Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 616/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: ,,GDDKiA", ,,Organ’’) w przedmiocie rozpoznania wniosku J. K. (zwany dalej: ,,Skarżącym") z dnia [...] stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.

II. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

1. J. K. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (zwanego dalej "GDDKiA") wnioskiem z [...] stycznia 2023 r. na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie dokumentacji przygotowywanej przez GDDKiA inwestycji polegającej na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] - [...], w szczególności wniósł o udostępnienie wybranych tomów Studium Techniczno - Ekonomiczno - Środowiskowego (dalej: ,,STEŚ’’), a także skanów protokołów wszystkich posiedzeń Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych (dalej: ,,KOPI’’) odnoszących się do tej inwestycji.

2. GDDKiA w odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2023 r. poinformowała Skarżącego, że materiały dotyczące Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe (STEŚ) - tomy IA, TB, IIA, IIIA, IV dla drogi ekspresowej [...] na odc. [...]- [...] zostały zamieszczone na serwerze a Skarżącemu udostępniono adres elektroniczny i hasło.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wskazał nadto, że po analizie żądania sformułowanego we wniosku z [...] stycznia 2023 r. uznał, że dokument, o udostępnienie którego wnosi Skarżący, tj. Protokół z posiedzenia KOPI zawiera dane wewnętrzne, niestanowiące informacji publicznej i w związku z powyższym nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Organ wskazał, że protokół z posiedzenia KOPI objęty wnioskiem z [...] stycznia br. nie zawiera w sobie ostatecznych informacji o stanie realizowanych przez Organ zadań ustawowych, jako zarządcy dróg krajowych, a jedynie służy ocenie projektów inwestycji drogowych w zakresie budowy i przebudowy dróg krajowych, dla których inwestorem jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Ocena ta jest elementem, który po zestawieniu z innymi badaniami oraz po zastosowaniu właściwych metodologii i ocen stanowi podstawę do dokonywania przez KOPI weryfikacji stanów faktycznych opracowanych materiałów. W wyniku analizy dokumentacji, podczas posiedzenia KOPI zgłaszane są uwagi do dokumentacji. Zgłoszone uwagi zostają zawarte w Protokole z posiedzenia KOPI i stanowią podstawę do wprowadzenia poprawek w dokumentacji. Poprawiona dokumentacja stanowi jeden z załączników do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (DŚU). Dopiero powyższy wniosek, w którym wskazywany jest wariant rekomendowany przez Inwestora, wraz z załącznikami stanowi według Organu - zakończenie zleconego etapu opracowania dokumentacji i jest rozstrzygnięciem Inwestorskim podlegającym ewentualnemu udostępnieniu na podstawie ustawy o udostępnieniu informacji publicznej. Wiążące decyzje w przedmiotowym zakresie podejmuje organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokument ten również mógłby być udostępniony na podstawie ww. ustawy.

GDDKiA wskazała, że dokument objęty wnioskiem z [...] stycznia 2023 r., tj. Protokół z posiedzenia KOPI, nie obejmuje sfery faktów i ma charakter pomocniczy przy realizacji ustawowych zadań dla zarządcy drogi. Powyższy protokół, obejmuje według wyjaśnień Organu ocenę dokumentacji wymaganej na etapie poprzedzającym złożenie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uwagi zgłoszone do dokumentacji na etapie Procedur ZOPI (Zespół Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych) czy KOPI nie zawierają wiążących rozwiązań co do sposobu realizacji inwestycji. Protokół z posiedzenia KOPI, o którym mowa we wniosku, nie jest więc wyrazem stanowiska Organu, nie zawiera rozwiązań wiążących dla Instytucji/innych organów czy wywołujących skutki prawne. Informacją taką będzie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (DŚU). Dopiero decyzja, w której organ ustala środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia i wskazuje wariant przeznaczony do realizacji, stanowi informację publiczną.

III. 1. Skarżący w skardze z dnia 3 października 2023 r. wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył bezczynność GDDKiA w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku z [...] stycznia 2023 r., wnosząc o: zobowiązanie GDDKiA do udostępnienia protokołów posiedzeń Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych dotyczących budowy drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] - [...] w [...] oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem Skarżącego organ naruszył art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej - przez jego błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek a także art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że przedmiotowa inwestycja jest źródłem ogromnych kontrowersji i prace przygotowawcze do jej realizacji toczą się już od kilkunastu lat, pierwszy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej drogi ekspresowej złożono w 2005 r., do dziś nie udało się uzyskać prawomocnej decyzji w tym zakresie, a decyzja środowiskowa wydana na podstawie dokumentacji będącej przedmiotem wniosku Skarżacego jest obecnie przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W interesie publicznym jest pełna transparentność całego procesu przygotowawczego tej inwestycji, bo tylko to pozwoli rozwiać wątpliwości w odniesieniu do bardzo licznych pytań i zastrzeżeń podnoszonych w toku postępowania przez stronę społeczną, samorząd lokalny oraz media.

Ponadto, Skarżący podniósł, że nawet jeśli posiedzenia KOPI "nie zawierają więżących rozwiązań co do sposobu realizacji inwestycji’’, to nie determinuje, że w tych dokumentach nie są zawarte informacje stanowiące informację publiczną. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną; sądy administracyjne w bogatym orzecznictwie doprecyzowują, że zazwyczaj odnosi się to wyłącznie do sfery. Skarżący wskazał, że to na posiedzeniu KOPI podejmowana jest decyzja na temat rekomendowanego wariantu inwestycji. Ta rekomendacja zawarta jest we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji i dla tego wariantu wydawana jest przez RDOŚ decyzja. Tym samym nie ulega wątpliwości, że decyzje podejmowane przez KOPI (następnie zatwierdzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad) mają rzeczywisty wpływ na to, w jakim wariancie faktycznie realizowana będzie inwestycja.

Skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie ujawnienie przebiegu posiedzeń KOPI ma szczególne znaczenie, bowiem to właśnie wybór wariantu przebiegu drogi ekspresowej [...] innego niż wytyczony od dekad w dokumentach planistycznych [...] oraz województwa [...] jest przedmiotem kontrowersji. Dodatkowo analiza wielokryterialna wariantów przebiegu tej drogi zawarta w dokumentacji środowiskowej (analizowanej przez KOPI) sporządzona została z błędami metodologicznymi, przykładowo niektóre kryteria zostały policzone dwukrotnie (jednym kryterium był koszt wykupu gruntów, a osobnym całkowity koszt inwestycji uwzględniający również te koszty), albo różnym kryteriom przypisano różny zakres punktacji jeszcze przed przypisaniem im wag. Skarżący wskazał, że zgodnie z Regulaminem KOPI (Zarządzenie nr 9 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 26 stycznia 2018 r.) § 4 ust. 1: ,,Sekretarz KOPI [...] sporządza protokół z posiedzenia KOPI, zawierający w szczególności: b) ustalenia KOPI, w tym: określenie dalszego trybu przygotowania i realizacji Inwestycji [...] c) uchwałę KOPI zawierającą rekomendację dotyczącą wskazania przez Inwestora przebiegu lub rozwiązań dla Inwestycji’’.

4. GDDKiA w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. W uzasadnieniu GDDKiA wskazała m.in. że pismem z [...] stycznia 2023r. udzieliła odpowiedzi Skarżącemu.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga okazała się niezasadna.

2.Sąd stwierdza, że stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r. poz. 1634, zwana dalej: ,,p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wówczas stosownie do art. 120 P.p.s.a. sprawę rozpoznaje Sąd administracyjny w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym.

Sąd wskazuje ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022r. poz. 2492) Sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

3. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, na mocy art. 149 § 1 P.p.s.a.:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności (pkt 1);

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2);

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3).

Sąd ponadto, w świetle art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Uznanie przez Sąd skargi za bezzasadną skutkuje koniecznością jej oddalenia, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Zaznaczyć też należy, że do skarg na bezczynność dotyczących informacji publicznej, zastosowanie mają przepisy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: ,,u.d.i.p.’’), które wskazują podmiotowe i przedmiotowe granice stosowania tego aktu.

Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej (pkt 1) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5).

3. W kontrolowanej sprawie, Skarżący zwalcza bezczynność GDDKiA, który jako podmiot wykonujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.) był zobowiązany - będąc w posiadaniu żądanej informacji albo do podjęcia stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), albo do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie o poinformowania wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Dodatkowo wskazać należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmiot dysponujący informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Warto też wskazać, że zakres przedmiotowy u.d.i.p. wyznacza przepis art. 1 ust. 1 tej ustawy, który określa pojęcie informacji publicznej, stanowiąc, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę definicję doprecyzowuje art. 6 u.d.i.p., który zawiera katalog otwarty rodzajów spraw podlegających informacji publicznej, co wynika z użytego w nim terminu "w szczególności". Zgodnie z tym przepisem udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym:

a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności - treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających;

b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu Karnego;

c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej;

d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych".

4. Tak sformułowane przepisy u.d.i.p. (art. 1 i art. 6) dały podstawę do przyjęcia przez Sąd, że Skarżący otrzymał odpowiedź na ww. wniosek o udzielenie informacji publicznej. Informacja publiczna dotyczy bowiem sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok WSA z 16 lipca 2008r. sygn. akt II SA/Wa 721/08).

Przymiot informacji publicznej posiadają zatem wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Kwestia odróżnienia "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia u.d.i.p. od dokumentów wewnętrznych była przedmiotem rozważań w licznych wyrokach sądów administracyjnych. W judykaturze przyjmuje się, że "dokumenty wewnętrzne" służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów. Nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem ostatecznego stanowiska organu, nie stanowią informacji publicznej. Natomiast mogą określać zasady działania w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. np. wyroki NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10, 7 października 2015 r. sygn. akt I OSK 1883/14, dostępne jw.). Cechą dokumentów wewnętrznych jest bowiem to, że zostają wytworzone tylko na potrzeby podmiotu, który je wytworzył i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz, nie zostają bezpośrednio wykorzystane w szeroko rozumianym procesie decyzyjnym (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1139/15, dostępny jw., orzecznictwo i poglądy doktryny przywołane w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 października 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 76/23, niepubl.).

Dokumenty wewnętrzne, służące realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu, nie mają jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawierają propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej mieszczą się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia. Procesowi podejmowania decyzji nie jest zaś konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie (por. wyroki NSA z: 27 stycznia 2012r. sygn. akt I OSK 2130/11; 15 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 707/10). Zasadne wręcz jest twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ każda ze zgłoszonych propozycji podlegałaby społecznemu i przedwczesnemu osądowi (por. wyrok NSA z 4 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 430/14, wszystkie wyroki przywołane w uzasadnieniu publ.: www.nsa.gov.pl).

Trybunał Konstytucyjny ponadto w wyroku z 13 listopada 2013r. sygn. akt P 25/12 wskazał, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumianych jako informacje o charakterze roboczym, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska. W ich przypadku można mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Dokumenty wewnętrzne służą, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Nie są one wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej.

5. Analizując nadesłane przez Organ do Sądu protokoły posiedzeń Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych przy GDDDKiA nr [...], nr [...], nr [...] o które wnioskował Skarżący, wskazać należy, że zawierają one rekomendowany wariant we wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowanych, wskazują na wariant alternatywny, wskazują na uwagi zawarte w notatkach ze spotkań dotyczące poprawek dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej. Wskazują na przyjęcie przebiegu trasy pod warunkiem uwzględnienia uwag zgłoszonych podczas obrad komisji, obejmują rozważania nad analizami porównawczymi prowadzenia tras, odnoszą się do opracowanych dokumentów technicznych i konieczności wprowadzenia w nich poprawek. Materią informacji publicznej będą niewątpliwie ostateczne uzgodnienia dotyczące spraw publicznych, a nie dokumenty wewnętrzne o charakterze roboczo/technicznym. Wymiana poglądów poprzez obieg dokumentów wewnętrznych, posiedzenia i konsultacje może prowadzić do podjęcia kończącego i wiążącego stanowiska przez podmiot publiczny i to ostateczne stanowisko takie jak Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe niewątpliwie będzie korzystać z przymiotu informacji publicznej. Jednak samo odzwierciedlenie konsultacji, które miały miejsce podczas posiedzenia odzwierciedlone w treści protokołu, podczas, których dokumenty takie jak Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe, czy Koncepcje Programowe dla inwestycji zostały omówione, skierowane do poprawek, uzupełnień nie są natomiast informacją publiczną. Mają charakter wewnętrzny roboczo/technicznej czynności podobnie jak materia, za pomocą której zostały one utrwalone (protokoły posiedzeń, konsultacji, spotkań).

Sąd podziela stanowisko, że nie są to dokumenty wiążące co do sposobu załatwienia sprawy i nie przesądzają o kierunkach działania Organu, nie są zatem wyrazem oficjalnego stanowiska organu, wobec czego nie podlegają udostępnieniu. Przypomnieć też należy, że, jak podniósł Naczelny Sądu Administracyjnego w wyroku z 18 sierpnia 2010 r. I OSK 851/10, (publ. CBOSA) "dokumentem wewnętrznym" jest "dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu". Dokument wewnętrzny charakteryzuje się zatem dwoma, jednocześnie występującymi elementami: 1) jest dokumentem urzędowym, a więc posiada cechy, o których mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p; 2) jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz. Sam zatem fakt, że dany dokument powstał w ramach działalności Organu nie przesądza o tym, że zawiera on informację publiczną o ile jest wytworzony na potrzeby wewnętrzne Organu. Protokół odzwierciedlający rozważania na temat przygotowanych dokumentów inwestycyjnych, analiz wariantowych nie wyraża stanowiska na zewnątrz administracji. Takie konsultacje nie zostają bezpośrednio wykorzystane w szeroko rozumianym procesie decyzyjnym. Dopiero efekt uzgodnień w postaci treści dokumentów projektowych wykorzystywanych w procesie uzyskiwania decyzji, w tym o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, takie znaczenie zyskuje.

Zauważyć zatem należy, że dostępem do informacji publicznej będzie objęte Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe, czy Koncepcja Programowa Inwestycji. GDDKiA poinformowała Skarżącego, że ostateczne stanowiska i dokumenty będą złożone w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji.

6. Zatem wnioskowane protokoły z posiedzeń KOPI nie stanowiły informacji publicznej i nie podlegały udostępnieniu w trybie u.d.i.p.. Wobec powyższego, odpowiedź udzielona Skarżącemu pismem z dnia [...] stycznia 2023 r. stanowiła prawidłową reakcję na wniosek z dnia [...] stycznia 2023 r., stwierdzając, że żądana w tym wniosku informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Organ nie był zobowiązany do jej udostępnienia w tym trybie. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skargi organ nie pozostaje w bezczynności w tej sprawie.

7. Mając zatem na względzie fakt, że jak wykazano organ nie dopuścił się bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.