Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 166/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a, art. 151, art. 200 i art. 205 § 1 oraz art. 119 pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 2 i art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi R. C. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Komendant Miejski Policji w Gdyni dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni na rzecz skarżącego R. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 czerwca 2023 r. R. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni (zwanego dalej - "organem") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p.", skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto, skarżący wystąpił o zasądzenie od organu sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł oraz zasądzenie wszelkich kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 29 maja 2023 r.,

za pośrednictwem poczty elektronicznej, wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji

w Gdyni z wnioskiem o udzielenie informacji, który akt prawny (powszechnie lub wewnętrznie obowiązujący) reguluje zasady organizacji i funkcjonowania Komisariatu Policji, w szczególności podległego KMP w Gdyni Komisariatu Policji Gdynia - Karwiny w zakresie zadań związanych z prowadzeniem rejestru spraw przydzielanych policjantom, przekazywania spraw do prowadzenia w zastępstwie na czas nieobecności policjanta, informowania stron postępowania o zaplanowanych czynnościach.

W dniu 5 czerwca 2023 r., również za pośrednictwem poczty elektronicznej, Komendant Miejski Policji w Gdyni skierował do skarżącego wiadomość w treści której, powołując się na przepis § 8 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków,

wezwał wnioskodawcę do złożenia w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, uzupełnienia pisma z dnia 29 maja 2023 r. w zakresie wskazania podstawy prawnej żądania lub załączenie pełnomocnictwa w przypadku występowania

jako pełnomocnik danej osoby w sprawie. Jednocześnie organ poinformował,

że nieusuniecie wskazanych braków w terminie spowoduje pozostawienie skargi/wniosku bez rozpoznania.

Pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminu Komendant Miejski Policji w Gdyni nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Skarżący nie otrzymał również w tym terminie żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Złożony wniosek zawierał wszelkie wymogi, tak materialne, jak i formalne, pozwalające na uznanie go za wniosek o udzielenie informacji publicznej. Kwestia złożenia wniosku nie budzi więc wątpliwości. W orzecznictwie podkreśla się, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie wskazano jakichkolwiek wymagań formalnych dotyczących wniosku o udostępnienie informacji (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Przyjmuje się, że za pisemny wniosek należy uznać także przesłanie zapytania pocztą elektroniczną, i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie użyto podpisu elektronicznego. Wniosek w tej formie, jeżeli wynika z niego w jasny sposób, co jest jego przedmiotem, wszczyna postępowanie w sprawie. Podkreśla się, że niezbędne jest, aby złożony wniosek dotarł do adresata. Ciężar dowodu w tym zakresie co do zasady obciąża wnioskodawcę. Zwraca się jednak uwagę, że ryzyko ewentualnego nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej listu, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża organ,

a nie wnioskodawcę. Skoro organ odpisał skarżącemu w dniu 5 czerwca 2023 r., to oczywistym jest, że wniosek skutecznie do organu dotarł, co obligowało organ do podjęcia czynności administracyjnych.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zasadą jest, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Z orzecznictwa wynika, że udzielenie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, nie wymaga więc decyzji, jak również

nie wymaga złożenia przez wnioskodawcę podpisu pod wnioskiem.

W art. 16 ust. 1 u.d.i.p. określono jednak przypadki, które wymagają załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenie postępowania o udostępnienie informacji na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. wymagają wydania decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się, że dopiero w takich sytuacjach ma zastosowanie art. 63 § 3a k.p.a., w którym określono wymagania, jakie powinno spełniać podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego. Załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji odmownej bądź decyzji o umorzeniu wymaga własnoręcznego podpisu wnioskodawcy bądź podpisu elektronicznego na wniosku

o udostępnienie informacji publicznej. Brak takiego podpisu powinien zostać usunięty

w trybie 64 § 2 k.p.a. Oznacza to, że chcąc odmówić dostępu do informacji publicznej (abstrahując od faktu, że odmowa taka byłaby bezzasadna) organ powinien wezwać wnioskodawcę do usunięcia tego braku (złożenia wymaganego podpisu) w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie braku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania, lecz nawet tej czynności nie wykonał. Po przytoczeniu treści art. 6 u.d.i.p. skarżący skonstatował, że informacje, o które się zwracał, a których nie uzyskał podlegają udostępnieniu.

Ponadto, w sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ:

a) nie zastosował się do terminu określonego w treści art. 13 ust 1 u.d.i.p.;

b) nie powiadomił skarżącego w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku,

że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym

w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., przez co nie zastosował się do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p.;

c) nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, przez co nie zastosował się do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p.;

d) zażądał od skarżącego wskazania podstawy prawnej wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, czym naruszył art. 2 ust. 2 u.d.i.p.

Skoro zatem organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego, tj. nie została udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, oczywiste jest, że organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Gdyni wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że występując o udzielenie informacji skarżący nie wskazał trybu udzielenia informacji, tak by w sposób nie budzący wątpliwości uznać, iż pismo jego z dnia 29 maja 2023 r. stanowi wniosek o udzielenie informacji publicznej. Zapytanie wpłynęło na adres: "skargi-kmpgdynia@gd.policja.gov.pl". Wobec tego organ zwrócił się w dniu 5 czerwca 2023 r. do wnioskodawcy (aplikanta adwokackiego)

o wyjaśnienie trybu przesłanego zapytania poprzez uzupełnienie przesłanego

do organu pisma w zakresie podstawy prawnej żądanych informacji lub załączenie pełnomocnictwa, w przypadku kiedy występuje jako pełnomocnik danej osoby

w sprawie, informując jednocześnie o skutkach nieusunięcia wskazanych braków.

Wobec braku jakiejkolwiek odpowiedzi na prośbę organu oraz wniesienia skargi na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni, z której dopiero w sposób

nie budzący wątpliwości wynikało, iż pismo z dnia 29 maja 2023 r. stanowiło wniosek

o udzielenie informacji publicznej, organ niezwłocznie w dniu 4 lipca 2023 r. na adres poczty elektronicznej wskazany we wniosku udzielił odpowiedzi, że nie posiada informacji publicznej w postaci aktów wewnętrznego kierowania wydanych przez Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni oraz przez Komendanta Komisariatu Policji Gdynia - Karwiny regulujących zasady organizacji i funkcjonowania Komisariatu Policji Gdynia - Karwiny w zakresie zadań związanych z prowadzeniem rejestru spraw przydzielanych policjantom, przekazywania spraw do prowadzenia w zastępstwie

na czas nieobecności policjanta, informowania stron postępowania o zaplanowanych czynnościach. Następnie organ wskazał, że w przypadku, gdy wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jeżeli pismem poinformuje o tym wnioskodawcę. Akty prawne powszechnie obowiązujące, regulujące zasady organizacji

i funkcjonowania Komisariatu Policji, które są ogólnodostępne w Internetowym Systemie Aktów Prawnych, nie są informacją publiczną, a Komendant Miejski Policji

nie jest właściwym do dokonywania wykładni przepisów prawnych. W sprawie nie mamy do czynienia z informacja publiczną, do której udostępnienia obowiązany był organ.

Odnosząc się do zarzucanej bezczynności organ zwrócił uwagę, że w terminie zareagował na wniosek skarżącego, a w związku z powzięciem wątpliwości,

czy zapytanie jest wnioskiem na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej dopytał skarżącego o tryb przesłanego zapytania, jednakże nie uzyskał na to żadnej odpowiedzi, tylko od razu skargę na bezczynność, w której dopiero wskazał, iż wniosek z dnia 29 maja 2023 r. był wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.

Orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być nie tylko znaczne

i niezaprzeczalne, ale również musi być w oczywisty sposób nacechowane brakiem

woli załatwienia sprawy oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Z rażącym charakterem bezczynności mamy do czynienia, gdy okres zaniechania jest długotrwały, zaniechanie to jest celowe lub zamierzone przez organ, ewentualnie wynika z innych niepodlegających akceptacji przyczyn.

W sprawie nie ulega wątpliwości, że organ chciał załatwić sprawę w terminie,

a jego zachowanie nie było nacechowane brakiem woli załatwienia sprawy.

Zdaniem organu, to działanie skarżącego było celowe i zamierzone, przejawiające lekceważący stosunek do organu, skutkujące przedwczesnym złożeniem skargi

na bezczynność. Organ mógł mieć wątpliwość i dopytać o tryb uzyskania informacji, natomiast skarżący jako aplikant adwokacki, przyszły profesjonalista powinien organowi te wątpliwości rozwiać, precyzując swój tryb zapytania, jak to uczynił dopiero w skardze.

Ewentualnej bezczynności organu nie można zatem uznać za spełniającej kryteria rażącego naruszenia prawa. Skoro bezczynność organu nie miała miejsca

z rażącym naruszeniem prawa, to brak jest także podstaw do nałożenia grzywny. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków,

czyli także terminów i sposobu załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

W ocenie organu w sprawie, nie zaistniała bezczynność, tym bardziej nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ udzielił skarżącemu niezwłocznie odpowiedzi. Nie sposób zatem uznać, że działanie organu nacechowane było złą wolą, bądź przypisać organowi lekceważący stosunek do norm prawa. Jednocześnie zasądzenie kwoty, czy też wymierzenie grzywny nie znajduje podstaw, ponieważ skarżący otrzymał odpowiedź w dniu 4 lipca 2023 r., na pismo niezwłocznie

po wniesieniu skargi, z której w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, iż wniosek

z dnia 29 maja 2023 r. był wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.

Reasumując, z uwagi na to, że zakres informacji objętych wnioskiem skarżącego nie stanowi w ocenie organu informacji publicznej, to nie została spełniona przedmiotowa przesłanka z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to,

że udostępnienie i odmowa udostępnienia żądanych treści (informacji) nie następuje

w formie i trybie przewidzianych w przepisach tej ustawy. Nie doszło zatem

do bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej.

W piśmie procesowym z dnia 25 lipca 2023 r., stanowiącym replikę na złożoną przez organ odpowiedź na skargę, skarżący podtrzymał skargę w całości i wniósł jak dotychczas, albowiem przesłana skarżącemu informacja organu z dnia 4 lipca 2023 r. nie stanowi pełnej odpowiedzi w przedmiocie wniosku i przez to organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności.

W ocenie skarżącego, odpowiedź organu na skargę, oprócz przekopiowania treści własnego pisma organu z dnia 4 lipca 2023 r., nie zawiera argumentacji merytorycznej, a stanowisko organu jest sprzeczne z utrwaloną od lat linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Przede wszystkim skarżący nie ma obowiązku wskazywania trybu, w którym złożył wniosek o udzielenie informacji, albowiem badanie trybu jest zadaniem organu, które ten powinien przeprowadzić z urzędu. W szczególności skarżący nie musiał podawać wprost, że jego wniosek dotyczy udzielenia informacji publicznej, a tym bardziej nie musiał odpisywać na jakiekolwiek zapytania organu,

które zawierały wezwanie do podania podstawy prawnej.

W ocenie skarżącego, wewnętrzne akty prawne, jako dokumenty urzędowe wydane przez organ, choć niedostępne powszechnie dla obywateli, są przedmiotem informacji publicznej, albowiem regulują funkcjonowanie organu i podległych mu jednostek, a przez to mają pośredni wpływ na sytuację obywateli (art. 6 u.d.i.p.).

Z uwagi na fakt, że organ nadal nie ustosunkował się w pełni do zapytania skarżącego z dnia 29 maja 2023 r., tj. nie wskazał jakie przepisy wewnętrznie obowiązujące regulują zasady organizacji i funkcjonowania Komisariatu Policji

Gdynia - Karwiny organ nadal pozostaje w bezczynności.

Ponadto, z niewiadomych przyczyn, organ w odpowiedzi na skargę kilkukrotnie akcentuje fakt, że skarżący jest aplikantem adwokackim i próbuje nadać temu znaczenie, podczas gdy ta okoliczność nie ma żadnego wpływu na prawa skarżącego

i obowiązki organu. Skarżący nie występował natomiast jako aplikant adwokacki,

lecz jako obywatel - choćby dlatego, że nigdy nie powoływał się na udzielone przez osobę trzecia pełnomocnictwo lub upoważnienie wystawione na podstawie przepisów ustawy - Prawo o adwokaturze.

W piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2023 r. organ odniósł się do twierdzeń skarżącego zawartych w piśmie procesowym z dnia 25 lipca 2023 r.

Organ wyjaśnił, że przedmiotowe zapytanie przesłane z adresu kancelarii oraz podpisane zostało imieniem i nazwiskiem skarżącego, który następnie wskazał

swój status: aplikant adwokacki oraz tzw. stopkę kancelarii prawnej zawierającą:

adres kancelarii, nr konta bankowego, adres www., logo, a także klauzulę o przesłaniu informacji chronionych prawem autorskim. Z pewnością nie występował zatem jako "zwykły" obywatel, a odbierający maila mógł mieć wątpliwości co do trybu zapytania

i charakteru występowania skarżącego.

Organ podkreślił, że jego intencją była wola załatwienia sprawy w terminie,

w sposób rzetelny, a jego zachowanie z pewnością nie było nacechowane brakiem woli załatwienia sprawy.

Organ wskazał ponadto, że w dniu 7 sierpnia 2023 r. ponownie udzielił odpowiedzi skarżącemu (wiadomość odebrana przez skarżącego w tym samym dniu) ustosunkowując się w pełni do wniosku skarżącego, zaś Regulamin Komisariatu Policji w Gdyni-Karwinach oraz Szczegółowy zakres działania Wydziału Dochodzeniowo

-Śledczego Komisariatu Policji w Gdyni-Karwinach (przesłane w załączeniu) zawierają tylko ogólne postanowienia dotyczące struktury organizacyjnej, trybu kierowania

i zakresu zadań komórek organizacyjnych Komisariatu, zadania Naczelnika Wydziału, nie regulują kwestii szczegółowo wskazanych przez skarżącego we wniosku, tj.: zadań związanych z prowadzeniem rejestru spraw przydzielanych policjantom, przekazywania spraw do prowadzenia w zastępstwie na czas nieobecności policjanta,

czy informowania stron postępowania o zaplanowanych czynnościach. Kwestie związane z informowaniem stron postępowania o zaplanowanych czynnościach regulują przepisy kodeksu postępowania karnego (m.in. art. 305 § 4 k.p.k., art. 315 k.p.k., art. 316 k.p.k., art. 317 k.p.k.).

Wymienione kwestie szczegółowo reguluje zarządzenie nr 31 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 października 2020 r. w sprawie funkcjonowania Elektronicznego Rejestru Czynności Dochodzeniowo-śledczych (Dz. Urz. KGP z 2020r., poz. 53), zwany dalej "ERCDŚ", który prowadzi się w Komendzie Głównej Policji

w systemach teleinformatycznych Policji, jako system służący do przetwarzania

w formie elektronicznej, w sposób zautomatyzowany, informacji i danych osobowych gromadzonych przez Policję w urządzeniach ewidencyjnych w ramach prowadzonych postępowań karnych, karnych skarbowych i w sprawach nieletnich. System

ten, w zakładce "Referenci prowadzonych postępowań sprawdzających i przygotowawczych", zawiera ilość spraw w prowadzeniu, ilość spraw zakończonych, wskazując jakie obciążenie ma dany funkcjonariusz. Aplikacja ESOD natomiast

stanowi Elektroniczne Zarządzanie dokumentacją SIDAS, w której rejestrowane

są pisma następnie kierowane do konkretnej osoby.

Natomiast zarządzenie nr 4 Komendanta Głównego Policji z dnia 9 lutego 2017r. w sprawie niektórych form organizacji i ewidencji czynności dochodzeniowo

-śledczych Policji oraz przechowywania przez Policję dowodów rzeczowych uzyskanych w postępowaniu karnym (t.j.: Dz. Urz. KGP z 2017 r., poz. 9 ze zm.) w § 10 ust. 1 wskazuje, iż funkcyjny nadzór służbowy sprawują: bezpośredni przełożony policjantów komórki, w której jest prowadzone postępowanie; kierownik komórki organizacyjnej wyższego szczebla, w której jest prowadzone postępowanie; kierownik jednostki Policji lub jego zastępca.

Wymienione osoby, stosując odpowiednio przepisy w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, realizują czynności nadzorcze przez zapoznawanie się z materiałami postępowań; żądanie ustnych lub pisemnych informacji o przebiegu czynności w poszczególnych sprawach i w razie potrzeby wydawanie poleceń dotyczących kierunków postępowania lub poszczególnych czynności, z zastrzeżeniem uwzględniania dyspozycji wydawanych przez uprawnione podmioty w ramach nadzoru zewnętrznego; udzielanie pisemnych lub ustnych uwag policjantowi prowadzącemu postępowanie; kontrolowanie poziomu merytorycznego dokonywanych czynności procesowych; aprobowanie wybranych decyzji procesowych policjanta lub sporządzanych przez niego dokumentów. Przepis § 11 ust. 1 stanowi, że osoby wymienione w § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 są obowiązane w szczególności do: równomiernego, adekwatnego do umiejętności obciążania zadaniami policjantów prowadzących postępowania; udzielania bezpośredniej pomocy w określaniu kierunków czynności

i wynikających z nich przedsięwzięć, zwłaszcza we wstępnej fazie postępowania; okresowych ocen prowadzonych postępowań, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju i czasu podjęcia czynności oraz ich skuteczności, systematyczności, zgodności

z obowiązującymi przepisami i wytycznymi prokuratora albo sądu rodzinnego;

udziału w dokonywaniu ważniejszych lub trudniejszych czynności; egzekwowania zaplanowanych czynności oraz poleceń prokuratora lub sądu.

W kolejnym piśmie procesowym, opatrzonym datą 9 sierpnia 2023 r.,

w nawiązaniu do informacji uzyskanej od organu w dniu 7 sierpnia 2023 r., skarżący zmienił żądanie skargi w ten sposób, że zamiast zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 29 maja 2023 r. Skarżący podtrzymał przy tym żądania stwierdzenia bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia od organu sumy pieniężnej

w wysokości 2.000 zł i wszelkich kosztów postępowania.

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wymienionych w piśmie dokumentów na okoliczność ustalenia że:

a) organ pozostawał w rażącej bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej z dnia 29 maja 2023 r.,

albowiem co najmniej od dnia 29 grudnia 2008 r. posiadał informację publiczną

w postaci Regulaminu Komisariatu Policji Gdynia-Karwiny oraz co najmniej od dnia 28 grudnia 2012 r .posiadał informację publiczną w postaci Szczegółowego Zakresu Działania Wydziału Dochodzeniowo- Śledczego Komisariatu Policji Gdynia-Karwiny i mógł bez żadnych nakładów dodatkowej pracy udzielić tych informacji skarżącemu w ustawowym terminie 14 dni przewidzianym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, czego nie zrobił;

b) bezczynność organu była rażąca, ponieważ organ podał nieprawdziwe informacje skarżącemu w piśmie organu z dnia 4 lipca 2023 r. wskazując,

że nie posiada informacji publicznej w postaci aktów wewnętrznego kierowania wydanych przez Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni oraz przez Komendanta Komisariatu Policji Gdynia-Karwiny regulujących zasady organizacji i funkcjonowania Komisariatu Policji-Gdynia Karwiny w zakresie zadań związanych z prowadzeniem rejestru spraw przydzielanych policjantom, przekazywania spraw do prowadzenia w zastępstwie na czas nieobecności policjanta, informowania stron postępowania o zaplanowanych czynnościach, podczas gdy w dniu 7 sierpnia 2023 r. udzielił skarżącemu właśnie tej rzekomo nieposiadanej informacji publicznej w postaci aktów wewnętrznego kierowania wydanych przez Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni, co do Komisariatu Policji Gdynia-Karwiny;

Zdaniem skarżącego, dowody te są istotne dla określenia, że organ pozostawał w rażącej bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej oraz że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego

z wymienionych dokumentów nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity:

Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.", w zw. z art. 1 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity:

Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności. Obejmuje ona m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem działanie (akt lub czynność) organu, lecz jego ewentualny brak

w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie.

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów

w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ

do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności

lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza,

czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 149

§ 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności jednakże w piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas,

gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub

też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania

w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na przedmiot sprawy określony żądaniem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej przez Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni, kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p.".

Przepisy wskazanej ustawy stanowią natomiast, że informacja publiczna,

która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki,

nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem

ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej

na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie

z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może

być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni

od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji

w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Z powołanych przepisów wynika, że organ do którego wpłynął wniosek

o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy

w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia

jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie

w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie wniosku

o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie

w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź

gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Olsztynie

z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21).

Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt sprawy, w dniu 29 maja 2023 r., skarżący złożył w formie elektronicznej (e-mail) do Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni wniosek o udostępnienie informacji, który akt prawny (powszechnie lub wewnętrznie obowiązujący) reguluje zasady organizacji i funkcjonowania Komisariatu Policji, w szczególności podległego KMP w Gdyni Komisariatu Policji Gdynia-Karwiny w zakresie zadań związanych z prowadzeniem rejestru spraw przydzielanych policjantom, przekazywania spraw do prowadzenia w zastępstwie na czas nieobecności policjanta, informowania stron postępowania o zaplanowanych czynnościach.

W rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że Komendant Miejski Policji

w Gdyni, jako organ administracji, podlega obowiązkom wynikającym z ustawy

o dostępie do informacji publicznej. Poza warunkiem podmiotowym, został również wypełniony warunek przedmiotowy prawa do informacji. Sąd stoi bowiem na stanowisku, że żądanie dotyczące wewnętrznych aktów normatywnych, do których to dostęp nie jest powszechny, a które dotyczą wymienionych przykładowo w przepisie art. 6 u.d.i.p. kwestii, stanowią informację publiczną i powinny zostać na wniosek udostępnione.

Nie było w sprawie kwestionowane, że żądana we wniesionym wniosku odpowiedź została udzielona skarżącemu w dniu 7 sierpnia 2023 r., a więc dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Wraz z pismem procesowym organu z dnia 9 sierpnia 2023 r., stanowiącym odpowiedź na replikę skarżącego z dnia 25 lipca 2023r., organ przedłożył pismo z dnia 7 sierpnia 2023 r. skierowane do skarżącego wraz z załącznikami w postaci Szczegółowego zakresu działania Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komisariatu Policji w Gdyni - Karwinach oraz Regulaminu Komisariatu Policji w Gdyni - Karwinach (lata 2008-2012). Udzielenie wnioskowanej odpowiedzi spowodowało zmianę żądania określonego w punkcie pierwszym petitum skargi poprzez nie domaganie się przez skarżącego zobowiązania organu do załatwienia wniosku. Zestawienie dat wystąpienia z wnioskiem oraz jego załatwienia jednoznacznie wskazuje, że udostępnienie przez organ żądanej informacji nastąpiło

z przekroczeniem ustawowego 14-dniowego terminu na jej udostępnienie, określonego

w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie zatem do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w odniesieniu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 29 maja 2023 r., o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku. Uwzględniając zatem, że wnioskowana przez skarżącego informacja publiczna ostatecznie została udzielona w dniu 7 sierpnia 2023r., Sąd odstąpił od zobowiązania Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni do rozpoznania przedmiotowego wniosku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy rozstrzygnięciu sprawy ze skargi na bezczynność istotne znaczenie ma bowiem stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny, a zwłaszcza fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63). Nie można więc zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli organ przekroczył termin. Ponadto, brak było w świetle art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a. podstaw do umorzenia postępowania. Dyspozycja tego przepisu jednoznacznie określa bowiem obligatoryjne elementy orzeczenia sądowego

w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

O ile, wystąpienie w rozpoznawanej sprawie bezczynności organu nie mogło, zadaniem Sądu budzić wątpliwości, to oceny wymagał charakter zaistniałej bezczynności. Skarżący bowiem wnosząc skargę domagał się stwierdzenia, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Także modyfikując żądanie skargi w piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2023 r., podtrzymał stanowisko w tym przedmiocie, wskazując między innymi na podanie przez organ nieprawdziwych informacji o nie posiadaniu wnioskowanej informacji, podczas gdy w dniu 7 sierpnia 2023 r. została ona udzielona.

Z powyższym stanowiskiem skarżącego nie można się jednak zgodzić.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Ocena naruszenia prawa jako rażącego będzie zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest znaczny, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne (por. m.in. wyroki: WSA w Łodzi z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17, czy WSA w Krakowie z 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17).

W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego, długotrwałego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty i znaczący (zob. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). Bezczynność lub przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14). Akcentuje się również w judykaturze, że kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (zob. Wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19).

W świetle powyższego, w realiach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia prawa, w tym do uznania, iż została udzielona skarżącemu informacja nieprawdziwa (pismo procesowe organu z dnia 4 lipca 2020 r.). Niewątpliwie zasłanianie się brakiem wnioskowanej informacji publicznej stanowi pogwałcenie podstawowych reguł obowiązującego porządku prawnego i może być oceniane jako rażące naruszenie prawa. Niemniej, taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła, z przyczyn wskazanych poniżej.

Zdaniem Sądu okoliczności niniejszej sprawy i prezentowana przez organ postawa wskazują, że nie załatwienie sprawy (wniosku skarżącego) w terminie, nie wynikało z celowego działania organu. Trudno też mówić o udzieleniu skarżącemu przez organ w ww. piśmie nieprawdziwej informacji. Zachowanie się organu, w ocenie Sądu, może jedynie wskazywać na udzielenie niepełnej informacji, która została uzupełniona przez organ w kolejnym piśmie z dnia 7 sierpnia 2023 r. Choć niewątpliwie, organ mógł szybciej załatwić sprawę, w tym udostępnić załączone do tego pisma dokumenty, co skutkowało bezczynnością organu. Niemniej, oceniając całokształt podjętych w postępowaniu czynności, a przede wszystkim ich chronologię, tempo ich podejmowania oraz przyczyny takiego zachowania się, nie sposób dopatrzeć się w nich złej woli organu czy lekceważącego podejścia do wniosku. W konsekwencji, nie można również przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana marginalizowaniem znaczenia sprawy, jak też celowym przedłużaniem postępowania.

Na wstępie należy zauważyć, że "pierwotna" przyczyna opóźnienia w rozpoznaniu wniosku skarżącego wynikała z konieczności ustalenia właściwego trybu jego rozpoznania. Trzeba zgodzić się z organem, że złożony wniosek mógł budzić wątpliwości w tym zakresie. Jego brzmienie jednoznacznie nie wskazywało, że stanowi on realizację prawa do informacji publicznej w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek odnosi się ogólnie (lakonicznie) do żądania udzielenia "informacji", bez dookreślenia czy nawet sprecyzowania, że chodzi o informację publiczną. Można dodać, że nie zawierał on podstawy prawnej wystąpienia. O ile wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest odformalizowanym środkiem prawnym, a wnioskodawca, co do zasady, nie musi wskazywać podstawy prawnej żądania, to zaznaczyć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ustanawia zasadę pierwszeństwa przepisów szczególnych. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Z zacytowanego przepisu wynika więc, że jeżeli w innej ustawie ustawodawca przewidział odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, to pierwszeństwo ma tryb wynikający z tej właśnie ustawy szczególnej. Jednym z takich konkurencyjnych w stosunku do wynikającego z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej trybów, jest postępowanie dotyczące skarg i wniosków z działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775), zwanej dalej w skrócie: "k.p.a.". Dlatego w zaistniałych okolicznościach sprawy, skierowanie wniosku na adres poczty elektronicznej organu przewidziany do składania skarg (to jest na adres: skargi-kmpgdynia@gd.policja.gov.pl) nie było obojętne dla przyjętej przez organ jego wstępnej oceny. Okoliczności te w powiązaniu z powyżej poczynionymi uwagami powodują, że procedowanie wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie było oczywiste. Zaistniałych wątpliwości interpretacyjnych nie mogło usunąć, wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazanie we wniosku, że kierowane zapytanie następuje zgodnie ze wskazaniami Biura Kontroli Komendy Głównej Policji. Wezwanie skarżącego w dniu 5 czerwca 2023 r. m.in. o wyjaśnienie trybu przesłanego zapytania poprzez uzupełnienie podstawy prawnej żądania było usprawiedliwione i nie może rzutować na negatywną ocenę zachowania się organ. Tym bardziej, że w dacie składania wniosku przez skarżącego obowiązywało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 styczna 2002 r. w sprawie organizowania i przyjmowania skarg i wniosków (Dz.U. z 2002 r., nr 5, poz. 46), na którego unormowanie 8 § ust. 2 organ w wezwaniu powołał się. Przy czym, wezwanie zostało wysłane w ciągu 7 dni, od daty otrzymania wniosku skarżącego.

Nie można więc czynić skutecznego zarzutu organowi zmierzającemu do wyjaśnienia charakteru wniosku z jakim wystąpił skarżący, zwłaszcza że wniosek pochodził od aplikanta adwokackiego - "Pozdrawiam R. C. aplikant adwokacki", a odpowiedź miała być udzielona na adres mailowy skarżącego ([...]) albo pisemnie na adres w Kancelarii [...] ul. [...] w G. Nadto, wniosek został wysłany z adresu elektronicznego wskazanej kancelarii prawnej, zawiera znak graficzny kancelarii oraz stopkę redakcyjną wskazującą adres i inne dane kontaktowe, a także numer rachunku bankowego kancelarii. W takie sytuacji organ mógł przypuszczać, że skarżący nie wystąpił z zapytaniem jako osoba fizyczna, w swoim interesie, lecz w interesie klienta kancelarii, a wezwanie o załączenie pełnomocnictwa nie jawi się jako zbędne, ani tym bardziej jako rażąco naruszające przepisy prawa.

Trzeba zauważyć, że pomimo braku udzielenia przez skarżącego odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 czerwca 2023 r., organ przystąpił do rozpoznania wniosku na skutek powzięcia wiedzy o właściwym trybie jego złożenia, który został wskazany przez skarżącego w wniesionej do tutejszego sądu administracyjnego skardze na bezczynność organu.

Nie może ujść uwadze, że wezwanie organu skierowane do skarżącego zostało bez odpowiedzi, a zakreślony w nim termin 7 dni upłynął bezskutecznie. Skarżący natomiast w dniu 20 czerwca 2023 r. złożył skargę na bezczynność organu, z treści której wynika m.in., że działa w interesie własnym i jego zamiarem było zainicjowanie postępowania mającego na celu udostępnienie przez organ informacji publicznej. Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w 22 czerwca 2023 r., zaś wystosowane w jej następstwie pismo organu z dnia 4 lipca 2023 r., skierowane zostało do skarżącego w określonym na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowym terminie, licząc od dnia wpłynięcia skargi na bezczynność. Organ nie czekał zatem biernie, lecz starał się udzielić skarżącemu odpowiedzi na wystosowany do niego wniosek. Przy czym, w treści tego pisma organ wskazał skarżącemu, że nie posiada informacji publicznej w postaci aktów wewnętrznego kierowania wydanych przez Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni oraz przez Komendanta Komisariatu Policji Gdynia - Karwiny regulujących zasady organizacji i funkcjonowania Komisariatu Policji Gdynia - Karwiny w zakresie zadań związanych z prowadzeniem rejestru spraw przydzielanych policjantom, przekazywania spraw do prowadzenia w zastępstwie na czas nieobecności policjanta, informowania stron postępowania o zaplanowanych czynnościach.

Ważne jest przy tym, że stanowisko to organ podtrzymał w kolejnym piśmie z dnia 7 sierpnia 2023 r., skierowanym do skarżącego (o czym w dalszej części uzasadnienia).

Można zaznaczyć, że organ wskazał również, że w jego ocenie akty prawne powszechnie obowiązujące, regulujące zasady organizacji i funkcjonowania Komisariatu Policji, które są ogólnodostępne w Internetowym Systemie Aktów Prawnych, nie są informacją publiczną, a Komendant Miejski Policji

nie jest właściwym do dokonywania wykładni przepisów prawnych. Nie stanowi

również informacji publicznej wskazanie przez organ, że przepisy kodeksu postępowania karnego regulują informowanie stron postępowania o zaplanowanych czynnościach. Ponadto, organ wymienił też inne przepisy opublikowane w Dzienniku Urzędowym Komendy Głównej Policji, które można znaleźć w Elektronicznym Dzienniku Komendy Głównej Policji (edziennik.policja.gov.pl) dotyczące materii zawartej we wniosku.

Następnie, na skutek repliki skarżącego z dnia 25 lipca 2023 r. na odpowiedź na skargę, w której strona wyraziła stanowisko, że pismo organu z dnia 4 lipca 2023 r. nie stanowi pełnej odpowiedzi na jej wniosek, organ ponownie udzielił odpowiedzi w dniu 7 sierpnia 2023 r. (co zostało zaznaczone powyżej) wskazując, iż Regulamin Komisariatu Policji w Gdyni - Karwinach z lat 2008 - 2012 oraz szczegółowy zakres działania Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komisariatu Policji w Gdyni - Karwinach, zawierają tylko ogólne postanowienia dotyczące struktury organizacyjnej, trybu kierowania i zakresu zadań komórek organizacyjnych Komisariatu, zadania Naczelnika Wydziału. Akty te, jak ponownie wyjaśnił organ, nie regulują kwestii szczegółowo wskazanych przez skarżącego we wniosku, a mianowicie zadań związanych z prowadzeniem rejestru spraw przydzielanych policjantom; przekazywania spraw do prowadzenia w zastępstwie na czas nieobecności policjanta oraz informowania stron postępowania o zaplanowanych czynnościach. Do przedmiotowego pisma, stanowiącego niewątpliwe uzupełnienie poprzedniej odpowiedzi, organ załączył Regulamin Komisariatu Policji w Gdyni - Karwinach (lata 2008 - 2012) oraz Szczegółowy Zakres Działania Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komisariatu Policji w Gdyni - Karwinach. Trzeba tu zaznaczyć, że dokumenty te wraz z ww. pismami organu zostały przedłożone do akt sądowych i stanowiły podstawę orzekania w niniejszej sprawie zgodnie z dyspozycją art.133 § 1 p.p.s.a.

Organ ponownie podniósł, że kwestie związane z informowaniem stron postępowania o zaplanowanych czynnościach regulują przepisy kodeksu postępowania karnego. Organ powołał się w tym zakresie dodatkowo na zarządzenie nr 31 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 października 2020 r. w sprawie funkcjonowania Elektronicznego Rejestru Czynności Dochodzeniowo - Śledczych (Dz. Urz. KGP z 2020r., poz. 53) oraz zarządzenie nr 4 Komendanta Głównego Policji z dnia 9 lutego 2017r. w sprawie niektórych form organizacji i ewidencji czynności dochodzeniowo - śledczych Policji oraz przechowywania przez Policję dowodów rzeczowych uzyskanych

w postępowaniu karnym (t.j.: Dz. Urz. KGP z 2017 r., poz. 9 ze zm.). Jednocześnie organ wskazał, że wymienione akty prawne są ogólnodostępne w Internetowym Systemie Aktów Prawnych i nie są informacją publiczną, a organ nie jest właściwym do dokonywania wykładni przepisów prawnych. Nie stanowi z pewnością informacji publicznej wskazanie przez organ, iż przepisy kodeksu postępowania karnego regulują informowanie stron postępowania o zaplanowanych czynnościach.

W ocenie Sądu, opisane kolejno pisma świadczą o tym, że organ nie uchylał się od udzielenia informacji publicznej, lecz aktywnie dążył do jej udzielenia. Organ nie udzielił wprawdzie skarżącemu wnioskowanej informacji od razu, ale stopniowo, ustosunkowując się do kolejnych pism procesowych skarżącego. Co jednak istotne, i na co organ zwrócił uwagę w piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2023 r. i w przywołanej w nim odpowiedzi, że udostępnione skarżącemu w dniu 7 sierpnia 2023 r. ww. dokumenty zawierają tylko ogólne postanowienia dotyczące kwestii poruszonych we wniosku. Nie regulują one zagadnień szczegółowo wskazanych przez skarżącego we wniosku, czyli: zadań związanych z prowadzeniem rejestru spraw przydzielanych policjantom, przekazywania spraw do prowadzenia w zastępstwie na czas nieobecności policjanta, informowania stron postępowania o zaplanowanych czynnościach. W świetle tych ponownych wyjaśnień organu i załączonych do nich dokumentów, udzielona w dniu 4 lipca 2023 r. odpowiedź nie może być traktowana jako nieprawdziwa lecz niepełna.

Należy też zauważyć, że zakres sformułowanego we wniosku pytania był szeroki, gdyż dotyczył również każdego aktu prawnego (powszechnie lub wewnętrznie obowiązującego) regulującego zasady organizacji i funkcjonowania Komisariatu Policji. Udzielenie prawidłowej i pełnej odpowiedzi wymagało przez organ sięgnięcia do przepisów powszechnie obowiązującego prawa (mimo braku obowiązku w tym zakresie), jak i innych, wewnętrznych aktów. W praktyce mogło to oznaczać analizą większej liczby dokumentów. W konsekwencji nawet nie zrealizowanie w pełni żądania wniosku, nie może również automatycznie oznaczać działania organu z zamiarem nie udzielenia informacji. Na marginesie można tylko dodać, że w kontekście poniesionego nakładu pracy, jakiego wymagało sporządzanie odpowiedzi, to szybsze i bardziej proste byłoby udostępnienie dokumentów.

Z opisanych powyżej względów nie można podzielić stanowiska skarżącego o podaniu nieprawdziwych informacji przez organ. Brak też było w świetle poczynionych rozważań podstaw do stwierdzenia, że Komendant Miejski Policji w Gdyni dopuścił się bezczynności, która miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego też orzeczono jak w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.

Nieuznanie zarzucanej organowi bezczynności za rażące naruszenie prawa przekładało się na oddalenie skargi w zakresie żądania zasądzenia od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. W sytuacji bowiem, gdy stronie skarżącej wnioskowana informacja publiczna została udostępniona, a strona skarżąca nie podniosła okoliczności uzasadniających zastosowanie tego kompensacyjnego środka, wniosek skargi w tym przedmiocie nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Sądu, postawa organu nie była bowiem na tyle negatywna aby w sprawie niezbędne było zastosowanie dodatkowych środków natury prewencyjnej. Ponadto, przyznanie stronie sumy pieniężnej (jak i wymierzenie organowi grzywny) ma charakter fakultatywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 p.p.s.a, Sąd w punkcie 3. sentencji wyroku oddalił skargę w pozostałym zakresie.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie 4. sentencji wyroku

na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składa się uiszczony wpis sądowy.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).