Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 577/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 192
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 1a, art. 4a
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 1 -3, art. 18, art. 19 ust. 2
journal: Dz.U. 1977 nr 1 poz 5
law: Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie WSA Katarzyna Wolna-Kubicka WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi HW na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. z tytułu emerytury/renty otrzymanej z [...] I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego HW kwotę [...] zł ( [...] 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. stwierdza, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] na podstawie art. 21 § 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej zwanej O.p.) oraz art. 3 ust. 1 i 1a, art. 4a, art. 10 ust. 1 pkt 1 i art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., nr 14, poz. 176 ze zm., dalej zwanej u.p.d.f.) określił [...] zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. z tytułu renty otrzymanej z Francji w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż [...] przez cały 2007r. mieszkał w Polsce, co wynika ze złożonego dnia [...] stycznia 2005r. zgłoszenia identyfikacyjnego oraz z protokołu kontroli. Nadto organ I instancji przeprowadził dowód z zeznań świadków, którzy potwierdzili, iż w 2007r. [...] zamieszkiwał w [...] przy ul. [...], a jego wyjazdy do Francji były krótkoterminowe i trwały około 2 tygodni. W związku z tym uznano, iż [...] przebywał na terytorium RP dłużej niż 183 dni w roku i określono wysokość należnego podatku.

[...] odwołał się od decyzji wnosząc o wnikliwą analizę sprawy. Jego zdaniem organ I instancji naruszył zasady postępowania określone w art. 180, 187, 191 oraz 192 O.p. [...] stwierdził w odwołaniu, iż na etapie postępowania podatkowego wielokrotnie udowadniał, że nie mieszka na stałe na terytorium Polski i że centrum jego interesów życiowych nie znajduje się na terenie RP. Nadto oświadczył, że nie posiada stałego miejsca zamieszkania w Polsce, nie otrzymuje w Polsce żadnych pieniędzy, nie ma własnościowego mieszkania. W Urzędzie Skarbowym przedłożył zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej.

[...] stwierdził, że świadkowie zeznający w sprawie w żaden sposób nie potwierdzili tezy, iż przebywał na terenie RP powyżej 183 dni. Nadto dodał, iż decyzja organu I instancji jest wadliwa ponieważ określono mu zobowiązanie w kwocie [...]zł, a dopiero z uzasadnienia wynika, iż musi płacić też odsetki.

[...] oświadczył, iż jest osobą schorowaną, poruszającą się o kulach i ma problem w porozumiewaniu się w języku polskim. Nadto stwierdził, iż nie stać go na zapłatę określonej kwoty i odsetek w nieznanej wysokości.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, na podstawie art. 216 i art. 229 O.p. zwrócił akta podatkowe organowi I instancji w celu uzupełnienia dowodów i materiałów.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż na podstawie zebranego materiału dowodnego ustalono, iż [...] przebywał w Polsce dłużej niż 183 dni. Zeznania świadków: [...] i [...] są zbieżne i wskazują że [...] wyjeżdżał do Francji kilkukrotnie ale na krótko i łącznie wyjazdy w tym roku trwały kilka tygodni. Natomiast świadek [...] zeznał, że podatnik mógł przebywać we Francji w 2007r. około pół roku, ale wyraził w ten sposób jedynie przypuszczenie, a nie pewność. Z całą pewnością potwierdził jedynie, że zawoził podatnika do Francji w kwietniu, a następnie w czerwcu 2007r. i przywiózł go do Polski we wrześniu tego roku. Świadek nie wie jak długo [...] przebywał we Francji w kwietniu, natomiast wskazał, że najdłuższy pobyt we Francji trwał od czerwca do września 2007r.

[...] natomiast przesłuchiwany w charakterze strony zeznał, że nie pamięta ile razy wyjeżdżał w 2007r., a długość pobytu określił "bywałem i dwa miesiące."

Dokonując oceny złożonych zeznań organ II instancji stwierdził, że nie potwierdziły one faktu przebywania podatnika w Polsce krócej niż 183 dni. Nie przesądzając o wiarygodności zeznań złożonych przez [...], w ocenie organu należy mieć też na uwadze zeznania dwóch świadków, które wykluczają wersję przez niego przedstawioną. Nawet jednak, gdyby przyjąć najkorzystniejszą potwierdzoną przez świadka [...] wersję wydarzeń tj. okoliczność przebywania podatnika we Francji w kwietniu, a potem od czerwca do września 2007r., to Jego pobyt poza Polską mógłby wynieść najwyżej 152 dni (kwiecień - 30 dni, czerwiec - 30 dni, lipiec - 31 dni, sierpień - 31 dni, wrzesień - 30 dni). Biorąc pod uwagę powyższe organ II instancji stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, iż pobyt [...] w Polsce w 2007r. trwał krócej niż 183 dni. Z tego względu zasadne jest uznanie podatnika za osobę mającą miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust 1a u.p.d.f. W konsekwencji w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie cytowany powyżej przepis art. 3 ust. 1 u.p.d.f., co oznacza, że [...] podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Z kolei ustalenie, że strona nie pełniła we Francji żadnych funkcji publicznych, pozwoliło organowi odwoławczemu wykluczyć możliwość zakwalifikowania emerytury/renty zagranicznej otrzymywanej przez podatnika do przychodów, o których mowa w cytowanymi powyżej art. 19 ust.2 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej. Uzyskanie bowiem przez podatnika przychodów, określonych w tym przepisie skutkowałoby wyłączeniem ich z opodatkowania w Polsce.

Odnosząc się natomiast do zarzutu strony dotyczącego naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji przepisów proceduralnych art. 180, 187, 191 i 192 ustawy i O.p., Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zauważa, że organy podatkowe stosując przepisy prawa podatkowego działają na podstawie i w granicach prawa.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, zarzuty strony dotyczące naruszenia ww. przepisów nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Kwestionowane przez stronę sformułowanie zawarte w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]"organ odmówił mocy dowodowej" dotyczy wyjaśnień podatnika odnośnie kwot wynagrodzenia z tytułu emerytury/renty zagranicznej potrącanych na "kasę chorych". Organ podatkowy w zaskarżonej decyzji odniósł się szczegółowo do tej okoliczności i prawidłowo ocenił wyjaśnienia strony, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa podatkowego. Natomiast "dokument (...) pominięty jako dowód", o którym mowa w przedmiotowej decyzji to kserokopia faktury nr [...] z dnia [...] lipca 2011r. dotycząca opłat związanych z wynajmem i użytkowaniem nieruchomości położonej w miejscowości [...], na której [...] określony został jako odbiorca. Ponieważ faktura ta została wystawiona w roku 2011, nie może mieć wpływu na określenie sytuacji prawnopodatkowej, a w konsekwencji określenie wysokości zobowiązania podatkowego strony w roku 2007. Z tego względu słusznie organ podatkowy pierwszej instancji pominął przedłożony dokument jako dowód w niniejszym postępowaniu.

Natomiast pozostałe dowody i zeznania strony oraz innych osób zostały rozpatrzone i ocenione w procesie ustalania stanu faktycznego sprawy.

Reasumując organ II instancji stwierdził, iż [...] uczestniczył w postępowaniu toczącym się przed organem podatkowym pierwszej instancji, składał zeznania i przedkładał dowody, które następnie zostały przez ten organ wnikliwie rozpatrzone. Podatnik został też powiadomiony o możliwości wypowiedzenia się odnośnie całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (pismo z dnia [...] listopada 2011r. doręczone skutecznie w dniu [...] listopada 2011r.), jednak z możliwości tej nie skorzystał. Organ podatkowy natomiast w zaskarżonej decyzji, zgodnie z normą prawną sformułowaną w art. 210 O.p., w uzasadnieniu faktycznym decyzji zawarł wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku określenia w sentencji zaskarżonej decyzji kwoty należnych odsetek, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 51 § 1 O.p., zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie. W niniejszej sprawie zatem, kwota zobowiązania podatkowego określona w sentencji decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, stanowi zaległość podatkową, ponieważ nie została uiszczona w terminie tj. zgodnie z przepisem art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym (tj. do 30 kwietnia 2008r.) Stosownie zaś do uregulowań zawartych w art. 53 § 1 i 4 ustawy O.p., od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku. Zgodnie z § 3 tego przepisu - odsetki nalicza osoba odpowiadająca za zaległość podatkową, a zatem w niniejszej sprawie osobą tą jest podatnik. Zatem to na podatniku, nie zaś na organie podatkowym, spoczywa obowiązek obliczenia i następnie uiszczenia odsetek.

[...] złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 120 O.p. przez przyjęcie, że materiał dowodowy jest wyczerpujący i nie daje podstaw do przyjęcia, iż pobyt w Polsce w 2007 roku trwał krócej niż 183 dni, gdy tymczasem brak jest dowodów potwierdzających dłuższe przebywanie w Polsce co miało wpływ na treść orzeczenia oraz spowodowało błędną ocenę sprawy.

- wydanie decyzji z naruszeniem art. 120, 121 i 122 O.p. ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności w zakresie zeznań świadków i oparcia oceny materiału wyłącznie na dowodach zebranych przez organ pierwszej instancji.

- wydanie decyzji bez uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego w przedmiocie odwołania.

W uzasadnieniu skargi [...] stwierdził, iż zeznania świadków powołanych przez organ I instancji nie potwierdziły faktu jego przebywania w Polsce w 2007r. dłużej niż 183 dni. W ocenie skarżącego organ II instancji niewłaściwie ocenił zeznania [...]. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych, które bez zastrzeżeń przyjęły ogólne zeznania powołanych przez organ świadków, uznając zarazem zeznania [...] za przypuszczenie a nie pewność.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Naczelną zasadą postępowania podatkowego jest zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 122 O.p. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym organ prowadzący postępowanie dowodowe obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi – na podstawie obowiązujących przepisów – wiążą się skutki prawne. Niezebranie kompletnego materiału dowodowego narusza cytowany przepis w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organu podatkowego jest zebranie całego materiału dowodowego. Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie został zebrany cały materiał dowodowy, a na podstawie zgromadzonego nie sposób jednoznacznie ustalić, czy skarżący jest osobą mającą zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej polskiej i w związku z tym podlega obowiązkowi podatkowemu w myśl art. 3 ust. 1 u.p.d.f.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.f., osoby fizyczne jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na mocy art. 4a tej ustawy, wymieniony wyżej przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 18 umowy z dnia 20 czerwca 1975r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodów i majątku (Dz. U. z 1977r. Nr 1, poz. 5 ze zm.), z zastrzeżeniem postanowień art. 19 ust.2 renty, emerytury i podobne wynagrodzenia z tytułu poprzedniego zatrudnienia, wypłacane osobie zamieszkałej w jednym Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

Przywołany powyżej wyjątek określony w art. 19 ust.2 ww. umowy stanowi, że:

a) renty i emerytury przekazywane przez Umawiające się Państwo albo przez jedną z jego jednostek samorządu lokalnego, albo przez jedną z ich osób prawnych prawa publicznego, bądź wprost, bądź w ciężar tworzonego przez nie funduszu osobie fizycznej z tytułu usług o charakterze publicznym świadczonych temu Państwu, albo tej jednostce samorządu, albo tej osobie prawnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

b) jednakże te renty i emerytury podlegają opodatkowaniu tylko w drugim umawiającym się Państwie, jeżeli ich odbiorca ma w tym Państwie miejsce zamieszkania i posiada jego obywatelstwo.

Z treści przywołanych przepisów wynika, że renty, emerytury wypłacane przez Francję podlegają opodatkowaniu w kraju zamieszkania osoby otrzymującej takie świadczenie, z wyjątkiem sytuacji określonych w ww. art. 19 ust. 2 umowy.

Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 umowy, określenie "osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie" oznacza - z uwzględnieniem ustępów 2 i 3 tego artykułu - osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona, nie wyłączając jednak osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu, jaki osiągają ze źródeł położonych w wyżej wymienionym Państwie albo z tytułu majątku, jaki posiadają w tym Państwie.

Zatem ww. umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu przy definiowaniu obowiązku podatkowego odsyła do wewnętrznego prawa podatkowego danego państwa.

Zgodnie z art. 3 ust. 1a u.p.d.f. za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną która:

a) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

b) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Powyższe przepisy wskazują, że aby można było mówić o miejscu zamieszkania na terenie RP (polskiej rezydencji podatkowej) przez konkretnego podatnika, musi on posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje uznaniem osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a u.p.d.f. i tym samym posiadającą w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy (od całości swoich dochodów).

W ocenie Sądu organ I instancji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie miał podstaw do przyjęcia, iż skarżący w 2007r. przebywał na terytorium RP dłużej niż 183 dni. Skarżący oświadczył, iż w Polsce nie posiada centrum interesów życiowych i że przebywa w kraju tylko czasowo.

Zeznania przesłuchiwanych świadków nie pozwalają na stwierdzenie, z całą pewnością ile dni w 2007r. skarżący przebywał na terytorium RP.

Świadek [...] w czasie przesłuchania w dniu [...] października 2011r. zeznała, iż sprawowała opiekę nad skarżącym w okresie od 2001 do około 2008 roku a w 2007r. widywała go codziennie.

Do Francji skarżący wyjeżdżał tylko na kilka dni. Świadek stwierdziła, że w 2007r. przebywała we Francji razem ze skarżącym.

Świadek [...] przesłuchiwana po raz kolejny w dniu [...] marca 2012r. stwierdziła, iż w 2007r. nie była we Francji razem ze skarżącym oraz że skarżący w 2007r. przebywał we Francji około 5 tygodni. Zdaniem świadka najdłuższy pobyt skarżącego we Francji trwał około 2 i pół tygodnia.

Świadek [...] zeznała, że skarżący w 2007r. wyjeżdżał do Francji 3-4 razy w roku i wyjazdy trwały około 10-14 dni. Nadto stwierdziła, że sytuacja dłuższej nieobecności skarżącego w 2007r. nie miała miejsca.

Z zeznań tych świadków nie wynika bezspornie przez jaki czas skarżący w 2007r. przebywał we Francji.

Świadek [...] stwierdził, że nie pamięta jak długo w 2007r. skarżący przebywał we Francji. Pamięta, że w czerwcu 2007r. zawoził go do Francji, a następnie przywiózł go we wrześniu.

Zdaniem świadka skarżący przebywał we Francji około pół roku.

Skarżący wyjaśnił, iż podczas wyjazdów do Francji przebywał u swoich synów i znajomych. Stwierdził także, że nie pamięta ile razy w 2007r. wyjeżdżał do Francji ale zdarzało się, że pobyt trwał i dwa miesiące.

W ocenie Sądu ocena organów podatkowych uznających, iż skarżący przebywał w Polsce dłużej niż 183 dni nie znajduje jednoznacznego potwierdzenia w materiale dowodowym. Z zeznań świadków: [...] i [...] nie wynika precyzyjnie ile razy skarżący wyjeżdżał do Francji i ile czasu tam przebywał. Podkreślić należy, iż świadek [...] zmieniła swoje zeznania odnośnie pobytu wraz ze skarżącym na terenie Francji w 2007r. W ocenie Sądu rzutuje to na ocenę wiarygodności zeznań tego świadka. Natomiast świadek [...] potwierdził, iż skarżący przebywał we Francji w kwietniu oraz od czerwca do września 2007r. Z zeznań tego świadka wynika, iż skarżący przebywał we Francji w 2007r. łącznie 152 dni. Świadkowie zeznający w sprawie nie zostali przesłuchani w sposób wnikliwy i pozwalający na jednoznaczne określenie czasu pobytu skarżącego na terenie Francji w 2007r. Również sam skarżący nie został szczegółowo przesłuchany na okoliczność tego jak często wyjeżdżał do Francji w 2007r., jak długo i u kogo tam przebywał. Organ przyjmując najkorzystniejszą dla skarżącego wersję uznał, iż w 2007r. przebywał na terenie Francji łącznie 152 dni, bo tak wynika z zeznań [...], który go tam zawoził i przywoził z powrotem. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika jednak czy zdarzały się sytuacje że skarżący sam wyjeżdżał do Francji. Bezsporne jest, iż na terenie Francji mieszka jego trzech synów i ma tam przyjaciół. Te okoliczności nie zostały szczegółowo wyjaśnione przez organ podatkowy.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do jednoznacznego przyjęcia, iż skarżący przebywał w Polsce dłużej niż 183 dni i tym samym uznania go za osobę mającą miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a u.p.d.f. W konsekwencji nie znajduje zastosowania ten przepis.

Zdaniem Sądu po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, nie można z całą pewnością stwierdzić, jak długo skarżący przebywał na terenie Polski w 2007r. Bowiem określenie używane przez świadków, że wyjazdy były "krótkoterminowe" czy też "trwały około 2 tygodni" bez informacji jak często się odbywały, nie daje pewnej wiedzy odnośnie pobytu skarżącego w 2007r. poza Polską.

Z wyjaśnień skarżącego wynika, że nie posiada w Polsce centrum interesów życiowych i przebywa w niej tylko czasowo. Skarżący ma kartę stałego pobytu w Polsce, nie posiada polskiego dowodu osobistego tylko polski numer ewidencyjny. Skarżący jest osobą schorowaną, poruszającą się o kuli i ma problemy ze zrozumieniem języka polskiego. Okoliczności związane ze stanem zdrowia skarżącego były znane organowi prowadzącemu postępowanie podatkowe, które powinny mieć to na względzie.

Po złożeniu skargi skarżący złożył dodatkowe pismo, w którym poinformował iż przez cały miesiąc maj 2007r. przebywał we Francji. Na potwierdzenie tego złożył oświadczenie [...], z którego to wynika. Faktem jest, iż okoliczność tą skarżący winien podnosić w toku postępowania przed organami podatkowymi. Nie ulega jednak wątpliwości, że skarżący ma trudności ze zrozumieniem języka polskiego i mogło to być powodem, iż pomimo informacji ze strony organów podatkowych, skarżący nie przedstawił wszystkich dowodów w stosownym czasie.

Podkreślić należy, iż także na rozprawie w dniu [...] września 2012r. skarżący zwrócił się do Sądu by mówił powoli i wyraźnie bo rozumie tylko w 70% język polski.

W ocenie Sądu doszło do naruszenia przepisów postępowania w tym art. 120, 121, 122 i 187 § 1 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podziela zarzutów skargi odnośnie naruszenia przepisów art. 191 i 192 O.p. albowiem organ podatkowy dokonał oceny na podstawie zebranego materiału dowodowego a skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 3 wyroku.

kk