Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 323/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 b  ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Referent Magdalena Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi P Sp. z o.o. w S na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 7 marca 2023 r. nr BP.500.216.2021.1181.KA12.375913 w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

. Zaskarżoną decyzją z dnia 07.03.2023r. Główny Inspektor Transportu Drogowego – dalej organ II instancji, odwoławczy – po rozpoznaniu odwołania P Sp. z o.o. – dalej strona, skarżący od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia 28.06.2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 18.050,00 zł uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 15.250,00 zł.

Stan sprawy jest następujący;

Na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia 01.06.2020 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa P sp. z o. o. Kontrolą objęto okres od dnia 04.06.2019 r. do dnia 04.06.2020 r. W ww. okresie przedsiębiorca wykonywał przewozy na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego transportu drogowego osób nr [...], wydane przez Starostę T., w dniu 14.06.2013 r., z ważnością do dnia 13.06.2043 r. Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. Zgodnie z okazanymi dokumentami w przedsiębiorstwie w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli przewozy wykonywało 139 kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia 26.03.2021 r. W wyniku kontroli stwierdzono skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego 1) o czas do 1 godziny; 3) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; przekroczenie dziennego czasu prowadzania pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, 1) o czas do mniej niż 1 godziny, 20 o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin.

Po przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji decyzją z dnia 28.06.2021 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 18.050 zł za naruszenia stwierdzone w protokole kontroli.

Strona złożyła odwołanie zarzucając naruszenie art. 46 ust. 3, art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 06.03.2018 r. Prawo Przedsiębiorców w zakresie przedłużonego okresu trwania kontroli ponad 48 dni roboczych, prowadzonej od dnia 04.06.2020 r. do dnia 26.03.2021 r. Zdaniem strony sporządzony w tych okolicznościach protokół z kontroli w siedzibie przedsiębiorcy nie może stanowić dowodu, także z innych przyczyn, tj. braku możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń.

Ponadto strona podniosła, iż treść protokołu z kontroli jest wewnętrznie sprzeczna, bowiem organ I instancji w jednym miejscu wskazuje, iż w przedsiębiorstwie funkcjonują jedynie pojazdy, co do których nie ma obowiązku instalowania tachografów, natomiast w innym fragmencie protokołu wskazuje, iż strona dopełniła obowiązku przechowywania danych pobranych z tachografów.

Skarżący wniósł o zastosowanie w sprawie przepisu wyłączającego odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia, tj. art. 92b utd, z uwagi na nieznaczną liczbę stwierdzonych naruszeń, w stosunku do liczby dni podlegających kontroli.

Organ II instancji po rozpoznaniu odwołania uchylił sporną decyzje i nałożył na stronę karę w kwocie 15250 zł.

Wskazał przy tym na treść art. 92a ust. 5, ust. 9 ust. 7, art. 92c art. 4 pkt 22, art. 93 - ustawy o transporcie drogowym dalej u.t.d.

Wskazał także na art. 189a § 2, art. 189f kpa zaznaczając, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1 -3 kpa.

Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Ponadto, zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1

Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.

Odnośnie naruszenia skrócenia regularnego okresu odpoczynku dziennego;

2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut; Ip. 5.5.2, lp. 5.5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wskazał, iż zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o czasie pracy kierowców dzienny okres odpoczynku to okres odpoczynku kierowcy, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowcy w każdej dobie kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Dobowy odpoczynek, z wyłączeniem odpoczynku kierowców o których mowa w rozdziale 4a, może być wykorzystany w pojeździe jeżeli pojazd znajduje się na postoju i jest wyposażony w miejsce do spania.

2. W każdym tygodniu kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Tygodniowy nieprzerwany odpoczynek obejmuje odpoczynek dobowy o którym mowa w ust. 1, przypadający w dniu, w którym kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy.

3. W przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz w przypadku zmiany pory wykonywania pracy przez kierowcę w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy, nieprzerwany tygodniowy okres odpoczynku może obejmować mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 200 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut, karą pieniężną w wysokości 350 zł.

Organ odwoławczy zważył, że kierowca B. G. w dniu 11.07.2019 r. o godz. 05:35 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11- godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 00:01 dnia 12.07.2019 r. do godziny 04:22 tego samego dnia. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 39 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 1.750 złotych.

Organ odwoławczy zważył także, że kierowca M. B. w dniu 23.07.2019 r. o godz. 04:10 rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 - godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 25 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 17:03 dnia 23.07.2019 r. do godziny 01:28 dnia 24.07.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 35 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw łub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 350 złotych.

Organ odwoławczy podniósł, że kierowca A. G. w dniu 15.07.2019 r. o godz. 15:03 rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11- godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 3 godziny i 49 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 00:45 do godziny 04:34 dnia 16.07.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 7 godzin i 11 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 1.750 złotych.

Organ odwoławczy zważył, że kierowca A. G. w dniu 30.07.2019 r. o godz. 17:20 rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 - godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 27 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 23:08 dnia 30.07.2019 r. do godziny 05:35 dnia 31.07.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 33 minuty. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 1.050 złotych.

Organ odwoławczy zważył, że kierowca J. A. w dniu 01.07.2019 r. o godz. 19:15 rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11- godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 30 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:37 dnia 01.07.2019 r. do godziny 04:07 dnia 02.07.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 30 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 350 złotych.

Organ odwoławczy zważył, że kierowca J. A. w dniu 12.07.2019 r. o godz. 17:15 rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11- godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 26 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 23:37 dnia 12.07.2019 r. do godziny 04:03 dnia 13.07.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 34 minuty. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw łub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 1.750 złotych.

Organ odwoławczy zważył, że kierowca A. W. w dniu 15.07.2019 r. o godz. 14:22 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 - godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 00:19 do godziny 06:07 dnia 16.07.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 12 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 1.050 złotych.

Organ odwoławczy zważył, że kierowca E. K. w dniu 16.07.2019 r. o godz. 20:35 rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11- godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 2 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 08:17 do godziny 17:19 dnia 17.07.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 58 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 200 złotych.

Zważył, że kierowca E. K. w dniu 18.07.2019 r. o godz. 17:15 rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11- godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 11 8 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 23:37 dnia 18.07.2019 r. do godziny 03:48 dnia 19.07.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 49 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 1.750 złotych.

Kierowca A. M. w dniu 26.07.2019 r. o godz. 17:15 rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11- godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 6 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 23:13 dnia 26.07.2019 r. do godziny 05:19 dnia 27.07.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 54 minuty. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 1.050 złotych.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zasadne jest nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 11.050,00 z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Lp. 5.5.2, Ip. 5.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut; Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. to wskazał, iż zgodnie z art. 31a dzienny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku łub między dziennym okresem odpoczynku, a tygodniowym okresem odpoczynku nie może przekroczyć 10 godzin. Dzienny czas prowadzenia pojazdu oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu określony w rozkładzie czasu pracy kier owcy na daną dobę, zgodnie z ustalonym rozkładem jazdy. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone:

2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200,00 zł (słownie: dwieście złotych);

3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin karą pieniężną w wysokości 250,00 zł

4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 550,00 zł.

Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zważył, że kierowca B. G., w okresie od godz. 05:35 dnia 11.07.2019 r. do godz. 13:59 dnia 12.07.2019 r. prowadził pojazd łącznie 20 godzin i 1 minutę. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 10 godzin i 1 minutę. W toku kontroli strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przem i odpoczynków. Analiza informacji o okresach pracy kierowcy B. G. wykonującego przewozy osób na liniach regularnych wykazała, iż w okresie od godz. 05:35 dnia 11.07.2019 r. do godz. 13:59 dnia 12.07.2019 r., kierowca najdłuższy odpoczynek odebrał w wymiarze 4 godzin i 21 minut. Oznacza to, iż zastosowanie będzie miał przepis lp. 5.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d, a cząstkowa kara pieniężna za naruszenie to 3.300 zł

Kierowca A. G. w okresie od godz. 15:03 dnia 15.07.2019 r. do godz. 17:11 dnia 16.07.2019 r. prowadził pojazd łącznie 11 godzin i 39 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 godzinę i 39 minut. W toku kontroli strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie to 200 zł.

Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zważył, że kierowca J. A. w okresie od godz. 17:15 dnia 12.07.2019 r. do godz. 16:56 dnia 13.07.2019 r. prowadził pojazd łącznie 13 godzin i 37 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 3 godziny i 37 minut. W toku kontroli strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie to 500 zł.

Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zważył, że kierowca E. K. w okresie od godz. 17:15 dnia 18.07.2019 r. do godz. 14:30 dnia 19.07.2019 r. prowadził pojazd łącznie 12 godzin i 13 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 2 godziny i 13 minut. W toku kontroli strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie to 250 zł.

Z uwagi na powyższe łączna kara pieniężna za wszystkie przypadki naruszenia lp. 5.2.2, lp. 5.2.3, lp. 5.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła w sprawie 4.250,00 zł. Jednakże z uwagi na art. art. 39 kpa stanowiący, iż organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, organ odwoławczy nakłada na stronę za stwierdzone naruszenia ww. przepisu łączną karę pieniężną w wysokości 4.200 zł . W związku z powyższym organ odwoławczy nałożył na stronę łączną karę pieniężną za wszystkie stwierdzone naruszenia w wysokości 15.250,00 zł.

Odnosząc się do zarzutu strony w zakresie naruszenia art. 46 ust. 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy Prawo Przedsiębiorców poprzez prowadzenie kontroli wobec przedsiębiorcy przez okres przekraczający 12 dni roboczych organ odwoławczy wskazał organ, iż jest on bezzasadny. Zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia 26.03.2021 r. kontrola w siedzibie skarżącego rozpoczęła się w dniu 04.06.2020 r. i zakończyła w dniu 26.03.2021 r. W ww. okresie rzeczywisty czas trwania kontroli wyniósł 12 dni. Tym samym organ kontrolny nie naruszył ani przepisu art. 55 ustawy Prawo Przedsiębiorców, ani też zapisów upoważnienia nr [...] z dnia 1.06.2020 r., w którym wskazano jako datę rozpoczęcia kontroli dzień 04.06.2020 r. Nie budziło również żadnej wątpliwości, iż protokół kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącego został sporządzony w dniu 26.03.2021 r.

Ponadto wskazał, iż Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie dysponował od początku przeprowadzania czynności kontrolnych pełnym materiałem dowodowym, bowiem strona fragmentarycznie dostarczała potrzebne do analizy przez organ dokumenty. Na uwagę zasługuje, iż pismem z dnia 21.05.2020 r. poprzedzającym kontrolę, organ I instancji przedstawił stronie wykaz dokumentów jakie należy przesłać na adres organu, następne wezwanie w tym zakresie zostało wystosowane pismem z dnia 01.06.2020 r. Strona podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy wiadomościami wysyłanymi na adres poczty elektronicznej urzędu, uzupełniała materiał dowodowy - korespondencją z dnia 17.08.2020 r., 20.08.2020 r. (częściowo uzupełniona przez stronę lista pracowników przedsiębiorstwa), 25.08.2020 r., 02.10.2020 r. Z uwagi na powyższe organ I instancji miał podstawy do wydłużonej w czasie analizy sukcesywnie dosyłanego materiału.

Odnosząc się do zarzutu braku możliwości wniesienia uwag lub zastrzeżeń do protokołu, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z pismem z dnia 26.03.2021 r. organ I instancji przekazał stronie protokół z kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, który umożliwiał stronie wniesienie do niego uwag lub zastrzeżeń (część VII protokołu), Organ odwoławczy analizując zgromadzony materiał dowodowy nie stwierdził "wewnętrznych sprzeczności", które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia.

Odnośnie okoliczności wskazujących na możliwość zastosowania art. 92b u.t.d. przytoczył wyrok NSA z dnia 21 lipca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1334/14.

Zaznaczył, iż obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi - kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Organ podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym czego nie uczynił.

Przedsiębiorca nie zapewnił właściwej organizacji i dyscypliny pracy dopuszczając na znaczne przekraczanie przepisów czasu pracy przez kierowców (szczególnie wykonujących dodatkowe przewozy osób w zastępstwie za innych kierowców) niezgodne z pierwotnym harmonogramem pracy.

W skardze do WSA w Gliwicach strona organowi zarzuciła naruszenie:

I. przepisów materialnych, tj. art. 46 ust. 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców, jak również zasady praworządności oraz zasady legalizmu, przejawiające się oparciem rozstrzygnięcia na dowodach zdobytych z rażącym naruszeniem obowiązujących norm materialnych, regulujących zagadnienie przeprowadzania kontroli przedsiębiorcy w kontekście czasu jej trwania,

II. przepisów materialnych, tj. art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców w związku z art. 74 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, jak również zasady praworządności oraz zasady legalizmu, przejawiające się oparciem rozstrzygnięcia na dowodach zdobytych z rażącym naruszeniem obowiązujących norm materialnych, regulujących zagadnienie dokumentowania ustaleń kontroli i możliwości wnoszenia uwag do protokołu,

III. przepisu materialnego, tj. art. 92b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez niezastosowanie w sprawie, przejawiające się zaniechaniem umorzenia postępowania administracyjnego w oparciu o wskazaną tu normę prawną w sytuacji wystąpienia określonych w niej przesłanek, uchylających odpowiedzialność strony za delikty w zakresie norm regulujących minimalny wymiar przerw i odpoczynków oraz maksymalny wymiar czasu jazdy kierowców.

W konsekwencji postawionych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu skargi wskazał , iż czynności kontrolne organu kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, mogą trwać maksymalnie 48 dni roboczych. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego rozpoczął kontrolę w siedzibie spółki w dniu 4 czerwca 2020r., a zakończył ją w dniu 26 marca 2021r. sporządzeniem protokołu kontroli. Zatem kontrola trwała dłużej niż dopuszczalna na mocy obowiązujących przepisów. Tym samym dowód w postaci protokołu kontroli jest wadliwy - został zdobyty w wyniku działań niezgodnych z obowiązującym prawem. W konsekwencji więc wydana decyzja nie jest zgodna z prawem. Nadtodoręczony stronie protokół kontroli nie może stanowić dowodu również z tej przyczyny, iż nie miała możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń do treści tego dokumentu - a zapis art. 74 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym daje jej takie prawo. Wreszcie zapisy owego protokołu są wewnętrznie sprzeczne. W jednym bowiem miejscu protokołu organ zapisał informację, zgodnie z którą w firmie funkcjonują jedynie pojazdy, co do których nie ma wymogu instalowania tachografów, w innym natomiast fragmencie zapisano informację, zgodnie z którą strona dopełnia obowiązku przechowywania danych pobranych z tachografów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli działalności administracji publicznej stanowi zgodność z prawem m. in. decyzji administracyjnych - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. t.j. poz. 1634.), określanej dalej jako "P.p.s.a.". W ramach tej kontroli sąd bada, czy zaskarżony akt narusza prawo materialne czy też procesowe w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego naruszenia obliguje do uchylenia kwestionowanej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1), zaś uznanie skargi za bezzasadną skutkuje koniecznością jej oddalenia (art. 151 P.p.s.a.). Sprawując kontrolę sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. daje sądowi przy uwzględnieniu skargi uprawnienie do stwierdzenia nieważności decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach.

W przedmiotowej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 07.03.2023 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 15250,00 zł z tytułu skrócenia kierowcom zatrudnionym u strony wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego 1) o czas do 1 godziny; 3) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; przekroczenie dziennego czasu prowadzania pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, 1) o czas do mniej niż 1 godziny, 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin oraz przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone 1) o czas do mniej niż 1 godziny , 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - dalej u.t.d. - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do ust. 6 art. 92a wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy stanowiącej akt komplementarny w stosunku do powołanych szeroko w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego przepisów prawa unijnego. Ustalenia uchybień w tym zakresie są bezsporne i sankcjonowane zapisami lp. 5.5.2, Ip. 5.5.3 zał. nr 3 do u.t.d. Strona skarżąca nie przeczy temu, iż istotnie w wyniku kontroli pracy 136 kierowców za okres od 01.07.2019 do 31.07.2019 doszło do stwierdzenia uchybień i naruszeń w zakresie przestrzegania przez kierowców norm dotyczących skrócenia okresu odpoczynku dziennego, przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu.

Sąd po zapoznaniu się z aktami sprawy podziela ocena prawną co do nałożenia na stronę kary pieniężnej w kwocie 15250 zł z tytułu stwierdzonych naruszeń. Nie podziela zaś trafności zarzutów skargowych, iż uzyskany materiał dowodowy w sprawie w postaci protokołu z kontroli u przedsiębiorcy uchybia wymogom prawa jako uzyskany z naruszeniem art. 46 ust. 3 i art. 55 ustawy prawo przedsiębiorców. Strona skarżąca jest średnim przedsiębiorcom gdyż przed okresem kontroli zatrudniała 139 średnio kierowców. Jak zaś stanowi art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo przedsiębiorców czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać w odniesieniu do: średnich przedsiębiorców - 24 dni roboczych. Strona skarżąca utrzymuje, iż kontrola trwała dłużej nie wskazany czas stąd protokół z tej kontroli nie może jako naruszający ten przepis stanowić dowodu na podstawie którego wydano sporną decyzję. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...] z 26.03.2021 r. kontrola w siedzibie skarżącego rozpoczęła się w dniu 04.06.2020 r. i zakończyła w dniu 26.03.2021 r. Faktyczny zatem czas trwania kontroli wyniósł 12 dni roboczych , tym samym nie przekroczył normy dni określonych przepisami art. 46 ust. 3 ustawy prawo przedsiębiorców. Także nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pozbawienia strony możliwości wniesienia uwag do protokołu kontroli. Jak wynika z akt sprawy w/w protokół kontroli nr [...] z 26.03.2021 r. został doręczony stronie skarżącej w dniu 02.04.2021r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru k -1187 akt adm.), tym samym strona nie została pozbawiona zarówno możliwości zapoznania z ustaleniami kontroli jak i możliwości wnoszenia doń uwag i zastrzeżeń. W konsekwencji Sąd uznaje za trafne stanowisko organów obu instancji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Jest on kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.

Sąd nie podziela także trafności zarzutu naruszenia przez organy w sprawie art. 92b ust. 1 u.t.d.. Przepis ten przewiduje, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Stanowisko organów, że w analizowanym przypadku skarżący wadliwie organizował pracę przez co uniemożliwił kierowcom przestrzeganie wskazanych przepisów jest uzasadnione. Skoro przedsiębiorca układał harmonogramy jazd kierowcom mając świadomość, iż może dojść do naruszenia przepisów prawa nie można uznać że organizacja i dyscyplina pracy w przedsiębiorstwie była właściwa. Nadto jak słusznie wskazał NSA w wyroku z dnia 18.11.2014r. sygn. akt II GSK 1473/13 przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących. Powinnością pracodawcy jest nie tylko zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać obowiązujące przepisy, ale również bieżące kontrolowanie wykonania powierzonych obowiązków. W konsekwencji brak było podstaw do możliwości stosowania w sprawie w/w art. 92b ust1 u.t.d.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie nie naruszono prawa materialnego czy też procesowego w sposób mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z tej przyczyny na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a skargę oddalono.