Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 115/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 1510
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy
article: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1,art. 191
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 2 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2022 poz 2500
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników - t.j.
article: art. 21 ust. 2b-2d
journal: Dz.U. 2023 poz 100
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Sułkowska, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2019 r. do listopada 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Pana J.P. (dalej: Strona lub Skarżący) jest decyzja Ministra Rodziny i Polityki Społecznej (dalej Minister RiPS, Minister lub organ odwoławczy) z [...] października 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes zarządu PFRON lub organ pierwszej instancji) z [...] kwietnia 2023 r. określającą stronie wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2019 r. do listopada 2020 r.

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynikało, że pismami z: 24 stycznia 2020 r., 23 lutego 2021 r. i 13 stycznia 2022 r. Prezes Zarządu PFRON wezwał stronę do złożenia deklaracji i poinformowania o przyczynach ich niezłożenia m.in. za okres od grudnia 2019 r. do listopada 2020 r. Strona nie dostarczyła wymaganych dokumentów.

Postanowieniem z 4 kwietnia 2022 r. Prezes zarządu PFRON wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązań za okres od grudnia 2019 r. do listopada 2020 r.

W dniu 4 kwietnia 2022 r. Skarżącemu zostało wysłane wezwanie do przedstawienia dodatkowych dowodów określonych w wezwaniu.

Pełnomocnik Strony przesłał pismo z 31 maja 2022 r., w którym poinformował, że przedkłada orzeczenia o niepełnosprawności podopiecznych przebywających w O., jak również złożone przez Skarżącego do ZUS deklaracje, wyjaśniając, że w deklaracjach tych są ujęte osoby zatrudnione w O. jak i osoby zatrudnione w placówkach edukacyjnych, dla których Skarżący jest organem prowadzącym. Wskazano jednocześnie, że są to wyodrębnione od Strony niezależne i samodzielne jednostki posiadające status pracodawcy, tj.

a) Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii w Z.,

b) Niepubliczna Szkoła Podstawowa Specjalna w Z.,

c) Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w P.,

d) Niepubliczna Szkoła Podstawowa w P.

Pełnomocnik wskazał, że dowodem na powyższe są cztery zaświadczenia o numerze REGON dla każdej z placówek edukacyjnych.

Pełnomocnik Strony podkreślił, że każda z przedstawionych placówek jest pracodawcą ponieważ zatrudnia pracowników we własnym imieniu oraz że dyrektorzy tych placówek posiadają niezależność w nawiązywaniu i rozwiązywaniu umów o pracę z pracownikami. Dyrektorzy placówek sporządzają akceptują comiesięczne listy płac i przekazują je do księgowości a Skarżący nie ma na ten proces wpływu.

Każda z ww. jednostek edukacyjnych jest wyodrębniona organizacyjnie, posiada własny zespół składników majątkowych niezbędny do prowadzenia swojej działalności, a także niezależne Strony źródła finansowania jakimi są dotacje oświatowe otrzymywane z budżetu powiatu W. oddzielnie na każdą placówkę.

Skarżący stworzył na podstawie odrębnych przepisów jednostki organizacyjne (Niepubliczne Placówki Edukacyjne), które są prawnie, organizacyjnie, finansowo i majątkowo wyodrębnione, mają zdolność zatrudniania pracowników, mają swoje odrębne kierownictwo (odrębne od organu prowadzącego), a zatem są jednostkami organizacyjnymi posiadającymi samodzielny status pracodawcy a tym samym nie posiada go założyciel. Powyższe zdaniem Strony ma potwierdzać analogiczna sytuacja w przypadku publicznych placówek edukacyjnych, gdzie organami są jednostki samorządu.

Z powyższego Skarżący, że w przypadku jego działalności mamy do czynienia z pięcioma pracodawcami:

1. Skarżącym prowadzącym działalność gospodarcza pod firmą O.,

2. Młodzieżowym Ośrodkiem Socjoterapii w Z.,

3. Niepubliczną Szkołą Podstawową Specjalną w Z.,

4. Młodzieżowym Ośrodkiem Wychowawczym w P.,

5. Niepubliczną Szkołą Podstawową w P.

Wobec tego, że żaden z ww. pracodawców nie zatrudniał w kontrolowanych okresach więcej niż 25 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty lub jeżeli okresowo wystąpiło w poszczególnych placówkach edukacyjnych przekroczenie w zatrudnieniu to ze względu na korzystanie przez te placówki z preferencyjnego wskaźnika o jakim mowa w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 573 ze zm., dalej także ustawa o rehabilitacji), ze względu na uczęszczanie do ww. placówek także uczniów z orzeczoną niepełnosprawnością, nie powstał obowiązek wpłat dla żadnego z ww. pracodawców.

Do pisma nie zostały załączone poświadczone za zgodność dokumenty. Pełnomocnik natomiast poinformował, że ze względu na fakt, że dokumentacja dotyczy pięciu pracodawców i jest obszerna to przedkłada ją na nośniku pamięci "pendrive".

W dniu 29 lipca 2022 r. do Strony zostało skierowane wezwanie do uzupełnienia dowodów w toczącym się postępowaniu w postaci potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów określonych w wezwaniu. Strona została poinformowana, że dane zawarte w przesłanym do Funduszu w dniu 7 czerwca 2022 r. "pendrive" nie mogą zostać uwzględnione w toczącym się postępowaniu gdyż nie stanowią dowodów w myśl przepisu art. 126 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej także "O.p.").

W dniu 11 października 2022 r. wpłynęło do Funduszu pismo Pełnomocnika z dnia 30 września 2022 r., w którym poinformował, że składa potwierdzone za zgodność z oryginałem dokumenty, które przyczynią się do wyjaśnienia sprawy nadmieniając, że Skarżący w żadnym z kontrolowanych okresów nie zatrudniał więcej niż 25 osób w przeliczeniu na etaty i zastrzegając, że ze względu na rozległy zakres kontroli, Strona będzie jeszcze przedkładać kolejne dowody.

W trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji zostały złożone następujące dokumenty:

- cztery umowy o zarządzanie Pracowniczymi Planami Kapitałowymi zawartymi z P. z siedzibą w W.,

- roczne rozliczenia dotacji oświatowych za lata 2018-2021 w placówkach, dla których Skarżący jest organem prowadzącym,

- wyciąg z rachunku bankowego,

- umowy o pracę wraz z:

1. załącznikiem nr 2, którym jest regulamin wynagrodzeń Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii - Gimnazjum w Z.,

2. załącznikiem nr 2, którym jest regulamin wynagrodzeń Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii - Niepublicznej Szkoły Podstawowej w Z.,

3. załącznikiem nr 1, którym jest regulamin wynagrodzeń Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w P.,

4. załącznikiem nr 2, którym jest regulamin wynagrodzeń Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w P. - Niepublicznej Szkoły Podstawowej w P.,

- orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wychowanków placówek, dla których Skarżący jest organem prowadzącym,

- orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wychowanków placówek, dla których Skarżący jest organem prowadzącym,

- orzeczenia o stopniu niepełnosprawności podopiecznych O. prowadzonego przez Stronę,

- statuty oraz zaświadczenia o wpisie do ewidencji REGON szkół i placówek niepublicznych prowadzonych przez Stronę:

1. Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w Z.,

2. Niepublicznej Szkoły Podstawowej Specjalnej w Z.,

3. Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w P.,

4. Niepublicznej Szkoły Podstawowej w P..

Prezes Zarządu PFRON decyzją z [...] kwietnia 2023 r. określił wysokość zobowiązania skarżącego z tytułu wpłat na PFRON za:

- 2019-12 - 6 932,00 zł,

- 2020-01 - 6 932,00 zł,

- 2020-02 - 6 842,00 zł,

- 2020-03 – 7 339,00 zł,

- 2020-04 -7 212,00 zł,

- 2020-05 – 7 180,00 zł,

- 2020-06 – 7 364,00 zł,

- 2020-07 – 7 364,00 zł,

- 2020-08 – 7 429,00 zł,

- 2020-09 – 7 736,00 zł,

- 2020-10 – 7 644,00 zł,

- 2020-11 – 7 981,00 zł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że Skarżący jako osoba fizyczna prowadząca O., Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii w Z., Niepubliczną Szkołę Podstawową Specjalną w Z., Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w P., Niepubliczną Szkołę Podstawową w P., był pracodawcą dla zatrudnionych pracowników w ww. placówkach, a także pełnił funkcję organu decyzyjnego w kwestiach zatrudniania i zwalniania pracowników, o czym świadczą umowy o zarządzanie PPK (na tych dokumentach jako identyfikacja pracodawcy jest wskazany numer NIP Strony), lub widnieje podpis Strony oraz regulaminy wynagradzania załączone do przesłanych umów o pracę.

Ponadto z przesłanych w trakcie postępowania przez pełnomocnika statutów, wynika, że jednostki, dla których Skarżący jest organem prowadzącym nie są samodzielnymi pracodawcami, gdyż:

- czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w P. w porozumieniu z Organem Prowadzącym wykonuje Dyrektor ośrodka (statut z dnia 1 września 2017 r., dział I Organy Ośrodka § 4 lit. k). Statut Ośrodka w dziale VIII § 44 pkt 2 wskazuje, że tworzenie innych stanowisk kierowniczych może nastąpić za zgodą Organu Prowadzącego.

- czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Niepublicznej Specjalnej Szkoły Podstawowej w P. wykonuje Dyrektor w porozumieniu z Organem Prowadzącym (statut z dnia 1 grudnia 2017 r., roz. V § 15 pkt 2). Statut szkoły w rozdziale III § 7, pkt 3 lit. g wskazuje, że dyrektor organizuje administracyjną finansową i gospodarczą obsługę szkoły w porozumieniu z Organem Prowadzącym.

- czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w Z. wykonuje Dyrektor ośrodka w porozumieniu z Organem Prowadzącym (statut z dnia 1 października 2019 r., rozdział III § 7 pkt 3 oraz § pkt 2 lit. i). Statut w rozdziale IX § 26 pkt 3 wskazuje również, że o wysokości wynagrodzeń pracowników decyduje Organ Prowadzący.

- Statut Niepublicznej Specjalnej Szkoły Podstawowej w Z. (z dnia 1 października 2019 r.) w rozdziale IV § 4 pkt 6 wskazuje, że Dyrektor organizuje administracyjną finansową i gospodarczą obsługę szkoły w porozumieniu z Organem Prowadzącym.

W ramach swojej działalności Skarżący może prowadzić dowolną liczbę placówek, z odrębnym regulaminem, statutem, nr REGON. Dopóki jednak prowadzone są pod firmą O. i Strona jako pracodawca jest z jednej strony wskazywana jako organ prowadzący, a z drugiej współdecyduje o wynagrodzeniach w prowadzonych przez siebie placówkach, jest traktowana jako pracodawca dla wszystkich pracowników zgodnie z art. 3 Kodeksu pracy.

Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii w Z., Niepubliczna Specjalna Szkoła Podstawowa w Z., Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w P., Niepubliczna Szkoła Podstawowa w P. nie były jednostkami samodzielnymi finansowo. Skarżący odprowadzał składki na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń wszystkich zatrudnionych w prowadzonych placówkach pracowników, a nie poszczególne jednostki samodzielnie. To wskazuje, że dla wszystkich prowadzonych placówek organem nadrzędnym był Skarżący. Zgodnie z danymi uzyskanymi z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Strona w okresie od grudnia 2019 r. do listopada 2020 zgłaszał wszystkich pracowników, ze wszystkich placówek łącznie, a nie jako pracowników oddzielnych przedsiębiorstw.

O braku samodzielności oraz odrębności finansowej i organizacyjnej placówek prowadzonych przez Stronę świadczą przesłane przez Pełnomocnika dowody:

- umów o zarządzanie PPK zawarte z P.,

- kopie formularzy dotyczące rozliczenia dotacji oświatowych za rok m. in. 2018. Dla jednostek, dla których Skarżący jest organem prowadzącym.

Na dokumentach tych jako identyfikacja pracodawcy jest wskazany numer NIP Strony lub widnieje podpis Strony.

W związku z przesłaniem w toku postępowania orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego uczniów uczęszczających do placówek prowadzonych przez Stronę Fundusz poinformował, że art. 21 ust. 2b - 2d ustawy o rehabilitacji nie może mieć zastosowania w stosunku do Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą O. Prowadzony przez Stronę O. oraz D. nie należą do kręgu podmiotów wymienionych w art. 21 ust. 2b ustawy, w związku z czym w stosunku do Strony nie może mieć zastosowania powyższy artykuł i nie mogą być uwzględnieni wychowankowie niepełnosprawni, ponieważ w stosunku do Strony zastosowanie mają przepisy art. 21 ust. 1 lub 2 ustawy.

Organ pierwszej instancji wskazał, że pomimo wezwań Strona nie przesłała potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii złożonych do ZUS deklaracji ZUS DRA oraz załączników ZUS RCA/RNA w tym RSA, ZUA oraz ZWUA za okresy od grudnia 2019 r. do listopada 2020 r., jak i do dnia wydania niniejszej decyzji nie przesłała żadnych dodatkowych dokumentów dotyczących liczby zatrudnionych pracowników w tym osób niepełnosprawnych.

Organ pierwszej instancji ocenił, że osiągnięcie przez Stronę poziomu zatrudnienia obligującego do wpłat na PFRON, tj. przeciętnego miesięcznego zatrudnienia w wymiarze co najmniej 25 osób w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, w okresie od grudnia 2019 r. do listopada 2020 r. zostało udowodnione, a obowiązek dokonywania wpłat na PFRON nie był realizowany. Liczba zatrudnionych w przeliczeniu na pełen wymiar czasu pracy została ustalona na podstawie danych z Centralnego Rejestru Płatników KSI ZUS.

Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie:

1. art. 210 § 4 O.p.,

2. art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz ocenę materiału dowodowego w sprawie dokonaną dowolnie, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów,

3. niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji błędnie "łączy w całość" wszelkie działalności prowadzone przez niego i wyjaśnił, że "O." jest jednoosobową działalnością gospodarczą i z tego tytułu jest pracodawcą dla pracowników zatrudnionych w tym Zakładzie. Natomiast we wszystkich szkołach Strona pełni funkcję statutową organu prowadzącego i nie jest pracodawcą wobec zatrudnionych w tych szkołach pracowników. Pracodawcami dla poszczególnych nauczycieli, pracowników administracji, pracowników socjalnych są te szkoły. W związku z powyższym Strona twierdzi, że w okresie objętym postępowaniem nie zatrudniała co najmniej 25 pracowników i nie jest zobowiązana do dokonywania miesięcznych wpłat na Fundusz oraz składania informacji miesięcznych.

Decyzją z [...] października 2023 r. Minister RiPS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji, po rozpatrzeniu całości zgromadzonego w sprawie materiału w sposób prawidłowy wskazał, iż to Skarżący jest pracodawcą dla zatrudnionych w ww. placówkach pracowników a nie poszczególne placówki oświatowe. Wskazują na to dowody w postaci deklaracji ZUS i informacji ZUS o opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, w których zadeklarowano łączną liczbę osób ubezpieczonych ze wszystkich prowadzonych przez stronę placówek, przedstawiającą liczbę zatrudnionych pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. W związku z powyższym, jako płatnik i tym samym pracodawca to Skarżący odprowadzał składki na ubezpieczenia społeczne wszystkich zatrudnionych w ww. placówkach pracowników a nie poszczególne placówki samodzielnie.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że gdyby prowadzone przez Stronę placówki posiadały organizacyjną i finansową samodzielność to posiadałyby odrębne NIP-y, a tymczasem posługiwały się NIP-em organu prowadzącego, tj. NIP-em Skarżącego.

Ponadto Skarżący był pracodawcą dla zatrudnionych pracowników w ww. placówkach, a także pełnił funkcję organu decyzyjnego w kwestiach zatrudniania i zwalniania pracowników, o czym świadczą złożone podpisy na zawieranych umowach o pracę pomiędzy zakładem pracy reprezentowanym przez J.P. - właściciela, a pracownikami.

W placówkach należących do Skarżącego umowy o pracę były parafowane przez kadrę zarządzającą ustanowioną przez pracodawcę – Skarżącego w osobach D.P. i K.T., którzy w imieniu pracodawcy (Skarżącego) składali podpisy na umowach zawartych z pracownikami. Takie okoliczności wskazują na to, że wymieniona kadra zarządzająca placówkami należącymi do Skarżącego jedynie dokonywała w jego imieniu pracodawcy czynności z zakresu prawa pracy (na zasadzie art. 31 Kodeksu pracy). Jednak, jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 marca 2017 r. III SA/Wa 1078/16 "o ile dyrektor szkoły lub placówki jest kierownikiem zakładu dla zatrudnionych w tej szkole lub placówce nauczycieli i pracowników niebędących nauczycielami, to kto inny jest pracodawcą. Przyznanie kierownikowi szkoły lub placówki kompetencji do podejmowania decyzji w sprawach zatrudniania i zwalniania nauczycieli oraz innych pracowników szkół i placówek nie oznacza, że jest on pracodawcą".

Jednocześnie ze statutów wynika, że jednostki, dla których Skarżący jest organem prowadzącym nie są samodzielnymi pracodawcami, gdyż:

- czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii wykonuje Dyrektor ośrodka w porozumieniu z Organem Prowadzącym, (statut z dnia 01.09.2016 r. § 16 pkt 1);

- czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Niepublicznej Zasadniczej Szkoły Zawodowej Specjalnej w Z. wykonuje dyrektor szkoły w porozumieniu z Organem Prowadzącym, (statut z dnia 01.09.2014 r., § 42 pkt 9, oraz § 54 pkt 2). Statut szkoły w § 42 pkt 7 wskazuje, że dyrektor organizuje administracyjną, finansową i gospodarczą obsługę szkoły w porozumieniu z Organem Prowadzącym;

- czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Niepublicznej Szkoły Podstawowej Specjalnej wykonuje dyrektor w porozumieniu z Organem Prowadzącym, (statut z dnia 01.09.2014 r., § 12 pkt 2). Statut szkoły w § 4 pkt 7 wskazuje, że dyrektor organizuje administracyjną, finansową i gospodarczą obsługę szkoły w porozumieniu z Organem Prowadzącym.

- czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Niepublicznego Gimnazjum Specjalnego w Z. wykonuje dyrektor gimnazjum w porozumieniu z Organem Prowadzącym, (statut § 7 pkt 2). Statut szkoły w § 4 pkt 7 wskazuje, że dyrektor organizuje administracyjną, finansową i gospodarczą obsługę szkoły w porozumieniu z Organem Prowadzącym;

- czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w P. wykonuje dyrektor ośrodka w porozumieniu z Organem Prowadzącym (statut § 12 pkt 2). Statut ośrodka w § 4 pkt 1e wskazuje, że dyrektor dysponuje środkami określonymi w planie finansowym, organizuje administracyjną, finansową i gospodarczą obsługę placówki pod nadzorem i kontrolą Organu Prowadzącego;

- czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Niepublicznego Gimnazjum Specjalnego przy Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w P. wykonuje dyrektor ośrodka w porozumieniu z Organem Prowadzącym (statut § 11 pkt 2). Statut szkoły w § 7 pkt 7 wskazuje, że dyrektor organizuje administracyjną, finansową i gospodarczą obsługę szkoły w porozumieniu z Organem Prowadzącym.

Minister wskazał, że w ramach swojej działalności J.P. może prowadzić dowolną liczbę placówek, z odrębnym regulaminem, statutem, nr REGON. Dopóki jednak prowadzone są pod firmą O. i strona jako pracodawca jest z jednej strony wskazywana jako organ prowadzący, a z drugiej podpisy osób powołanych przez J.P. widnieją na umowach o pracę zawieranych z większością pracowników, w różnych placówkach, to musi być traktowany jako pracodawca dla wszystkich pracowników, zgodnie z art. 3 Kodeksu pracy.

O braku samodzielności oraz odrębności finansowej i organizacyjnej placówek prowadzonych przez Skarżącego świadczą również przesłane przez pełnomocnika dowody:

- umowy o zarządzanie PPK zawarte z P.,

- kopie formularzy dotyczące rozliczenia dotacji oświatowych za lata m. in. 2018-2021, dla jednostek, dla których J.P. jest organem prowadzącym,

- dowody nadesłane przez stronę przy piśmie z dnia 28 września 2023 r. w postaci:

• zestawienia obrotów i sald za lata 2017-2021 dotyczące J.P. (wyszczególniono w nim salda dla poszczególnych placówek prowadzonych przez stronę),

• Zasad Polityki Rachunkowości wraz z aneksami,

• zestawień transakcji na koncie bankowym J.P., do którego przypisane zostały poszczególne konta wewnętrzne poszczególnych placówek.

Na dokumentach tych jako identyfikacja pracodawcy/nabywcy jest wskazany numer NIP strony lub widnieje podpis J.P.

Z bazy Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że zakres prowadzonej działalności przez J.P. zawiera:

- pomoc społeczną z zakwaterowaniem zapewniającą opiekę pielęgniarską (kod 87.10.Z),

- pozostałą pomoc społeczną z zakwaterowaniem (kod 87.90.Z),

- pomoc społeczną z zakwaterowaniem dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych (kod 87.30.Z),

- pomoc społeczną z zakwaterowaniem dla osób z zaburzeniami psychicznymi (kod 87.20.Z), - pozostałą działalność w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej niesklasyfikowaną (kod 86.90.E),

- działalność fizjoterapeutyczną (kod 86.90. A),

- działalność wspomagającą edukację (kod 85.60.Z),

- pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane (kod 85.59.B),

- przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering) (kod 56.21.Z),

- obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania (kod 55.20.Z), co świadczy, że we wpisach o klasyfikacji wykonywanej działalności (wg. kodów PKD), przez Skarżącego, zawiera się działalność placówek (ośrodka wychowawczego, socjoterapii oraz szkół specjalnych w tym zawodowej, podstawowej i gimnazjum) prowadzonych pod nazwą firmy O.

Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra RiPS z [...] października 2023 r., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej;

- art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz ocenę materiału dowodowego w sprawie dokonaną dowolnie, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów;

- niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy o rehabilitacji.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że Prezes Zarządu PFRON oraz Minister RiPS niewłaściwie interpretują przesłankę "samodzielności w zakresie zatrudniania". W niniejszej sprawie aktami powołującymi szkoły do życia są statuty. Wszystkie szkoły posiadają zdolności do samodzielnego zatrudniania pracowników, bowiem ich wyodrębnienie organizacyjno-techniczne i finansowe umożliwia im samodzielne realizowanie stosunków pracy oraz ponoszenie odpowiedzialności za zobowiązania z nich wynikające.

Strona zarzuciła, że organ pierwszej instancji, a za nim organ odwoławczy, błędnie łączy w całość wszelkie działalności, z którymi związana jest Strona. Działalność "O." jest jednoosobową działalnością gospodarczą Skarżącego i z tego tytułu jest pracodawcą dla pracowników zatrudnionych w tym zakładzie. Natomiast we wszystkich szkołach Skarżący pełni funkcję statutową organu prowadzącego i nie jest pracodawcą wobec zatrudnionych w tych szkołach pracowników. Pracodawcami dla poszczególnych nauczycieli, pracowników administracji, pracowników socjalnych są te szkoły. Wbrew twierdzeniom Ministra RiPS, każda z przedstawionych powyżej placówek oświatowych jest samodzielnym pracodawcą, ponieważ zatrudnia pracowników we własnym imieniu. Dyrektorzy każdej z placówek posiadają niezależność w nawiązywaniu i rozwiązywaniu umów u pracę z pracownikami. To dyrektorzy sporządzają, akceptują comiesięczne listy płac i przekazują je do księgowości. Skarżący - organ prowadzący - nie ma to ten proces żadnego wpływu.

Skarżący argumentował, że każda z jednostek edukacyjnych jest wyodrębniona organizacyjnie, posiada własny zespół składników majątkowych niezbędny do prowadzenia swojej działalności, a także niezależne od skarżącego źródła finansowania, jakimi są dotacje oświatowe otrzymywane z budżetu Powiatu Wołomińskiego i Mińskiego, oddzielnie przez każdą placówkę edukacyjną. Skarżący stworzył na podstawie obowiązujących przepisów jednostki organizacyjne (Niepubliczne Placówki Edukacyjne), które są prawnie, organizacyjnie, finansowo i majątkowo wyodrębnione, a ponadto mają zdolność zatrudniania pracowników, mają swoje kierownictwo (odrębne od organu prowadzącego), a zatem są jednostkami organizacyjnymi posiadającymi samodzielny status pracodawcy, a tym samym nie posiada go sam założyciel placówek edukacyjnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 22 sierpnia 2003 r., sygn. akt I PK 284/02, publ. OSNP 2004/17/297). Analogiczna sytuacja występuje w przypadku publicznych placówek edukacyjnych, gdzie organami prowadzącymi te jednostki są jednostki samorządu (wójt, burmistrz, prezydent, starosta) natomiast status pracodawcy posiadają same te placówki. Gdyby zatem przyjąć stanowisko organów administracji to pracodawcami dla pracowników szkół w gminach i powiatach byliby burmistrzowie, prezydenci czy starości, a nie same szkoły.

Dlatego, zdaniem Skarżącego, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z pięcioma pracodawcami:

1. J.P. - prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą O.,

2. Młodzieżowym Ośrodkiem Socjoterapii w Z.,

3. Niepubliczną Szkołą Podstawową Specjalną w Z.,

4. Młodzieżowym Ośrodkiem Wychowawczym w P.,

5. Niepubliczną Szkołą Podstawową w P.

Wobec tego, że żaden z ww. pracodawców nie zatrudniał w kontrolowanych okresach więcej niż 25 osób w przeliczeniu na pełne etaty lub jeżeli okresowo wystąpiło w poszczególnych placówkach edukacyjnych przekroczenie w zatrudnieniu to ze względu na korzystanie przez te placówki z preferencyjnego wskaźnika o jakim mowa w art. 21 ust. 2b ustawy z 1997 r. o rehabilitacji zawodowej, ze względu na uczęszczanie do ww. placówek także uczniów z orzeczoną niepełnosprawnością, to nie powstał obowiązek dla żadnego z tych pracodawców do dokonywania wpłat na PFRON o których mowa w art. 21 ust. przywołanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Minister RiPS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości (m.in.) przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej p.p.s.a.), wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który nie znajduje zastosowania w sprawie).

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia tego, czy następujące podmioty: O., Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii w Z., Niepubliczna Szkoła Podstawowa Specjalna w Z., Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w P. oraz Niepubliczna Szkoła Podstawowa w P. posiadały status pracodawcy w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji w związku z przepisami Kodeksu pracy i były zobowiązane do składania deklaracji i uiszczania wpłat na PFRON z uwagi na przekroczenie limitu zatrudnienia, o którym mowa w tym przepisie.

Organy orzekające przyjęły, że pracodawcą był dla wszystkich placówek wyłącznie Skarżący. Natomiast zdaniem Strony, pracodawcą były poszczególne placówki oświatowe, dla których był on organem założycielskim.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że analogiczna kwestia była przedmiotem rozważań tutejszego Sądu w wyroku z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 138/23 (skarga Skarżącego na decyzję Ministra w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za miesiące od grudnia 2016 r. do listopada 2017 r.) oraz w wyroku z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 10/24 (skarga Skarżącego na decyzję Ministra w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za miesiące od grudnia 2020 r. do listopada 2021 r.). Sąd podzielając ocenę prawną wyrażoną w tych wyrokach w dalszej części posługuje się argumentacją zawartą w nich, przyjmując ją za własną.

Na podstawie art. 3 Kodeksu pracy, pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. W polskim systemie prawa pracy obowiązuje tzw. zarządcza koncepcja pracodawcy. Można wyróżnić trzy rodzaje jednostek organizacyjnych mających zdolność prawną zatrudniania pracowników: 1) osoby prawne, 2) samodzielne jednostki organizacyjne, niemające osobowości prawnej i niestanowiące ogniwa osoby prawnej, które mogą nabywać we własnym imieniu prawa i zaciągać zobowiązania oraz mogą pozywać i być pozywane, 3) niektóre jednostki organizacyjnej wchodzące w skład osób prawnych. Do tej ostatniej kategorii pracodawców zalicza się wyodrębnione organizacyjnie i finansowo części składowe osoby prawnej (ewentualnie samodzielnej jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej), mające zdolność samodzielnego (w imieniu własnym) zatrudniania pracowników. Owo wyodrębnienie organizacyjno-finansowe wynika zazwyczaj z przepisów wewnętrznych osoby prawnej, ale może wynikać także z aktów prawnych rangi ustawy (por. wyrok SN z 14 lutego 2017 r., IPK 351/16). W konsekwencji tylko wówczas, gdy przedsiębiorca tworzy na podstawie obowiązujących przepisów jednostkę organizacyjną, która jest prawnie, organizacyjnie, finansowo i majątkowo wyodrębniona, a ponadto ma zdolność zatrudniania pracowników, ma swoje kierownictwo (odrębne od przedsiębiorcy - właściciela), to wówczas ta jednostka organizacyjna jest pracodawcą, a nie sam przedsiębiorca (por. wyrok NSA z 3 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3918/13).

W orzecznictwie podkreśla się także, że za pracodawcę może być uznana tylko taka jednostka, która z mocy przepisów normujących wewnętrzny status prawny tej jednostki ma kompetencje do samodzielnego zatrudniania pracowników (składania oświadczeń woli) i rozwiązywania z nimi stosunku pracy (tak np. wyrok SN z 14 czerwca 2016 r., II PK 144/15).

W sprawie niniejszej zasadnie zatem organy orzekające badały, czy poszczególne placówki były pracodawcą w stosunku do zatrudnionych w nich pracowników.

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela i przyjmuje za podstawę dalszych rozważań ustalenia faktyczne poczynione przez organy w sprawie oraz dokonaną przez nie ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego.

Przede wszystkim wskazać należy, że w sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania. W sprawie został zgromadzony kompletny materiał dowodowy, a organy orzekające w sposób wyczerpujący go rozpatrzyły. W sprawie podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zgromadzone dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie prawnej, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został szczegółowo opisany, w szczególności w decyzji organu pierwszej instancji, a także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w której wskazano, na jakich konkretnie dowodach, w tym dowodach z dokumentów - oraz w jaki sposób pozyskanych - organy podatkowe dokonały, tak ustaleń faktycznych, jak i ich oceny prawnej.

Zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy art. 122, art. 180, art. 187 §1, czy art. 191 O.p. były niezasadne. Przepisy te stanowią, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 ww. ustawy). Stosownie do art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Zgodnie zaś z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Ustalenia poczynione w tej sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, oraz zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Ustalona przez organy podatkowe podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 O.p. Przepis ten nakazuje organowi podatkowemu dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną i logiczną całość. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku z tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo skutkowych, przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. Skarżący temu obowiązkowi natomiast nie podołał.

W niniejszej sprawie zostało przeprowadzone wyczerpujące postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie, czy wymienione placówki są organizacyjnie i finansowo niezależne, w tym czy samodzielnie zatrudniają pracowników.

Sąd podziela oceną zawartą w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą to Skarżący pozostawał pracodawcą dla zatrudnionych w ww. placówkach pracowników, a nie poszczególne placówki oświatowe. Minister słusznie wskazał, że wskazują na to dowody w postaci informacji ZUS o opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, w których zadeklarowano łączną liczbę osób ubezpieczonych ze wszystkich prowadzonych przez stronę placówek, przedstawiającą liczbę zatrudnionych pracowników w przeliczeniu na pełne etaty przedstawiającą liczbę zatrudnionych pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. W związku z powyższym, jako płatnik i tym samym pracodawca to Skarżący odprowadzał składki na ubezpieczenia społeczne w ww. placówkach pracowników, a nie poszczególne placówki samodzielnie (por. także wyroki WSA w Warszawie w 18 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 100/15, akt III SA/Wa 101/15, akt III SA/Wa 102/15.

Minister trafnie także wskazał na art. 2 ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, zgodnie z którym osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu. Jednocześnie na podstawie art. 2 ust. 2 i 3 ww. ustawy, obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami oraz płatnicy podatków, jak również podmioty będące na podstawie odrębnych ustaw płatnikami składek ubezpieczeniowych. W związku z powyższym, gdyby prowadzone przez stronę placówki posiadały organizacyjną i finansową samodzielność to posiadałyby odrębne NIP-y, natomiast – co w sprawie bezspornie ustalono - posługiwały się NIP-em organu prowadzącego , tj. NIP-em Skarżącego.

Sąd podziela także ocenę prawną organów, zgodnie z którą Skarżący był pracodawcą dla zatrudnionych pracowników w ww. placówkach, a także pełnił funkcję organu decyzyjnego w kwestiach zatrudniania i zwalniania pracowników. W placówkach Skarżącego umowy o pracę były parafowane przez kadrę zarządzającą ustanowioną przez pracodawcę Skarżącego w osobach D.P. i K.T., którzy w imieniu pracodawcy (Skarżącego) składali podpisy na umowach zawartych z pracownikami. Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że te okoliczności potwierdzają, iż wymieniona kadra zarządzająca placówkami należącymi do Skarżącego dokonywała jedynie w imieniu pracodawcy Skarżącego czynności z zakresu prawa pracy (na zasadzie art. 31 Kodeksu pracy). Trafnie w zaskarżonej decyzji powołano się na stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrażone w wyroku z 15 marca 2017 r., III SA/Wa 1078/16, zgodnie z którym "o ile dyrektor szkoły lub placówki jest kierownikiem zakładu dla zatrudnionych w tej szkole lub placówce nauczycieli i pracowników niebędących nauczycielami, to kto inny jest pracodawcą. Przyznanie kierownikowi szkoły lub placówki kompetencji do podejmowania decyzji w sprawach zatrudniania i zwalniania nauczycieli oraz innych pracowników szkół i placówek nie oznacza, że jest on pracodawcą". Zauważyć w tym kontekście należy, że zarówno Pan D.P. (k. 281v akt administracyjnych), jak i Pan K.T. (k. 258 akt administracyjnych) zostali wykazany w imiennych raportach o należnych składkach wśród pracowników z kodem 01 10 (gdzie Skarżący został wykazany jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą – posłużono się kodem 05 10).

Organy orzekające wskazały także na konkretne dokumenty, z których wynikało, że jednostki dla których Skarżący był organem prowadzącym nie były samodzielnymi pracodawcami, gdyż czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników wszystkich analizowanych placówek, wykonywał dyrektor danego ośrodka w porozumieniu z organem prowadzącym, co potwierdzały postanowienia statutów poszczególnych placówek (str. 9 decyzji organu pierwszej instancji).

O braku samodzielności oraz odrębności finansowej i organizacyjnej placówek prowadzonych przez Skarżącego świadczyły także przedstawione przez stronę dowody w postaci: umów o zarządzanie PPK, zawartych z P.; kopii formularzy dotyczących rozliczenia dotacji oświatowych, m. in. za lata 2018-2021. Na dokumentach tych jako identyfikacja pracodawcy/nabywcy został wskazany Skarżący i/lub Jego numer NIP (tj. (...) 495).

Należy także wskazać za organem odwoławczym, że art. 21 ust. 2b - 2d ustawy o rehabilitacji nie może mieć zastosowania w stosunku do Skarżącego. Na podstawie art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji mogą bowiem rozliczać się podmioty złożone wyłącznie z jednostek wymienionych w tym artykule. Jest to katalog zamknięty. Prowadzony przez J.P. "O." nie należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, w związku z czym, w stosunku do strony nie ma zastosowania powyższy artykuł i nie mogą być uwzględnieni wychowankowie posiadający orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, ponieważ w stosunku do strony zastosowanie mają przepisy art. 21 ust. 1 lub 2 ustawy o rehabilitacji.

W tym stanie sprawy zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 49 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej uznać należało za niezasadne.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniało wymogi przewidziane w art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Dlatego za chybiony sąd uznał także zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p.

Zdaniem sądu, organy orzekające prawidłowo w sprawie przyjęły, że pracodawcą dla wszystkich placówek był wyłącznie Skarżący. Zarzuty zawarte w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie, nie mogły skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, jako że decyzja ta odpowiada prawu.

W tym stanie sprawy, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.