Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2101/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6 art. 30 ust. 1 pkt 2 art. 28
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2008 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), dalej zw. Prawem budowlanym, i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej kpa - wniósł sprzeciw do zgłoszenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 18.09.2008 r.

Organ wskazał, że zgłoszenie obejmowało montaż urządzenia reklamowego przy ul. P. w W. Projekt budowlany dotyczył dwustronnego nośnika reklamowego o wym. ekranu 6m x 3m, zamocowanego do stalowej konstrukcji o wys. powyżej 7m, na fundamencie z płyty prefabrykowanej o wym. 2,5m x 4,5m x 0,4m posadowionej na gruncie. Przedmiotem zgłoszenia jest więc budowa konstrukcji wsporczej, a nie tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego. Jest to wolnostojący, trwale związany żelbetowym fundamentem z gruntem, obiekt. Realizacja tego urządzenia posiada cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a nie instalacji wskazanej w art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy. Nie może mieć zatem zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego dotyczący tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 120 dni.

Powyższych robót nie obejmuje art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, co pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2009r. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 104 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji, powołując dodatkowo orzecznictwo sądów administracyjnych na poparcie swego stanowiska.

Skargę na ww. decyzję złożył inwestor, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji i zarzucając naruszenie:

art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że

tego przepisu nie stosuje się do wolnostojących urządzeń reklamowych trwale

związanych z gruntem tj. budowli wskazanych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego,

podczas gdy z jego treści wynika, że dotyczy on wszystkich urządzeń reklamowych;

art. 3 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że o

Sygn. akt VII SA/Wa 2101/09

trwałym związaniu z gruntem wolnostojącego urządzenia reklamowego decyduje wielkość urządzenia i fundament uniemożliwiający przesunięcie w inne miejsce, czy zniszczenie siłami przyrody, co ogranicza stosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy; 3) art. 30 ust. pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 poprzez przyjęcie, że na zgłoszone roboty budowlane wymagane jest pozwolenie na budowę.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

2) art. 138 kpa poprzez niepełne rozpatrzenie zarzutów odwołania tj: naruszenie:

a) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 kpa w zakresie nieprzeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego przez organ I instancji;

b) art. 107 § 1 i 3 kpa w zakresie braku uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w

decyzji organu I instancji;

3) art. 80 w zw. z art. 77 § 1 i art. 7 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i

wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, bez

przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego,

4) art. 77 § 1 kpa poprzez oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na załączonym

projekcie budowlanym;

5) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych wobec

nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w szczególności:

a) nieudowodnienie, że ww. roboty budowlane polegają na budowie a nie instalacji, w

związku z czym wymagają pozwolenia na budowę;

b) nieudowodnienie, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest trwale związane z

gruntem;

c) niewyjaśnienie kiedy ma być wykonana stopa fundamentowa, co wpływa na fakt, czy

chodzi o instalację, czy budowę;

d) niewyjaśnienie sposobu posadowienia na gruncie, pomimo iż w opisie technicznym

przedstawiono różne warianty posadowienia fundamentu;

6) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 kpa, poprzez niewyjaśnienie dlaczego i w jakim

zakresie, powołane wyroki NSA, wydane w różnych stanach faktycznych, mają

zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Sygn. akt VII SA/Wa 2101/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje :

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Kontroli Sądu podlegała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia wykonania ww. robót budowlanych.

Przede wszystkim wskazać należy, że stosownie do art. 28 Prawa budowlanego, co do zasady, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 29 ww. ustawy. Wyjątki od ww. przepisu wymienione w art. 29 ww. ustawy tworzą zatem katalog zamknięty robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. W treści art. 30 Prawa budowlanego szczegółowo określono, w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych.

W Prawie budowlanym rozróżniono więc dwie grupy urządzeń reklamowych, te na których instalowanie wymagane jest - zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy - tylko zgłoszenie oraz te wolno stojące urządzenia reklamowe, które są budowlami wymienionymi w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, gdyż ich budowa nie została wymieniona w art. 29 ust. 1 powołanej ustawy.

Zgłoszenie złożone w rozpatrywanej sprawie obejmuje wykonanie urządzenia reklamowego na gruncie. Podstawowe znaczenie ma zatem ustalenie, czy ww. roboty budowlane polegają na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" w myśl art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, czy też są robotami polegającymi na budowie "budowli" objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W tym miejscu podkreślić trzeba, że ustawodawca nie wskazał przesłanek przesądzających o uznaniu obiektu budowlanego za trwale związany z gruntem, gdyż ww. ustawa nie definiuje tego terminu. Posiłkując się definicją zawartą w słowniku języka polskiego (Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1988, str. 794) przez instalowanie należy rozumieć zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Natomiast pojęcie "montażu" oznacza składanie, zespolenie części lub zespołów w

Sygn. akt VII SA/Wa 2101/09

dalsze zespoły lub gotowy wyrób (ww. Słownik, tom II, str. 209).

Wobec powyższego zarówno pojęcie instalowania, jak i montażu odnosi się do pewnego sposobu, rodzaju działania, w wyniku którego powstaje nowy twór. Przenosząc te uwagi na grunt ustawy Prawo budowlane należy stwierdzić, że w wyniku czynności dotyczących instalowania powstaje nowe urządzenie reklamowe, a zakres prac, jakie winny być wykonane przy jego realizacji zawsze będzie wynikał z konkretnej, zindywidualizowanej sytuacji, na którą wpływa wielkość tegoż urządzenia, jak i miejsce jego posadowienia. Inny bowiem charakter będą miały prace przy wykonywaniu urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów i wysokości jednego metra, a zupełnie inny urządzenia o wadze kilku ton i wysokości kilkunastu metrów. Pomimo, że ustawodawca nie wprowadza wprost takiego rozróżnienia urządzeń reklamowych, nie oznacza to, że nie wynika ono z innych przepisów np. art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, jak już podniesiono na wstępie.

W świetle powyższego, wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa determinują to, czy może być on zakwalifikowany jako obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też obiekt wolnostojący nietrwale związanym z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym podkreśla się, że o tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób, w jaki posadowiono go w gruncie, czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie na natomiast ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. O tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem w istocie decydują jego parametry techniczne (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/09, z dnia 15 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 811/08, z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 324/08, z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, LEX nr 266325 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 576/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 26/07).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należało podzielić stanowisko organów, że urządzenie reklamowe przedstawione w załączonym do

Sygn. akt VII SA/Wa 2101/09

zgłoszenia projekcie technicznym budowlanym jest konstrukcją trwale związaną z

gruntem, gdyż świadczą o tym jej wymiary tj. wielkość dwustronnej tablicy reklamowej o

wym. ekranu 6m x 3m, zamocowanej do stalowej konstrukcji o wys. powyżej 7m, na

fundamencie z płyty prefabrykowanej o wym. 2,5m x 4,5m x 0,4m posadowionej na

gruncie.

W świetle przedstawionej argumentacji, jest to zatem wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę.

W związku z powyższym, pozostałe zarzuty podnoszone w skardze pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia..

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271, orzekł jak w sentencji.