Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 556/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara - Dubiel WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 lutego 2023 r. nr SKO.GN/4160/110/2022 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy W. W. decyzją z dnia 20 września 2022 r. nr GH.6831.137.2022.MF działając na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 95 pkt 7, art. 93 pkt 4, art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, a także Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości odmówił zatwierdzenia:

1/ projektu podziału nieruchomości położonej w obrębie T. gm. W. W., objętej [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,2958 ha, na następujące działki: dz. nr [...] o powierzchni 0,2674 ha oraz dz. nr [...] o powierzchni 0,0284 ha,

2/ projektu podziału nieruchomości położonej w obrębie T. gm. W. W., objętej [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,2755 ha, na następujące działki: dz. nr [...] o powierzchni 0,2459 ha oraz dz. nr [...] o powierzchni 0,0296 ha.

W uzasadnieniu organ wskazał, że o podział nieruchomości wnosili B. W., R. Ż., M. J. i J. J. w celu wydzielenia działki budowlanej nr [...] i [...] niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego (art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Organ stwierdził, że dzielone działki w planie zagospodarowania przestrzennego znajdują się w terenach zabudowy zagrodowej - symbol planu RM. W myśl wyroku WSA w Krakowie z 3 października 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 779/19 przeznaczenie terenu w planie miejscowym pod zabudowę zagrodową jest przeznaczeniem na cele rolne i - nawet jeśli teren ten zostanie zabudowany - nadal będzie miał status gruntów rolnych. To zaś oznacza, że jest on objęty regułą z art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Organ wyjaśnił, że na działkach nr [...] obr. T. znajduje się budynek mieszkalny zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 22.06.2018r. pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (IA) z wewnętrznymi instalacjami: wod-kan, gaz, co i elektryczna, zewnętrzna instalacja: kanalizacji, gazu i elektryki (wiz) wraz z linią zasilającą dla budynku gospodarczego oraz budowa budynku gospodarczego (IB) z wewnętrzną instalacją elektryczną w ramach siedliska rolniczego, zbiornikiem szczelnym na wody opadowe oraz dojściami i dojazdem na działkach nr [...], zjazdem indywidualnym z drogi gminnej wewnętrznej działka nr [...] na działki nr [...] w miejscowości T. (w decyzji pozwolenia na budowę zawarto informację, że inwestorzy posiadają gospodarstwo rolne o warzywniczym profilu produkcji a budynek gospodarczy stanowił będzie magazyn warzyw, co dodatkowo przesądza o rolniczym charakterze zabudowy), a projekt podziału został sporządzony zgodnie z art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami - w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego.

Organ I instancji badając zasadność podziału wyjaśnił, że działką siedliskową jest działka stanowiąca grunt rolny pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego i stanowiąca część tego gospodarstwa, wobec czego podlegająca kryteriom przewidzianym dla gruntów rolnych, a nie działek budowlanych. Zgodnie zaś z definicją, którą znajdziemy w art. 4 pkt 31 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez zabudowę zagrodową rozumie się budynki mieszkalne oraz budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu (definicja w art. 4 pkt 2 ustawy), jeżeli są położone na gruntach rolnych (definicja w art. 2 ust. l ustawy) i wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, podczas gdy art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi o wydzieleniu działki budowlanej, co dodatkowo potwierdza wyrok WSA w Krakowie z 3 października 2019 r. II SA/Kr 779/19.

W ocenie organu zaproponowany podział narusza art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodatkowo art. 95 pkt 7 należy interpretować zgodnie z definicją działki budowlanej zawartej w art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, która wskazuje, że przez działkę budowlaną należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Z treści tego unormowania wnioskować należy, że może mieć on zastosowanie, gdy istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym. Chodzi tutaj o wyodrębnienie nieruchomości gruntowej niezbędnej w znaczeniu "koniecznej" do obsługi budynku mieszkalnego, a nie w znaczeniu "wystarczającej", co prowadzić mogłoby do mnożenia podziałów.

Obecny kształt i wielkość działki, a także dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe korzystanie z tego budynku i prowadzenie gospodarstwa rolnego. Zatwierdzenie podziału nieruchomości oznaczonych jako działka nr [...] obr. T. spowodowałoby wydzielenie działki nr [...] o powierzchni 0,0284 ha oraz działki nr [...] o powierzchni 0,0296 w terenach zabudowy zagrodowej (symbol planu "RM"), gdzie minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki to 0,3000 ha. Wprawdzie postanowienia planu w tym przypadku nie obowiązują, to jednak należy mieć je na uwadze przy interpretacji art. 95 pkt 7 dopuszczającym wyłącznie podział w niezbędnym zakresie.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. J., J. J., R. Ż. i B. W.. Wskazali, że błędnie zinterpretowano przepisy prawa, co doprowadziło do wydania decyzji odmownej. Rozważania organu I instancji dotyczące niezgodności z planem miejscowym przedmiotowego podziału są bezzasadne, bowiem podział realizowany jest w trybie szczególnym przewidzianym w art. 95 pkt 7 u.g.n., gdzie wprost wskazuje się, że podziału można dokona niezależnie od ustaleń planu miejscowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 27 lutego 2023 r. nr SKO.GN/4160/110/2022 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 95 u.g.n. ustawodawca dopuścił możliwość dokonania podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tylko w wyjątkowych, kazuistycznie wskazanych tam przypadkach. Zastosowanie tego wyjątkowego trybu jest tym samym zastrzeżone wyłącznie dla realizacji ściśle określonych celów wskazanych w tym przepisie. Dalej stwierdził, że budynek mieszkalny posadowiony jest na nieruchomości składającej się z działek nr [...] i nr [...] położonej w T. gm. W. W., niemniej fakt ten nie został potwierdzony we wniosku o podział, ani też nie wynika z akt przedmiotowej sprawy, bowiem jedynym dowodem na istnienie budynku na przedmiotowych działkach jest pozwolenie na budowę z dnia 22 czerwca 2018 r. Wskazał, że posiadanie pozwolenia na budowę nie jest jednoznaczne z istnieniem budynku w sensie rzeczywistym, ponadto omawiany przepis dotyczy tylko i wyłącznie nieruchomości zabudowanych, gdyż chodzi o wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z już istniejącego na ich powierzchni budynku.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO w Krakowie podało, że art. 95 pkt 7 u.g.n. stosowany jest na zasadzie wyjątku i w ściśle określonych warunkach. Przyjmując, że na działkach nr [...] i nr [...] położonych w T. wzniesiono budynek mieszkalny na podstawie znajdującego się w aktach sprawy pozwolenia na budowę, to należy uznać, że jest on zgodny z obowiązującymi przepisami budowlanymi, a działka spełnia ustawowe warunki działki budowlanej (parametry, dostęp do mediów, bezpośredni dostęp do drogi publicznej).

Ponadto organ stwierdził, że w pełni podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, gdzie wprost stwierdzono, że "niezbędność" wydzielenia działki budowlanej dla korzystania z budynku mieszkalnego to coś więcej niż opłacalność, czy wygoda. Wydzielenie takiej działki musi być konieczne dla prawidłowego korzystania z posadowionego na niej budynku mieszkalnego, a nie jedynie korzystne (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 14 stycznia 2020 r. sygn. II SA/Lu 639/19). W ocenie organu okoliczności, które determinują prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków powinien wykazać wnioskodawca.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł R. Ż. zarzucając naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 793 § 1 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 10 § 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie poinformowania skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz materiałów w sprawie przed wydaniem decyzji w II instancji, jak i wskazaniu, jakie ewentualnie przesłanki zależne od skarżącego nie zostały spełnione lub wykazane, a w ostateczności poprzez nieuchylenie decyzji Wójta i niewydania decyzji zatwierdzającej przedłożony projekt podziału, w sytuacji gdy Kolegium uznało, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny nie stwarza potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Wójta mimo, że była ona nieprawidłowa, naruszając przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 95 pkt 4 i 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami;

2) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie decyzji Wójta w mocy, ograniczając w istocie zakres rozpoznania sprawy jedynie do kontroli zasadności argumentów powołanych przez Wójta, niewyjaśnienie motywów braku odniesienia do szeregu zarzutów podniesionych w odwołaniu, w sytuacji, w której przeprowadzone de facto przez Kolegium postępowanie w II instancji stwarzało co najwyżej podstawy do uchylenia decyzji Wójta i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, bowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności niewyjaśnione zostały okoliczności związane z istnieniem budynku mieszkalnego na przedmiotowych działkach, jak również zaniechano weryfikacji, czy okoliczności faktyczne rozstrzyganej sprawy spełniają przesłanki przepisów art. 95 pkt 4 i 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami;

3) art. 80 w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, skutkującej ustaleniem przez Kolegium, że wnioskowany projekt podziału nie spełnia przesłanek ani nie służy do realizacji celu określonego w art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, albowiem w niniejszym stanie faktycznym nie jest niezbędnym wydzielenie działek, mimo że skarżący dokonał podziału nieruchomości zgodnie z jego z przeznaczeniem w planie miejscowym, które co do części działki w jej liniach rozgraniczających przewiduje wprost zabudowę zagrodową;

4) art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię polegającą nie na, jak wskazało Kolegium, "ścisłym" interpretowaniu zdekodowanej w tym przepisie normy, według której przesłankami dokonania podziału nieruchomości na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest: istnienie budynku mieszkalnego, powstanie w wyniku podziału działki budowlanej w rozumieniu art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, która ma służyć do korzystania z budynku mieszkalnego, ale na zawężającym przyjęciu przesłanek pozaustawowych przez przedmiotową normę prawną nieznanych prawodawstwu t.j.:

a) uniemożliwianie korzystania z budynku mieszkalnego polegać ma w szczególności na uniemożliwieniu właścicielowi realizacji, niewyjaśnionych jednak przez Kolegium w żaden sposób, uprawnień budowlanych związanych z budynkiem mieszkalnym,

b) wyodrębnienie działki budowlanej (nieruchomości gruntowej) ma oznaczać wyodrębnienie nieruchomości nie tyle "opłacalnej" czy "wygodnej" dla korzystania z budynku mieszkalnego, co "niezbędnej" dla tego korzystania, przy cz3mi organ nie wyjaśnił, na czym taka "niezbędność" miałaby polegać, arbitralnie wykluczając możliwość dokonania takiego podziału i nie weryfikując przy tym nawet okoliczności, iż skarżący posiada gospodarstwo rolne i grunty rolne, zaś sama zabudowa zagrodowa nie musi znajdować się na gruntach graniczących z polami uprawnymi, lecz powinna pozostawać w związku funkcjonalnym, jak całe pojęcie nieruchomości rolnej w rozumieniu Kodeksu cywilnego;

5) art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 211 Kodeksu Cywilnego, poprzez jego niezastosowanie, albowiem w stanie faktycznym niniejszej sprawy możliwe jest zastosowanie ww. przepisu a to z uwagi chociażby na wykreowane w przepisach rangi ustawowej roszczenia każdego ze współwłaścicieli o podział rzeczy wspólnej, w tym także prawo do żądania podziału fizycznego tejże nieruchomości;

6) art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, albowiem, zgodnie z ostatnim zdaniem tegoż przepisu nie znajduje on zastosowania w przypadku spełnienia przesłanek z art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały zgodnie z prawem.

Materialnoprawną podstawą decyzji były przepisy art. 95 pkt 7, art. 93 pkt 4, art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2023.344 t.j. z dnia 2023.02.24).

Przed omówieniem tych przepisów wskazać jeszcze należy, że zgodnie art. 93 ust.1 i 2 ustawy podstawowym warunkiem dopuszczalności podziału nieruchomości jest zgodność podziału z ustaleniami planu miejscowego, która dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Zasadniczym warunkiem podziału nieruchomości jest również to, by projektowane do wydzielenia działki gruntu miały dostęp do drogi publicznej, przy czym za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem (art.93 ust.3).

Stosownie zaś do art.99 ustawy, jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną.

W ustawie o gospodarce nieruchomościami warunki dopuszczalności podziału nieruchomości wykazanych w katastrze nieruchomości jako użytki rolne uregulowano w sposób odrębny. Pomimo obowiązywania ogólnej zasady wyrażonej w art. 92 ust.1, że przepisów rozdziału "Podziały nieruchomości" nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne, to jednak w przypadku gdy dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, przepisy te znajdują zastosowanie.

I tak, art. 93 ust.2a ustawy stanowi, że jeżeli nieruchomość położona jest na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele rolne, to podział powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha jest dopuszczalny wyłącznie pod warunkiem, że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami (art.93 ust. 2a). Tak więc przepis ten, mający charakter reguły ogólnej obowiązującej przy podziale nieruchomości położonej na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele rolne, wyraźnie zawęża dopuszczalność podziału powodującego wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. Przy takim założeniu odczytywać należy zdanie drugie art.93 ust.2a ustawy, które wprowadza wyjątek od przedstawionej reguły. Przepisu art.93 ust. 2a nie stosuje się bowiem w przypadku podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 95. Jednakże, w myśl przytoczonej wyżej zasady ogólnej z art.93 ust.3 u.g.n., nawet wówczas warunkiem podziału nieruchomości jest dostęp projektowanych do wydzielenia działek gruntu do drogi publicznej.

Analiza norm art. 93 ust. 3 i art. 99 u.g.n. prowadzi do wniosku, że zapewnienie działkom powstałym w wyniku podziału dostępu do drogi publicznej jest podstawową przesłanką warunkującą podział nieruchomości. Istotne jest, by nieruchomość podlegająca podziałowi miała dostęp do drogi publicznej jeszcze przed podziałem oraz by sposób podziału nieruchomości uwzględniał ten dostęp, zapewniając nowo wydzielonym działkom gruntu bezpośredni bądź pośredni dostęp do drogi publicznej. Przez dostęp bezpośredni do drogi publicznej należy rozumieć sytuację, gdy działka przylega do pasa drogowego drogi publicznej i istnieje możliwość urządzenia z tej działki zjazdu na tę drogę. Jeśli jednak taka możliwość nie zaistnieje, to wówczas ustawodawca przewidział dwa sposoby zapewnienia odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, tzw. pośredniego dostępu działki do drogi publicznej. Jednym z nich jest wydzielenie w trakcie podziału z powierzchni dzielonej nieruchomości, działki (lub działek) stanowiącej drogę wewnętrzną, która ma połączenie z drogą publiczną. Drugim zaś sposobem wchodzącym w rachubę dopiero, w przypadku braku możliwości wydzielenia z dzielonej działki drogi wewnętrznej, jest ustanowienie odpowiednich służebności drogowych dla wydzielonych działek.

Brzmienie art. 93 ust. 3 wskazuje na kolejność uwzględniania określonych sposobów ustalania dostępu do drogi publicznej. Najpierw powinien być to dostęp bezpośredni (zd. 1), następnie, na co wskazuje zd. 2 (po średniku), wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem odpowiednich służebności, a dopiero w ostatniej kolejności, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem, należy rozważyć ustanowienie innych służebności drogowych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w: Rzeszowie z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Rz 1254/11 - Lex nr 1145861, Lublinie z dnia 4 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 475/06, Komentarz do art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Konrad Marciniuk - Lex, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz - G. Bieniek, S. Kalus, Z. Marmal, E. Mzyk, Warszawa 2005, s.337-338). Ponadto wyraźnie akcentuje się, że przepisy art. 93 ust. 3 i art. 99 u.g.n. dotyczą ustanowienia służebności zapewniającej dostęp do drogi publicznej na gruncie stanowiącym własność wnioskującego o podział, nie zaś nieruchomości stanowiącej własność osób trzecich.

Dlatego też w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603) określono wymóg, by wstępny projekt podziału nieruchomości, opracowany na kopii mapy zasadniczej zawierał naniesione w kolorze czerwonym granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu oraz przedstawioną w formie graficznej w kolorze czerwonym lub w formie opisowej propozycję sposobu zapewnienia dostępu projektowanych do wydzielenia działek gruntu do drogi publicznej.

Wreszcie, przytoczenia wymaga przepis art.95 ustawy, stanowiący, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu:

1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków;

2) wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze;

3) wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa;

4) realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw;

4a) realizacji przepisów dotyczących przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów;

5) realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowych;

6) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej;

6a) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej;

6b) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego albo decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie CPK w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym;

6c) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych;

6d) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie odbudowy Pałacu Saskiego, Pałacu Brühla oraz kamienic przy ulicy [...] w W. (Dz. U. poz. 1551);

7) wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego;

8) wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych.

We wniosku o zatwierdzenie projektu podziału wnioskodawcy określili, że celem podziału jest wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego, czyli jednoznacznie wskazali na pkt 7 art.95 u.g.n.

Przede wszystkim zauważyć należy, że przepis ten dopuszcza podział nieruchomości "niezależnie" od ustaleń planu, co nie oznacza wszakże sprzeczności z tymi ustaleniami.

Przepis art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jako regulacja o charakterze wyjątkowym, stanowiąca wyłom od zasady zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, nie może być wykładany rozszerzająco. Przeciwnie należy interpretować go ściśle, odwołując się przede wszystkim do możliwie wąskiej, literalnej wykładni prawa.

Podkreślenia również wymaga, że w art.95 pkt 7) mowa jest o wydzieleniu działki "niezbędnej" do korzystania z budynku mieszkalnego. Z powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że w tym trybie można dokonać podziału nieruchomości tylko wtedy, gdy wydzielenie określonej działki budowlanej jest niezbędne, a więc konieczne do korzystania z budynku mieszkalnego. Trafnie więc w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zastosowanie trybu z art. 95 pkt 7 u.g.n. może mieć miejsce, o ile istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym.

Należało zatem ocenić, czy w kontrolowanej sprawie dotychczasowe przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał właścicielowi nieruchomości rolnej korzystanie z budynków mieszkalnych, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tymi obiektami budowlanymi.

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zaakcentować należy, że zgodnie z § 4 ust.2 uchwały Nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy W. W. z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. W. (Małop.2015.3607 t.j. z dnia 2015.06.12) na obszarze objętym ustaleniami planu wyznaczono tereny o określonym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania, wyodrębnione na rysunku planu liniami rozgraniczającymi i oznaczone symbolami, między innymi symbolem RM - tereny zabudowy zagrodowej. W myśl § 16a ust.1 uchwały, w brzmieniu obowiązującym od dnia 23 kwietnia 2012 r. (uchwała nr XV/127/2012 z dnia 28 lutego 2012 r. (Małop.12.1283), tereny zabudowy zagrodowej ("RM"), przeznacza się dla: 1) zabudowy zagrodowej, 2) budynków i urządzeń służących wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, 3) obiektów i urządzeń towarzyszących zabudowie wymienionej w pkt 1, w tym komunikacji (dojść, dojazdów) oraz infrastruktury niezbędnej dla potrzeb lokalnych. W § 16a ust.2 uchwały określono dla tych terenów następujące zasady zagospodarowania oraz warunki i standardy kształtowania zabudowy: 1)budynki mieszkalne na działce w zabudowie zagrodowej mogą być realizowane wyłącznie jako jednorodzinne w układzie wolnostojącym, 2) ustala się wskaźniki wykorzystania terenu: a) powierzchni zabudowy - nie więcej niż 25 %, b) powierzchni terenu biologicznie czynnego - nie mniej niż 50 %, 3) powierzchnię zabudowy nowych budynków gospodarczych, inwentarskich oraz innych, związanych z prowadzeniem gospodarki rolnej, ogranicza się do 100 m2, 4) przy podziałach nieruchomości stosuje się zasady określone w przepisach odrębnych jak dla obszarów przeznaczonych na cele rolnicze.

Stosownie zaś do § 16a ust.2 pkt 1) oraz pkt 5) zmienionych uchwałą nr XXXIX/442/2021 z dnia 25 listopada 2021 r. (Małop.2021.6916) z dniem 16 grudnia 2021 r., budynek mieszkalny w zabudowie zagrodowej może być realizowany wyłącznie jako jednorodzinny w układzie wolnostojącym, przy czym na jednej działce budowlanej może być usytuowany nie więcej niż jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, a realizacja nowej zabudowy zagrodowej wymaga spełnienia warunków: a) powierzchnia gospodarstwa rolnego nie może być mniejsza niż 1 ha fizyczny, na terenie gminy W. W. lub gminy sąsiedniej, b) w ramach jednego gospodarstwa rolnego dopuszcza się budowę wyłącznie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia 8 stycznia 2018 r. M. J. i J. J., działający przez pełnomocnika R. Ż., wnieśli o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (IA) z wewnętrznymi instalacjami: wod-kan, gaz, co i elektryczna, zewnętrzna instalacja: kanalizacji, gazu i elektryki (wiz) wraz z linią zasilającą dla budynku gospodarczego oraz budowa budynku gospodarczego (IB) z wewnętrzną instalacją elektryczną w ramach siedliska rolniczego, zbiornikiem szczelnym na wody opadowe oraz dojściami i dojazdem na działkach nr [...], zjazdem indywidualnym z drogi gminnej wewnętrznej (działka nr [...]) na działki nr [...] w miejscowości T.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestorzy przedstawili dokumenty, z których wynika, że posiadają grunty rolne o powierzchni 1,5414 ha przeliczeniowych w gminie W. W., w projekcie budowlanym poinformowali, że posiadają gospodarstwo rolne o warzywniczym profilu produkcji, a budynek gospodarczy stanowił będzie magazyn warzyw. Organ podał także, że inwestorzy złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją.

Stronami postępowania o pozwolenie na budowę byli wówczas: B. W., A. D. D. Z. , J. S. i M. H.-S.. Jak wynika z przedłożonych do akt administracyjnych odpisów wieczystoksięgowych M. i J. J. byli właścicielami działki nr [...] o pow.0,29 ha, B. W. - właścicielem działki nr [...] o pow. 0,27 ha i nr [...] o pow. 0,32 ha. Z k.5 akt wynika, że A. D. D.-Z. był właścicielem działki nr [...].

Z wpisów dokonanych w kw [...] (dostępnej na stronie ms.gov.pl) wynika, że działka nr [...] stanowiąca własność M. i J. J. na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej została odłączona z tej księgi wieczystej i wpisana do kw [...] w dniu 15.10.2020 r. na podstawie umowy sprzedaży z dnia 15.10.2020 r. i jako właściciele zostali wpisani M. i J. J. w [...] częściach oraz R. Ż. w udziale [...].

Z kolei według kw NR [...] działka nr [...] była własnością B. W., a następnie została odłączona do [...], w której jako współwłaściciele na podstawie umowy sprzedaży z dnia 15.10.2020 r. wpisani są: B. W. w [...] częściach oraz R. Ż. w udziale [...]. Z kolei zgodnie z treścią księgi wieczystej NR [...], po podziale działki nr [...], na podstawie umowy sprzedaży i umowy zamiany z dnia 28.09.2021 r. działka nr [...] stanowi własność B. W. w [...] częściach oraz R. Ż. w [...] częściach.

Na marginesie wspomnieć należy, że wypisu aktu notarialnego z dnia 28.09.2021 r. dołączonego do skargi (k.58) wynika, że działka nr [...] objęta kw [...] stanowiąca własność B. W. podzieliła się na działki nr [...] i [...], a działka nr [...] objęta kw nr [...] stanowiąca własność M. H.-S. i J. S. podzieliła się na działki nr [...] i [...], przy czym działkli nr [...] i [...] wydzielone zostały z przeznaczeniem na drogę wewnętrzną zapewniającą dostępność komunikacyjną wydzielonych działek.

Z aktu tego wynika nadto, że M. i J. J. sprzedali R. Ż. udział [...] w działce nr [...], B. W. sprzedała R. Ż. udział [...] w działce nr [...], B. W. sprzedała R. Ż. udział [...] w działce nr [...], B. W. sprzedała R. Ż. udział [...] w działce nr [...], R. Ż. przeniósł na małżonków M. H.-S. i J. S. [...] części w działce nr [...], a ci ostatni przenieśli na rzecz R. Ż. udział [...] części we działce nr [...]. W tym samym akcie B. W. przeniosła na M. H.-S. i J. S. [...] części w działce nr [...], a ci ostatni przenieśli na rzecz B. W. [...] w działce nr [...].

Nie sposób nie zauważyć również, że rzeczywisty cel planowanych podziałów nieruchomości przedstawiony został w § 2 - 5 umowy notarialnej z dnia 15.10.2020 r. oraz na mapie wstępnego podziału dołączonej do skargi (k.45 - 51).

Nadto, do skargi dołączono również kopię decyzji z dnia 22.12.2020 r., przenoszącą na rzecz R. Ż. - reprezentującego firmę Projektowo-Budowlaną "[...]" R. Ż. wyżej opisaną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 22.06.2018 r., wydaną na rzecz inwestorów M. J. i J. J.. Jak podano w uzasadnieniu tej decyzji R. Ż. wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie przenoszonej decyzji oraz złożył oświadczenie o przyjęciu wszystkich warunków w niej zawartych.

Podkreślenia także wymaga, że w sprawie złożono dwa wnioski o dokonanie podziału nieruchomości. B. W. i R. Ż. wnieśli o zatwierdzenie podziału nieruchomości objętej Kw [...] składającej się z działki nr [...], a M. J., J. J. i R. Ż. wnieśli o zatwierdzenie podziału nieruchomości objętej Kw [...] składającej się z działki nr [...]. Działka nr [...] jest z kolei objęta Kw [...]

Oznacza to, że budynek mieszkalny i budynek gospodarczy wybudowane na podstawie cytowanych wyżej pozwoleń na budowę posadowione zostały na trzech nieruchomościach. W tzw. wieczystoksięgowym modelu nieruchomości osobną nieruchomością jest każda część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą. Jeżeli przedmiotem własności jednego podmiotu jest kilka odrębnie oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków i bezpośrednio przylegających do siebie działek, z których każda ma założoną indywidualną księgę wieczystą, to pomimo powszechnego rozumienia art. 46 § 1 k.c. (nieruchomość jako ciągły, niepodzielny obszar gruntu o jednolitej strukturze prawnej) działki te w rozumieniu ustawy o księgach wieczystych i hipotece są osobnymi nieruchomościami. Grunty pod budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi, a także konieczne do korzystania z tych budynków, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, też są nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) według art. 461 k.c. O przypisaniu do gruntów rolnych decyduje możliwe, a nie ich aktualne przeznaczenie. Chodzi tu o grunty, które "są lub mogą być wykorzystywane" na działalność rolniczą czy ogrodniczą, w tym o szeroko rozumianą produkcję w rolnictwie związaną z uprawami roślinnymi, sadownictwem, z hodowlą zwierząt bądź z hodowlą ryb.

W związku z powyższym zaakcentować należy, że tryb, o którym mowa w art. 95 pkt 7 u.g.n. stosowany jest do sytuacji, w których budynek znajduje się na jednej nieruchomości, a nie w przypadku, gdy wzniesiono budynek na kilku różnych nieruchomościach. Wnioskodawcy w istocie wnioskowali zatem o wydzielenie działki pod budynkiem z dwóch istniejących już nieruchomości. Wydaje się, że w takim przypadku doszłoby do swoistego scalenia części dwóch nieruchomości, co jest poza zakresem normatywnym art. 95 pkt 7 u.g.n. - por. wyrok WSA w Gliwicach z 11.12.2017 r., II SA/Gl 1057/17, LEX nr 2425391.

Organy administracji przedstawiły wymogi zabudowy siedliskowej. Tymczasem, jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy W. W., nie posługuje się on pojęciem "zabudowa siedliskowa", ale sformułowaniem "zabudowa zagrodowa". Przepisy planu nie zawierają definicji "zabudowy zagrodowej".

Wskazać należy, że od 10 października 2015 r. obowiązuje ustawowa definicja "zabudowy zagrodowej" wprowadzona przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. zmieniającej ustawę z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2022.2409 t.j.), stanowiąca, że pod pojęciem tym rozumie się budynki mieszkalne oraz budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, jeżeli są położone na gruntach rolnych i wchodzą w skład gospodarstwa rolnego. Z kolei zgodnie z § 3 pkt 3) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązującym również w dacie wydawania pozwolenia na budowę na rzecz pierwotnych inwestorów M. i J. J. (Dz.U.2015.1422 t.j. z dnia 2015.09.18) przez "zabudowę zagrodową" należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Do podobnego rezultatu prowadzi zastosowanie wykładni językowej. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "zabudowa" to budynki znajdujące się na określonym terenie, zaś zagroda to "dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN Warszawa 2002 str. 1211, 1220). Skoro tak, to pojęcie zabudowy zagrodowej należy zdefiniować jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza.

Zabudowa zagrodowa ograniczona z natury rzeczy do jednego siedliska stanowi odrębny rodzaj zabudowy, który odróżnia ją od zabudowy mieszkaniowej, jedno- lub wielorodzinnej. Przewidziana w planie miejscowym zabudowa zagrodowa wyklucza zatem wprowadzenie na określonym obszarze zabudowy stricte mieszkaniowej jednorodzinnej, czyli niezwiązanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Wobec tego utworzenie na takim terenie działek "budowlanych" o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha narusza prawo materialne, tj. art. 93 ust. 2a u.g.n.

W realiach kontrolowanej sprawy stwierdzić zatem należy, że o ile obiekty budowlane objęte pozwoleniem na budowę: dom mieszkalny i magazyn warzyw mają charakter zabudowy zagrodowej w powyższym rozumieniu, to zaproponowany podział działki pozbawia wydzielaną działkę charakteru zabudowy zagrodowej, skoro znajduje się na niej wyłącznie budynek mieszkalny oraz niewielki fragment budynku gospodarczego. Zatwierdzenie takiego projektu podziału prowadziłoby do zmiany przeznaczenia nieruchomości rolnej na budowlaną (budownictwo jednorodzinne).

Nie można również pominąć, że pozwolenie na budowę przeniesione zostało na rzecz firmy Projektowo-Budowlanej [...] R. Ż., reprezentowanej przez R. Ż.. W dacie decyzji już od wielu lat obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy W. W., który na przedmiotowych działkach przewidywał jedynie zabudowę zagrodową.

Zdaniem Sądu przepis art.95 pkt 7) u.g.n. powinien być w niniejszej sprawie wykładany systemowo, łącznie z przepisami dotyczącymi ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz wymogami zabudowy zagrodowej. Wszak przepis ten znajduje zastosowanie w najróżniejszych stanach faktycznych.

Jeżeli zatem ma być podstawą podziału nieruchomości rolnej, to cel podziału, określony w art.95 pkt 7), musi uwzględniać charakter dzielonej nieruchomości.

Przepisu tego nie można więc stosować w sytuacji, gdy miałoby to prowadzić do obejścia przepisów prawa, w tym w szczególności do obejścia statuowanej w art. 93 ust. 2a u.g.n. zasady podziału nieruchomości rolnych. Taki zaś charakter miałoby zatwierdzenie podziału nieruchomości w sposób żądany przez skarżącego.

Tak więc uznać należało, że nie tyle wydzielenie działek nr [...] i [...] nie było konieczne dla prawidłowego korzystania z posadowionego na nich budynku mieszkalnego (jak uznały organy), ale że tryb, o którym mowa w art. 95 pkt 7 u.g.n. nie mógł mieć zastosowania, gdyż budynek mieszkalny wokół którego miała być wydzielona działka budowlana, nie znajduje się na jednej nieruchomości. Wreszcie, wskazany we wniosku cel podziału - wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego - świadczył w istocie o zamiarze obejścia prawa zakazującego zabudowy mieszkaniowej, za wyjątkiem zabudowy zagrodowej, w terenach rolnych.

Ponieważ z treści ksiąg wieczystych wynika, że potencjalni inwestorzy odsprzedawali sobie wzajemnie udziały w działkach rolnych w celu wykazania się prawem współwłasności w działkach przewidzianych do zabudowy, z zamiarem jej późniejszego (po wybudowaniu kolejnych domów) zniesienia, to nie można uznać, że kontrolowany projekt podziału dokonywany jest celem zapewnienia osobie prowadzącej gospodarstwo rolne niezbędnego korzystania z budynku mieszkalnego wybudowanego w zabudowy zagrodowej.

Jak wynika ze znajdujących się w aktach dokumentów skarżący od rozpoczęcia budowy świadomie dążył do obrotu przedmiotową nieruchomością, a wnioskowany podział ma mu tylko ułatwić obrót cywilnoprawny, nie służy natomiast do realizacji celu, o którym mowa w art. 95 ust. 7 u.g.n.

W takiej sytuacji wystąpienie przez skarżących obecnie z żądaniem podziału nieruchomości w trybie art. 95 ust. 7 u.g.n. uznać należy za niepodlegające ochronie działanie mające na celu obejście postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisu art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Powyższy wywód zawiera już odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Nie jest zasadny zarzut art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 79 a § 1 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 10 § 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie poinformowania skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz materiałów w sprawie przed wydaniem decyzji w II instancji, jak i wskazaniu, jakie ewentualnie przesłanki zależne od skarżącego nie zostały spełnione lub wykazane. Po pierwsze, organ odwoławczy nie przeprowadził żadnych nowych dowodów, a po drugie w sprawie nie zachodziła sytuacja, by złożenie nowych dowodów mogłoby spowodować wydanie pozytywnego dla wnioskodawców rozstrzygnięcia.

Sąd nie podzielił także zarzutu, że organ odwoławczy ograniczył się jedynie do kontroli zasadności argumentów powołanych przez Wójta, nie odniósł się i do szeregu zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz nie wyjaśnił, czy okoliczności faktyczne rozstrzyganej sprawy spełniają przesłanki przepisów art. 95 pkt 4 i 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w Krakowie przedstawiło stanowisko Wójta i zarzuty odwołania, a następnie rozstrzygnęło ponownie sprawę.

Niezasadny był także zarzut skargi, że nie zostały wyjaśnione okoliczności związane z istnieniem budynku mieszkalnego na przedmiotowych działkach. Organ I instancji w sposób jednoznaczny ustalił, że na działkach [...] znajduje się budynek mieszkalny. Organ odwoławczy ocenił, że decyzja Wójta jest prawidłowa. Tak więc za niezrozumiałe uznać należy dywagacje organu odwoławczego co do istnienia tego budynku, a ocenę, że z akt sprawy nie wynika ten fakt - za błędną. Wszak budynek ten został uwidoczniony na mapie projektu podziału sporządzonej przez uprawnionego geodetę, która została przyjęta do zasobu geodezyjnego. Niemniej jednak skoro organ odwoławczy prawidłowo "przyjął", że na wnioskowanych do podziału działkach wzniesiony został budynek, to przedstawiony mankament uzasadnienia nie miał żądnego wpływu na wynik sprawy.

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia przez organ art. 80 w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, skutkującej ustaleniem przez Kolegium, że wnioskowany projekt podziału nie spełnia przesłanek ani nie służy do realizacji celu określonego w art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Do takiego wniosku organ doprowadziła nie ocena dowodów, ale dokonana wykładnia przepisu art.95 pkt 7) u.g.n.

Zarzut naruszenia art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 211 Kodeksu Cywilnego, poprzez jego niezastosowanie, jest również nietrafny. Po pierwsze, wnioskujący o zatwierdzenie podziału nie wskazali jako celu podziału okoliczności wymienionej w art.95 pkt 4) u.g.n. Po drugie, przepis ten stanowi że niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw. Wbrew stanowisku skarżącego celem podziału wymienionym w art. 95 pkt 4 u.g.n. jest wydzielenie takiej części nieruchomości, do której w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami lub innych ustaw przyznano określonemu podmiotowi roszczenie o nabycie praw. Wnioskodawca żądający podziału działki w trybie art. 95 pkt 4 u.g.n. zobowiązany jest do wykazania, że przysługuje mu roszczenie do wydzielanej nieruchomości, a więc że opierając się na przepisach ustawy będzie uprawniony do nabycia praw (np. prawa własności) do tej nieruchomości. Zauważyć zatem należy, że przy żądaniu zniesienia współwłasności nie powstaje roszczenia o przydzielenie konkretnej działki.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.