Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 429/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 145 par 1 pkt 4  oraz art 149  par 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2023 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 20 stycznia 2023 r. znak WI-I.7840.2.28.2022.MA w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Wojewody Małopolskiego z dnia 20 stycznia 2023 r. znak WI-I.7840.2.28.2022.MA orzeczono o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji nr 19/6741/2021 z 9 lutego 2021 r., znak: AU-01-1.6741.2.2021.KPA, udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku garażowego przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obr[...].

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 19/6741/2021 z 9 lutego 2021 r. znak: AU-01-1.6741.2.2021.KPA, udzielił pozwolenia na rozbiórkę w/w budynku garażowego. Decyzja stała się ostateczna z dniem 2 marca 2021 r. wobec niezaskarżenia jej przez strony postępowania.

W dniu 5 lipca 2021 r. do organu I instancji wpłynęło zawiadomienie Wydziału Infrastruktury Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego z 30 czerwca 2021 r. znak: Wl-1.7840.1.45.2021.JS, którym przesłano do załatwienia zgodnie z właściwością wniosek Pana J. P. reprezentowanego przez radcę prawnego A. K. o wznowienie postępowania w oparciu o przesłanki zawarte w art. 145 § 1 pkt 3 i pkt 4 kpa oraz wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 19/6741/2021 z 9 lutego 2021 r., znak: AU-01-1.6741.2.2021.KPA, udzielającej pozwolenia na rozbiórkę.

Po dokonaniu analizy złożonego żądania, uznając, oczywisty brak przymiotu strony wobec Pana J. P., Prezydent Miasta Krakowa działając na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 147, art. 104 i art. 28 kpa postanowieniem z 28 lipca 2021 r. znak: AU-01-1.6741.94.2021.EKO odmówił wznowienia postępowania w powyższej sprawie. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ wskazał na orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, że można odmówić wznowienia postępowania w sytuacji oczywistego braku legitymacji procesowej wnioskodawcy. Dalej wyjaśnił, opierając swe stanowisko na wyrokach sądowych, iż w sprawach dotyczących pozwolenia na rozbiórkę nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane, a wyłącznie dyspozycja art. 28 kpa. W końcowej części tego postanowienia organ stwierdził, iż prawo dzierżawy nie jest prawem rzeczowym, lecz prawem obligacyjnym i aby mieć interes prawny trzeba posiadać tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości tj. własność lub użytkowanie wieczyste. Prezydent Miasta Krakowa w postanowieniu stwierdził również, że w sytuacji gdy z żądaniem wznowienia postępowania wystąpił podmiot niebędący stroną w sprawie, która to sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, organ administracji nie bada, czy zrealizowane zostały przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a., albowiem ich ocena może nastąpić dopiero po ustaleniu, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot któremu winien przysługiwać przymiot strony, a więc po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W przedmiotowej sprawie organ administracji nie badał więc, wobec ustalenia, że z wnioskiem wystąpił Pan J. P. nie będący stroną, w sprawie, czy zrealizowana została przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 k.p.a. pkt 4 k.p.a. tj. czy strona z własnej winy, lub bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, albowiem kwestia winy, lub jej braku, rozpatrywania jest dopiero na etapie wznowieniowego postępowania, po ustaleniu, iż z wnioskiem o wznowienie wystąpiła strona, z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a., po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, którego wydanie w niniejszej sprawie jest, z przyczyn wskazanych wyżej, niedopuszczalne.

W ocenie organu odwoławczego stanowisko organu I instancji było prawidłowe. Skarżący swój interes prawny wywodzi z umowy dzierżawy fragmentu działki nr [...], na której znajduje się również obiekt budowlany objęty przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę oraz tym, że jest właścicielem w części urządzeń wewnętrznej instalacji elektrycznej na działce [...] oraz posiada prawo dojścia i dojazdu do ul. [...] oraz korzystania z części działki [...] ustanowione postanowieniem Sądu Rejonowe dla K. w K. Wydział V Gospodarczy z dnia 5.07.2021 r. sygn. akt [...]

Wyjaśniono, że interes prawny musi być oparty na określonym przepisie prawa powszechnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Interes ten pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. np. wyrok NSA z 2 czerwca 1999 r., IV SA 2164/97, LEX nr 1684491). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Jednocześnie, istotne dla oceny interesu prawnego, przy jej dokonywaniu w zakresie tego, czy podmiot jest stroną postępowania nie jest to, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie, czy interes taki podmiotowi przysługiwał (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2014 r., II OSK 451/13, LEX nr 1779352).

Z załączonej do wniosku o wznowienie ugody z 10 grudnia 2015 r. zawartej pomiędzy Fundacją dla realizacji siedziby C. C., a wnioskodawcą wynika, cyt.: J. P. oraz Fundacją dla realizacji siedziby C. C. w K., w wykonaniu ugody z dnia 19 września 2008 r., strony ustalają, że od dnia 1.01.2016 r., wiąże je umowa dzierżawy przedmiotowego gruntu stanowiącego cześć działki oznaczonej nr [...], obręb [...] położonej przy ul. [...], powierzchni 780 m˛, na czas nieokreślony, nie krócej jednak niż do momentu wskazanego w ugodzie z dnia 19.09.2008 r. jako osiągnięcie stanu surowego inwestycji w postaci Sali Koncertowej.

Z dowodów (kopia pisma Urzędu Miasta Krakowa z 9 kwietnia 2021 r., znak: GS-02.6822.7.2020.JP) przedłożonych przez wnioskodawcę wynika, że w dniu 4 marca 1999 r. Zarząd Miasta Krakowa podjął uchwałę Nr [...] w sprawie wyrażenia woli ustanowienia prawa użytkowania na rzecz Fundacji C. C. na nieruchomościach położonych przy ul. [...] w K.. Umowę dzierżawy zawarł z podmiotem dysponującym prawem do użytkowania terenu. Lecz prawo do użytkowania terenu nie stanowi podstawy do uznania interesu prawnego w sprawie z zakresu prawa budowlanego. Podmiot nie może wydzierżawić prawa w szerszym zakresie niż sam posiada. Analiza akt sprawy wykazała, że działka inwestycyjna o nr [...] obr. [...] uległa podziałowi. Powyższa kwestia została dokładnie zbadana przez organ wojewódzki w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym pod znakiem: Wl-1.7840.1.49.2021.KL. Wojewoda Małopolski w decyzji z 28 września 2022 r., znak jw., wyjaśnia, że teren zajmowany przez wnioskodawcę znajdował się na terenie działki nr [...]. We wniosku o stwierdzenie nieważności badanej decyzji wskazano, iż dla tej działki Sąd Rejonowy dla K.- P. w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...] Działka ta została podzielona najpierw na działki [...] i [...], po czym [...] podzielona została na [...] i [...]. Teren zajmowany przez wnioskodawcę znajduje, się aktualnie w granicach działki [...], dla której Sąd prowadzi księgę wieczystą [...] Z treści tej księgi wieczystej wynika, że jej właścicielem jest Gmina Miejska Kraków oraz Agencja Rozwoju Miasta Krakowa Sp. z o.o. Księga ta nie zawiera wpisów o ograniczeniu prawa własności na rzecz wnioskodawcy, ani innych wzmianek o prawach wnioskodawcy do terenu. Zatem treść księgi wieczystej prowadzonej dla omawianego terenu potwierdza konkluzję wynikającą z badania dowodów w sprawie: wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym rozbiórki.

Należy także zaznaczyć, że budynek podlegający rozbiórce na podstawie pozwolenia na rozbiórkę w niniejszej sprawie znajduje się poza obszarem działki nr [...] zajętym przez wnioskodawcę i nie jest, jak również nie był przez niego użytkowany. Jak słusznie wskazał organ I instancji prawo dzierżawy nie stanowi o interesie prawnym. Organ wojewódzki stoi na stanowisku, iż dzierżawca nieruchomości nie posiada interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym, również w odniesieniu do postępowania dotyczącego pozwolenia na rozbiórkę. Istnienie interesu prawnego nie może być hipotetyczne i potencjalne, lecz wyraźne i konkretne. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że stroną postępowania z zakresu ogólnie pojętego procesu inwestycyjno-budowlanego nie jest dzierżawca nieruchomości, gdyż nie przysługuje mu interes prawny upoważniający do udziału w takim postępowaniu. Dzierżawca posiada jedynie prawo do używania i pobierania pożytków z dzierżawionej rzeczy wyprowadzane z treści umowy dzierżawy (art. 693 § 1 k.c.). Zatem źródłem jego uprawnień jest wprost stosunek prawny łączący go z właścicielem nieruchomości. Jego interes polega zaś na utrzymywaniu stanu niezakłóconego korzystania z dzierżawionej rzeczy i pobierania z niej pożytków. Jest to jednak interes o charakterze faktycznym (ekonomicznym), a nie prawnym, nie ma bowiem normy prawa materialnego, która wprost - niezależnie od stosunków łączących go z właścicielem - dawałaby mu prawo do gruntu.

Niezależnie od powyższego, zaznaczyć należy, że jak wynika z materiałów zgromadzonych przez tut. organ w sprawie prowadzonej pod znakiem [...], umowa dzierżawy została wypowiedziana Panu J. P.. W aktach sprawy znajduje się także nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. z 27 września 2022 r., sygn. akt: I [...] nakazujący m.in. J. P., aby wydał stronie powodowej Gminie Miejskiej K. część działki nr [...] obręb [...] znajdującej się w K. przy ul. [...].

Na powyższą decyzję skargę wniósł Pan J. P. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1. przepisów postępowania tj. art 6. art. 7, art. 8. art. 9. art. 10. art. 77 § 1. art. 79a, art. 80. art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (ze zm. dalej: k.p.a.) poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie w sposób wszechstronny całości zebranego materiału dowodowego, a co za tym idzie dokonanie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, ponadto brak zawiadomienia skarżącego przez organ I instancji o konieczności złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie w celu wykazania interesu prawnego do nieruchomości, który zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym przysługuje skarżącemu;

2. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych do uchylenia postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa 9 marca 2022 r.;

3. art. 28 k.p.a. poprzez niesłuszne uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania z kolei, ze względu na brak interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, co doprowadziło do uznania, że skarżący nie posiada legitymacji procesowej do złożenia wniosku o wznowienie;

4. art. 149 § 1 i 3 k.p.a poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów i błędne uznanie, że zachodzą przesłanki do odmówienia wznowienia postępowania z uwagi na brak spełnienia przez skarżącego przymiotu strony postępowania, podczas gdy prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy winien prowadzić do przyjęcia, że skarżący przymiot ten posiada i tym samym nie zachodzi przesłanka do oddalenia żądania wznowienia postępowania w formie postanowienia.

W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że w aktach sprawy znajdują się dowody przemawiające za słusznością twierdzeń skarżącego, a to umowy dzierżawy tj. posiadaniem przez skarżącego tytułu prawnego do nieruchomości. Organ przy wydaniu decyzji pominął fakty przemawiające na korzyść strony, świadczące o istnieniu stosunku prawnego pomiędzy skarżącym a Gminą Miasta Kraków. Skarżone postanowienie oparte jest na stwierdzeniu braku legitymacji procesowej skarżącego. Do wysnucia tego twierdzenia przyczynił się brak rzetelnego zbadania całości materiału dowodowego i brak stwierdzenia występowania interesu prawnego po stronie skarżącego w przedmiotowym postępowaniu. Zgodnie z powyższym w stanie faktycznym, niewłaściwym jest stwierdzenie, że skarżący nie posiada legitymacji procesowej w przedmiotowym postępowaniu. W analizie przepisu art. 149 § 1 i 3 k.p.a. wskazuje się, że niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, niebędąca stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć tylko do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Ustalenie czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu udziału w tych czynnościach ustalających. Rozpoznanie interesu prawnego poza postępowaniem, bez zapewnienia czynnego udziału jednostki jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego wartością jest prawo do procesu, a zatem prawo do obrony w trybie regulowanym przepisami prawa. Na ograniczenie dopuszczalności badania w stadium wstępnym legitymacji do żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania wskazuje się w orzecznictwie sądowym.Jeśli podmiot składający podanie o wznowienie postępowania powołuje się na przysługującą mu w sprawie legitymację materialnoprawną i istnieją, co do tego wątpliwości, ich wyjaśnienie nastąpić powinno po uprzednim wznowieniu postępowania zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 7.5. 2013 r., I OSK 2185/11). W przedmiotowej sprawie organ nie dopuścił skarżącego do udziału w czynnościach ustalających oraz nie zbadał twierdzeń związanych z wystąpieniem po stronie skarżącego legitymacji procesowej wynikającej z prawa własności do urządzeń przesyłu znajdujących się na nieruchomości. W przedmiotowej sprawie organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji pomimo wystąpienia przesłanek do jego uchylenia przez co naruszył fundamentalną zasadę dwuinstancyjności procesu opartą na założeniu, że sprawę (wraz z całokształtem zawartego w niej materiału dowodowego) należy zbadać od początku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz.1634, dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 p.p.s.a. stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej, wydanej w zwykłym trybie postępowania administracyjnego. Celem wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenia, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Podstawy wznowienia postępowania zostały w sposób enumeratywny wyliczone w art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.). Jedną z nich jest zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. Gwarantowana w art. 10 § 1 kpa zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów.

Postępowanie wznowieniowe jest wyjątkiem od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 kpa) i jest postępowaniem nadzwyczajnym umożliwiającym ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją (art. 145 – 152 kpa). Postępowanie w sprawie wznowienia jest dwuetapowe.

W pierwszej kolejności organ bada ziszczenie przyczyn formalnych zastosowania tego trybu nadzwyczajnego (termin, czy wskazano wymienione w art. 145 k.p.a. podstawy wznowienia postępowania.). W drugim etapie po wznowieniu postępowania następuje badanie przyczyn, od których zależy wzruszenie decyzji ostatecznej oraz możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy.

Szczególną podstawą wznowienia jest ta określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to jest gdy strona bez swej winy nie brała udziału postępowania w sprawie. Status strony zależy bowiem od posiadania interesu prawnego. Interes prawny jak trafnie wskazywał organ odwoławczy musi być osobisty, własny, indywidualny. Taki tylko interes może zaspokoić władza przez decyzję administracyjną, a więc przez skierowany do określonej osoby indywidualny akt administracyjny, wpływający na sytuację prawną tej osoby, gdyż wydanie takiego tylko aktu może być wynikiem postępowania administracyjnego. Interes musi być konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny, inaczej nie można mówić o istnieniu interesu. Wskazuje się, że w przypadku przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ustawodawca założył, że badanie przymiotu strony dokonywane jest przed wydaniem czy to postanowienia o wszczęciu postępowania, czy też postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, a jedynie po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania następuje kolejny etap procedury, jakim jest badanie, czy podmiot już uznany przez organ za stronę ponosi winę lub nie ponosi winy co do braku jego udziału w innym zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu (wyrok WSA w Krakowie z 18.04.2011 r., II SA/Kr 154/11, LEX nr 993262; por. też wyrok WSA w Krakowie z 8.02.2011 r., II SA/Kr 1345/10, LEX nr 993219; wyrok NSA z 30.06.2011 r., II OSK 1158/10, LEX nr 1083556 – uzasadnienie tego ostatniego wyroku zawiera obszerny przegląd stanowisk na temat badania przymiotu strony w ramach wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

W orzecznictwie spotkać można jednak mocno ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie postępowania przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ rozpatrujący to podanie nie bada od razu, czy podmiot domagający się wznowienia postępowania istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1376/22, wyrok NSA z 19 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2411/15, wyrok NSA z 21 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 882/17).

Utrwalone w tym zakresie stanowisko judykatury doznaje pewnych wyjątków. Jeżeli bowiem w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, nie budzący żądnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną zgodne z prawem będzie wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (tak. T. Kiełkowski, Komentarz do art. 145 k.p.a. [w:] H. Knysiak-Sudyka (red.) Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Wyd. II, WKP/el. 2019). Taki pogląd także znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 728/22, wyroki NSA: z 27 stycznia 2009 r., II OSK 23/08, z 30 kwietnia 2010 r., I OSK 938/09, z 16 lutego 2010 r., II OSK 359/09).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.

Istotą problemu w przedmiotowej sprawie jest ocena, czy można uznać, że brak interesu prawnego J. P. w przedmiotowej sprawie był oczywisty. W ocenie Sądu na to pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej.

Interes prawny - jak trafnie wskazuje organ II instancji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia - musi być oparty na określonym przepisie prawa powszechnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Interes ten pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. np. wyrok NSA z 2 czerwca 1999 r., IV SA 2164/97, LEX nr 1684491). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego.

Trafne jest także stanowisko organu II instancji, że w sprawach dotyczących pozwolenia na rozbiórkę nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane, a wyłącznie dyspozycja art. 28 k.p.a oraz, że prawo dzierżawy nie jest prawem rzeczowym, lecz prawem obligacyjnym i aby mieć interes prawny trzeba posiadać tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości tj. własność lub użytkowanie wieczyste. Stanowisko to znajduje oparcie w poglądach judykatury (wyrok NSA z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 285/12, wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 754/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 834/03, wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 413/07).

Decyzja wydana w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie postępowania dotyczyła nakazu rozbiórki budynku garażowego przy ul. [...] na działce nr [...] w K.. Z treści księgi wieczystej [...] jednoznacznie wynika, że skarżący nie jest właścicielem tej działki. Nie jest też właścicielem, ani współwłaścicielem garażu, który mam być rozebrany. Już ta okoliczność w zestawieniu z charakterem rozstrzygnięcia (zezwolenie na rozbiórkę budynku garażowego) daje podstawy do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania bowiem w sposób ewidentny, oczywisty wskazuje na brak legitymacji skargowej wnioskodawcy.

Wobec powyższego dodatkowe postępowanie dowodowe, które prowadził organ było jedynie podyktowane stanowiskiem, jakie zajmowała strona i koniecznością odniesienia się do zarzutów podnoszonych m.in. w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Organ ustalił, że Pan J. P. jedynie dzierżawił część działki nr [...] (która uległa podziałowi i część wnioskodawcy będąca przedmiotem umowy dzierżawy została oznaczona nr [...]). Ponadto organowi II instancji znana była z urzędu okoliczność, że umowa dzierżawy części działki [...] (nowy numer [...]) została wypowiedziana na dzień orzekania organu II instancji. Źródłem interesu prawnego w przedmiotowej sprawie nie są także inne okoliczności powoływane w toku postępowania jak własność urządzeń wewnętrznej instalacji elektrycznej na działce [...], posiadanie służebności dojścia i dojazdu do części nieruchomości [...] (potem [...]), którą dzierżawił na dzień wydania decyzji organu I instancji (ale już nie na dzień wydania decyzji organu II instancji) Pan J. P. czy okoliczności faktyczne pozostawania skarżącego w sporze z właścicielem nieruchomości [...] odnośnie do umowy dzierżawy części działki [...] i konsekwencji rozwiązania umowy dzierżawy.

Wbrew zatem zarzutom skargi organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze rozstrzygnięcie organu II instancji odpowiada prawu.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151.p.p.s.a.