Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1125/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2024 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości spółki w podatku od nieruchomości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić Burmistrzowi Miasta J. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 139 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta J. (dalej: "Skarżący" lub "strona skarżąca") pismem z 18 kwietnia 2024 r. złożył skargę do tut. Sądu na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia.

Na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. została uchylona decyzja wydana w I instancji przez stronę skarżącą i sprawa została przekazana do jej ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tą jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych (por. w szczególności uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt: I OPS 1/03, a także chociażby postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt: II SA/Sz 296/22 i z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt: II SA/Sz 351/22).

Dopuszczenie możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego przez organ orzekający w pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zaś służyć rozstrzyganiu sporów na tle odmiennych poglądów pomiędzy organami różnych szczebli.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Burmistrz Miasta J., działający w sprawie jako organ administracji I instancji nie może kwestionować decyzji wydanej w tej samej sprawie przez organ wyższego stopnia, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma bowiem miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, nawet gdy w rzeczywistości decyzja ta (postanowienie) dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2009 r., sygn. akt: I SA/Wr 941/09).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.