Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2352/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 59 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 września 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 132/19 w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 26 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 4 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J.M. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 26 listopada 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że A. sp. z o. o. z siedzibą w K. (dalej: inwestor) wystąpiła do Wójta Gminy Chojnice z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa stacji paliw na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości [...], obręb ewidencyjny [...]".

Wójt Gminy Chojnice wszczął postępowanie w sprawie, kwalifikując przedmiotowe przedsięwzięcie na podstawie § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 – dalej: rozporządzenie), jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia tej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa).

Organ I instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, Dyrektora Zarządu Zlewni w Chojnicach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chojnicach o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z 22 czerwca 2018 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku wyraził opinię, że nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcie. Opinią z 11 kwietnia 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Chojnicach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Chojnicach w piśmie z 27 lutego 2018 r. stwierdził, że niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z 19 września 2018 r. Wójt Gminy Chojnice stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Następnie decyzją z 20 września 2018 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz określił warunki dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia na etapie budowy i eksploatacji przedsięwzięcia, a także wymagania, które powinny być uwzględnione w projekcie budowy. Mając na uwadze rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia organ I instancji uznał, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.

Decyzją z 26 listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gmina Chojnice.

Organ odwoławczy wskazał, że informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz w jej uzupełnieniu z 3 maja 2018 r. jednoznacznie wskazują, że w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie dojdzie do powstania emisji akustycznych i zapachowych, powodujących nadmierną uciążliwość dla środowiska. W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do kwestionowania danych wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia. Odnosząc się do opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chojnicach organ odwoławczy wskazał, że opinia ta nie została przekonująco uzasadniona. Poza przedstawieniem stanu istniejącego i stanu przyszłego (planowanego) organ inspekcji sanitarnej nie wskazał na jakiekolwiek motywy, które kierowały nim przy wyrażaniu opinii. Na podstawie opisu stanu faktycznego stwierdzono jedynie, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Odnosząc się natomiast do elementów, które zdaniem organu opiniującego powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, organ odwoławczy wskazał, że to decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a nie sporządzany w toku postępowania raport, powinna zawierać ustalenia dotyczące ochrony życia i zdrowia ludzi, minimalizacji możliwych uciążliwości i szkodliwych wpływów na okoliczną zabudowę, jak również ustalenia odnoszące się do ochrony wód powierzchniowych i podziemnych. W ocenie organu odwoławczego, wystarczające są zaproponowane przez inwestora środki minimalizujące negatywne oddziaływanie na środowisko. Są to: wykonanie pasa zieleni na granicy działki z najbliższą zabudową mieszkaniową; unikanie pracy ciężkiego sprzętu na biegu jałowym; wykonanie prac budowlanych będących źródłem hałasu w porze dziennej; selektywne magazynowanie wszystkich odpadów w odpowiednich szczelnych pojemnikach i zapewnienie ich sukcesywnego odbioru przez uprawnione do tego firmy; system zbierania wód opadowych z terenu dystrybucji paliw i podczyszczanie ich w osadniku i separatorze substancji ropopochodnych, jak i zaopatrzenie stacji w sorbenty i czyściwo służące do usunięcia niewielkich wycieków ropopochodnych. Natomiast w zakresie poruszonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chojnicach kwestii ochrony wód powierzchniowych i podziemnych wypowiedział się organ Wód Polskich w piśmie z 11 kwietnia 2018 r. W ocenie organu odwoławczego, rozwiązania dotyczące odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenów utwardzonych i wiaty do miejskiej kanalizacji deszczowej, jak również odprowadzania ścieków socjalno-bytowych do kanalizacji sanitarnej oraz przekazywania firmie zewnętrznej szlamów z odwadniania olejów w separatorach, spowodują, że nie zostanie pogorszony potencjał ekologiczny jednolitych wód powierzchniowych oraz jednolitych części wód podziemnych. Z kolei kwestia uregulowania miejsc parkingowych wykracza poza zakres kompetencji organów inspekcji sanitarnej.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł skarżący.

Oddalając skargę Sąd I instancji w pierwszej kolejności podzielił stanowisko organów w zakresie kompletności i prawidłowości sporządzenia złożonej przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia. Sąd I instancji podkreślił, że organy współdziałające wydały w tej sprawie opinie, a organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie był nimi związany.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej przez nieuzasadnione przyjęcie, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art 84 ust. 1 w związku z art 63 ust. 1 i art 64 ust. 1 ustawy środowiskowej, przez bezzasadne przyjęcie, że Wójt Gminy Chojnice w sposób właściwy i zgodny z przepisami stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, pomimo, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Chojnicach w swojej opinii wskazał na konieczność przeprowadzenia takiej oceny oddziaływania na środowisko.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie na podstawie art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut podnoszący naruszenie art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej przez nieuzasadnione przyjęcie, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Z kolei zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria wskazane w art. 63 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy środowiskowej. Zarzut ten został zatem częściowo błędnie sformułowany, ponieważ skarżący kasacyjnie nie wskazał właściwej jednostki redakcyjnej art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, który dzieli się na trzy punkty, które z kolei dzielą się na liczne jednostki redakcyjne (litery). Ponadto w tej sprawie nie ulega wątpliwości i nie jest kwestionowane, że planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sporne jest natomiast, czy organ miał podstawy odstąpić od przeprowadzenia tzw. pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zakresie kontroli legalności zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Sąd I instancji orzekł, że do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej zostały załączone wszystkie dokumenty wymagane przez art. 74 ust. 1 ustawy środowiskowej, w tym karta informacyjna przedsięwzięcia. Dokument ten charakteryzuje przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w tej sprawie zawierała wszystkie dane określone w art. 62a ustawy środowiskowej. Skarżący nie podważył skutecznie danych zawartych w karcie informacyjnej, poprzestając na gołosłownych twierdzeniach odnośnie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Natomiast Sąd I instancji w granicach przyznanych mu uprawnień dokonał prawidłowej analizy karty informacyjnej i na tej podstawie stwierdził, że dokument ten zawiera wszystkie informacje niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy. W karcie informacyjnej scharakteryzowano bowiem rodzaj, skalę i usytuowanie przedsięwzięcia wraz z opisem zajmowanej nieruchomości. W karcie opisano rodzaj technologii planowanej do zastosowania, w tym scharakteryzowano sposób funkcjonowania instalacji. Przeprowadzono również analizę wariantów alternatywnych przedsięwzięcia oraz określono przewidywane ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw i energii. Ponadto scharakteryzowano źródła oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i adekwatnie wskazano szczegółowo rozwiązania chroniące środowisko. W karcie informacyjnej wymieniono również obszary podlegające ochronie na podstawie odrębnych przepisów. Scharakteryzowano także wpływ przedsięwzięcia na jednolite części wód poziemnych i powierzchniowych, oraz przeanalizowano oddziaływania skumulowane i wpływ przedsięwzięcia na klimat. Dodatkowo, w karcie zamieszczono charakterystykę przedsięwzięcia pozwalającą na wykluczenie jej z grupy zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Jak już wyżej wskazano, okoliczności te nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego, którego twierdzenia sprowadzają się w istocie do stwierdzenia, że szkodliwe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia można określić na podstawie zasad doświadczenia życiowego i logiki.

Karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie organów dokument prywatny. Szczegółowa i specjalistyczna treść karty informacyjnej oznacza, że dokument ten, zgodnie z art. 62a ustawy środowiskowej, stanowi punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia. Dokumentowi temu przysługuje więc szczególna moc dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej karty informacyjnej wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2020 r., II OSK 875/20).

Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej. Nie można więc uznać za skuteczne zarzutów skarżącego wobec ustaleń organów w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji, gdy skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tych ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11).

Organy orzekające w sprawie mają z kolei obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w karcie informacyjnej. Jeżeli organ ma wątpliwości co do danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, to obowiązkiem tego organu, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., jest wezwanie wnioskodawcy do usunięcia tego rodzaju wątpliwości. Dopiero gdyby wątpliwości tych nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2013 r., II OSK 1837/11). W tej sprawie inwestor był wzywany do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia i wezwania te wykonał, co podlegało również ocenie organów współdziałających.

Odnosząc się do kwestii opinii organów współdziałających, należy zauważyć, że zasadnicze znaczenie miały opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Chojnicach. Obie opinie podlegały ocenie organów orzekających w sprawie, które prawidłowo stwierdziły, że opinie te zostały sporządzone prawidłowo i w granicach wyznaczonych kompetencjami organów współdziałających. Natomiast opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chojnicach nie spełniała tego warunku i jaki taka nie mogła mieć zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Należy podkreślić (na co wskazał też Sąd I instancji), że opinie organów współdziałających nie są wiążące dla organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, przy czym w przypadku uzyskania sprzecznych opinii, organ orzekający w sprawie ma obowiązek szczegółowo uzasadnić, z jakich powodów podziela stanowisko wyrażone w jednej opinii, a z jakich powodów nie podziela stanowiska przeciwnego. W tej sprawie organy obu instancji szczegółowo wyjaśniły, z jakiego powodu nie uwzględniły opinii organu inspekcji sanitarnej. Jak prawidłowo podkreślił Sąd I instancji, akceptując w tym zakresie stanowisko organów prowadzących postępowanie, organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w ramach swoich kompetencji, nie dostrzegły okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego określając wymagania w zakresie ochrony wód powierzchniowych i podziemnych oraz lokalizacji miejsc postojowych, wykraczała poza kompetencje organu współdziałającego. Organ inspekcji sanitarnej wypowiedział się bowiem o zagadnieniach należących do właściwości innych organów i "aktualizujących się" na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Prawidłowe jest także stanowisko, że opinia organu sanitarnego nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia dla stwierdzonej potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Oprócz przytoczenia ogólnej charakterystyki przedsięwzięcia nie zawarto żadnej argumentacji uzasadniającej taką potrzebę. Powołanie się na okoliczność sąsiadowania planowanego przedsięwzięcia z działką zabudowaną budynkiem mieszkaniowym, bez odniesienia się do indywidulanych uwarunkowań oddziaływania przedsięwzięcia oraz jej sąsiedztwa, powoduje, że stanowisko organu opiniującego w tym zakresie nie zasługiwało na uwzględnienie przy weryfikacji potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei pozostałe dwie opinie organów współdziałających zostały oparte na szczegółowej analizie przedsięwzięcia, jego wielkości, rodzaju oddziaływań (hałas, substancje szkodliwe), uwarunkowań związanych z istniejącym sąsiedztwem, w tym zabudowy mieszkaniowej oraz proponowanych rozwiązań minimalizujących ewentualne oddziaływania negatywne na środowisko, w tym warunki życia ludzi. Ponadto organ I instancji szczegółowo przeanalizował proponowane przez inwestora rozwiązania technologiczne minimalizujące oddziaływanie przedsięwzięcia na elementy środowiska oraz zdrowie ludzi. Na tej podstawie organ I instancji prawidłowo stwierdził, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ I instancji przeprowadził szczegółową analizę istniejących czynników środowiskowych, którą podtrzymał i rozwinął organ odwoławczy. Organy administracji w sposób wnikliwy zidentyfikowały źródła oddziaływań przedsięwzięcia, tj. hałas, emisja pyłów i gazów oraz przedostawanie się do wód i gleby substancji ropopochodnych, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Ponadto odpowiednio do tych ustaleń organy zweryfikowały ich wpływ na środowisko, w tym przy zastosowaniu proponowanych przez inwestora rozwiązań zabezpieczających, a ocena ta nie została skutecznie podważona przez skarżącego. Należy także podkreślić, że dysponując opiniami organów współdziałających organy orzekające w tej sprawie były zobowiązane do ustalenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki, o których stanowi art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej po przeprowadzeniu tzw. pełnej oceny tego przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji odniósł się do przesłanek z tego przepisu i ocena w tym zakresie była zgodna z prawem, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji.

Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia art 84 ust. 1 w związku z art 63 ust. 1 i art 64 ust. 1 ustawy środowiskowej również nie zasługiwał na uwzględnienie, przy czym zarzut ten także zawiera uchybienia formalne, ponieważ nie wskazuje precyzyjnie jednostek redakcyjnych art. 64 ust. 1 i art. 63 ust. 1 p.p.s.a.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.