Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 113/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 ustawy  o świadczeniach rodzinnych
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2022 r., znak: [...] Wójt Gminy T., działając na podstawie art. 17, art. 23, art. 23a, art. 24, art. 25, art. 26, art. 27, art. 30, art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 615 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach, oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1466) oraz na podstawie obwieszczenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie kwoty świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2021 (M. P. Poz. 1031), art. 104, 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), orzekł o odmowie przyznania A. W. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na matkę D. B. W..

W ocenie organu I instancji świadczenie pielęgnacyjne, zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy przysługuje z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przy czym pojęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej należy rozumieć zgodnie z treścią art. 3 pkt 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Organ ustalił, iż matka z uwagi na stan zdrowia wymaga opieki. Opieka ta jest sprawowana przez wnioskodawcę w pełnym wymiarze czasu. Organ wskazał również, iż na wniosek strony, z dniem [...] września 2022 r. została uchylona decyzja przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy.

Zgodnie z oświadczeniem z dnia [...].03.2022r., A. W. posiada trójkę rodzeństwa, lecz ze względu na stan zdrowia, pracę zawodową nie mogą sprawować opieki nad matką. Ponadto wywiedziono, iż rodzeństwo wnioskodawcy jest także zobowiązane do obowiązku alimentacyjnego, przy czym wywiązanie się z tego obowiązku wobec matki może być spełnione poprzez opłacenie usług opiekuńczych świadczonych przez osoby trzecie.

W podanych okolicznościach organ uznał, iż brak jest podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. W. zarzucił naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wobec przyjęcia, iż fakt posiadania przez osobę wymagającą opieki kilku osób zobowiązanych w równym stopniu do alimentacji na jej rzecz uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jednemu z nich pomimo spełnienia przez niego wszystkich ustawowych przesłanek.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, 8, 9, 77 § 1, art. 7 w zw. art. 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; przyjęcie, iż sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez syna dorosłej osoby wymagającej opieki skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...].11.2022 r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przyznało stronie świadczenie pielęgnacyjne od [...].09.2022 r.

Organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu decyzji, iż poza sporem pozostaje, że matka wnioskodawcy - D. W. urodzona [...] maja 1938 r., na podstawie wypisu z orzeczenia z dnia [...] stycznia 1994 r. legitymuje się pierwszą grupą inwalidzką, przy czym nie ustalono od kiedy istnieje inwalidztwo.

Wskazano, że zaskarżoną decyzją organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej mając na względzie treść art. 17 ust. 1 w związku z treścią art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W złożonym wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wnioskodawca wskazał, iż jest rolnikiem i w związku z tym oświadczył, że zaprzestał pracy w gospodarstwie rolnym z dniem [...] marca 2022 r. Data ta została skorygowana na dzień [...] grudnia 2016 r., zgodnie z oświadczeniem złożonym przy ubieganiu się o specjalny zasiłek opiekuńczy.

Zwrócenia uwagi zdaniem Kolegium wymaga, iż w sytuacji złożenia przez wnioskodawcę oświadczenia, iż jest rolnikiem, to brak jest podstaw do zastosowania definicji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wynikającej z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nadmienić należy, iż w związku z zaprzestaniem pracy w gospodarstwie rolnym z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką, wnioskodawca był uprawniony do specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...]. Decyzja ta została na wniosek strony uchylona z dniem [...] września 2022 r. - decyzją Wójta Gminy T. z [...] września 2022 r., znak: [...]. Stanowi to w ocenie Kolegium, iż nie zachodzi negatywna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że A. W. spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Zainteresowany jest uprawniony do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką (osoba w wieku 84 lat, przewlekle chora, bez możliwości samoobsługi) i sprawuje nad nią opiekę, co znajduje potwierdzenie w treści wywiadu środowiskowego z [...] marca 2022 r., oświadczeniu wnioskodawcy z [...] marca 2022 r. i z [...] września 2022 r.

Ponadto Kolegium wskazało, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony, prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia - art. 24 ust. 2 i 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W stanie faktycznym i prawnym sprawy - sporne orzeczenie o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w ocenie Kolegium należało uchylić w całości i przyznać zainteresowanemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] września 2022 r., (od daty spełnienia wszystkich przesłanek warunkujących prawo do świadczenia pielęgnacyjnego) na czas nieokreślony - zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności.

W skardze do Sądu A. W. zaskarżył decyzję z dnia [...].11.2022 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...] w części tj. - w zakresie oddalającym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia [...].03.2022 r. do [...].08.2022 r. i zarzucił naruszenie przepisu art. 24 ust 2 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy jego - niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych - dyspozycji, zgodnie z którą prawo do świadczeń rodzinnych (w tym świadczenia pielęgnacyjnego) ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie świadczenia z prawidłowo wypełnionymi dokumentami i w konsekwencji odmowę przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...].03.2022 r. do [...].08.2022 r., pomimo złożenia spełniającego wszelkie wymogi do rozpoznania sprawy wniosku w marcu 2022 r., zawierającego między innymi oświadczenie Skarżącego o wyborze świadczenia i woli uchylenia wcześniejszej decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy.

Ponadto skarżący zarzucił:

. dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegającą na pominięciu celów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez Skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od pierwszego dnia miesiąca złożenia prawidłowego wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i wyklucza możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego.

. naruszenie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez nieuwzględnienie normy prawnej określonej w artykule 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, co w konsekwencji skutkowało nieprzyjęciem, że w sytuacji Skarżącego nastąpił zbieg prawa do świadczenie pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego implikujący prawo do dokonania wyboru jednego ze świadczeń i przesądziło o braku prawa Skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz doprowadziło do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie Skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek złożony w trakcie pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem Skarżącego, pomimo dokonania przez niego wyboru świadczenia korzystniejszego.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, iż bezsporna pozostaje jego zdaniem data skutecznego złożenia wniosku o ustalenie jego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tj. w marcu 2022r., a dla rozpoznania niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma to, że wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na podstawie art. 155 KPA wniósł o uprzednie uchylenie wcześniejszej decyzji Organu przyznającej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, którego jednoczesne pobieranie ze świadczeniem pielęgnacyjnym stanowiłoby negatywną przesłankę przyznania korzystniejszego świadczenia. Tym samym Skarżący - w sposób tak wyraźny jak to możliwe - dokonał wyboru świadczenia w rozumieniu art. 27 ust 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W ocenie Skarżącego, stanowisko wyrażone przez Organ II instancji w przedmiotowej decyzji w zakresie początkowej daty przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest błędne z uwagi na istotne naruszenia prawa materialnego opisane treścią zarzutów, podkreślając przy tym, że na żadnym etapie postępowania nie cofnął wcześniejszego wniosku o uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy.

Ponadto skarżący zaznaczył, że kwestia będąca meritum niniejszego sporu, tj. sposób prawidłowego procedowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i określenia prawidłowej daty ustalenia prawa do w.w świadczenia w przypadku zbiegu świadczeń rodzinnych wymienionych w art. 27 ustawy o świadczeniach rodzinnych, była przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych i w świetle tak bogatego orzecznictwa sądowo-administracyjnego nie powinna budzić wątpliwości Organu I instancji, wskazując m.in. na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30.06.2020 r., sygn. akt: II SA/Ol 196/20, (LEX nr 3032996), zgodnie z którym sam fakt, iż na dany okres przyznano wcześniej (a nawet pobrano) specjalny zasiłek opiekuńczy, co do zasady nie wyklucza przyznania następnie, w uzasadnionym przypadku, na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy strona deklaruje gotowość zrzeczenia się wcześniej ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, a także wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023r., poz. 259 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Istotę sporu w niniejszej sprawie, w następstwie decyzji reformatoryjnej SKO, stanowiła wyłącznie kwestia daty początkowej, od której należało przyznać Skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne. Skarżący zakwestionował bowiem legalność przyznania przez SKO wnioskowanego świadczenia od daty odpadnięcia negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr w związku z uchyleniem decyzji ustalającej dla strony prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, tj. od [...].09.2022r., domagając się przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym wpłynął do organu wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. od [...] marca 2022 r.

Wobec powyższego, odnosząc się do wskazanej spornej w sprawie kwestii, tj. możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożony został wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia, a więc za okres, w którym obowiązywała decyzja ustalająca na rzecz Skarżącego prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego podnieść należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom (niż wymienione w pkt 1-3), na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stosowanie zaś do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Natomiast w myśl art. 27 ust. 5 uśr, w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń:

1) świadczenia rodzicielskiego lub

2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub

3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub

4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub

5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest to, że w dacie złożenia przez Skarżącego wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, pobierał on specjalny zasiłek opiekuńczy. Nie ulega również wątpliwości, że przepis art. 24 ust. 2 uśr stanowi, iż prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Co do zasady więc wniosek Skarżącego złożony w marcu 2022 r. powinien skutkować przyznaniem świadczenia począwszy od miesiąca złożenia wniosku, tj. od [...].03.2022 r., na co powołuje się Skarżący w złożonej skardze. Stan taki nie mógł mieć jednak miejsca w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Nie można bowiem pominąć tego, że okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy wymusiły zastosowanie przez SKO w pierwszej kolejności ograniczenia ustawowego wynikającego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr. Na dzień złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, istniała bowiem negatywna przesłanka do jego przyznania spowodowana ustalonym dla Skarżącego prawem do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje bowiem, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Stanowi o tym wprost art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr.

Z treści przywołanych unormowań wynika, że nie można w tym samym czasie korzystać z prawa do obu wymienionych świadczeń. Treść normy prawnej zawartej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr potwierdza, że uprawnionemu przysługuje tylko jedno z tych świadczeń, zgodnie z jego wyborem, o którym mowa w art. 27 ust. 5 uśr. Wykładnia systemowa ww. przepisów jest zatem jasna i jednoznaczna w treści. Unormowania te mają zapobiec kumulatywnemu pobieraniu świadczeń przysługujących z tego samego powodu, czyli z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny. Tym samym, nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym Skarżący posiada jednocześnie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego określonego wcześniejszą decyzją, funkcjonującą w tym okresie w obrocie prawnym. Dopiero uchylenie lub zmiana ostatecznej decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy pozwala na przyznanie świadczenia nowo wybranego w miejsce poprzednio pobieranego świadczenia.

Ograniczenie ustawowe do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 uśr należy stosować w pierwszeństwie przed warunkami określonymi w art. 24 ust. 2 uśr. Przepis art. 24 ust. 2 uśr stosuje się, gdy wnioskodawca spełnia materialnoprawne przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tymczasem w przypadku Skarżącego w miesiącu złożenia wniosku występowała negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr. Skoro w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 uśr nie jest możliwe kumulatywne pobieranie obu świadczeń, to warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, ale jej wyrazem musi być ustanie prawa, poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji (uchylenie, zmiana) lub jej całkowite wykonanie (skonsumowanie). Jednocześnie należy mieć na uwadze to, że uchylenie lub zmiana decyzji co do zasady wywołuje skutki na przyszłość (ex nunc). Okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest więc determinowany wyłącznie datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia.

Z powyższego wynika, że dopiero zniesienie w formie prawnej negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr - a więc w niniejszym przypadku uchylenie decyzji przyznającej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej powoływana jako "kpa") - od 1.09.2022 r. - umożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Dopiero w tym dniu ustała przeszkoda do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr. Brak przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr nie zaistniał zatem w miesiącu złożenia wniosku. Dlatego też od [...].09.2022 r., a więc od najwcześniejszego możliwego terminu, SKO przyznało Skarżącemu wnioskowane świadczenie. Wobec bowiem posiadania przez Skarżącego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie był on przez ten okres uprawniony do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr.

Prawo do tego świadczenia ustala się począwszy od miesiąca, w którym strona przedstawi organowi decyzję w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego. Należy bowiem uznać, że wówczas wpłynął do organu wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, o którym mowa w art. 24 ust. 2 uśr. Powyższa regulacja, jakkolwiek ma procesowy charakter, to jednak oddziałuje na materialne prawa strony, określając m.in. moment początkowy prawa do świadczeń rodzinnych.

Wobec powyższego należy uznać, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji reformatoryjnej prawidłowo przyznał Skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne począwszy od [...].09.2022 r., tj. od dnia odpadnięcia negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr. Skarżący bowiem dopiero od tego momentu spełnił przesłanki materialnoprawne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Z tych względów, wskazujących na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259).