Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 1287/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżony wyrok i decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 6 ust. 6
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 68 § 2, art. 121, art. 122, art. 180, 181, art. 187, art. 190, art. 192, art. 210, art. 21 § 1 pkt 2, art. 59 § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2929/21 w sprawie ze skargi M.K. i A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 października 2021 r., nr [...] oraz decyzję Prezydenta [...] W. z 7 listopada 2017 r., nr [...], 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz M.K. kwotę 7 105 (słownie: siedem tysięcy sto pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 31 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2929/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.K. i A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 października 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2012 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a".

Sąd przedstawił następujący stan sprawy:

Prezydent m. [...] W. decyzją z 7 listopada 2017 r. ustalił M.K. i A.B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2012 za lokal nr [...] znajdujący się w W. przy ul. [...][...] na kwotę 15 655 zł. Do opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął: (-) lokale pod działalność gospodarczą o pow. 668,89 m2, (-) budynki pozostałe o pow. 44 m2, 129 m2, 76 m2, (-) piwnice pod działalność gospodarczą o pow. 16,5 m2.

Skarżące złożyły odwołanie od decyzji Prezydenta m. [...] W. zarzucając m. in., że organ podatkowy powinien dostarczyć im decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w terminie 3 lat, po tym okresie następuje przedawnienie prawa do wydania decyzji.

Decyzją z 7 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił m. in., że w dniu 26 września 2011 r. pomiędzy miastem [...] W. - Zakładem Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy P. (jako wynajmującym) a skarżącymi zawarta została kolejna umowa najmu szczegółowo opisanego lokalu użytkowego znajdującego się przy ul. [...][...] w W. Organ odwoławczy wskazał również, że 26 maja 2011 r. skarżące złożyły Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której zadeklarowały do opodatkowania podatkiem od nieruchomości: (-) budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 8,25 m2 (pomieszczenie o wysokości od 1,4 m do 2,20 m), (-) budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 668,89 m2 (pomieszczenie o wysokości powyżej 2,20 m). Z treści umowy najmu ww. lokalu wynika natomiast, że poza zadeklarowaną przez podatniczki powierzchnią, podatek od nieruchomości należy ustalić również za pozostałe 249 m2. Organ odwoławczy odnotował, że w piśmie z 26 maja 2011 r. załączonym do złożonej Informacji skarżące podniosły, że trzecia kondygnacja - poddasze o pow. 249 m2 nie nadaje się do użytku. Oświadczyły, że faktycznie użytkują parter i 90 m2 na pierwszej kondygnacji, co w sumie daje około 450 m2.

Z treści decyzji organu I instancji wynika, że organ podatkowy uwzględnił stan techniczny poddasza zgłaszany przez skarżące o pow. użytkowej 249 m2 i opodatkował tę część przedmiotowego lokalu użytkowego według stawki właściwej dla budynków pozostałych, nie zaś stawką, jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

Mając na uwadze poczynione ustalenia Kolegium wskazało, że wysokość podatku od nieruchomości na 2012 r. za przedmiotowy lokal użytkowy wynosi 16 689 zł.

Odnosząc się do zarzutu, że upłynął termin do wydania decyzji Kolegium wyjaśniło, że skarżące złożyły stosowną deklarację na podatek od nieruchomości 27 maja 2011 r. z zastrzeżeniem, że jest to informacja składana po raz pierwszy. Mając na uwadze, że pierwsza umowa najmu przedmiotowego lokalu użytkowego została zawarta przez skarżące 16 czerwca 2008 r., strony nie dochowały ustawowego 14- dniowego terminu uregulowanego w art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej jako: "u.p.o.l.", w którym podatnik winien poinformować organ o zdarzeniu powodującym powstanie obowiązku podatkowego. Ponadto jak wynika z akt sprawy, skarżące nie ujawniły wszystkich danych w rozumieniu art. 68 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej jako: "O.p.", niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W złożonej deklaracji strony nie wykazały prawidłowej powierzchni lokalu zajmowanego na podstawie umowy najmu.

W konsekwencji Kolegium uznało, że skoro skarżona decyzja z 7 listopada 2017 r. doręczona została skarżącym 10 listopada 2017 r., to zobowiązanie podatkowe powstało zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy uprawniony jest bowiem do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w dowolnej dacie pięcioletniego okresu wynikającego z art. 68 § 2 O.p.

Skarżące złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Kolegium, zaskarżając ją w całości oraz żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: (1) art. 121, art. 122 w zw. z art. 180, 181, art. 187, art. 190, art. 192, art. 210 O.p.; (2) art. 187 § 1 i art. 191 O.p.; (3) art. 121 § 1 O.p. Ponadto skarżące zarzuciły: - brak uwzględnienia w zaskarżonej decyzji, iż w sprawie zachodzi potrzeba dokonania ustaleń faktycznych dotyczących zarzutu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, jeszcze przed wydaniem decyzji podatkowej z 7 listopada 2017 r.; - naruszenie art. 59 § 1 O.p. poprzez brak uwzględnienia, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty, - naruszenie art. 68 § 1 O.p. poprzez brak uwzględnienia, że upłynął trzyletni termin do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za ten okres.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu, że decyzja doręczona została stronie po upływie terminu przedawnienia prawa do jej wydania, nawiązując do treści art. 68 § 1 O.p. wyjaśnił, że trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 O.p., dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień, mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Dla ustalenia możliwości zastosowania przepisu konstruującego termin trzyletni istotne jest zatem jedynie ustalenie, czy podatnik poinformował organ podatkowy o wszelkich niezbędnych danych, pozwalających na prawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Jeżeli tego nie uczynił, z mocy omawianego przepisu termin do wydania decyzji ustalającej ulega przedłużenia do 5 lat. Zaznaczono przy tym, że nieprawidłowe dane podane w deklaracji muszą dotyczyć wielkości rzutujących na wysokość zobowiązania.

Sąd I instancji stwierdził, że w złożonej 26 maja 2011 r. przez skarżące informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w ogóle nie zostały wskazane jako podlegające opodatkowaniu budynki lub ich części "pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego". Wprawdzie w załączonym do wskazanej informacji załączniku nr 1 doprecyzowano, że pow. 249 m2 (trzecia kondygnacja – poddasze) nie nadaje się do użytku i wskazano powody takiego stanowiska skarżących, jednakże w załączniku tym nie wyspecyfikowano jaką wysokość miało poddasze. Sąd I instancji zauważył również, że zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Zważywszy na to, że skarżące przed 2012 r. również były najemcami przedmiotowego lokalu stosowna informacja winna zostać złożona przed 2012 r., a w odniesieniu do 2012 r. najpóźniej z początkiem tego roku.

Sąd I instancji wyjaśnił, że zważywszy na to, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. powstało w następstwie wydania i doręczenia skarżącym decyzji ustalającej, co nastąpiło pod koniec 2017 r., to wcześniej, w szczególności w grudniu 2012 r., żadne zobowiązanie podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. (jeszcze) nie istniało. A co za tym idzie, dokonanie płatności (na podatek za 2012 r.) w grudniu 2012 r. nie mogło skutkować wygaśnięciem zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r.

Sąd I instancji stwierdził, że nie jest uzasadniony zarzut wadliwego doręczenia decyzji. Zarówno decyzja pierwszej instancji, jak również zaskarżona decyzja SKO zostały doręczone skarżącym na ich adresy zamieszkania.

Sąd I instancji uznał, że Prezydent m. [...] W. w prawidłowej wysokości ustalił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2012 r., a co za tym idzie zasadne było utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy przez SKO. Stwierdził także, że nie doszło do naruszenia art. 121 §1 O.p.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M.K. zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art.121, art.122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 190, art. 192 i art. 210 O.p. poprzez brak uwzględnienia przez Sąd zaniechania przez organ podatkowy podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, przez wybiórcze dobieranie dowodów dla potwierdzenia własnych tez, interpretacji wszelkich okoliczności jedynie na niekorzyść skarżących przy równoczesnym bagatelizowaniu lub pomijaniu treści dowodów świadczących na korzyść podatnika oraz nie zebranie pełnego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie go w całości oraz poprzez brak realizacji w niniejszym postępowaniu naczelnej zasady postępowania podatkowego, tj. zasady prawdy obiektywnej oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak dążenia do właściwego zastosowania przepisów podatkowych, czego skutkiem była m. in. obraza prawa materialnego;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez pominięcie, że nie zebrano i nie rozpatrzono całego zebranego w sprawie materiału dowodowego;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie, że doszło do naruszenia zasady zaufania, czyli prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 O.p. poprzez pominięcie, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono, że w sprawie zachodzi potrzeba dokonania ustaleń faktycznych dotyczących zarzutu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, jeszcze przed wydaniem decyzji podatkowej z 7 listopada 2017 r.,

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 O.p. poprzez brak rozpatrzenia, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty;

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) zw. z art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 68 § 1 O.p. poprzez brak uwzględnienia, że upłynął trzyletni termin do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za ten okres.

Stosownie do przepisu art. 185 § 1 P.p.s.a. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Zarządzeniem Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), z uwagi na konieczność jej rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, zadecydował o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. Strony, po otrzymaniu informacji o posiedzeniu niejawnym i podstawach jego zarządzenia, nie wnosiły zastrzeżeń do takiego trybu rozpoznania sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, zatem wyrok Sądu I instancji podlega uchyleniu.

Najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej dotyczy wadliwego zaakceptowania przez Sąd I instancji stanowiska organów podatkowych, zgodnie z którym, decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe mogła zostać wydana w terminie 5 lat od daty, w której powstał obowiązek podatkowy.

Zgodnie z art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Według art. 68 § 2 O.p. jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Co do zasady zatem doręczenie podatnikowi decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p., a więc 3 lat od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy, jest bezskuteczne. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Okres przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości może jednak ulec przedłużeniu do 5 lat, w wypadku wystąpienia określonych uchybień w realizacji obowiązków dokumentacyjnych podatnika, o których mowa w art. 68 § 2 pkt 1 i pkt 2 O.p.

Jednak zastosowanie tego przepisu i tym samym wydłużenie prawa do dokonania wymiaru podatku poprzez doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, uzależnione jest od ustalenia przez organy podatkowe wystąpienia okoliczności wymienionej w art. 68 § 2 pkt 1 i 2 O.p.

Należy zaznaczyć, że stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 6 ust. 6 oraz 6 ust. 9 pkt 2 u.p.o.l. do unormowania zawartego w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. oznacza, że obowiązkiem podatnika jest korygowanie uprzednio złożonej informacji (deklaracji podatkowej) jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. Z treści art. 6 ust. 6 u.p.o.l. nie wynika natomiast obowiązek corocznego składania przez osoby fizyczne informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Obowiązek taki powstaje dopiero w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

Reasumując stwierdzić należy, że będące współwłaścicielami przedmiotu opodatkowania osoby fizyczne składają informacje o obiektach i nieruchomościach i na tej podstawie organ podatkowy wymierza im podatek od nieruchomości. Decyzja wydana w stosunku do takich osób jest decyzją ustalającą, do której znajdują zastosowanie przepisy art. 68 O.p. W judykaturze ukształtowała się linia, zgodnie z którą trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 O. p, dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu między innymi co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 864/15, z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1840/12; dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy należy rozważyć i dookreślić znaczenie pojęć "niezłożenia deklaracji w terminie" i "nie ujawnienia wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego".

Jak wyżej przedstawiono, podatnik powinien złożyć informację o przedmiotach opodatkowania podatkiem od nieruchomości w terminie 14 dni od daty zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego. Jednocześnie jednak przyjmuje się, że podatnik nie ma obowiązku składania informacji za każdy następny rok podatkowy, jeśli nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych rzutująca na wysokość zobowiązania podatkowego.

Z przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego wynika, że 16 czerwca 2008 r. została zawarta umowa najmu przedmiotowego lokalu użytkowego, zaś 1 lipca 2008 r. przedmiotowy lokal został wydany najemcom na podstawie protokołu zdawczo – odbiorczego. W dniu 26 września 2011 r. została podpisana kolejna umowa najmu. Informacja dla celów podatku od nieruchomości została złożona 27 maja 2011 r.

Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego miało zatem miejsce 1 lipca 2008 r. i nie może budzić wątpliwości, że strona składając informację 27 maja 2011 r. uczyniła to z uchybieniem terminu. Rzecz jednak w tym, czy można przyjąć, że opóźnienie w złożeniu informacji odnosi skutek w postaci zaktualizowania się 5 letniego terminu do wydania decyzji do wszystkich następnych lat podatkowych, czy też tylko w odniesieniu do tylko tego roku, w którym opóźnienie nastąpiło. Nie dotyczy zaś okresów następnych, w których informacja chociaż pierwotnie spóźniona, to jednak może zostać uznana za złożoną w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że jako poprawne należy uznać drugie z przedstawionych zapatrywań. Przede wszystkim bowiem należy mieć na uwadze, że przepis art. 68 O.p. reguluje możliwość powstania zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy. Zatem uchybienie terminu w jednym roku podatkowym nie może powodować automatycznie skutków w latach następnych.

Jakkolwiek z treści art. 6 ust. 6 u.p.o.l. jak i art. 68 O.p. nie wynika jednoznacznie kiedy w takiej sytuacji można uznać, że informacja została złożona w terminie, dla potrzeb ustalenia podatku za następne lata podatkowe, to jednak odwołanie się do reguł wykładni celowościowej, jak również do wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. zasady zaufania prowadzi do wniosku, że skoro informacja powinna zostać złożona w terminie 14 dni od daty powstania obowiązku podatkowego, to złożenie takiej informacji w terminie co najmniej 14 dni przed rozpoczęciem kolejnego okresu, dla którego ustalany jest podatek uznać należy za dochowanie ustawowo określonego terminu.

Skoro zatem Informacja została złożona 27 maja 2011 r. to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zaktualizowała się przesłanka zastosowania art. 68 § 2 pkt 1 O.p. w odniesieniu do ustalenia wysokości podatku na rok 2012.

Na marginesie należy zauważyć, że Sąd I instancji w obszarze wyżej analizowanym przedstawił zbieżne stanowisko wyprowadzając pogląd, że Informacja powinna zostać złożona "w odniesieniu do 2012 r. najpóźniej z początkiem tego roku". Nie mniej z przyczyn niezrozumiałych (nie wyjaśnionych w uzasadnieniu wyroku) Sąd skonkludował, że: Skoro stosowana informacja nie została złożona w terminie, zastosowanie znalazł art. 68 § 2 pkt 2 O.p.

Sąd nie dostrzegł zatem i nie poddał ocenie, że informacja w odniesieniu do 2012 r. została jednak złożona w terminie uznanym za właściwy przez Sąd (27 maja 2011 r.), jednocześnie zastosował niewłaściwą kwalifikację prawną. Nie złożenie informacji w terminie stanowi przesłankę zastosowania 5 letniego terminu dla wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, o której mowa w art. 68 § 2 pkt 1 O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza także, że nie było podstaw, aby w okolicznościach faktycznych sprawy zastosować art. 68 § 2 pkt 2 O.p. Zawarty w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. zwrot "w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego" należy odczytywać w ten sposób, że dla ustalenia możliwości zastosowania tego przepisu, istotne jest jedynie ustalenie, czy podatnik poinformował organ podatkowy o wszelkich niezbędnych danych pozwalających na prawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Przyjąć przy tym można, że obiektywnym i miarodajnym kryterium pozwalającym uznać, czy podatnik poinformował organ podatkowy o wszelkich niezbędnych danych pozwalających na prawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego jest zestawienie danych zawartych w informacji z danymi stanowiącymi podstawę wymiaru podatku ujętymi w decyzji.

Należy zaznaczyć, że forma złożonej informacji nie może przesądzać o wadliwości samej informacji. W odniesieniu do stanu faktycznego sprawy należy zatem przyjąć, że złożona przez podatnika informacja obejmuje zarówno dane zawarte w urzędowym formularzu jak i dane zawarte w załączniku. Sytuacja w której podatnik przedstawia niepowątpiewalne dane co do istotnych podatkowo wielkości przedmiotu opodatkowania, formułując jednocześnie wątpliwości (uzasadnione) do kwalifikacji podatkowej tego przedmiotu to sytuacja taka nie może być uznana jako brak ujawnienia wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zestawiając dane zawarte w informacji dla celów podatku od nieruchomości z danymi ujętymi w decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. uznał, że są one zbieżne. Okoliczność, że w załączniku do informacji nie ujęto wysokości pomieszczenia uznać należy za nieistotny skoro powierzchnia użytkowa wynikająca z informacji jest tożsama z powierzchnia użytkową przyjęto jako podstawa opodatkowania. Należy podkreślić, że organ podzielił stanowisko skarżącej, że powierzchnia poddasza nie powinna być opodatkowana stawką jak dla budynków (ich części) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny uznał, że nie zaistniały określone w art. 68 § 2 pkt 1 i 2 O.p. przesłanki zastosowania 5 letniego terminu doręczenia decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości. Zatem doręczenie decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. w 2017 r. nie mogło skutkować powstaniem zobowiązania podatkowego za ten rok.

Wobec powyższego ocena pozostałych zarzutów skargi kasacyjna staje się bezprzedmiotowa.

Stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości, mając zaś na uwadze, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a.

sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak sędzia NSA Jolanta Sokołowska sędzia NSA Sławomir Presnarowicz