Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3211/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: sekretarz sądowy Aleksandra Zbraniborska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt II SA/Po 325/20 w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 12 lutego 2020 r., nr SKO-4213/25/20 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt II SA/Po 325/20, oddalił skargę E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 12 lutego 2020 r., nr SKO-4213/25/20 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kalisza z dnia 20 grudnia 2019 r., WBUA.6730.0196.2019 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ekranu akustycznego na terenie położonym w K. przy ul. [...] [...], oznaczonym jako działka [...] w obrębie [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł E.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi zarzucono:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, że wysokość obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym, a w szczególności w bezpośrednim sąsiedztwie terenu, na którym ma być zrealizowane wnioskowane zamierzenie, jest znacznie niższa od wysokości 6 m, a w konsekwencji, że obiekt będący przedmiotem wniosku przełamie krajobraz otoczenia i zaburzy ład przestrzenny (vide str. 9 uzasadnienia wyroku), kiedy w rzeczywistości w bezpośrednim otoczeniu terenu znajdują się również obiekty budowlane znacznie wyższe niż 6 m, a ponadto znacznie większe gabarytowo;

2. wydanie wyroku z naruszeniem art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), polegającym na niezastosowaniu tego przepisu pomimo, że zamierzenie jest bezpośrednio związane z funkcją produkcyjną, która jest zlokalizowana na terenie przeznaczonym na ten cel w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., a w konsekwencji zastosowanie normy art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p.;

3. wydanie wyroku z naruszeniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt. 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm., dalej: "Prawo budowlane") w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegającym na niezastosowaniu tego przepisu, pomimo że ekran akustyczny stanowi obiekt liniowy, a w konsekwencji zastosowanie normy art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p.;

4. wydanie wyroku z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p., polegającym na błędnej wykładni normy tego przepisu przez uznanie, że parametry dla nowej zabudowy ustala się na podstawie parametrów istniejących w obszarze analizowanym obiektów budowlanych o tym samym sposobie użytkowania.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie wyroku WSA w całości, na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 135 w zw. z art. 193 p.p.s.a. o rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów (błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego wyroku) wypada przypomnieć, że z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika obowiązek powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem autora skargi kasacyjnej – uchybił Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu. Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, będący związany granicami skargi kasacyjnej nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku. (wyrok NSA z 17.05.2021 r., II OSK 3828/18, LEX nr 3192269).

Ponadto w zarzucie tym zabrakło wskazania, czy skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie prawa materialnego, a jeśli tak, to czy naruszenie to miało polegać na błędnej wykładni czy na niewłaściwym zastosowaniu, czy też chodzi tu o naruszenie przepisów postępowania. Również w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej (s. 3 i 4) nie przywołano podstaw kasacyjnych, ani nie wskazano rodzaju naruszenia, o których mowa w art. 174 p.p.s.a.

W świetle powyższego zarzut ten nie spełnia ustawowych wymogów.

Zatem jedynie na marginesie należy wskazać na błędne przyjęcie przez skarżącego kasacyjnie, że skoro w obszarze analizowanym znajdują się obiekty o wysokości 6 m lub wyższe, to planowana lokalizacja ekranu akustycznego o wysokości 6 m stanowi kontynuację zabudowy w zakresie gabarytów i formy architektonicznej. Odnosząc się do powyższej tezy trzeba zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, który trafnie wyjaśnia, że wymóg kontynuacji zabudowy w zakresie gabarytów i formy architektonicznej, określony w art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p., powinien być zachowany wobec znajdujących się w obszarze analizowanym obiektów podobnego rodzaju do obiektu określonego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Z tego też względu za pozbawiony uzasadnionych podstaw należało uznać zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p., polegający na błędnej – zdaniem skarżącego kasacyjnie – wykładni przez uznanie, że parametry dla nowej zabudowy ustala się na podstawie parametrów istniejących w obszarze analizowanym obiektów budowlanych o tym samym sposobie użytkowania (zarzut nr 4).

Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 61 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegający na niezastosowaniu tego przepisu pomimo, że zamierzenie – według skarżącego kasacyjnie – jest bezpośrednio związane z funkcją produkcyjną, zlokalizowaną na terenie przeznaczonym na ten cel w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z przywołanym art. 61 ust. 2 u.p.z.p.: "Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1." Zacytowany powyżej przepis nie miał zastosowania w sprawie, ponieważ ekran akustyczny nie jest inwestycją produkcyjną, lecz obiektem budowlanym wznoszonym w celu ograniczenia uciążliwości wywołanych poziomem hałasu przekraczającym prawem określone normy dla danego obszaru, hałasu, którego źródłem nie jest wyłącznie działalność produkcyjna. Ekran akustyczny można by zaliczyć do elementów towarzyszących inwestycji produkcyjnej, w przypadku gdy w wyniku realizacji takiej inwestycji powstaje potrzeba ochrony otoczenia przed emitowanym w procesie produkcji hałasem. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, że przyczyną realizacji planowanego zamierzenia, była konieczność ochrony obszaru, na którym znajduje się działka skarżącego kasacyjnie, przed hałasem emitowanym z terenu tej działki.

Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, zgodnie z którym ekran akustyczny jest obiektem liniowym. Otóż w myśl definicji ustawowej zawartej w art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego, przez obiekt liniowy należy rozumieć "obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa (...)." Mając powyższe na względzie nie sposób przyjąć, że długość stanowi w takim samym lub zbliżonym stopniu charakterystyczny parametr ekranu akustycznego, w jakim jest ona charakterystyczna dla obiektów wymienionych w tym przepisie.

Oznacza to, że również zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt. 3a Prawa budowlanego okazał się niezasadny.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.