Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 67/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 7 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Staszowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Staszowie do rozpatrzenia wniosku P. D. z 19 kwietnia 2023 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Staszowie na rzecz P. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

P. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Staszowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskutek bezczynności organu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku.

W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że pismem z 19 kwietnia 2023 r., złożonym za pomocą poczty elektronicznej, zwrócił się z wnioskiem w trybie informacji publicznej, aby sprawdzić czy organ działał legalnie i czy nie doszło do nadużyć, np. bezprawnego przedterminowego niszczenia dokumentacji i akt dotyczących postępowania dyscyplinarnego w celu zatarcia śladów nadużycia stanowiska tj.: o podanie artykułów i przepisów prawa, na podstawie których w trakcie trwającej jeszcze służby zniszczono dokumentację dotyczącą postępowania dyscyplinarnego konkretnego policjanta. W odpowiedzi organ pismem z 2 maja 2023 r. poinformował, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej i nie wydał decyzji, do wydania której był zobowiązany w przypadku braku realizacji wniosku. Skarżący zaznaczył, że nie zna przepisów, na podstawie których Policja niszczy akta postępowania dyscyplinarnego policjanta będącego jeszcze w czynnej służbie i nie wie, czy akurat ta podstawa prawna dotyczyła tylko jednego konkretnego przypadku.

Zdaniem skarżącego dane, o które wnioskował dotyczą weryfikacji pracy, postępowania dyscyplinarnego i przepisów, na podstawie których zniszczono akta policjanta w trakcie trwania służby, a więc bez wątpienia należą do kategorii informacji publicznej. Dlatego odmowa udzielenia żądanych informacji powinna nastąpić w formie decyzji. Tymczasem pismo zawierające odpowiedź organu nie jest decyzją, gdyż nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wnioskiem z 19 kwietnia 2023 r. P. D. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Staszowie o udostępnienie informacji w postaci podania artykułu oraz przepisów prawa, na podstawie których zniszczono akta postępowania dyscyplinarnego [...] policjanta Komendy Policji. W odpowiedzi na ten wniosek, Komendant Powiatowy Policji w Staszowie, pismem z 2 maja 2023 r. poinformował, że brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia wniosku w trybie informacji publicznej, a tym samym do udzielenia żądanych informacji. W piśmie wskazano, że informacje dotyczące podstawy prawnej, w tym przypadku podstawy prawnej brakowania dokumentacji niearchiwalnej, nie stanowią informacji publicznej.

Organ podkreślił, że w związku z uznaniem, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, odpowiedz w formie pisemnej została udzielona prawidłowo. W takiej sytuacji organ nie ma bowiem obowiązku wydawania decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j. ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyjaśnić przy tym trzeba, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Należy również wyjaśnić, że w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nie stosuje się przepisów k.p.a. (z wyjątkiem o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., pozostającym poza granicami rozpoznawanej sprawy), w związku z czym nie ma w takim postępowaniu obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a., tj. wniesienia ponaglenia do właściwego organu przed wniesieniem skargi na bezczynność (art. 37 k.p.a.). Powyższe stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 1917/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4287/18).

Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 - CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie - dodany z dniem 1 czerwca 2017 r. - przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie".

Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Krąg informacji, które ustawa, w ramach katalogu otwartego w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został w przepisie art. 6 tej ustawy. W oparciu o wskazany przepis, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podzielić wyrażany w orzecznictwie sądowym pogląd (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 361/19), że określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Trafnie się również podnosi w orzecznictwie, że za informację publiczną należy uznać każdą informację związaną z działalnością organów władzy publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt IV SAB/Po 78/19).

Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych z bezczynnością w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14-dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomi wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie, o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformuje o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), względnie że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, w związku z czym jej uzyskanie uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zatem pozytywne załatwienie wniosku, tj. udostępnienie żądanej informacji nie wymaga formy decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) i uwalnia organ od ewentualnego zarzutu bezczynności.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Staszowie w zakresie udostępnienia informacji o przepisach prawa, w tym artykułach, na podstawie których zniszczono akta postępowania dyscyplinarnego dotyczącego policjanta Komendy Policji - R. T..

Przedmiotem sporu w sprawie było to, czy objęta wnioskiem P. D. z 19 kwietnia 2023 r. informacja ma charakter informacji publicznej. W ocenie organu bowiem, wyrażonej w piśmie z 2 maja 2023 r. stanowiącym odpowiedź na ten wniosek, a także powtórzonej w odpowiedzi na skargę, wyjaśnienie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, ponieważ nie należy do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych. Z powołaniem się na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych organ przyjął przy tym, że informacja o obowiązujących przepisach prawa oraz żądanie stosowania prawa w konkretnej sprawie nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego prawidłowe miało być udzielenie odpowiedzi na wniosek strony na piśmie z wyjaśnieniem motywów działania organu.

Z taką argumentacją nie można się zgodzić z następujących powodów.

Prawidłowe, zdaniem Sądu, odczytanie wniosku skarżącego z dnia 19 kwietnia 2023 r. prowadzi do wniosku, że jego intencją było uzyskanie informacji o zasadach funkcjonowania i trybie działania Komendy Powiatowej Policji w Staszowie będącej bez wątpienia jednym z podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., konkretnie podmiotem powołanym do realizacji zadań publicznych ze środków publicznych, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2022 r. II SAB/Po 171/22). Wskazanie bowiem przepisów, jakie mają zastosowanie w konkretnej sprawie, stanowi w istocie pytanie o zasady funkcjonowania organu, który ma wynikający wprost z art. 7 Konstytucji RP obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa. W postępowaniach administracyjnych, które - jak wyżej wspomniano mają zastosowanie do spraw dotyczących udostępniania informacji publicznej jedynie w ograniczonym zakresie - zasada praworządności znajduje swój wyraz również w treści art. 6 k.p.a. Wbrew poglądowi organu więc, istotą wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie było udzielenie mu "informacji o obowiązujących przepisach prawa", ani też "żądanie stosowania prawa w konkretnej sprawie", ale właśnie wskazanie podstawy prawnej dokonanej czynności jako jednego z motywów jej dokonania. "Żądanie stosowania prawa w konkretnej sprawie" nie może co do zasady być przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, gdyż dotyczy powinnego, zdaniem wnioskodawcy, działania organu w prowadzonej przez organ sprawie. Przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest natomiast każda informacja o sprawach publicznych, a więc o sprawach już zaistniałych, a nie wnioskowanych, czy postulowanych przez wnioskodawcę. Informacja o obowiązujących przepisach prawa, w szczególności o charakterze powszechnie obowiązującym, istotnie natomiast nie może być przedmiotem informacji publicznej, skoro dostęp do treści aktów normatywnych odbywa się na zasadach określonych w ustawie z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U.2019.1461 t.j. ze zm.).

Przywołane przez organ utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazane w odpowiedzi na skargę, nie dotyczy, zdaniem Sądu, zarysowanego powyżej przedmiotu wniosku w niniejszej sprawie, względnie prezentuje pogląd, z którym Sąd w niniejszym składzie się nie zgadza.

Trzeba zauważyć, że powołany w odpowiedzi organu na wniosek strony oraz w odpowiedzi na skargę wyrok WSA w Krakowie z 13 czerwca 2017 r., II SA/Kr 446/17 nie dotyczył jakiegokolwiek wniosku o podstawę prawną działań organu, ale udostępnienia konkretnie wskazanych dokumentów i informacji dotyczących działań podejmowanych przez dyrektora szkoły. Wyrażony w uzasadnieniu tego wyroku bez bliższego wyjaśnienia pogląd, że "informacja publiczna dotyczy sfery faktów", z powołaniem się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, CBOSA), nie może więc sam w sobie eliminować z zakresu przedmiotowego informacji publicznych wnioskowanych do udostępnienia w trybie u.d.i.p., informacji o podstawie prawnej działań podejmowanych przez podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej w myśl przepisów u.d.i.p. Powołany wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r. dotyczył z kolei udostępnienia przez Ministra Infrastruktury akt spraw dotyczących "Rozporządzeń Rady Ministrów z dnia 29.09.2001 r. Dz. U. 01.120.1283 i Rozp. RM z dnia 26.08.2003 r. Dz. U. 03.174.1683 w sprawie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym, a w szczególności odcinek drogi "Zbójecka Góra" - Rabka-Zabornia Rabka Wyżna". Zasadnie w tym zakresie WSA w Warszawie wyraził pogląd, że zasadniczo informacja taka stanowi [...] informację publiczną. Jednakże w tym przypadku wchodzi w grę odrębna regulacja przewidziana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Stąd dostęp do treści aktów normatywnych odbywa się na zasadach określonych ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. Nr 62, poz. 718 z późn. zm.). Informację udzielaną w trybie omawianej ustawy stanowić będą natomiast wiadomości o projektowanych aktach normatywnych czy aktach nieogłoszonych. Jak więc widać, również ta sprawa zakończona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., nie dotyczyła wniosku o udostępnienie informacji o podstawie prawnej dokonanej przez organ czynności.

Powołany w odpowiedzi organu na wniosek strony oraz w odpowiedzi na skargę wyrok WSA w Łodzi z 10 sierpnia 2017 r., II SAB/ld 122/17 istotnie dotyczył stanu faktycznego analogicznego do zaistniałego w niniejszej sprawie. Przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej było bowiem między innymi wskazanie podstawy prawnej stosowanego w areszcie śledczym monitoringu. WSA w Łodzi uznał, że pytanie to nie dotyczy informacji publicznej, ponieważ "z utrwalonego orzecznictwa sądowego wynika, że informacja o obowiązujących przepisach prawa oraz żądanie stosowania prawa w konkretnej sprawie nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl)". Bliższego uzasadnienia tego poglądu brak. Z kolei powołany wyrok NSA z 19 lutego 2002 r. dotyczył odmiennego stanu faktycznego, niż w niniejszej sprawie, a także niż w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem WSA w Łodzi z 10 sierpnia 2017 r., II SAB/ld 122/17. Przedmiotem wniosku o udzielnie informacji publicznej była bowiem informacja, "od którego dnia, miesiąca i roku organy: Komendant Rejonowy i Komendant Miejski PSP w G. oraz Komendant Wojewódzki PSP w K. były organami odszkodowawczymi w zakresie roszczeń finansowych ze stosunku służbowego strażaka Państwowej Straży Pożarnej oraz które przepisy mają zastosowanie w tej sprawie". Organ - Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. odmówił udzielenia żądanych informacji, gdyż, w jego ocenie, dotyczyły one innych spraw niż publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że żądane dane dotyczą interpretacji przepisów prawa cywilnego i ich zastosowania. Do udzielenia takich informacji właściwe są inne organy. Rozpatrując skargę na odmowę udzielenia takiej informacji publicznej NSA stwierdził, że "strona domagała się z jednej strony informacji o obowiązującym prawie, z drugiej zaś strony zastosowania tego prawa w konkretnej sprawie indywidualnej, poprzez przyjęcie szkody i odpowiedzialności odszkodowawczej organu. W pierwszej sytuacji - nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej na podstawie jej art. 1 ust. 2, dostęp do treści aktów prawnych (z wyjątkiem aktów nieogłoszonych i ich projektów) regulowany jest bowiem odrębną ustawą o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W drugiej sytuacji sprawa nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Nie może być więc rozstrzygana decyzją wydaną na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej".

Odnosząc się do takiej motywacji trzeba powtórzyć, że przedmiotem niniejszej sprawy nie było uzyskanie informacji o obowiązującym prawie w sprawie postępowania z materiałami archiwalnymi i dokumentacją niearchiwalną w archiwach wyodrębnionych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji lub przez niego nadzorowanych, ale wskazanie przez organ podstawy prawnej dokonanej czynności jako jednego z motywów jej dokonania. Dlatego pogląd wyrażony w wyroku NSA z 19 grudnia 2002 r., II SA 3301/02, nie może przesądzać rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Skoro więc wniosek strony dotyczył udostępnienia informacji mieszczącej się w zbiorze informacji publicznych podlegających - co do zasady - udostępnieniu, w trybie u.d.i.p., to odpowiedź na taki wniosek pismem, sprowadzająca się do odmiennej kwalifikacji informacji wnioskowanej do udostępnienia nie była zgodna z prawem. Obowiązkiem organu było bowiem rozstrzygnięcie tego wniosku w jeden ze sposobów wskazanych na wstępie. W szczególności organ miał obowiązek wskazać, na jakiej podstawie prawnej dokonał brakowania akt postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez ten organ w sprawie wskazanej we wniosku strony, o ile nie zachodziły przewidziane w u.d.i.p. okoliczności ograniczające prawo do informacji publicznej lub o ile żądana informacja nie została udostępniona w inny sposób, na przykład w trybie określonym w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. w Biuletynie Informacji Publicznej. Wymóg transparentności życia publicznego który znajduje uzasadnienie w przepisach konstytucji RP i u.d.i.p. nie pozwala w ocenie Sądu na zignorowanie wniosku strony zmierzającego do wyjaśnienia, na jakiej podstawie prawnej organ dokonał objętej pytaniem czynności. Należy powtórzyć, że konstytucyjna zasada działania organów na podstawie i w granicach prawa nie dotyczy tylko podejmowania takich czynności, ale również wskazywania przepisów, na podstawie których organ dokonał danej czynności.

Ponieważ Komendant Powiatowy Policji w Staszowie nie uznał informacji objętych wnioskiem za informację publiczną i w konsekwencji nie rozpatrzył wniosku P. D. z 19 kwietnia 2023 r. o udostępnienie tej informacji publicznej w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p., należało na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i art. 286 § 1 i 2 p.p.s.a. zobowiązać wskazany organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku.

Jednocześnie na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Bezczynność organu wynikała z błędnej wykładni przepisów prawa oraz orzecznictwa sądów administracyjnych.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożył się wpis od skargi w kwocie [...]zł określony w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U.2021.535 ze zm.).