Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 664/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 188 poz 1848
law: Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - t.j.
article: art. 138 par. 1 pkt 3 kpa, art. 105 kpa, art. 105 par. 1 kpa, art. 127 par. 1 kpa, art. 28 kpa, art. 7, 77 par. 1 i 80 , art. 107 kpa
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c , art. 200 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. K. – Ś. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącej M. K.- Ś. Kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. K.-Ś. od decyzji Starosty z dnia [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Starosty z dnia [...] udzielającej pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami (lokalu usługowego na dwa lokale mieszkalne) zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie - umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte powyższym odwołaniem.

W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że decyzją z dnia [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami (lokalu usługowego na dwa lokale mieszkalne) zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie. Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji z [...] r.

Wnioskiem z 5 listopada 2015 r. Z. Z. (członek S. M.) wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zakończonego w/w decyzją, wskazując że jako strona bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu. O fakcie realizacji inwestycji dowiedział się w dniu 4 listopada

2015 r.

Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] udzielającej pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami (lokalu usługowego na dwa lokale mieszkalne) zlokalizowanego na działce nr [..] w obrębie w - umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte powyższym odwołaniem.

Od decyzji tej odwołał się pełnomocnik M. K.-Ś. (członka spółdzielni), zarzucając wydanej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że inwestor posiadał zgodę S M na wykonanie robót objętych wnioskiem (przytaczając wiele wyroków WSA) i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując powyższe odwołanie organ II Instancji wyjaśnił, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia odwołania organ zobowiązany jest treścią art. 134 K.p.a. do sprawdzenia czy odwołanie zostało wniesione przez stronę postępowania.

Wojewoda stwierdził, że po zapoznaniu się z kompletem akt sprawy uznał,

że odwołanie zostało wniesione przez podmiot nieuprawniony.

Według art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane określający strony postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a., co oznacza, że w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę pojęcie interesu prawnego opiera się na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego dotyczących ochrony prawa własności. Celem wprowadzenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego było między innymi wyeliminowanie sytuacji, że jeden właściciel mieszkania w budynku wielomieszkaniowym spółdzielczym lub stanowiącym wspólnotę mieszkaniową może blokować wszelkie działania związane z wykonywaniem robót budowlanych wymagających wydania decyzji administracyjnej.

Osoby, którym przysługuje tytuł odrębnej własności lokalu mieszkalnego

w budynku, w którym mają być prowadzone roboty budowlane nie są inwestorem ani zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy postępowanie. Przez "obszar oddziaływania obiektu" o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy należy rozumieć nieruchomości sąsiednie w stosunku do nieruchomości, których dotyczy postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę, a nie nieruchomości na których realizowana ma być inwestycja i której dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana na wniosek inwestora.

W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, realizowane zadanie inwestycyjne (roboty budowlane) mają charakter wewnątrzspółdzielczy, w zakresie którego decydują organy spółdzielni, reprezentujące wszystkich członków spółdzielni lub też zarząd spółdzielni jako zarządca sprawujący zarząd powierzony.

Z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.), którego również zarzut naruszenia zamieszczono w kasacji wynika, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 24¹ i art. 26. Przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio.

Powyższy przepis wyraża ogólną zasadę, że we wszystkich sprawach związanych z własnością lokali, które nie zostały odrębnie uregulowane w ustawie

z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W samej treści art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych zawarte są jednak unormowania powodujące znaczne ograniczenia w stosowaniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w spółdzielniach mieszkaniowych. Z przytoczonego wyżej przepisu wynika, że nie mają zastosowania przepisy rozdziału 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, to jest rozdziału "Zarząd nieruchomością wspólną" z wyjątkiem art. 18 ust. 1 i art. 29 ust. 1 i 1a.

Przepis art. 18 tejże ustawy reguluje kwestię powierzenia sprawowania zarządu nieruchomością wspólną w drodze umowy. Z kolei art. 29 ust. 1 i 1a reguluje kwestie obowiązku prowadzenia ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną, zaliczek uiszczanych na pokrycie tych kosztów, rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej, a także wskazuje, iż okresem rozliczeniowym jest rok kalendarzowy. Wyłączenie stosowania przepisów o zarządzie zawartych w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oznacza, że do zarządzania nieruchomością zastosowanie będą miały procedury spółdzielcze.

Przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych nie wskazują, jakie uprawnienia przysługują zarządcy, o którym mowa w art. 27 ust. 2 tejże ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 7 wymienionej wyżej ustawy w sprawach w niej nieuregulowanych zastosowanie będą miały rozwiązania zawarte w ustawie z dnia

16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 ze zm.), jednakże przepisy tej ustawy także nie rozstrzygają tej kwestii.

Wskazać jednak należy, iż zgodnie z art. 48 § 1 ustawy z dnia 16 września

1982 r. Prawo spółdzielcze zarząd kieruje działalnością spółdzielni i reprezentuje ją na zewnątrz. Ponieważ do zarządzania przez spółdzielnię mieszkaniową zastosowanie będą miały procedury spółdzielcze należy przyjąć, że spółdzielni mieszkaniowej działającej jako Zarządca, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, także przysługuje prawo reprezentowania właścicieli odrębnych lokali na zewnątrz. W przeciwnym wypadku działalność spółdzielni nie byłaby zarządem, tylko administrowaniem.

Spółdzielnia Mieszkaniowa sprawuje zarząd zgodnie z treścią art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Tym samym jest ona uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności niezależnie od tego, czy są oni członkami Spółdzielni, czy też nie (podobnie w wyrokach NSA z dnia 23 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1255/09 oraz II OSK 1216/09 niepublikowane).

Zasada, iż właściciela lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności reprezentuje Zarządca nieruchomości, którym w przedmiotowej sprawie jest Spółdzielnia Mieszkaniowa, nie wyklucza oczywiście możliwości,

iż właściciel takiego lokalu może być stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Może to mieć miejsce jednak tylko wówczas, gdy wykaże on własny indywidualny interes prawny.

W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, treść wniosku

o wznowienie postępowania nie zawiera jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby istnienie zindywidualizowanego interesu prawnego (podobnie w wyroku NSA z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 708/15). Zatem zasadnym było zakończenie przez Starostę wznowionego postepowania, zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. bowiem, jak wskazano powyżej, w przedmiotowej sprawie nie występuje podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż panu Z. Z. i pani M. K.-Ś. nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego

z usługami (lokalu usługowego na dwa lokale mieszkalne) zlokalizowanego na działce nr w obrębie.

M.K.-Ś., reprezentowana przez pełnomocnika (męża) T. Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisana decyzję ostateczną.

Skarżąca wskazanej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 134 K.p.a. poprzez uznanie, że odwołanie zostało wniesione przez nieuprawniony podmiot,

2. naruszenie art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że skarżąca nie posiada przymiotu strony postępowania administracyjnego,

3. naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez przyjęcie, że zarząd nieruchomością wspólną wykonuje spółdzielnia, co wyłącza po stronie skarżącej posiadanie przymiotu strony w postępowaniu,

4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez uznanie, że nie występuje podstawa wznowienia postępowania z uwagi na brak przymiotu strony po stronie skarżącej,

5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do umorzenia postepowania odwoławczego.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania organowi odwoławczemu oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że istotnie, ustawa Prawo budowlane zawęża możliwość uzyskania statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a co za tym idzie możliwość wniesienia odwołania. Jednakże w przedmiotowej sprawie postępowanie dotyczy wznowienia postępowania administracyjnego, stąd nie jest to stricte postępowanie w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę.

Powołując się na wyroki NSA z dnia 2 marca 2007 r. (II OSK 462/06) i z dnia

16 lutego 2007 r. (II OSK 339/06) skarżąca stwierdziła, że w postępowaniu wznowieniowym art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie znajduje zastosowania i z tej przyczyny skarżąca posiada przymiot strony. W przekonaniu skarżącej, zakres uprawnień do dysponowania nieruchomością na cele budowlane spółdzielni mieszkaniowej jako specyficznego zarządcy nieruchomością wspólną, jak wynika to

z uchwały NSA z dnia 13 listopada 2012 r. II OPS 2/12 (ONSAiWSA 2013, Nr 2,

poz. 23), ogranicza się do eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej. Tym samym Spółdzielnia mieszkaniowa w sposób nieprawidłowy, wykraczając poza swoje kompetencje, dokonała oświadczenia woli bez uzyskania koniecznej zgody członków spółdzielni. Okoliczność ta również wskazuje, zdaniem skarżącej, że skarżąca posiada przymiot strony, ponieważ skoro spółdzielnia nie wypełniła swoich obowiązków na podstawie i w granicach prawa, to uprawnienie do działania w charakterze strony w postępowaniu przysługiwać powinno każdemu

z członków spółdzielni – właścicieli lokali położonych w sferze oddziaływania prac budowlanych objętych pozwoleniem na budowę. Nawet gdyby Spółdzielnia działała

w granicach i na podstawie prawa, to i tak skarżąca posiadałaby przymiot strony, skoro pozwolenie na budowę ingeruje w sposób korzystania z nieruchomości wspólnej i skutkuje modyfikacją części wspólnych nieruchomości (ścian klatki schodowej).

Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: jako: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonana w wyżej wskazanych granicach rozstrzygania sądu wykazała, że akt ten narusza prawo

w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego oparta o przepis art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Kontrola legalności takiej decyzji wymaga zatem ustalenia czy rozstrzygnięcie organu odwoławczego, które ma charakter procesowy, odpowiada wymogom przepisu przywołanego w jego podstawie prawnej. Art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego. W doktrynie i orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mając na uwadze art. 105 K.p.a. (wyrok NSA z 25.10.1988 r.,

SA/Po 495/88 (Legalis). Skoro art. 105 § 1 K.p.a. przewiduje umorzenie postępowania (w całości lub w części), gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, to będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 127 § 1 K.p.a. legitymację do wniesienia odwołania ma strona, a więc co do zasady podmiot, który twierdzi, że decyzja organu I instancji dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku prawnego, a zatem spełnia przesłanki wypływające z art. 28 K.p.a. Twierdzenie jednostki, że decyzja organu I instancji dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku daje podstawę do wszczęcia postępowania odwoławczego, a postępowanie to zakończy się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego wtedy, gdy twierdzenie jednostki nie znajduje podstaw w normach prawa materialnego. Konsekwencją decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze jest brak merytorycznego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach. Decyzja taka kończy zawisłość sprawy w danej instancji. Skutki decyzji umarzającej postępowanie mają zatem charakter procesowy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem M. K.-Ś. przyjmując, iż nie ma ona przymiotu strony postępowania. Swoje stanowisko organ ten wyprowadził z definicji strony postępowania sformułowanej w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, zasadnie uznając, że przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a. określającego kto jest stroną postępowania administracyjnego.

Uwadze organu odwoławczego uszło jednak, że odwołanie nie zostało wniesione w sprawie w przedmiocie pozwolenia na budowę, lecz w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, a zatem w sprawie, w której przymiot strony oceniać należy przez pryzmat art. 28 K.p.a., co słusznie podniesiono w skardze. Wojewoda nie dostrzegł również, że organ I instancji po wznowieniu postępowania uznał za strony postępowania wznowionego wszystkich właścicieli wyodrębnionych lokali wchodzących w skład nieruchomości stanowiącej współwłasność Spółdzielni Mieszkaniowej i właścicieli tych lokali.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy przyjmując, że M. K.-Ś. nie posiada przymiotu strony postępowania nie poczynił w sprawie żadnych ustaleń niezbędnych dla oceny legitymacji procesowej skarżącej, jak również nie dokonał własnej oceny tych ustaleń. Te ustalenia i rozważania organ drugiej instancji zastąpił fragmentami uzasadnień wyroków WSA i NSA wprawdzie pasującymi do przyjętej koncepcji rozstrzygnięcia, ale nieprzystającymi do okoliczności rozpatrywanej sprawy. Tymczasem właściwe uzasadnienie decyzji pełni doniosłą rolę w kontekście realizacji art. 8 K.p.a., a więc realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to, że przyczyną tego są istotne powody. Nie może spełnić zatem wymagań wynikających z art. 8 K.p.a. organ, który z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. nie dokonując ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy formułuje oceny prawne w oparciu o orzeczenia sądowe wydane w innych sprawach na gruncie odmiennego stanu faktycznego.

Wskazać zatem trzeba, że niezasadnie organ oparł się na wyrokach NSA z dnia 23 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1255/09 oraz II OSK 1216/09 oraz WSA w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 708/15. Wyroki te zapadły bowiem w odmiennym stanie faktycznym. Mianowicie w sprawach zakończonych tymi wyrokami inwestorem była spółdzielnia mieszkaniowa, a wnioski o pozwolenie na budowę dotyczyły inwestycji mających charakter związany z eksploatacją budynku i robót w częściach wspólnych tych budynków. W sprawach tych istota sporu sprowadzała się zatem do rozważań nad granicami sprawowanego przez spółdzielnię mieszkaniową zarządu nieruchomością stanowiącą współwłasność spółdzielni i właścicieli wyodrębnionych lokali w kontekście art. 27 ust. 2 ustawy Prawo Spółdzielcze. Kwestię tego zarządu wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale OPS 2/2015 konkludując, że w ramach sprawowanego na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarządu nieruchomością stanowiącą współwłasność spółdzielni mieszkaniowej i właścicieli wyodrębnionych lokali, spółdzielnia taka posiada tytuł do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego tylko w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej. Innymi słowy, spółdzielnia mieszkaniowa nie musi uzyskać zgody współwłaścicieli wyodrębnionych lokali na złożenie wniosku o pozwolenie na wykonanie takich robót jak wymiana instalacji doprowadzających media do poszczególnych lokali, wykonanie termoizolacji, malowanie klatek schodowych itp. Oznacza to, że dla uzyskania pozwolenia na dokonanie robót budowlanych obejmujących czynności wykraczające poza granice bieżącego utrzymania i eksploatacji spółdzielnia musi kierować się zasadami wynikającymi z ustawy i statutu spółdzielni.

Organ nie ustalił i nie wskazał w uzasadnieniu decyzji, jaki tytuł prawny do lokalu posiada skarżąca i jakie regulacje ustawowe i statutowe obowiązują Spółdzielni Mieszkaniowej w zakresie zarządu nieruchomością wspólną.

W zaskarżonej decyzji nie ustalono czy roboty budowlane wchodzące w zakres prac objętych kwestionowaną w postępowaniu wznowionym decyzją o pozwoleniu na budowę dotyczyły części wspólnych budynku.

W konsekwencji tych braków w ustaleniach faktycznych Wojewoda nie rozważył czy Spółdzielnia była uprawniona, a jeżeli tak to na jakiej podstawie prawnej i w jakim trybie, do udzielenia inwestorce zgody na dysponowanie na określone cele budowlane nieruchomością stanowiącą współwłasność tej Spółdzielni i właścicieli wyodrębnionych lokali.

Uchylając się od tych ustaleń organ odwoławczy naruszył przepisy art. 7, 77 § 1i 80 oraz 107 K.p.a. ponieważ nie wyjaśnił sprawy w sposób niezbędny do zgodnego z prawem ustalenia czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją Starosty, od której wniosła odwołanie.

Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie przesądzając sposobu jej ostatecznego rozstrzygnięcia należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c uchylić zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o kosztach postępowania oparte zostało o przepis art. 200 P.p.s.a.