Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1656/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi U. P. i L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

U Z A S A D N I E N I E

Samorządowe Kolegium Odwoławczego (dalej również jako Kolegium lub SKO) decyzją z [...] lipca 2020r. nr [...] działając na podstawie art. 17 pkt. 1, art. 157 § 2, art. 158 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz.256 – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu złożonego przez Urszulę i L. P. (dalej jako Skarżący) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Kolegium decyzji z [...] kwietnia 2020 r. nr SKO [...]/20 dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy O. Wlkp. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], utrzymało własną decyzję w mocy.

Kolegium rozpoznając sprawę w I instancji w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] wskazało, że Wójt Gminy O. W. w dniu [...] stycznia 2014r. nr [...] znak: [...] wydał decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji elektrowni wiatrowej w m. Ś., działka nr [...] obręb [...] na rzecz M. G. i A. K..

Dalej wskazano, że U. P. i L. P. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. We wniosku wskazano, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 33-38 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziałania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 1235 ze zm. – dalej u.i.o.ś.), co nastąpiło w ten sposób, że organ I instancji nie podał do publicznej wiadomości informacji o prowadzonym postępowaniu, nadto art. 39-43 u.i.o.ś. poprzez brak możliwości zapoznania się z jej treścią oraz art. 21, art. 22, art. 23 u.i.o.ś. na skutek braku umieszczenia przez organ I instancji informacji o wydanej decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wnioskodawcy są właścicielami działki nr [...] w miejscowości L. i nie byli stroną żadnego postępowania w sprawie przedmiotowej inwestycji tj. środowiskowego, o warunkach zabudowy ani pozwolenia na budowę i nie mieli o nim wcześniej wiedzy. Wnioskodawcy opisali również sytuację z brakiem zamieszczenia informacji w BIP.

Kolegium, działając jako organ I instancji, stwierdziło, że U. i L. P. są właścicielami działki nr [...] w m. L., które nie przylegają bezpośrednio do działki inwestycyjnej nr [...]. Od granic działki inwestycyjnej do granic działki nr [...] jest około [...] m, do granic działki nr [...] jest około [...] m a do nieruchomości położonych na działce nr [...] jest około [...] m. W aktach sprawy znajduje się mapka akustyczna oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Na mapie tej wyznaczono izolinie [...] dBA (linia niebieska) oraz [...] dba (linia czerwona). Działka nr [...] mieści się w części niezabudowanej w obszarze linii czerwonej. Wobec powyższego należało uznać, że elektrownia wiatrowa będzie oddziaływała na niezabudowaną część terenu działki nr [...]. Natomiast działka nr [...] pozostaje poza zasięgiem oddziaływania akustycznego elektrowni. Mając powyższe na uwadze, Kolegium uznało, że na podstawie art. 28 k.p.a. w z art. 112 o ochronie środowiska (ochrona przed hałasem) U. i L. P. mieli w niniejszej sprawie interes prawny i prawo do zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy pomimo, iż nie brali udziału przy wydawaniu tej decyzji w postępowaniu zwyczajnym.

W ocenie Kolegium rozpoznającego sprawę w I instancji brak jest jednak przesłanek do tego, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności, gdyż decyzja ta odpowiadała prawu obowiązującemu na dzień jej wydawania. Oceniając przesłanki do stwierdzenia nieważności Kolegium uznało, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 156 §1 pkt 1, 3-7 k.p.a. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również przesłanka zawarta w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., gdyż w sprawie nie doszło do wydania decyzji z naruszeniem prawa tj. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.– dalej u.p.z.p.). W tym zakresie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. W okresie wydawania zaskarżonej decyzji w orzecznictwie sądowoadministracyjnym panował pogląd, iż elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej. Powyższe przyjęcie zwalniało organ I instancji z analizowania zasady dobrego sąsiedztwa dla planowanej inwestycji, a więc spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p.

Jak wskazało Kolegium, organ prowadząc postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy przeanalizował pozostałe przesłanki z art. 61 ust 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Uznał, iż inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi tj. droga gminna działka nr [...]. Istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Nadto stwierdzono, iż teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (grunty orne klasy RIVa, nieużytki N). Wskazano, że inwestycja musi być zgodna z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziałania na środowisko. Do wniosku o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy, dołączono tzw. decyzję środowiskową. Spełniono również wymóg z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., a organ przed wydaniem decyzji poinformował strony o treści art. 10 k.p.a. Organ zawiadomił również strony o wszczęciu postępowania.

Kolegium nie podzieliło zarzutów Skarżących dotyczących nieuwzględnienia ich jako strony ww. postępowania, gdyż okoliczność ta nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa przy wydaniu kwestionowanej decyzji. Kolegium uznało również, że ww. decyzja nie narusza ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych jak również art. 21, art. 22, art. 23, art. 33-38, art. 39-43 u.i.o.ś., gdyż są to przepisy regulujące postępowanie w przedmiocie wydania tzw. decyzji środowiskowej, a nie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Rozpoznając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z [...] lipca 2020r. nr [...] Kolegium działając jako organ II instancji stwierdziło, że organ I instancji po wnikliwym przeanalizowaniu sprawy zasadnie negatywnie zweryfikował dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem z uwagi na nie wystąpienie żadnej z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium podzieliło ponadto pogląd wyrażony w decyzji objętej wnioskiem o ponowne rozpoznanie, że samo fakt nieuznania Państwa Piaskowskich za stronę ww. postępowania nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Ponadto Kolegium podzieliło stanowisko Kolegium rozpoznającego sprawę w I instancji, iż brak zgody wnioskodawcy na inwestycję jest bez znaczenia, gdyż żaden przepis u.p.z.p. nie uzależnia możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej od zgody właściciela nieruchomości, na której planowane jest umiejscowienie inwestycji. Ponadto Kolegium zasadnie stwierdziło, że przedmiotową decyzją wydano przed dniem uchwalenia i wejścia w życie ustawy o elektrowniach wiatrowych, a co za tym idzie organ nie mógł brać pod uwagę ograniczenia w postaci odległości elektrowni od budynków mieszkalnych.

U. P. i L. P. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w formie elektronicznej wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. Skarga nie zawierała uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z [...] listopada 2020r. skarżący podnieśli, że Wójt [...]. nie ogłosił zamiaru wydania decyzji w przedmiocie budowy elektrowni wiatrowej w miejscowości Ś.. Skarżący wskazali także, że nie ma i było odpowiedniej drogi dojazdowej do inwestycji, co w ich ocenie dyskwalifikuje uzyskanie warunków zabudowy i prowadziło do uszkodzenia rowu melioracyjnego i naruszenia własności K. G. przez nieuprawnione użytkowanie i niszczenie prywatnej drogi. Ponadto Skarżący zakwestionowali również ustalenia poczynione przez RDOŚ w P. prowadzące do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdy w ich ocenie na terenach sąsiednich występują liczne nietoperze, sowy oraz inne gatunki ptaków a także płazy i gady. Skarżący zakwestionowali także ustalenia dotyczące zabudowy w sąsiedztwie, kształtu i szerokości drogi na działce nr [...]. Do pisma załączono liczne zdjęcia i dokumenty na potwierdzenie faktów wskazanych w treści pisma.

W piśmie procesowym z [...] listopada 2020 r. pełnomocnik skarżących wniósł o przeprowadzenie dowodu ze strony internetowej BIP Gminy O. Wlkp i przesłuchań wskazanych świadków na okoliczność braku dochowania przez organ procedury z art. 21 – 23 i 39 – 43 u.i.o.ś. (dot. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) oraz dokumentacji zdjęciowej zrealizowanego wiatraku na okoliczność, że inwestycja nie polegała na realizacji urządzenia infrastruktury technicznej, a droga nr [...] z uwagi na wymiary tej drogi nie stanowi odpowiedniego dostępu do drogi publicznej co oznacza, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 61 ust 1 u.p.z.p. Pełnomocnik wniósł również o przeprowadzenie dowodu ze złożonego w trakcie postępowania pisma na okoliczność jego treści, w tym na okoliczność naruszeń prawa w toku realizacji inwestycji, w toku uzyskiwania koniecznych decyzji, istniejącej fauny podlegającej ochronie w bezpośredniej bliskości inwestycji. Pełnomocnik skarżących wskazał przy tym, że dowód z dokumentacji zdjęciowej został zgłoszony na etapie postępowania przed SKO, do czego organ w ogóle się nie odniósł w zaskarżonych decyzjach, co z kolei wskazuje na naruszenie przez ten organ art. 107 § 3 k.p.a. w sposób niepozwalający na kontrolę merytoryczną rozstrzygnięcia SKO, a nadto stanowi o naruszeniu przez SKO art. 6, 7, 8, 77 i 80 k.p.a. Pełnomocnik wskazał również, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. gdyż w jego ocenie może budzić wątpliwości fakt, że realizowania inwestycja nie stanowi urządzenia technicznego - a zatem w sprawie musiał być spełniony warunek dobrego sąsiedztwa.

Pełnomocnik M. G. i A. K. w piśmie procesowym z [...] stycznia 2021 r. wniósł o oddalenie skargi w całości. Zdaniem uczestników skarga nie spełnia ona wymogów z art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej p.p.s.a.). Z jej treści nie można bowiem odczytać, o jakie naruszenie prawa w sprawie chodzi. Dalej wskazano, że w ocenie uczestników postępowania w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne z zawartych w art. 156 k.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności. Dalej wskazano, że nawet gdyby przyjąć, że w trybie nadzwyczajnym można badać wszelkie zarzuty kierowane przeciwko decyzji, to zważyć trzeba na art. 86 pkt 2 u.i.o.ś. przewidujący, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające m.in. decyzje o warunkach zabudowy. Innymi słowy Wójt Gminy O. W. nie był uprawniony do weryfikacji kwestii w niej rozstrzygniętych, gdyż ma ona charakter prejudycjalny w stosunku do postępowania o ustalenia warunków zabudowy. Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty skarżących dotyczące tytułu prawnego do nieruchomości oraz stosowania w sprawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, gdyż te weszły w życie w lipcu 2016 r., a decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności wydana została w [...] 2016 r. Uczestnicy zakwestionowali także zasadność zgłaszanego w piśmie procesowym z [...] listopada 2020 r. wniosku o przesłuchanie szeregu świadków i zaliczenia ich zeznań w poczet dowodów w sprawie oraz wskazali, że materiały przesłane przez skarżących wraz z tym pismem mają charakter prywatny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej, wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., decyzje administracyjne wpisują się w kognicję sądów administracyjnych, zatem kontrola sądowa podejmowana przez Sąd jest sprawowana zgodnie z zakreśloną właściwością rzeczową.

Ponadto, w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną według powyższych okoliczności faktycznych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie ocenić należy odnoszoną w piśmie procesowym złożonym przez pełnomocników uczestników postępowania kwestię wymogów formalnych skargi zawartych w art. 57 p.p.s.a. Przedmiotowa skarga został złożona w formie elektronicznej a więc w formie i trybie przewidzianej w art. 54 a p.p.s.a. Pełnomocnik M. G. i A. K., nie kwestionując dopuszczalności samej skargi złożonej w formie elektronicznej, zarzucił przedmiotowej skardze naruszenie wymogów formalnych poprzez brak wskazania o jakie naruszenie prawa chodzi w skardze. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z art. 57 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przez określenia "naruszenia prawa" oraz "naruszenia interesu prawnego", o których mowa w pkt 3 przepisu, należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide np. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 805/10 LEX nr 1081909) nie budzi wątpliwości, że przepis ten nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Rozważany wymóg skargi będzie zatem spełniony, jeżeli skarżący wskaże, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności. Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się ze stanowiskiem uczestników, że w skardze złożonej elektronicznie przez pełnomocnika skarżących nie przedstawiono stosownej argumentacji spełniającej powyższe wymogi. Treść skargi zawiera bowiem wyłącznie wskazanie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że skargą objęta jest całość wydanej w sprawie decyzji. Przy ocenie spełnienia warunków formalnych samej skargi nie można jednak pomijać faktu złożenia przez samych skarżących jak i ich pełnomocnika pism procesowych, w których zawarto przyczyny uzasadniające wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Braki formalne skargi w zakresie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zostały zatem usunięte.

Przechodząc do oceny zasadności samej skargi wskazać należy, przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2020 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy O. Wlkp. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji elektrowni wiatrowej w m. Świeligów, działka nr [...] obręb [...] na rzecz M. G. i A. K..

Podlegające kontroli w przedmiotowej sprawie decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych. Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy ponad wszelką wątpliwość zostanie ustalone, że decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Dodać należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji winny być interpretowane ściśle, a ustalenie, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich, wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności kwestionowanego aktu. Skuteczność zarzutów wywodzonych z art. 156 § 1 k.p.a. zależy od wykazania szczególnej wadliwości decyzji podjętej w postępowaniu zwykłym, co wiąże się z zasadą trwałości decyzji administracyjnych, uregulowaną w art. 16 k.p.a. Z zasady tej wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub w ustawach szczególnych. Stwierdzenie nieważności decyzji jest zaś jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną w wad kwalifikowanych, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że ta decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11, LEX 1228463; 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2565/10, LEX 1219119; 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10, LEX 1219108; 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, LEX nr 1145109; 14 marca 2012 r., sygn. .akt II OSK 2525/10, LEX 1145613; 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1192/10, LEX 1151823). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie należy zatem utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego lub przepisów procedury, mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy, nie stanowi bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa.

Podkreślić również należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Ustalenie zatem, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich, wyklucza stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu. Ponadto, trzeba podnieść, że kodeksowa konstrukcja nieważności oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji przepisu prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 396/14, dostępny [w:] internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia. nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Kontrola organu orzekającego w trybie art. 156 § 1 K.p.a. zasadza się więc wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tym postępowaniem (zob. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2832/12, CBOSA).

Ponadto, wymaga podkreślenia, że rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, właściwy organ nie bada sprawy merytorycznie, lecz jedynie ustala, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą prawną. W konsekwencji powyższego, nie prowadzi już postępowania dowodowego, lecz orzeka w oparciu o stan sprawy istniejący w dacie wydania badanej decyzji. Wskazać również należy, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji nie mogą być zarzuty dotyczące nierzetelnego, czy niewyczerpującego zbadania przedmiotu sprawy.

Odnosząc się zatem do zarzutów związanych z występowaniem na terenach sąsiednich od inwestycji ptactwa oraz gadów i płazów stwierdzić należy, iż okoliczności te nie mogły stanowić podstawy stwierdzenia nieważności w przedmiocie warunków zabudowy. Zwrócić należy uwagę, że decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenia nieważności pozostaje w zgodzie z decyzją Wójta Gminy O. W. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] określającą środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do [...] MW i całkowitej wysokości nieprzekraczającej [...] m na działce ewidencyjnej nr [...] obręb Ś.. W tym miejscu zaznaczyć należy, że podnoszone przez skarżących okoliczności, iż inwestycja spowoduje negatywne skutki dla środowiska wkracza w istocie w kwestie dowodowe, w tym w ocenę dowodów, która generalnie pozostaje poza zakresem badania przesłanek nieważności w niniejszej sprawie. Wójt wydając decyzję o warunkach zabudowy był bowiem zgodnie z art. 86 u.u.i.ś. związany decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach środowiska. Związanie organów wydających decyzje wskazane w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. dotyczy nie tylko samych warunków realizacji przedsięwzięcia czy też parametrów tego przedsięwzięcia, ale także ustaleń w zakresie stanu faktycznego, w takim zakresie, jaki konieczny był do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 września 2014 r., II SA/Łd 527/14, A. Plucińska-Filipowicz, T. Filipowicz, M. Wierzbowski (red), U.i.o.ś.. Komentarz, C.H. Beck 2017, t. 1 do art. 86). Skoro zatem Wójt określając środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, uznał za dopuszczalne umiejscowienie elektrowni wiatrowej na wspomnianej działce, mając na względzie m.in. że obszar inwestycji znajduje się poza obszarami cennymi przyrodniczo, obszarami wodno – błotnymi, obszarami natura 2000, to wydając decyzję o warunkach zabudowy nie był uprawniony, aby ponownie badać środowiskowe uwarunkowania pozwalające na realizację przedsięwzięcia w tym zakresie i wyprowadzać wnioski odmienne od tych, które zaprezentował w decyzji środowiskowej.

Odnosząc się zarzutu wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania z naruszeniem przepisów dotyczących u.i.o.ś. stwierdzić należy, ustawodawca w art. 79 ust. 1 u.i.o.ś. wskazał, że społeczeństwo ma zagwarantowany udział w takich postępowaniach wszczętych wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepis art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1. planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2. planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. wynika, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając określone w tym przepisie uwarunkowania. O ile zatem w przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, postępowanie zawsze odbywa się z udziałem społeczeństwa, o tyle w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, postępowanie to odbywa się z udziałem społeczeństwa jedynie w sytuacji wydania na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zawarty jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 – dalej rozporządzenie). Przedmiotową inwestycję zaliczono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie R. D. O. Ś. w P. postanowieniem z [...] listopada 2014 r. nr [...] wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. P. P. I. S. w O. W. w opinii sanitarnej z [...] października 2014 r. nr [...] wyraził zaś opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenie raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wójt Gminy O. W. postanowieniem z [...] listopada 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 63 ust. 2 u.i.oś. stwierdził jednak brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

W postępowaniach, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko ma charakter fakultatywny, społeczeństwo będzie miało zagwarantowany udział dopiero od momentu wydania postanowienia ustalającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania. Dopiero zatem od tego momentu aktualizują się obowiązki informacyjne organu określone w art. 33 ust. 1 u.i.o.ś., którym to organ powinien zadośćuczynić bez zbędnej zwłoki, co jak przyjmuje się w doktrynie powinno nastąpić po wpłynięciu raportu do organu odpowiedzialnego za przeprowadzenia procedury udziału społeczeństwa ( zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 276/16).

W świetle powyższego uznać należy, że w ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, wbrew zarzutom skargi, nie mogło dojść do naruszenia przepisów art. 21-23 i 39-43 u.i.o.ś.

Odnosząc się do zarzutów skargi koncentrujących się przy stwierdzeniu, że nie ma i nie było odpowiedniej drogi dojazdowej do inwestycji, co w ocenie skarżących dyskwalifikuje uzyskanie warunków zabudowy wskazać należy, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wprowadza zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego, aby zagwarantować ład przestrzenny, o którym mowa w przepisie art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Warunki zabudowy można zatem ustalić dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a nadto spełniającej łącznie wymogi sformułowane w powołanym przepisie, w tym wymóg kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych oraz zapewnienie wystarczającego uzbrojenia terenu. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już terenów nowa zabudowa powinna więc odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej w otoczeniu wnioskowanej. Zauważyć należy jednak, że ustawodawca w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przewidział, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Oznacza to, że realizacja inwestycji mających za przedmiot m.in. urządzenia infrastruktury technicznej nie jest uzależniona od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie spraw dotyczących elektrowni wiatrowych ugruntowało się stanowisko, według którego elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (np. wyroki NSA z: 21 kwietnia 2010 r. II OSK 310/10, 3 marca 2011 r. II OSK 2251/10, 13 listopada 2012 r. II OSK 762/12, 11 kwietnia 2013 r. II OSK 567/12, 4 lutego 2014 r. II OSK 2129/12, 18 sierpnia 2016 r. II OSK 2890/14, 20 grudnia 2016 r. II OSK 798/15, 21 czerwca 2017 r. II OSK 2637/15, 27 września 2017 r. II OSK 987/16 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć zresztą w tym miejscu ubocznie należy, że sam fakt występowania rozbieżności w orzecznictwie co do zasady uniemożliwia kwalifikowanie przyjęcia jednego z konkurencyjnych poglądów jako rażąco naruszającego prawo - sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest możliwa do zastosowania wówczas, gdy decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga skomplikowanego procesu wykładni, a jej wynik jest sporny w judykaturze (por. wyrok NSA z 10 marca 2021 r. II OSK 1637/18).

W konsekwencji, skoro stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku dostępu do drogi publicznej. W przedmiotowej sprawie niesporne jest że działka nr [...], której dotyczy decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności położona jest w sąsiedztwie działki drogowej nr [...] i oddzielona od niej rowem melioracyjnym na działce nr [...]. W przedmiotowej sprawie organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy określił zatem obsługę komunikacyjną działki nr [...] zgodnie z istniejącym stanem faktycznym poprzez projektowany zjazd poprzez rów melioracyjny. Należy jednak podkreślić, że w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy w zakresie warunku określonego w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ stwierdził, że teren ma dostęp do drogi publicznej zaznaczając, że warunek ten nie dotyczy przedmiotowej sprawy. W sprawie nie występuje zatem niezgodność z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Na marginesie wskazać należy, że uwzględniając treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. organ prowadząc postepowanie w przedmiocie warunków zabudowy w sprawie elektrowni wiatrowej nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania w zakresie ustalenia czy działka nr [...] stanowiąca drogę publiczną spełnia wymagania techniczne dla zapewnienia właściwej obsługi komunikacyjnej dla terenu planowanej inwestycji.

Odnosząc się do dalszych zarzutów wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji, dokonuje wyłącznie ustaleń, czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przed jej wydaniem i na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. W takim postępowaniu organ nie gromadzi odrębnych dowodów, lecz opiera się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym. Także bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawały – zgłaszane przez Skarżących – nieprawidłowości, do jakich dochodzić miało przy realizacji inwestycji. Zdaniem Sądu, w niniejszym postępowaniu nie mogły zostać uwzględnione zgłaszane przez Skarżących wnioski o poprowadzenie dodatkowych dowodów, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej. Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów postępowania dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z końcowym wynikiem sprawy. Takich Sąd nie stwierdził.

Końcowo odnosząc się do wniosku dowodowego tyczącego przeprowadzenia dowodów z dokumentów załączonych do niniejszej skargi na okoliczności opisane dalej w pismach procesowych z [...] i [...] listopada 2020 r. wskazać należy, iż dokonywanie przez sąd samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie na podstawie dowodu z dokumentu i to w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji (vide: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt V SA 671/00, Lex nr 50129), a przesłankami prowadzenia postępowania dowodowego są konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości przy jednoczesnym niespowodowaniu nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Przy czym inicjowanie postępowania dowodowego wymaga co najmniej wskazania konkretnego faktu podlegającego stwierdzeniu, mającemu dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (tezy dowodowej) i podania konkretnego środka dowodowego, przy pomocy którego fakt ten zostanie udowodniony. Mając na uwadze fakt, iż jak wyjaśniono powyżej przepisy art. 21-23 i art. 39-43 u.i.o.ś. nie miały w sprawie zastosowania, inwestycja której dotyczyła decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności wbrew stanowisku skarżących dotyczyła urządzenia infrastruktury technicznej, co wykluczało konieczność zapewnienia dostępu do drogi publicznej a kwestie analizowania występowania fauny podlegającej ochronie w bezpośredniej bliskości inwestycji wkraczają w istocie w kwestie dowodowe, w tym w ocenę dowodów, która generalnie pozostaje poza zakresem badania przesłanek nieważności Sąd uznał, że wniosek dowodowy nie mógł zasługiwać na uwzględnienie.

W świetle powyższego należało podzielić stanowisko SKO, że decyzja Wójta Gminy O. Wlkp. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] nie narusza prawa w sposób rażący, ani też nie jest dotknięta inną wadą powodującą jej nieważność.

Skarga, jako nieuzasadniona podlega zatem oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Końcowo wskazać należy, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.) z uwagi na zaistnienie sytuacji szczególnej związanej z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 i związanym z tym zagrożeniem dla życia i zdrowia stron oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.