Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 266/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 49e pkt 1 w zw. z art. 48
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: asystent sędziego Artur Stefański po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2023 r., nr 200/2023 w przedmiocie nakazu rozbiórki budynków gospodarczych – gołębników wybudowanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej DWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bolesławcu (dalej: PINB, organ I instancji) nakazującą W. S. rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych, gołębników, zlokalizowanych na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...] w obrębie [...] B.- [...], położonej przy ul. G. w B.

Przedmiotowa decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

PINB w dniu 16 września 2022 roku przeprowadził kontrolę budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego realizowanej na ww. działce, celem sprawdzenia zgodności inwestycji z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz przepisami prawa budowlanego. Podczas kontroli stwierdzono, że na ww. nieruchomości wybudowane zostały bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót, dwa budynki gospodarcze – gołębniki, oznaczone na mapie symbolami [...] oraz [...]. Powierzchnia zabudowy tych obiektów wynosi odpowiednio [...] m 2 oraz [...] m2 .

W związku z powyższym, pismem z dnia 19 września 2022 r. PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy opisanych wyżej budynków gospodarczych - gołębników (oznaczonych symbolem [...] oraz [...]) a następnie postanowieniem nr [...] z dnia 7 października 2022 r. wydanym na podstawie art. 48 ustawy – Prawo budowlane PINB wstrzymał prowadzenie ich budowy jako realizowanej bez stosownego zezwolenia. Jednocześnie organ poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektów budowlanych w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego w wysokości 25000 zł za każdy z budynków.

Wobec braku wniosku o legalizację, decyzją z dnia [...] r. nr [...] r., PINB nakazał skarżącemu rozbiórkę budynków gospodarczych - gołębników. W uzasadnieniu wyjaśniono między innymi, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowalnych, pomimo dwukrotnego awizowania (data drugiego awiza wskazana została na 28 października 2022 r.) nie zostało odebrane przez inwestora. W związku z tym, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. przesyłkę organ uznał za doręczoną w dniu 12 listopada 2022 r. Skoro w terminie ustawowym nie wpłynął wniosek o legalizację należało orzec nakaz rozbiórki.

Ww. decyzja PINB została oprotestowana w ustawowo przewidzianym terminie poprzez złożenie odwołania przez W. S.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji DWINB stwierdził, że stanowiące przedmiot postępowania budynki należy zakwalifikować jako budynki inwentarskie. Za taką oceną przemawia wydzielenie obiektu z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych w postaci ścian i dachu oraz trwałego powiązania z gruntem, co odpowiada definicji budynku zamieszczonej w art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Przeznaczenie obiektu do hodowli gołębi jednoznacznie wskazuje na jego funkcję inwentarską związaną z utrzymywaniem zwierząt. Taką kwalifikację potwierdza także § 209 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w którym mowa jest o budynkach inwentarskich. DWINB podkreślił, że zarówno pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r. jak też z 1994 r. tego rodzaju budynki nie były zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji PINB prawidłowo wdrożył postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego i wydał postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. DWINB zaznaczył, że wydanie omawianego postanowienia otwierało drogę do legalizacji samowoli budowlanej dla Inwestora i to od jego postępowania zależał dalszy ciąg prowadzonego postępowania administracyjnego przez PINB. Według DWINB akta sprawy wskazują, że korespondencja zawierające ww. postanowienie została prawidłowo zaadresowana do skarżącego i nie została podjęta w terminie pomimo powtórnego awizowania. Zdaniem organu II instancji dowodem na prawidłowe doręczenie jest koperta opatrzona informacją o podwójnym awizowaniu, odpowiednio w dniu 12 października 2022 r. oraz w dniu 20 października 2022 r. W tej sytuacji do doręczenia doszło na zasadzie określonej w art. 44 k.p.a. W dalszych wywodach DWINB zauważył, że postanowienie nie zostało oprotestowane w ustawowo przewidzianym terminie, wobec czego stało się ostateczne. Pomimo upływu terminu inwestor nie złożył wniosku o legalizację samowolnie wybudowanych obiektów, co zasadnie prowadzić musiało do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji którą nakazano rozbiórkę spornych gołębników. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że są one bezzasadne i nie mają wpływu na oprotestowane rozstrzygnięcie.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem W. S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w której zarzucił: a/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: 1/ art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, przez błędne przyjęcie, że ma on zastosowanie w sprawie podczas, gdy obiekt oznaczony symbolem [...] a będący przedmiotem postępowania nie spełnia wymogów uznania go za obiekt budowlany ani tymczasowy obiekt budowlany - a co za tym idzie przepis powyższy nie ma do niej zastosowania, albowiem obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem a jedynie swobodnie posadowiony, skonstruowany z lekkich materiałów przeznaczony do łatwego przemieszczania, 2/ art. 49e pkt 1 ww. ustawy, przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie a w konsekwencji przyjęcie, że obiekt oznaczony symbolem [...] podlega rozbiórce jako obiekt budowlany, podczas gdy nie spełnia on wymogów uznania go za obiekt budowlany a co za tym idzie przepis powyższy nie ma co do niego zastosowania, 3/ art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego, przez jego niewłaściwe zastosowanie i nakazanie rozbiórki całego obiektu oznaczonego symbolem [...], podczas gdy jego część należy kwalifikować jako wolnostojącą altanę albowiem jest to niewielki, drewniany obiekt ogrodowy o ażurowych ścianach;

b/naruszenie przepisów postępowania, tj: 1/ art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez brak rozważenia interesu strony skarżącej, brak wyczerpującego zebrania oraz rozważenia zebranego materiału dowodowego skutkujący ustaleniem błędnego stanu faktycznego a co za tym idzie uznaniem, że obiekt oznaczony symbolem [...] jest obiektem budowlanym podczas gdy obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem ani wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych oraz że obiekt oznaczony symbolem [...] w całości został wybudowany bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę podczas gdy jego część należy kwalifikować jako wolnostojącą altanę albowiem jest to niewielki, drewniany obiekt ogrodowy o ażurowych ścianach, 2/ art. 8 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia zaistniałego stanu faktycznego oraz brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji a w szczególności brak wskazania na jakiej podstawie organ uznał obiekt oznaczony symbolem [...] za obiekt budowlany a obiekt oznaczony symbolem [...] w całości za budynek gospodarczy wybudowany bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zarzucając powyższe skarżący oraz wniósł o: 1/ uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji PINB w zakresie obiektu oznaczonego symbolem [...] a także o umorzenie w tym zakresie postępowania jako bezprzedmiotowego, 2/ uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji PINB w zakresie obiektu oznaczonego symbolem [...], 3/ wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, 4/ zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm prawem przewidzianych.

W skardze zawarto także wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: 1/ dokumentacji fotograficznej 6 sztuk na fakty wskazane w treści uzasadnienia, 2/ przesłuchania świadka R. B. na fakt: etapów rozbudowy obiektu oznaczonego symbolem [...], 3/ przesłuchania skarżącego na fakt: etapów rozbudowy obiektu oznaczonego symbolem [...], nie wzięcia udziału w kontroli budowy budynku mieszkalnego bez swojej winy.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że obiekt oznaczony przez organy symbolem [...] jest wolno posadowioną lekką konstrukcją typu kontenerowego, posadowioną na betonowych bloczkach, która nie jest w żaden sposób trwale związana z gruntem, wobec czego nie sposób uznać jej za budynek. Co tyczy się zaś obiektu oznaczonego symbolem [...] wskazano, że obiekt ten był kilkukrotnie przebudowywany. Początkowo w południowo zachodniej części działki wykonano obiekt który kwalifikować należy jako wolnostojącą altanę. Obiekt ten jest lekką drewnianą konstrukcją o ażurowych ścianach, nie posiada fundamentów, pełnych ścian ani instalacji wewnętrznych. Wobec czego zakwalifikować go należy stosownie jako wolnostojącą altanę której budowa nie wymaga pozwolenia ani zgłoszenia. W późniejszym czasie powstał obiekt gospodarczy, który służy do przechowywania materiałów i narzędzi budowlanych. Wskazano również, że w obiekcie tym znajduje się przyłącze wody oraz prądu niezbędnych do prowadzenia prac budowlanych na przedmiotowej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie stwierdzają, że nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia a wyczerpujące merytoryczne uzasadnienie zawarte zostało w zaskarżonej decyzji.

Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącego poparł skargę wraz z zawartą w niej argumentacją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, także te, które nie zostały w skardze podniesione. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze zakreśloną wyżej kognicję sądów administracyjnych i określone w art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a. przyczyny wzruszenia orzeczenia administracyjnego, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Skarga została zatem uwzględniona ale z innych przyczyn niż podniesione przez pełnomocnika.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja wydana w przedmiocie nakazania stronie skarżącej rozbiórki budynków gospodarczych – gołębników wydanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U z 2021 r. poz. 2351 dalej jako P.b) w szczególności przepis art. 49e pkt 1 w związku z art. 48 ww. ustawy.

W myśli przywołanych przepisów postępowanie w sprawie samowoli budowlanej rozpoczyna się od wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W postanowieniu tym organ informuje stronę o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3). Co istotne, postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5). Następnie inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może w ciągu 30 dni od otrzymania postanowienia złożyć wniosek o legalizację (art. 48a ust. 1). Jeżeli wniosek ten nie zostanie złożony, wówczas organ nadzoru budowlanego wydaje nakaz rozbiórki (art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego).

W świetle art. 49e Prawa budowlanego wystąpienie którejkolwiek z określonych w nim przesłanek – w tym także w pkt 1 - obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce, nie pozostawiając mu w tej kwestii żadnej swobody. Jeżeli zatem inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego m.in. nie skorzystają ze swojego uprawnienia i nie złożą stosownego wniosku o legalizację w ustawowym terminie lub będą ubiegać się bezskutecznie o przywrócenie terminu na jego złożenie, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie administracyjne w celu wydania decyzji o rozbiórce. W orzecznictwie zauważa się także, że decyzja z jaką mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie tj. wydawana w trybie art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego, ma charakter związany (zob. wyrok WSA w Warszawie z 4 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1708/22). W konsekwencji, przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie tego przepisu może być wyłącznie ustalenie, czy inwestor złożył w terminie wyznaczonym przez organ nadzoru budowlanego wniosek o legalizację, czy nie.

Zauważyć jednak należy, że warunkiem zastosowania art. 49e pkt 1 ww. ustawy, jest nie tylko uprzednie wydanie postanowienia o którym stanowi art. 48 Prawa budowlanego zawierającego określone ustawą elementy, ale także skuteczne jego dręczenie osobie zobowiązanej. Prawidłowe doręczenie postanowienia warunkuje bowiem w ogóle możliwość wydania nakazu rozbiórki, a to oznacza, że jeżeli w tym zakresie zaszły uchybienia, to nakaz rozbiórki nie może być wydany. Nie ma przy tym znaczenia, czy inwestor w inny sposób dowiedział się o fakcie wydania postanowienia i o jego treści. Skutek prawny w postaci możliwości nałożenia sankcji rozbiórki następuje jedynie wówczas, gdy doręczenie postanowienia zostało dokonane zgodnie z przepisami k.p.a.

W związku z powyższym zauważyć trzeba, że stosownie do art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przesyłka zawierająca postanowienie PINB z dnia 7 października 2022 r. o wstrzymaniu robót budowlanych prawidłowo została skierowana do skarżącego na ustalony przez organ adres jego zamieszkania, tj ul. M. [...] w B. Z akt wynika bowiem, że pod tym adresem skarżący odbierał kierowaną do niego korespondencję, w tym zawiadomienie o terminie kontroli budowy.

Przesyłka zawierająca ww. postanowienie nie została jednak odebrana przez skarżącego i zwrócona przez operatora pocztowego do nadawcy. Organy uznały natomiast skuteczność jej doręczania opierając się na fikcji prawnej uregulowanej w art. 44 k.p.a. Stanowiska tego orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie podziela.

W myśl przywołanego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 k.p.a. (doręczenie do rąk adresata) i 43 k.p.a. (doręczenie zastępcze) pismo przechowuje się na poczcie lub składa się na okres 14 dni w urzędzie właściwej gminy (§ 1), a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Konieczne jest także - w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni o którym mowa wyżej - pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Omawiane uregulowanie pozwala zatem na przyjęcie fikcji prawnej doręczenia pisma stronie, mimo że faktycznie pismo do adresata nie dotarło.

Jak wynika z art. 44 k.p.a. skuteczność wskazanego w nim sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie. Wobec powyższego, zasady i procedury odnoszące się do stosowania uregulowanej w nim instytucji powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Osoba doręczająca powinna w treści takiego zawiadomienia poinformować o pozostawieniu pisma procesowego do odbioru, precyzyjnie wskazać miejsce (określić nazwę instytucji i jej adres), w którym pismo może być odebrane, wskazać, że pismo może zostać odebrane w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 k.p.a. W przypadku braku takiej informacji doręczenie zastępcze jest bezskuteczne.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy dowody nie pozwalają – jak to przyjęły to organy – na postawienie tezy o skuteczności doręczenia na zasadzie art. 44 k.p.a. Z adnotacji doręczyciela poczynionych na kopercie w której przesłano postanowienie z dnia 7 października 2022 r. wynika jedynie, że w dniu 12 października 2022 r. dokonano próby pierwszego doręczenia przesyłki i pozostawiono awizo. Na kopercie znajduje się także pieczęć: "Nie podjęto w terminie" pod którą figuruje stempel placówki pocztowej z datą 28 października 2022 r. i z nieczytelnym podpisem. Innych adnotacji doręczyciela na kopercie jak też na załączonym do przesyłki dowodzie potwierdzenia odbioru brak.

W tym miejscu zauważyć należy, że ponieważ ustawodawca łączy z instytucją doręczenia zastępczego daleko idące skutki dla adresata przesyłki a instytucja ta oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej polegającej na uznaniu, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie musiało mieć miejsca, w orzecznictwie wskazuje się, że warunkiem przyjęcia przez organ owej fikcji prawnej jest dysponowanie niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Kluczowym w tym względzie dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, które stanowi dokument urzędowy na dowód tego, co w nim urzędowo zaświadczono. Aby jednak takie zwrotne poświadczenie odbioru stanowiło miarodajny dowód, musi odpowiadać rygorom art. 44 § 2 k.p.a. w szczególności zaś zawierać wymagane w tym przepisie adnotacje (potwierdzenie, że zawiadomienie zostało umieszczone w odpowiednim miejscu: w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata).

W rozpoznawanej sprawie organy nie dysponowały jednak przesyłką z prawidłowymi adnotacjami doręczyciela ani dowodem w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru potwierdzającym fakt pozostawienia pod adresem skarżącego zawiadomienia (awiza) ze wskazaniem miejsca w którym zostało ono umieszczone. Zwrotne potwierdzenie odbioru dołączone do zwróconej przesyłki nie zostało w ogóle wypełnione przez doręczyciela. Natomiast adnotacje widniejące na kopercie wskazują, że przesyłka była tylko raz awizowana. Zwrot "Nie podjęto w terminie" nie jest bowiem jednoznaczny z oświadczeniem doręczyciela, że dokonał próby ponownego doręczenia przesyłki oraz, że wobec jego nieskuteczności pozostawił ponowne awizo. Tym samym nie można zgodzić się z oceną organu I instancji, że ponowne awizo pozostawiono w dniu 28 października 2022 r. Tą datą opatrzony jest bowiem stempel figurujący pod adnotacją "Nie podjęto w terminie". Także wskazana przez organ II instancji data drugiego awiza tj. 20 października 2022 r. nie wynika z żadnych adnotacji i pieczęci na kopercie, jak też nie została potwierdzona na z.p.o. Nie jest jasne na podstawie jakich danych organ odwoławczy ustalił tę datę.

Ze względu na opisane wyżej uchybienia w doręczeniu nie można więc przyjąć, że organy dysponowały miarodajnymi dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały wymagania wynikające z art. 44 k.p.a. a tym samym, że w odniesieniu do postanowienia z dnia 7 października 2022 r. nastąpił skutek doręczenia, o którym mowa w przywołanym przepisie.

W konsekwencji, skoro organy nie dysponowały dowodem potwierdzającym skuteczność doręczenia ww. postanowienia a jedyną stroną postępowania był skarżący, nie można przyjąć, że przedmiotowe postanowienie weszło do obrotu prawnego wywołując skutki prawne otwierając skarżącemu drogę do legalizacji budynków. Tym samym organ I instancji nie miał także podstaw do wydania decyzji o nakazie rozbiórki ze względu na brak złożenia wniosku o legalizację. Z tego względu rozstrzygnięcie w tym przedmiocie należy uznać co najmniej za przedwczesne.

Niezależnie od powyższego jako wadliwe Sąd ocenia także prowadzenie jednego postępowania przez organy nadzoru budowlanego w odniesieniu do dwóch różnych obiektów budowlanych. Obiekty stanowiące gołębniki stanowią osobno funkcjonalną całość i kwestia ich legalności powinna być oceniana indywidualnie w odrębnych postępowaniach. Jako niedopuszczalne należy więc ocenić prowadzenie jednego postępowania w ramach którego, odrębnej ocenie będą podlegały poszczególne obiekty budowlane. Może bowiem się zdarzyć, że organ zalegalizuje tylko jeden z obiektów w jednym postępowaniu, nakazując rozbiórkę drugiego. Takie działanie jest niedopuszczalne i narusza art. 49e pkt 1 u.p.b. Budowa osobnych obiektów budowlanych stanowi każdorazowo całość robót budowlanych, wyodrębnionych przedmiotowo, których ocena pod względem legalności oraz możliwości legalizacji powinna zostać przeprowadzona w odrębnych postępowaniach. Treść przepisu art. 49e jednoznacznie wskazuje, że decyzja o rozbiórce dotyczy obiektu budowlanego lub jego części, nie zaś wielu obiektów, gdyż nie stosuje liczby mnogiej.

Stąd uzasadnione jest stwierdzenie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie w wyniku wadliwego - z naruszeniem art. 44 k.p.a. - przyjęcia przez organy fikcji prawnej doręczania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. W efekcie, przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło także do naruszenia art. 7 k.p.a. przy czym wskazane naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ponownym postępowaniu właściwy organ w sposób prawidłowy określi przedmiot postępowania oraz dokonana skutecznego doręczania stronie skarżącej postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Dopiero bowiem po wprowadzeniu do obrotu prawnego wskazanego postanowienia otworzy się dla strony możliwości legalizacji obiektów. Także na tym etapie postępowania strona będzie miała możliwość kwestionowana prawidłowości kwalifikacji obiektów i przyjętego przez organ trybu postępowania.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt II wydane zostało na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.