Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2424/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37at ust. 8, art. 99 ust. 3 pkt 2, art. 127b ust. 1a i 1b.
journal: Dz.U. 2021 poz 1977
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Farmaceutycznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1391/22 w sprawie ze skargi "M." Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr PHW.535.7.2021.MTK.2 w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentacji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz "M." Sp. z o.o. w Ł. 900 (dziewięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 czerwca 2023 r., sygn. V SA/Wa 1391/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie), po rozpoznaniu sprawy ze skargi "M." sp. z o. o. z siedzibą w Ł. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (GIF) z dnia 6 kwietnia 2022 r., nr PHW.535.7.2021.MTK.2, w przedmiocie nałożenia na spółkę kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentacji, w wysokości 10 000 zł, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję GIF z dnia 27 maja 2021 r., nr PORZI.535.122.2019.MA.3, umarzając jednocześnie postępowanie w sprawie.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, w związku z toczącym się postępowaniem wyjaśniającym, dotyczącym przestrzegania przez skarżącą norm antykoncentracyjnych, zawartych w art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2021, dalej: zwanej Prawem farmaceutycznym) wezwano spółkę (wezwanie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Katowicach z dnia 20 września 2019 r.) do przekazania umowy franczyzowej oraz umowy spółki. Jako podstawę prawną wezwania wskazano art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego, zgodnie z którym, na wezwanie organu zezwalającego i w terminie przez niego wyznaczonym przedsiębiorca jest obowiązany przekazać dokumentację związaną z prowadzoną działalnością.

Spółka odmówiła przekazania wymienionej w skierowanym do niej wezwaniu dokumentacji, powołując się na bezprzedmiotowość postępowania, w ramach którego wezwanie zostało wystosowane, i jako takie winno zostać umorzone.

Oprócz tego skarżąca zwróciła uwagę, że dokumenty do przedłożenia których została wezwana zostały już dostatecznie wykazane danymi ujawnionymi w Rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

Decyzją z dnia 27 maja 2021 r. GIF nałożył na spółkę administracyjną karę pieniężną, w wysokości 10 000 zł, w związku z nieprzekazaniem wskazanej w wezwaniu dokumentacji, wbrew przepisom art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego.

Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w następstwie którego GIF, decyzją z 6 kwietnia 2022 r., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 27 maja 2021 r.

WSA w Warszawie, po rozpoznaniu skargi spółki na decyzję GIF z 6 kwietnia 2022 r., uchylił przedmiotową decyzję, podobnie jak poprzedzającą ją decyzję GIF z 27 maja 2021 r., a także umorzył postępowanie administracyjne w sprawie.

Sąd stwierdził, że odkodowanie zakresu dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością wymaga uwzględnienia, że omawiany obowiązek (przedstawienia dokumentów na wezwanie organu) został uregulowany w jednej z jednostek redakcyjnych przepisu art. 37at Prawa farmaceutycznego. W tym względzie, dokonując wykładni tego przepisu, należy zinterpretować go z uwzględnieniem rezultatów wykładni systemowej.

Art. 37at Prawa farmaceutycznego reguluje uprawnienie organu zezwalającego do inspekcji i kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie (ust. 1), a kolejne jednostki redakcyjne tego przepisu (ust. 2-7) określają uprawnienia osób upoważnionych przez organ zezwalający do dokonywania inspekcji i kontroli. Unormowania zawartego w ust. 8 tego przepisu nie wolno zatem odczytywać w oderwaniu od wyraźnie określonego tym przepisem uprawnienia organu zezwalającego do inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej. Dodatkowo należy wskazać, że w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1039), na mocy której w art. 37at Prawa farmaceutycznego dodano ust. 8, w brzmieniu wyżej cytowanym, podkreślono, że generalnym celem tej ustawy było "zapewnienie bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów wskazanych w ustawie", zaś w ramach celów szczegółowych, odnosząc się do projektowanej regulacji art. 37at ustawy wskazano, że "obowiązek ten będzie odnosił się do wszystkich rodzajów działalności gospodarczej, która reglamentowana jest w przepisach ustawy Prawo farmaceutyczne" i pozwoli na monitorowanie przewozu i wprowadzania do obrotu produktów leczniczych. Zatem zarówno wezwanie, o którym mowa w okolicznościach niniejszej sprawy, jak i związana z nim kara w zamierzeniu miały odnosić się do procesu monitorowania przewozu i wprowadzania do obrotu produktów leczniczych. Przepisy te nie zostały uchwalone w celu stosowania ich w innych postępowaniach, w szczególności związku z postępowaniem dotyczącym naruszenia przepisów antykoncentracyjnych, na podstawie art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 Prawa farmaceutycznego.

Skoro więc wezwania, o którym mowa w art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego, nie skierowano do przedsiębiorcy w ramach inspekcji czy kontroli działalności gospodarczej w rozumieniu art. 37at ust. 1-2 powołanej ustawy, lecz wezwanie to wystosowano w postępowaniu wszczętym z urzędu, w sprawie naruszenia art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy, to w świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego brak jest podstaw do stosowania tego przepisu poza inspekcją lub kontrolą działalności gospodarczej dotyczącą monitorowania przemieszczania oraz wprowadzania do obrotu produktów leczniczych. Oznacza to, że organ bezpodstawnie zastosował art. 127b ust. 1a ustawy i w konsekwencji nałożył na skarżącą karę pieniężną w związku z nieprzekazaniem określonej w wezwaniu dokumentacji.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł GIF, zaskarżając ten wyrok w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), t.j.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 37at ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2022 r., poz. 2301 z poźn. zm.), poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie, na skutek wadliwego uznania, że organy inspekcji farmaceutycznej mogą stosować art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego jedynie podczas inspekcji bądź kontroli, podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tego przepisu organ zezwalający posiada uprawnienie do wzywania przedsiębiorcy do przekazania dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością także poza inspekcją lub kontrolą, zatem na spółce ciążył obowiązek przekazania dokumentacji żądanej przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Katowicach,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 127b ust. 1a-1b Prawa farmaceutycznego, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie, na skutek błędnego przyjęcia, że kara określona w art. 127b ust. 1a-1b Prawa farmaceutycznego z tytułu nieprzekazania dokumentacji, nie może być nakładana bez związku z inspekcją lub kontrolą dotyczącą monitorowania przemieszczania oraz wprowadzenia do obrotu produktów leczniczych, zatem w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy skarżąca nie podlega normie prawnej określonej w art. 127b ust. 1a Prawa farmaceutycznego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że określa on karę pieniężną za każdy przypadek niewykonania wezwania wystosowanego w trybie art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego niezależnie od rodzaju żądanej dokumentacji, zatem spółce zasadnie wymierzono karę pieniężną,

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 145 § 3 P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego oraz art. 127b ust. 1a Prawa farmaceutycznego, poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonej decyzji GIF oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji z dnia 2 czerwca 2021 r. i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie w związku z błędnym uznaniem przez WSA, że skarżącej nie można przypisać deliktu administracyjnego w postaci nieprzekazania dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością na wezwanie organu zezwalającego; uchybienie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ ukształtowało treść zaskarżonego wyroku.

Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podkreślił, że przeciwko interpretacji art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego dokonanej przez Sąd I instancji przemawiają przede wszystkim wyniki wykładni językowej, która ma pierwszorzędne znaczenie. Poza tym art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie odnosi się w żadnej mierze wprost do postępowania kontrolnego, zaś jako jedyny warunek obowiązku przekazania dokumentacji, wskazuje wezwanie organu zezwalającego. Ponadto treść art. 37at ust, 8 Prawa farmaceutycznego w żaden sposób nie zawęża jego stosowania jedynie do postępowań kontrolnych.

Niezależnie od powyższego, odwołując się do rezultatów wykładni systemowej wewnętrznej analizowanego przepisu GIF podkreślił, że obowiązek wydania żądanych dokumentów spoczywa na przedsiębiorcy nie tylko w ramach przeprowadzanej u niego inspekcji i kontroli, ale także poza nimi.

Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Niezbędnym warunkiem skuteczności tego rodzaju zarzutu jest wskazanie przez jego autora wzorca kontroli, w odniesieniu do którego należałoby ocenić prawidłowość zaprezentowanej wykładni konkretnych regulacji.

Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.

W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do stwierdzenia, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.

W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie organ sformułował przeciwko wyrokowi WSA w Warszawie trzy zarzuty, dwa spośród których określił jako dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, jeden zaś jako odnoszący się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, oznaczonego w petitum skargi nr 2, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że zarzut ten nie został w prawidłowy sposób sformułowany, jako że odwołując się w jego treści do uchybienia przez Sąd pierwszej instancji regulacjom procesowym, skarżący kasacyjnie jako naruszone przepisy wskazał, oprócz mających wynikowy charakter przepisów P.p.s.a. (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 145 § 3 P.p.s.a.), jedynie art. 135 tej ustawy, dotyczący sposobu i zakresu orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny (w granicach danej sprawy), a także art. 37at ust. 8 i art. 127b ust. 1a Prawa farmaceutycznego, ostatni spośród których ma jednoznacznie materialnoprawny charakter. Poza tym w twierdzeniach przedmiotowego zarzutu zaznaczył, że naruszenie wymienionych przez niego przepisów nastąpiło w związku z uznaniem przez WSA, że spółce nie można przypisać deliktu administracyjnego w postaci nieprzekazania dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością na wezwanie organu.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że z treści jedynego procesowego zarzutu skargi kasacyjnie nie sposób wywieść w jaki sposób WSA w Warszawie miałby się dopuścić naruszenia przepisów postepowania, w dodatku takiego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Twierdzenie skarżącego kasacyjnie organu w tym względzie są niejasne i nieprecyzyjne. Poza tym problematyka odnosząca się do możliwości przypisania spółce deliktu administracyjnego w głównej mierze jest związana z dokonaniem wykładni i zastosowaniem regulacji materialnoprawnych. Prawidłowości dokonania tychże nie można jednak oceniać poprzez pryzmat przepisów o procesowym charakterze.

Poza tym powoływanie w jednym zarzucie, jak ma to miejsce w rozpoznawanym przypadku, szeregu przepisów, zarówno procesowych jak i materialnoprawnych, regulujących różne materie, bez wyjaśnienia na czym polega naruszenie każdego z nich, nie jest prawidłowe i co najmniej ogranicza zakres kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r. II FSK 1053/10 dost. w CBOiS).

Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że twierdzenia zawarte w ramach przedmiotowego zarzutu skarżący kasacyjnie powielił w ramach dwóch zarzutów odnoszących się do naruszenia prawa materialnego, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do nich w ramach oceny ich zasadności.

Przechodząc do zarzutów oznaczonych w skardze kasacyjnej numerami 1a) i 1 b), dotyczących naruszenia prawa materialnego, na wstępie rozważań w tym przedmiocie stwierdzić należy, że mają one komplementarny charakter, co uzasadnia łączne odniesienie się do nich.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że dla oceny zarzutu naruszenia art. 127b ust. 1a i 1b Prawa farmaceutycznego - który stanowił zasadniczą podstawę materialnoprawną decyzji, kontrowanej przez Sąd pierwszej instancji - celowe jest przypomnienie, że zgodnie z nim, karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który wbrew przepisom art. 37at ust. 8 powołanej ustawy nie przekazał na wezwanie organu zezwalającego określonej w wezwaniu dokumentacji.

Z brzmienia przytoczonego przepisu - wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ, a zakwestionowanemu przez WSA w Warszawie - wywieść należy, że fakt nieprzekazania dokumentacji określonej w wezwaniu organu zezwalającego nie jest jedyną okolicznością wymagającą ustalenia przed wymierzeniem kary. Treść art. 127 ust. 1a Prawa farmaceutycznego jednoznacznie wskazuje bowiem, że ustawodawca wiąże możliwość nałożenia kary tylko z nieprzekazaniem dokumentacji - wbrew przepisom art. 37at ust. 8 powołanej ustawy. Tak więc rzeczą organu w postępowaniu administracyjnym, w przedmiocie wymierzenia kary, było rozważenie podstawy prawnej wezwania i tym samym zasadności żądania przekazania określonej tym wezwaniem dokumentacji.

Otóż art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego stanowi, że na wezwanie organu zezwalającego i w terminie przez niego wyznaczonym przedsiębiorca jest obowiązany przekazać dokumentację związaną z prowadzoną działalnością. Termin ustala się, uwzględniając charakter dowodu, przy czym nie może on być krótszy niż 3 dni.

Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu, błędna jest jego interpretacja przytoczonego przepisu - wywodzona przez niego z literalnego jego brzmienia - prowadząca do wniosku, że obowiązek wydania żądanych dokumentów spoczywa na przedsiębiorcy nie tylko w ramach przeprowadzonej u niego inspekcji i kontroli działalności, na którą zostało wydane pozwolenie, ale także poza nimi. Przede wszystkim bowiem zauważyć należy, że zawarte w art. 37at ust. 8 powołanej ustawy sformułowanie, że "przedsiębiorca jest obowiązany przekazać dokumentację związaną z prowadzoną działalnością" nie jest jednoznaczne. Odkodowanie zakresu dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością wymaga zatem uwzględnienia, że omawiany obowiązek (przedstawienia dokumentów na wezwanie organu) został uregulowany w jednej z jednostek redakcyjnych przepisu art. 37at Prawa farmaceutycznego.

W pełni zasadna jest więc jego interpretacja zrealizowana z uwzględnieniem wykładni systemowej (wewnętrznej). Trzeba mieć zatem na względzie, że art. 37at Prawa farmaceutycznego reguluje uprawnienie organu zezwalającego do inspekcji i kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie (ust. 1), a kolejne jednostki redakcyjne tego artykułu (ust. 2-7) określają uprawnienia osób upoważnionych przez organ zezwalający do dokonywania inspekcji i kontroli. Brak jest więc przekonujących argumentów do tego, aby unormowanie zawarte w ostatnim z ust. artykułu 37at Prawa farmaceutycznego odczytywać w oderwaniu od wyraźnie określonego tym przepisem uprawnienia organu zezwalającego do inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej.

Co do interpretacji zakresu dokumentów związanych z prowadzoną działalnością, do przekazania których organ zezwalający może wezwać przedsiębiorcę nie bez znaczenia jest, co zasadnie podkreślił Sąd I instancji, także cel omawianej regulacji, wynikający z powoływanego w sprawie uzasadnienia projektu ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw, na mocy której (art. 6 ustawy zmieniającej) w ustawie Prawo farmaceutyczne, jej w art. 37at dodano ust. 8 w brzmieniu wyżej cytowanym. Zasadne jest wskazanie, że generalnym celem tej ustawy było "zapewnienie bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów wskazanych w ustawie", zaś w ramach celów szczegółowych, odnosząc się do projektowanej regulacji art. 37at Prawa farmaceutycznego wskazano, że "obowiązek ten będzie odnosił się do wszystkich rodzajów działalności gospodarczej, która reglamentowana jest w przepisach ustawy Prawo farmaceutyczne" i pozwoli na monitorowanie przewozu i wprowadzania do obrotu produktów leczniczych. Uznać zatem należy, że zakres zastosowania art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego jest zawężony.

Skoro w świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego brak jest podstaw do stosowania tego przepisu poza inspekcją lub kontrolą działalności gospodarczej - to znaczy, że nie zostały też spełnione przesłanki zastosowania art. 127b ust. 1a powołanej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie wezwania, o którym mowa w art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego, nie skierowano do przedsiębiorcy w ramach inspekcji czy kontroli działalności gospodarczej - w rozumieniu art. 37at ust. 1-2 powołanej ustawy.

Poza sporem pozostaje to, że wezwanie to wystosowano w postępowaniu wszczętym w sprawie naruszenia art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 Prawa farmaceutycznego. Trzeba zatem dodatkowo zauważyć, że kwestia wykładni tego przepisu była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, choć na gruncie spraw dotyczących odmowy zmiany zezwolenia, cofnięcia zezwolenia czy przeniesienia zezwolenia. W orzeczeniach tych Naczelny Sąd Administracyjny prezentował jednolity pogląd, że antykoncentracyjny przepis art. 99 ust. 3 pkt 2 Prawa farmaceutycznego zawiera normę kompetencyjną skierowaną do organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie apteki, zakazującą wydawania nowego zezwolenia podmiotowi posiadającemu już 1% aptek w województwie. Skoro art. 99 ust. 3 Prawa farmaceutycznego ustanawia normę adresowaną do organów administracji publicznej, zaś jej dyspozycją jest odmowa wydania nowego zezwolenia na prowadzenie apteki, to nie można tego przepisu stosować w innym postępowaniu. Ustawodawca wyraźnie natomiast w ustawie Prawo farmaceutyczne przewidział odmienne rodzaje postępowań administracyjnych związanych z udzielaniem zezwoleń oraz ich zmianą, czy cofaniem, których zakres i przedmiot są odmienne i wyznacza je odrębna podstawa prawna (por. np. wyroki NSA: z 4 lutego 2020 r. II GSK 3025 - 3027/17, z 20 kwietnia 2022 r. II GSK 2738/21, z 26 kwietnia 2022 r. II GSK 1300/18).

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna organu nie zasługiwała na uwzględnienie. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., przedmiotową skargę kasacyjna oddalił.

Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 207 § 1 P.p.s.a., oraz § 14 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, dalej zwanego rozporządzeniem) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz spółki od GIF kwotę 900 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.