Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 256/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska (spr.), Sędziowie NSA Maria Czapska – Górnikiewicz, Barbara Gorczycka - Muszyńska, Protokolant Anna Wieczorek, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2004r., sygn. akt II SA/Łd 1692/02 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając skargę B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] września 2002r, która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...]lipca 2002 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku szkoły przez dobudowę sali gimnastycznej i rozbudowę istniejącej kotłowni olejowej tej szkoły na działce nr [...] położonej we wsi G., na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1279 ze zm./ powoływanej dalej jako p.p.s.a, uchylił wymienione wyżej decyzje.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu, Sąd powołując się na art. 134p.p.s,a uznał skargę za zasadną niezależnie od zarzutów w niej podniesionych. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd podniósł, że organy obu instancji jako podstawę prawną decyzji wskazały dwie uchwały Rady Gminy K. a żadnej z nich nie dołączono do akt. W aktach znajduje się jedynie nieczytelny wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego bez legendy i bez podania, której uchwały dotyczy oraz plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy K. będący załącznikiem do uchwały Nr [...], na który powołują się decyzje obu instancji. Doszło zatem, w ocenie Sadu, do naruszenie zasad określonych w art. 7 i art.77kpa, obligujących organy administracji do zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do załatwienia sprawy. Sąd nadto podniósł, że z uzasadnienia skargi wynika, że skarżącej nie udostępniono żadnych czytelnych dokumentów i nie zapoznano jej z materiałem zebranym w sprawie, co stanowi naruszenie zasady prawa udziału stron w postępowaniu /art. 10kpa/

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku podkreśla, że wymienione uchybienie uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności wydanych decyzji, co skutkuje koniecznością ich uchylenia. Natomiast poza granicami sprawy są zarzuty skargi związane z wykonywaniem przez skarżącą uprawnień i obowiązków na jej własnej działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...], gdyż decyzje organów obu instancji dotyczą wyłącznie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...].

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) poprzez błędne przyjęcie przez Sąd naruszenia przez organy administracji zasad określonych w art. art.: 7, 10 i 77 kpa, gdyż zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną akta sprawy zawierały "wszystkie konieczne do ustalenia przeznaczenia przedmiotowego terenu, (tj. działki nr 166) dokumenty z planu zagospodarowania przestrzennego" a w trakcie postępowania administracyjnego B. S. domagała się jedynie załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co zdaniem Kolegium zostało zrealizowane decyzją organu I instancji. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, które były przedmiotem obu uchylonych decyzji nigdy nie były kwestionowane i pozostawały poza kręgiem zainteresowania skarżącej B.S. Skarga kasacyjna zarzuca nadto, że Sąd I instancji nie skorzystał z przepisu art. 62 pkt 1 p.p.s.a. tzn. nie uznał potrzeby zarządzenia skompletowania akt administracyjnych o niezbędne przepisy prawa miejscowego, naruszając w związku z tym wymieniony przepis. Uzasadnienie skargi kasacyjnej podnosi, ze akta sprawy zawierały niezbędną dokumentację planistyczną a zarzut, że wyrys z planu jest nieczytelny jest tylko wynikiem mało wnikliwej analizy dokonanej przez Sąd.

Konkluzja skargi zawiera wniosek uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, co zważył co następuje:

Zarzutom skargi kasacyjnej nie można odmówić słuszności.

Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone i obowiązujące przed dniem 1 stycznia 1995r. na podstawie art. 67 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999r., Nr15, poz.139 ze zm./ zachowały swą moc obowiązywania po wejściu w życie wymienionej ustawy /tj. po 1 stycznia 1995r/ i jeśli następnie nie zostały uchylone mogły, wobec treści art. 87 ust.3 ustawy dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80. poz. 717 ze zm./obowiązywać aż do 31 grudnia 2003r. Plany te, na równi z planami uchwalonymi pod rządami wyżej wymienionych ustaw, miały stosownie do treści art. 7 pierwszej z powołanej ustaw rangę prawa miejscowego i stanowiły źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły/ art. 87 ust. 2 Konstytucji/. Teksty tych planów łącznie z częściami graficznymi stanowiły zapis obowiązującego prawa miejscowego i wobec tego nie można im przypisywać znaczenia dowodu w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art.75 kpa. Trafny jest wobec tego zarzut skargi kasacyjnej podnoszący, że Sąd I instancji uchylając decyzje obu instancji w powołaniu na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. błędnie zastosował art.7 i art.77 kpa przyjmując, że organy administracji w rozpoznawanej sprawie nie zgromadziły materiału dowodowego w sposób wymagany tymi przepisami, gdyż w ocenie Sądu w przedstawionych aktach administracyjnych brak jest czytelnego wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jak i pełnych tekstów uchwał stanowiących podstawę wydania decyzji. Oznacza to w istocie, że Sąd stawia organowi administracji zarzut braku w przedstawionych w aktach sprawy tekstu przepisów prawa miejscowego mających zastosowanie w sprawie, co jak sam Sąd podnosi uniemożliwiało dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji. Braki w przedstawionych Sądowi aktach postępowania administracyjnego w zakresie pełnego aktu prawa miejscowego nie mogły prowadzić do postawienia skutecznego zarzutu, że organ administracji z naruszeniem art.7 i 77 kpa, nie zgromadził wymaganego tymi przepisami dowodów skoro teksty aktów prawa nie są dowodami w rozumieniu art. 75 kpa. Sąd, jeśli oceniał, że znajdujące się w aktach fragmenty planu nie są dostateczne dla ustalenia jego treści, w zakresie niezbędnym do oceny czy w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją organy właściwie zastosowały uregulowania tego aktu, winien zwrócić się czy to do organu, który wydał zaskarżona decyzję, czy wprost do organu uchwałodawczego o przedłożenie tekstu planu i jego wyrysu.

Niezależnie do tego podnieść należy, że uchylenie zaskarżonego aktu na podstawie art. 145§1pkt1lit.c) p.p.s.a. może mieć miejsce wówczas, gdy ujawnione przez sąd naruszenie przez organ przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uchylając na podstawie wymienionego przepisu decyzje obu instancji Sąd meriti całkowicie pominął wykazanie istnienia tej przesłanki wydania zaskarżonego orzeczenia, nie wypowiadając się w uzasadnieniu wyroku w ogóle w tym względzie, a poprzestając na stwierdzeniu, że ujawnione uchybienie w postępowaniu administracyjnym uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności wydanych decyzji, a zatem przywołał przesłankę nie mieszczącą się w omawianej regulacji. Za całkowicie trafny należy wobec tego uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd wymienionego przepisu.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stwierdzenie/str5/, że " ....skarżąca wskazuje w uzasadnieniu skargi, że nie udostępniono jej żadnych czytelnych dokumentów nie zapoznano z materiałem zebranym w sprawie, co stanowi naruszenie zasady prawa udziału stron w postępowaniu (art.10k.p.a)". Dokonując takiego przytoczenia treści skargi Sąd I instancji nie wyraża jednak żadnej własnej oceny trafności tego zarzutu skarżącej i nie analizuje prawidłowości postępowania administracyjnego pod tym kątem, w ogóle nie wypowiadając się w tej mierze w uzasadnieniu wyroku. Nie jest wobec tego jasnym czy stwierdzając, że w sprawie doszło do uchybienia przepisom postępowania Sąd miał na względzie również naruszenie art.10 kpa, a jeśli tak to czy i ono mogło mieć w ocenie Sądu wpływ na wynik sprawy.

Z przyczyn wymienionych, uznając za usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji.