Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 357/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: artr. 170 ust. 1, art. 165 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 3753/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Ol 79/17, którym zobowiązano Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do wydania - w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami - decyzji dotyczącej stosunku służbowego M. H. W uzasadnieniu orzeczenia NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że organ pozostaje w bezczynności co do zakończenia stosunku służbowego funkcjonariusza, któremu nie przedłożono propozycji służby. Skoro - zgodnie z art. 170 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) - wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje się równoznacznie ze zwolnieniem ze służby, to należy w takiej sytuacji wydać decyzję administracyjną. Wynika to wprost z art. 276 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2012 r. poz. 422). Skoro ustawodawca nakazuje traktować wygaśnięcie stosunku służbowego jak zwolnienie ze służby, a zwolnienia ze służby dokonuje się w trybie decyzji i jest ono obwarowane gwarancjami procesowymi oraz możliwością stosowania środków zaskarżenia, to w przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego - ze względu na brak propozycji dla funkcjonariusza, o jakiej mowa w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS - zachodzi podstawa do wydania decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby wskutek wygaśnięcia stosunku służbowego. Orzekanie w formie decyzji administracyjnej wyklucza przy tym jakąkolwiek arbitralność organu. Decyzja ta wymaga uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, podania zastosowanych kryteriów oceny, wskazania okoliczności faktycznych oraz rozważenia przesłanki dokonywania selekcji funkcjonariuszy, określone w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego M. H. z dniem 31 sierpnia 2017 r., wskutek nieotrzymania pisemnej propozycji, określającej nowe warunki pracy albo pełnienia służby. W uzasadnieniu wskazano, że przy podejmowaniu decyzji uwzględniono okoliczności wynikające z akt osobowych funkcjonariusza oraz systemu kadrowego oraz szkoleniowego - dotyczące całego przebiegu zatrudnienia - w tym dotyczące kwalifikacji potwierdzonych odpowiednimi dokumentami; uwzględniono również wydawane podczas służby funkcjonariusza opinie i oceny bezpośrednich przełożonych, awanse na wyższe stanowisko służbowe czy kolejny stopień służbowy oraz orzeczone kary dyscyplinarne, które - z uwagi na ich zatarcie - nie znajdują się w aktach osobowych. Wskazano, że wzięto także pod uwagę wykształcenie funkcjonariusza i wskazano, że propozycje pracy lub pełnienia służby przygotowano zgodnie z dyspozycją art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS; niemniej jednak przy ich przedkładaniu brano pod uwagę nie tylko zasadę ochrony pracy bądź służby, lecz również inne wartości konstytucyjne - jak interes publiczny, dobro wspólne, równowagę finansów publicznych. DIAS wskazał również, że rozstrzygnięcia w zakresie stosunku służbowego funkcjonariuszy determinowały względy wynikające ze zmian w organizacji funkcjonowania skarbowości i Służby Celnej. Organ podał, że oceniając potrzeby kadrowe w kontekście, komu złożyć propozycję pracy lub pełnienia służby - wziął pod uwagę potrzeby organizacyjno-kadrowe podległej jednostki; uwzględnił okoliczności wynikające z akt osobowych funkcjonariusza oraz systemu kadrowego i szkoleniowego dotyczące całego przebiegu jego zatrudnienia. Podniesiono, że w tej analizie nie bez znaczenia było prowadzone przeciwko funkcjonariuszowi postępowanie dyscyplinarne - zakończone orzeczeniem z dnia [...] lutego 2009 r. - za naruszenie ustawowego obowiązku przestrzegania czasu pracy, ustalonego w zakładzie pracy, oraz rzetelnego, bezstronnego, sprawnego i terminowego wykonywania powierzonych zadań poprzez nieuzasadnione opuszczenie w dniu [...] stycznia 2009 r. wyznaczonego miejsca służby bez wiedzy kierownika komórki organizacyjnej, w celu innym niż służbowy. Wzięto pod uwagę przeprowadzenie z funkcjonariuszem w latach 2011-2013 dwóch rozmów dyscyplinujących dotyczących niedopełnienia przezeń obowiązków służbowych. Tymczasem funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej jest osobą powołaną do egzekwowania przepisów prawa; obowiązują go szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Aby móc skutecznie wykonywać swoje zadania, funkcjonariusze tej formacji muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o zachowania i postawy mające wpływ na nieposzlakowaną opinię. DIAS, biorąc pod uwagę cechy i postawę funkcjonariusza - ujawniające się w trakcie służby - był uprawniony do uznania, że nie wpisuje się on w wysokie standardy tworzonej nowej Służby Celno-Skarbowej. Organ zwrócił uwagę, że w procesie składania propozycji na dyrektora izby administracji skarbowej nałożono obowiązek zapewnienia nie tylko właściwego doboru pracowników - zgodnie z ich kwalifikacjami i przebiegiem służby - ale też właściwej obsady kadrowej w zakresie odpowiedniej ich liczby do realizacji przydzielonych zadań. Plan etatów funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w [...] - po zakończonym procesie przedkładania propozycji służby - wynosił 787 etatów i uległ zmniejszeniu do stanu sprzed połączenia jednostek o 96 etatów; wobec powyższego, złożenie propozycji warunkowane było wysokością posiadanych limitów zatrudnienia i środków budżetowych; nie można natomiast uwzględniać zarzutu funkcjonariusza co do uruchomienia w Izbie Administracji Skarbowej w [...] naborów po zakończeniu procesu składania propozycji; po zakończeniu procesu konsolidacji, w Izbie Administracji Skarbowej w [...] pojawiła się bowiem potrzeba wzmocnienia kadrowego poszczególnych komórek organizacyjnych, w związku z nałożonymi na jednostkę dodatkowymi zadaniami. Kolejne postępowania kwalifikacyjne do służby w Służbie Celno-Skarbowej wszczynane były również w związku z odejściami funkcjonariuszy, posiadających uprawnienia emerytalne, przeniesieniami służbowymi, w tym funkcjonariuszy alokowanych, czy odejściami ze służby na wniosek. Tak więc organ I. instancji - podejmując decyzję o nieprzedstawieniu wymienionemu funkcjonariuszowi do 31 maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki pracy lub pełnienia służby - działał w trosce o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez podległą Izbę.

Szef KAS, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu stwierdził, że nie są trafne zarzuty z odwołania dotyczące uwzględnienia przez organ I instancji - jako kryterium nieprzedłożenia propozycji służby - orzeczenia dyscyplinarnego w postaci kary upomnienia. Zatarcie kary dyscyplinarnej niewątpliwie niweczy skutki związane z ukaraniem, niemniej jednak okoliczność ta może mieć wpływ na ocenę przebiegu służby funkcjonariusza w kontekście złożenia mu propozycji zatrudnienia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1628/06 wskazał m.in., że uznanie kary dyscyplinarnej za niebyłą nie wyklucza możliwości powoływania się na okoliczności stanowiące podstawę wymierzonej kary; okoliczności, które stanowiły podstawę wymierzonej kary dyscyplinarnej, która następnie została uznana za niebyłą, mogą i muszą być wzięte pod uwagę przy ocenie przestrzegania przez policjanta dyscypliny służbowej. Zatarcie karalności jest pewnego rodzaju fikcją prawną, pozwalającą traktować karalność jako niebyłą w świetle prawa i konsekwencją tego jest uznanie, że zdarzenie takie w ogóle nie istniało. Ukaranie z przeszłości - jeśli uległo zatarciu - nie może być więc nigdy ujawnione i uniemożliwia to ocenę nowych zdarzeń związanych z byłym sprawcą czynu poprzez kwestię jego karalności. Okoliczność ta nie oznacza jednak, że występuje niewzruszalne prawnie domniemanie niewinności w stosunku do danego czynu (tak postanowienie Sądu Najwyższego z 4 stycznia 2011 r. o sygn. akt SDI 32/10). Zatarcie karalności nie jest zatem równoznaczne z anulowaniem treści orzeczenia dyscyplinarnego poprzez wyeliminowanie go z mocą wsteczną z porządku prawnego jako w ogóle niewydanego. Nie niweluje całkowicie wszystkich skutków uznania obwinionego za winnego. Naruszenie dyscypliny służbowej - stwierdzone w tym orzeczeniu - nie zostaje zatem - poprzez zatarcie wymierzonej kary - wyeliminowane w sposób absolutny. Zatarcie karalności nie przekreśla faktu, że naruszenie dyscypliny służbowej zaistniało w rzeczywistości, powoduje natomiast, że z tą chwilą nie jest już możliwa ocena nowych zdarzeń z udziałem funkcjonariusza w pryzmacie jego uprzedniej karalności - traktowanej jako niebyłą (w pkt I uchwały połączonych Izb Karnej i Wojskowej Sądu Najwyższego z 22 grudnia 1978 r. o sygn. akt VI KZP 23/77). Organ odwoławczy wskazał, że nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. albowiem wyrokiem o sygn. akt II SAB/Ol 79/17 zobowiązano organ I instancji do wydania decyzji - w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. Termin do załatwienia sprawy zakreślono zatem orzeczeniem Sądu. Zaskarżony akt wydano oparciu o dokumentację przebiegu służby funkcjonariusza, zgromadzoną w jego aktach osobowych do 31 maja 2017 r. - dnia, w którym upływał termin składania propozycji zatrudnienia w KAS. Organ wskazał, że materiał ten był zatem znany funkcjonariuszowi. W wyroku WSA w Lublinie z 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 7/14 stwierdzono: "sam zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., bez wykazania związku tego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia, nie daje wystarczających podstaw wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zarzut taki może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych". W odwołaniu funkcjonariusz nie sprecyzował, jakich czynności zamierzał dokonać oraz że zostało mu to uniemożliwione. Nie wskazał także negatywnych dla niego konsekwencji zarzucanego zaniechania organu. Organ odwoławczy wskazał też, że bezzasadny jest zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie. Wprawdzie - w przypadku decyzji wydawanej na zasadzie uznania administracyjnego - niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego - pozwalającego na obiektywną ocenę okoliczności sprawy - jak również uproszczona ocena zebranego, niepełnego materiału dowodowego jest wadą postępowania, skutkującą wadliwością zapadłej w nim decyzji; dotyczyć to ma jednak materiału dowodowego niezbędnego z punktu widzenia podstaw materialnoprawnych takiego postępowania. Zebranie całego materiału dowodowego to zgromadzenie dowodów, dotyczących wszystkich mających znaczenie dla sprawy faktów. Określa je organ w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, w którym zapisano hipotetyczny stan faktyczny. Fakty zapisane w normie prawa materialnego składają się na te, które mają znaczenie prawne dla sprawy i tylko do ustalenia takich faktów bezwzględnie zobligowany jest organ. Nie jest zatem trafny zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wszechstronnie ocenił zebrane w sprawie materiały dowodowe; w rezultacie - w trosce o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez Izbę Administracji Skarbowej w [...] - podjął decyzję o nieprzedstawieniu M. H. pisemnej propozycji określającej nowe warunki pracy albo pełnienia służby. Szef KAS podniósł też, że w sprawie nie naruszono także art. 32 i art. 60 Konstytucji RP, poprzez złamanie zasady równości wobec prawa oraz dostępu do służby publicznej na równych zasadach. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1044/18 stwierdził: "Tak szeroka zmiana ustrojowa w płaszczyźnie finansów publicznych wymusiła także konieczność dostosowania dotychczasowego stanu kadrowego służby celnej, administracji podatkowej i kontroli skarbowej do nowej struktury organizacyjnej oraz nowych zadań nałożonych na organy KAS. Nastąpiło to w drodze regulacji prawnych zawartych w rozdziale trzecim Przepisów wprowadzających ustawę o KAS. W tym właśnie kontekście i z takiej perspektywy należy zauważyć, że przekształcanie lub wygaszanie przez ustawodawcę stosunków zatrudnienia z mocy samego prawa jest szczególnym przypadkiem, w którym konstytucyjna ochrona trwałości stosunków zatrudnienia w służbie publicznej stanowi wartość narażoną na daleko idące ograniczenia. Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie przekształcania lub wygaszania z mocy samego prawa stosunków zatrudnienia w służbie publicznej wskazuje, że szczególny charakter służby publicznej nie przekłada się na niezmienność zasad jej funkcjonowania, w tym także na bezwzględną ochronę trwałości stosunku zatrudnienia (wyrok z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt Kp 1/11). Zatrudnieni w służbie publicznej powinni liczyć się z tym, że ochrona trwałości ich stosunków zatrudnienia będzie dostosowana do zmieniających się warunków społecznych. Co do zasady, zamieszczenie w ustawie gwarancji stabilności zatrudnienia daje podstawę do oczekiwania, że ustawodawca nie zmieni w sposób arbitralny zasad ochrony trwałości tych stosunków (wyrok TK z dnia 16 czerwca 2003 r., sygn. akt: K 52/02). Ingerowanie z mocy prawa w indywidualne stosunki zatrudnienia w służbie publicznej może być uzasadnione zasadniczymi reformami aparatu administracji. Z punktu widzenia postanowień art. 24 Konstytucji w związku z charakterem służby publicznej wynikającym z art. 60 oraz art. 153 ust. 1 Konstytucji, ustanie lub modyfikacja stosunków zatrudnienia z mocy prawa jest możliwa w sytuacjach wyjątkowych, związanych z koniecznością realizowania innych ważnych wartości konstytucyjnych".

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. H. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

– art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS, poprzez akceptację decyzji organu I instancji, a tym samym akceptację braku wręczenia skarżącemu propozycji zatrudnienia w oparciu o przesłanki nieznajdujące oparcia w ustawie; podstawę do jej wydania stanowiło bowiem ukaranie skarżącego karami dyscyplinarnymi, które zresztą uległy już zatarciu; za przedstawieniem propozycji zatrudnienia przemawiały także jego kwalifikacje, dotychczasowy przebieg służby, nagrody oraz jego dotychczasowe miejsce zamieszkania,

– art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez błędną ocenę dowodów; prowadziło to do wniosku jakoby decyzja o nieprzedstawieniu propozycji służby była prawidłowa i faktycznie zaistniały przesłanki do uznania, że za brakiem wręczenia propozycji zatrudnienia przemawiają względy prawidłowego kształtowania kadry realizującej zadania administracji skarbowej oraz zapewnienia sprawnego i efektywnego funkcjonowania izby; rezultatem błędnej oceny dowodów było uznanie, że skarżący prezentował zachowania lub podejmował działania skutkujące możliwością utraty do niego zaufania; błędnie przyjęto za organem I instancji twierdzenie o istnieniu rzekomych limitów etatowych w sytuacji przeprowadzania przez KAS szerokich naborów pracowników,

– art. 7, 77 § 1 i art. 78 § 1 w zw. z art. 8-12 i 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego; nie dopuszczono również i nie przeprowadzono dowodów z przesłuchania świadków, o co wnosił funkcjonariusz; skutkowało to wadliwym ustaleniem stanu faktycznego i wydaniem wadliwej decyzji,

– art. 10 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie aktywnego działania w toku postępowania, niezapoznanie funkcjonariusza z aktami sprawy przed wydaniem decyzji oraz niezasadne oddalenie wniosków dowodowych, które zmierzały do wykazania istotnych dla sprawy okoliczności,

– art. 271 ust. 1 ustawy o KAS, poprzez uznanie, że w sprawie ma znaczenie postępowanie dyscyplinarne z [...] lutego 2009 r. prowadzone przeciwko funkcjonariuszowi; tymczasem orzeczenie kar dyscyplinarnych uległo zatarciu, a dokumenty w tym przedmiocie nie znajdują się już w aktach osobowych funkcjonariusza.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu rozszerzył argumentację postawionych zarzutów. Wskazał, że organy - rozpatrując sprawę – opierały się na przesłankach, które nie znajdują oparcia w ustawie. Prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarne sprzed 11 lat nie mogą mieć w sprawie znaczenia. Organ oparł decyzję na dokumentach, których nie ma już w obiegu. W sprawie nie przedstawiono żadnych dowodów potwierdzających rzekomy limit zatrudnienia, na który powoływał się organ. Wskazywane ograniczenia wydają się służyć jedynie ukryciu bezprawności skarżonej decyzji. Rzekoma redukcja etatów wydaje się nieprawdopodobna wobec prowadzenia przez KAS szerokich naborów do jednostek administracji skarbowej – jeszcze przed 31 sierpnia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1775/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. H., uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Szefa KAS, wyrokiem z dnia 1 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 5334/21 w punkcie 1 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2021 r. sygn.. akt II SA/Wa 1775/20 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, w punkcie 2 odstąpił od zasądzenia od M. H. na rzecz Szefa KAS zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

W uzasadnieniu NSA wskazał m.in., że w niniejszej sprawie niesporna jest okoliczność, że do dnia 31 maja 2017 r. funkcjonariusz nie otrzymał propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w KAS. W konsekwencji braku takiej propozycji, w myśl art. 170 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS jego stosunek służbowy wygasł z dniem 31 sierpnia 2017 r. W tej sytuacji DIAS decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego M. H. z dniem 31 sierpnia 2017 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją organu odwoławczego. Podstawą wydania decyzji były art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS. Art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS statuuje trzy przesłanki, które powinien uwzględnić organ składając funkcjonariuszom lub pracownikom do dnia 31 marca 2017 r. pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby: 1) posiadane kwalifikacje; 2) przebieg dotychczasowej pracy lub służby, 3) dotychczasowe miejsce zamieszkania. Przesłanki, które był zobowiązany uwzględnić organ przestawiając funkcjonariuszom lub pracownikom nowe warunki służby lub zatrudnienia, bądź decydując o wygaśnięciu ich stosunku służbowego lub stosunku pracy dotyczą predyspozycji danej osoby do dalszego zatrudnienia w KAS (przesłanki 1 i 2) oraz jego dyspozycyjności (przesłanka 3). Natomiast ani Przepisy wprowadzające ustawę o KAS ani ustawa o KAS nie wskazuje, że organ powinien uwzględniać kwestie zwiane z faktyczną redukcją etatów, ponieważ już z samego założenia ustawy wynikało, że "konsekwencją wprowadzanych regulacji w ustawie o KAS, w tym zastąpienia dotychczasowych norm dotyczących zasad działania administracji podatkowej, kontroli skarbowej i Służby Celnej, przepisami regulującymi działalność jednej administracji - Krajowej Administracji Skarbowej - jest potrzeba uregulowania w odrębnej ustawie - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej - kwestii mających na celu skuteczne i sprawne wejście w życie przepisów dotyczących Krajowej Administracji Skarbowej" (Uzasadnienie do projektu ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, Druk Sejmowy nr 827, Sejm VII. Kadencji, tekst za LEX). Nowa administracja skarbowa powstała z trzech dotychczasowych odrębnych jednostek, których zdania częściowo się pokrywały, a obecnie miały być wykonywane przez jedną organizację – co oznaczało, że zostanie zmniejszona liczba zatrudnionych w nowej KAS funkcjonariuszy i pracowników. Taka sytuacja spowodowała, że ustawodawca pozwolił na wygaśnięcie stosunku służbowego części osób zatrudnionych lub pełniących służbę w podmiotach, które zostały połączone w KAS. W tym zakresie jednak ocena przydatności do pełnienia służby w nowej strukturze organizacyjnej należała do przełożonego służbowego, który na podstawie przesłanek statuowanych w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS, przeprowadzając analizę przebiegu dotychczasowej służby danej osoby decydował czy zaistniały przyczyny umożliwiające albo uniemożliwiające przedstawienie funkcjonariuszowi lub pracownikowi propozycji kontynuowania zatrudnienia zarówno w ramach stosunku służbowego, jak i w ramach stosunku pracy. NSA wskazał, że przepis art. 165 ust. Przepisów wprowadzających ustawę o KAS nie statuuje jako przesłanki pozywającej na przestawienie danej osobie zatrudnionej w podmiotach, z których została utworzona KAS konieczności wykazania, że istotnie doszło do zmniejszenia liczby funkcjonariuszy lub pracowników w nowo powstałych jednostkach KAS. Tak więc WSA w Warszawie nakazując organom orzekającym w sprawie wykazanie, że istotnie miała miejsce redukcja etatów, jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, wyszedł poza grancie badania legalności działania organów administracji publicznej, ponieważ nakaz taki nie wynika z treści ww. przepisu. Podobnie brak jest podstaw, aby organ wydając decyzję o wygaśnięciu stosunku służbowego funkcjonariusza brał pod uwagę okoliczności dotyczące zdarzeń już występujących w danej jednostce organizacyjnej KAS, czyli kwestie związane z ruchem kadrowym i ewentualnie występującymi wakatami na istniejących już stanowiskach. W tym bowiem zakresie ocena przydatności do służby powinna odbywać się tylko w zakresie określonym przez przesłanki wymienione w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS.

NSA wskazał, że uznać należy, iż w sprawie Sąd pierwszej instancji nie ocenił występowania przesłanek z art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS dotyczących funkcjonariusza, koncentrując się jedynie na kwestii dotyczącej braku wykazania przez DIAS faktycznej redukcji etatów oraz możliwości zatrudnienia funkcjonariusza już po utworzeniu nowej struktury administracji skarbowej - co nie ma związku z warunkami przestawienia funkcjonariuszowi propozycji pracy lub służby na podstawie ww. przepisu.

Rozpoznając zatem ponownie sprawę WSA w Warszawie powinien określić, czy istotnie organ miał postawy, aby negatywnie, na podstawie art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS, ocenić przydatność skarżącego do służby w KAS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Przystępując do oceny zarzutów skargi należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie.

Skarga oceniana w świetle wszystkich przedstawionych powyżej kryteriów nie podlegała uwzględnieniu.

Jak wskazał już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 5334/21, w niniejszej sprawie niesporna jest okoliczność, że do dnia 31 maja 2017 r. funkcjonariusz nie otrzymał propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w KAS. W konsekwencji braku takiej propozycji, w myśl art. 170 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS jego stosunek służbowy wygasł z dniem 31 sierpnia 2017 r. W tej sytuacji, w sprawie tej DIAS decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącego z dniem 31 sierpnia 2017 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją organu odwoławczego.

Przepis art. 165 ust. 7 powołanej ustawy statuuje trzy przesłanki, które powinien uwzględnić organ składając funkcjonariuszom lub pracownikom do dnia 31 marca 2017 r. pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby: 1) posiadane kwalifikacje; 2) przebieg dotychczasowej pracy lub służby, 3) dotychczasowe miejsce zamieszkania. Przesłanki, które był zobowiązany uwzględnić organ przestawiając funkcjonariuszom lub pracownikom nowe warunki służby lub zatrudnienia, bądź decydując o wygaśnięciu ich stosunku służbowego lub stosunku pracy dotyczą predyspozycji danej osoby do dalszego zatrudnienia w KAS (przesłanki 1 i 2) oraz jego dyspozycyjności (przesłanka 3).

Analiza przepisów art. 165 ust. 7 w zw. z art. 165 ust. 1, art. 170 ust. 1-3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, w zestawieniu z przepisami ustawy o KAS, wskazuje, że ustawodawca wprowadził szczególną regulację o charakterze przejściowym, umożliwiającą przekształcenie stosunków służby i zatrudnienia, a także konstrukcję normatywną wygaśnięcia z mocy prawa stosunków służby.

Ustawodawca przyznał organom wymienionym w art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, prawo do określenia rodzaju propozycji, która ma być przedstawiona konkretnej osobie jak również dał możliwość nieskładania żadnej propozycji i zakreślił zawity termin realizacji tego uprawnienia do dnia 31 maja 2017 r. (art. 170 ust. 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające KAS).

Jak wynika z art. 170 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje się jako równoznaczne ze zwolnieniem ze służby. To zaś (zwolnienie ze służby) następuje zawsze w drodze decyzji administracyjnej. Forma w jakiej realizowane jest zwolnienie ze służby wynika z ustawy o KAS (art. 276 ust. 2) .

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19, jednoznacznie stwierdził, że w sytuacji, gdy dochodzi do wygaśnięcia dotychczasowego stosunku służbowego w wyniku niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji dalszego zatrudnienia lub w przypadku niezaakceptowania przez niego propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS), które traktuje się jak zwolnienie ze służby, to podstawą do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby jest art. 170 ust. 1 i 3 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS w związku z art. 276 ust. 1 i 2 ustawy o KAS. Wydając decyzję stwierdzającą zwolnienie funkcjonariusza ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego wobec odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia, organ jest zobowiązany wziąć pod uwagę i rozważyć kryteria o jakich mowa w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznającego niniejszą sprawę, zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2020 r. nie naruszają prawa materialnego i prawa procesowego. Z tego względu nie było podstaw do uwzględnienia skargi. Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Organy nie naruszyły art. 7. art. 8, art. 9, art. 11, art. 12, art. 77§ 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a., art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS, jak i przepisu art. Art. 271 ustawy o KAS.

Zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS, stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2,3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1 oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. Stosownie do art. 170 ust. 3 tej ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie

ze służby.

W sprawie jest bezsporne, że skarżącemu nie przedstawiono propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w KAS. W konsekwencji braku takiej propozycji, w myśl art. 170 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS stosunek służbowy skarżącego wygasł z dniem 31 sierpnia 2017 r. W ocenie Sądu DIAS wydając decyzję z dnia [...] lutego 2020 r. stwierdzającą wygaśnięcie stosunku służbowego z dniem 31 sierpnia 2017 r. wziął pod uwagę i rozważył kryteria, o jakich mowa w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS.

Zgodnie z powołanym przepisem, dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie tej organy uwzględniły w uzasadnieniach decyzji wymogi art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS. Sąd nie kwestionuje też stwierdzenia, że ustawodawca pozostawił dyrektorom izb administracji skarbowej dobór kadr Krajowej Administracji Skarbowej. Zwrócić należy uwagę, że także NSA w wyroku z dnia 1 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 5334/21 wskazał, że ocena przydatności do pełnienia służby w nowej strukturze organizacyjnej należała do przełożonego służbowego, który na podstawie przesłanek statuowanych w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS, przeprowadzając analizę przebiegu dotychczasowej służby danej osoby decydował czy zaistniały przyczyny umożliwiające albo uniemożliwiające przedstawienie funkcjonariuszowi lub pracownikowi propozycji kontynuowania zatrudnienia zarówno w ramach stosunku służbowego, jak i w ramach stosunku pracy.

Dyrektor IAS w [...] wskazał w decyzji z jakich przyczyn skarżącemu nie przedstawiono propozycji służby ani pracy. Argumentacja organu została powiązana z posiadanymi przez skarżącego kwalifikacjami, z przebiegiem dotychczasowej służby, z uwzględnieniem miejsca zamieszkania, jak wymaga tego art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS. Organ wskazał, że M. H. posiada wykształcenie wyższe potwierdzone tytułem licencjata na kierunku finanse i bankowość oraz magistra na kierunku zarządzania i marketingu. W toku służby brał udział w szkoleniach organizowanych przez Izbę Celną zarówno obowiązkowych przeznaczonych dla wszystkich funkcjonariuszy, jak i skierowanych do określonej grupy funkcjonariuszy. Organ stwierdził, że nie odnotowano podnoszenia przez skarżącego kompetencji i kwalifikacji w formach poza organizacją, we własnym zakresie, jak też nie stwierdzono, aby występował z inicjatywą w zakresie propozycji rozwiązań usprawniających realizację celów lub zadań nałożonych na służbę celną. Wskazał, że nie bez znaczenia było także postępowanie dyscyplinarne prowadzone w stosunku do wymienionego zakończone orzeczeniem dyscyplinarnym za naruszenie ustawowego obowiązku przestrzegania czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy oraz rzetelnego, bezstronnego, sprawnego i terminowego wykonywania powierzonych zadań poprzez nieuzasadnione opuszczanie wyznaczonego miejsca służby bez wiedzy kierownika komórki organizacyjnej w celu innym niż służbowy. Zwrócił uwagę na fakt przeprowadzenia przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z funkcjonariuszem M. H. dwóch rozmów dyscyplinujących, dotyczących niedopełnienia obowiązków. Organ podkreślił, że kary uległy zatarciu, jednakże fakt ukarania karą dyscyplinarną w przebiegu jego służby miał miejsce. Organ wskazał też, że zatarcie kary dyscyplinarnej nie ma wpływu na ocenę zachowania funkcjonariusza, w związku z czym fakt ukarania funkcjonariusza w okresie służby może być brany pod uwagę przy ocenie przestrzegania dyscypliny służbowej.

Za nietrafne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące braku możliwości powołania się przez organ na okoliczności dotyczące postępowań dyscyplinarnych. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że wyznacznikiem oceny w zakresie przedstawienia bądź nieprzedstawienia propozycji służby, pracy mogło być prowadzone w przeszłości przeciwko funkcjonariuszowi postępowanie dyscyplinarne, czy rozmowy dyscyplinujące.

Pod pojęciem przebiegu służby należy rozumieć m.in. sposób wykonywania obowiązków służbowych, rzetelność, sumienność, dyspozycyjność i stopień zaangażowania w wykonywaniu obowiązków służbowych.

Chybione są zatem wywody skargi jakoby wyznacznikiem oceny osób, którym nie przedstawiono propozycji dalszego zatrudnienia, nie mogło być prowadzone przeciwko funkcjonariuszowi postępowanie dyscyplinarne, czy rozmowy dyscyplinujące - z uwagi na ich zatarcie. Powyższe – z uwagi na badanie przebiegu dotychczasowej służby - może stanowić ważną przesłankę selekcji personelu, oceny przydatności funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby. Niewątpliwie obowiązkiem osoby organizującej pracę jednostki organizacyjnej KAS jest taki dobór kadr, aby jednostka funkcjonowała najbardziej efektywnie, co zresztą wskazywały w tej sprawie organy.

Organ oceniając, czy przedstawić propozycję służby uprawniony był kierować się zapewnieniem realizacji obowiązków służbowych przez osoby, których dotychczasowy przebieg służby daje rękojmię właściwej realizacji ustawowych zadań KAS. Realizując politykę kadrową w podległej jednostce organ czuwa w istocie nad zabezpieczeniem właściwej realizacji zadań.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 1 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 5334/21), że ani Przepisy wprowadzające ustawę o KAS ani ustawa o KAS nie wskazuje, że organ powinien uwzględniać kwestie zwiane z redukcją etatów, ponieważ już z samego założenia ustawy wynikało, że "konsekwencją wprowadzanych regulacji w ustawie o KAS, w tym zastąpienia dotychczasowych norm dotyczących zasad działania administracji podatkowej, kontroli skarbowej i Służby Celnej, przepisami regulującymi działalność jednej administracji - Krajowej Administracji Skarbowej - jest potrzeba uregulowania w odrębnej ustawie - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej - kwestii mających na celu skuteczne i sprawne wejście w życie przepisów dotyczących Krajowej Administracji Skarbowej" (Uzasadnienie do projektu ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, Druk Sejmowy nr 827, Sejm VII. Kadencji, tekst za LEX).

W związku z tym, że nowa administracja skarbowa powstała z trzech dotychczasowych odrębnych jednostek, których zdania częściowo się pokrywały, a obecnie miały być wykonywane przez jedną organizację – oznaczało to, że zostanie zmniejszona liczba zatrudnionych w nowej KAS funkcjonariuszy i pracowników. Taka sytuacja spowodowała, że ustawodawca pozwolił na wygaśnięcie stosunku służbowego części osób zatrudnionych lub pełniących służbę w podmiotach, które zostały połączone w KAS.

Podnoszona przez skarżącego kwestia limitu etatów nie ma zatem wpływu na wynik sprawy. W sprawie tej organ nie miał zatem podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków na tę okoliczność. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna, w związku z czym nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 80 k.p.a.

Podkreślenia wymaga, że z Przepisów wprowadzających ustawę o KAS nie wynika obowiązek dyrektora izby administracji skarbowej do złożenia funkcjonariuszowi propozycji służby. Przepis art. 170 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wskazuje, że funkcjonariusz celny może nie otrzymać ani propozycji służby ani propozycji zatrudnienia. Wówczas dotychczasowy stosunek służbowy wygasa z dniem 31 sierpnia 2017 r. Dowodzi to, że ustawodawca przewidział i taką sytuację, w której funkcjonariusz celny może nie otrzymać ani propozycji służby ani zatrudnienia.

Także podnoszona w skardze okoliczność dotycząca działań kadrowych w jednostce jeszcze przed 31 sierpnia 2017 r. nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Jak wskazał już Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie, brak jest podstaw, aby organ wydając decyzję o wygaśnięciu stosunku służbowego funkcjonariusza brał pod uwagę okoliczności dotyczące zdarzeń już występujących w danej jednostce organizacyjnej KAS, czyli kwestie związane z ruchem kadrowym i ewentualnie występującymi wakatami na istniejących już stanowiskach.

Ocena przydatności do służby powinna odbywać się tylko w zakresie określonym przez przesłanki wymienione w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS i taka ocena została zdaniem Sądu w tej sprawie w sposób wyczerpujący przeprowadzona w odniesieniu do skarżącego. Organ I instancji miał podstawy do tego aby skarżącemu nie przedstawić tak propozycji służby, jak i propozycji zatrudnienia. Decydując komu z podległych funkcjonariuszy złożyć propozycję dalszej służby, miał prawo do oceny przebiegu całej służby skarżącego, w tym postępowania dyscyplinarnego i rozmów dyscyplinujących związanych z pełnieniem służby i wywiązywaniem się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych. Podjęta przez organ decyzja nie jest dowolna, została poparta analizą przebiegu służby oraz realizowanych przez skarżącego zadań i kwalifikacji.

Zarzuty skargi co do dokonania przez organ oceny w aspekcie niewłaściwych przesłanek nie są zatem zasadne. Organ nie naruszył art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS. Nie została naruszona też zasada równości. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjmuje się, że zasada równego traktowania polega na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, powinny być traktowane równo, tj. bez zróżnicowań zarówno faworyzujących, jak i dyskryminujących (m.in. wyrok TK z 23 października 2001 r., K 22/1, OTK z 2001 r., Nr 7, poz. 215). Uwzględniając konieczność brania pod uwagę przez organ kwalifikacji i przebiegu służby funkcjonariuszy, nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia powołanej zasady. Z art. 60 Konstytucji RP nie można wyprowadzić prawa do pozostania w służbie.

W sprawie nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, w tym m.in. art. 7 art. 77 § 1, czy art. 8 k.p.a. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności zostały przez organy wszechstronnie rozważone i ocenione, zaś wydane decyzje wskazują zobiektywizowane i jednocześnie zindywidualizowane przyczyny, z powodu których skarżącemu nie przedstawiono propozycji dalszej służby w strukturach KAS.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w wyroku.