Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 274/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1, par. 2, art. 59 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant st. ref. Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r. sprawy ze skargi U. M. Usługi Transportowe "A" w S na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) odmówił U. M., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe "A" U. M., przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. nr [...], orzekającej o nałożeniu kary pieniężnej w transporcie drogowym.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego orzekł o nałożeniu na U. M., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe "A" U. M., kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 22 października 2014 r.

W dniu 7 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego) U. M. wniosła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, motywując go chorobą, na którą zapadła w dniu 5 listopada 2014 r., uniemożliwiającą jej wysłanie odwołania w terminie. Do wniosku została dołączona kopia zwolnienia lekarskiego, z którego wynikało, że niezdolność odwołującej się do pracy nastąpiła w okresie od dnia 5 do 10 listopada 2014 r.

Opisanym na wstępie, kwestionowanym skargą, postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił U. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że z przedłożonego przez stronę zwolnienia lekarskiego wynika, że chory może chodzić (rubryka 15).

Zdaniem organu, strona nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. U. M. odebrała decyzję organu I instancji w dniu 22 października 2014 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 5 listopada 2014 r. Zwolnienie lekarskie obejmowało okres od 5 do 10 listopada 2014 r., przy czym lekarz je wystawiający stwierdził, że chora może chodzić. Co więcej, już w dniu 7 listopada 2014 r. strona nadała przedmiotowe odwołanie, zatem choroba nie miała charakteru obłożnego.

W skardze na powyższe postanowienie U. M. podniosła, że organ nie wziął pod uwagę schorzenia, na jakie zapadła oraz wynikających z tego konsekwencji dla możliwości złożenia odwołania. Przyczyną jej zachorowania była angina z wysoką gorączką, która uniemożliwiła jej normalne funkcjonowanie, w tym opracowanie i złożenie odwołania.

Zdaniem skarżącej, przesłanką przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie nieponoszenia winy we wniesieniu odwołania. W jej ocenie, przedstawione okoliczności, tj. choroba, która nasiliła się w dniu 5 listopada 2014 r. oraz przedłożone zaświadczenie lekarskie dostatecznie uprawdopodabniają, że skarżąca nie ponosi winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny

nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie, przedmiotem zaskarżenia było postanowienie organu odwoławczego - o odmowie przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakładającej na nią karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Zgodnie z treścią § 1 art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.): " W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W myśl § 2 ww. przepisu " Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Stosownie natomiast do postanowień art. 59 § 2 k.p.a. " O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia."

Wykładnia powyższych przepisów, prowadzi do wniosku, że organ rozpatrujący podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, powinien termin ten stronie przywrócić, gdy uprawdopodobni ona brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, który wniosła rzecz jasna, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożonym w terminie 7 dni od ustania przyczyny uniemożliwiającej dokonanie uchybionej czynności.

O ile w niniejszym przypadku spełnione zostały dwie ostatnie ze wskazanych przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to sporną pozostała kwestia uprawdopodobnienia przez skarżącą braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, którą chciała zakwestionować.

Istotnie, rację ma skarżąca podkreślając w skardze aspekt uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Uprawdopodobnienie znaczy tylko tyle, że wnoszący o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma jedynie stworzyć w świadomości organu orzekającego mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu" (E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 135). Strona powinna zatem uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Przeszkoda ta musi przy tym istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności procesowej.

Patrząc pod tym kątem na argumenty skarżącej stwierdzić należało, że są one niezasadne.

Sam fakt choroby (okoliczność niesporna) nie jest bowiem wystarczającym uprawdopodobnieniem braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Istotne jest natomiast, czy okoliczność ta była - dla zachowania terminu - nie do przezwyciężenia i czy strona dołożyła wysiłku by przeszkoda ta nie doprowadziła do naruszenia terminu.

Zdaniem Sądu trafnie uznał Dyrektor Izby Celnej, działając jako organ odwoławczy, że tak rozumianego braku winy skarżąca nie uprawdopodobniła. Przedłożone zaświadczenie lekarskie (k. 58 akt administracyjnych) nie wskazuje jednoznacznie, że wnioskodawca nie był zdolny do dokonywania czynności prawnych ani też, że nie mógł zlecić dokonania tej czynności innej osobie (brak wskazania w nim nr statystycznego choroby). Z zaświadczenia tego wynika wręcz przeciwnie – że skarżąca, która zachorowała w okresie od 5 do 10 listopada 2014 r. – mogła chodzić. Mogła dokonać tej czynności, skoro w dniu 7 listopada 2014 r. strona nadała przedmiotowe odwołanie. Potwierdza to, jak trafnie podniósł organ, że rodzaj choroby nie był obłożny, a więc taki, który wykluczał dokonanie przez nią uchybionej czynności. Nawet jeżeli by przyjąć tak, jak chce tego skarżąca, że złożenie odwołania w terminie (tj. w dnu 5 listopada 2014 r.) było utrudnione ze względu na anginę z wysoką gorączką – to skarżąca po pierwsze, o rodzaju choroby podniosła dopiero w skardze do sądu administracyjnego, a powinna to uczynić we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania po to by mógł organ wyważyć, czy nie ponosi ona winy w uchybieniu dokonania czynności procesowej przyjmując obiektywny miernik staranności. To na skarżącej ciążył obowiązek wykazania braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić zatem jeszcze raz należy z całą stanowczością, że tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Muszą zostać jednak spełnione określone warunki, świadczące, że zainteresowany nie był w stanie dokonać tej czynności, np. udać się na pocztę w celu wysłania pisma stanowiącego daną czynność procesową. Nawet najpoważniejsza choroba, jak trafnie podnosi WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 544/13; LEX nr 1414113, "...o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione." Nawet jeżeli skarżąca twierdzi, że odwołanie to nadała w dniu 7 listopada 2014 r., bo choroba na tyle zelżała w swej dolegliwości po zażyciu przez nią zaaplikowanych leków, iż mogła tego dokonać w tym dniu, to w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że nie mogła zlecić dokonania ważnej dla siebie czynności procesowej innej osobie w dniu 5 listopada 2014 r.

Kontrolowane postanowienie, wydane na podstawie art. 59 k.p.a. jest więc zgodne z prawem.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.