Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2313/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o uzupełnienie wyroku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Janusz Walawski, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2016 r. sprawy z wniosku K. Z. o uzupełnienie i wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2313/14 postanawia: 1. odrzucić wniosek w zakresie dotyczącym uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2313/14, 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2313/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. Z. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [....] stycznia 2003 r. - wydaną dla celów ewidencyjnych - w sprawie zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.

Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem, sporządzonym na wniosek skarżącego z dnia [...] października 2015 r., został mu doręczony w dniu 9 grudnia 2015r.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. K Z. wystąpił, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", o uzupełnienie wyroku oraz, na podstawie art. 158 p.p.s.a., o wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści.

W uzasadnieniu wniosku K. Z. podniósł, iż w sytuacji, gdy - w ocenie Sądu - decyzja Ministra Obrony Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. nie jest decyzją administracyjną, lecz deklaratoryjną (wydaną dla celów ewidencyjnych), "to należy pójść dalej i wymusić na organie kadrowym Ministra Obrony Narodowej, doręczenie mi właściwej decyzji administracyjnej, wywołującej skutki prawne w sferze zewnętrznej". Skarżący zaznaczył, iż otrzymał tylko decyzję do celów ewidencyjnych zaś "żądanie dostarczenia tej pierwszej (właściwej) od MON - pozostało bez echa. Wnioskuję więc do niniejszego sądu o wyegzekwowanie powyższej wykładni prawa (...)".

Podkreślił również, iż zwolnienie go ze służby wojskowej dokonane zostało przez organ (a nie z inicjatywy wnioskodawcy) na podstawie wytworzonego dokumentu, a więc niezgodnie z prawem, co - jak zauważył - było już podnoszone w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. skierowanym do Ministra Obrony Narodowej, a także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r. oraz w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r.

W dalszej części wniosku K. Z. stwierdził, iż nie godzi się z wyrokiem wydanym w przedmiotowej sprawie. Podniósł argumenty analogiczne do tych podniesionych w skardze z dnia [...] listopada 2014 r. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]. Wskazał również, że Sąd powinien na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. stwierdzić nieważność decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (§ 1a). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3).

Wniosek o uzupełnienie wyroku powinien być zgłoszony w formie pisma procesowego i zawierać dokładnie określone żądanie uzupełnienia wyroku. Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może natomiast zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. akt II OZ 1268/07; z dnia 13 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 2344/10; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest więc możliwe uzupełnienie wyroku w zakresie dotyczącym uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14, publ. j.w.).

Uzupełnienie wyroku możliwe jest wyłącznie po złożeniu stosownego wniosku w zakreślonym 14-dniowym terminie. Termin ten podlega przywróceniu na zasadach ogólnych, określonych w art. 86 i nast. p.p.s.a. Wniosek zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu.

Zgłoszenie przez stronę wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, co w rezultacie może prowadzić do doręczenia jej wyroku z uzasadnieniem, nie ma wpływu na sposób obliczania biegu terminu do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Nawet okoliczność, że sąd wychodząc poza obowiązki wynikające z przepisów doręczył stronie odpis uzasadnionego wyroku, nie wpływa na początek biegu terminu do żądania przez stronę uzupełnienia tego wyroku, który biegnie od daty jego ogłoszenia, skoro nie podlega on doręczeniu z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 1988 r. sygn. akt II UR 1/88, OSNC 1989, nr 10, poz. 166)

W niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] (sygn. akt II SA/Wa 2313/14), został ogłoszony w dniu 28 października 2015 r. Zatem termin do złożenia wniosku o uzupełnienie ww. wyroku upływał w dniu 11 listopada 2015 r.

Jednakże zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy.

Zważywszy, że dzień 11 listopada jest dniem ustawowo wolnym od pracy, ostatnim dniem terminu do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku był 12 listopada 2015 r.

K. Z. złożył natomiast wniosek o uzupełnienie wyroku w dniu 17 grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego na kopercie - k. [...] akt sądowych), a zatem z naruszeniem ustawowego terminu do jego złożenia. Z treści pisma zawierającego ww. wniosek nie wynika, aby wniesiono o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.

Z tego względu wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku z dnia 28 października 2015 r., jako zgłoszony po upływie terminu, podlegał odrzuceniu.

Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Powołany przepis określa sposób dokonywania wykładni wyroku, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i uzasadnienie.

Wniosek o wykładnię wyroku powinien wskazywać przedmiot wątpliwości strony. Rozpatrując go, sąd jest władny jedynie rozstrzygać wątpliwości co do jego treści. Konieczność usunięcia tych wątpliwości zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia została sformułowana w sposób niejasny i budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy sposobu jego wykonania. Strona mająca wątpliwości do treści wyroku w zakresie uzasadnienia powinna wskazać, który fragment uzasadnienia jest dla niej niezrozumiały. (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 66/15, publ. j.w.).

Wątpliwości co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśniane w trybie powołanego przepisu jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji samego orzeczenia. Przedmiotem wykładni uzasadnienia mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania.

Wykładnia wyroku nie może też zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy - istotne zdaniem wnioskodawcy. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem zaprezentowanym w orzeczeniu (por. wyroki NSA: z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1224/10, z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 473/12, publ. j.w.).

W świetle powyższych uwag Sąd nie znalazł podstaw do dokonania wykładni wyroku w zakresie wskazanym we wniosku.

W ocenie Sądu, wyrok nie nasuwa wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Również sformułowania, jakimi posłużył się Sąd uzasadniając rozstrzygnięcie są jednoznaczne i nie wywołują wątpliwości co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Nie powodują też wątpliwości w zakresie wykonania wyroku oraz ustalenia powagi rzeczy osądzonej.

Wnioskodawca, jak wynika z treści wniosku, domagał się w istocie uwzględnienia w wyroku (jego uzasadnieniu) dodatkowych motywów, co było następstwem jego subiektywnej oceny zgodności wyroku z prawem i sprowadzało się do polemiki ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w orzeczeniu. Wypełnienie takiego żądania wykracza poza obszar właściwy dla dokonywania wykładni wyroku w trybie przewidzianym w art. 158 p.p.s.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 157 § 1 i § 1a oraz art. 158 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji postanowienia.