Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1536/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1  i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: § 28 , § 29
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 371/20 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 26 maja 2020 r. nr IF-O.7840.516.2019 UD w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 25 stycznia 2022 r., II SA/Wr 371/20 oddalił skargę J.P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 26 maja 2020 r., nr IF-O.7840.516.2019.UD, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., a także art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: p.b., uchylił w całości decyzję Starosty [...] z 6 listopada 2019 r., nr 3808/2019 i orzekł w wyniku rozpatrzenia wniosku [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. z 21 lipca 2017 r. o zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzieleniu ww. inwestorowi pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwulokalowych) w zabudowie szeregowej, opisanych na projekcie zagospodarowania terenu jako budynki "A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N" wraz z towarzyszącą im drogą i infrastrukturą techniczną, przewidzianych do realizacji na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], gmina [...].

J.P. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 14 ust. 4 pkt 1 lit. d uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 15 czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi D., gmina [...] (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. z 2009 r. Nr [...], poz. [...]), dalej: m.p.z.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że działka nr ew. [...] może być w całości samodzielnie zabudowana budynkami jednorodzinnymi, jak i wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej wynikającej z § 14 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p. z całkowitym pominięciem użytego przez uchwałodawcę wyrażenia "wyłącznie", a w konsekwencji niedostrzeżeniu, że projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami m.p.z.p. oraz błędnym uznaniu, że dokonana przez organ odwoławczy wykładnia postanowień m.p.z.p. przeprowadzona została z uwzględnieniem reguł wykładni gramatycznej, systemowej i celowościowej;

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. w zw. z § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), dalej: r.w.t., a także § 10 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że rozwiązania projektowe dotyczące odprowadzania wód opadowych są zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi i ustaleniami m.p.z.p., mimo że na rysunku projektu zagospodarowania działki nie oznaczono zbiorników retencyjnych, a inwestor jednoznacznie i precyzyjnie nie określił sposobu odprowadzenia wód opadowych oraz nie wykazał, czy zaprojektował odpowiednie instalacje służące do odprowadzenia wód opadowych do domniemanych zbiorników retencyjnych, w tym do wymaganych w m.p.z.p. przepompowni;

II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 151 w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organu odwoławczego dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie i naruszało prawo materialne, co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego rozstrzygnięcia w postaci oddalenia skargi zamiast jej uwzględnienia i uchylenia w całości decyzji tego organu;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, tj. zarzutów ujętych w zarzucie nr 1 lit. c i d skargi z 2 lipca 2020 r. dotyczących nieuzyskania od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) informacji, czy zostało wszczęte postępowanie w sprawie samowolnych robót budowlanych na działce nr ew. [...] oraz niewywiązania się organu odwoławczego z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i dokonanie przedwczesnej oceny, że nie zachodzą przesłanki zastosowania przepisu art. 32 ust. 4a p.b., tj. odmowy wydania pozwolenia na budowę w sytuacji rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 p.b. (art. 77 § 1 i art 80 k.p.a.), a także przez niedostrzeżenie, że organ odwoławczy nie zweryfikował, czy PINB wszczął postępowanie naprawcze w sprawie utwardzenia dojazdu i dojścia.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W piśmie procesowym z 11 lipca 2022 r. uczestnicy postępowania: 1) [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W., 2) [...]sp. z o.o. [...] s.k.a. z siedzibą we W., 3) [...] sp. z o.o. sp.k. wnieśli o oddalenie w całości skargi kasacyjnej. W piśmie procesowym z 4 września 2023 r. ww. uczestnicy postępowania wskazali na zakończenie inwestycji objętej udzielonym pozwoleniem, przedkładając jako dowód zaświadczenie PINB z 20 czerwca 2023 r. nr 828/2023 o zakończeniu budowy i niewniesieniu sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektów.

Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącego na uzasadnionych podstawach.

Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd i instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przyjąć należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu. Uzasadnienie wyroku z 25 stycznia 2022 r. pozbawione jest wskazanej wadliwości, zostało bowiem sporządzone w sposób, który ujawnia, dlaczego Sąd I instancji uznał zaskarżoną decyzję Wojewody Dolnośląskiego za zgodną z prawem, wraz z równoczesnym wyjaśnieniem w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 141 § 4 p.p.s.a., powodów niepodzielenia stanowiska zajętego w skardze przez skarżącego. W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, poddana ocenie w nim została również kwestia spełnienia w sprawie wszystkich warunków upoważniających organ administracji architektoniczno-budowlanej do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b.). Stan sprawy w tym zakresie nie został przedstawiony niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a wypowiedź Sądu odnosząca się do niego, wbrew ocenie skarżącego, nie cechuje się niedopuszczalną "pobieżnością".

W kontekście zarzutu podnoszącego brak odniesienia się przez Sąd I instancji do części zarzutów sformułowanych w skardze należy przypomnieć, że wymaganie wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie nakłada na sąd administracyjny obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich podnoszonych przez skarżącego argumentów i twierdzeń, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Sąd I instancji nie pominął zastrzeżeń skarżącego dotyczących możliwości podjęcia przez inwestora robót budowlanych na działce nr ew. [...] z naruszeniem art. 28 ust. 1 p.b. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 15-17) znajduje się bowiem obszerna wypowiedź Sądu odnośnie do podstaw, które nakazywały przyjąć, że nie zachodziły w sprawie przesłanki do zastosowania przepisu art. 32 ust. 4a p.b. Subiektywne przekonanie skarżącego, że ocena Sądu sprowadza się wyłącznie do "obrony" stanowiska Wojewody Dolnośląskiego pozostaje nieuprawniona. Sąd I instancji w zobiektywizowany sposób poddał rozważeniu sporne zagadnienie, zwracając dodatkowo uwagę, że w toku postępowania skarżący nie przedstawił dowodów na dopuszczenie się przez inwestora samowolnego rozpoczęcia robót budowlanych, ani nawet nie oświadczył, iż sytuacja taka wystąpiła, gdyż w piśmie z 7 maja 2020 r., do którego skarżący nawiązał w wiadomości przekazanej 13 maja 2020 r. pocztą elektroniczną na adres pracownika Wydziału Infrastruktury DUW, zaznaczając brak wiedzy specjalistycznej z zakresu budownictwa i dokładnych informacji co do zakresu i przedmiotu robót, wskazał wyłącznie na taką "możliwość". Powyższe nie pozwalało Sądowi odmówić wiarygodności rzeczowym wyjaśnieniom udzielonym przez inwestora, które odwoływały się do wykonywania przedłożonej Wojewodzie Dolnośląskiemu ostatecznej decyzji Starosty Powiatu [...] z 28 maja 2018 r., nr 1558/2018 dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę odcinka sieci wodociągowej DN110 dla zasilenia przyszłej zabudowy zaprojektowanej na działce nr ew. [...], a także zezwolenia na lokalizację zjazdu z przepustem z drogi położonej na działce nr ew. [...] (ulica [...]) na ww. działkę nr ew. [...] w celu obsługi komunikacyjnej spornej inwestycji budowlanej (decyzja Wójta Gminy [...] z 2 lipca 2018 r., nr 7/2018). Z uzasadnienia wyroku wynika, że poddając kontroli ustalenia oparte na zastosowaniu zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), Sąd I instancji miał dodatkowo na uwadze to, iż kwestia przedwczesnego przystąpienia do realizacji robót budowlanych przez inwestora była już na wcześniejszym etapie postępowania przedmiotem wyjaśnienia przez organy nadzoru budowlanego i brak możliwości przypisania inwestorowi w tym zakresie naruszenia art. 28 ust. 1 p.b. został przesądzony decyzją Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 lipca 2019 r., nr 876/2019 skutkującą umorzeniem postępowania w sprawie samowolnego rozpoczęcia budowy. Z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 grudnia 2019 r., II SA/Wr 604/19 wynika, że kontestowanie powyższego rozstrzygnięcia przez skarżących było niezasadne. To, że skarżący nie podziela przyjętej w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji oceny prawnej, w szczególności sprzeciwia się poglądowi, że środki dowodowe, z których skorzystał organ odwoławczy, potwierdzają w wymagany sposób fakt nierozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych objętych udzielonym pozwoleniem na budowę (art. 77 § 1 i art 80 k.p.a.), nie oznacza, iż wyrok, w którym ocena ta została zamieszczona, został wydany z naruszeniem przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. wynika wymaganie sprawdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Do naruszenia powyższego przepisu w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie, zdaniem skarżącego, miało dojść z uwagi na błędne zaaprobowanie przez Sąd stanowiska Wojewody Dolnośląskiego w zakresie, w jakim organ odwoławczy stwierdził zgodność projektu budowlanego z postanowieniami § 14 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny tego twierdzenia jednakże nie podziela, uznaje bowiem, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia ww. przepisu potwierdza wywiedzione przez Wojewodę Dolnośląskiego wnioski, które nie sprzeciwiają się dopuszczalności realizacji inwestycji polegającej na budowie czternastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (w zabudowie szeregowej) wraz z towarzyszącą im drogą i infrastrukturą techniczną na terenie działki nr ew. [...] w D..

Wskazany przepis stanowi, że teren ww. działki "przeznacza się wyłącznie w celu powiększeni[a] terenu działek przyległych". W pełni trafnie Sąd I instancji wyjaśnił, że w ramach ustaleń szczegółowych Rada Gminy [...] dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 14MN, na którym znajduje się działka nr ew. [...], ustaliła w § 14 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jako jego przeznaczenie podstawowe i wzgląd na to decydował o zgodności charakteru inwestycji z wymaganiami m.p.z.p. Na przeszkodzie kierowaniu się tym wnioskiem nie stoi dyspozycja § 14 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p., ponieważ jest ona elementem określenia przez organ planistyczny szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, o czym stanowi § 14 ust. 4 m.p.z.p., wobec czego ograniczenie wymienione we wskazanym przepisie, odwołujące do wskazania "przeznaczenia" terenu działki nr ew. [...], znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy zachodzą warunki uzasadniające zmianę kształtu strukturalno-przestrzennego tejże działki w ramach procedury scaleniowo-podziałowej. Przyjęte przez Wojewodę Dolnośląskiego znaczenie przepisu objętego zarzutem kasacyjnym, jak słusznie uznał Sąd I instancji, wynika z obowiązku kierowania się ściśle nadanym mu brzmieniem przy równoczesnym uwzględnieniu systematyki wewnętrznej interpretowanego aktu prawa miejscowego. W przepisie § 14 ust. 4 m.p.z.p. Rada Gminy [...] ustaliła szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, wykonując zobowiązanie kształtowane treścią § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), zgodnie z którym ustalenia te mają na celu określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości.

Jakkolwiek z argumentacji zamieszczonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wynika, że zdaniem skarżącego przeczy możliwości przyjęcia powyższego stanowiska interpretacyjnego posłużenie się w analizowanym przepisie przez Radę Gminy Czernica wyrażeniem "wyłącznie", jednakże twierdzenie to jest nieuprawnione, ponieważ użycie wskazanej partykuły mającej na celu podkreślenie przyjętego ograniczenia przeznaczenia poprzez jego ścisłe zdefiniowanie (powiększenie terenu działek przyległych) nie zmienia postaci rzeczy, iż chodzi tu o ograniczenie na płaszczyźnie przysługujących właścicielom działki uprawnień do wnioskowania o jej ewentualny podział. Przeznaczenie, o którym mowa w § 14 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p., wyraża preferencję organu planistycznego w zakresie nadania nieruchomościom przyległym do działki nr ew. [...] takiego kształtu przestrzenno-powierzchniowego, który będzie najbardziej racjonalny do ich zagospodarowania. Wbrew odmiennej ocenie skarżącego, uczynienie tejże preferencji treścią planu miejscowego nie pozbawia jednakże podmiotu, który posiada prawo do dysponowania ww. działką na cele budowlane, do jej zabudowy, jeżeli zamierzenie budowlane, które podmiot ten jako inwestor chce zrealizować bez połączenia działki nr ew. [...] z działkami przyległymi w jeden obszar, pozostaje niesprzeczne z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniający określonymi w § 14 ust. 1 pkt 1-2 m.p.z.p. W przeciwieństwie do normy zawartej w § 14 ust. 4 pkt 1 lit. e m.p.z.p. (teren działki nr ew. [...] może zostać zabudowany jedynie wtedy, kiedy zostanie wydzielony z działki nr ew. [...] dojazd o szerokości min. 4,5 m) Rada Gminy [...] w zaskarżonym przepisie nie powiązała wskazanego przez siebie stanu postulowanego (powiększenie terenu działek przyległych) z możliwością zabudowy terenu działki nr ew. [...] w sposób zakładający, że dopuszczalność tego ostatniego działania jest uzależniona od zaistnienia warunku pierwszego.

Charakterystyczną cechą kompetencji planistycznych gminy, jak się trafnie zwraca uwagę w piśmiennictwie, jest elastyczność i swoboda w zakresie ich realizowania. Nie może tym niemniej budzić wątpliwości, że gmina powinna uwzględniać w swoim działaniu planistycznym odpowiedni poziom racjonalności zastosowanych unormowań, a przy tym nie powinna przyjmować rozwiązań planistycznych ingerujących w sferę chronionych dóbr i wolności jednostki w sposób nieoparty na wszechstronnym wyważeniu interesu indywidualnego i publicznego, którego brak pozbawia postanowienia planu miejscowego cechy legalności (por. J. Parchomiuk, Nadużycie władztwa planistycznego gminy, ST 2014, nr 4, s. 31 i n.). W wyroku z 24 listopada 2022 r., II OSK 399/20 Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że przy interpretacji postanowień planu miejscowego uwzględnić należy, iż przepisy prawa o charakterze reglamentacyjnym powinny charakteryzować się określonością i precyzją, ale także być interpretowane w sposób zawężający. Zastosowanie rozszerzającej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy wynik tego rodzaju wykładni stanowi przesłankę dla odmowy udzielania pozwolenia na budowę, stanowi niedopuszczalną formę reglamentacji procesu inwestycyjno-budowlanego (por. M. Cherka, Zasady wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [w:] Prawne aspekty procesu inwestycyjnego, red. M. Cherka, F. Elżanowski, K. Wąsowicz, Warszawa 2009 r., s. 64). Stanowisko, że plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści, a postanowienia planu miejscowego, które kształtują sposób wykonywania własności nieruchomości, w tym prawo zabudowy pozostające prawem o charakterze wolnościowym, nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej, jest jednolicie podkreślane w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 5 października 2022 r., II OSK 2935/19; wyrok NSA z 11 grudnia 2019 r., II OSK 142/18; wyrok NSA z 9 maja 2018 r., II OSK 1508/16; wyrok NSA z 17 maja 2017 r., II OSK 2363/15).

Wyrażana w niniejszym wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny aprobata dla stanowiska interpretacyjnego sformułowanego przez Sąd I instancji nie stanowi akceptacji "karkołomnej interpretacji przepisu", jak określił ocenę prawną zamieszczoną w zaskarżonym wyroku skarżący, a tym bardziej nie można omawianego stanowiska traktować jako wyrażonego "wbrew zasadzie clara non sunt interpretanda". Ten ostatni zarzut jest o tyle zresztą trudno zrozumiały, że sposób dokonywania analizy znaczenia normatywnego spornego przepisu przez skarżącego polegał na wskazywaniu jego jasnego brzmienia, ale równocześnie akcentowaniu potrzeby poddania go wykładni celowościowej, czemu dodatkowo towarzyszyło przywołanie w rozważaniach czołowego teoretyka prawa zajmującego się postępowaniem interpretacyjnym (M.Z.), pomimo że postrzegać go należy jako zdecydowanego krytyka przywołanej wyżej zasady, w tym istnienia "jasności językowej" przepisu (por. M. Zieliński, Clara non sunt interpretanda - mity i rzeczywistość, ZNSA 2012, nr 6, s. 9 i n.).

Sąd I instancji prawidłowo również stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 28 i § 29 r.w.t. Z powołanych przepisów techniczno-budowlanych wynika, że w przypadku budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Równocześnie zakazane jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Wojewoda Dolnośląski, z czym zgodził się Sąd I instancji, słusznie uznał, że nie narusza powołanych przepisów zaproponowane przez inwestora rozwiązanie zagospodarowania wód opadowych na działce nr ew. [...], zakładające w związku z brakiem kanalizacji deszczowej odprowadzanie wód opadowych do bezodpływowych zbiorników na wodę opadową (PEHD) o pojemności 10 m3 każdy, jak też urządzenie terenów utwardzonych kołowych jako przepuszczających wody opadowe wraz z wykonaniem betonowych obrzeży mających uniemożliwiać odpływ wód opadowych na tereny sąsiednie (Projekt budowlany. 1.4. Projektowane zagospodarowanie terenu. Uzbrojenie techniczne terenu i przyłącza, s. 19).

Ocena skuteczności takiego zabezpieczenia działki przed przepływem wód opadowych pozostaje zasadniczo w zakresie obowiązków spoczywających na projektancie i domaganie się jej szczegółowej weryfikacji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, jak słusznie przyjął Sąd I instancji, wykracza poza przyznane temu organowi kompetencje (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2023 r., II OSK 1093/20). Wypada dostrzec, że założeń projektowych skarżący w toku przeprowadzonego postępowania, jak i w złożonej skardze kasacyjnej w żaden sposób zresztą nie podważył. Zarzut, że na rysunku projektu zagospodarowania działki nie oznaczono "zbiorników retencyjnych" jest zasadny o tyle, iż na rysunku projektu zagospodarowania terenu (Projekt zagospodarowania terenu. Rys. 1, s. 21) zaznaczone zostało usytuowanie piętnastu "bezodpływowych zbiorników na wodę opadową" (oznaczonych nr 3), pozostających obiektami pełniącymi równoważną funkcję do pełnionej przez zbiorniki retencyjne. Odwołując się do niezgodności przyjętego przez inwestora rozwiązania z postanowieniami m.p.z.p., skarżący nie sprecyzował przepisu m.p.z.p., który miałby zostać w sprawie uchybiony. Niewystarczające jest odwołanie się do § 10 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p. w sytuacji, gdy Rada Gminy [...] wyodrębniła w tym przepisie dziesięć odrębnych wymagań dotyczących odprowadzania wód opadowych i roztopowych, co odzwierciedla wprowadzony podział ww. punktu (lit. a-j). Nie może budzić wątpliwości, że wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego, przepisy m.p.z.p. nie stanowią o wymogu budowy przepompowni. W przypadku zaistnienia takiej konieczności Rada Gminy [...] dopuściła bowiem budowę lokalnych przepompowni wód opadowych, ale także zbiorników retencyjnych zlokalizowanych na terenach własnych inwestora (§ 10 ust. 2 pkt 3 lit. f m.p.z.p.). Zastrzeżenia zgłoszone względem zaprojektowania instalacji służących do odprowadzenia wód opadowych nie uwzględniają z kolei włączenia do projektu budowlanego stosownego opracowania, które obejmując część opisową i część rysunkową, pozwala określić trasę projektowanej instalacji, zastosowane materiały i rozwiązania wykonawcze (Projekt budowlany. Schemat instalacji kanalizacji deszczowej, s. 125-130).

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.