Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 503/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2024 poz 725
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 46
journal: Dz.U. 2023 poz 733
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2024 r. T.[...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. sprawy ze skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 stycznia 2024 r., znak: WI-I.7840.4.34.2022.BS w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Obecnie zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzją z dnia26 stycznia 2024 r., znak: WI-I.7840.4.34.2022.BS, Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa (PMK) nr 1165/6740.1/2022 z 21 września 2022 r., znak: AU-0106.6740.1.872.2022.MMS, odmawiającej inwestorowi T. S.A. (skarżący, strona, inwestor) zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: Budowa telekomunikacyjnego obiektu budowlanego T. nr [...]_KRAKÓW,

w którego skład wchodzą:

- projektowany stalowy maszt rurowy w wysokości 13,8 m posadowiony na dachu budynku oświaty przy os. [...] w Krakowie, na którym zainstalowane będą 3 anteny sektorowe typu 80011877 skierowane na azymuty: 39ş, 122ş, 205ş i zawieszone na wysokości 24,5 m n.p.t.;

- urządzenia teletechniczne oraz zasilające niezbędne do funkcjonowania obiektu zainstalowane w istniejącym pomieszczeniu technicznym zlokalizowanym w budynku na poziomie przyziemia;

- przebudowanie istniejące oraz montowane projektowane instalacje kablowe na elewacji oraz dachu budynku; [...] działka nr [...] obr. [...] – zwanej dalej inwestycją.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Prezydent Miasta Krakowa, po uprzednim wezwaniu inwestora (postanowieniem z 8 sierpnia 2022 r.) do wykazania zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnej możliwej wysokości obiektu, wobec braku prawidłowego uzupełnienia dokumentacji projektowej w tym zakresie, orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę decyzją z 21 września 2022 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wywiedziono, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Centrum Nowej Huty" w Krakowie (Uchwała Nr XCII/1362/13 Rady Miasta Krakowa z 4 grudnia 2013 r. (Dz.Urz.Woj.Małop.2013.7596 – zwanego dalej planem) w związku z przekroczeniem dopuszczalnej wysokości obiektów budowlanych ustalonej w planie i powstanie dominanty w terenie).

W odwołaniu inwestor zarzucił, że organ nieprawidłowo potraktował maszt jako część budynku, podczas gdy nie jest on urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 3 ust. 9 ustawy Prawo budowlane (p.b.). Przede wszystkim jednak w odwołaniu zarzucono organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i niedostrzeżenie, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi w istocie budowy nowego obiektu telekomunikacyjnego lecz przebudowę istniejącego na tym samym dachu, w sposób zgodny z wnioskiem UM Krakowa i Miejskiego Konserwatora Zabytków. Ponadto odwołujący powołuje się na art. 46 ust. 1a ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych podnosząc, że zgodnie z tym przepisem, w stosunku do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wojewoda Małopolski w wydanej decyzji jak na wstępie, w całości podzielił ustalenia faktyczne, jak również ich ocenę dokonaną przez PMK co do niezgodności inwestycji z przepisami obowiązującego planu.

Kwestią sporną i jednocześnie mającą podstawowe znaczenie dla sprawy jest ustalenie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nr ewid. [...] obr. [...], objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, zlokalizowana jest w terenach zabudowy usługowej, w jednostce strukturalnej, oznaczonej na rysunku planu symbolem Uo.10.2. W § 91 planu ustalono, że przeznaczeniem podstawowym terenów zabudowy usługowej oznaczonych symbolami Uo.10.1, Uo.10.2 i Uo.10.3, są obiekty użyteczności publicznej z zakresu oświaty. Jako przeznaczenie uzupełniające ustalono możliwość lokalizacji terenowych obiektów i urządzeń sportowych towarzyszących przeznaczeniu podstawowemu. Ponadto, w zakresie sposobu zagospodarowania ustalono:

1) dopuszczenie lokalizacji elementów niezbędnych dla urządzenia i funkcjonowania terenu, takich jak: urządzenia budowlane, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, miejsca postojowe, dojazdy i dojścia piesze niewyznaczone na Rysunku Planu, zieleń, obiekty małej architektury; 2) zakaz lokalizacji nowych budynków.

W zakresie zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono:

3) dla terenu oznaczonego symbolem Uo.10.2:

a) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego – 55 %,

b) maksymalną wysokość zabudowy – 13 m , z zastrzeżeniem § 9 ust. 3 pkt 1 lit. a;

Jednocześnie w zakresie ustaleń ogólnych, dla całego obszaru objętego planem, w § 4 ust 1 podano definicje:

16) wysokości zabudowy - należy przez to rozumieć całkowitą wysokość obiektów budowlanych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), mierzoną od poziomu terenu istniejącego a dla budynku: od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych;

21) dominanty – należy przez to rozumieć obiekt budowlany, który ze względu na gabaryty lub formę architektoniczną wyróżnia się w stosunku do otaczającej przestrzeni;

W § 7 określono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym w pkt 2) ustalono, że anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie, ani nie mogą przesłaniać osi widokowych i kompozycyjnych wyznaczonych na Rysunku Planu.

W § 12 ustalono zasady przebudowy i budowy infrastruktury technicznej:

1. Określa się zasady obsługi obszaru objętego planem w zakresie infrastruktury technicznej, w dostosowaniu do poszczególnych rodzajów przeznaczenia terenów ustalonych planem.

2. Jako ogólne zasady dotyczące całego obszaru planu ustala się możliwość:

1) rozbudowy, przebudowy i remontu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej zlokalizowanych w obszarze objętym planem, w tym obsługujących obszar poza jego granicą, w przypadku realizacji ich nowego przebiegu – dopuszcza się likwidację (odłączenie, rozbiórkę) dotychczasowych odcinków sieci lub urządzeń;

2) lokalizacji nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w terenach dróg publicznych i w innych terenach, dla których takie dopuszczenie zostało określone w ustaleniach szczegółowych;

3) wzdłuż istniejących, budowanych, rozbudowywanych i przebudowywanych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej obowiązują ograniczenia w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenów bezpośrednio przyległych, wynikające z unormowań odrębnych.

3. Ustala się następujące zasady modernizacji, rozbudowy i budowy poszczególnych systemów:

6) w zakresie telekomunikacji: dopuszcza się rozbudowę lub budowę nowych urządzeń i sieci telekomunikacyjnych w celu zaspokojenia potrzeb w tym zakresie.

Jak wynika z projektu zagospodarowania, zakresem inwestycji objęto stalowy maszt rurowy o wysokości 13,8 m posadowiony na dachu budynku oświaty, na którym zainstalowane będą 3 anteny sektorowe typu 80011877, skierowane na azymuty: 39°, 122°, 205°, zawieszone na wysokości 24,5 m n.p.t. Urządzenia teletechniczne oraz zasilające niezbędne do funkcjonowania obiektu zainstalowane będą w istniejącym pomieszczeniu technicznym, zlokalizowanym w budynku na poziomie przyziemia, a przebudowywane istniejące oraz montowane projektowane instalacje kablowe na elewacji oraz dachu budynku.

Odpowiadając na główny zarzut odwołania, Wojewoda zauważył, że ani z treści wniosku o pozwolenie na budowę, ani z załączonej dokumentacji projektowej nie wynika, aby inwestycja stanowiła przebudowę stacji bazowej; inwestycja nie obejmuje rozbiórki masztu, celem np. przeniesienia go w inna lokalizację, tak aby ograniczyć jego widoczność, jak to zostało opisane przez odwołującego (i wcześniej, przez pełnomocnika inwestora, w odpowiedzi na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 8 sierpnia 2022 r., którym nałożono obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej). Zatem, argument odwołania, w którym mowa o działaniu inwestora w celu zmniejszenia widoczności masztu w przestrzeni publicznej nie może zostać uznany za przekonujący.

Ponadto, organ odwoławczy, po analizie całości zapisów ustaleń planu stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo zauważył, że wysokość projektowanego masztu (13,8 m) przekracza wysokość ustaloną jako dopuszczalna w analizowanym terenie (13 m), zwłaszcza wobec faktu, że maszt ten ma być posadowiony na dachu budynku oświaty, na poziomie 11,6 m n.p.t. Bowiem, w świetle definicji wysokości zabudowy (§ 4 ust 1 pkt 16 ustaleń planu), którą należy mierzyć od poziomu terenu istniejącego i która precyzyjnie odnosi się zarówno do obiektów budowanych jak też budynków, wysokość masztu (będącego odrębnym obiektem budowanym) zlokalizowanego na dachu budynku o wysokości 11,6 m n.p.t., winna być traktowana sumarycznie, a więc znacznie przekracza wymiar dopuszczany zapisami planu. Dodatkowo, jak słusznie podniósł organ pierwszej instancji, maszt ten stanowił będzie dominantę, zdefiniowaną w § 4 ust 1 pkt 21 ustaleń planu, co naruszy cytowane na wstępie uzasadnienia decyzji zapisy § 7 ust 5 pkt 2 ustaleń planu.

Organ odwoławczy zauważył również, że w planie nie ma mowy o tym, że można przebudować /rozbudować obiekty typu maszty/sieci w sposób niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, a jego

ustalenia muszą być bezwzględnie respektowane w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W świetle cytowanych wcześniej zapisów § 12 oraz § 6. 1. Dopuszcza się możliwość dotychczasowego sposobu wykorzystania terenów do czasu zagospodarowania ich zgodnie z ustaleniami planu. W odniesieniu do legalnie istniejących budynków ustala się możliwość przebudowy, remontu i odbudowy, a także nadbudowy zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, z zastrzeżeniem § 8 ust. 4. Dla legalnie istniejących w dniu uchwalenia planu obiektów budowalnych dopuszcza się prowadzenie robót budowlanych polegających na lokalizacji wind i klatek schodowych oraz na docieplaniu obiektów budowlanych, niezależnie od wyznaczonych planem parametrów i wskaźników zabudowy, z zastrzeżeniem § 7 ust. 6 pkt 11. Fakt uzgodnienia projektu zagospodarowania terenu z Gminą Kraków i Miejskim Konserwatorem Zabytków, nie dają organom administracji architektonicznobudowlanej podstaw do udzielenia pozwolenia na budowę niniejszej inwestycji.

Dalej Wojewoda wyjaśnił, że przepis art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wprowadza wymóg przyjęcia proinwestycyjnej wykładni postanowień planu miejscowego, w przypadku gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 46 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o wspieraniu, gdyż rozpatrywany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza zakazów realizacji inwestycji celu publicznego na całym terenie nim objętym, natomiast wskazuje wprost, że urządzenia telefonii bezprzewodowej mogą być lokalizowane we wszystkich miejscach nie powodujących naruszeń planu. Wyjaśniono ponadto, że stacja bazowa telefonii komórkowej to rodzaj infrastruktury technicznej, której rozwój jest szczególnie wspierany przez Ustawodawcę. Należy odróżnić urządzenia telekomunikacyjne od obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej. O ile ustawa z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U.2019.2460 tekst jednolity ze zmianami) w art. 2 pkt 46 definiuje pojęcie urządzenie telekomunikacyjne, jako urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji, tyle brak takiej definicji w stosunku do obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej. Definicji takiej brak w planie. Dla potrzeb oceny projektu budowlanego, pojęcie obiektu infrastruktury technicznej w zakresie telekomunikacji (obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej) w ocenie organu należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w p.b., jako pojęcie dotyczące obiektu budowlanego - budowli tj. obiektu niebędącego budynkiem i służącemu instalowaniu urządzeń telekomunikacyjnych tj. urządzeń elektrycznych lub elektronicznych przeznaczonych do zapewniania telekomunikacji (anten, urządzeń sterujących itp.), a więc także obiektu stanowiącego wsparcie dla tych instalacji.

Zaznaczono, że ustalenia planu umożliwiają lokalizowanie obiektów i urządzeń usług publicznych o znaczeniu lokalnym oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej z nimi związanych we wszystkich terenach objętych planem. W odniesieniu do zarzutu odwołania wyjaśniono się, że przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu pozbawiała przedsiębiorstwo jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych na terenie objętym planem.

W świetle powyższego, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przedmiotowe zamierzenie jest niezgodne z planem i ocenia jego działania podjęte w niniejszej sprawie za prawidłowe.

Zaskarżona decyzja zawiera stosowne uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodnie z art. 107 k.p.a. i odpowiada obowiązującym przepisom prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 6 k.p.a., w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez nie działanie w postępowaniu administracyjnym przez organ I instancji na podstawie i w granicach prawa materialnego, a w konsekwencji naruszenie art. 8 k.p.a. tj. zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i niedostrzeżenie, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi w istocie budowy nowego obiektu telekomunikacyjnego lecz przebudowę istniejącego na tym samym dachu, w sposób zgodny z wnioskiem UM Krakowa i Miejskiego Konserwatora Zabytków;

oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez niedostrzeżenie i niezastosowanie, uznając zgłoszone przedsięwzięcie za niezgodne z miejscowym planem poprzez przekroczenie dopuszczalnej planem wysokości i powstanie dominanty w terenie, choć przywołany przepis stanowi, iż w stosunku do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wobec powyższego, skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie decyzji organu I instancji w całości, zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowana decyzja Wojewody Małopolskiego, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Krakowa wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 682, p.b.), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też, negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej oceny stwierdzając, że zaplanowana przez skarżącą Spółkę inwestycja, polegająca na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, w którego skład wchodzą: projektowany stalowy maszt rurowy w wysokości 13,8 m posadowiony na dachu budynku oświaty przy os. [...] w Krakowie, na którym zainstalowane będą 3 anteny sektorowe typu 80011877 skierowane na azymuty: 39ş, 122ş, 205ş i zawieszone na wysokości 24,5 m n.p.t.; urządzenia teletechniczne oraz zasilające niezbędne do funkcjonowania obiektu zainstalowane w istniejącym pomieszczeniu technicznym zlokalizowanym w budynku na poziomie przyziemia; przebudowanie istniejące oraz montowane projektowane instalacje kablowe na elewacji oraz dachu budynku; [...] w Krakowie, narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości zabudowy. Plan miejscowy (Uchwała Nr XCII/1362/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Centrum Nowej Huty" w Krakowie) w § 91 ust. 4 pkt 3 ogranicza całkowitą wysokość zabudowy na obszaru oznaczonego Uo.10.2, na którym jest planowane przedsięwzięcie, do 13m, licząc zgłoszony maszt jako część budynku na którego dachu jest posadowiony. Ponadto § 7 ust. 5 pkt 2 planu postanawia, że anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie, ani nie mogą przesłaniać osi widokowych i kompozycyjnych wyznaczonych na Rysunku Planu, a jako dominantę należy rozumieć obiekt budowlany, który ze względu na gabaryty lub formę architektoniczną wyróżnia się w stosunku do otaczającej przestrzeni.

Odpowiadając przy tym na zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 46 ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (według stanu na dzień wydania skarżonej decyzji t.j. Dz. U. z 2023 r. poz.733, dalej jako tzw. megaustawa), zauważyć należy, że zgodnie z jego treścią nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z przywołanej regulacji art. 46 ww. ustawy wynika, że w razie braku umieszczenia w miejscowym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków: 1. braku naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, 2. braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu. Przepisy art. 46 ustawy o wspieraniu wprowadzają zatem wymóg przyjęcia proinwestycyjnej wykładni postanowień planu miejscowego, w przypadku gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym.

W tym kontekście należy postawić pytanie, jak należy interpretować art. 46 ust.1a tzw. megaustawy. Czy wyklucza on możliwość badania zgodności inwestycji telekomunikacyjnych z m.p.z.p. w każdym przypadku, a w konsekwencji niezgodność z m.p.z.p. nie może być przeszkodą do zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego? Czy też celem tego przepisu jest pominięcie jedynie tych postanowień planu, które a priori wykluczają (ustanawiają zakazy ich lokalizacji) lub uniemożliwiają lokalizację inwestycji telekomunikacyjnych? Innymi słowy, czy m.p.z.p. w zasadzie w ogóle jest bez znaczenia dla lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych (skoro w każdym przypadku, gdy stawia on pewne wymagania, należy je pomijać), czy też nie mają zastosowania tylko takie postanowienia planistyczne, które z góry wykluczają możliwość lokalizacji tego typu inwestycji. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie brak jest podstaw do przyjęcia, że tzw. megaustawa daje bezwzględne pierwszeństwo inwestycjom telekomunikacyjnym przed wartościami, które są chronione w aktach planistycznych. Przyznając priorytet takim inwestycjom (wykluczając aprioryczne zakazy lokalizacji), ustawa nie zwalnia jednak z obowiązku poszanowania prawa miejscowego, gdy dopuszcza ono lokalizację tego typu inwestycji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2020 r. II OSK 2100/18, wskazał, że "jako zasadę zaproponowano regułę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej musi być bowiem zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 46 ust. 1 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych obejmuje zatem swoją treścią także inne wartości, które w obowiązującym systemie prawa są chronione, a więc wymagają uwzględnienia. To wyraz uwzględnienia zasady proporcjonalności - wyważania różnych, często sprzecznych grup interesów. A zatem niejako z założenia omawiany przepis stanowi punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa."

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt I OSK 579/21) dokonując wykładni aktualnego brzmienia art. 46 cyt. ustawy wyjaśnił, że wprowadzona w art. 46 zmiana przez dodanie ust. 1a nie oznacza całkowitej dowolności w posadowieniu urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Organ gminy nadal może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych i nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości.

W kontekście rozpoznawanej sprawy odnotować należy, że przedmiotowy m.p.z.p. obszaru Centrum Nowej Huty był przedmiotem kontroli tut. Sądu, który nie stwierdził naruszenia prawa. W szczególności Sąd wprost wypowiedział się co do zgodności z prawem skarżonej uchwały w kontekście tzw. megaustawy (wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 389/22).

W wyroku tym WSA w Krakowie zauważył, że "obszar planu znajduje się w całości na terenie układu urbanistycznego Nowej Huty wpisanego dnia 30 grudnia 2004 roku przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do rejestru zabytków pod numerem rejestru [...]; na terenie otoczenia [...] w M. - wpis do rejestru zabytków nr [...] z dnia 5.11.2012 r. oraz obejmuje budynek [...] przy ul. [...] objęty strefą ochrony konserwatorskiej (wraz z terenem przyległego, dawnego [...] przy ul. [...]) - wpis do rejestru zabytków nr rej. [...] z dnia 31.07.1996 r. W obszarze planu znajduje się też pięć stanowisk archeologicznych. Dodatkowo, niemal wszystkie budynki znajdujące się w tym chronionym układzie urbanistycznym są obiektami ujętymi w gminnej ewidencji zabytków i objęte ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń planu, a pojedyncze obiekty zostały wpisane do rejestru zabytków lub są objęte ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń planu jako dobra kultury współczesnej. Ochrona ta koresponduje z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków. Zgodnie z art. 3 pkt. 12 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 840), historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny to przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit. b tej ustawy, ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania zabytki nieruchome będące, w szczególności układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanym. Nadto jak wynika z art. 9 ust. 3 tej ustawy, wpis do rejestru historycznego układu urbanistycznego, ruralistycznego lub historycznego zespołu budowlanego nie wyłącza możliwości wydania decyzji o wpisie do rejestru wchodzących w skład tych układów lub zespołu zabytków nieruchomych."

Podkreślenia także wymaga, że ustalenia planu umożliwiają lokalizowanie obiektów i urządzeń usług publicznych o znaczeniu lokalnym oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej z nimi związanych we wszystkich terenach objętych planem, w szczególności zaś w jednostce strukturalnej, w której znajduje się działka objęta wnioskiem inwestora (§ 91 m.p.z.p).

W świetle powyższych spostrzeżeń, Sąd podziela stanowisko Wojewody, który uznał, że przywołany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza dla działki objętej inwestycją zakazu uniemożliwiającego lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Obowiązujący plan nie wprowadza bowiem takiego zakazu na całym terenie nim objętym, natomiast wskazuje wprost, że urządzenia telefonii bezprzewodowej mogą być lokalizowane we wszystkich miejscach nie powodujących naruszeń planu. Zasady dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej), podobnie jak pozostałe postanowienia planu w zakresie parametrów zabudowy, są zatem tylko jednymi z wielu różnych postanowień tego przepisu, który w ogólności jest podporządkowany celowi, jakim jest zachowanie podlegających ochronie walorów przestrzennych założenia urbanistycznego, zawierającego zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg (o którym mowa w § 3 m.p.z.p).

Zauważyć przy tym należy, że wysokość masztów telekomunikacyjnych nie jest jedynym wyznacznikiem ich efektywnego funkcjonowania. Nie bez znaczenia pozostaje bowiem odległość pomiędzy stacjami bazowymi. Zmniejszenie odległości pozwala bowiem na zmniejszenie wysokości masztów w celu zapewnienia dobrego zasięgu.

Sąd podziela zatem stanowisko Wojewody, że planowana przez skarżącą spółkę inwestycja, ze względu na swoją wysokość – maszt 13,8 m posadowiony na dachu budynku - jest sprzeczna z określonym w planie wskaźnikiem maksymalnym zabudowy określonym jako 13 m. W sprawozdawczej części uzasadnienia wskazano dokładnie obowiązujące w tej mierze przepisy planu, jak m. in. sposób liczenia wysokości zabudowy oraz definicję dominanty, w związku z czym nie ma potrzeby ich powtarzać w tej części. Wystarczające będzie natomiast stwierdzenie, że Sąd podziela także stanowisko organów co do sposobu liczenia wysokości inwestycji zgodnie z (§ 4 ust. 1 pkt 16 planu), jak i stwierdzenie, że maszt ten stanowił będzie dominantę, zdefiniowaną w § 4 ust. 1 pkt 21 planu, co narusza powołane na wstępie zapisy § 7 ust 5 pkt 2 planu zakazujące takiej zabudowy.

Jak wykazano powyżej zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych okazał się nieuzasadniony.

Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7 i 77 k.p.a. Przeciwnie, organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie w przedmiotowej sprawie, zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, dający podstawę do wydania spornych decyzji, a logiczne wnioski z jego oceny zawarły w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach swoich orzeczeń.

Odpowiadając w szczególności na zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i niedostrzeżenie, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi w istocie budowy nowego obiektu telekomunikacyjnego lecz przebudowę istniejącego na tym samym dachu, w sposób zgodny z wnioskiem UM Krakowa i Miejskiego Konserwatora Zabytków, wypada wyjaśnić, że z akt sprawy nie wynika taki wniosek. Z opisu (zakresu) inwestycji wskazanego we wniosku, który jest bezwzględnie wiążący dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, nie wynika by chodziło o przebudowę istniejącej stacji bazowej, wręcz przeciwnie wprost wynika, że inwestycja dotyczy budowy telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, w którego skład wchodzą: projektowany stalowy maszt rurowy w wysokości 13,8 m posadowiony na dachu budynku, na którym zainstalowane będą 3 anteny sektorowe, urządzenia teletechniczne oraz zasilające niezbędne do funkcjonowania obiektu zainstalowane w istniejącym pomieszczeniu technicznym zlokalizowanym w budynku na poziomie przyziemia, przebudowanie istniejących oraz montowanych instalacji kablowych na elewacji oraz dachu budynku. Nadto fakt uzgodnienia projektu zagospodarowania terenu z Gminą Kraków i Miejskim

Konserwatorem Zabytków, nie przesądzają o udzieleniu pozwolenia na budowę niniejszej inwestycji. Poza sporem pozostaje, że wniosek skarżącej nie obejmował demontażu w/w anteny, lecz jedynie budowę nowego obiektu. Powyższe znajduje także uzasadnienie w znajdującym się w aktach administracyjnych projekcie architektoniczno-budowlanym (s. 13) wraz z załącznikami graficznymi. Okoliczności zatem towarzyszące demontażowi istniejącej anteny pozostają bez wpływu na wynik sprawy z wniosku skarżącej z dnia 9 czerwca 2022 r.

W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259).