Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 622/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2  pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o. o. w S. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 22 lutego 2023 r. nr WINB.WOA.7722.274.2022.KC w przedmiocie obowiązku przedłożenia dokumentów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2022 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (PINB), na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2021 r., poz. 2351 z późn. zm.-dalej "P.b.") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.-dalej "K.p.a."), w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie budowy placu zabaw na działkach nr [...], [...], [...], [...] w P. przez H. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (inwestor, skarżący) postanowił nałożyć na inwestora - obowiązek przedłożenia w PINB w terminie do dnia 30 września 2022 r. dokumentów wskazanych w punktach od a do c.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że w związku z pismem R.S. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy placu zabaw na działkach nr [...], [...], [...], [...] P.

Dnia 24 kwietnia 2019 r. przeprowadzono oględziny, które wykazały, iż na działkach nr [...], [...], [...], [...] w P. zlokalizowano plac zabaw dla dzieci. Plac wygrodzony jest ogrodzeniem o wysokości 1,28 m i bramką o wysokości 1,64 m. Plac zabaw w rzucie ma kształt trapezu o wymiarach podstaw 15,87m i 8,5 m. Na placu usytuowano 3 wieże ze zjeżdżalnią i drabinką. Jest on wyłożony bezpieczną matą gr. 5 cm. Plac ten posiada regulamin.

W trakcie kolejnych oględzin przeprowadzonych w dniu 17 października 2019r. stwierdzono, że przed ogrodzeniem placu zabaw (od strony działki nr [...]) dotychczasowe miejsca postojowe zostały zlikwidowane, usunięto białe linie wydzielające miejsca postojowe, zamontowano znak "zakaz parkowania". Od strony działki nr [...] (potok) wzdłuż ogrodzenia wydzielono 7 miejsc postojowych. Odległość ogrodzenia placu zabaw od wydzielonych miejsc postojowych wynosi 10,3 m do 10,8 m. Ustalono, iż najpierw na terenie hotelu powstał parking około 2015 r., a następnie w tym miejscu powstał plac zabaw.

PINB zauważył, że w treści ustawy Prawo budowlane nie sformułowano definicji legalnej pojęcia "plac zabaw". Dalej zauważył, że place zabaw bądź poszczególne ich elementy kwalifikowane mogą być zarówno jako budowle lub też jako obiekty małej architektury. Jednocześnie odwołał się do treści decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach (SWINB) z dnia 13 września 2019 r. nr [...], w której stwierdzono, że przedmiotowy obiekt budowlany kwalifikowany jako plac zabaw posiada stabilną konstrukcję, którą stanowią 3 połączone ze sobą wieże z dwoma zjeżdżalniami oraz drabinkami. W konsekwencji należy go uznać za budowlę w rozumieniu P.b.

Kolejno PINB wskazał, że zasadą jest to, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z wyłączeniem robót budowlanych, które wymagają zgłoszenia. Zacytował treść art. 48 ust.1-3 P.b., mającego zastosowanie w sprawie wyjaśniając, że na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] r. działki nr [...], [...], [...], [...] znajdują się w jednostce "C-UT_01 - tereny usług turystyki". Przeznaczenie podstawowe dla tego terenu to obiekty i budynki wypoczynkowe, zabudowa pensjonatowa, a przeznaczenie dopuszczalne to m.in. place zabaw, obiekty małej architektury. W świetle powyższego przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. PINB uznał również że zostały spełnione warunki § 40 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące minimalnych wartości nasłonecznienia dla terenów, na których lokalizowane mają być place zabaw dla dzieci. PINB ustalił ponadto, że dotychczasowy parking zlokalizowany wzdłuż ogrodzenia placu zabaw został zlikwidowany. Natomiast parking wzdłuż działki nr [...] posiada 7 stanowisk, a odległość placu zabaw od parkingu wynosi od 10,3m do 10,8 m, a zatem są to odległości zgodne z obowiązującymi przepisami.

PINB przeprowadził dowód z dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty nr [...] z dnia 11 października 2013 r. o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie obiektu hotelowego /.../ na działkach nr ewid. [...], [...] w m. P. Stwierdził, że działka nr [...] nie była objęta przedmiotem postępowania przed Starostą [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Roboty budowlane na działce nr [...] były więc prowadzone samowolnie, zaś z uwagi na to, że parking już na działce nr [...] nie istnieje, pozostaje prowadzić postępowanie w sprawie placu zabaw.

Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Pełna ocena zamierzenia budowlanego będzie możliwa po przedłożeniu kompletnej dokumentacji, po sprawdzeniu której tutejszy organ ustali wysokość opłaty legalizacyjnej. Dalej stwierdził, że na obecnym etapie postępowania nie można wykluczyć, że inwestor uzyska zgodę właścicielki działki na legalizację wykonanych robót budowlanych.

W zażaleniu na postanowienie, inwestor reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem zarzucił, iż PINB błędnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z budowlą wymagającą legalizacji w trybie art. 48 P.b. Wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i ewentualne umorzenie postępowania.

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2023 r, nr WINB.WOA.7722.274.2022.KC, SWINB, po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości, oraz nałożył na podstawie 48 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 P.b., na inwestora, obowiązek przedłożenia w siedzibie PINB, w terminie do dnia 31 maja 2023 r.:

a) zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

b) czterech egzemplarzy projektu budowalnego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta(ów) i sprawdzającego na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

c) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - druk PB-5, dotyczących placu zabaw zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...] w P.

W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania według chronologii zdarzeń wskazując, że dniu 5 listopada 2019 r. PINB wydał postanowienie, znak: [...], nakładające na inwestora, H. w P. obowiązek przedłożenia wskazanych w nim dokumentów, w terminie do dnia 31 marca 2020 r., które zostało uchylone przez ŚWINB w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, i w tym zakresie wyznaczył nowy termin do dnia 31 maja 2020 r., oraz w pozostałym zakresie utrzymał skarżone rozstrzygnięcie w mocy. Doręczenie nastąpiło do adresata tego postanowienia, określonego w rozdzielniku jako H.

W skardze z dnia 26 maja 2020 r. inwestor, nie zgodził się z powyżej opisanym postanowieniem ŚWINB, domagając się stwierdzenia jego nieważności z powodu naruszenia przepisów postępowania. Wskazał, iż postępowanie w niniejszej sprawie powinno być umorzone. Wnioskował również o stwierdzenie nieważności obu wydanych w sprawie postanowień, jak też decyzji z dnia 26 czerwca 2019 r. i dnia 13 września 2019 r. oraz umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień, decyzji z dnia 26 czerwca2019 r. i dnia 13 września 2019 r. oraz umorzenie postępowania, a także wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, a także zasądzenia kosztów postępowania. WSA w Gliwicach w dniu 14 kwietnia 2021 r. wydał wyrok, sygn. akt II SA/Gl 763/20, zgodnie z którym w pkt 1) stwierdzono nieważność postanowienia SWINB z dnia 11 marca 2020 r., nr [...] i poprzedzającego go postanowienia PINB w Z. z dnia 5 listopada 2019 r., nr [...], oraz w pkt 2) zasądzono od ŚWINB na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w S. zwrot kosztów postępowania w kwocie 597 zł. W uzasadnieni Sąd wskazał, że organy obu instancji nieprawidłowo oznaczały stronę postępowania administracyjnego, którym jest H. Sp. z o.o. w S.

Postanowienie PINB z dnia 3 czerwca 2022 r. dotyczące obowiązku przedłożenia przez skarżącego wskazanych w nim dokumentów zostało uchylone przez SWINB postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2022 r., a sprawa została przekazana sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że zmarła jedna z uczestniczek postępowania. Nakazał PINB zbadać czy są określeni następcy prawni uczestniczki i przeprowadzić postępowanie administracyjne z ich udziałem. Braki postępowania zostały uzupełnione przez PINB.

Po dokonaniu analizy akt sprawy SWINB w pierwszej kolejności wskazało, że z uwagi na nowelizację Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., że w ustalonym stanie faktycznym sprawy znajduje zastosowanie art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. 2020 r., poz. 471), a zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego – t.j. z dnia 7 lipca 2020 r. Zaznaczył, że organ odwoławczy rozpatrując zażalenie na postanowienie nie może wyjść poza przedmiot zaskarżenia.

Zuważył, iż kwalifikacja spornego obiektu została przesądzona w ostatecznej decyzji SWINB z dnia 13 września 2019 r., nr [...] oraz ostatecznym postanowieniu ŚWINB z dnia 11 sierpnia 2022 r., nr [...]. Podtrzymał stanowisko i kwalifikację obiektu, jako budowli, której wzniesienie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. SWINB wyjaśnił, że plac zabaw kwalifikować należy - w zależności od jego rozmiarów - jako budowlę albo zbiór (kompleks) budowli bądź ewentualnie jako obiekt małej architektury lub zbiór/kompleks tego rodzaju obiektów. Stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie obiekt budowlany kwalifikowany jako plac zabaw posiada stabilną konstrukcję, którą stanowią 3 połączone ze sobą wieże z dwoma zjeżdżalniami oraz drabinkami. W konsekwencji uznał obiekt budowlany za budowlę w rozumieniu P.b. Dalej przytoczył brzmienie art. 28 ust. 1 P.b. oraz art. 48 P.b. i uznał, że prawidłowe pozostaje ustalenie, iż plac zabaw - jako zespół obiektów małej architektury - jest budowlą której realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a którym to pozwoleniem w niniejszej sprawie inwestor nie legitymuje się. Co za tym idzie, postępowanie prawidłowo jest prowadzone w trybie art. 48 P.b.

Zdaniem SWINB słusznie organ I instancji uznał, iż istnieją podstawy do wydania postanowienia o nałożeniu na inwestora obowiązku przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej.

Stwierdził dalej, że jakkolwiek postanowienie PINB winno zostać wydane w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2 P.b., a nie art. 48 ust. 2 pkt 2 i 3 P.b. jednakże rozstrzygnięcie organu I instancji jest co do zasady prawidłowe w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, zaś naruszenie podstawy prawnej w niniejszej sprawie nie ma istotnego wpływu na wynik postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący , reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżył decyzję SWINB w części t.j. w zakresie pkt 2. Zarzucając jej obrazę przepisów a to art. 3 pkt 3) P.b. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na uznaniu placu zabaw jako budowli, skutkujące wezwaniem skarżącej do przedłożenia dokumentów wskazanych szczegółowo w postanowieniu, a to celem przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie organ całkowicie błędnie przyjął, iż plac zabaw zlokalizowany na działkach będących terenem prywatnym, a należących do inwestora stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3) P.b., w związku z czym wezwał skarżącego do przedłożenia szeregu dokumentów, celem wszczęcia procedury legalizacyjnej. Wskazał, że SWINB nie wskazał jakie wymiary uznać należy za stanowiące kryterium odróżnienia budowli od obiektu małej architektury, nie dokonał dokładnych pomiarów obiektu do zabawy, a zaskarżone postanowienie opiera się jedynie na opinii wydanej przez SWINB .Skarżący odwołał się do stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 20 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 213/16 , a którym sąd wyjaśniał pojęcie obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 P.b. Zdaniem skarżącego przed zakwalifikowaniem placu zabaw jako budowli, organ winien po pierwsze dokonać pomiarów obiektu do zabawy (a nie jak to uczynił- pomiarów jedynie ogrodzenia), po drugie porównać powierzchnię obiektu do zabawy w kontekście obiektów wymienionych w art. 29 ust 1 P.b., a następie dokonać odniesienia przedmiotowego obiektu do jego usytuowania w konkretnej przestrzeni. Skarżący wskazał, iż w przestrzeni obiektu znajdują się dwie budowle w postaci hotelu oraz sali konferencyjno - bankietowej, na których tle wskazany plac zabaw z pewnością zakwalifikować należy jako "obiekt niewielki, służący rekreacji codziennej" zgodnie z art. 3 pkt 4) P.b. Odwołał się do linii orzeczniczej, w której wskazano, że sam plac zabaw nie jest kwalifikowany ani jako budowla ani jako obiekt małej architektury. Zarzucił, że uzasadnienie postanowienia jest zbyt lakoniczne .

W odpowiedzi na skargę SWINB wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej "p.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności postanowienia SWINB (a nie jak błędnie wskazał pełnomocnik inwestora decyzja) w przedmiocie uchylenia postanowienia PINB w całości, oraz nałożenia na podstawie 48 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 P.b., na inwestora, obowiązku przedłożenia w siedzibie PINB, w terminie do dnia 31 maja 2023 r. dokumentów legalizacyjnych.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie stanowił art. 48 ust. 2 i 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 zpóźn. zm. – dalej "P.b."). W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wprawdzie zaskarżone postanowienie organu odwoławczego wydane zostało po 19 września 2020 r., a zatem po dniu wejścia w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 z późn. zm.), jednakże postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu 25 marca 2019 r., a zatem przed wejściem w życie ustawy zmieniającej Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 25 powołanej ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy Prawa budowlanego stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zatem przepisy Prawa budowlanego w dalszej części uzasadnienia odnoszą się do ich brzmienia sprzed tej zmiany.

Zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 P.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 48 ust 2 P.b.). Natomiast zgodnie z art. 48 ust. 3 P.b w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Z ustaleń organów wynika, że na działkach nr [...], [...], [...], [...] w P. zlokalizowano plac zabaw dla dzieci. Plac wygrodzony jest ogrodzeniem o wysokości 1,28 m i bramką o wysokości 1,64 m. Plac zabaw w rzucie ma kształt trapezu o wymiarach podstaw 15,87m i 8,5 m. Na placu usytuowano 3 wieże ze zjeżdżalnią i drabinką. Jest on wyłożony bezpieczną matą gr. 5 cm. Wskazane działki w planie miejscowym oznaczone są symbolem "C-UT_01 - tereny usług turystyki". Przeznaczenie podstawowe dla tego terenu to obiekty i budynki wypoczynkowe, zabudowa pensjonatowa, a przeznaczenie dopuszczalne to m.in. place zabaw, obiekty małej architektury.

Działka nr [...] nie była objęta przedmiotem postępowania przed Starostą [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Roboty budowlane na działce nr [...] były więc prowadzone samowolnie.

W ocenie organu, roboty budowlane będące przedmiotem postanowienia to samowolna budowa obiektu będącego placem zabaw, która może jednak może być zalegalizowana. Kwalifikacja spornego obiektu została przesądzona w ostatecznej decyzji SWINB z dnia 13 września 2019 r., nr [...] oraz ostatecznym postanowieniu ŚWINB z dnia 11 sierpnia 2022 r., nr [...], co nie jest kwestionowane przez inwestora.

W ocenie inwestora organ błędnie przyjął, iż plac zabaw zlokalizowany na działkach będących terenem prywatnym, a należących do inwestora stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3) P.b, a nie są to obiekty małej architektury. W tym zakresie wskazywał, że organy oparły się na opinii SWINB.

Sąd podziela zapatrywania organu, że doszło do budowy placu zabaw, a nie wykonaniu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę czyli obiektów małej architektury. Nie budzi wątpliwości sądu, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany jest placem zabaw, to budowla, którego realizacja wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 3 P.b. ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Podkreślić należy, że wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 P.b. nie jest kompletne i nie stanowi zamkniętego katalogu, a jedynie służy ułatwieniu kwalifikacji określonego obiektu do kategorii budowli w sytuacji gdy obiekt posiada cechy tożsame lub znacznie zbliżone do jednego z wymienionych w tym przepisie. Plac zabaw jest budowlą, w której skład (w zależności od programu użytkowego) mogą wchodzić różne elementy składowe, np. obiekty budowlane małej architektury (do których można zaliczyć: piaskownice, huśtawki, drabinki, zjeżdżalnie, wieże, ławki, tablice informacyjne, przeplotnie, bujawki, domki), urządzenia techniczne (do których można zaliczyć: karuzele, wielofunkcyjne zestawy zabawowe, zestawy sprawnościowe, ruchome pomosty, linaria), urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania całości tej budowli (takie jak: ogrodzenia, chodniki, specjalne nawierzchnie amortyzujące upadek dzieci, urządzenia instalacyjne), rozmieszczone w sposób umożliwiający bezkolizyjne ich użytkowanie. W konsekwencji plac zabaw kwalifikować należy - w zależności od jego rozmiarów - jako budowlę albo zbiór (kompleks) budowli bądź ewentualnie jako obiekt małej architektury lub zbiór/kompleks tego rodzaju obiektów. Natomiast poprzez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Plac zabaw, to pewien wyodrębniony funkcjonalnie zespół obiektów małej architektury, służący codziennej rekreacji dzieci wskazane wyliczenie ma charakter przykładowy, istotnym jest by dany obiekt był odrębną pod względem technicznym częścią przedmiotów składających się na całość użytkową.

Zdaniem Sądu, stanowisko organów jest zasadne. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności dokumentacji fotograficznej, jednoznacznie wynika, że jest to plac wygrodzony ogrodzeniem, na którym usytuowane są obiekty małej architektury. W realiach rozpoznawanej sprawy uznać należy, że wszystkie elementy wchodzące w skład placu zabaw pozostają w związku funkcjonalnym. Co więcej obowiązuje na nim regulamin, w którym określone są zasady korzystania z placu zabaw.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.