Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 408/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2,  ust. 1,  ust. 5c,  ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: Kinga Bilska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi M[...]S.A. z siedzibą w N. na decyzję Wojewody D. z dnia[...]r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na kształtowaniu istniejącej skarpy kwatery II składowiska odpadów przemysłowych oraz kształtowaniu i wzmocnieniu skarpy od strony wewnętrznej drogi technicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M[...] S.A. z siedzibą w N. działając przez profesjonalnego pełnomocnika oprotestowała skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na kształtowaniu istniejącej skarpy kwatery II składowiska odpadów przemysłowych oraz kształtowaniu i wzmocnieniu skarpy od strony wewnętrznej drogi technicznej. Z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących uwarunkowaniach prawnych i faktycznych.

W dniu 26 listopada 2018 r. do Urzędu Miejskiego w W. wpłynęło zgłoszenie M[...] S.A. z siedzibą w N. dotyczące wykonania robót budowlanych na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] obr. P. Zgłaszająca spółka opisała zakres zamierzenia jako ,,Prace ziemne obejmujące kształtowanie terenu istniejącej skarpy kwatery II składowiska odpadów przemysłowych oraz kształtowanie i wzmocnienie skarpy od strony wewnętrznej drogi technicznej, w wyniku których nie ulegną zmianie parametry użytkowe i techniczne składowiska oraz nie powstanie nowy obiekt". W załączeniu do wniosku przedłożono szkic na mapie sytuacyjno-wysokościowej oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dniu [...] r. Prezydent Miasta W. wydał decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej m.in. art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania przedmiotowych robót. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji przytoczył treść art. 28 Prawa budowlanego, po czym ocenił, iż roboty budowlane objęte zgłoszeniem nie występują w katalogu robót wyszczególnionych w art. 29 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazując na zamknięty katalog robót wymienionych w przywołanych przepisach Prezydent Miasta W. stwierdził, że przedmiotowe roboty nie kwalifikują się do wykonania po dokonaniu ich zgłoszenia, a budowa przedmiotowego obiektu jest możliwa po uzyskaniu stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę. Końcowo organ wskazał na regulacje prawnomaterialne dotyczące treści wniosku o pozwolenie na budowę i niezbędnych załączników.

Nie godząc się z wydanym rozstrzygnięciem M[...]S.A. oprotestowała je odwołaniem zawierającym zarzuty naruszenia szeregu przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej. Dodatkowo odwołująca się uzupełniła wniesiony środek zaskarżenia obszernym pismem z dnia [...] r., w którym powołując się szeroko na orzecznictwo sądowoadministracyjne kwestionowano zasadność sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia.

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda D. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej – k.p.a.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po zrelacjonowaniu stanu sprawy organ II instancji przypomniał treść art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, by następnie opisać tryb zgłoszenia robót budowlanych opisany w art. 30 ust. 2 tej samej ustawy. Oceniając zasadność sprzeciwu Wojewoda wyjaśnił, iż w analizowanej sprawie inwestor zgłosił zamiar wykonania prac budowlanych na terenie składowiska odpadów przemysłowych. Z przedłożonego do zgłoszenia szkicu wynika, że roboty miałyby doprowadzić do przebudowy istniejącej drogi technologicznej, poprzez zmianę jej parametrów oraz utworzenie dwóch ciągów skarp. W jego ocenie organ I instancji słusznie wskazał, iż tego rodzaju roboty budowlane nie zostały ujęte w katalogu zwolnień od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zawartych w art. 29-30 Prawa budowlanego. Jako niepozostającą bez znaczenia oceniono też kwestię, że planowane roboty mają być prowadzone na wyjątkowo niestabilnym podłożu, zbudowanym z odpadów. Organ odwoławczy wskazał, że nic nie wiadomo o parametrach tego podłoża, chociażby o kącie tarcia wewnętrznego, zawartości cząstek organicznych itd.. Parametry te powinny zostać określone, a ich wartości użyte w obliczeniach, a następnie w konkretnych rozwiązaniach technicznych, przewidzianych w projekcie budowlanym, wykonanym przez osoby, które legitymują się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Roboty budowlane powinny być prowadzone, z uwagi na warunki bezpieczeństwa w trakcie robót, pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy, a obowiązek jego ustanowienia może zostać nadany jedynie w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podzielając stanowisko Prezydenta Miasta W. wyrażone w wydanej decyzji organ odwoławczy opisał pominiętą przez organ I instancji okoliczność, że planowana do realizacji inwestycja jest położona na obszarze składowiska odpadów, a zatem, zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (a nawet zgłoszeniem robót, co w tym wypadku - według powyżej wskazanego nie może mieć miejsca), konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższe nie miało jednak wpływu na kształt orzeczenia z uwagi na wcześniej wykazane uwarunkowania, wynikające z ustawy Prawo budowlane, zatem wzywanie inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie miałoby uzasadnienia w sytuacji, gdy wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

W treści decyzji drugoinstancyjnej poddano też analizie skuteczność sprzeciwu w świetle przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Wojewoda ocenił, że sprzeciw jest skuteczny, gdyż został wniesiony w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Wyrażony pogląd poparto orzecznictwem.

Końcowo odnosząc się do twierdzeń odwołania zauważono, że kwestia kwalifikacji zamierzenia i oceny dowodów nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Względem zarzutu dotyczącego nieinformowania strony o zebranych dowodach i braku czynnego udziału strony w postępowaniu wyjaśniono, że postępowanie związane z przyjęciem zgłoszenia jest postępowaniem uproszczonym, które faktycznie sprowadza się do przyjęcia zgłoszenia w drodze milczącej zgody, lub do wydania sprzeciwu.

W skardze na powyższą decyzję wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody D. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Żądania skargi oparto na zarzutach naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, w tym:

- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez całkowite pominięcie ustalenia stanu faktycznego sprawy w szczególności zaniechanie ustalenia na czym zgodnie z treścią zgłoszenia, miały polegać planowane roboty i oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniu stanu, do którego te prace miały, zdaniem organu II instancji "doprowadzić", jak również zaniechanie dokonania w toku rozpoznania sprawy jakichkolwiek czynności postępowania wyjaśniającego,

- art. 15 k.p.a. oraz art. 136 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, a także poprzez brak rozpoznania istoty sprawy administracyjnej, co skutkowało pozbawieniem skarżącej, uprawnienia do dwukrotnego całościowego i wyczerpującego zweryfikowania sprawy w roku postępowania administracyjnego,

- art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. 2 art. 107 § 3 k.p.a. w zw. 2 art 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez całkowite pominięcie w treści uzasadnienia decyzji przedstawienia faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na jakich się oparł i tym samym decyzję swą uczynił nieweryfikowalną pod kątem możliwego procesu decyzyjnego i toku rozumowania organu II instancji w sferze podstawy faktycznej oraz prawnej wydanej decyzji, a nadto poprzez lapidarne i niemerytoryczne odniesienie się do stanowiska skarżącej wyrażonego w odwołaniu oraz złożonym później stanowisku procesowym i pominięcie w całości odniesienia się do podniesionych przez skarżącą zarzutów, w szczególności zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., jak również sformułowaniu uzasadnienia decyzji w oparciu o wybiórczo wyselekcjonowane fakty, w sposób nie zapewniający logicznej ciągłości rozważań organu II instancji, co skutkuje uchybieniem podstawowym zasadom logicznego prezentowania wywodu, jak i naruszeniem zasad ogólnych postępowania,

- art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 Prawo budowlane oraz 30 ust. 1 Prawo budowlane oraz w zw. z art. 3 pkt 7 Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, iż opisane w zgłoszeniu roboty polegające na: ułożeniu warstwy ziemnej, ułożeniu geosiatek oraz maty antyerozyjnej stanowią roboty budowlane wymagające uzyskania pozwolenia na budowę,

- art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 Prawo budowlane oraz art. 30 ust. 1 Prawo budowlane oraz w zw. z art. 3 pkt 7a Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, iż opisane w zgłoszeniu roboty miałyby doprowadzić do "przebudowy istniejącej drogi technologicznej poprzez zmianę jej parametrów", podczas gdy po pierwsze wskazany w zgłoszeniu cel wykonywania opisanych w nim robót był odmienny, po drugie zaś, opisane w zgłoszeniu roboty nie doprowadzą do "przebudowy" istniejącej drogi technologicznej, bowiem nie zmieniają parametrów tej drogi, co poniekąd zauważa także organ II instancji uchylając się od wskazania, jakie, jego zdaniem, parametry drogi technologicznej zostaną zmienione, przy uwzględnieniu okoliczności, iż dla przyjęcia przebudowy konieczne jest stwierdzenie i wskazanie jakie parametry użytkowe lub techniczne obiektu budowlanego ulegną zmianie,

- art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1c Prawo budowlane w zw. art. 3 pkt 9 Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez całkowite pominięcie faktu, iż droga technologiczna stanowi urządzenie budowlane, zaś remont lub przebudowa urządzeń budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, jak również nie wymaga zgłoszenia.

W uzasadnieniu skargi podano szeroką argumentację na poparcie żądań i zarzutów skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D.wniósł o jej oddalenie prezentując argumentację zbieżną z oceną prawną zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca uzupełniała swoje stanowisko w sprawie kierując do Sądu pisma z dnia 25 lipca 2019 r. i z dnia 30 lipca 2019 r.

Na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał w całości zarzuty skargi jak też wnioski procesowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Powołane przepisy ograniczają kognicję sądów administracyjnych do oceny zgodności kontrolowanej decyzji (aktu, czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j., dalej: p.p.s.a.) sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy administracyjnej (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Mając na względzie wskazane wcześniej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po dokonaniu oceny ustalonych w toku postępowania administracyjnego okoliczności faktycznych i prawnych sprawy uznał, że wydane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej decyzje należy wyeliminować z obrotu prawnego. Wadliwość dostrzeżona przez Sąd obejmuje rozstrzygnięcia organów obu instancji jednakże nie są one objęte identycznymi nieprawidłowościami.

Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że wniosek skarżącej spółki skierowany do Prezydenta Miasta W. był jednoznaczny i precyzyjny w tym znaczeniu, że organ I instancji miał wypowiedzieć się względem możliwości przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania ujętych w przedmiotowym wniosku. Dla formalności przypomnieć tu też trzeba zasadę, że mamy do czynienia z postępowaniem wnioskowym, gdzie to sama strona kreuje przedmiot postępowania, zaś organ w ramach prawem przypisanych mu kompetencji zajmuje stanowisko również w prawem przewidzianej formie, lecz nie ma możliwości zmiany czy modyfikacji samego wniosku. Skoro tak, to najbardziej doniosła dla dalszego toku postępowania będzie właściwa ocena samego wniosku, co w przypadku zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych będzie się sprowadzać do właściwego odkodowania, a następnie prawidłowego zakwalifikowania na gruncie przepisów prawa materialnego, samego zamierzenia inwestycyjnego i oceny jakie wymogi tj. uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonanie zgłoszenia czy też nie ma konieczności dochowania żadnego z tych wymogów, powinien spełnić inwestor aby legalnie rozpocząć i prowadzić inwestycję.

W realiach niniejszej sprawy nie może być wątpliwości, że wnioskująca spółka zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych dopełniając wymogów stawianych w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 t.j.). Skoro tak, to zadaniem organu I instancji była ocena rzeczonego wniosku i przyjęcie zgłoszenia lub też wniesienie sprzeciwu. Prezydent Miasta W. skorzystał z drugiej z wymienionych możliwości i wniósł sprzeciw. Uczynił to w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Dla pełnego oddania procedowania przez organ I instancji zaznaczyć trzeba, że zajęte, negatywne dla wnioskodawcy stanowisko, uzasadniono tym, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem nie występują w katalogu robót wyszczególnionych w art. 29 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec zamkniętego katalogu robót wymienionych w przywołanych przepisach Prezydent Miasta W. stwierdził, że przedmiotowe roboty nie kwalifikują się do wykonania po dokonaniu ich zgłoszenia, a budowa przedmiotowego obiektu jest możliwa po uzyskaniu stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Stanowisko organu I instancji jest błędne i to z dwóch przyczyn. Po pierwsze w złożonym wniosku nie ma mowy o obiekcie budowlanym lecz o zamiarze wykonania robót budowlanych. Wnioskująca spółka w zgłoszeniu deklaruje także wprost, że ,,nie ulegną zmianie parametry użytkowe i techniczne składowiska oraz nie powstanie nowy obiekt". Nie jest więc jasne z jakich okoliczności Prezydent Miasta W. wyprowadził stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji o sprzeciwie, że ,,budowa przedmiotowego obiektu możliwa jest jedynie po wystąpieniu do tut. Organu z wnioskiem o pozwolenie na budowę i uzyskaniu stosownej decyzji". Zakładając, że jest to omyłka pisarska i organ nie miał na myśli budowy obiektu budowlanego, istnieje druga przyczyna dyskwalifikująca decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. polegająca faktycznie na nierozpoznaniu samego wniosku i ograniczeniu się wyłącznie do zbadania katalogu zamkniętego robót zwolnionych z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zawartego w art. 29 i art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zabieg jakiego dokonał organ I instancji skutkował całkowitym pominięciem regulacji zawartych w art. 30 ust. 5c omawianej ustawy. Skoro wbrew temu, co założył organ, ze zgłoszenia nie wynika aby zamiarem inwestora była realizacja obiektu budowlanego należało uruchomić możliwości wynikające z art. 30 ust. 5c ustawy i wezwać spółkę do uzupełnienia wniosku poprzez np. przedstawienie i określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych, szkiców lub rysunków, które dadzą organowi możliwość właściwego zakwalifikowania samej inwestycji. Dyspozycja omawianego przepisu przewiduje przecież, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Zdaniem Sądu w składzie orzekający organ I instancji zamiast skorzystać z prawnie przewidzianych możliwości dla ustalenia z jaką faktycznie mamy do czynienia inwestycją wniósł sprzeciw zasłaniając się zamkniętym katalogiem robót zwolnionych z obowiązku uzyskania zgłoszenia. Umknęło jednak organowi to, że nie stanowi przesłanki do wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonywania określonych robót jedynie to, że nie zostały one wymienione w art. 30 ust. 1 Prawo budowlane. Stąd też poszerzenie katalogu zamkniętego przesłanek wniesienia przez organ stanowi naruszenie prawa w postaci art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego w sposób, które miał wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 6 omawianej sprzeciw może być wniesiony przez organ wyłącznie wówczas, gdy: 1. zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2. budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3. zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 12 Prawa budowlanego, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Konkludując rozważania dotyczące postępowania przed organem I instancji przyjąć trzeba, że Prezydent Miasta W. nie poddał ocenie w najmniejszym stopniu stanowiska spółki zawartego w samym wniosku, że nie ulegną zmianie parametry użytkowe i techniczne składowiska i nie powstanie nowy obiekt.

Z kolei Wojewoda D. mimo obszernych twierdzeń odwołania i dodatkowych zarzutów zawartych w piśmie spółki złożonym w toku postępowania odwoławczego, nie rozpoznał ich w sposób właściwy czym naruszył reguły procesowe wynikające z art. 6, 7, 8 § 1, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.. Na marginesie zaakcentować należy, że ,,postępowanie zgłoszeniowe" jest dość specyficzne, co wyraża się w tym, że właściwie z klasycznym postępowaniem administracyjnym mamy do czynienia dopiero na poziomie postępowania odwoławczego, co wiąże się z tym, że nie sposób organowi I instancji stawiać skuteczne zarzuty naruszenia procedury administracyjnej. Organ II instancji rozpoznając odwołanie ma obowiązek prowadzić postępowanie zgodnie z regułami wskazanymi w k.p.a.. Ustawowym obowiązkiem organu władzy publicznej jest działanie zgodne z prawem, zmierzające do należytego wyjaśnienia sprawy w taki sposób, aby wydana decyzja uwzględniała nie tylko słuszny interes wnioskodawcy, ale również budziła zaufanie obywatela do władzy publicznej. Organ ma też obowiązek wyczerpująco wyjaśnić stan faktyczny sprawy, a uzasadniając decyzję zawrzeć w niej zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Zgodnie z § 3 art. 107 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W badanej sprawie Wojewoda D. podzielił stanowisko Prezydenta Miasta W., co potwierdził utrzymaniem w mocy wydanej przez niego decyzji. Uzasadnienie decyzji drugoinstancyjnej zawiera jednak argumentację dotyczącą zasadniczo innych okoliczności niż miało to miejsce w przypadku organu I instancji. Zdaniem składu orzekającego Sądu, Wojewoda zaprezentował nietrafną analizę stanu faktycznego, którą częściowo jest nawet oderwana od zebranego materiału dowodowego. Stwierdził mianowicie organ odwoławczy, że z przedłożonego do zgłoszenia szkicu wynika, że roboty miałyby doprowadzić do przebudowy istniejącej drogi technologicznej, poprzez zmianę jej parametrów oraz utworzenie dwóch ciągów skarp. Stwierdzenie organu jest mocno ogólne i nie uwzględnia stanowiska spółki, która wyklucza aby miało dojść do zmiany parametrów samej drogi technologicznej, a nadto podnosi ona, że droga technologiczna jest urządzeniem budowlanym i nie należy w stosunku do niej stosować regulacji przewidzianych dla drogi w klasycznym rozumieniu.

W ramach swoich rozważań Wojewoda D. dostrzega prowadzenie robót budowlanych na wyjątkowo niestabilnym podłożu, zbudowanym z odpadów. Wiedza w tym zakresie może być oczywiście czerpana z zasad doświadczenia życiowego, jednak jeżeli okoliczność taka stanowi przesłankę do negatywnego rozpoznania wniosku strony nie można poprzestać na postawieniu tak ogólnej tezy. Niezbędne okazuje się jednoznaczne ustalenie tej materii i potwierdzenie prezentowanego stanowiska konkretnym dowodem. Z załączonego szkicu, co mocno akcentuje strona skarżąca, nie wynika jednak wprost aby roboty miały być prowadzone na tego rodzaju podłożu lecz w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Organ odwoławczy zasadność sprzeciwu uzasadnia jednak tym, że ,,Nic nie wiadomo o parametrach tego podłoża, chociażby o kącie tarcia wewnętrznego, zawartości cząstek organicznych itd. Parametry te powinny zostać określone, a ich wartości użyte w obliczeniach a następnie w konkretnych rozwiązaniach technicznych, przewidzianych w projekcie budowlanym, wykonanym przez osoby, które legitymują się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi". Argumentacja organu zdaniem Sądu nie tylko nie uzasadnia decyzji Wojewody D., lecz przeciwnie wskazuje na jej wadliwość. Skoro organ nie posiadał wiedzy co do istotnych elementów zamierzenia inwestycyjnego nie mógł w sposób dowolny utrzymywać w mocy decyzji o sprzeciwie, ale należało stwierdzić braki w materiale dowodowym, który należy uzupełnić. Wojewoda konstruując tę mocno ryzykowną tezę nie tylko potwierdził brak dostatecznych dokumentów w postępowaniu przed organem I instancji, ale też naraził się na skuteczny zarzut naruszenia przezeń art. 136 k.p.a., gdyż nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień przewidzianych we wskazanym przepisie i nie zażądał uzupełnienia braków w materiale dowodowym, które samodzielnie zdiagnozował.

Podobnie w stosunku do dość pobieżnie sporządzonego uzasadnienia, za dość szerokie należy uznać wywody w zakresie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia. Wojewoda D. uznał przy tym, że z uwagi na wcześniej wykazane uwarunkowania zagadnienie to nie miało wpływu na kształt orzeczenia. W tych okolicznościach, skoro zagadnienie to w istocie zostało pominięte przez organ przy wydawaniu decyzji, nie wymaga ono gruntownej analizy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wystarczające będzie jednak poczynienie uwagi o charakterze ogólnym, że konieczność uzyskania tzw. ,,decyzji środowiskowej" wymaga każdorazowo szczegółowej analizy konkretnego stanu faktycznego, bowiem obowiązujące regulacje w tym względzie są precyzyjne i szczegółowo określają przesłanki warunkujące zaistnienie takiej konieczności. O ile zatem organ uzna za niezbędne legitymowanie się przez inwestora taką decyzją, powinien to wprost wyartykułować i uzasadnić, a nie zaś opisać to zagadnienie jako niewyjaśnione ,,pozostające bez wpływu na kształt orzeczenia".

Końcowo w ramach własnych rozważań, a jak wiadomo ta część uzasadnienia decyzji organu II instancji poświęcana jest z reguły analizie twierdzeń i argumentów zawartych w odwołaniu, Wojewoda D. zamiast ocenić kompleksowo argumentację odwołania, opisał dochowanie przez Prezydenta Miasta W. dwudziestojednodniowego terminu na wniesienie sprzeciwu, co przecież nie było kwestionowane, nie budziło i nie budzi wątpliwości. Zatem trudno nie podzielić zarzutów skargi, które właśnie uzasadnienia decyzji jako tego elementu aktu administracyjnego i postępowania odwoławczego dotyczą.

Wobec jawiącego się niedostatku w materiale dowodowym i uchybień w postępowaniu dowodowym, co skutkuje wręcz brakiem możliwości jednoznacznego zakwalifikowania na gruncie prawa materialnego planowanego przez skarżącą spółkę zamierzenia inwestycyjnego, rolą organów przystępujących do ponownego rozpoznania sprawy będzie przede wszystkim ustalenie co fatycznie ma być realizowane i odzwierciedlenie tego faktu w aktach administracyjnych. Wobec dostrzeżonych uchybień nie będzie też pozbawione racji przypomnienie, iż organy winny prowadzić postępowanie z uwzględnieniem regulacji zawartych w k.p.a..

Z powodów wyżej opisanych Sąd uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzeczono w pkt I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej spółki zwrot uiszczonego wpisu sądowego oraz koszty wynagrodzenia ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika.