Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 544/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 91
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant : sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XXII/222/2021 Rady Gminy Nowy Targ z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Pyzówka" stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 marca 2023 r. Wojewoda Małopolski wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Nowy Targ z dnia 25 marca 2021 r. nr XXII/222/2021 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Pyzówka". Organ wskazał, że został naruszony art. 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ponowienia wyłożenia zmienionego projektu planu do publicznego wglądu oraz uchwalenie planu który zawiera ustalenia odmienne od ustaleń przedstawionych mieszkańcom. Projekt planu dla obszaru Pyzówka był wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 6 październiku 2020 r. do 4 listopada 2020 r.. Analiza przedstawionego projekt planu z ostatniego wyłożenia wykazała brak zbieżności z uchwalony planem miejscowym dla obszaru Pyzówka. Zauważone zostały zmiany w zakresie m.in. wskaźników urbanistycznych, przeznaczeń podstawowych i dopuszczalnych. Wojewoda podniósł istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu poprzez uchwalenia planu, który nie został wyłożony do publicznego wglądu, po wprowadzeniu istotnych zmian m.in. w zakresie wskaźników urbanistycznych, a także przeznaczeń podstawowych i dopuszczalnych. Wprowadzając istotne zmiany w projekcie planu miejscowego, etap wyłożenia powinien zostać ponowiony. W odniesieniu do zasad sporządzenia planu należy wskazać na naruszenie art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 upzp poprzez niezgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami zawartymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Nowy Targ. Zgodnie z art. 15 ust. 1 upzp wójt (burmistrz albo prezydent miasta) sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium, a art. 9 ust. 4 stanowi, że ustalenia studium sa wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 1 upzp plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Rada Gminy Nowy Targ podejmując przedmiotową uchwałę w sprawie planu miejscowego dla obszaru Pyzówka stwierdziła zgodność projektu planu z ustaleniami studium gminy Nowy Targ. Jednak należy zauważyć, iż w powyższym zakresie został stwierdzony brak zgodności przedmiotowego planu miejscowego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Nowy Trag (przyjętego uchwałą nr XXXVI/370/20218 Rady Gminy Nowy Trag z dnia 26 września 2018 r.), w zakresie przeznaczenia terenów UT3.1. Teren oznaczony symbolem UT3.1 został przeznaczony w planie miejscowym pod tereny zabudowy usług turystycznych i rekreacji, gdzie dopuszczone zostały również w obrębie tego przeznaczenia, parkingi, zieleń urządzona oraz obiekty urządzeń wodnych. W studium teren ten znajduje się w terenie rolniczym, tj. terenie gospodarki rolnej przewidziane do utrzymania w dotychczasowym użytkowaniu rolniczym. W obrębie terenów występują rozproszone obiekty zabudowy zagrodowej oraz zabudowy jednorodzinnej. Sposób funkcjonowania zabudowy w terenach rolniczych powinien być szczegółowo określany w ustaleniach planów miejscowych. Zasadą generalną powinien być zakaz wprowadzania nowej zabudowy, z zastrzeżeniem określonych przypadków. Dopuszczalna jest rozbudowa istniejących budynków oraz uzupełnienia zabudowy w obrębie istniejących działek z zabudową zagrodową. W uzasadnionych przypadkach można dopuszczać lokalizację nowych obiektów bezpośrednio sąsiadujących z istniejąca zabudowa, jednakże pod warunkiem, że zabudowa nie narusza wymogów ochrony przyrody i krajobrazu. W terenach o korzystnej konfiguracji dopuszcza się realizację urządzeń i tras narciarskich z zachowaniem warunków wynikających z obowiązujących przepisów. Sezonowe użytkowanie terenów rolnych dla potrzeb sportu i rekreacji nie może naruszać przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dotyczy to w szczególności wykorzystania zimowego dla celów narciarstwa rekreacyjnego. Zastrzega się przy tym obowiązek opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w przypadku przeznaczania terenów rolnych na cele inwestycji narciarskich. Przeznaczając tereny w pianie miejscowym Wójt Gminy Nowy Targ był zobowiązany do uwzględnienia ich przeznaczenie w studium, tak aby zachowana został zgodność pomiędzy planem, a studium. Teren UT3.1 nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej zabudowy, wobec czego nie spełniono wymagań studium dotyczących możliwość wprowadzenie pewnych odstępstw w terenach rolnych. Wobec powyższego należy wskazać, iż ustalenie przeznaczenia niezgodnego ze studium, należy zakwalifikować, jako istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jego nieważności w całości. Uznać należy, że postanowienia zawarte w przedmiotowej uchwale Rady Gminy Nowy Targ są sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Nowy Targ wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że:

- 2 ust. 1 przepisy ogólne, wskazuje się, iż skoro punkt widokowy nie występował w

ustaleniach planu to usunięto zapis w treści słowniczka, ww. nie ma wpływu na

kształtowanie polityki w gminie. Wskazanie i wprowadzenie w słowniczku. Zabudowie letniskowej i rekreacyjnej - rozumie się przez to zabudowę w formie budynków rekreacji indywidualnej wykorzystywaną do celów mieszkalnych sezonowo, nie całorocznie, co było efektem rozmów z mieszkańcami w celu lepszej interpretacji planu i wyniku czego stwierdzono że ww. nie ma znaczenia dla wskazanych ustaleń i planu będącego na wyłożeniu;

- Par. 4 ust. 7 pkt. 2 pkt. 2 w kontekście zapisów Par. 4 ust. 7 pkt. 2, 7, 9 - oba zapisy oscylują w podobnej i tożsamej konwencji, gdzie zapis ostateczny 90 st (+30 st, odstępstwo) to właśnie zaproponowany parametr 120 st, zmiana wyniknęła wyłącznie ze sposobu zapisów w innych planach i oczekiwań mieszkańców aby zapisy były podobne;

- par. 13 ust.3 pkt. 1 par. 14 ust. 3 pkt. 1 par. 15 ust. 3 pkt. 1 wskazuje, iż zabudowa istniejąca nie stanowi ustaleń planu w zakresie przeznaczenia podstawowego czy dopuszczalnego. Reasumując czy zapis jest w planie czy go nie ma ww. nie ma znaczenia, tym samym stwierdzono, że korekta jest nieznacząca a uwzględnia wskazania organów do nie wpisywania stanu istniejącego;

- 23 ust. 4 w kontekście zapisów 23 ust. 4 pkt 1, 2, 3,4, gdzie wprowadzono wskaźniki dla terenu lasów ZL1, ZL2, ZL3, ZL4, ZL5, ZL6, ZL7, ZL8, ZL9, ww. było wyraźnym wskazaniem tut. organu przy innych planach dla terenu leśnego, pomimo wyjaśnienia, iż nie przewiduje się realizacji obiektów kubaturowych na terenie lasów zgodnie z zapisami ustawy o lasach. Brak zrozumienia organu nadzorczego w tej kwestii - czyli braku konieczności wykazywania wskaźników na terenie lasów spowodowało ich wprowadzenie. W ocenie organu powyższe nie wymagało wyłożenia ze względu na wprowadzone wskaźniki takie same dla wszystkich uchwalonych planów na terenie gminy Nowy Targ;

- 24 ust. 4 pkt. 5 w kontekście pominięcia pkt. 5., gdzie wskazano, iż zapis przebudowy i odbudowy z zakazem nadbudowy i rozbudowy de fakto dotyczy stanu istniejącego, a stan istniejący nie stanowi przedmiotu ustaleń (wyjaśnienia jw.), tym samym ww. usuniecie nie ma znaczenia formalnego dla funkcjonowania planu;

- 26 ust. 3 pkt. 5 w kontekście pominięcia pkt. 5, wskazano, iż zapis usunięto, ze

względu na jego wskazanie cyt. § 9.7. pkt 9 cyt. 9) w terenie ZC ustala się min.

3 miejsca parkingowe w ramach przeznaczenia KS1;

- 28 ust. 4 w kontekście 28 ust. 4 pkt.2, gdzie wskazana intensywność dotyczy terenu we władaniu gminy, parking w ramach funkcjonowania może posiadać obiekt kubaturowy do obsługi parkingu. Biorąc pod uwagę, iż ww. było na etapie po wyłożeniu i nie dotyczy terenów osób trzecich, stwierdzono iż nie ma potrzeby ponownego wykładania planu.

Organ wskazał, że zmiany wyjaśnione powyżej nie zostały wyłożone do publicznego wglądu, tj. po wprowadzeniu korekt jw. nie naruszają interesu prawnego mieszkańców i nie stanowią istotnych zmian w projekcie planu miejscowego koniecznych wskazanych przez organ do ponowienia wyłożenia. Zabudowa letniskowa i rekreacyjna, rozumiana jako zabudowa w formie budynków rekreacji indywidualnej wykorzystywaną do celów mieszkalnych jest naturalnym wskazaniem tzw. rozszerzającym dla mieszkańców i ww. nie wymaga jakiś dodatkowych wyłożeń, ponieważ każdy z mieszkańców oczekuje takich zapisów. Jednocześnie ww. zapisy nie powodują żadnych konfliktów społecznych i przestrzennych, gdzie jest to forma zabudowy mieszkaniowej, która wynika ze stanu prawnego terenów i oczekiwań mieszkańców. Mieszkańcy o tym fakcie byli powiadamiani i zaakceptowali przyjęte rozwiązania. Wprowadzenie wskaźników dla terenów lasów również nie powoduje żadnych ograniczeń inwestycyjnych dla mieszkańców. Tym samym, na skutek uwzględnienia przez Wójta Gminy Nowy Targ uwag, w tym wprowadzenie uwag do planu j w. stwierdzono iż nie zachodziła potrzeba ponownego wyłożenia. Zapisy honorują przyjęte propozycje przestrzenne a wskazanie zabudowy letniskowej i rekreacyjnej jest naturalnym uzupełnieniem zabudowy mieszkaniowej na terenie gminy. W kwestii uznania przekroczenia norm naruszenie art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 upzp w zakresie przeznaczenia terenów (UT3.1), teren oznaczony symbolem UT3.1 został przeznaczony w planie miejscowym pod tereny zabudowy usług turystycznych i rekreacji, gdzie dopuszczone zostały również w obrębie tego przeznaczenia, parkingi: zieleń urządzona oraz obiekty urządzeń wodnych uwzględniając potrzeby mieszkańców znajdujących się w otoczeniu tj. zabudowy jednorodzinnej. Jednocześnie przyjęto ze studium zasadę generalną tj. zakaz wprowadzania nowej zabudowy z zastrzeżeniem określonych przypadków. W uzasadnionych przypadkach można dopuszczać lokalizację nowych obiektów bezpośrednio sąsiadujących z istniejącą zabudową, jednakże pod warunkiem, że zabudowa nie narusza wymogów ochrony przyrody i krajobrazu. W tym przypadku nie jest naruszony stan istniejący tj. tereny rolne a usługi turystyczne i rekreacji obejmujące obiekty, urządzenia związane z działalnością sportową i służącą poprawie kondycji fizycznej mieszczą się we wskazaniach Studium tj. wskazaniem informującym, iż w terenach o korzystnej konfiguracji dopuszcza się realizację urządzeń (sportowych) i tras narciarskich. Sezonowe użytkowanie terenów rolnych dla potrzeb sportu i rekreacji nie narusza przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Teren UT3.1 znajduje się w otoczeniu istniejącej zabudowy od strony północnej, wobec czego spełniono wymagania studium dopuszczający możliwości wprowadzenie pewnych odstępstw w terenach rolnych tj. terenie gospodarki rolnej przewidziane do utrzymania w dotychczasowym użytkowaniu rolniczym. Zabudowa nie narusza wymogów ochrony przyrody i krajobrazu, co potwierdzają uzgodnienia i opinie planu z instytucją RDOŚ. W studium wskazuje się też, iż terenach o korzystnej konfiguracji dopuszcza się realizację urządzeń i tras narciarskich z zachowaniem warunków wynikających z obowiązujących przepisów. Sezonowe użytkowanie terenów rolnych dla potrzeb sportu i rekreacji nie może naruszać przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dotyczy to w szczególności wykorzystania zimowego dla celów narciarstwa rekreacyjnego. Zastrzega się przy tym obowiązek opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w przypadku przeznaczania terenów rolnych na cele inwestycji narciarskich. Tym samym przeznaczając tereny w planie miejscowym Wójt Gminy Nowy Targ dopełnił warunki ze studium w zakresie możliwych odstępstw i uwzględnienia, gdzie jest zachowana zasada niesprzeczności, a nie jak wskazał organ zgodności pomiędzy planem, a studium. Obecne Studium upoważnia do działań inwestycyjnych na bazie ewentualnych działań ze strony gminy poprzez realizację mpzp. Wobec powyższego należy wskazać, iż ustalenie przeznaczenia nie sprzecznego że studium, nie należy zakwalifikować, jako istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy, a zakres możliwości wskazania zakresu niesprzeczności studium z planem jest wyrazem samodzielności gminy w zakresie prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy bez nadużycia władztwa planistycznego gminy.

Natomiast badanie ewentualnego przekroczenia granic władztwa planistycznego, musi poprzedzać ocena zgodności zapisów planu ze studium, a organ odwoławczy takiej oceny nie przeprowadził. W istotę, władztwa planistycznego gminy wpisane jest uprawnienie, polegające na legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Organ podkreślił, że w realiach niniejszej sprawy zapisy uchwalonego planu pozostają w zgodzie z zapisami studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Jak stanowi przepis art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.,

Jak stanowi art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Kontrolując legalność uchwały rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy mieć na uwadze, że orzekanie o zgodności z prawem uchwał organów samorządu terytorialnego, powinno być dokonywane z uwzględnieniem zapisów Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607 z późn. zm.), która mając status identyczny jak ratyfikowane przez Sejm umowy międzynarodowej, stanowi element polskiego porządku prawnego. Zgodnie z art. 8 ust. 2 i 3 ww. Karty, wszelka kontrola organów samorządu terytorialnego powinna w zasadzie mieć na celu jedynie zapewnienie przestrzegania prawa i zasad konstytucyjnych. Kontrola lokalnych wspólnot samorządowych powinna być sprawowana z zachowaniem proporcji między zakresem interwencji ze strony organu kontroli a znaczeniem interesów, które ma on chronić. Wyrażona w powołanym art. 8 ust. 3 Karty zasada proporcjonalności nakazuje, aby dokonując oceny stopnia naruszenia prawa, organy wykonujące taką kontrolę badały zakres i stopień naruszenia proporcji pomiędzy zakresem interwencji ze strony organu kontroli (czyli wykorzystaniem instrumentów nadzorczych) a znaczeniem interesów, które ma on chronić. Wskazane wyżej kryterium proporcjonalności doprecyzowuje stosowanie kryterium legalności.

Skarga organu nadzoru tj. Wojewody Małopolskiego została złożona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Jak wskazano wyżej, podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podstawy nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny, wtedy zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym organ nadzoru lub na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały (por.: T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004).

Tryb uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ planistyczny w celu doprowadzenia do uchwalenia planu począwszy, od podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu a skończywszy na jego uchwaleniu. Oczywiście, nie każde naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego skutkować musi stwierdzeniem jego nieważności. Nie powinno jedna budzić wątpliwości, że istotnego naruszenie trybu uchwalania planu należy upatrywać w sytuacji, gdy ustalenia planistyczne (w planie uchwalonym) są odmienne od tych, jakie zostałyby podjęte, w wyłożonym projekcie tj. w sytuacji, kiedy organ dokonuje zmian w projekcie planu przyjętym do wyłożenia, bez dokonywania ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie i uchwala plan o częściowo odmiennej treści niż ta, przyjęta do wyłożenia. Ponowne wyłożenie miejscowego planu powinno nastąpić zawsze wtedy, gdy wprowadzone zmiany dotyczą jego koncepcji czy istotnych elementów przyjętych w projekcie planu, czy też kiedy zmiany te liczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2021 r. II OSK 453/21). Brak ponownego wyłożenia projektu planu miejscowego, pomimo dokonanych zmian, czy to w wyniku uwzględnienia uwag, czy dokonanych "z urzędu" (zmiana koncepcji planistycznej w niektórych obszarach), zwłaszcza jeżeli zmiany dotyczą zapisów istotnych, przesądzających o odmiennym przeznaczeniu danych obszarów, a zmiany te są liczne, wymaga ponownego wyłożenia planu a także ponowienia procedury planistycznej (uzgodnień) w niezbędnym zakresie. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2020 r. II OSK 3850/19 zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. wprowadzenie zmian do projektu planu bez ponowienia w tym zakresie czynności określonych w art. 17 u.p.z.p. może w konkretnych przypadkach stanowić istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, które z mocy art. 28 ust. 1 ustawy skutkuje stwierdzeniem nieważności całej uchwały w sprawie uchwalenia planu.

Wskazać dalej należy, iż brak podstaw by stwierdzać nieważność planu miejscowego w części, jeżeli wadliwe zapisy planu (uchwalone z naruszeniem zasad jego sporządzania) są liczne i dotyczą istotnych elementów, na jaki plan miejscowy się składa. Także wadliwa numeracja przepisów zamieszczonych w planie (dublowanie jednostek redakcyjnych w części tekstowej planu), nie może być przez sąd w żaden sposób sanowana. Stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ograniczeniem do jego części, nie może prowadzić do tego, że jest on nieczytelny lub niejednoznaczny. Eliminacja wielu zapisów planu miejscowego, podjętych z naruszeniem trybu jego uchwalania oraz zapisów w dublujących się jednostkach redakcyjnych powodowała by jego dezintegracje.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący przedmiotem kontroli sądu, został podjęty z naruszeniem trybu jego uchwalania a naruszenia te są w ocenie sądu istotne. Treść wyłożonego projektu planu nie jest tożsama z treścią planu uchwalonego. Różnice dotyczą wprowadzenia nowych definicji (§ 2 ust 1), zmian parametrów zabudowy (§ 4 ust 7) pominięcia zabudowy zagrodowej obszarach MN/U1-MN/U4, MRj1-MRj31.1 i Mrj4 –MRj35.1 (§ 13 ust 3, § 14 ust 3, § 15 ust 3), wprowadzenia parametrów nowej zabudowy nieprzewidzianych w projekcie planu (§ 23 ust 4). W uchwalonym planie pominięto też zamieszczony w projekcie zapis, dotyczący dopuszczenia przebudowy i odbudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej z zakazem jej nadbudowy i rozbudowy w obszarach ZN1-Zn24 (§ 24 ust 4), oraz wyznaczenia zasad dotyczących miejsc parkingowych w obszarze ZC1 (§ 26 ust 3). W terenach obsługi komunikacyjnej wprowadzono zaś parametr, którego brak w projekcie planu wyłożonego tj. intensywność zabudowy. Z kolei § 4 występują dwie te same jednostki redakcyjne – pkt 2. W ocenie sądu brak podstaw by uznać, że różnice w projekcie planu przyjętym do wyłożenia a planie uchwalonym są nieistotne. Różnice te dotyczą parametrów zagospodarowania terenów objętych zapisami planu i są na tyle liczne, że ich eliminacja z przez stwierdzenie nieważności części planu, doprowadziła by do jego dezintegracji. To samo można powiedzieć o eliminacji dublujących się jednostek redakcyjnych. W tej sytuacji zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności skarżonego planu w całości. Ponieważ zaś stwierdzenie nieważności uchwały nie ogranicza się do jej części, ale całości, zbędnym jest dalsza analiza ewentualnej sprzeczności części tego planu – obszaru UT3.1 ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Nowy Targ.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.