...]" postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić P. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi


UZASADNIENIE

Pismem z 22 września 2023 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 6 grudnia 2007 r. nr XX/679/2007 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] – część "[...]".

Wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem organu przez skarżącego do usunięcia prawa, co nastąpiło pismem z 31 lipca 2023 r., w którym skarżący powołał się na naruszenie jego prawa własności stanowiącej nieruchomość obejmującą działki o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest uchwała podjęta przed 1 czerwca 2017 r., w związku z czym zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), w przypadkach, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę wnosiło się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na złożone uprzednio przez stronę skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Do kategorii takich spraw należały skargi na uchwały organów gminy, składane na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 559, dalej: u.s.g.), w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r.

Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu wydanym w składzie siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., sygn. OSA 2/02, wyraził pogląd, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Powyższe stanowisko należy uznać za utrwalone w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA: z 19 lipca 2023 r. II OZ 416/23; z 23 września 2016 r. II OZ 913/16; z 24 marca 2015 r. II OSK 545/15; z 24 stycznia 2012 r., II OSK 2/12). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jako czynność procesowa powodująca wszczęcie postępowania mającego na celu kontrolę uchwały rady gminy pod względem ich zgodności z prawem, konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez zaskarżoną uchwałę. Słuszne jest zatem uznanie tego środka prawnego za surogat środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym. Nie można zatem instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie, iż wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa może być przez stronę składane wielokrotnie, stawiałoby wzywającego w bardziej uprzywilejowanej pozycji od innych wnoszących skargi podmiotów. Jednokrotna możliwość składania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi gwarancję stabilności obrotu prawnego i jasnych zasad postępowania. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wszczyna postępowanie, które ma kolejne etapy obwarowane terminami i innymi warunkami procesowymi. Jeżeli zatem strona uruchomi takie postępowanie i na skutek wniesienia skargi z uchybieniem terminu do jej wniesienia sąd administracyjny odrzuci skargę, to ponowne wniesienie w tej samej sprawie takiej samej skargi byłoby podważeniem sensu rygorów procesowych i skutków ich stosowania. Specyfika spraw rozpoznawanych przez sąd administracyjny polega właśnie na tym, że postępowanie przed tym sądem pozostaje zawsze w ścisłym związku z poprzedzającym je postępowaniem prowadzonym w danej sprawie przez organy administracji publicznej, których działania są objęte kontrolą sądu administracyjnego. Skoro więc przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga, aby zaskarżenie uchwały samorządu gminnego do sądu administracyjnego było poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to nie może budzić wątpliwości, że dopuszczalna jest tylko jedna skarga tego samego podmiotu, który dokonał wezwania. W orzecznictwie wskazuje się, że bez znaczenia pozostaje także fakt, że poprzednia skarga strony złożona na uchwałę została odrzucona bez merytorycznego odniesienia się do zawartych w niej zarzutów. Obowiązujące regulacje nie zawierają bowiem przepisów dopuszczających wnoszenie kolejnych skarg do sądu administracyjnego na ten sam akt do momentu merytorycznego rozpoznania skargi (zob. postanowienia NSA z 19 lipca 2023 r. II OZ 416/23; z 22 marca 2019 r., II OZ 219/19).

Sąd stwierdza, że skarga wniesiona przez skarżącego pismem z dnia 22 września 2023 r. stanowi kolejną jego skargę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 6 grudnia 2007 r. Nr XX/679/2007, bowiem skargę na przedmiotową uchwałę P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie także pismem z 23 maja 2023 r. Wniesienie poprzedniej skargi skarżący poprzedził wezwaniem do usunięcia prawa wniesionym dwoma pismami z 15 marca 2023 r., w których również powołał się na naruszenie jego prawa własności – nieruchomości obejmującej działki o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Przedmiotowa skarga wniesiona pismem z 23 maja 2023 r. została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z 23 sierpnia 2023 r. sygn. VII SA/Wa 1428/23 na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jako złożona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Analiza akt sprawy, obejmujących także akta administracyjne sprawy VII SA/Wa 1428/23, prowadzi zatem do wniosku, że złożenie ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa pismem z 31 lipca 2023 r. – w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy - było niedopuszczalne. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko raz, należało przyjąć, że skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako również wniesiona po terminie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (por. ww. postanowienie NSA z 19 lipca 2023 r. II OZ 416/23).

Z podanych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w pkt I sentencji.

O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.