Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 888/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 23 ust. 1 ust. 2-5, § 25 ust. 1 i ust. 2, § 28 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 262
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2265/12 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2265/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że R. S. złożył w dniu [...] maja 2010 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010. Płatność została przyznana decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] grudnia 2010 r. w wysokości 15.953 zł.

W dniu 25 lutego 2011 r. wpłynęło do Biura Powiatowego ARiMR w B. oświadczenie A.S. (syna producenta) o kontynuowaniu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego na przejętych działkach ewidencyjnych na lata 2007-2013. Do oświadczenia został dołączony akt notarialny z dnia [...] stycznia 2011 r., zgodnie z którym małżonkowie A. i R. S. przekazali w drodze darowizny A. S. wymienione w tym akcie notarialnym działki ewidencyjne objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym oraz – zawarte w dniu [...] stycznia 2011 r. przez A. S. z K. S., J. H. i P. K. - umowy dzierżawy, które uprzednio również były objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym R.S.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Prezes ARiMR ustalił producentowi (R. S.) kwotę nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych w wysokości 7.284 zł uznając, że w sprawie nie doszło do skutecznego przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego, co do działek objętych umową dzierżawy, a skoro tak, to nastąpiło zmniejszenie powierzchni użytków rolnych, na których powinien być kontynuowany program rolnośrodowiskowy, w rezultacie czego z mocy § 28 ust. 2 pkt 2 b (winno być § 28 ust. 2 pkt 1 b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm., dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe) uzasadniony był zwrot tej części płatności, która została przyznana do działek rolnych objętych zmniejszeniem.

Rozpatrując ponownie sprawę Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. utrzymał uprzednio wydaną przez siebie decyzję .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 lutego 2012r., sygn. akt V SA/Wa 1737/11 uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że w sprawie został naruszony art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji wskazał, że kwestią sporną jest, czy doszło do przejęcia przez syna skarżącego zobowiązania rolnośrodowiskowego w stosunku do całej powierzchni objętej zobowiązaniem, podjętego przez R. S. Odnośnie do stanowiska organu, że nie doszło do bezpośredniego przejęcia posiadania gruntów na rzecz A. S., albowiem zawarł on nowe umowy dzierżawy, Sąd wskazał, że przedwczesne jest stwierdzenie, iż posiadanie działek dzierżawionych przez skarżącego zostało przywrócone właścicielom tychże, którzy następnie zawarli umowy dzierżawy z synem skarżącego. Skarżący nie przedstawił umów o rozwiązaniu dzierżawy, ale wyjaśnił, że intencją sporządzenia nowych umów dzierżawy przez właścicieli gruntów z synem skarżącego było de facto wstąpienie syna w prawa i obowiązki skarżącego jako dzierżawcy, za zgodą wydzierżawiających (cesja praw i obowiązków). Zdaniem WSA sytuacja ta wymagała stosownych ustaleń, przy czym za ewentualnie pomocne Sąd uznał wyjaśnienia wydzierżawiających, a następnie rozważenie, czy doszło do przeniesienia posiadania, o jakim mowa w § 23 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. W ocenie Sądu w sprawie doszło do naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, gdyż organ nie rozważył od kogo nastąpiło przejęcie posiadania dzierżawionych działek – czy od ojca czy też od właścicieli działek. Przy rozważaniu tej ostatniej kwestii organ powinien mieć na uwadze zbieżność w czasie zawarcia umowy darowizny gospodarstwa rolnego, ustalenia co do ewentualnego rozwiązania umów dzierżawy przez skarżącego i zawarcia nowych umów przez A. S., co w ocenie Sądu może przemawiać na rzecz ustalenia istnienia takiej umowy.

Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. i ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości 974 zł, powiększoną o odsetki.

W odniesieniu do działki nr [...] organ powołał się na zapis umowy aktu notarialnego z [...] sierpnia 2010 r., potwierdzający, że skarżący wraz z żoną darowali tą działkę P. S., a wydanie działki w posiadanie obdarowanemu nastąpiło w dniu 31 sierpnia 2010 r. (§ 4 aktu notarialnego). Prezes ARiMR wyjaśnił, że dokumenty złożone w sprawie przeczą twierdzeniom skarżącego, że to skarżący był użytkownikiem działki nr [...] do [...] stycznia 2011 r. (na podstawie umowy dzierżawy zawartej z P. K.). Organ stwierdził, że posiadaczem działki nr [...] co najmniej od 31 sierpnia 2010 r. był P. S. co oznacza, że skarżący zaprzestał realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego na tej działce co najmniej z dniem 31 sierpnia 2010 r., a tym samym w przypadku tej działki nie mogło dojść, do przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego przez A. S.

W odniesieniu do działek nr [...] oraz [...] organ wyjaśnił, że skarżący przedłożył umowę dzierżawy z dnia 1 kwietnia 2004 r., zawartą z P. K., której treść wskazuje, że wszelkie zmiany umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. Wobec tego, że skarżący nie przedłożył dokumentu potwierdzającego datę rozwiązania umowy dzierżawy działek [...] oraz [...] organ uznał, że nie może stwierdzić, czy A. S. przejmując posiadanie tych działek zgodnie z umową dzierżawy z [...] stycznia 2011 r. przejął jednocześnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe. Jednocześnie Prezes ARiMR zaznaczył, że umowa dzierżawy zawarta pomiędzy P. K. a A. S. w dniu [...] stycznia 2011 r., potwierdza fakt, że skarżący zaprzestał realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego na ww. działkach przed upływem okresu, na który zobowiązanie to zostało podjęte.

Skargę na powyższą decyzję do WSA w W. wniósł R. S.

Sąd I instancji uzasadniając rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania. Sąd za nielogiczne i niewystarczające uznał wyjaśnienia dotyczące przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego w odniesieniu do działek nr [...] oraz nr [...]. Uznał też, że ocena organu nie uwzględnia wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w W. z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt V SA/W 1737/11. Organ dokonując oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie doszedł bowiem do wzajemnie rozbieżnych wniosków w odniesieniu do spornej w sprawie kwestii. Z jednej strony potwierdził nabycie posiadania działek nr [...] i nr [...] przez syna skarżącego na podstawie umowy dzierżawy z [...] stycznia 2011 r. (bez przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego obejmującego te działki) z drugiej zaś uznał, że ta sama umowa dzierżawy potwierdza zaprzestanie realizacji przez skarżącego zobowiązania rolnośrodowiskowego, co wynika z utraty posiadania działek przez skarżącego. Zdaniem Sądu logicznym następstwem trafnego ustalenia przez organ, na podstawie analizy umowy dzierżawy z dnia [...] stycznia 2011 r., że skarżący zaprzestał realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego (w dacie zawarcia tej umowy) oraz, że syn skarżącego na podstawie tejże umowy (z tą samą datą) nabył posiadanie działek nr [...] i [...] powinno być przyjęcie, że w sprawie doszło do przejęcia przez syna skarżącego zobowiązania rolnośrodowiskowego w odniesieniu do tych działek. Takie ustalenia byłyby również zgodne z oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w W. z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1737/11, potwierdzającą możliwość przejęcia posiadania dzierżawionych działek, od skarżącego przez syna skarżącego, wobec zbieżności w czasie zaprzestania dzierżawy przez skarżącego i zawarcia nowej umowy przez syna skarżącego.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 153 p.p.s.a. w konsekwencji, którego naruszono § 23 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Prawidłowo natomiast, zdaniem Sądu, Prezes ARiMR ustalił, że syn skarżącego nie przejął realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego względem działki nr [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezes ARiMR zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 p.p.s.a. przez stwierdzenie, że organ ustalił, iż skarżący zaprzestał realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego na działkach nr [...] i [...] w dniu [...] stycznia 2011 r., a jego syn zawarł umowę dzierżawy obejmującej te działki w tym samym dniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd błędnie przyjmując taki stan faktyczny uznał, że płatności pobrane do tych działek nie podlegają zwrotowi i tym samym uchylił decyzję Prezesa ARiMR,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 23 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że nastąpiło przekazanie zobowiązania rolnośrodowiskowego zgodnie z tym przepisem i tym samym organ nie mógł ustalić kwoty nienależnie pobranych płatności w stosunku do działek nr [...] i [...], podczas, gdy organ ustalił, że do takiego przekazania nie doszło.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że uwzględniając fakt, iż rozwiązanie umowy dzierżawy zawartej między P. K. a skarżącym przed upływem 10 lat, na jaki to okres umowa ta została zawarta, wymagało formy pisemnej, a skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego datę rozwiązania umowy w zakresie działek nr [...] i [...], nie można stwierdzić, czy A. S. przejmując posiadanie działek zgodnie z umową dzierżawy z dnia [...] stycznia 2011 r., przejął jednocześnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe podjęte do tych działek w 2010 r. przez jego ojca.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania z przyczyn wskazanych w art. 183 § 2 pkt 1-6 ustawy bierze pod uwagę z urzędu. W rozpoznawanej sprawie, wobec braku podstaw do przyjęcia by zachodziła nieważność postępowania w rozumieniu powołanego przepisu, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku dokonywana była więc pod kątem oceny, czy sformułowane zarzuty uzasadniały wniosek o jego uchylenie.

Podkreślenia wymaga przy tym, że związanie podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność wskazania w niej konkretnego/konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego, które zostały naruszone i wyjaśnienia na czym naruszenie to polegało. Tak więc to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli zaskarżonego wyroku.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To, czy stan faktyczny ustalony w sprawie prawidłowo uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie czy ustalony stan faktyczny zasadnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej jest kwestią właściwego zastosowania prawa (por. np. postanowienie SN z dnia 15 października 2001 r., I CKN 102/99).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji uznał, iż nie znajduje oparcia w materiale dowodowym ustalenie spornej w sprawie kwestii dotyczącej przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego w odniesieniu do działek nr [...] i [...]. W ocenie WSA skoro w dacie przeniesienia posiadania działek – na podstawie umowy darowizny z dnia [...] stycznia 2011 r. – syn skarżącego zawarł z P. K. umowy dzierżawy działek [...] i [...], objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym R. S. (w posiadaniu których był on na podstawie umowy dzierżawy) to znaczy, że brak podstaw by uznać, że skarżący zaprzestał realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w sposób uzasadniający ustalenie w tym zakresie kwoty nienależnie pobranych płatności. Według Sądu I instancji dokonując wadliwych ustaleń faktycznych uchybiono tym samym art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz 153 p.p.s.a.

Stosownie do ust. 1 pierwszego z powołanych przepisów z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według zaś ust. 2 pkt 2 w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zarzutu naruszenia cytowanych regulacji Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej jednak nie postawiono.

W podstawach skargi kasacyjnej nie wskazano też na naruszenie 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Nie zakwestionowano zatem oceny, że zbieżność daty przeniesienia posiadania działek objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym na podstawie umowy darowizny z datą zawartych przez A. S. umów dzierżawy działek, również objętych podjętym przez R. S. zobowiązaniem, uznać należy za przejęciem tego zobowiązania w rozumieniu przepisów rozporządzenia.

Przyjęty przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu stan faktyczny sprawy autor skargi kasacyjnej podważa zarzutem naruszenia art. 133 p.p.s.a. Należy zatem wskazać, że zgodnie ze zdaniem pierwszym tego przepisu, Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2.

Z treści regulacji trafnie wywodzi się, że zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. byłby zasadny, gdyby sąd wojewódzki dokonał wadliwie własnych ustaleń faktycznych, pomijając materiał dowodowy zgromadzony przez orzekające w sprawie organy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, w istocie oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach. Pamiętać należy też, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito. Dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2014 r. II OSK 2546/12, z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, z dnia 17 maja 2012r. II OSK 425/11). Tak więc zarzutem naruszenia tego przepisu skarga kasacyjna nie może skutecznie podważyć przeprowadzonej przez organ i skontrolowanej przez Sąd oceny dowodów zgromadzonych w sprawie i ustaleń stanu faktycznego.

W tej sytuacji stan faktyczny, przyjęty przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu uznać należy - jako skutecznie niepodważony - za wiążący NSA przy kontroli zaskarżonego wyroku.

W sprawie poza sporem jest, że w kwestionowanych decyzjach powołano art. 28 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz § 28 ust. 2 pkt 1 b rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów pomoc i pomoc techniczna, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei wg § 28 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 b rozporządzenia płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi, jeżeli rolnik nie realizuje całego zobowiązania rolnośrodowiskowego, w szczególności w związku z niesporządzeniem planu działalności rolnośrodowiskowej albo sporządzeniem go niezgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu, lub nie spełnia innych warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej określonych w rozporządzeniu. Płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi również w przypadku, gdy rolnik zmniejszył powierzchnię użytków rolnych, na których powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działki rolnej objętej zmniejszeniem. Według zaś § 29, mimo wystąpienia okoliczności określonych w § 28 ust. 1 lub 2 płatność rolnośrodowiskowa nie podlega zwrotowi w części przyznanej do działek rolnych /../, których posiadanie zostało przeniesione na rzecz innego podmiotu, jeżeli rolnik, któremu została przyznana spełni określone tym przepisem warunki. Zasadność zastosowania przytoczonych regulacji w sprawie kwestionowana nie była.

Wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy jedynie niewłaściwego zastosowania § 23 powoływanego aktu wykonawczego. Zarzut ten nie uzasadnia jednak wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku z następujących powodów. Przede wszystkim, nie wskazano jednostki redakcyjnej tego przepisu. Ponadto, z treści zarzutu jak i jego uzasadnienia wynika, że niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegało na uznaniu, że nastąpiło przekazanie zobowiązania rolnośrodowiskowego i tym samym organ nie mógł ustalić kwoty nienależnie pobranych płatności w stosunku do działek [...] i [...]. Takie sformułowanie wskazuje, że w istocie autor skargi kasacyjnej kwestionuje przyjęte ustalenia faktyczne a w konsekwencji zastosowanie przepisów regulujących możliwość ustalenia kwot nienależnie pobranych. Tymczasem w orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można podważać ustaleń faktycznych (tak m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1507/2007, wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1398/11).

Zauważyć należy jednak, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego jak i uprzednio wydanego wyroku wskazał na zastosowanie w sprawie § 23 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego (co – co do zasady – kwestionowane nie było i nie jest). Zgodnie z tym przepisem w razie przeniesienia, w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, posiadania gospodarstwa rolnego lub części tego gospodarstwa, lub stada zwierząt ras lokalnych wnioskodawcy, nowy posiadacz tego gospodarstwa lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych może wstąpić do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na miejsce wnioskodawcy, jeżeli objął w posiadanie użytki rolne lub stado zwierząt ras lokalnych, objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym wnioskodawcy. Z treści regulacji wynika więc, że przepis umożliwia dokonanie zmiany podmiotowej już toczącego się, lecz jeszcze niezakończonego postępowania, prowadzonego w przedmiocie przyznania (odmowy przyznania) płatności rolnośrodowiskowej. Według zaś § 25 ust. 1 w razie przeniesienia w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy posiadania gospodarstwa rolnego lub części tego gospodarstwa, (...) nowemu posiadaczowi (...) może być przyznana płatność rolnośrodowiskowa, jeżeli objął w posiadanie użytki rolne (...), objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym beneficjenta, i są spełnione warunki określone w art. 25 ust. 2 ustawy. Ust. 2 stanowi, że nowy posiadacz gospodarstwa rolnego lub jego części, (...) składa wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w terminie 2 miesięcy od dnia przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego lub części tego gospodarstwa, (...). Zgodnie zaś z ust. 3 do trybu przyznawania płatności rolnośrodowiskowej nowemu posiadaczowi gospodarstwa rolnego lub części tego gospodarstwa, lub stada zwierząt ras lokalnych beneficjenta przepisy § 23 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

Zauważyć jednak należy, że obie regulacje - zarówno § 23 ust. 1 jak i § 25 § 1 powołanego rozporządzenia - wskazują na przesłankę przeniesienia w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy posiadania gospodarstwa rolnego lub części tego gospodarstwa, i objęcia - przez nowego posiadacza - w posiadanie użytków rolnych objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym beneficjenta.

W myśl tymczasem art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną zarówno jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw jak i gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze całokształt rozważań, skład orzekający uznał zatem, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z tych też względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.