Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 934/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi Krajowej Spółki Cukrowej S. A. w T. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nieuiszczonej opłaty za nadwyżkę cukru w roku gospodarczym 2009/2010 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. w T. zwaną dalej “skarżącą" jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nieuiszczonej opłaty za nadwyżkę cukru w roku gospodarczym 2009/2010.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego ustalił skarżącej kwotę nieuiszczonej opłaty za nadwyżkę cukru w roku gospodarczym 2009/2010 w wysokości [...] zł.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że skarżąca nie przedstawiła w terminie dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu wyprodukowanego przez nią cukru pozakwotowego. Skoro zaś stosowne dokumenty nie zostały złożone w terminie, to organ stwierdził nadwyżkę cukru, a co za tym idzie zobowiązany był do nałożenia na producenta kary za tą nadwyżkę.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wskazała m.in., że przedstawienie dokumentów potwierdzających fakt wywiezienia cukru pozakwotowego, nawet po upływie określonego terminu, nie wyklucza możliwości wykazania wywozu.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] stycznia 2012 r.

Organ wyjaśnił, że cukier wyprodukowany w danym roku gospodarczym w ilościach przekraczających kwotę, nie wykorzystany zgodnie z art. 61 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U.UE.L 2007.299.1) stanowi nadwyżkę podlegającą opłacie ustalonej w art. 64 tego rozporządzenia. Jednocześnie wskazano, że w celu zwolnienia zabezpieczenia pozwolenia na wywóz cukru pozakwotowego zgodnie z art. 4c rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru (Dz.U.UE.L.2006.178.24) przedsiębiorca zobowiązany jest do przedstawienia jednego z dokumentów wymienionych w art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 (obecnie art. 17 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych Dz.U.UE.L.2009.186.1).

Minister wskazał, iż zgodnie z art. 19 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2009 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru, termin na przedstawienie dokumentów, o których mowa w art. 31 i 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 376/2008 oraz w art. 4c rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006, koniecznych do zwolnienia zabezpieczenia w odniesieniu do pozwolenia na wywóz cukru pozakwotowego upływa w dniu 1 kwietnia następującego po roku gospodarczym, w którym wyprodukowano nadwyżkę. Termin ten, zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru może zostać przedłużony o 6 miesięcy, czyli do dnia 1 października.

Organ zaznaczył, że skarżąca zwróciła się z prośbą o przyznanie dodatkowego terminu na przedłożenie stosownych dokumentów, koniecznych do zwolnienia zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na wywóz cukru pozakwotowego i termin ten został wydłużony o 6 miesięcy, tj. do 1 października 2011 r., o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 31.03.2012 r. Skarżąca, pomimo przedłużenia terminu, nie dostarczyła do dnia 1 października 2011 r. dokumentów dotyczących wywozu cukru pozakwotowego w ilości 994 ton, (z czego 744 tony wyeksportowano do S., a 250 ton do R.).

Minister wyjaśnił, iż w odniesieniu do nieudokumentowanej partii cukru w ilości 250 ton, wyeksportowanego do R., skarżąca - w dniu 30 września 2011 r. - przedłożyła w Agencji Rynku Rolnego faktury, dokumenty transportowe oraz skan pierwszej strony deklaracji importowej nr [...]. Natomiast kopia przedmiotowej deklaracji, potwierdzona zgodnie z wymogami art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009, wpłynęła do Agencji Rynku Rolnego w dniu 30 listopada 2011 r., tj. po upływie przedłużonego terminu. Podobnie w przypadku nieudokumentowanego eksportu cukru do S. dokumenty transportowe oraz deklaracje importowe, świadczące o dopuszczeniu do obrotu cukru na terenie S., zostały przedłożone w Agencji Rynku Rolnego w dniu 7.10.2011 r., a zatem już po terminie, jaki został określony w prawodawstwie UE.

Jednocześnie organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej wywodzącej, iż wywiezienie cukru pozakwotowego w ramach przyznanego limitu wyłącza możliwość naliczenia opłat gdyż samo wywiezienie jest jedynym kryterium wyłączenia naliczenia opłat, a termin określony w art. 19 ust. 2 lit. c rozporządzenia Komisji nr 967/2009 z dnia 29 czerwca 2006 r. ma charakter proceduralny, co oznacza, że możliwym jest wykazanie wywozu nawet po upływie tego terminu. Minister zaznaczył, iż istotnie, zgodnie z art. 61 rozporządzenia Rady nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ilości cukru, przekraczające kwotę i nie wykorzystane w sposób wskazany w tym artykule, w tym nie wywiezione w ramach limitu ilościowego, podlegają opłacie z tytułu nadwyżek, o której mowa w art. 64. Jednakże – w ocenie organu – należy mieć na uwadze, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r., w art. 19 ust. 2 określa, jakie warunki muszą być spełnione, aby nadwyżki mogły być uznane za wywiezione. Jednym z tych warunków, poza wywiezieniem produktu bez refundacji jako cukier biały, jest przedstawienie właściwym organom państwa członkowskiego do dnia 1 kwietnia następującego po roku gospodarczym, w którym wyprodukowano nadwyżkę określonych dokumentów (w przypadku dokumentów wymienionych w art. 19 ust. 2 lit. c ppkt (ii) termin ten może być przedłużony maksymalnie o 6 miesięcy). Minister podkreślił, iż przepisy art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 967/2006 należy rozumieć w ten sposób, że wszystkie wymienione w tym przepisie warunki muszą być spełnione, aby nadwyżki mogły być uznane za wywiezione. Powyższe oznacza, że nawet jeżeli produkt został wywieziony, a producent nie przedstawił właściwym organom określonych dokumentów w stosownym terminie, nadwyżki nie mogą być uznane za wywiezione.

Następnie, Minister odnosząc się do różnic powstałych w trakcie eksportu cukru (30,458 ton) podkreślił, że jednym z warunków uznania wywozu jest udowodnienie faktu dopuszczenia do swobodnego obrotu cukru na terenie kraju, do którego miała miejsce przesyłka, a w przypadku zgłoszeń celnych dotyczących pozwoleń [...] przedsiębiorca dostarczył dokumenty importowe, które świadczyły o dopuszczeniu do obrotu na terenie kraju przeznaczenia cukru mniejszej jego ilości niż zgłoszona do wywozu. Zatem zgodnie z art. 4c rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006 wywóz został uznany w ilości potwierdzonej dokumentacją.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że zarówno skarżąca jak i działająca w jej imieniu agencja były przekonane, że wszystkie dokumenty zostały złożone, organ podkreślił, że Agencja Rynku Rolnego systematycznie informowała skarżącą o braku dokumentów niezbędnych do rozliczenia pozwoleń (pisma z dnia 7 marca 2011 r., 31. marca 2011 r., 6 września 2011 r.).

Jednocześnie – mając na uwadze treść odwołania – Minister wyjaśnił, iż przepisy art. 19 ust. 2 lit. c ppkt (ii) rozporządzenia nr 967/2006 w nowym brzmieniu nie mogą być uznane za niekorzystne dla skarżącej gdyż nowelizacja nie wprowadziła wymogu dostarczenia zupełnie nowych dokumentów, lecz jedynie dodatkowych dokumentów, które przedsiębiorca i tak musiał uzyskać na potrzeby zwolnienia zabezpieczenia.

Wobec powyższego, organ uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji ustalającej kwotę nieuiszczonej opłaty za nadwyżkę cukru w roku gospodarczym 2009/2010.

Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnoszac skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając :

- przyjęcie błędnej interpretacji art. 61 oraz art 64 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produkrów rolnych oraz art. 3, art. 4 oraz art. 19 rozporządzenia Komisji ( WE ) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2009r. ustanawiajacego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż jedynym warunkiem zwolnienia z opłaty za wyprodukowanie cukru pozakwotowego jest jego wywóz poza rynek wspólnotowy. Jednocześnie skarżąca zwróciła uwagę, że termin do złożenia dokumentów potwierdzających wywóz - wskazany w art. 19 ust. 2 lit. c rozporządzenia Komisji nr 967/2009 – w jej ocenie ma charakter proceduralny, co umożliwia wykazanie wywozu nawet po upływie tego terminu, o ile wskazane tam dokumenty zostały sporządzone w terminie.

Skarżąca stwierdziła, że skoro wyeksportowała cukier pozakwotowy w ramach limitu pozwolenia i przedstawiła wszystkie wymagane dokumenty (potwierdzające wywóz 1.024,458 ton), to nie było podstaw do naliczania jakichkolwiek opłat z tego tytułu. Spółka zaznaczyła także, iż przyczyną niezłożenia w terminie wszystkich wymaganych dokumentów było nienależyte wezwanie jej przez organ, co skutkowało powstaniem niesłusznego przekonania, że wszystkie wymagane dokumenty zostały już złożone.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego WSA w Warszawie rozważając zarzuty zawarte w skardze uznał, że nie jest ona zasadna.

Rozpoznawana sprawa dotyczy rozstrzygnięcia wydanego wobec K. S.A. w T., zawartego w decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego wydanej [...] stycznia 2012r. na podstawie art. 13 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy z 11 marca 2004r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych ( Dz. U. 2007 Nr 231, poz. 1702 ze zm.), w świetle którego Prezes Agencji ustala w drodze decyzji administracyjnej kwoty nieuiszczonych należności z tytułu opłat, o których mowa w art. 33 ust 1 pkt 2 lit. b-e ustawy (między innymi -opłaty za nadwyżki cukru i izoglukozy). Przedmiotową decyzją Prezes ARR ustalił K. SA w T. kwotę nieuiszczonej opłaty za nadwyżkę cukru w roku gospodarczym 2009/ 2010 w wysokości [...] zł., uznając, że Spółka w myśl obowiązujących w tym przedmiocie przepisów wspólnotowych nie wykazała wywozu cukru pozakwotowego w ilości 250, 000 ton do R. oraz w odniesieniu 744,000 ton cukru pozakwotowego do S., zaś w przypadku 30, 458 ton stanowiących różnicę powstałą w trakcie eksportu przyjęto udowodnienie przez przedsiębiorcę stosownymi dokumentami faktu dopuszczenia do swobodnego obrotu cukru na ternie kraju, do którego miała miejsce wysyłka, ilości mniejszej niż zgłoszona do wywozu.

W toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do Sądu Spółka w zasadzie nie kwestionuje prawidłowości ustaleń organu co do braku wykazania stosownymi dokumentami ilości 30,458 ton cukru pozakwotowego stanowiącej różnicę powstałą w trakcie eksportu uzasadniającą, zdaniem organu, uznanie wywozu w ilości potwierdzonej dokumentacją, natomiast zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do zakwestionowania przez Spółkę stanowiska organu, który nie uznał (w niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy), na podstawie dokumentów dostarczonych przez spółkę wywozu cukru pozakwotowego w ilości 250, 000 ton do R. i 744,000 ton cukru pozakwotowego do S.

W tym miejscu przypomnieć należy, że wspólną organizację rynków rolnych ( w tym rynku cukru ) oraz przepisy dotyczące niektórych produktów rolnych określa i zawiera rozporządzenie Rady (WE) nr 1234 /2007) z 22 października 2007r. zwane "rozporządzeniem o jednolitej wspólnej organizacji rynku." Celem tego aktu jest, między innymi, zapewnienie stabilizacji rynków ( pkt 10 preambuły rozporządzenia). Zgodnie natomiast z pkt 35 tego aktu w celu zapobieżenia zakłóceniom rynku cukru wywoływanym przez nadwyżki cukru Komisja powinna mieć możliwość przeniesienia na podstawie określonych kryteriów – nadwyżek cukru, izoglukozy lub syropu insulinowego na kolejny rok gospodarczy jako produkcji kwotowej. Ponadto, jeżeli w przypadku pewnych ilości nie zostaną spełnione obowiązujące warunki, należy nałożyć opłatę z tytułu nadwyżki w celu uniknięcia nagromadzenia się tych dodatkowych ilości, zagrażającej sytuacji na rynku. Wobec powyższego uznać wypada, że limitowanie podaży jest podstawowym narzędziem osiągnięcia celów o jakich mowa w rozporządzeniu. Osiąga się je poprzez limitowanie produkcji i sankcje za produkcję ponad określone limity. Zgodnie z art. 61 rozporządzenia Rady (WE) 1234/2007 o jednolitej wspólnej organizacji rynku, cukier wyprodukowany w danym roku gospodarczym w ilościach przekraczających kwotę nie wykorzystany zgodnie z powyższym przepisem ( min nie wywieziony w ramach limitu ilościowego, ustalonego przez Komisję ), stanowi nadwyżkę podlegającą opłacie ustalonej w art. 64 tego rozporządzenia. Komisja ustala wysokość opłaty z tytułu nadwyżek na dostatecznie wysokim poziomie, tak aby uniknąć gromadzenia ilości nadwyżek ( art. 64 ust 2 rozporządzenia Rady (WE) 1234/2007.

W celu zwolnienia zabezpieczenia pozwolenia na wywóz cukru pozakwotowego zgodnie z art. 4c rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru, przedsiębiorca zobowiązany jest do przedstawienia jednego z dokumentów wymienionych w art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (obecnie art. 17 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych

Zgodnie z art. 19 ust. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2009 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru, termin na przedstawienie dokumentów, o których mowa w art. 31 i 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych oraz w art. 4c rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006, koniecznych do zwolnienia zabezpieczenia w odniesieniu do pozwolenia na wywóz cukru pozakwotowego upływa w dniu 1 kwietnia następującego po roku gospodarczym, w którym wyprodukowano nadwyżkę. W sprawie niniejszej termin do złożenia dokumentów upływał zatem z dniem 1 kwietnia 2011r. Termin ten, zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2006 może zostać przedłużony o 6 miesięcy, czyli do dnia 1 października.

Na podstawie art. 19 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2006 przedsiębiorca – K. S.A. zwrócił się z prośbą o przyznanie dodatkowego terminu na przedłożenie dokumentów, o których mowa w art. 31 i 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 376/2008 oraz w art. 4c rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006, koniecznych do zwolnienia zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na wywóz cukru pozakwotowego. Termin ten został przez organ wydłużony o 6 miesięcy, tj. do 1 października 2011 r., o czym przedsiębiorca został poinformowany pismem z dnia 31 marca 2011r. - znak [...].

Bezspornym jest, że K. S.A. nie dostarczyła w wymaganym terminie, tj. do dnia 1 października 2011 r. dokumentów wymienionych w art. 4c rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006 dotyczących wywozu cukru pozakwotowego w ilości 744,000 tony do S. oraz 250,000 ton do R.

Odnośnie partii cukru wyeksportowanego do R. ([...] z dnia [...] czerwca 2010 r.) Spółka w dniu 30 września 2011 r. przedłożyła w Agencji Rynku Rolnego faktury, dokumenty transportowe oraz skan pierwszej strony deklaracji importowej nr [...]. Kopia przedmiotowej deklaracji potwierdzona zgodnie z wymogami art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 wpłynęła natomiast do Agencji Rynku Rolnego w dniu 30 listopada 2011 r., tj. po upływie przedłużonego terminu( bezsporne).

Natomiast odnośnie eksportu cukru do kraju przeznaczenia, jakim była S. (dotyczy zgłoszeń celnych nr

[...] z [...].02.2010 r.,

[...] z [...].02.2010 r.,

[...] z [...].02.2010 r.,

[...] z [...].02.2010 r.,

[...] z [...].02.2010 r.,

[...] z [...].02.2010 r.

do przedmiotowych zgłoszeń nie zostały przedłożone w terminie do dnia 1 października 2011 r. dokumenty transportowe (BILL OF LOADING) oraz deklaracje importowe, świadczące o dopuszczeniu do obrotu cukru na terenie S. Dokumenty te zostały przedłożone w Agencji Rynku Rolnego w dniu 7 października 2011 r. (bezsporne )

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny i obowiązujące w tym zakresie wskazane wyżej ustawodawstwo wspólnotowe rację ma organ administracyjny uznając, że mimo iż dokumenty potwierdzające dopuszczenie cukru w ilości 994 ton do swobodnego obrotu w S. i R. zostały dostarczone do Agencji Rynku Rolnego, jednakże nastąpiło to po terminie, jaki został określony w prawodawstwie UE, a tym samym nie mogły być one wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji Prezesa ARR o kwocie nieuiszczonej opłaty za nadwyżkę cukru w roku gospodarczym 2009/2010.

Stanowisko strony, iż wywiezienie cukru pozakwotowego w ramach przyznanego limitu wyłącza możliwość naliczenia opłat i samo wywiezienie jest traktowane jako jedyne kryterium wyłączenia naliczenia opłat, natomiast termin określony w art. 19 ust. 2 lit. rozporządzenia Komisji nr 967/2009 z dnia 29 czerwca 2006r. "ma charakter proceduralny, a zatem nie wyklucza możliwości wykazania wywozu nawet po jego upływie, o ile wskazane tam dokumenty zostały sporządzone w terminie", nie jest w ocenie Sądu prawidłowe. Istotnie jak wynika z treści art. 61 rozporządzenia Rady nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r., ilości cukru, przekraczające kwotę i nie wykorzystane w sposób wskazany w tym artykule, w tym nie wywiezione w ramach limitu ilościowego, podlegają opłacie z tytułu nadwyżek, o której mowa w art. 64. Jednakże, przy interpretacji tego zapisu należy mieć na uwadze, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r., w art. 19 ust. 2 określa, warunki jakie muszą być spełnione, aby w świetle przepisów nadwyżki mogły być uznane za wywiezione jak przewidziano w art. 4 ust 1 akapit drugi lit d tego aktu ( czyli nadwyżki produkcji ,od których nie jest pobierana opłata - wywiezione przed dniem 31 grudnia następnego roku gospodarczego na podstawie pozwolenia na wywóz). Jednym z tych warunków, poza faktycznym dokonaniem wywozu produktu bez refundacji jako cukier biały, jest przedstawienie właściwym organom państwa członkowskiego do dnia 1 kwietnia następującego po roku gospodarczym, w którym wyprodukowano nadwyżkę określonych dokumentów (w przypadku dokumentów wymienionych w art. 19 ust. 2 lit. c ppkt (ii) termin ten może być przedłużony maksymalnie o 6 miesięcy). Słusznie, zdaniem Sądu organy administracyjne wywodzą, że przepis art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 967/2006 należy rozumieć w ten sposób, że wszystkie wymienione w tym przepisie warunki muszą być spełnione, aby nadwyżki mogły być uznane za wywiezione. Oznacza to, że nawet jeżeli produkt został wywieziony, a producent nie przedstawił właściwym organom określonych dokumentów w stosownym terminie, nadwyżki nie mogą być uznane za wywiezione, a tym samym istnieje podstawa do nałożenia na producenta opłaty za nadwyżkę. Skoro ustawodawca unijny wiąże uznanie spełnienia warunku wywiezienia towaru z przedstawieniem w wyznaczonym i wyraźnie wskazanym prawem terminie (do dnia 1 kwietnia następującego po roku gospodarczym, w którym wyprodukowano nadwyżkę stosownych dokumentów, z możliwością przedłużenia na pisemny wniosek producenta maksymalnie o 6 miesięcy terminu do złożenia dokumentów o których mowa w ust 2 lt c pakt (ii) ), wskazany w tym przepisie termin ten ma charakter materialny. Materialnoprawny charakter terminu powoduje, że niezłożenie dokumentów w nim wskazanym skutkuje brakiem uznania nadwyżki za wywiezioną. Ponadto materialny charakter terminów powoduje, że nie podlegają one przywróceniu, tak jak terminy o charakterze procesowym a ich upływ, bez wykonania przez stronę obowiązków nałożonych przez ustawodawcę powoduje, że określone uprawnienie – wygasa.

Niezasadnym jest zatem stanowisko skarżącej, że termin o jakim mowa w art.19 ust 2 lit c rozporządzenia Komisji ( WE ) 967/2006 ma charakter proceduralny, a co za tym idzie możliwy do przywrócenia skoro takiej możliwości ustawodawca unijny nie przewidział czy też, jak zdaje się wskazywać w skardze Spółka wręcz instrukcyjny wywodząc, że jego upływ nie wyklucza możliwości wykazania wywozu, o ile wymagane prawem dokumenty zostały sporządzone w terminie. Z tego względu WSA w Warszawie nie podzielił argumentacji skargi stanowiącej uzasadnienie zawartego w niej zarzutu naruszenia art. 61 oraz art 64 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych oraz art. 3, art. 4 i art. 19 rozporządzenia Komisji (WE ) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2009r. ustanawiajacego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru.

Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skarżącej, że u producenta i w agencji działającej w jej imieniu, wobec pism kierowanych do producenta przez ARR powstało mylne przekonanie, że wszystkie dokumenty zostały złożone.

W tym miejscu wskazać należy, że obowiązek rozliczenia pozwoleń przez złożenie wymaganych prawem w odpowiednim czasie dokumentów ciąży na producencie i nie może on przerzucać tego obowiązku na organy agencji Rynku Rolnego. Nie mniej jednak podkreślić należy, że Agencja Rynku Rolnego w toku postępowania informowała przedsiębiorcę, reprezentowanego przez wyspecjalizowaną w tym przedmiocie agencję, o braku dokumentów niezbędnych do rozliczenia pozwoleń następującymi pismami:

- z dnia 7.03.2011 r. - znak [...] informujące o upływającym w dniu 1.04.2011 r. terminie granicznym na przedłożenie dokumentów niezbędnych do rozliczenia pozwoleń na wywóz cukru pozakwotowego z roku gospodarczego 2009/2010,

- z dnia 31.03.2011 r. - znak: [...] informujące o przedłużeniu terminu na dostarczenie dokumentów niezbędnych do rozliczenia pozwoleń na wywóz cukru pozakwotowego o nr: [...] (na wniosek Spółki z dnia 31.03.2011 r.),

- z dnia 6.09.2011 r. - znak [...] informujące o braku części dokumentów wymaganych na mocy art. 4 c rozporządzenia Komisji (WE)nr 951/2006 do rozliczenia pozwoleń nr [...] oraz o upływającym w dniu 1.10.2011 r. ostatecznym terminie na przedłożenie dokumentów niezbędnych do ich rozliczenia.

Co do pozostałych różnic powstałych w trakcie eksportu cukru w ilości 30,458 ton zasadnie wskazano, że jednym z warunków uznania wywozu jest udowodnienie faktu dopuszczenia do swobodnego obrotu cukru na terenie kraju, do którego miała miejsce przesyłka (art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 – obecnie art.17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009). W przypadku zgłoszeń celnych dotyczących pozwoleń [...], skoro przedsiębiorca dostarczył dokumenty importowe, które świadczyły o dopuszczeniu do obrotu na terenie kraju przeznaczenia cukru w ilości mniejszej niż zgłoszona do wywozu prawidłowo w myśl art. 4c rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006 wywóz został uznany w ilości potwierdzonej dokumentacją. Przedsiębiorca zaś nie zakwestionował powyższego i nie wykazał by były to inne, aniżeli przyjęły organy administracyjne ilości cukru pozakwotowego.

W oparciu o powyższe, w niespornych okolicznościach stanu faktycznego sprawy i przy przeprowadzeniu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów obowiązującego prawa, w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.