Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 94/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 , 71, 80
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi Małopolskiej Fundacji [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 października 2023 r. nr SKO.OŚ/4170/331/2023 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta Chrzanowa decyzją z dnia 27 czerwca 2023 r. znak GK-II.6220.11.2022, po rozpatrzeniu wniosku Z. Sp. z o.o. z siedzibą w B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Zbieranie wybranych rodzajów odpadów na terenie Z. w B. " orzekł w następujący sposób:

I. Stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. Zbieranie wybranych rodzajów odpadów na terenie Z. w B. , na nieruchomości w B. , ul. [...] i określił następujące istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich:

1. Dopuszcza się zbieranie odpadów o kodzie 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji) w ilości do 20 000 Mg/rok oraz odpadów o kodzie 16 01 03 (zużyte opony) w ilości do 5 000 Mg/rok.

2. Zbierane odpady należy magazynować selektywnie, przy czym:

-odpady o kodzie 20 02 01 odorogenne (np. skoszona trawa) należy magazynować wyłącznie w szczelnych kontenerach usytuowanych na terenie oznaczonym numerem 7 wg załącznika do Karty informacyjnej przedsięwzięcia (Kip);

-odpady o kodzie 20 02 01 nieodorogenne (np. gałęzie, zdrewniałe części roślin) należy magazynować luzem w pryzmach na terenie oznaczonym numerem 4 wg załącznika do Karty informacyjnej przedsięwzięcia (Kip) lub w kontenerach usytuowanych na terenie oznaczonym numerem 7 wg załącznika do Karty informacyjnej przedsięwzięcia (Kip);

- odpady o kodzie 16 01 03 (zużyte opony) należy magazynować w zadaszonych boksach w obrębie terenu oznaczonego numerem 3 wg załącznika do Karty informacyjnej przedsięwzięcia (Kip).

3. Miejsca magazynowania odpadów ulegających biodegradacji o kodzie 20 02 01 muszą być objęte wpływem istniejącego na terenie Z. w B. systemu dozodoryzacji terenu.

4. Czas magazynowania odpadów odorogennych o kodzie 20 02 01 musi być jak najkrótszy i nie może przekroczyć 7 dni.

5. Kontener z odorogennymi odpadami należy opróżnić do 7 dni od daty rozpoczęcia jego wypełniania, nawet w przypadku, jeżeli w tym terminie kontener nie zostanie całkowicie wypełniony odpadami.

6. Odpady odorogenne rozładowywane i załadowywane będą w tym samym miejscu, tj. w miejscu ich magazynowania.

7. W celu rzetelnego dotrzymania terminu, o którym mowa w pkt 4 na kontenerze oprócz informacji o rodzaju odpadów należy umieścić informację o terminie (data) rozpoczęcia wypełniania kontenera odpadami.

8. Odprowadzanie ścieków i wód opadowych nie naruszy ustaleń określonych w obowiązujących pozwoleniach wodno-prawnych.

II. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej "k.p.a.", art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 74 ust. 4, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094), dalej "u.i.ś." lub "ustawa środowiskowa" oraz § 3 ust. 1 pkt 83 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), dalej "rozporządzenie".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zreferował przebieg postępowania w sprawie, a także wyjaśnił podstawę prawną oraz motywy podjętego rozstrzygnięcia.

Fundacja S. z siedzibą w K. wniosła od powyższej decyzji odwołanie, podnosząc następujące zarzuty:

- naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolne uznanie, że treść Karty informacyjnej przedsięwzięcia w sposób wystarczający wykazuje, że w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie dojdzie do emisji odorów poza teren, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny;

- naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nienałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, jakimi okolicznościami faktycznymi kierował się organ I instancji, odrzucając stanowisko wyrażone w Opinii Sanitarnej o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

- naruszenie art. 23 ust. 2 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów biodegradowalnych o kodzie 20 02 01, pomimo że realizacja przedsięwzięcia narusza zakaz zbierania bioodpadów stanowiących odpady komunalne poza miejscem wytwarzania.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 20 października 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/331/2023, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 71 ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094), dalej "u.i.ś." lub "ustawa środowiskowa" lub "ustawa", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że w dniu 12 lipca 2022 r. do Urzędu Miejskiego w Chrzanowie wpłynął wniosek Z. Sp. z o.o. w B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Zbieranie wybranych rodzajów odpadów na terenie Z. w B. ".

Zgodnie z art. 71 u.i.ś - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2).

W myśl natomiast art. 59 przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1. planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2. planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (tj. w drodze postanowienia).

Wyjaśnić też trzeba, iż przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Zaznaczyć zatem trzeba, iż czym innym jest ocena oddziaływania na środowisko, a czym innym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ustawa przewiduje natomiast przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w ramach procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale tylko w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został w wymagany prawem sposób stwierdzony (tj. na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy).

Zaznaczyć też trzeba, iż w celu prawidłowego ustalenia zakresu przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie postanowień zarówno art. 71, jak i art. 72 ustawy. Jednocześnie należy zauważyć, że z postanowień tych przepisów wynika, iż organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie o którym wyżej mowa, zwane często postępowaniem środowiskowym, uregulowane w przywołanej ustawie przeprowadza się dla tych przedsięwzięć, które wymienione są aktualnie w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839).

Przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 83 lit. b) rozporządzenia, tj. - punkty do zbierania, w tym przeładunku odpadów wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów z wyłączeniem odpadów obojętnych oraz punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych.

Wnioskodawca przedłożył poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej, obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz przewidywany obszar, o którym mowa w art. 74 ust. 3a zdanie drugie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w art. 74 ust. 3a zdanie drugie ustawy, wraz z wyznaczoną odległością, o której mowa w art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy, a także kartę informacyjną przedsięwzięcia, o której mowa w art. 62a ustawy.

W toku postępowania zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy uzyskano:

- opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie z dnia 25 stycznia 2023 r, znak: NZ-PG-90831.1.1.2023, o wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko,

- opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2023 r., znak: 00.4220.1.19.2023.AMi, o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

- opinię Dyrektora Zarządu Zlewnii Wód Polskich w Katowicach z dnia 4 kwietnia 2023 r., znak: GL.ZZŚ.2.4901.16.2023.KR.2, o braku obowiązku przeprowadzenia oddziaływania na środowisko.

Następnie Burmistrz Miasta Chrzanowa w niniejszej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określając w niej jednocześnie istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy wspomina o możliwości określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich).

W myśl art 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, zaś w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ winien zawrzeć informacje o kryteriach, o których mowa w art 63 ust 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia takiej oceny.

Przedmiotowa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 27 czerwca 2023 r., GK- 11.6220.11.2022 stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazuje warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne, a także wymagane informacje o uwarunkowaniach z art. 63 ust. 1 ustawy. Organ I instancji odniósł się do wszystkich kryteriów wymienionych w tym artykule, które zostały poddane analizie przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jest to podstawowy aspekt wydawanej decyzji.

Powyższe - decyzja organu I instancji spełnia. Zawarto bowiem w uzasadnieniu szczegółowe informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dokonano w istocie powiązania każdego z uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy z cechami przedsięwzięcia, stwierdzono czy inwestycja dotyczy (i w jakim zakresie), czy też nie dotyczy poszczególnych uwarunkowań, tj. tym co przemawia za brakiem potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

Mając powyższe na względzie należy wskazać, iż decyzja spełnia w pełni wymagania ustawowe, jest prawidłowa, wobec czego Kolegium utrzymało ją w mocy.

Przechodząc do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż podziela zaprezentowane przez Z. w B. w piśmie z dnia 28 sierpnia 2023 r. stanowisko w sprawie odwołania od decyzji, ponieważ jest kompletne i znajduje potwierdzenie w zgromadzonych aktach sprawy.

W pierwszej kolejności, nie można się zgodzić z zarzutem naruszeniem przez organ I instancji w toku prowadzonego postępowania art. 7 k.p.a., w związku z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez dowolne uznanie, że treść KIP w sposób wystarczający wykazuje, że w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie dojdzie do emisji odorów poza teren, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny oraz brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia tej okoliczności. Analiza akt sprawy pokazuje, że kwestia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w tym potencjalnych uciążliwości odorowych, była przedmiotem wnikliwej analizy organu I instancji.

Organ w toku postępowania przeanalizował złożony wniosek, w tym treść KIP i wezwał wnioskodawcę do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień m.in. w zakresie sposobu postępowania z bioodpadami oraz sposobu minimalizacji potencjalnych emisji odorowych. W skarżonej decyzji organ określił warunki dotyczące magazynowania odpadów 20 02 01, w tym również tych, które mogą powodować uciążliwości zapachowe.

Zgodnie z warunkami decyzji odpady odorogenne z grupy odpadów 20 02 01, będą magazynowane wyłącznie w szczelnych kontenerach, w czasie jak najkrótszym, nie dłużej niż 7 dni. Rozładunek i załadunek tego rodzaju odpadów będzie następował w miejscu ich magazynowania, co wyeliminuje przemieszczanie tych odpadów na terenie zakładu, która to czynność mogłaby powodować emisję odorów.

Mając na uwadze wskazane warunki, w tym w zakresie sposobu magazynowania odpadów, jak też powierzchnię Zakładu na terenie którego będzie zlokalizowana planowana działalność, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny oraz oddalenie zakładu od zabudowy mieszkaniowej, należy stwierdzić, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie powodowała uciążliwości na terenach sąsiednich. Skarżący zarzucając organowi I instancji naruszenie ww. przepisów, nie precyzuje, jakie jeszcze czynności powinny być rzekomo podjęte "w celu ustalenia skuteczności metod ograniczających emisję uciążliwych zapachów".

Nie może stanowić przesłanki do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko fakt, że przedsięwzięcie jest planowane na terenie zakładu, którego dotychczasowa działalność była przedmiotem skarg w zakresie uciążliwości zapachowej w szczególności bez uwzględnienia, co faktycznie mogło stanowić przyczynę tych rzekomych uciążliwości. Należy wskazać, że w chwili obecnej na terenie Zakładu eksploatowane są dwie instalacji, które ze względu na swoją specyfikę mogą być przyczyną zgłaszanych interwencji - jest to składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne oraz kompostowania odpadów. Instalacje te są w całości (składowisko) lub w części (kompostownia) eksploatowane na otwartej przestrzeni.

Taki sposób eksploatacji wynika z ich specyfiki i jest w pełni zgodny z obowiązującymi przepisami, niestety w szczególności przy zbiegu niekorzystnych warunków atmosferycznych z niektórymi etapami prowadzonych na nich procesów, może powodować, że zapach z tymi procesami związany może być odczuwalny również na terenach sąsiednich.

Należy podkreślić, że jest to zjawisko sporadyczne i krótkotrwałe. Ponadto pozostaje dyskusyjnym czy chwilowe odczuwanie zapachu charakterystycznego np. dla procesu kompostowania odpadów w pryzmach, można faktycznie nazwać uciążliwością, biorąc pod uwagę, że jest to zapach kompostu, używanego powszechnie np. w ogródkach przydomowych.

Fakt, że w związku z funkcjonowaniem Zakładu, na terenie którego planowane jest przedsięwzięcie było powodem skarg, nie może stanowić podstawy do nakładania na każde nowe przedsięwzięcie planowane na tym terenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jako mogące potencjalnie stanowić źródło uciążliwość zapachowej, w oderwaniu od istoty planowanego przedsięwzięcia, w tym warunków jego eksploatacji. Prowadzona przez wnioskodawcę na przedmiotowym terenie działalność w zakresie zbierania odpadów nigdy nie była wskazywana jako źródło potencjalnych uciążliwości zapachowych na terenach sąsiadujących.

Planowana przez wnioskodawcę działalność nie stanowi modyfikacji czy rozszerzenia działalności w zakresie funkcjonowania ww. instalacji potencjalnie uciążliwych (składowanie, kompostowanie), tylko nieznaczne rozszerzenie prowadzonej dotychczas działalności niepowodującej uciążliwości (zbieranie). Ponadto warunki pod jakim ma być prowadzone zbieranie, eliminują możliwość powodowania uciążliwości przez tę działalność. Skarżący stawiając zarzut naruszenia wskazanych na wstępie przepisów postępowania nie przedstawiaj żadnych analiz czy dokumentów na potwierdzenie prezentowanego stanowiska, że planowane przedsięwzięcie "musi powodować zwiększenie uciążliwości odorowych" poza terenem, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny. Biorąc pod uwagę, warunki pod jakimi działalność ta ma być prowadzona - rozładunek i załadunek odpadów potencjalnie odorogennych w miejscu magazynowania, magazynowanie krótkotrwałe, w szczelnych kontenerach - stwierdzenie takie uznać należy za nieprawdziwe.

Należy również wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi specyficzny dowód. Podlega ona ocenie jako dokument prywatny, jednak ze względu na to, że jest sporządzana przez podmiot, który winien dysponować specjalistyczną wiedzą, ma ona szczególną wartość dowodową, stanowiąc kompleksowe opracowanie dotyczące planowanego zamierzenia i jego skutków dla środowiska. Dlatego też podważenie jej ustaleń możliwe jest zasadniczo przez opracowanie sporządzone przez równie fachowy podmiot.

W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z kwestionowaniem analiz zawartych w KIP, jak również ustaleń dokonanych przez organ prowadzący postępowanie, bez przedłożenia jakichkolwiek dokumentów/materiałów/danych, które potwierdzałyby stawiane przez stronę skarżącą tezy.

Należy również podkreślić, że konieczność poddania "szczegółowej analizie" sposobu postępowania z bioodpadami oraz sposobu minimalizacji emisji odorowych nie może sama w sobie stanowić przesłanki do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stopień szczegółowości koniecznych do przeprowadzenia analiz nie jest przesłanką, którą organ jest zobligowany rozważyć decydując o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Bez względu na to czy w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko czy też nie, musi być ono w każdym przypadku przeprowadzone z dochowaniem wymaganej do ustalenia istotnych faktów szczegółowości i staranności.

Wynika to z generalnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego i nie jest zarezerwowane tylko do postępowań w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko, a tym bardziej jak wskazano powyżej, nie stanowi podstawy do jej przeprowadzenia.

Zgodnie z ustawą u.i.ś. o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko decyduje wynik analizy planowanego przedsięwzięcia w kontekście kryteriów wskazanych w art. 63 ustawy, tj. w szczególności jego skali, usytuowania z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj, cechy i skala możliwego oddziaływania a nie stopień szczegółowości analiz jakie powinny być przeprowadzone.

Decydując o konieczności bądź też braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ jest zobligowany do analizy planowanego przedsięwzięcia uwzględniając łącznie kryteria zawarte w art. 63 ustawy.

W toku postępowania zakończonego skarżoną decyzją organ wnikliwie przeanalizował kryteria określone w ww. przepisie i zachowując dużą staranność dał wyraz tym analizom w uzasadnieniu skarżonej decyzji, gdzie odniósł się do wszystkich wymaganych przesłanek, w tym również wyjaśnił z jakiego powodu zajął w sprawie stanowisko odmienne od prezentowanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie.

Nieprawdą jest, że organ nie zweryfikował informacji zawartych w KIP. Analiza akt sprawy pokazuje, że dokładnie zapoznała się ze złożonym wnioskiem i podjął kroki w celu doprecyzowania i wyjaśnienia pojawiających się wątpliwości. Na podstawie treści KIP oraz dodatkowych, uzyskanych w toku postępowania wyjaśniającego, informacji uznał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podstawą do takiego rozstrzygnięcie był chociażby fakt, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wiązało się z budową nowych obiektów czy instalacji. Powoduje to, że nie mamy w tym przypadku do czynienia z żadnym dodatkowym zajęciem terenu i przekształceniem środowiska naturalnego, a co za tym idzie, z całym szeregiem negatywnych oddziaływań na poszczególne komponenty środowiska, jakie mogą wiązać się z etapem realizacji.

Do zbierania odpadów będzie wykorzystywana istniejąca infrastruktura zakładu, nie nastąpi zwiększenie zużycia mediów, nie powstaną nowe źródła hałasu. Planowane działania będą uruchomione w miejscu, w którym od wielu lat prowadzone jest gospodarowanie odpadami, wyposażonym w całą infrastrukturę potrzebną do prowadzenia tego rodzaju działalności, na terenie przeznaczonym od dawna na tego rodzaju działalność w miejscowym planie zagospodarowania odpadami. Na etapie eksploatacji zastosowane zostaną działania, które wyeliminują potencjalne ryzyko niekorzystnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym także w zakresie oddziaływania odorowego.

Biorąc pod uwagę rodzaj i charakter przedsięwzięcia oraz potencjalne emisje organ uznał, że jego realizacja i eksploatacja nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi.

Orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza, że nie można wywodzić, że każde przedsięwzięcie powodujące jakiekolwiek emisje wymaga z automatu przeprowadzenia procedury ocen. Gdyby tak miało być, przedmiotowa inwestycja zostałaby przez ustawodawcę zaliczona do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko a nie potencjalnie.

Należy wskazać, że wbrew twierdzeniem skarżącego, planowane przedsięwzięcie absolutnie nie musi i nie spowoduje zwiększenia uciążliwości odorowych. Powyższe wynika w szczególności z faktu, że odpady będą magazynowane przez krótki okres czasu, w szczelnych pojemnikach, załadowywane i rozładowywane w miejscu magazynowania.

Ponadto nie jest one związane z rozszerzeniem działalności w zakresie procesów prowadzonych w ramach zlokalizowanych na terenie przedmiotowego Zakładu instalacji potencjalnie uciążliwych.

Odnosząc się do kwestii sprzecznych opinii organów współdziałających w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy wskazać, że opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie ma charakteru wiążącego dla organu orzekającego w sprawie. O ile organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, o których mowa w art. 64 ust. 3 ustawy, to tymi opiniami nie jest związany, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności.

W sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii przez oba organy współdziałające, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej jest zobligowany przychylić się do stanowiska jednego z tych organów, jednocześnie w uzasadnieniu wskazuje, z jakiego powodu zajął takie stanowisko.

Za nieprawdziwe należy uznać twierdzenie skarżącego, jakoby w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ I instancji ograniczył się do przytoczenia treści opinii sanitarnej, bez wskazania powodów, dla których odrzucił stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że na str. 14 uzasadnienia skarżonej decyzji organ odniósł się do ww. opinii i wskazał, że "po wnikliwej analizie zgromadzonego materiału stwierdza się, iż planowane przedsięwzięcie nie wiąże się z budową nowych obiektów oraz uruchomieniem nowych źródeł emisji natomiast polega na rozszerzeniu listy zbieranych odpadów z 29 rodzajów do 31 rodzajów odpadów tj. o dwa rodzaje odpadów więcej, które magazynowane będą w miejscach istniejącej infrastruktury tj. teren magazynowania tych odpadów jest utwardzony, szczelny i skanalizowany, a także objęty istniejącym systemem deodoryzacji terenu. W czasie prowadzonego postępowania zwrócono szczególną uwagę na konieczność ograniczenia możliwości wystąpienia uciążliwości odorowej i dlatego wnioskodawca w dodatkowych wyjaśnieniach, wskazał działania, które taką uciążliwość będą ograniczały. Biorąc powyższe pod uwagę oraz zakres planowanych działań tj. rozładunek odpadów odorogennych bezpośrednio w miejscu magazynowania oraz załadunek tych odpadów do szczelnego kontenera, a następnie w okres jak najkrótszym, nie przekraczającym 7 dni, wywóz odpadów do miejsc ich przetwarzania przez załadowanie kontenera wypełnionego odpadami na samochód ciężarowy brak konieczności wykonywania jakichkolwiek prac budowlanych lub rozbiórkowych, magazynowanie odpadów na terenie, który jest już utwardzony, szczelny, skanalizowany i objęty systemem dezodoryzacji, a także zapewnienie dotychczasowego sposobu odprowadzania ścieków przemysłowych i wód opadowych z terenów magazynowania odpadów, pozwoliło na odstąpienie od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu".

W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skarżącego, na etapie postępowania w sprawie wydania kwestionowanej decyzji zagadnienie potencjalnego oddziaływania odorowego zostało przeanalizowane a w decyzji zostało wyjaśnione czym kierował się organ orzekając o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe potwierdza zarówno treść skarżonej decyzji, jak i akta postępowania z których wynika, że organ dokonał wszechstronnej analizy okoliczności sprawy, wyjaśnił pojawiające się wątpliwości.

Za chybiony należy uznać również, zarzutu naruszenia przez organ I instancji przy wydawaniu skarżonej decyzji art. 23 ust. 2 pkt 6) ustawy o odpadach, poprzez ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów biodegradowalnych o kodzie 20 02 01, pomimo, że realizacja przedsięwzięcia narusza zakaz zbierania odpadów stanowiących odpady komunalne poza miejscem wytwarzania, o którym mowa w przywołanym przepisie. Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności należy zgodzić się ze skarżącym, że ustawa o odpadach wprowadza ograniczenia w zakresie możliwości zbierania niektórych rodzajów odpadów, w tym bioodpadów stanowiących odpady komunalne, do których można zaliczyć odpady 20 02 01. Od zakazu tego w art. 23 ust. 10 i 11 ustawodawca wprowadził jednak wyjątki. Zgodnie z tymi wyjątkami zakazu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do zbierania odpadów, o których mowa w ust. 2 pkt 5 i 6, w stacji przeładunkowej prowadzonej przez:

1) podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub

2) prowadzącego instalację komunalną lub

3) prowadzącego instalację do przetwarzania bioodpadów,

jak również do zbierania bioodpadów stanowiących odpady komunalne przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych.

Skarżący wskazuje, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby wnioskodawca prowadził punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, jak również aby zbieranie odpadów o kodzie 20 02 01 miało następować w stacji przeładunkowej. W związku z powyższym, należy wyjaśnić, że punkt selektywnego gromadzenia odpadów komunalnych to nic innego jak miejsce, w którym następuje zbieranie odpadów komunalnych, w większości przypadków na podstawie zezwolenia na zbieranie odpadów. Funkcjonowanie takiego punktu w dużej mierze regulowane jest ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jeśli chodzi o stację przeładunkową, to polski system prawny nie definiuje tego pojęcia. Nie budzi już jednak większych wątpliwości fakt, że działalność stacji przeładunkowej mieści się w zakresie prawnej definicji zbierania odpadów, zgodnie z którą działalność ta obejmuje gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach. Materialnoprawną podstawę do prowadzenia tych działań stanowi zatem również zezwolenie na zbieranie odpadów, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy. Stanowisko w tym przedmiocie utrwalone jest orzecznictwie, gdzie stwierdza się, że pojęcie stacji przeładunkowej nie jest zdefiniowane w ustawie, ale należy je utożsamiać ze zbieraniem odpadów, przez które należy rozumieć m.in. tymczasowe magazynowanie odpadów (art. 3 pkt 34 w związku z art. 3 pkt 5 lit. b) ustawy o odpadach). W związku z powyższym stacja przeładunkowa jest również niczym innym jak miejscem zbierania odpadów.

Idąc dalej, należy wskazać, że [...] (ZGOK) eksploatuje instalację komunalną oraz instalację do przetwarzania bioodpadów, a tym samym jest uprawniony do zbierania wskazanego rodzaju odpadów i prowadzenia tzw. stacji przeładunkowej. Przy czym należy wyraźnie zaznaczyć, że kwestia rozważań czy wnioskodawca spełnia wymagania ww. przepisów czy też nie, nie będzie mieć w przedmiotowej sprawie i na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, żadnego znaczenia. Należy pamiętać, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu ustalenie i ocenę potencjalnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz w razie potrzeby wskazanie na konieczne do pojęcia działania eliminujące, minimalizujące lub kompensujące oddziaływania negatywne. Decyzja środowiskowych uwarunkowaniach nie rodzi praw do terenu, sama w sobie nie obliguje do realizacji inwestycji i do tego nie uprawnia i zdecydowanie nie jest etapem procesu inwestycyjnego, na którym weryfikowane są przesłanki podmiotowe prowadzenia danego rodzaj u działalności w tym również w zakresie zbierania odpadów, o których mowa w art. 23 ustawy o odpadach.

Zgodnie z art. 72a ustawy u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być za zgodą strony, na rzecz której została wydana, przeniesiona na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on warunki zawarte w tej decyzji. Powyższe oznacza, że niekoniecznie zawsze wnioskodawca będzie tym, który docelowo będzie realizował czy eksploatował planowane przedsięwzięcie. Z tego powodu, brak jest podstaw do badania przesłanek podmiotowych możliwości prowadzenia danego rodzaju działalności na etapie postępowania ws. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na tym etapie realizacji przedsięwzięcia następuje weryfikacja możliwości prowadzenia danego rodzaju działalności pod kątem wymogów przedmiotowych takich jak np. wymogi w zakresie magazynowania danego rodzaju odpadów, możliwość dotrzymania wymaganych poziomów emisji czy zgodność planowanych działań z prawem lokalnym. Nie jest przedmiotem ustaleń czy wnioskujący podmiot sam w sobie spełnia wymagania stawiane przepisami prawa do prowadzenia danego rodzaju działalności tj. czy np. nie był karany w zakresie, który uniemożliwi mu otrzymanie na dalszych etapach postępowania decyzji na gospodarowanie odpadami (art. 46 ust 1 a ustawy o odpadach). Mając na uwadze przywołany cel postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jak o charakter samej decyzji, ocena czy podmiot chcący prowadzić daną działalność spełnia przesłanki podmiotowe jej prowadzenia wskazane w ustawie o odpadach, następuje dopiero na etapie postępowania ws. decyzji na gospodarowanie odpadami.

Kolegium wskazało, iż organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ prowadzący postępowanie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. W szczególności dokonał wszechstronnej oceny okoliczności przedmiotowego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Należy wyjaśnić, iż obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy.

W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., zawiera informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium wskazało, iż decyzja ta została wydana po dokonaniu obiektywnej i opartej na stanie faktycznym ocenie Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia jako dowodu zasadniczego, jak też w wyniku oceny inwestycji w kontekście wszystkich uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy. Zdaniem Kolegium przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło jak wyżej.

Fundacja S. z siedzibą w K. wniosła na ww. decyzję Kolegium z 20 października 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżonej decyzji zarzucając:

1) naruszenie art. 23 ust. 2 pkt 6 ustawy o odpadach , a także art. 6 i art. 7 k.p.a. w z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów biodegradowalnych o kodzie 20 02 01, pomimo że realizacja przedsięwzięcia narusza zakaz zbierania bioodpadów stanowiących odpady komunalne poza miejscem wytwarzania;

2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak kompleksowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i niepoddanie weryfikacji informacji zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, jak również poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności dowodowych w celu ustalenia poziomu emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz ustalenia skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z instalacjami istniejącymi już na terenie Z. w B. (zwanego dalej "Zakładem"), a w konsekwencji:

- dowolne ustalenie, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje zwiększenia uciążliwości odorowych,

- naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ("u.i.ś.") poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji pełnej i wyczerpującej informacji o rodzaju i charakterystyce planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem emisji i występowania innych uciążliwości;

3) naruszenie art. 63 ust. 1 u.i.ś. poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie i nienałożenie na uczestnika [...] (ZGOK) obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo że okoliczności sprawy wskazywały na potrzebę przeprowadzenia takiej oceny.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi uzasadniając legitymację procesową skarżącej wskazano, że skarżąca jest uprawniona do wniesienia niniejszej skargi na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a., jako że sprawa sądowoadministracyjna mieści się w zakresie jej statutowej działalności i jednocześnie skarżąca brała udział, jako podmiot na prawach strony, w postępowaniu administracyjnym, w którym zapadła zaskarżona decyzja.

Stosownie do § 5 ust. 1 Statutu skarżącej, celem ogólnym skarżącej jest działanie na rzecz dobra wspólnego poprzez wspieranie, propagowanie, prowadzenie, promowanie i inicjowanie działań służących poprawie stanu środowiska oraz stanu zdrowia obywateli w Polsce i na świecie, w oparciu o wartości kulturowe i przyrodnicze z zachowaniem zrównoważonego rozwoju. Celami szczegółowymi - stosownie do § 5 ust. 2 Statutu – są m.in.: wspieranie i propagowanie działań służących poprawie stanu środowiska naturalnego i zdrowia, a także ochrona środowiska naturalnego, w tym ochrona różnorodności biologicznej i krajobrazowej. Skarżąca realizuje ww. cele poprzez, m.in. udział w postępowaniach administracyjnych, w tym dotyczących spraw związanych z ingerencją w środowisko naturalne (§ 6 ust. 1 lit. s Statutu Skarżącej). Zgodnie z § 3 ust. 2 Statutu skarżącej, terenem działania skarżącej jest cały obszar Rzeczpospolitej Polskiej.

W ramach działalności statutowej MFWOŚ prowadzi monitoring przedsięwzięć, które mogą negatywnie oddziaływać na środowisko naturalne, pod kątem zgodności ich realizacji z prawem. Przedsięwzięcie objęte decyzją należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym bezpośrednio wpływa na jakość składników środowiska w jego otoczeniu. Przedmiot postępowania jest zatem ściśle powiązany z celami statutowymi skarżącej.

W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżąca wskazała, że wydana decyzja narusza prawo z następujących powodów.

Przedmiotowe przedsięwzięcie ma polegać na zbieraniu odpadów o kodzie 20 02 01 (odpadów komunalnych ulegających biodegradacji). Proces zbierania ma polegać na selektywnym zbieraniu i czasowym magazynowaniu odpadów. Odpady podlegające zbieraniu mają być dowożone na teren ZGOK w B. z zewnątrz, na co wskazuje treść informacji zawartych na s. 32 zaktualizowanej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, zwanej dalej "KIP" (we fragmencie tym mowa o ruchu pojazdów dowożących oraz rozładunku odpadów). Zgodnie z informacjami zawartymi w KIP, odpady mają być następnie przekazywane do odbiorców zewnętrznych (s. 16 KIP).

Zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 6 ustawy o odpadach, zakazuje się zbierania poza miejscem wytwarzania bioodpadów stanowiących odpady komunalne. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 34 pod pojęciem zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów. Przepisy ustawy o odpadach przewidują wprawdzie wyjątki od zakazu wynikającego z art. 23 ust. 2 pkt 6 tej ustawy dla zbierania odpadów w stacji przeładunkowej (art. 23 ust. 10 ustawy) oraz dla prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych (art. 23 ust. 11 ustawy). Realizacja przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu bioodpadów stanowiących odpady komunalne poza miejscem ich wytwarzania jest zatem dopuszczalna tylko w ściśle określonych sytuacjach.

Rolą organów była m.in. ocena, czy sposób zbierania odpadów przez Uczestnika odpowiada pojęciu stacji przeładunkowej oraz czy posiada on odpowiednią infrastrukturę do tego rodzaju działalności. Organ I instancji określił istotne warunki korzystania ze środowiska dla przedsięwzięcia bez zbadania, czy realizacja tego przedsięwzięcia w ogóle jest dopuszczalna. Należy zauważyć, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby uczestnik prowadził punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, jak również aby zbieranie odpadów o kodzie 20 02 01 miało następować w stacji przeładunkowej.

Organ, odnosząc się do podnoszonych w tym zakresie przez skarżącą zarzutów, w istocie podzielił stanowisko skarżącej, zgodnie z którym na stacji przeładunkowej dopuszcza się tymczasowe, czyli krótkotrwałe magazynowanie odpadów, W ocenie skarżącej pod pojęciem tymczasowego, krótkotrwałego magazynowania odpadów należy jednak rozumieć magazynowanie na czas potrzebny na przeładunek odpadów z pojazdu na pojazd, a więc przez czas maksymalnie kilku-kilkunastu godzin. Ocena organu całkowicie pomija kluczową w tym kontekście okoliczność, iż zgodnie z zaskarżoną decyzją, maksymalny czas magazynowania odpadów odorogennych określono na 7 dni, co jest czasem stanowczo zbyt długim, by móc uznać je za magazynowanie krótkotrwałe.

Nie można przy tym zgodzić się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu, iż na etapie postępowania ws. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak jest podstaw do badania, czy przedsięwzięcie - w kształcie określonym przez Uczestnika spełnia wymagania określone w przepisach. Jak wskazał sam organ, decyzja została wydana w ramach procesu inwestycyjnego. Treść przepisów u.i.ś., w szczególności art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy - wskazuje na to, że decyzja określa warunki środowiskowe realizacji planowanego przedsięwzięcia, które już na etapie jej wydania powinno mieć jasno określone ramy i być wystarczająco skonkretyzowane. Ustawodawca nie przewiduje modelu, zgodnie z którym przedsięwzięcie, dla którego ma być wydawana decyzja jest w jakimkolwiek stopniu "plastyczne", zaś organ wydający taką decyzję jest zwolniony z badania tego, czy jego realizacja jest zgodna z przepisami właściwych ustaw. Podkreślenie przez ustawodawcę, że przedmiotem decyzji jest określenie środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia wskazuje na to, że przed wydaniem takiej decyzji organ właściwy powinien ustalić, że przepisy dopuszczają w ogóle jego realizację. Obowiązek ten wynika zresztą z art. 6 i 7 k.p.a., które wyrażają zasadę praworządności. Jak wskazuje się w doktrynie, "zasada praworządności zaś generuje po stronie organów władzy publicznej obowiązek działania zgodnego z całym porządkiem prawnym, tj. z każdym elementem porządku prawnego" (M. Stolarska "Zasada legalności oraz zasada praworządności w polskim prawie administracyjnym - synonimiczność czy odmienność?", "Casus" 2012/1, s. 13-19 [za:] H. Knysiak-Sudyka "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III" - komentarz do art. 6, rozdz. II.9). Oznacza to, że organy rozpoznające sprawę zobowiązane były uwzględniać nie tylko przepisy u.i.ś., ale również zakazy wynikające z przepisów ustawy o odpadach.

Odnosząc się do zawartej w uzasadnieniu decyzji argumentacji wskazującej, że art. 72a u.i.ś. dopuszcza przeniesienie decyzji na rzecz innego podmiotu, wobec czego brak jest podstaw do badania przesłanek podmiotowych możliwości prowadzenia danego rodzaju przedsięwzięcia na etapie postępowania ws. określenia środowiskowych uwarunkowań jego realizacji, skarżąca wskazała, że taka wykładnia treści ww. przepisu nie jest uprawniona. Przepis ten dotyczy przeniesienia już wydanej decyzji i nie określa zakresu przedmiotowego lub podmiotowego sprawy. Ponadto, jeżeli nawet przyjąć, że decyzja może być wydana na rzecz podmiotu, który na dzień jej wydania nie spełnia przewidzianych prawem wymagań realizacji przedsięwzięcia, to treść decyzji powinna wyraźnie wskazywać, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia będzie możliwa wtedy, gdy uczestnik będzie spełniać przesłanki do zastosowania wyłączeń od zakazu przewidzianego w art. 23 ust. 2 pkt 6 ustawy o odpadach, przewidzianych w art. 23 ust. 10 i ust. 11 ustawy o odpadach. Takie zastrzeżenie nie zostało ujęte w zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym, wydając decyzję, organ naruszył art. 23 ust. 2 pkt 6 ustawy o odpadach art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który to przepis wskazuje na niedopuszczalność realizacji przedsięwzięcia opisanego we wniosku o wydanie decyzji, a także naruszył zasadę praworządności wynikającą z art. 6 i art. 7 k.p.a., nakazującą uwzględnić przy wydawaniu decyzji każdy element istniejącego porządku prawnego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że przed wydaniem decyzji I instancji wezwano uczestnika do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień w zakresie sposobu minimalizacji potencjalnych emisji odorowych, a w samej decyzji I instancji określono warunki dotyczące magazynowania odpadów o kodzie 20 02 01. W ocenie organu podjęte działania wskazują na to, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie dojdzie do emisji odorów poza teren, do którego uczestnik posiada tytuł prawny.

Należy zauważyć, że organ zasadniczo skupił się na tym, że w decyzji określono wymagania odnośnie magazynowania odpadów, pomijając emisje związane z ich rozładunkiem oraz załadunkiem. Jedynym postanowieniem w tym zakresie jest pkt I ppkt 6 zaskarżonej decyzji, który wskazuje na to, że odpady odorogenne będą rozładowywane i załadowywane w miejscu ich magazynowania. Decyzja nie określa żadnych innych warunków prowadzenia czynności rozładunkowych i załadunkowych, które minimalizowałyby m powstawanie uciążliwości zapachowych, np. zakazu prowadzenia rozładunku i załadunku przy niekorzystnych warunkach atmosferycznych (np. występowanie silnych wiatrów). Należy wskazać, że ze zaktualizowanej KIP wynika, że to właśnie z rozładunkiem i załadunkiem miała wiązać się emisja odorów (s. 32 KIP).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ dostrzegł ryzyko wystąpienia skumulowanego niekorzystnego oddziaływania z instalacjami, które już funkcjonują na terenie Zakładu (składowisko odpadów oraz kompostownia odpadów). Organ przesądził przy tym, że występowanie uciążliwości jest zjawiskiem sporadycznym i krótkotrwałym, co jednak nie zostało poparte wnikliwą analizą materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Należy zauważyć, że KIP nie zawiera żadnych danych konkretyzujących wielkość emisji odorowych. Przedstawione informacje w tym zakresie są ogólnikowe i sprowadzają się do przedstawienia oceny, że emisje będą miały charakter lokalny i nieznaczny (s. 32 KIP). Ocena ta nie została poparta przedstawieniem żadnych dowodów bądź wyliczeń. Autor KIP powołał się jedynie na analizy powietrza zawarte w dokumentach niezalegających w aktach sprawy, m.in. na analizę emisji zawartą w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pn. "Budowa hali sortowni odpadów pochodzących z selektywnej zbiórki w B. ", który dotyczy innego przedsięwzięcia niż planowane i nie uwzględnia oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

W związku z powyższym dokonanie przez organy obu instancji ustalenia, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie powodować emisji uciążliwych zapachów poza teren Zakładu jest ustaleniem dowolnym. Wobec tego zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Organ zignorował fakt, że z KIP nie wskazuje żadnych konkretnych danych dotyczących wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza, a dodatkowo ocena stopnia tych emisji została dokonana w oparciu o dane nieaktualne, bowiem dotyczące wcześniejszych przedsięwzięć na terenie Zakładu. Wskazuje to na to, że organy obu instancji nie dokonały kompleksowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nie poddały informacji zawartych w KIP należytej weryfikacji. Organy obu instancji zaniechały ponadto przeprowadzenia czynności w celu ustalenia poziomu emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz ustalenia skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z istniejącymi już na terenie Zakładu instalacjami (składowisko odpadów i kompostownia odpadów). Powyższe naruszenia doprowadziły dodatkowo do naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d u.i.ś. - uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera bowiem pełnej i wyczerpującej informacji o rodzaju i charakterystyce planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem emisji i występowania innych uciążliwości.

Organ wskazał, że w sprawie nie zachodzą podstawy do nałożenia na uczestnika obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę swoją uzasadnił przede wszystkim zakwestionowaną wyżej oceną zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego.

Organ nie dopatrzył się również żadnych naruszeń w związku z nieuwzględnieniem przez organ I instancji stanowiska zawartego w opinii przedstawionej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie z dnia 25 stycznia 2023 r.

Niezależnie od wyżej postawionego zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., skarżąca wskazała, że już sama analiza treści KIP i wskazanych źródeł pochodzenia informacji, powinna skłaniać organ do tego, aby nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co dawałoby możliwość precyzyjnego ustalenia emitowanych w trakcie funkcjonowania przedsięwzięcia zanieczyszczeń do powietrza.

Na potrzebę przeprowadzenia takiej oceny - właśnie z uwagi na ryzyko powstania nadmiernych emisji odorowych - wskazywał Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Chrzanowie. Wprawdzie opinia ta nie miała dla organów obu instancji charakteru wiążącego, jednakże, w ocenie skarżącej, żaden z organów nie przedstawił argumentacji, która przekonywałaby, że zawarte w opinii stanowisko było pozbawione podstaw.

Ustawodawca zobowiązał organy właściwe do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do zasięgnięcia opinii nie bez przyczyny. Celem tej regulacji jest pozyskanie przez organy rozpatrujące sprawę od organów wyspecjalizowanych w realizacji zadań związanych z ochroną elementów środowiska naturalnego informacji, które pozwolą wykluczyć, że planowane przedsięwzięcie może wywrzeć znaczący wpływ na środowisko. W ocenie skarżącej, na co wskazuje argumentacja przedstawiona powyżej, wykluczenie takiego wpływu, zwłaszcza w zakresie emisji odorowych, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności treści KIP - nie jest możliwe, wobec czego organ I instancji winien był nałożyć na uczestnika obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wyrażenie przez organy współdziałające odmiennych opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie powinno być przy tym traktowane jako sprzeczność opinii. Każdy z organów współdziałających gromadzi specjalistów z różnych dziedzin, dlatego też wydanie opinii o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nawet przez większość organów nie jest przesłanką wystarczającą dla pominięcia stanowiska organu, który wyraził odmienne zapatrywanie.

Organ właściwy dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinien w uzasadnieniu decyzji wykazać, że opinia organu współdziałającego o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiska jest nieuzasadniona.

Ani organ I instancji, ani organ odwoławczy, który wydał zaskarżoną decyzję, nie wykazały, aby przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko było zbyteczne. Z KIP wynika, że ryzyko powstania uciążliwych emisji do powietrza wiąże się przede wszystkim z rozładowywaniem oraz załadowywaniem odpadów do kontenerów. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji dla uzasadnienia pominięcia stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie przytoczono natomiast dodatkowe wyjaśnienia uczestnika, które dotyczyły nade wszystko fazy magazynowania odpadów w kontenerach.

Organ I instancji nie wykazał zatem, że w sprawie nie mamy do czynienia z przedsięwzięciem, które w sposób znaczący wpłynie na jakość życia mieszkańców mieszkających w sąsiedztwie planowanego obiektu. Jako że organ odwoławczy podzielił wywód organu I instancji, należy uznać, że oba organy dopuściły się naruszenia art. 63 ust. 1 u.i.ś. poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie i nienałożenie na uczestnika obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie 27 marca 2024 r. pełnomocnik uczestnika - Z. Sp. z o.o. z siedzibą w B. - wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w toku postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a.

Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.

Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącej nie są zasadne.

Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji SKO z 20 października 2023 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Zbieranie wybranych rodzajów odpadów na terenie Z. w B. , na nieruchomości w B. , ul. [...]" i określającej istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną co do istotnych jej elementów wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Należy także stwierdzić, że stan faktyczny przedstawia się tak, jak to wskazał organ II instancji. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że – wbrew zarzutowi skargi - zaskarżona decyzja została wydana po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd podzielił argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i została dokonana na podstawie kompletnego materiału dowodowego.

Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia.

Podstawę prawną decyzji organów orzekających w tej sprawie stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094), dalej "u.i.ś.", "ustawa" lub "ustawa środowiskowa".

Zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 pkt 1 u.i.ś. przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast po myśli art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.ś. Ten ostatni przepis wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria enumeratywnie wymienione w tym artykule. Organ administracji prowadzący postępowanie jest zatem zobligowany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Zwolnił natomiast z tego obowiązku inwestycje, których oddziaływanie uznano za potencjalne (art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.ś.). Załatwienie sprawy następuje w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydawana jest ona na wniosek inwestora, który przedstawia założenia planowanego przedsięwzięcia. Rolą organów orzekających i współdziałających w tym postępowaniu jest weryfikacja tych założeń pod względem ochrony środowiska. Celem tego postępowania jest bowiem zapobieżenie degradacji zasobów naturalnych i występowania emisji i innych uciążliwości, w tym na zdrowie i życie ludzkie. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana zarówno w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (obejmującej m.in. sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko), jak również w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tej drugiej sytuacji, a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 84 ust. 1 u.i.ś., właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Może również określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. (art. 84 ust. 1a u.i.ś.). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 u.i.ś.).

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje kwalifikacja spornego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 83 lit. b Rozporządzenia).

Prawidłowo zatem orzekające w sprawie Kolegium przyjęło, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w tym przypadku obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Burmistrza przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy.

Konsekwencją takiej kwalifikacji był obowiązek wystąpienia przez inwestora, przed zainicjowaniem kolejnego etapu realizacji inwestycji, do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 72 ust. 1 i 2 u.i.ś.), co też inwestor uczynił.

Zgodnie z art. 84 ust. 1 u.i.ś. w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a. Według art. 84 ust. 1a u.i.ś. w decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 ustawy).

W tym miejscy pozostaje także przytoczyć treść art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.i.ś. zgodnie z którymi decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, zaś uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Z treści art. 63 ust. 1 u.i.ś. wynika natomiast, m.in. konieczność uwzględnienia takich kryteriów jak, rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia z uwzględnieniem powiązań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem (pkt 1 lit. b), emisji i występowania innych uciążliwości (pkt 1 pkt. d).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji doprowadziła Sąd do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki – zarówno formalne, jak i merytoryczne – zostały w zaskarżonej decyzji spełnione.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że informacje umożliwiające spełnienie kryteriów w zakresie wskazanym w art. 63 ust. 1 u.i.ś. powinna zawierać Karta informacyjna przedsięwzięcia (KIP), o czym stanowi art. 62a u.i.ś. Dokument ten - zgodnie z art. 74 ust. 1 u.i.ś. - stanowi jeden z załączników dołączanych do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). KIP jest podstawowym dokumentem, w oparciu o który organ prowadzący postępowanie ocenia, czy dopuszczalne jest wydanie decyzji środowiskowej dla danego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazać należy, że KIP jest specjalistycznym dokumentem sporządzanym przez osoby lub ich zespół, dysponujące fachową wiedzą w zakresie badania oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16 – wszystkie powoływanie orzeczenia znajdują się w bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Merytoryczna zawartość karty informacyjnej nie jest stanowiskiem strony w sprawie, ale sporządzoną na jej potrzeby ekspertyzą, której treść podlega ocenie organów opiniujących wyspecjalizowanych w dziedzinach ochrony środowiska, bezpieczeństwa sanitarnego i ochrony wód.

Taka Karta Informacyjna Przedsięwzięcia została w niniejszej sprawie sporządzona i stanowiła przedmiot wnikliwej analizy organów.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że za chybiony należy uznać zarzut z pkt 1 skargi - naruszenia przez organy przy wydawaniu skarżonych decyzji art. 23 ust. 2 pkt 6) ustawy o odpadach, poprzez ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów biodegradowalnych o kodzie 20 02 01, pomimo, że realizacja przedsięwzięcia narusza zakaz zbierania odpadów stanowiących odpady komunalne poza miejscem wytwarzania, o którym mowa w przywołanym przepisie.

Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności należy zgodzić się ze skarżącą, że ustawa o odpadach wprowadza ograniczenia w zakresie możliwości zbierania niektórych rodzajów odpadów, w tym bioodpadów stanowiących odpady komunalne, do których można zaliczyć odpady 20 02 01.

Od zakazu tego w art. 23 ust. 10 i 11 ustawodawca wprowadził jednak wyjątki. Zgodnie z tymi wyjątkami zakazu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do zbierania odpadów, o których mowa w ust. 2 pkt 5 i 6, w stacji przeładunkowej prowadzonej przez: 1)podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub 2)prowadzącego instalację komunalną lub 3)prowadzącego instalację do przetwarzania bioodpadów, jak również do zbierania bioodpadów stanowiących odpady komunalne przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych.

Skarżąca wskazuje, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby uczestnik/wnioskodawca prowadził punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, jak również aby zbieranie odpadów o kodzie 20 02 01 miało następować w stacji przeładunkowej. W związku z powyższym należy wyjaśnić, że punkt selektywnego gromadzenia odpadów komunalnych to nic innego jak miejsce, w którym następuje zbieranie odpadów komunalnych, w większości przypadków na podstawie zezwolenia na zbieranie odpadów. Funkcjonowanie takiego punktu w dużej mierze regulowane jest ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jeśli chodzi o stację przeładunkową, to polski system prawny nie definiuje tego pojęcia. Nie budzi już jednak większych wątpliwości fakt, że działalność stacji przeładunkowej mieści się w zakresie prawnej definicji zbierania odpadów, zgodnie z którą działalność ta obejmuje gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach. Materialnoprawną podstawę do prowadzenia tych działań stanowi zatem również zezwolenie na zbieranie odpadów, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy. Stanowisko w tym przedmiocie utrwalone jest orzecznictwie, gdzie stwierdza się, że pojęcie stacji przeładunkowej nie jest zdefiniowane w ustawie, ale należy je utożsamiać ze zbieraniem odpadów, przez które należy rozumieć m.in. tymczasowe magazynowanie odpadów (art. 3 pkt 34 w związku z art. 3 pkt 5 lit. b) ustawy o odpadach). W związku z powyższym stacja przeładunkowa jest również niczym innym jak miejscem zbierania odpadów. Idąc dalej należy wskazać, że uczestnik/inwestor Z. eksploatuje instalację komunalną oraz instalację do przetwarzania bioodpadów, a tym samym jest uprawniony do zbierania wskazanego rodzaju odpadów i prowadzenia tzw. stacji przeładunkowej. Przy czym należy wyraźnie zaznaczyć, że kwestia rozważań czy wnioskodawca spełnia wymagania ww. przepisów czy też nie, nie będzie mieć żadnego znaczenia w przedmiotowej sprawie i na obecnym etapie procesu inwestycyjnego. Należy pamiętać, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu ustalenie i ocenę potencjalnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz w razie potrzeby wskazanie na konieczne do pojęcia działania eliminujące, minimalizujące lub kompensujące oddziaływania negatywne. Decyzja środowiskowych uwarunkowaniach nie rodzi praw do terenu, sama w sobie nie obliguje do realizacji inwestycji i do tego nie uprawnia i zdecydowanie nie jest etapem procesu inwestycyjnego, na którym weryfikowane są przesłanki podmiotowe prowadzenia danego rodzaju działalności w tym również w zakresie zbierania odpadów, o których mowa w art. 23 ustawy o odpadach.

Zgodnie z art. 72a u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być za zgodą strony, na rzecz której została wydana, przeniesiona na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on warunki zawarte w tej decyzji. Powyższe oznacza, że niekoniecznie zawsze wnioskodawca będzie tym, który docelowo będzie realizował czy eksploatował planowane przedsięwzięcie. Z tego powodu, brak jest podstaw do badania przesłanek podmiotowych możliwości prowadzenia danego rodzaju działalności na etapie postępowania ws. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na tym etapie realizacji przedsięwzięcia następuje weryfikacja możliwości prowadzenia danego rodzaju działalności pod kątem wymogów przedmiotowych takich jak np. wymogi w zakresie magazynowania danego rodzaju odpadów, możliwość dotrzymania wymaganych poziomów emisji czy zgodność planowanych działań z prawem lokalnym. Nie jest przedmiotem ustaleń czy wnioskujący podmiot sam w sobie spełnia wymagania stawiane przepisami prawa do prowadzenia danego rodzaju działalności tj. czy np. nie był karany w zakresie, który uniemożliwi mu otrzymanie na dalszych etapach postępowania decyzji na gospodarowanie odpadami (art. 46 ust 1 a ustawy o odpadach). Mając na uwadze przywołany cel postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jak o charakter samej decyzji, ocena czy podmiot chcący prowadzić daną działalność spełnia przesłanki podmiotowe jej prowadzenia wskazane w ustawie o odpadach, następuje dopiero na etapie postępowania ws. decyzji na gospodarowanie odpadami.

Co do zarzutu z pkt 2 skargi – naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., to Sąd – jak już wyżej wskazał – tego zarzutu nie podziela. Analiza akt sprawy pokazuje, że kwestia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w tym potencjalnych uciążliwości odorowych, była przedmiotem wnikliwej analizy organów. Organy w toku postępowania przeanalizowały złożony wniosek, w tym treść KIP. Organ I instancji wezwał wnioskodawcę/inwestora do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień m.in. w zakresie sposobu postępowania z bioodpadami oraz sposobu minimalizacji potencjalnych emisji odorowych. W decyzji organ I instancji określił warunki dotyczące magazynowania odpadów 20 02 01, w tym również tych, które mogą powodować uciążliwości zapachowe. Zgodnie z warunkami decyzji odpady odorogenne z grupy odpadów 20 02 01, będą magazynowane wyłącznie w szczelnych kontenerach, w czasie jak najkrótszym, nie dłużej niż 7 dni. Rozładunek i załadunek tego rodzaju odpadów będzie następował w miejscu ich magazynowania, co wyeliminuje przemieszczanie tych odpadów na terenie zakładu, która to czynność mogłaby powodować emisję odorów. Mając na uwadze wskazane warunki, w tym w zakresie sposobu magazynowania odpadów, jak też powierzchnię zakładu na terenie którego będzie zlokalizowana planowana działalność, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny oraz oddalenie zakładu od zabudowy mieszkaniowej, należy stwierdzić za organem, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie powodowała uciążliwości na terenach sąsiednich.

Skarżąca, zarzucając organom naruszenie ww. przepisów, nie precyzuje jakie jeszcze czynności powinny być rzekomo podjęte "w celu ustalenia skuteczności metod ograniczających emisję uciążliwych zapachów". Nie może stanowić przesłanki do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko fakt, że przedsięwzięcie jest planowane na terenie zakładu, którego dotychczasowa działalność była przedmiotem skarg w zakresie uciążliwości zapachowej w szczególności bez uwzględnienia, co faktycznie mogło stanowić przyczynę tych rzekomych uciążliwości.

Należy przyjąć wyjaśnienia inwestora, że obecnie na terenie zakładu eksploatowane są dwie instalacjie, które ze względu na swoją specyfikę mogą być przyczyną zgłaszanych interwencji - jest to składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne oraz kompostowania odpadów. Instalacje te są w całości (składowisko) lub w części (kompostownia) eksploatowane na otwartej przestrzeni. Taki sposób eksploatacji wynika z ich specyfiki i jest w pełni zgodny z obowiązującymi przepisami, niestety w szczególności przy zbiegu niekorzystnych warunków atmosferycznych z niektórymi etapami prowadzonych na nich procesów, może powodować, że zapach z tymi procesami związany może być odczuwalny również na terenach sąsiednich.

Należy też podkreślić, że jest to zjawisko sporadyczne i krótkotrwałe. Ponadto pozostaje dyskusyjnym czy chwilowe odczuwanie zapachu charakterystycznego np. dla procesu kompostowania odpadów w pryzmach, można faktycznie nazwać uciążliwością, biorąc pod uwagę, że jest to zapach kompostu, używanego powszechnie np. w ogródkach przydomowych.

Nawet jeśli w związku z funkcjonowaniem zakładu, na terenie którego planowane jest przedsięwzięcie, były składane skargi, to nie może to stanowić podstawy do nakładania na każde nowe przedsięwzięcie planowane na tym terenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jako mogące potencjalnie stanowić źródło uciążliwość zapachowej, w oderwaniu od istoty planowanego przedsięwzięcia, w tym warunków jego eksploatacji.

Należy tu zaakcentować, że wnioskodawca na przedmiotowym terenie już prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów.

Planowana przez wnioskodawcę działalność nie stanowi modyfikacji czy rozszerzenia działalności w zakresie funkcjonowania ww. instalacji potencjalnie uciążliwych (składowanie, kompostowanie), tylko nieznaczne rozszerzenie prowadzonej dotychczas działalności niepowodującej uciążliwości (zbieranie). Ponadto warunki, pod jakim ma być prowadzone zbieranie, eliminują możliwość powodowania uciążliwości przez tę działalność.

Skarżąca, stawiając w pkt 2 skargi zarzut naruszenia wskazanych tam przepisów postępowania, nie przedstawia żadnych analiz czy dokumentów na potwierdzenie prezentowanego stanowiska, że planowane przedsięwzięcie "musi powodować zwiększenie uciążliwości odorowych" poza terenem, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny.

Biorąc pod uwagę, warunki pod jakimi działalność ta ma być prowadzona - rozładunek i załadunek odpadów potencjalnie odorogennych w miejscu magazynowania, magazynowanie krótkotrwałe, w szczelnych kontenerach - stwierdzenie takie nie jawi się jako zasadne.

Warto tu też, w ślad za stanowiskiem inwestora, zaznaczyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi specyficzny dowód. Podlega ona ocenie jako dokument prywatny, jednak ze względu na to, że jest sporządzana przez podmiot, który winien dysponować specjalistyczną wiedzą, ma ona szczególną wartość dowodową, stanowiąc kompleksowe opracowanie dotyczące planowanego zamierzenia i jego skutków dla środowiska. Dlatego też podważenie jej ustaleń możliwe jest zasadniczo przez opracowanie sporządzone przez równie fachowy podmiot. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z kwestionowaniem analiz zawartych w KIP, jak również ustaleń dokonanych przez organ prowadzący postępowanie, bez przedłożenia jakichkolwiek dokumentów/materiałów/danych, które potwierdzałyby stawiane przez stronę skarżącą tezy. Należy również podkreślić, że konieczność poddania "szczegółowej analizie" sposobu postępowania z bioodpadami oraz sposobu minimalizacji emisji odorowych nie może sama w sobie stanowić przesłanki do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stopień szczegółowości koniecznych do przeprowadzenia analiz nie jest przesłanką, którą organ jest zobligowany rozważyć decydując o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Bez względu na to czy w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko czy też nie, musi być ono w każdym przypadku przeprowadzone z dochowaniem wymaganej do ustalenia istotnych faktów szczegółowości i staranności. Wynika to z generalnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego i nie jest zarezerwowane tylko do postępowań w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko, a tym bardziej jak wskazano powyżej, nie stanowi podstawy do jej przeprowadzenia.

Co do zarzutu z pkt 3 skargi Sąd wskazuje, że zgodnie z ustawą u.i.ś., o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko decyduje wynik analizy planowanego przedsięwzięcia w kontekście kryteriów wskazanych w art. 63 ustawy, tj. w szczególności jego skali, usytuowania z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj, cechy i skala możliwego oddziaływania a nie stopień szczegółowości analiz jakie powinny być przeprowadzone. Decydując o konieczności bądź też braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ jest zobligowany do analizy planowanego przedsięwzięcia uwzględniając łącznie kryteria zawarte w art. 63 ustawy.

W toku postępowania zakończonego skarżoną decyzją organy wnikliwie przeanalizowały kryteria określone w ww. przepisie i zachowując dużą staranność dały wyraz tym analizom w uzasadnieniu swoich decyzji, odnosząc się do wszystkich wymaganych przesłanek, w tym również wyjaśniono z jakiego powodu organ I instancji zajął w sprawie stanowisko odmienne od prezentowanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie.

Lektura decyzji wskazuje, że organ zweryfikował informacje zawarte w KIP. Analiza akt sprawy pokazuje, że dokładnie zapoznano się ze złożonym wnioskiem i podjęto kroki w celu doprecyzowania i wyjaśnienia pojawiających się wątpliwości. Na podstawie treści KIP oraz dodatkowych uzyskanych w toku postępowania wyjaśniającego informacji organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Podstawą do takiego rozstrzygnięcie był chociażby fakt, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wiązało się z budową nowych obiektów czy instalacji, co oznacza, że nie mamy w tym przypadku do czynienia z żadnym dodatkowym zajęciem terenu i przekształceniem środowiska naturalnego a co za tym idzie z negatywnym oddziaływaniem na poszczególne komponenty środowiska, jakie mogą wiązać się z etapem realizacji.

Jak wynika z akt, do zbierania odpadów będzie wykorzystywana istniejąca infrastruktura zakładu, nie nastąpi zwiększenie zużycia mediów, nie powstaną nowe źródła hałasu. Planowane działania będą uruchomione w miejscu, w którym od wielu lat prowadzone jest gospodarowanie odpadami, wyposażonym w całą infrastrukturę potrzebną do prowadzenia tego rodzaju działalności, na terenie przeznaczonym od dawna na tego rodzaj u działalność w miejscowym planie zagospodarowania odpadami. Na etapie eksploatacji zastosowane zostaną działania, które wyeliminują potencjalne ryzyko niekorzystnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym także w zakresie oddziaływania odorowego. Biorąc pod uwagę rodzaj i charakter przedsięwzięcia oraz potencjalne emisje organ uznał, że jego realizacja i eksploatacja nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi.

Orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza, że nie można wywodzić, że każde przedsięwzięcie powodujące jakiekolwiek emisje wymaga z automatu przeprowadzenia procedury ocen. Gdyby tak miało być, to przedmiotowa inwestycja zostałaby przez ustawodawcę zaliczona do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a nie potencjalnie.

Należy wskazać, że wbrew twierdzeniem skarżącej, planowane przedsięwzięcie nie musi i nie powinno spowodować zwiększenia uciążliwości odorowych. Powyższe wynika w szczególności z faktu, że odpady będą magazynowane przez krótki okres czasu, w szczelnych pojemnikach, załadowywane i rozładowywane w miejscu magazynowania.

Ponadto nie jest ono związane z rozszerzeniem działalności w zakresie procesów prowadzonych w ramach zlokalizowanych na terenie przedmiotowego zakładu instalacji potencjalnie uciążliwych.

Co do kwestii sprzecznych opinii organów współdziałających w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy zaakcentować, że opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie ma charakteru wiążącego dla organu orzekającego w sprawie. O ile organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, o których mowa w art. 64 ust. 3 u.i.ś., to tymi opiniami nie jest związany, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. W sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii przez oba organy współdziałające, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej jest zobligowany przychylić się do stanowiska jednego z tych organów, jednocześnie w uzasadnieniu wskazuje, z jakiego powodu zajął takie stanowisko. Nie jest zasadne stanowisko skarżącej, jakoby organ I instancji ograniczył się do przytoczenia treści opinii sanitarnej, bez wskazania powodów, dla których odrzucił stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że na str. 14 uzasadnienia decyzji organ I instancji odniósł się do ww. opinii i wskazał, że "po wnikliwej analizie zgromadzonego materiału stwierdza się, iż planowane przedsięwzięcie nie wiąże się z budową nowych obiektów oraz uruchomieniem nowych źródeł emisji natomiast polega na rozszerzeniu listy zbieranych odpadów z 29 rodzajów do 31 rodzajów odpadów, tj. o dwa rodzaje odpadów więcej, które magazynowane będą w miejscach istniejącej infrastruktury tj. teren magazynowania tych odpadów jest utwardzony, szczelny i skanalizowany, a także objęty istniejącym systemem deodoryzacji terenu. W czasie prowadzonego postępowania zwrócono szczególną uwagę na konieczność ograniczenia możliwości wystąpienia uciążliwości odorowej i dlatego Wnioskodawca w dodatkowych wyjaśnieniach, wskazał działania, które taką uciążliwość będą ograniczały. Biorąc powyższe pod uwagę oraz zakres planowanych działań tj. rozładunek odpadów odorogennych bezpośrednio w miejscu magazynowania oraz załadunek tych odpadów do szczelnego kontenera, a następnie w okres jak najkrótszym, nie przekraczającym 7 dni, wywóz odpadów do miejsc ich przetwarzania przez załadowanie kontenera wypełnionego odpadami na samochód ciężarowy brak konieczności wykonywania jakichkolwiek prac budowlanych lub rozbiórkowych, magazynowanie odpadów na terenie, który jest już utwardzony, szczelny, skanalizowany i objęty systemem dezodoryzacji, a także zapewnienie dotychczasowego sposobu odprowadzania ścieków przemysłowych i wód opadowych z terenów magazynowania odpadów, pozwoliło na odstąpienie od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu". Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącej, na etapie postępowania w sprawie wydania zaskarżonych decyzji zagadnienie potencjalnego oddziaływania odorowego zostało przeanalizowane, a w decyzji zostało wyjaśnione czym kierował się organ I instancji, orzekając o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Powyższe potwierdza zarówno treść skarżonych decyzji, jak i akta postępowania, z których wynika, że organy dokonały wszechstronnej analizy okoliczności sprawy i wyjaśniły pojawiające się wątpliwości.

Tym samym Sąd aprobuje i przyjmuje za własne stanowisko organu i inwestora, szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podsumowując należy stwierdzić, że z kompletnych akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa. Argumenty i dowody w sprawie zostały ocenione w adekwatny sposób, a skarga okazała się bezzasadna. Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w odwołaniu i skardze przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.