Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 110/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 4, art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. art. 35 § 1-3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 27
journal: Dz.U. 2016 poz 186
law: Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi małoletniego K.K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego – ojca P.K. na bezczynność Specjalistycznego Centrum Medycznego [...] w przedmiocie wydania dokumentacji medycznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Specjalistycznego Centrum Medycznego [...] sp.j. do rozpoznania wniosku skarżącego małoletniego K.K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego – ojca P.K. z dnia [...] r., II. stwierdza, że Specjalistyczne Centrum Medyczne [...] sp.j. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Specjalistycznego Centrum Medycznego [...] sp.j. na rzecz skarżącego małoletniego K.K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego – ojca P.K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie wniesionej przez małoletniego K.K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego- ojca P.K. jest bezczynność Specjalistycznego Centrum [...] sp. j. w przedmiocie wydania dokumentacji medycznej.

W oparciu o akta sprawy ustalono w niniejszej sprawie następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z [...] stycznia 2023 r. P.K. - za pośrednictwem Kancelarii Adwokackiej - zwrócił się do Specjalistycznego Centrum [...] Spółka Jawna o udostępnienie dokumentacji medycznej małoletniego pacjenta K.K. - syna wnioskodawcy (dowód: - pismo z [...] stycznia 2023 r.).

W odpowiedzi na ww. wniosek Specjalistyczne Centrum pismem z [...] lutego 2023 r. przesłało dokumentację medyczną w postaci historii wizyt K.K., zdjęcia USG oraz dokumentację z wywiadu lekarskiego (dowód: - pismo Specjalistycznego Centrum wraz z dołączoną do niego dokumentacją medyczną).

Skarżący, po zapoznaniu się z treścią przesłanej dokumentacji uznał, że nie jest to cała dokumentacja jaka została przez placówkę sporządzona (wytworzona), albowiem podczas wizyt lekarz stwierdził u małoletniego wodniaka jądra i powrózka nasiennego, w konsekwencji czego wystawił skierowanie na zabieg. Tymczasem w przesłanej dokumentacji, brakuje skierowania do leczenia i dokumentacji z wykonanego zabiegu na małoletnim K.K.. Z uwagi na powyższe, skarżący ponownie pismem z [...] lutego 2023 r. za pośrednictwem Kancelarii Adwokackiej, zwrócił się do Specjalistycznego Centrum o przesłanie kserokopii całej dokumentacji medycznej jaka została sporządzona, a dotyczyła małoletniego K.K.. Przesłane wezwanie zostało Placówce doręczone 28 lutego2023 r. i pozostało bez jakiegokolwiek reakcji (pismo z [...] lutego 2023 r. wraz z wydrukiem doręczenia).

Wobec powyższego, wnioskodawca za pośrednictwem wspomnianej Kancelarii Adwokackiej, pismem z [...] czerwca 2023 r. złożył w trybie art 37 k.p.a. ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie w przedmiocie przesłania kopi dokumentacji medycznej dotyczącej małoletniego K.K.. Wspomniane ponaglenie zostało odebrane przez Specjalistyczne Centrum w dniu 16 czerwca 2023 r. Do dnia wniesienia skargi Placówka medyczna nie udzieliła skarżącemu odpowiedzi na pismo zawierające ponaglenie, nie przesłała brakującej, a znajdującej się w jej posiadaniu dokumentacji medycznej dotyczącej K.K., jak również nie udzieliła odpowiedzi na pismo skarżącego z [...] lutego 2023 r. dotyczącego przesłania brakującej dokumentacji medycznej (ponaglenie z [...] czerwca 2023 r. wraz z potwierdzeniem nadania i doręczenia).

W złożonej skardze na bezczynność skarżący wnosił o:

1. stwierdzenie, że Specjalistyczne Centrum [...] Spółka Jawna dopuściła się bezczynności;

2. zobowiązanie Specjalistycznego Centrum [...] Spółka Jawna do wydania całej dokumentacji medycznej dotyczącej małoletniego K.K., w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy;

3. na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

4. zasądzenie od Placówki Medycznej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy, podstawę prawną wniesienia skargi, przesłanki uzasadniające zobowiązanie Placówki Medycznej do przesłania brakującej dokumentacji medycznej oraz uzasadniającej stwierdzenie po jej stronie bezczynności mającej cechy rażącego naruszenia prawa.

W złożonej odpowiedzi na skargę Specjalistyczne Centrum [...] Spółka Jawna wnosiło odrzucenie skargi, ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej, o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania Specjalistycznego Centrum [...] Spółka Jawna do wykonania wniosków skarżącego w przedmiocie udostępnienia dokumentacji medycznej, oddalenie skargi w pozostałym zakresie, to jest w pkt 1 dotyczącego stwierdzenia bezczynności po stronie Placówki Medycznej i pkt 3 dotyczącego stwierdzenia, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto w złożonej odpowiedzi wnoszono o zasądzenie od skarżącego na rzecz Specjalistycznego Centrum [...] sp.j. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę w części stwierdzono między innymi, że zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak wskazuje się w doktrynie oraz orzecznictwie w przypadku sądów administracyjnych sprawowanie wymiaru sprawiedliwości polega na badaniu zgodności z prawem przypadków aktywności organów administracji, podejmowanej w różnorodnych formach. Na podstawie art. 5 § 2 pkt 5 p.p.s.a. organami administracji publicznej są: ministrowie, centralne organa administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub własnym imieniu inne terenowe organa administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego. Wreszcie na podstawie art. 3 § 1 pkt 8 p.p.s.a. sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne obejmuje również przypadki bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach czynności z zakresu administracji publicznej. Skarga została wywiedziona przeciwko spółce prawa prywatnego - Specjalistycznemu Centrum [...] Spółka Jawna. Poza sporem w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest, że podmiot którego dotyczy skarga nie jest jednostką administracji publicznej, a wspólnicy reprezentujący spółkę nie są organami administracji. Nadto Specjalistyczne Centrum [...] Spółka Jawna nie wykonuje zadań publicznych, a działalność lecznicza prowadzona przez spółkę jest finansowana w ramach prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej.

W dalszej części stwierdzono, że w przypadku przyjęcia, że Placówka Medyczna posiada w niniejszej sprawie legitymację procesową, brak jest podstaw do przyjęcia, że dopuściła się ona bezczynności, a tym bardziej, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto wskazano, że pismo skarżącego z [...] lutego 2023 r. pozostawione zostało w aktach Placówki leczniczej bez odpowiedzi. Placówka lecznicza wskazuje, że powyższe stanowiło niezamierzony błąd administracyjny pracownika biurowego, który nie przekazał wyżej wymienionego wniosku do realizacji. W czerwcu 2023 r. w Placówce leczniczej stawiał się wielokrotnie wraz swoim synem P.K., który nigdy nie zgłaszał osobiście jakichkolwiek wniosków o wydanie dokumentacji medycznej małoletniego, w tym w szczególności nie wskazywał osobiście, aby zgłoszony przez jego pełnomocnika - na wcześniejszym etapie postępowania wniosek - miał zostać załatwiony nieprawidłowo. Tym samym Placówka lecznicza, z uwagi na jednostkowy przypadek nienależytego zachowania pracownika biurowego, znajdowała się w błędnym przekonaniu o prawidłowym wykonaniu swoich obowiązków ustawowych w zakresie dostępu do dokumentacji medycznej małoletniego. Wskazano również, że po otrzymaniu od skarżącego w czerwcu 2023 r. ponaglenia, pismem z [...] lipca 2023 r., doręczonym pełnomocnikowi P.K. w dniu 12 lipca 2023 r., przekazano dokumentację medyczną dotycząca małoletniego P.K., w tym m. in. skierowanie na leczenie (pismo z [...] lipca 2023 r.). Nadto pismem z [...] sierpnia 2023 r., doręczonym 4 sierpnia 2023 r. na ręce pełnomocnika P.K. została złożona cała i kompletna dokumentacja medycznej dotycząca małoletniego (dowód: pismo Placówki medycznej z [...] sierpnia 2023 r.). Powyższe ma przemawiać, zdaniem Placówki medycznej przeciwko uznaniu, że ewentualna bezczynność po jej stronie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023. poz. 1634 dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez te organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Sąd administracyjny, rozpoznając skargę na bezczynność organu, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy bezczynności w udostępnieniu skarżącemu jako przedstawicielowi ustawowemu dokumentacji medycznej jego syna.

Oceny dopuszczalności skargi na bezczynność w udostępnieniu dokumentacji medycznej należy dokonywać w oparciu o art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 186 ze zm.), zgodnie z którym podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta. Sposoby udostępniania dokumentacji medycznej wymienione zostały w art. 27 tej ustawy, a mianowicie są to: 1) wgląd w dokumentację w siedzibie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, 2) sporządzenie wyciągów, odpisów lub kopii 3) wydanie oryginału za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu, jeżeli uprawniony organ lub podmiot żąda udostępnienia tej dokumentacji, 4) za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, 5) na informatycznym nośniku danych. Ponadto jak stanowi § 47 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lutego 2016 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej prowadzonej w podmiotach leczniczych dla osób pozbawionych wolności oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. z 2016 r., poz. 258) podmiot udostępnia dokumentację bez zbędnej zwłoki, a dokumentację udostępnia kierownik podmiotu lub osoba przez niego upoważniona. W przypadku gdy udostępnienie dokumentacji nie jest możliwe, odmowa wymaga zachowania formy pisemnej oraz podania przyczyny (§ 49 Rozporządzenia).

Na gruncie powołanych przepisów ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zakład opieki zdrowotnej jest zakładem administracyjnym, który z uwagi na unormowania stanowiące podstawę tworzenia i działalności tego rodzaju zakładów, w określonym zakresie wykonuje funkcje z zakresu administracji publicznej. Stosunek prawny pomiędzy takim zakładem a pacjentem, w zakresie udostępniania pacjentowi dotyczącej jego osoby dokumentacji medycznej jest stosunkiem administracyjnoprawnym, udostępnienie zaś tej dokumentacji następuje w drodze działania (czynności) zakładu, które może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W obecnym stanie prawnym obowiązek jaki ciąży na podmiocie udzielającym świadczeń zdrowotnych podlega zatem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Mając bowiem na uwadze wynikające z art. 51 ust. 3 Konstytucji RP prawo dostępu każdego do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych, należy przyjąć, iż możliwość szerokiego dysponowania powyższymi informacjami sprawia, że w tym zakresie podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych należy zaliczyć do kategorii władzy publicznej (postanowienie NSA z 8 listopada 2012 r., II OZ 958/12) i podlegają kontroli sądów administracyjnych w zakresie bezczynności w udostępnieniu tej dokumentacji, przy czym skarga na niepodjęcie czynności w zakresie wydania dokumentacji medycznej jako czynności materialno-technicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i nie wymaga ponaglenia. Powyższe stanowisko znajduje poparcie między innymi w wyroku NSA z 15 lipca 2011 r.. sygn. I OSK 667/11, postanowieniu NSA z 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 958/12, wyroku w Gorzowie Wlkp. z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 156/16, wyroku WSA w Łodzi z 16 grudnia 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 40/14.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Specjalistycznego Centrum [...] Spółka Jawna w udostępnieniu dokumentacji medycznej była dopuszczalna i to bez konieczności ponaglenia. Bez znaczenia jest przy tym forma prawna działania podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, na co powołuje się skarżony podmiot w odpowiedzi na skargę, albowiem w powołanych przepisach ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta i Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lutego 2016 r. mowa jest o wszystkich podmiotach udzielających świadczeń zdrowotnych.

Przechodząc do oceny, czy skarżony podmiot dopuścił się bezczynności wskazać należy, iż jak wynika ze złożonych dokumentów tylko na pierwszy wniosek skarżącego z [...] stycznia 2023 r. udzielono odpowiedzi bez żadnej zwłoki, bo już pismem z [...] lutego 2023 r. przesłano stronie skarżącej dokumentację medyczną, chociaż nie była to cała dokumentacja medyczna, co znalazło potwierdzenie

w późniejszych czynnościach Specjalistycznego Centrum. Kolejny wniosek strony skarżącej z [...] lutego 2023 r. pozostał już bez reakcji przewidzianej w art. 27 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, aż do udzielenia skarżącemu odpowiedzi na powyższe pismo poprzez przesłanie skarżącemu kompletu dokumentacji medycznej w lipcu 2023 r. oraz w dniu [...] sierpnia 2023 r., co strona skarżąca wykazała, przesyłając pisma adresowane do skarżącego wraz z dowodami ich doręczenia, a której to okoliczności skarżący nie zakwestionował w toku postępowania.

Dokonując oceny zasadności skargi dotyczącej bezczynności placówki medycznej, należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego

i przepisów dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy.

Z punktu widzenia zarzucanej bezczynności ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 35 k.p.a. i wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc trzeba ogólną zasadę postępowania administracyjnego, sformułowaną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., wedle której organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Przepis art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie omawianej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie

z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż

w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że zasady i sposób wydawania (udostępniania) dokumentacji medycznej reguluje powołana na wstępie ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. W myśl art. 23 ust. 1 tej ustawy, pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta. Stosownie zaś do art. 27, dokumentacja medyczna jest udostępniana:

1) do wglądu, w tym także do baz danych w zakresie ochrony zdrowia, w miejscu udzielania świadczeń zdrowotnych, z wyłączeniem medycznych czynności ratunkowych, albo w siedzibie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych,

z zapewnieniem pacjentowi lub innym uprawnionym organom lub podmiotom możliwości sporządzenia notatek lub zdjęć;

2) przez sporządzenie jej wyciągu, odpisu, kopii lub wydruku;

3) przez wydanie oryginału za potwierdzeniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu, na żądanie organów władzy publicznej albo sądów powszechnych,

a także w przypadku gdy zwłoka w wydaniu dokumentacji mogłaby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia pacjenta;

4) za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej;

5) na informatycznym nośniku danych.

Ponadto, w myśl - mającego zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy § 78 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. z 2015 r. poz. 2069) podmiot udostępnia dokumentację podmiotom i organom uprawnionym bez zbędnej zwłoki. Stosownie do § 79 tego rozporządzenia,

w przypadku gdy udostępnienie dokumentacji nie jest możliwe, odmowę przekazuje się w postaci papierowej lub elektronicznej, zgodnie z żądaniem uprawnionego organu lub podmiotu. W każdym przypadku wymagane jest podanie przyczyny odmowy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że mamy w niej do czynienia z bezczynnością organu dotyczącą załatwienia wniosku skarżącego z [...] lutego 2023 r., albowiem wnioskowana dokumentacja medyczna została stronie przesłana w dniu 4 sierpnia 2023 r., a więc już po skutecznym wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W sytuacji, gdy - tak jak w niniejszej sprawie - po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd, wydano skarżącemu w dniu 4 sierpnia 2023 r. całość dokumentacji medycznej, jaką dysponuje skarżona placówka medyczna, postępowanie sądowoadministracyjne, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w części obejmującej zobowiązanie do dokonania czynności podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, Nr 4, poz. 63).

Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało stwierdzić, że zobowiązany podmiot dopuścił się bezczynności. Nie stanowi usprawiedliwienia dla braku zachowania terminu do udostępnienia dokumentacji medycznej brak należytej reakcji pracownika placówki medycznej na pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2023 r.

Za organizację pracy w placówce i podejmowane działania osób w nich zatrudnionych odpowiada bowiem podmiot prowadzący.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bezczynność ta nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym przesądza zebrany w sprawie materiał dowodowy. Przyjąć bowiem należy, że w rozpatrywanej sprawie organ winien był rozpoznać wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie dokumentacji medycznej w terminie miesięcznym, wynikającym z art. 35 k.p.a., liczonym od dnia następującego po dniu wpłynięcia wniosku, tj. termin ten - zgodnie

z art. 57 § 3 k.p.a. - upływał w dniu 21 marca 2023 r. Tymczasem - jak wynika

z analizy akt sprawy - realizacja żądania zawartego we wniosku poprzez wydanie skarżącemu wnioskowanej dokumentacji medycznej nastąpiło w dniu 4 sierpnia

2023 r. Niezbędne czynności do realizacji wniosku skarżącego podjęto z chwilą złożenia skargi na bezczynność. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, bezsprzeczny. Okoliczność ta musi być przy tym osadzona w kontekście stanu faktycznego konkretnej sprawy, w której do naruszenia prawa doszło. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość

o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony

i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. W ocenie Sądu,

w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącego naruszenia prawa nie zaistniała, albowiem podmiot niezwłocznie odpowiedział na pierwszy wniosek skarżącego złożony w styczniu 2023 r. Kolejny wniosek skarżącego był następstwem stwierdzenia, że przesłana mu dokumentacja medyczna nie jest kompletna. Placówka w okresie od marca 2023 r. do czerwca 2023 r. miała kontakt z pacjentem i jego przedstawicielem ustawowym, który w trakcie wizyt lekarskich nie podnosił kwestii braku odpowiedzi na jego wniosek z [...] lutego 2023 r. Jak stwierdziła strona skarżona, brak odpowiedzi na wniosek był następstwem niezamierzonego błędu w selekcji dokumentów popełnionego przez pracownika. Trudno takiemu działaniu organu przypisać brak woli załatwienia wniosku skarżącego. Strona skarżąca nie wykazała nadto, aby brak realizacji wniosku w ustawowym terminie, spowodowało dla niej dotkliwe społecznie lub indywidualne skutki.

Ponieważ skarga została uwzględniona, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od podmiotu zobowiązanego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w postaci wpisu od skargi w wysokości 100 zł.