Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 748/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Geodeta
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 180 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z zażalenia B.B. i T.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2024 r. sygn. akt VII SAB/Wa 157/24 o odrzuceniu skargi B.B. i T.T. na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie wniosku B.B. i T.T. o wyjawienie operatu technicznego nr P.2668/32/97 postanawia: 1. odrzucić zażalenie; 2. zwrócić B.B. i T.T. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 19 września 2024 r. sygn. akt VII SAB/Wa 157/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B.B. i T.T. (dalej także: "skarżący") na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie wniosku B.B. i T.T. o wyjawienie operatu technicznego nr P.2668/32/97 – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej: "ppsa").

Przy piśmie z 30 września 2024 r. (data wpływu) skarżący wnieśli – zgodnie z pouczeniem Sądu – zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 173 § 1 ppsa od postanowienia Sądu I instancji odrzucającego skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa jako postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, przysługuje do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej jest sporządzenie jej przez profesjonalnego pełnomocnika, z zastrzeżeniem § 2 i 3 art. 175 ppsa. W przedmiotowej sprawie niespornym jest, że na skutek błędnego pouczenia przez Sąd I instancji – skarżący wnieśli zażalenie, a nie skargę kasacyjną. Niesporne jest również, że zażalenie to zostało sporządzone przez skarżących samodzielnie, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym nie mogło być ono uznane jako skarga kasacyjna, albowiem wniesione zażalenie nie spełnia wymogów niezbędnych do skutecznego zakwestionowania postanowienia o odrzuceniu skargi. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się (zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz", Wydawnictwo Zakamycze, 2005 r., str. 438 i 495 oraz powołane tam orzecznictwo), że wniesienie skargi kasacyjnej od orzeczenia, na które służy zażalenie, nie powinno spowodować jej odrzucenia na podstawie art. 178 ppsa, lecz powinno zostać potraktowane jako wniesienie w istocie zażalenia, błędnie nazwanego skargą kasacyjną. Z kolei w sytuacji odwrotnej – gdy wniesiono zażalenie zamiast skargi kasacyjnej – zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Dla zagadnienia charakteru i możliwości odrzucenia wniesionego zażalenia nie ma znaczenia fakt wadliwego pouczenia skarżących o przysługującym im środku zaskarżenia. Nieprawidłowe pouczenie w tym zakresie nie powoduje bowiem, że wniesiony środek jest skuteczny, a jedynie może stanowić to podstawę do przywrócenia stronie terminu do wniesienia wymaganego przez prawo środka odwoławczego, w sytuacji, gdy termin do jego złożenia już upłynął, a strona uchybiła temu terminowi stosując się do wadliwego pouczenia sądu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 maja 2006 r., sygn. akt I OZ 1052/09, 28 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 392/12 i z 6 grudnia 2023 r. sygn. akt I OZ 575/23).

W opisanej sytuacji zażalenie na postanowienie z 19 września 2024 r. jest zatem niedopuszczalne i powinno podlegać odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa. Skoro jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązku powyższego nie dopełnił, zażalenie podlega odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 ppsa i dlatego orzeczono jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia w pkt 2 postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.