Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 37/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14j par. 1 - 3
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 3 ust. 5, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1752
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi B. S. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta K z dnia 5 grudnia 2023 r. nr FP.310.1.1.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 5 grudnia 2023 r. nr FP.310.1.1.2023, Burmistrz Miasta K. (dalej też, jako "Organ"), na podstawie art. 14j § 1 -3 oraz art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), dalej jako "O.p." stwierdził, że stanowisko B.S. (dalej jako "Wnioskodawczyni", "Skarżąca", "Podatnik"), przedstawione we wniosku z dnia 28 września 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej co do zakresu i sposobu zastosowania ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w odniesieniu do nieruchomości – lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] – opodatkowania powierzchni nieruchomości lokalowej nieujętych albo nieopisanych szczegółowo w żadnej ewidencji, w zakresie pytania pierwszego jest w części prawidłowe, w zakresie pytania drugiego jest nieprawidłowe.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego

i prawnego sprawy:

2.1. W dniu 28 września 2023 r. wnioskiem złożonym do Urzędu Miejskiego w [...], Wnioskodawczyni zwróciła się o wydanie interpretacji prawa podatkowego co do zakresu i sposobu zastosowania w indywidualnej sprawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

We wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że jest właścicielką nieruchomości lokalowej opisanej w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...]. W księdze tej:

1) w dziale - oznaczenie nieruchomości w rubryce "Pole powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych" wpisana została wartość – 67,33 m²,

2) w dziale – spis praw związanych z własnością wpisany jest udział związany z prawem własności lokalu – [...] oraz określona księga wieczysta, w której prawo to zastało zapisane: [...],

3) księga wieczysta [...] dotyczy dwóch działek geodezyjnych nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] m² oraz budynku położonego w [...] przy [...] nr [...],

4) w ewidencji gruntów i budynków brak jest bardziej szczegółowych danych, które mogłyby posłużyć do określenia podstawy opodatkowania. Wszystkie wpisy zostały dokonane na wniosek i zgodnie z żądaniem organu podatkowego – Burmistrza Miasta K. Wnioskodawczyni nie są znane żadne inne ewidencje, które określałyby w inny sposób lub szczegółowiej przedstawioną nieruchomość.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni zadała pytania:

1. Czy do określenia wysokości zobowiązania podatkowego stosuje się zapisy zawarte w księdze wieczystej nieruchomości oraz w ewidencji gruntów

i budynków?

2. Czy podane w księdze wieczystej "pole powierzchni użytkowej lokalu wraz

z powierzchnią pomieszczeń przynależnych" stosuje się do naliczenia zobowiązania podatkowego?

Wnioskodawczyni prezentując stanowisko w sprawie, powołała się na art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Podając, że przedmiot sprawy dotyczy nieruchomości lokalowej, wskazała, iż w przepisach prawa należy poszukiwać definicji "powierzchni użytkowej lokalu". Definicja taka zawarta jest w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 725) – w art. 2 ust. 1 pkt 7. Cytując treść tego przepisu, Wnioskodawczyni podała, iż wynika z niego, że do powierzchni użytkowej lokalu zalicza się wszystkie pomieszczenia "w lokalu" poza szafami i schowkami w ścianach. Balkony, tarasy, loggie i antresole można traktować jako powierzchnie poza lokalem. Nie zalicza się do powierzchni użytkowej lokalu pomieszczeń znajdujących się zdecydowanie poza lokalem: pralni, suszarni, wózkarni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawczyni wskazała, że na zadane przez nią pytania należy odpowiedzieć dwukrotnie "tak". W sprawie chodzi o przepisy prawa i zasady określenia "powierzchni użytkowej lokalu".

Na zlecenie Burmistrza Miasta K. przed sprzedażą przedmiotowej nieruchomości sporządzony został opis i plan nieruchomości. W dniu [...] r. został on złożony do Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w [...]. Na tej podstawie w księdze wieczystej nieruchomości wpisano, że "pole powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych" wynosi 67,33 m². Obecnie Burmistrz Miasta K. dla potrzeb określenia wysokości podatku od nieruchomości uważa, że według stanu z 1995 r. Wnioskodawczyni jest w posiadaniu lokalu mieszkalnego o pow. 75,30 m² oraz budynku gospodarczego o pow. [...] m² (vide: m. in. decyzja [...],[...] z dnia [...]). Łączna powierzchnia do opodatkowania według stanu z 1995 r. wynosi [...] m2.

Wnioskodawczyni zadała pytania: Czy "powierzchnia użytkowa lokalu" powinna wynikać z przepisów prawa i prowadzonych przez Państwo ewidencji? Czy organ posiada pewną "swobodę" w możliwości określania powierzchni użytkowej w zależności od celu tego określenia? Czy ewentualna zmiana powierzchni użytkowej nieruchomości powinna być poprzedzona wnioskiem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i czy jest to czynność niepotrzebna dla określenia zobowiązania podatkowego?

Powołując art. 120 O.p., Wnioskodawczyni wskazała, iż gdyby organ podatkowy chciał w inny sposób określić "powierzchnię użytkową lokalu" niż to wynika z przytoczonego przepisu prawa (art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, to powinien powołać się na przepis prawa, na podstawie którego dokonuje takiego określenia oraz przeprowadzić procedurę usunięcia niezgodności księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

Wybór powierzchni do opodatkowania nie może być przedmiotem uznania urzędnika, gdyż w takim przypadku będą dwa nienadające się pogodzić porządki prawne. Dlatego uważa, że właściwą do przyjęcia dla celów podatkowych powierzchnią użytkową lokalu jest powierzchnia wpisana w księdze wieczystej, ustalona na podstawie definicji zawartej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

2.2. W interpretacji indywidualnej z dnia 5 grudnia 2023 r. Burmistrz Miasta K. uznał, iż stanowisko, które zostało przez Wnioskodawczynię przedstawione we wniosku, w zakresie pytania pierwszego jest w części prawidłowe, natomiast w zakresie pytania drugiego jest nieprawidłowe.

Organ w uzasadnieniu wskazał na art. 14j § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c O.p. Przytaczając stan faktyczny przedstawiony we wniosku Podatnika oraz treść zadanych tam pytań, po dokonaniu analizy odwołał się do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. – użytego w tej ustawie określenia "budynek". Następnie wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, że podstawę opodatkowania stanowi : dla gruntów - powierzchnia

w m2 , dla "budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa w m2. Zgodnie

z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny, poddasza użytkowe itp.

Ustosunkowując się do podnoszonych przez Wnioskodawcę okoliczności Organ stwierdził, że ustawa z dnia 21 czerwca 2021 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego reguluje jedynie zasady i formy ochrony praw lokatorów oraz zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminnym i nie ma zastosowania w sprawach ustalania podatku od nieruchomości.

U.p.o.l. korzysta z daleko idącej autonomii prawa podatkowego, zgodnie

z którą, jeśli przepisy prawa podatkowego nie zawierają stosownego odesłania do innych ustaw, to odwoływanie się do innych regulacji prawnych, w szczególności zawartych w nich definicji, jest niezasadne. Odwołując się przykładowo do wyroku NSA z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 1464/19, organ podał, że nie jest możliwe nadawanie pojęciu "powierzchnia użytkowa budynku lub jego części" znaczenia innego niż wynika to z definicji legalnej tego pojęcia zawartej w art. 1 pkt 5 u.p.o.l. Jeżeli bowiem ustawodawca formułuje w ustawie podatkowej definicję legalną określonego pojęcia, to ta definicja jest definicją wyłącznie wiążącą na gruncie ustawy podatkowej, bez względu na możliwość funkcjonowania w szeroko pojętym systemie prawa innej definicji tego samego pojęcia. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega więc nie tylko powierzchnia użytkowa lokali mieszkalnych znajdujących się w danym budynku, ale cała powierzchnia użytkowa tego budynku.

Organ cytując przepis art. 2 ust. 2 a następnie art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021, poz. 1048 ze zm., dalej jako "u.w.l") zauważył, że pomieszczenia przynależne nie mieszczą się w obrębie lokalu mieszkalnego. W konsekwencji ich powierzchnia nie jest wliczana do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. Nie oznacza to jednak, że powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokalu mieszkalnego nie wlicza się do powierzchni użytkowej budynku, w którym ten lokal się znajduje. Zarówno lokal mieszkalny jak

i pomieszczenia przynależne stanowią część budynku wielomieszkaniowego, którego powierzchnia "użytkowa podlega opodatkowaniu podatkiem ód nieruchomości. Stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. do powierzchni tej nie wlicza się grubości ścian oraz powierzchni klatek schodowych szybów dźwigowych. Opodatkowaniu podlegają zatem wszystkie części budynku, za wyjątkiem tych, wyraźnie wskazanych przez ustawodawcę. Tym samym, wyłączeniu

z opodatkowania nie podlegają powierzchnie pomieszczeń przynależnych (części wspólnych budynku), tworząc z tym budynkiem lub jego częścią architektoniczną całość i wykorzystywanych w sposób łączny z pozostałymi częściami budynku (lokalem mieszkalnym). Odwołując się natomiast do art. 3 ust. 5 u.p.o.l Organ wypowiedział się, iż z przepisu tego wynika, że celem uregulowania było łączne opodatkowanie wyodrębnionego lokalu wraz z przypadającą na ten lokal częścią powierzchni wspólnej budynku.

W związku z powyższym, Wnioskodawczyni jest właścicielem nie tylko części budynku mieszkalnego stanowiącej lokal mieszkalny, ale także części budynku mieszkalnego stanowiącej pomieszczenia przynależne (tj. piwnicę). Tym samym części budynku, które stanowią własność Wnioskodawczyni, powinny zostać przez nią wykazane w stosownej informacji do opodatkowania. Podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, piwnicy oraz w ułamkowej części innych pomieszczeń wspólnych budynku np. strychy, korytarze itp., które nie służą wyłącznie Wnioskodawczyni.

Organ odwołując się do przepisu art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Z 2023 r., poz. 1752, dalej, jako "p.g.k.") zauważył, że w ewidencji gruntów i budynków (dalej EGiB) uwzględnia się oddzielnie każdą działkę gruntu, każdy budynek znajdujący się na danej działce gruntu ze wskazaniem jego położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowej i ogólnych danych technicznych oraz każdy wyodrębniony lokal. Powyższa ewidencja zawiera oprócz informacji gruntów i budynków (zakres przedmiotowy ewidencji), również dane właściciela (zakres podmiotowy ewidencji). Zawarty w tym przepisie zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA. Z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1489/09; z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 4051/14). Przepis ten nie określa jednak zakresu związania organów podatkowych w ramach postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatku od nieruchomości, informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Zaewidencjonowane w EGiB dane odnoszące się do prawa własności nieruchomości mają charakter wtórny względem ksiąg Wieczystych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy

z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2023 r. poz 1984 ze zm.; dalej jako "u.k.w.h.") księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości.

Przy wskazaniu m. in. na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r sygn. akt II FPS 1/09) Burmistrz Miasta K. wypowiedział się, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów EGiB. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ale jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów

i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów EGiB. Zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy jak i podmiotowy ewidencji są podstawą wymierzania podatku od nieruchomości.

Jak podał organ interpretacyjny, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z odrębną własnością lokalu co oznacza, że dany lokal stanowi odrębny od gruntu i od budynku przedmiot własności. Jednakże nie możne on istnieć samodzielnie, gdyż wraz z nim związane są prawa do współposiadania części budynku i prawa do gruntu pod budynkiem oraz innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli lokali. Właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej, jako prawo związane z własnością lokalu.

Odnosząc się do pytania strony oznaczonego numerem 2, Organ zaznaczył, że księgi wieczyste spełniają funkcję rejestracyjną i ewidencyjną. To oznacza, że prowadzi się je w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Zwracając uwagę na powiązania pomiędzy księgami wieczystymi a ewidencją gruntów i budynków w odniesieniu do art. 26 u.k.w.h oraz art. 21 p.g.k. Organ m. in. wypowiedział się, że zadaniem ewidencji gruntów i budynków jest rejestracja danych służących organom państwa i jednostkom samorządu terytorialnego do wykonania ich zadań wskazanych w art. 21 p.g.k. Natomiast system ksiąg wieczystych posiada inną funkcję. Jest to rejestr urzędowy służący do ujawniania stanu prawnego nieruchomości, przy domniemaniu zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym. Oznacza to, że księgi wieczyste stanowią priorytet w zakresie stanu prawnego a EGiB w zakresie stanu faktycznego nieruchomości. Dla organu podatkowego dane niezbędne do opodatkowania składników nieruchomości to dane, które zawarte są w rejestrach EGiB oraz wszelkich innych dokumentach źródłowych którymi dysponuje organ.

Wobec powyższego, podstawą opodatkowania lokalu mieszkalnego, z którym związany jest udział w częściach wspólnych budynków i innych urządzeniach, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali oraz udział

w działkach jest art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.I, a nie ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego na którą powołuje się Wnioskodawczyni w złożonym wniosku. Składniki nieruchomości tj. wyodrębniony lokalem mieszkalny wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku oraz udział

w działce, które podlegają opodatkowaniu wynikają z aktu notarialnego, które są odzwierciedleniem danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Organ dodatkowo zauważył, że ustawodawca nałożył na właściciela obowiązek podatkowy, nie wskazując przy tym, kto powinien określić wielkość powierzchni wspólnej budynku. EGiB nie zawiera danych określających powierzchnię użytkową części wspólnych budynku, wówczas organ posiłkuje się danymi zawartymi w innych dokumentach.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca, zaskarżyła interpretację indywidualną Burmistrza Miasta K. z dnia 5 grudnia 2023 r. zarzucając jej:

1) nieprzestrzeganie normy prawnej wynikającej z art. 120 O.p., według której "organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa",

2) ignorowanie prawa zapisanego w ustawie o księgach wieczystych i hipotece

w art. 3 ust. 1 o treści: "domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym" poprzez nieuznawanie wpisu w księdze wieczystej w dziale – oznaczenie nieruchomości dokonanego w rubryce "Pole powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych", gdzie została wpisana wartość – 67,33 m2,

3) brak konsekwencji co do określenia wysokości należności podatkowej,

4) oderwanie "powierzchni użytkowej lokalu" od określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej interpretacji wydanej przez Burmistrza Miasta K. z dnia 5 grudnia 2023 r. i przyjęcie, że prawidłowe w sprawie jest stanowisko Skarżącej.

W uzasadnieniu Skarżąca podała, że większość treści interpretacji indywidualnej nie dotyczy jej wniosku o wydanie takiej interpretacji. Wskazując

w jakim fragmencie interpretacji organ wypowiada się co do meritum, Skarżąca wskazała, "iż zdaniem Burmistrza, tak się jej wydaje, to nieprawda, że opodatkowaniu podlega powierzchnia użytkowa". Zdaniem Organu, opodatkowaniu podlega zdefiniowana w u.p.o.l. powierzchnia użytkowa jakiegoś budynku, a nie powierzchnia użytkowa jej lokalu. W interpretacji Organ podatkowy, z powodu braku w u.p.o.l. definicji "powierzchni użytkowej lokalu", dokonał adaptacji przepisu art. 1a pkt 5 tej ustawy do potrzeb niniejszej sprawy. Z tego zaadaptowania powstała teza, że "podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, piwnicy oraz ułamkowe części innych pomieszczeń wspólnych budynku np. strychy, korytarze itp., które nie służą wyłącznie wnioskodawczyni". Tymczasem prawo stanowi, że "podstawę opodatkowania stanowi (...) dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa. Zawsze jest więc tak, że opodatkowaniu podlega "powierzchnia użytkowa". Pojęcie "powierzchni użytkowej budynku" odnosi się do nieruchomości gruntowych, a pojęcie "powierzchni użytkowej lokalu" do nieruchomości lokalowych. U.p.o.l. nie podaje definicji "powierzchni użytkowej lokalu". Definicję taką można znaleźć w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 725) w art. 2 ust. 1 pkt 1.

Organ definicje tej nie akceptuje i dla obliczenia podatku stosuje tylko

i wyłącznie zapisy zawarte w u.p.o.l. Stąd, wzięła się ww. adaptacja przepisu art. 1a pkt 5. Zdaniem strony skarżacej nieakceptowanie definicji zawartej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nie usprawiedliwia powoływanie się przez organ podatkowy na art. 3 ust. 5 u.p.o.l.

W skarżonej interpretacji indywidualnej Organ twierdzi, że podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, piwnicy oraz ułamkowej części innych pomieszczeń wspólnych budynku np. strychów, korytarzy itp. które nie służą wyłącznie wnioskodawczyni. Mimo to w ostatniej doręczonej Skarżącej decyzji podatkowej nr [...] z dnia [...] r. nie opodatkowano jej tymi powierzchniami, a do opodatkowania przyjęto: budynek mieszkalny, budynki gospodarcze murowane, garaże i grunty pozostałe. Z powyższego wynika, że w decyzji tej brak jest opodatkowania części wspólnych budynku, które zgodnie z wydaną interpretacją winny być opodatkowane. Do opodatkowania zaliczono natomiast "budynek mieszkalny", a jako podstawę opodatkowania przyjęto 75,30 m2, czyli wartość która nie występuje w żadnej z oficjalnych ewidencji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Skarżąca w postępowaniu Organu nie znalazła zastosowania przepisów prawa. Pod koniec swojej wypowiedzi zwróciła uwagę, że wartość podana w księdze wieczystej jest zbieżna z definicją "powierzchni użytkowej lokalu" zawartej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Stąd należało wnieść skargę. Do skargi dołączono kopię decyzji Burmistrza Miasta K. w sprawie zmiany w podatku od nieruchomości z dnia [...] r. za rok 2022.

4. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

5. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 22 stycznia 2024 r. ustosunkowując się do twierdzeń organu podniosła, że nie musi znać prawa, nie musi przejawiać inicjatywy dowodowej (art. 122 Ordynacji podatkowej), żeby sprawa została załatwiona przez organ zgodnie z prawem ( art. 120 Ordynacji podatkowej). Dodatkowo sprawa powinna być załatwiona w taki sposób, żeby wzbudzało to zaufanie organu ( art. 121 Ordynacji podatkowej ). Skarżąca ma wrażenie, że w niniejszej sprawie jest inaczej, a w odpowiedzi na skargę organ przedstawia swój własny sposób rozumienia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

6.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

6.2. Należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.

Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle powołanego przepisu, granice rozpoznania przez Sąd sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zatem zarzuty skargi.

Będąc związany granicami skargi, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

6.3. Na wstępie rozważań, wymaga wskazania, że z przepisów art. 14c § 1 i § 2 O.p. wynika, że organ podatkowy jest związany zakresem zagadnienia dotyczącego przepisów prawa podatkowego, jaki wnioskodawca sformułuje we wniosku o wydanie interpretacji. Postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym, bądź zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę i w ramach tego postępowania nie przeprowadza się dowodów w celu ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Tak więc ocena prawna, jaką organ podatkowy jest obowiązany zawrzeć w interpretacji indywidualnej, bazować musi na przedstawionym we wniosku stanie faktycznym (opisie zdarzenia przyszłego). Warto też odnotować, że również własne stanowisko wnioskodawcy opierać się musi na okolicznościach przez niego przywołanych (we wniosku). Konieczność bezwzględnego respektowania przez organ okoliczności przestawionych przez wnioskodawcę ubiegającego się o wydanie interpretacji indywidualnej, wielokrotnie była podnoszona w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a między innymi w wyroku z dnia 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 659/15, ( wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"), gdzie stwierdzono, że specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że jest ona podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może ingerować w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez wnioskodawcę, ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia. Jego zadanie jest ograniczone do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku z punktu widzenia ich kwalifikacji podatkowej. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wyrażonego we wniosku, organ interpretacyjny zobowiązany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p.

Ponadto podkreślenia wymaga, że w myśl powołanego powyżej art. 57a p.p.s.a. w sprawach skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w jej treści podstawą prawną. Oznacza to, że kognicja sądu administracyjnego pierwszej instancji jest ograniczona do zarzutów skargi i powołanej podstawy prawnej. Powyższe stanowi odstępstwo od przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zatem w świetle powołanych przepisów sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś stwierdzenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. W konsekwencji sąd może dokonywać kontroli zaskarżonej interpretacji jedynie w zakreślonych przez stronę skarżącą granicach naruszenia przepisów prawa i tylko takie przepisy mogą stanowić przedmiot rozważań prawnych (por. wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z 4 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1372/19, CBOSA).

Przepis art. 57a p.p.s.a. stanowi bowiem, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Zacytowany przepis podkreśla implikację, według której wyznaczenie granic sprawy przez stronę skarżącą oznacza, że sąd administracyjny nie może "wyjść" poza tak zakreśloną sprawę, a także nie może zawęzić jej do wskazanego przez siebie zakresu. Podkreślenia wymaga, że jeżeli jakiś przepis zostanie wskazany lub zacytowany w uzasadnieniu skargi na pisemną interpretację, to nie można uznać, aby doszło w ten sposób do prawidłowego sformułowania zarzutu, jeżeli ponadto nie określono w jaki sposób doszło do naruszenia wskazanej lub przytoczonej normy prawnej, tj. czy strona zarzuca błąd wykładni, czy też chodzi o niewłaściwe zastosowanie przepisu - czego wymaga przepis art. 57a p.p.s.a. Z uwagi na wynikające z tego przepisu ograniczenie kognicji sądu pierwszej instancji, sąd ten nie może skutecznie rozpoznać takiej skargi, bowiem nie ma ani prawa, ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi lub jego argumentacji (por. wyrok NSA z 23 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1346/17, z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt II FSK 2848/20, CBOSA). W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazaniami w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (A. Kabat, Komentarz do art. 57a [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2020, s. 252). Tym samym sąd administracyjny pierwszej instancji nie może dokonywać kontroli sądowej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sposób określony w art. 134 § 1 p.p.s.a., a więc nie może niejako "poszukiwać" naruszeń popełnionych przez organ interpretacyjny (zob. np. wyrok NSA z 13 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 1095/18, CBOSA).

6.4. Powyższe zastrzeżenie, ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ postawione zarzuty skargi i sposób ich sformułowania nie pozwalają Sądowi na dokonanie pełnej oceny prawidłowości wydanej interpretacji indywidualnej.

Skarżąca w skardze podniosła, że trudno jest jej zrozumieć stanowisko organu podatkowego w niniejszej sprawie. W ocenie Skarżącej większość treści interpretacji indywidualnej nie dotyczy wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej.

Jednakże wymaga podkreślenia, że Skarżąca de facto kwestionując spełnienie wymogów uzasadnienia prawnego zaskarżonej interpretacji nie postawiła zarzutu naruszenia art. 14c § 1 O.p., dotyczącego uzasadnienia oceny prawnej organu. Również w skardze nie zarzucono naruszenia art. 14c § 2 O.p., w myśl którego, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Zatem brak sformułowania zarzutu naruszenia powołanych przepisów uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny prawidłowości uzasadnienia prawnego zaskarżonej interpretacji z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 14c O.p.

6.5. Natomiast Skarżąca podniosła w skardze zarzut naruszenia art. 120 O.p., a dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 22 stycznia 2024 r., zarzut naruszenia art. 121 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej.

Jednakże strona skarżąca stawiając w piśmie procesowym zarzut naruszenia art. 121 O.p. nie sprecyzowała, w czym upatruje naruszenia tego przepisu wskazując jedynie, że sprawa powinna być załatwiona w taki sposób, żeby wzbudziło to zaufanie do organu, a ,,Skarżąca ma wrażenie, że w niniejszej sprawie jest inaczej’’.

W ocenie Sądu mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skargi i dokonując oceny zaskarżonej interpretacji nie sposób zgodzić się, że w niniejszej sprawie organ naruszył art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady działania organu na podstawie przepisów prawa oraz w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Burmistrz Miasta K. wydając interpretację indywidualną działał na podstawie przepisów prawa, w ramach upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 14j Ordynacji podatkowej. Natomiast samo wydanie interpretacji indywidualnej uznającej w części stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe nie narusza powołanego art. 121 § 1 O.p. Również o zasadności tego zarzutu nie mogą stanowić wskazywane przez Skarżącą sprzeczności jakie strona upatruje w stanowisku organu interpretacyjnego z treścią decyzji wydanych w jej sprawie w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości za wcześniejsze okresy rozliczeniowe, bowiem zarzuty dotyczące interpretacji indywidualnej, nie dają możliwości kontroli prawidłowości wydanych dotychczas decyzji, bądź polemiki z treścią tych decyzji.

Jedocześnie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 122 O.p. ( zasada prawdy obiektywnej), bowiem przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis art. 122 O.p. nie jest wymieniony w art.14h O.p., który zawiera odesłanie do przepisów Ordynacji podatkowej, mających odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych.

6.6. Ponadto Skarżąca w skardze postawiła zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, zgodnie z którym domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Skarżąca upatruje naruszenie powołanego przepisu poprzez ,,ignorowanie prawa zapisanego w ustawie o księgach wieczystych i hipotece i nieuznawanie wpisu w księdze wieczystej dotyczącego pola powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych, gdzie została wpisana wartość 67,33 m²’’.

Skarżąca formułując postawiony zarzut nie wskazała, czy zarzuca błędną wykładnię, czy niewłaściwą ocenę co do zastosowania tego przepisu, do czego zobowiązuje art. 57a p.p.s.a.

W uzasadnieniu wniesionej skargi, Skarżąca dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 1a pkt 5 u.p.o.l., poprzez wadliwe ,,zaadoptowanie’’ tego przepisu dla potrzeb niniejszej sprawy. W ocenie strony skarżącej ze względu na brak definicji ,,powierzchni użytkowej lokalu’’, w niniejszej sprawie zastosowanie winna mieć definicja wynikająca z art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 725).

W związku z tak postawionymi zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego, w ocenie Sądu również te zarzuty nie spełniają wymogów wynikających z art. 57a p.p.s.a.

Jednakże ustosunkowując się z daleko idącej ostrożności procesowej, do tak postawionych zarzutów, wskazania wymaga, że w zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ nie kwestionuje zasady wynikającej z art. 3 u.k.w.h., że domniemanie o którym mowa w tym przepisie nakazuje traktować prawo jawne z księgi wieczystej jako wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.

Wprost przeciwnie organ podkreśla znaczenie zapisów w księdze wieczystej, wskazując na powiązania jakie wynikają w świetle art. 26 u.k.w.h. oraz art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pomiędzy zapisami ksiąg wieczystych, a ewidencją gruntów i budynków.

Natomiast podkreślenia wymaga związanie organu właściwego dla wymiaru podatku od nieruchomości danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, które to związanie wynika z 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1629). Wskazany przepis wiąże organ właściwy dla wymiaru podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotu opodatkowania tym podatkiem - gruntów oraz budynków lub ich części odsyłając do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie wielokrotnie wyrażano powszechnie akceptowany pogląd, że w świetle art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego, co do zasady podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające (por. np. wyroki NSA z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1360/15, CBOSA ).

Należy również podkreślić, że organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. uchwałę NSA z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13; wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r., II FSK 1930/12; także: S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych 2015, nr 2, s. 11-19). Skoro wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., II FSK 3635/16 oraz B. Pahl, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2014 r., II FSK 1581/12, lex/el).

Natomiast w niniejszej sprawie Skarżąca upatruje naruszenie wymienionych przepisów, poprzez przyjęcie w okolicznościach faktycznych przedstawionych we wniosku jako podstawy opodatkowania innej wielkości powierzchni, niż powierzchnia lokalu mieszkalnego, wynikająca z księgi wieczystej.

Jednocześnie Skarżąca pomija, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w opisanym budynku posiada udział związany z prawem własności lokalu mieszkalnego.

Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 5 u.o.p.l., jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy o własności lokali ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej.

W obowiązującym stanie prawnym wyodrębnienie własności lokalu powoduje konieczność traktowania takiego właściciela jako podatnika z zastrzeżeniem art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Natomiast konsekwencje w zakresie opodatkowania gruntu oraz części budynku zostały odniesione do pojęcia nieruchomości wspólnej i udziału w tej nieruchomości wspólnej.

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali.

Pojęcie nieruchomości wspólnej należy rozumieć zgodnie z przepisem art. 3 ust. 2 u.w.l. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Z kolei reguły określania udziału w nieruchomości wspólnej są uzależnione od tego, czy chodzi o lokal wyodrębniony w nieruchomości wspólnej, czy też samodzielne lokale niewyodrębnione w nieruchomości wspólnej ( art. 3 ust. 3 u.w.l.).

Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi.

Metoda przewidziana w art. 3 ust. 5 u.p.o.l. ma ściśle wyznaczony zakres oddziaływania, gdyż służy wyłącznie do wymiaru podatku od części wspólnej gruntu i budynku. Chodzi tu o część wspólną w rozumieniu art. 3 ust. 2 u.w.l, czyli o grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli wyodrębnionych lokali. Przepis ten nie określa zatem zasad opodatkowania lokali wyodrębnionych i części gruntu związanych z tymi lokalami, ani też opodatkowania tej części budynku i związanej z nim części gruntu, która pozostaje poza wyodrębnionymi lokalami oraz częścią wspólną. Przedmiotem opodatkowania w sytuacji opisanej w art. 3 ust. 5 u.p.o.l. jest wyłącznie część wspólna gruntu i budynku, nie zaś lokale (wyodrębnione, czy też niewyodrębnione).

Natomiast interpretując pojęcie powierzchni użytkowej budynku lub jego części, należy w jego wykładni uwzględniać definicję legalną tego wyrażenia określoną w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., zgodnie z którą powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Dopełnieniem regulacji istotnych z punktu rozpatrywanej sprawy jest art. 4 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 1464/19 ( CBOSA) ustawa o podatkach i opłatach lokalnych korzysta z daleko idącej autonomii prawa podatkowego, zgodnie z którą, jeśli przepisy prawa podatkowego nie zawierają stosownego odesłania do innych ustaw, to odwoływanie się do innych regulacji prawnych, w szczególności zawartych w nich definicji, jest niezasadne. NSA podkreślił, że nie jest zatem możliwe nadawanie pojęciu "powierzchnia użytkowa budynku lub jego części" znaczenia innego niż wynika to z definicji legalnej tego pojęcia zawartej w art. 1 pkt 5 u.p.o.l.. Jeżeli bowiem ustawodawca formułuje w ustawie podatkowej definicję legalną określonego pojęcia, to ta definicja jest definicją wyłącznie wiążącą na gruncie ustawy podatkowej, bez względu na możliwość funkcjonowania w szeroko pojętym systemie prawa innej definicji tego samego pojęcia.

Skoro definicja powierzchni użytkowej zawarta jest w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., brak jest podstaw wbrew twierdzeniu strony skarżącej do sięgania do definicji powierzchni użytkowej lokalu zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

6.7. Reasumując wskazanie przez organ interpretacyjny, że podstawą wymiaru podatków stanowi zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków oraz stwierdzenie, że księgi wieczyste jako rejestr urzędowy służą do ujawniania stanu prawnego nieruchomości, zgodnie z zasadą domniemania zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym, nie narusza wskazanego w skardze przepisu art. 3 ust. 1 u.k.w.h.

Również posłużenie się przez organ w niniejszej sprawie definicją powierzchni użytkowej określonej w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. nie stanowi naruszenia przepisów prawa materialnego. Natomiast w niniejszej sprawie kwestią pozwalającą stwierdzić prawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej winna być przede wszystkim ocena spełnienia wymogów oceny stanowiska wnioskodawcy wraz uzasadnieniem prawnym, zawartych w zaskarżonej interpretacji z uwzględnieniem treści art. 14c § 1 i 2 O.p., w odniesieniu do postawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytania oraz stanowiska strony. Jak już wyżej wskazano, uwzględniając treść art. 57a p.p.s.a. brak zarzutu naruszenia art. 14c § 1 i 2 O.p., uniemożliwił Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonej interpretacji, co do spełnienia wymogów oceny prawnej wynikających z tego przepisu.

6.8. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.