Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 536/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 j ust.1, 1a, i 2 ,
journal: Dz.U. 2001 nr 6 poz 56
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - t.j.
article: art. 7, art. 75, 77 i 78, art. 80, art. 145 par. 1 pkt 4 i 5,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 536/05

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] Starosta Powiatu w sprawie z wniosku S. P. orzekł:

– o odmowie prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 4 grudnia 2001

– o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej od dnia 3 grudnia 2001 r. i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11grudnia 2001 roku w wysokości 120 % zasiłku podstawowego, tj. 572,10 zł miesięcznie.

S. P. nie zaskarżyła w terminie wymienionej decyzji, a w dniu 7 marca 2002 roku wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002 odmówił przywrócenia terminu. Następnie w dniu 5 czerwca 2002 roku S. P. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z [...] grudnia 2001 r., a Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2002 roku odmówił stwierdzenia nieważności.

W dniu 27 września 2004 roku S. P. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty Powiatu z [...] grudnia 2001 roku. Wskazała, że organ odmówił jej przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego ze względu na nie udowodnienie, przy okresie zatrudnienia wynoszącym 27 lat 7 miesięcy i 25 dni, co najmniej 15 – letniego okresu zatrudnienia w tzw. "warunkach szczególnych". Wiązało się to z faktem, że pracodawca – Spółdzielnia "O." M. uległ likwidacji. Do wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawczyni dołączyła świadectwo wykonywania pracy w pracy w warunkach szczególnych z dnia 9 sierpnia 1999 roku, wydane przez Urząd Miejski w M., wskazując, że istniało ono w dacie wydania decyzji, lecz nie było znane ani stronie, ani organowi.

Postanowieniem z dnia [...] października 2004 roku P[...] Starosta Powiatu M., działając na podstawie art. 145 § 1 oraz 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne z dniem 27 września 2004 roku w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...].12.2001 r. uznając, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy.

Decyzją [...] z [...] października 2004 roku Starosta Powiatu M. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej, wskazując w uzasadnieniu, że wyniki postępowania administracyjnego nie potwierdziły, iż S. P. była zatrudniona w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze.

Rozpatrując odwołanie od tej decyzji, Wojewoda, decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. uchylił decyzję Starosty Powiatu M. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu, że uchylenie decyzji nastąpiło z innych przyczyn, niż wskazane w odwołaniu. Wskazał, że rzeczą Starosty Powiatu M. będzie ustalenie, czy złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. oraz ustalenie podstawy wznowienia w oparciu o którą strona żądała zastosowania nadzwyczajnego trybu postępowania, w szczególności czy jest to przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 lub pkt 5 k.p.a. W wypadku spełnienia przez wnioskodawczynię wymogów, organ winien najpierw przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia, a dopiero w kolejnym etapie podjąć czynności w celu rozpoznania sprawy stanowiącej przedmiot decyzji ostatecznej i wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a.

Starosta Powiatu M. decyzją [...] z dnia [...] lutego 2005 r. orzekł o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2001 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami... /Dz. U. Nr 154, poz. 1793/, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 6 lit. b, art. 6c ust. 2 pkt 1, art. 37j ust. 1 i ust. 1a ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz. U. z 2001 r. nr 6 poz. 56 ze zm./, § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji osób bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy /Dz. U. z 1997 r. Nr 25 poz. 131 ze zm./, oraz art. 29 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych z 30 kwietnia 2004 r. /Dz. U. z 2004, nr 120, poz. 1252/ oraz art. 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 148, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu rejestracji S. P. przedłożyła świadectwo pracy Spółdzielni Pracy "O." z [...] sierpnia 1992 r. potwierdzające okres zatrudnienia na stanowisku "krawiec" w okresie od dnia 1 września 1973 r. do dnia 31 sierpnia 1992 r., które to stanowisko nie figuruje w wykazie prac w warunkach szczególnych. Przedłożyła również zaświadczenie Samorządowej Składnicy Dokumentacji Archiwalnej w M. z dnia [...] sierpnia 1999 roku dotyczące wykonywania pracy w szczególnych warunkach, z którego wynika, że pracowała od 1 października 1973 r. do 31 grudnia 1992 r. na stanowisku "prasowacz", ujętym w wykazie A, dziale VII, poz. 43 pkt 8, zawartym w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze /Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43/.

Dalej organ wskazał, że dołączone do wniosku z 17 września 2004 r. świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 9 sierpnia 1999 r. wystawione przez Urząd Miejski w M., który nie był pracodawcą wnioskodawczyni w okresie od 1 września 1973 r. do 31 sierpnia 1992 r., potwierdza ten sam stan faktyczny i jest wystawione z tą samą datą, co zaświadczenie z 9 sierpnia 1999 roku przedstawione przy pierwszej rejestracji. Wykazuje ono wykonywanie pracy w warunkach szczególnych od dnia 1 października 1973 r. do 31 sierpnia 1992 r. na stanowisku wymienionym w wykazie A dziale VII poz. 43 pkt 8 i jest niezgodne co do stanowiska pracy ze świadectwem pracy wystawionym przez pracodawcę – tj. Spółdzielnię Pracy "O." w dniu 31 sierpnia 1992. Na podstawie tych dowodów organ ustalił, że strona nie wykazała, iż wykonywała pracę w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze, co skutkowało odmową uchylenia decyzji ostatecznej odmawiającej przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Nie godząc się z tą decyzją, S. P. złożyła od niej odwołanie. Wniosła o zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2001 r. przez przyznanie jej prawa do zasiłku przedemerytalnego, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wniosła też o przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Rejonowego w M. sygn. IV P [...]. W odwołaniu zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8 oraz 80 k.p.a. przez uznanie, że skarżąca nie udowodniła okresu pracy w warunkach szczególnych w sytuacji, gdy materiał dowodowy wskazuje, że odwołująca w okresie od 1 października 1973 do 31 sierpnia 1992 wykonywała pracę w warunkach szczególnych, co wynika z:

1. zaświadczenia Spółdzielni Pracy "Od." w M. z 25 lutego 1993;

2. świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach wydanego przez Urząd Miejski z dnia 9 sierpnia 1999;

3. akt osobowych odwołującej wskazujących, że odwołująca w okresie od 1 października 1973 do 31 sierpnia 1992 wykonywała pracę w warunkach szczególnych na stanowisku prasowaczka.

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez nie ustosunkowanie się do zebranego materiału, w szczególności przez nie wskazanie przesłanek odmowy uznania dowodów świadczących o wykonywaniu pracy w warunkach szczególnych,

- naruszenie art. 37j ust.1 pkt 2 i ust.1a ustawy z 14 grudnia 1994 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przez odmowę przyznania skarżącej zasiłku przedemerytalnego od dnia 4 grudnia 2001 r., w sytuacji, gdy odwołująca spełniła przesłanki uprawniające ją do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Odwołująca wskazała, że zatrudniona była od 1 września 1973 r. do 31 sierpnia 1992 r. w Spółdzielni Pracy "O." w M., w tym od 1 października 1973 r. do 31 sierpnia 1992 r. w warunkach szkodliwych.

Organ I instancji uznał, że świadectwo pracy z dnia 31 sierpnia 1992 r. jest odmienne od tego, które potwierdzało faktycznie zajmowane stanowisko. Odwołująca zarzuca, że w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w M. IV P [...] słuchani byli świadkowie na okoliczność charakteru pracy wykonywanej przez odwołującą.

Wojewoda decyzją [...] z dnia [...] kwietnia 2005 roku, działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. Nr 99, poz. 1001, ze zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją wniosła strona postępowania dochowując terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Do rozstrzygnięcia pozostaje więc ustalenie, czy zrealizowana została żądana przez stronę podstawa zastosowania trybu postępowania, przewidziana w art. 145 § 5 k.p.a.

W dacie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. objętej postępowaniem wznowieniowym organowi nie był znany dokument w postaci świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach wystawionego przez Urząd Miejski w M. w dniu 9 sierpnia 1999 r. Wiadomość o tym dokumencie organ powziął w dniu 27 września 2004 r., tj. w dniu złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Stanowi on niewątpliwie nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednak w piśmiennictwie oraz orzecznictwie podkreśla się, że nowy dowód może stanowić podstawę wznowienia postępowania, jeżeli jest istotny, a zatem musi dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne, co oznacza wpływ na zmianę treści decyzji.

Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej przepisem art. 37 j ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1994, zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli:

- posiadała okres uprawniający do zasiłku 30 lat dla kobiet lub

- posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze.

W dacie wydania decyzji ostatecznej, okres uprawniający do zasiłku wynosił 27 lat 7 miesięcy i 25 dni. W ocenie Starosty, S. P. nie spełniła ustawowego warunku pracy w szczególnych warunkach, co uzasadniało odmowę przyznania zasiłku przedemerytalnego.

Zgromadzona dokumentacja obejmuje wystawione w dniu 25 lutego 1993 r. przez Spółdzielnię Pracy "O." w M. w likwidacji zaświadczenie, potwierdzające zatrudnienie od 1 października 1973 r. do 31 sierpnia 1992 w warunkach szkodliwych, co nie jest jednoznaczne z określeniem "warunki szczególne". Przedłożone przez S. P. zaświadczenie wystawione przez Samorządową Składnicę Dokumentacji Niearchiwalnej w M. w dniu 9 sierpnia 1999 roku potwierdza pracę na stanowisku prasowacza, co nie jest tożsame ze stanowiskiem krawca, na które wskazała Spółdzielnia Pracy "O.".

Zgodnie z § 2 rozporządzenia RM z 7 lutego 1983 r. /Dz. U. nr 8, poz. 43/ okresy wykonywanej pracy w warunkach szczególnych stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji. Zaświadczenie z 9 sierpnia 1999 r. nie zostało wystawione przez pracodawcę, ani też przez jego następcę prawnego. Składnica Dokumentacji jest jedynie sukcesorem zasobu archiwalnego nieistniejącej Spółdzielni Pracy, co nie uprawnia tego podmiotu do wystawienia dokumentu. Tak więc przedstawiony przez S. P. nowy dowód nie stanowi istotnego dla sprawy dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co uzasadnia odmowę uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Organ ustosunkował się do zarzutów odwołania odnośnie naruszenia przepisów postępowania, które uznał za bezpodstawne i wskazał, że organ I instancji prawidłowo dokonał oceny materiału dowodowego.

Odnośnie nie odniesienia się przez organ I instancji do dowodów przeprowadzonych przez sąd powszechny, organ wyjaśnił, że w postępowaniu wznowieniowym bierze pod uwagę przepisy prawa i stan faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji rozstrzygającej sprawę. W przedmiotowej sprawie jest to dzień 21.12.2001 r., w którym postępowanie przed sądem powszechnym nie było jeszcze prowadzone. Organ dodał, że Starosta Powiatu M. postanowieniem z dnia 20 stycznia 2005 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z 21 grudnia 2001 r., podczas, gdy postępowanie wznowieniowe zostało już wszczęte postanowieniem z 4 października 2004 r., dlatego rzeczą organu będzie umorzenie postępowania wszczętego postanowienie z dnia 20 stycznia 2005 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. P. zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- naruszenie art. 75, 77 i 78 k.p.a. oraz zawartej w art. 7 zasady prawdy obiektywnej poprzez nie przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Rejonowego w M., z których wynika fakt pracy na stanowisku prasowacza, a tym samym w warunkach szczególnych,

- naruszenie art. 80 k.p.a. przez uznanie, że skarżąca nie udowodniła okresu pracy w warunkach szczególnych, mimo przedstawienia dowodów,

- naruszenie art. 76 k.p.a. poprzez niesłuszną odmowę dania wiary treści świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach.

Skarżąca zarzuciła, że oba organy pozostały głuche na dowody wskazujące, iż spełnia ona ustawowe warunki do nabycia zasiłku przedemerytalnego zasłaniając się błędnie sporządzonym świadectwem pracy. Podkreśliła też, że zaświadczenie wydane przez Urząd Miejski wynikało z akt osobowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z 2002 r./ sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z 2002 r./ zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. sąd zobowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Zaskarżona decyzja odmawia uchylenia decyzji ostatecznej Starosty Powiatu M. z dnia [...] grudnia 2001 r. w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 4 grudnia 2001 r.

Stan faktyczny sprawy niezbędny do rozstrzygnięcia przedstawia się następująco.

S. P. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. w dniu 3 grudnia 2001 r. Decyzją z [...] grudnia 2001 r. Starosta Powiatu M. odmówił jej przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 4 grudnia 2001 r. powołując w podstawie prawnej przepis art. 37 j ust.1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz. U. Nr 6, poz. 56, z 2001 r./, zwanej dalej ustawą, w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji. Zgodnie z tym przepisem zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet, lub posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania pracy w szczególnym charakterze lub w szczególnych warunkach. Organ uznał, że S. P. nie spełnia tych kryteriów, bowiem zaświadczenie przedłożone przez nią w dniu rejestracji z dnia 31 sierpnia 1992 r., wystawione przez pracodawcę, tj. Spółdzielnię Pracy "O." potwierdza okres pracy w okresie od 1 września 1973 do dnia 31 sierpnia 1992 r. na stanowisku "krawiec", nie ujętym w wykazie prac w warunkach szczególnych, lub szczególnym charakterze.

Skarżąca domagając się uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 21 grudnia 2001 r. wskazała na zaświadczenie Urzędu Miejskiego w M. z dnia 9 sierpnia 1999 roku, sporządzone na podstawie akt osobowych przekazanych do Samorządowej Składnicy Dokumentów Niearchiwalnych po zlikwidowanej Spółdzielni Pracy "O.", w którym stwierdzono, że wykonywała pracę na stanowisku "prasowacz", wymienionym w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie prac w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Swoje żądanie wznowienia postępowania skarżąca oparła na przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dowodząc jednocześnie, że dołączone przez nią świadectwo pracy dotyczące zatrudnienia w warunkach szczególnych nie było organowi, ani stronie znane w dacie wydania decyzji ostatecznej. Wynika z tego, że mimo wskazania podstawy z pkt 4, strona faktycznie miała na uwadze pkt 5 przepisu art. 145 § 1 k.p.a.

Rzeczą organów było zatem rozstrzygnięcie, czy przedłożony przez stronę dowód w postaci zaświadczenia Urzędu Miejskiego w M. był istotnym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, nie znanym organowi, który wydał decyzję.

Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano było dotknięte wadliwością kwalifikowaną określoną w art. 145 § 1 k.p.a. Wzruszenie w tym trybie decyzji ostatecznych może nastąpić wyłącznie z przyczyn enumeratywnie wymienionych w pkt 1-8 powołanego przepisu.

Piąta z tych przesłanek dotyczy nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. Musiały one istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi, który wydał decyzję. Przepis zatem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe, drugą przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych, nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej, a trzecią – że te nowe okoliczności i dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Akta sprawy wskazują, że w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. 21.12.2001 r., organowi znane były dwa dokumenty dotyczące zatrudnienia skarżącej w Spółdzielni Pracy "O." w okresie od 1 września 1973 r. do 31 sierpnia 1992 r. Pierwsze, świadectwo pracy wydane przez pracodawcę w dniu 31 sierpnia 1992 r. wskazuje na zatrudnienie na stanowisku "krawiec", nie wymienionym w wykazie prac w szczególnych warunkach. Drugie jest zaświadczeniem z dnia 9 sierpnia 1999 r. wydanym na podstawie akt osobowych przez Samorządową Składnicę Dokumentacji Niearchiwalnej w M., wskazującym na zatrudnienie na stanowisku "prasowacz", ujętym w wykazie prac w szczególnych warunkach.

Dołączone do wniosku o wznowienie postępowania zaświadczenie Urzędu Miejskiego w M., sporządzone na podstawie akt osobowych przekazanych do Samorządowej Składnicy Dokumentów Niearchiwalnych nr [...] nosi tę samą datę, co ostatnio wymienione /9 sierpnia 1999/ i zawiera tę samą informację o zatrudnieniu na stanowisku "prasowacz". Wskazuje to, że w chwili wydawania decyzji ostatecznej wymienione w tych dokumentach okoliczności były znane organowi. Słuszne jest zatem stanowisko organów, że nie stanowią one nowych okoliczności faktycznych, czy nowych istotnych dla sprawy dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji.

Należy w tym miejscu wskazać na treść przepisu art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu, który stanowi, że okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, o których mowa w ust. 1, są uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Za taką odpowiednią dokumentację organ prawidłowo uznał świadectwo pracy wystawione przez pracodawcę w dniu zakończenia przez skarżącą zatrudnienia, tj. 31 sierpnia 1992 r. Opierając się na informacjach tam zawartych Starosta Powiatu M. ustalił, że okres zatrudnienia S. P. wyniósł 27 lat, 7 miesięcy i 25 dni, co oznaczało, że nie spełniła ona ustawowego warunku wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze, co uzasadniało odmowę przyznania uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego. Dodać należy, że skarżąca, po otrzymaniu od pracodawcy świadectwa pracy w dniu 31 sierpnia 1992 r. nie kwestionowała jego treści do czasu odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego decyzją z 21 grudnia 2001 r.

Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów art. 75, 77 i 78 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Rejonowego w M., z których wynikać ma, że skarżąca pracowała na stanowisku prasowacza, a tym samym w warunkach szczególnych. Sprawy z zakresu przyznawania prawa do zasiłku przedemerytalnego rozstrzygane są według stanu prawnego obowiązującego w dacie rejestracji, w tym wypadku w dniu 3 grudnia 2001 r. Decyzja ostateczna zapadła w dniu 21 grudnia 2001 r. W tym czasie nie toczyła się jeszcze sprawa przed sądem powszechnym. Sąd zauważa, że powództwo skarżącej przeciwko Gminie Miejskiej M. zostało oddalone wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2003 r. sygn.IV.P.[...]., a Sąd Rejonowy w M. Wydział IV Pracy w uzasadnieniu wyroku wskazał, że "możliwość dowodzenia w postępowaniu o zasiłek przedemerytalny faktu i czasokresu świadczenia pracy warunkach szczególnych w pełni uzasadnia ocenę, że pracownik nie ma interesu prawnego w ustaleniu faktu prawotwórczego. Interes prawny jest kategorią zobiektywizowaną i o jego istnieniu nie może decydować subiektywne przekonanie strony. Powódka nie zgłaszała zastrzeżeń do treści świadectwa pracy od jego otrzymania do chwili odmowy przyznania zasiłku, z czego należy wnosić, że nie miała wątpliwości co do swojego stanowiska pracy".

W ocenie sądu organy orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, mając na uwadze treść przepisu art. 78 k.p.a., że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Sąd nie podziela zarzutu naruszenia przez organy przepisu art. 76 k.p.a., bowiem, jak wskazano wyżej – w dacie orzekania o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego organ dysponował niekwestionowanym przez stronę świadectwem pracy wydanym przez pracodawcę, a tylko taki dokument oraz prawomocny wyrok sądu, stanowi dokumentację wymienioną w przepisie art. 37 j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, mogącą stanowić podstawę do uwzględnienia okresu pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Z tych względów, również zarzut naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. Sąd uważa za chybiony.

Reasumując – dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa, dlatego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Orzeczenie o oddaleniu skargi znajduje oparcie w przepisie art. 151 P.p.s.a.