Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 47/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Przewodniczącego Okręgowego Sądu Lekarskiego w Katowicach z dnia 21 grudnia 2023 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przewodniczący Okręgowego Sądu Lekarskiego Śląskiej Izby Lekarskiej w Katowicach (dalej: organ administracji) decyzją z 21 grudnia 2023 r. po rozpatrzeniu wniosku J. P. (dalej: skarżący; strona), datowanego na 10 grudnia 2023 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z wydaną 6 grudnia 2023 r. decyzją odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia "pierwszych stron orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego w Katowicach, w tym orzeczeń dotyczących zwrotów akt Rzecznikowi lub zawieszeń postępowań, w sprawach określonych w § 84 ust. 2 pkt 4 (Wu) zarejestrowanych w 2019 roku i mających następujące numery: 35, 37, 81, 86, 98, 100, 102, 109, 110, 113, 118, 120, 121, 123, 138, 145, 146. W przypadku braku takich orzeczeń wnoszę o wyraźne potwierdzenie tego faktu oraz wskazanie przyczyn", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 6 grudnia 2023 r.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 104 oraz art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 17 kwietnia 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z 5 listopada 2023 r. (wpływ do organu administracji 6 listopada 2023 r.), następnie sprecyzowanym pismem z 18 listopada 2023 r. strona wystąpiła w trybie u.d.i.p. o "udostępnienie pierwszych stron orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego w Katowicach, w tym orzeczeń dotyczących zwrotów akt Rzecznikowi lub zawieszeń postępowań, w sprawach określonych w § 84 ust. 2 pkt 4 (Wu) zarejestrowanych w 2019 roku i mających następujące numery: 35, 37, 81, 86, 98, 100, 102, 109, 110, 113, 118, 120, 121, 123, 138, 145, 146. W przypadku braku takich orzeczeń wnoszę o wyraźne potwierdzenie tego faktu oraz wskazanie przyczyn".

Pismem z 24 listopada 2023 r. strona została wezwana do uzupełnienia braków pisma poprzez wykazanie, jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem wnioskowanych informacji, z uwagi na fakt, że udostępnienie będzie dotyczyć informacji przetworzonej. W odpowiedzi, pismem z 25 listopada 2023 r. strona podtrzymała żądanie zawarte w pierwotnym wniosku o udzielenie informacji publicznej z 5 listopada 2023 r. Ponadto skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu administracji, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej. Jak wskazywał skarżący: "Do uznania sumy informacji prostych za przetworzoną niezbędne jest istnienie dodatkowego warunku: albo znaczącego nakładu pracy albo znaczącej analizy dedukcyjnej. Wniosek dotyczył łącznie 17 stron, gdyż obejmował tylko pierwsze strony siedemnastu orzeczeń organu, których sygnatury były ukrywane w odpowiedzi na poprzedzający wniosek". Skarżący podał, jako argumenty przemawiające za istnieniem szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji to, że: (1) ma wpływ na opinię dużej grupy lekarzy i pośrednio na treści projektów zmian zapisów w Kodeksie Etyki Lekarskiej (dalej: KEL) czy też innych norm prawnych dotyczących postępowań dyscyplinarnych lekarzy; (2) przedmiotowa informacja jest konieczna do wybrania właściwych orzeczeń/uzasadnień w celu ich udostępnienia co przekłada się na przygotowanie argumentów dotyczących planowanej propozycji zmiany zapisów KEL; (3) przedmiotowa informacja pozwoli na wskazanie zmienności działania orzeczniczego sądów lekarskich w kontekście interpretacji treści KEL, co ma potencjalny wpływ na przyszłe orzekanie; (4) przedmiotowa informacja pozwoli na wskazanie koniecznych zmian w Regulaminie wewnętrznego urzędowania sądów lekarskich (Regulamin); (5) przedmiotowa informacja pozwoli aktywizować członków izb lekarskich, którzy dokonując wyboru organów izb lekarskich pośrednio wpływając na treść KEL. Strona wskazała, że jest delegatem na Zjazd Okręgowej Izby Lekarskiej w W. i reprezentuje jeden z największych w Polsce szpitali klinicznych, to jest [...].

Decyzją z 6 grudnia 2023 r. odmówiono wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej uznając, że żądana informacja posiada charakter informacji publicznej przetworzonej, natomiast strona w sprawie nie wykazała istnienia szczególnego interesu publicznego. Organ administracji wskazał również w uzasadnieniu decyzji, że: "Analiza pisma wnioskodawcy z 25 listopada 2023 r. wskazuje raczej na istnienie prywatnego interesu wnioskodawcy w pozyskaniu żądanych informacji".

We wniosku z 10 grudnia 2023 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy "dotyczącej udostępnienia pierwszych stron wyszczególnionych siedemnastu orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego w Katowicach" strona nie zgodziła się ze stanowiskiem zajętym przez organ administracji w decyzji z 6 grudnia 2023 r., to jest, aby żądana informacja publiczna miała charakter przetworzony. Strona nie zgodziła się również, że udostępnienie przedmiotowej informacji nie ma szczególnie istotnego interesu publicznego. Strona uzasadniała dalej, że wykonywanie zawodu lekarza ma bowiem "szczególne znaczenie względem interesu publicznego i z tego powodu powinno podlegać specjalnej kontroli publicznej".

Decyzją z 21 grudnia 2023 r. organ administracji podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu decyzji z 6 grudnia 2023 r., oraz wyjaśnił, że Okręgowy Sąd Lekarski w Katowicach jest obecnie w trakcie archiwizacji dokumentów, oraz aktualizacji elektronicznego systemu informacyjnego, w związku z czym nie jest możliwe wydrukowanie z systemu jedynie pierwszej strony orzeczenia. Natomiast skarżący nie wykazał istnienia kwalifikowane interesu prawnego w sprawie w związku z żądaniem objętym jego wnioskiem z 5 listopada 2023 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej: WSA w Gliwicach), skarżący zarzucił organowi administracji naruszenie: art. 3 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony oraz poprzez uznanie braku szczególnie istotnego interesu publicznego jej udostępnienia. Skarżący nie zgodził się również z oceną organu dotyczącą braku szczególnego interesu publicznego udostępnienia wnioskowanej informacji, gdyż – jak wskazano w uzasadnieniu skargi - zawód lekarza jest zawodem zaufania społecznego i jest związany ze szczególną odpowiedzialnością. Tymczasem, jak uzasadniała strona, "rozpowszechnienie wiedzy o orzeczeniach pozwoli na wyjaśnienie wielu wątpliwości, które potencjalnie skutkować może ujednoliceniem orzecznictwa". W konsekwencji strona wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przewidzianych.

W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji z 21 grudnia 2023 r. i wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Argumentowano, że nie sposób uznać, aby przedstawienie wnioskodawcy kopii pierwszej strony orzeczenia Okręgowego Sądu Lekarskiego, mogło przyczynić się i usprawnić dyskusję odnośnie wykładni przepisów Kodeksu Etyki Lekarskiej oraz ujednolicenia orzecznictwa. Zdaniem organu administracji w przeważającej większości spraw, na pierwszej stronie orzeczenia znajdują się przede wszystkim dane obwinionego, a opis zarzucanego czynu (czy często - kilku czynów), znajdują się już na kolejnych stronach. Zdaniem organu administracji argumentacja strony jest zatem "pozorna i nie wskazuje na istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, lecz na interes prywatny, co potwierdza zresztą treść uzasadnienia skargi".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: z 28 października 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 7 lipca 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną (jak przyjął organ administracji), czy też jest informacją prostą (jak uważa skarżący). W razie przyjęcia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, konieczne staje się natomiast rozstrzygnięcie drugiej kwestii, a mianowicie czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu, przy czym nie jest to katalog zamknięty. Informacja publiczna dotyczy działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Jeżeli chodzi o informacje dotyczące innych podmiotów niż władza publiczna i osoby pełniące funkcje publiczne, takie jak organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób i jednostek organizacyjnych, to charakter informacji publicznej należy przypisać jedynie tym, które odnoszą się do publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W myśl art. 4 ust. 1 pkt. 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji są organy samorządu zawodowego. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 ustawy z 9 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (tekst jedn. z 25 czerwca 2021 r., Dz.U. z 2021 r. poz. 1342; dalej: u.i.l.) jednostkami organizacyjnymi samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów są okręgowe izby lekarskie, Wojskowa Izba Lekarska i Naczelna Izba Lekarska, które działają przez organy określone w ustawie. Natomiast organami okręgowej izby lekarskiej – zgodnie z art. 21 u.i.l. – są okręgowy zjazd lekarzy, okręgowa rada lekarska, okręgowa komisja rewizyjna, okręgowy sąd lekarski, okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że Okręgowy Sąd Lekarski (Izby Lekarskiej w Katowicach), jest organem obowiązanymi do udzielenia będącej w jej posiadaniu informacji mającej walor informacji publicznej.

Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że orzeczenia dyscyplinarne podejmowane przez organy samorządów zawodowych mają charakter informacji publicznej, podejmowane są bowiem przez podmioty wykonujące zadania (uprawnienia) publiczne wobec członków korporacji zawodowej (por. m.in. wyrok NSA z 23 stycznia 2013 r., I OSK 315/14, Legalis nr 1218692).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., powołanym w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968). Wielokrotnie wyjaśniano w wyrokach sądów, że przetworzenie informacji to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych, a także zgromadzenia informacji prostych poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ich ilość konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania. Podkreśla się też, że jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników, a w szczególności gdy w celu wybrania dokumentów, o które wnioskuje osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA Krakowie z 17 marca 2017 r., II SA/Kr 1612/16, Legalis nr 1598814; wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 202/12, LEX nr 1264654).

Wniosek J. P. z 5 listopada 2023 r. dotyczy udostępnienia "pierwszych stron orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego w Katowicach, w tym orzeczeń dotyczących zwrotów akt Rzecznikowi lub zawieszeń w sprawach określonych w §84 ust. 2 pkt 4 (Wu) zarejestrowanych w 2019 roku", a zatem informacji, którą organ administracji musi wytworzyć (wygenerować) z systemu informatycznego, w ściśle określony przez stronę sposób. Wbrew sugestiom skarżącego niezbędna jest przy tym anonimizacja tych dokumentów z uwagi na zawarte w nich dane umożliwiające identyfikację poszczególnych osób/podmiotów, o których mowa w tychże dokumentach, takie jak m.in. dane osobowe w postaci imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania osób wskazanych w orzeczeniach, czy treści zarzutu. Słusznie podnosi też organ, że anonimizacja wymagałaby uprzedniego, precyzyjnego zapoznania się z treścią przedmiotowej (całej) dokumentacji i zeskanowania tak przygotowanej dokumentacji. Powyższe czynności przekraczałyby ramy normalnego sposobu korzystania z informacji publicznej przesądzając o przetworzonym charakterze tejże informacji.

Udostępnienie wnioskowanej informacji wymagałoby wyselekcjonowania i skopiowania oraz zanonimizowania znacznej ilości danych co z kolei będzie się wiązało z działaniami ponadstandardowymi, wymagającymi znacznego zaangażowania pracownika bądź pracowników, wykraczającego poza bieżącą realizację zwykłych zadań organu. Wobec powyższego nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że do udostępnienia żądanej przez niego informacji wymagane jest wyłącznie proste sięgnięcie do dokumentów źródłowych.

Niewątpliwie organ dysponuje najpełniejszą wiedzą co do swoich możliwości technicznych, w tym zwłaszcza sprzętu jakim dysponuje i czasu jaki jest wymagany do realizacji wniosku skarżącego. Strona w swoich pismach powołuje się jedynie na fakt, że: "Wniosek dotyczył łącznie 17 stron gdyż obejmował tylko pierwsze strony siedemnastu orzeczeń Organu, których sygnatury były ukrywane w odpowiedzi na poprzedzający wniosek", przy czym zdaniem strony "do uznania sumy informacji prostych za przetworzoną niezbędne jest istnienie dodatkowego warunku: albo znaczącego nakładu pracy albo znaczącej analizy dedukcyjnej" (por. pismo skarżącego z 25 listopada 2023 r.). Powyższych okoliczności, strona w żaden sposób jednak nie uprawdopodobniła wobec czego, zdaniem Sądu, rozpatrywać należy je wyłącznie w kategorii domysłów i uogólnień.

W ocenie Sądu, w świetle powyższego, za prawidłowe należało uznać stanowisko organu, że w analizowanym przypadku informacja objęta wnioskiem nie istnieje w postaci odpowiadającej żądaniu strony, a jej udzielenie musiałoby być poprzedzone jej wytworzeniem, tak aby informacja mogła przyjąć treść i formę oczekiwaną przez wnioskodawcę i z tego względu wnioskowana informacja wyczerpuje definicję informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W tej sytuacji organ był uprawniony do wezwania skarżącego do wykazania, że jego żądanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Należy przy tym wyjaśnić, że pojęcie "szczególnie istotnego interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym i niezdefiniowanym na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych instytucji publicznych jako prawnej całości. Co do zasady ujawnienie każdej informacji o działaniach podejmowanych przez władzę publiczną leży w kręgu zainteresowania obywatela, czy też szeroko rozumianej opinii publicznej. Jednakże ustawodawca uzależnił udzielenie informacji publicznej przetworzonej od wykazania po stronie żądającego, że uzyskanie przedmiotowej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca kładzie tu szczególny nacisk na kwalifikowaną formę interesu publicznego poprzez sformułowanie "szczególnie istotne". Szczególny interes publiczny powinien być rozumiany w ten sposób, że żądana informacja jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a jej uzyskanie powinno przyczynić się do bardzo ważnych dla Państwa, instytucji publicznych, czy społeczeństwa działań w szczególności, w zakresie poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (por: wyrok NSA z 27 stycznia 2011 r., I OSK 1870/10, Legalis nr 348280). W świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przyjmuje się, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego ewentualne uwzględnienie wniosku.

Podkreślić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie może być rozumiane jako nieograniczony instrument do pozyskiwania informacji o funkcjonowaniu organów administracji po to, aby na ich podstawie każda zainteresowana osoba mogła przygotować dokumentację przeznaczoną do wykorzystania przez organy nadzoru i kontroli przestrzegania prawa, np. Rzecznika Praw Obywatelskich czy Prokuraturę, które w ramach posiadanych kompetencji mają odrębną możliwość uzyskania dostępu do tego rodzaju informacji.

Skarżący w piśmie z 25 listopada 2023 r. argumentował, że jest pracownikiem naukowym, jak również delegatem na Zjazd Okręgowej Izby Lekarskiej w W. i reprezentuje jeden z największych w Polsce szpitali klinicznych. Powyższe, w ocenie skarżącego natomiast powoduje, że "ma wpływ na opinię dużej grupy lekarzy i pośrednio na treści projektów zmian zapisów KEL czy też innych norm prawnych dotyczących postępowań dyscyplinarnych lekarzy". Nie sposób jednak uznać, aby przedstawienie stronie kopii pierwszej strony orzeczenia Okręgowego Sądu Lekarskiego, mogło przyczynić się i usprawnić dyskusję odnośnie wykładni przepisów Kodeksu Etyki Lekarskiej oraz ujednolicenia orzecznictwa, co słusznie podnosił organ administracji w odpowiedzi na skargę. Zresztą na powyższe wskazuje sam skarżący: "Znajomość interpretacji zapisów KEL przez sądy lekarskie w tym przez Organ ma szczególne znaczenie dla wskazania kierunku właściwych zmian treści KEL. Aby poznać treść orzeczeń konieczne jest wybranie tych o szczególnym znaczeniu. W tym celu konieczna jest znajomość co najmniej krótkiego opisu konkretnej sprawy dyscyplinarnej". Powyższe również wskazuje, że wnioskowane dokumenty mają zostać wykorzystane do prywatnych, indywidualnych celów, jak też wskazuje cel ich wykorzystania.

Sytuacja w przedmiotowej sprawie jest o tyle specyficzna, że skarżący wskazał również konkretne sygnatury spraw dyscyplinarnych, w których domagał się udostępnienia orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego, w tym orzeczeń dotyczących zwrotów akt Rzecznikowi lub zawieszeń postępowań, a zatem również i takich orzeczeń, które nie były jeszcze prawomocne a ich ostateczna treść (prawomocna) mogła dalece odbiegać od rozstrzygnięcia i przyjętych ustaleń sądu. Mogło mieć to ogromny wpływ na postrzeganie stron procesu. Tymczasem orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktryna prawnicza wypracowały pojęcie nadużycia prawa do informacji publicznej między innymi w sytuacji, gdy żądane informacje posłużyć mają wyłącznie załatwieniu sprawy indywidualnej. Słusznie zatem organ administracji argumentował, że stanowisko zawarte w piśmie strony z 25 listopada 2023 r. świadczy o istnieniu interesu prywatnego, a nie szczególnego interesu publicznego. Podobnie, w wyroku WSA w Warszawie z 19 października 2020 r., II SAB/Wa 269/20 (Legalis nr 2620017), Sąd ten wskazał, że "W każdym indywidualnym przypadku zachowanie podmiotu wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być zatem oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach należy również uwzględnić nadrzędne wobec niego zasady i wartości. Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (por. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, (w:) Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa 2005, red. J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, s. 146-147). Kwestia nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej była również przedmiotem analizy w orzecznictwie zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i sądów wojewódzkich. Dostrzegając to zjawisko składy orzekające uznawały, że w przypadku nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania przepisów regulujących dostęp do takich informacji (por. wyrok NSA z 23 listopada 2016 r., I OSK 1601/15; Legalis nr 1555362)".

Z opisanych powodów żaden z zarzutów skargi nie znajduje uzasadnienia. W konsekwencji Sąd uznał działanie organów obu instancji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości.