Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 704/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi B. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc listopad 2007 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 4 listopada 2010r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 04.11.2010 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 207 § 1 i § 2 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 10 i ust. 4, art. 6 ust. 1 i ust. 3, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 62 ust. 1, art. 64 i art. 65 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29, poz. 257 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2006 r. Nr 72, poz. 500 ze zm.) oraz art. 154 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) stwierdził wobec B. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] powstanie obowiązku podatkowego i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc listopad 2007 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał m.in., że w okresie od 15.04.2008 r. do 20.05.2008 r. przeprowadzono w firmie podatnika kontrolę za okres od 1.01.2007 r. do 31.12.2007 r., która wykazała nieprawidłowości w zakresie obrotu gazem propan butan. Zgodnie z ustalonym przez organ pierwszej instancji stanem faktycznym nieprawidłowości polegały na tym, że strona zmieniała przeznaczenie gazu propan-butan w butlach (przeznaczonego na cele bytowe), zwolnionego z podatku akcyzowego, na gaz przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych. Dokonywała tego na stacji sprzedaży gazu LPG we W. poprzez przepompowywanie gazu z butli o pojemności 11 kg do zbiornika stacji za pomocą wykonanego przez stronę urządzenia umożliwiającego jednoczesne podłączenie 16 butli z gazem, a następnie dalszą sprzedaż gazu jako gazu LPG, od którego nie odprowadzono podatku akcyzowego. Powyższe ustalenia poczyniono w szczególności na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez Prokuraturę Rejonową we W. w dochodzeniu w sprawie przeciwko B. T. oraz przesłanego przez Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu "Zestawienia hurtowych odbiorców gazu płynnego rozlanego do butli", sporządzonego na podstawie ewidencji prowadzonych przez kontrahentów podatnika, a także zeznań świadków.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że mieszanina gazu propan-butan stosowana jest jako paliwo LPG służące do napełniania butli do kuchenek oraz napędzania pojazdów. Dokonywanie przepompowywania gazu, który jest zwolniony z podatku akcyzowego, a następnie jego sprzedaż ze zbiornika skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego, ponieważ oznacza jego zużycie niezgodnie z przeznaczeniem. W związku z powstaniem obowiązku podatkowego i niezłożeniem z tego tytułu deklaracji dla podatku akcyzowego za miesiąc listopad 2007r., organ podatkowy określił wysokość zobowiązania podatkowego (zaległości podatkowej) za ten okres zgodnie z powołanymi w sentencji decyzji przepisami ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym.

W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:

1) art. 4 ust.1 pkt 3, ust. 2 pkt 10 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich błędne zastosowanie;

2) § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego poprzez ich błędne zastosowanie;

3) art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a zwłaszcza kwestii braku dokumentów w sprawie.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia 11 kwietnia 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 2 pkt 10, art. 11 ust. 1, art. 64 i art. 65 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2006 r. Nr 72, poz. 500 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając ustalenia faktyczne oraz ich ocenę prawną dokonane przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że nie jest wiarygodne twierdzenie strony, zgodnie z którym gaz z butli 11 kg przepompowywany był do zbiornika głównego wyłącznie w celach magazynowych. Zdaniem organu materiał dowodowy nie potwierdził, że strona, nie dysponując osobnym zbiornikiem magazynowym, korzystała w tych celach z butli 11 kg, z których następnie przepompowywała gaz z zapłaconą akcyzą do zbiornika głównego. Stanowisko to, zdaniem organu, nie znajdowało potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności pokrywało się z zeznaniami świadków, którzy wskazali, że przepompowywanie gazu z butelek 11 kg następowało bezpośrednio po ich zakupie. Ponadto organ stwierdził, że używanie 11-kilogramowych butli w celach magazynowych byłoby nieekonomiczne, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a nade wszystko praktyka ta kolidowałaby z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy przy magazynowaniu, napełnianiu i rozprowadzaniu gazów płynnych, co potwierdza załączona do akt sprawy ekspertyza biegłego z zakresu pożarnictwa.

Organ odwoławczy stwierdził, że zarzut, iż w materiale dowodowym brak dokumentów, na których widniałby podpis skarżącego, jest niezrozumiały w sytuacji, gdy to podatnik decydował o zakupie na podstawie paragonów fiskalnych. Zdaniem organu to podatnik nie był zainteresowany dokumentowaniem transakcji dotyczących wyrobów, które następnie po zmianie ich przeznaczenia nielegalnie wprowadzał do obrotu. W związku z tym, że dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalały na określenie podstawy opodatkowania, ani zastosowanie metod szacowania określonych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy uprawniony był do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej, pozyskując zestawienia hurtowych odbiorców gazu płynnego rozlanego do butli u kontrahentów strony i zmierzając w ten sposób do określenia podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania.

Organ odwoławczy nie podzielił także innych zarzutów strony zarówno w kwestii ilości nieudokumentowanych transakcji, jak i w kwestii braku możliwości prowadzenia obrotu gazem na tak dużą skalę ze względu na ograniczone możliwości transportowe firmy [...], ponieważ pozostawały one w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami świadków. Brak było przy tym, zdaniem organu II instancji, podstaw do wnioskowanego dodatkowego przesłuchania skarżącego i wskazanych przez niego świadków, ponieważ dotychczasowe zeznania świadków, także po konfrontacji ze skarżącym, były zbieżne i wystarczające dla ustaleń w sprawie.

Organ odwoławczy nie przychylił się także do zarzutów naruszenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego. Z uwagi na to, że strona przepompowując gaz, zmieniła jego przeznaczenie do napędu pojazdów, naruszyła § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia i utraciła uprawnienie do zwolnienia od podatku akcyzowego. Natomiast obowiązek podatkowy powstał na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 4 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku akcyzowym, ponieważ opodatkowaniu akcyzą podlega sprzedaż wyrobów akcyzowych na terytorium kraju, a za sprzedaż uważa się także zużycie wyrobów niezgodne z ich przeznaczeniem, jeśli zastosowano do nich zwolnienie lub obniżono stawki akcyzy. Organ II instancji wyjaśnił także moment powstania obowiązku podatkowego i sposób obliczenia zobowiązania podatkowego, potwierdzając prawidłowość wyliczeń dokonanych przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 10 i ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym poprzez ich błędne zastosowanie;

2) § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego poprzez ich błędne zastosowanie;

3) art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a zwłaszcza kwestii braku dokumentów w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 1 października 2012 r. skarżący, wnosząc i wywodząc jak w skardze, podniósł dodatkowe zarzuty naruszenia:

1) art. 15 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym w zw. z § 1 i 2 oraz załącznikiem do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13.02.2009 r. w sprawie wykazu i terytorialnego zasięgu działania urzędów celnych i izb celnych, których odpowiednio naczelnicy i dyrektorzy są właściwi do wykonywania zadań w zakresie akcyzy na terytorium kraju poprzez naruszenie przepisów o właściwości, co jest objęte sankcją nieważności (art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej);

2) art. 193 Ordynacji podatkowej poprzez odrzucenie jako dowodu ksiąg podatkowych prowadzonych przez podatnika;

3) art. 23 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, pomimo że nie wystąpiła przesłanka oszacowania podstawy opodatkowania, którą jest nieprawidłowość ksiąg – nierzetelność lub wadliwość;

4) art. 120, art. 172 § 1, art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7, art. 47 i art. 51 Konstytucji RP poprzez określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania na podstawie "zestawienia zakupu gazu w butlach" sporządzone przez pracowników organu podatkowego w celu monitorowania odbiorców gazu oraz w celach statystycznych, a więc materiałów niestanowiących dokumentacji, której obowiązek prowadzenia i uprawnienie do sporządzenia wynikałby z przepisów prawa;

5) art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów, w szczególności dowodów z przesłuchania skarżącego i wskazanych przez niego świadków;

6) art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia prawnego decyzji;

7) art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez pozorowanie dwuinstancyjności postępowania, polegające na odniesieniu się przez organ drugiej instancji do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu z jednoczesnym zaniechaniem poczynienia własnych ustaleń w sprawie i dokonania własnej oceny prawnej.

Na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego, wnosząc i wywodząc jak w skardze oraz piśmie procesowym z dnia 1 października 2012 r., zarzucił dodatkowo rażące naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r., polegające na bezpodstawnym uznaniu skarżącego za podatnika podatku akcyzowego w niniejszej sprawie oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na tym, że uzasadnienie decyzji nie zawiera dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Pełnomocnik skarżącego podniósł w szczególności, że czynnością podlegającą opodatkowaniu w realiach niniejszej sprawy jest zużycie gazu, tymczasem organ nie wskazał, na podstawie jakich okoliczności uznał, że skarżący zużył wyrób akcyzowy niezgodnie z przeznaczeniem tj. do napędu samochodów. Organ w niniejszej sprawie nie wyjaśnił czy w istocie mamy do czynienia ze zużyciem niezgodnym z przeznaczeniem czy z niezaewidencjonowanym obrotem. Pełnomocnik skarżącego zwrócił również uwagę, że metoda inwentaryzacyjna zastosowana przez organ wykazała nieznaczne różnice między ilością zakupionego a sprzedanego gazu.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu w piśmie z dnia 4 października 2012 r., ustosunkowując się do zarzutów skarżącego, uznał je za bezzasadne i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów o właściwości miejscowej organ odwoławczy wskazał, że obowiązek podatkowy w rozpatrywanej sprawie powstał przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, a stosownie do przepisu przejściowego zawartego w art. 154 ust. 4 tejże ustawy w sytuacjach, gdy obowiązek podatkowy powstał przed dniem wejścia w życia ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem organu, w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za rok 2007 zastosowanie miały więc przepisy określające właściwość miejscową zawarte w art. 13 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy organami właściwymi w zakresie akcyzy stosownie do ich właściwości są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, właściwi ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Z kolei w myśl art. 13 ust. 2 jeżeli czynności podlegające opodatkowaniu są wykonywane na terenie właściwości miejscowej dwóch lub więcej organów podatkowych, właściwość miejscową ustala się dla: 1) osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej – ze względu na ich siedzibę i adres; 2) osób fizycznych – ze względu na ich miejsce zamieszkania. Organ wskazał, że B. T., zamieszkały w S., w kontrolowanym okresie prowadził działalność gospodarczą pod nazwą [...] B. T. w kilku miejscowościach: w S., w B., we W. i w G. Siedziba firmy z kolei znajdowała się w S. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący prowadził działalność polegającą na sprzedaży gazu LPG na terenie właściwości miejscowej co najmniej dwóch organów podatkowych: B. (właściwość miejscowa Naczelnika Urzędu Celnego w Koszalinie) oraz W. (właściwość miejscowa Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu). W zaistniałej sytuacji organem właściwym miejscowo ze względu na miejsce zamieszkania B. T. był Naczelnik Urzędu Celnego w Kaliszu, w którego terytorialnym zasięgu działania znajduje się obszar powiatu [...] zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 2004 r. w sprawie wykazu i terytorialnego zasięgu działania urzędów celnych i izb celnych, których odpowiednio naczelnicy i dyrektorzy są właściwi do wykonywania zadań w zakresie akcyzy na terytorium kraju.

Odnosząc się do stanowiska Dyrektora Izby Celnej, skarżący, działający przez pełnomocnika złożył w dniu 18 października 2012 r. kolejne pismo, w którym podtrzymał dotychczasowe zarzuty oraz rozszerzył argumentację na poparcie zarzutu dotyczącego naruszenia właściwości miejscowej, wskazując, że czynność podlegająca opodatkowaniu akcyzą miała miejsce wyłącznie na stacji paliw we W., co uzasadnia właściwość Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w granicach określonych w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd stwierdził takie naruszenie prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, które uzasadnia wyeliminowanie obu zaskarżonych decyzji z obiegu prawnego (art. 145 1 pkt 1 lit c cyt. ustawy).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte w grudniu 2009 roku, natomiast dotyczyło określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc listopad 2007 roku.

Nie ulega wątpliwości, iż jako podstawę orzeczeń przyjęto w przeważającej części materiał dowodowy zgromadzony w toku kontroli zainicjowanej ustaleniami Policji, a w rezultacie materiał uzyskany w wyniku postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową we W. ([...]). Jak wynika z decyzji organów podatkowych obu instancji, przyjęły one, iż podstawą stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego za miesiąc których decyzje te dotyczą, była zmiana przeznaczenia gazu zakupionego przez prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] B. T. Jak wynika z uzasadnienia zmiana przeznaczenia odbywała się poprzez przepompowanie przy użyciu wykonanej w tym celu "ośmiorniczki" gazu z butli o pojemności 11 kg do zbiornika głównego stacji LPG, skąd następnie tankowane były samochody.

Uzasadnienia decyzji w tym zakresie powołują się na okoliczności nieznajdujące poparcia w stanie faktycznym. Otóż organy w decyzji w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazują, w tym powołując się na zeznania świadków, że czynności zlewania gazu do zbiornika z którego sprzedawany był gaz do napędu odbywały się zaraz po zakupie gazu w butlach. Okoliczność ta ma jasno potwierdzać zużycie gazu niezgodnie z przeznaczeniem (str. 9 uzasadnienia I instancji) i stanowić podstawę opodatkowania. Jak wynika z dokumentów przedłożonych sądowi ze skargą urządzenie służące skarżącemu do przepompowania gazu zabezpieczone zostało przez funkcjonariuszy policji w dniu 16 sierpnia 2007r. W konsekwencji jest niemożliwe, aby tego samego urządzenia użyto po tym dniu. Nawet gdyby przyjąć, iż skarżący mógł posiadać drugie urządzenie, to zarówno postępowanie karne jak i podatkowe takiej okoliczności dotychczas nie wykazało. Tym samym okoliczność ta nie może stanowić – jak przyjęto w decyzji - samoistnej podstawy do twierdzeń, iż w miesiącu listopadzie 2007r. B. T. zmienił przeznaczenie zakupionego gazu przepompowując go do zbiornika LPG przy pomocy wskazanego przez organy urządzenia. Oceny tej nie zmieniają rachunkowe rozważania organu powiązane z odrębnym rozliczeniem gazu kupionego "na paragony" oraz transakcji potwierdzonych fakturami. Należy podkreślić, iż ocena materiału dowodowego dokonana przez organ ograniczona jest zasadami logiki i nie może opierać się na domysłach i przypuszczeniach, a tym bardziej w uzasadnieniu decyzji nie wolno odwoływać się do okoliczności nie znajdujących poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Uzasadnienie decyzji winno spełniać wymogi określone w Ordynacji Podatkowej, w tym także powoływać argumenty z których w logiczny sposób wynikają wnioski uzyskane z przeprowadzonego przez organy postępowania. W tym zakresie należy stwierdzić, że decyzje są logicznie niespójne. Nawet wynik kalkulacji rachunkowej oparty jest na założeniu ‘a priori, że B. T. dokonywał przepompowania gazu przy użyciu urządzenia zabezpieczonego u niego przez funkcjonariuszy policji 16 sierpnia 2007r. Tym samym założenia te powodują, iż rozważania rachunkowe i argumentacja w tym zakresie na potrzeby wykazania zmiany przeznaczenia gazu za kolejne miesiące są całkowicie bezskuteczne.

Wskazane wyżej sprzeczności pomiędzy podstawą uzasadnienia obu decyzji a stanem faktycznym stwarzają sytuację, że decyzje te naruszają zasady dotyczące wymogów, jakim powinny odpowiadać ich uzasadnienia a przez to bez wątpienia nie poddają się kontroli sądowej. Uniemożliwiają jednocześnie sądowi merytoryczną ocenę postępowania, albowiem przy błędnych założeniach twierdzeń organu, odniesienie się do argumentacji stron nakładałyby na sąd konieczność przeprowadzania postępowania dowodowego i własnych ustaleń, czego ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poza wyjątkiem przewidzianym w art. 106 § 3 tej ustawy - nie przewiduje.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego organy muszą oprzeć swe twierdzenia na okolicznościach znajdujących poparcie w materiale dowodowym, ewentualnie uzupełniając go w taki sposób, aby – nie naruszając zasad logiki – wykazać zmianę przeznaczenia gazu zakupionego przez skarżącego, a w rezultacie podstawę opodatkowania.

Z uwagi na odmienność niniejszej sprawy od znanych sądowi z urzędu spraw strony rozpoznawanych przez tutejszy Sąd za wcześniejsze miesiące 2007r. na potrzeby niniejszego wyroku nie jest możliwe na obecnym etapie rozstrzyganie o właściwości miejscowej organu prowadzącego postępowanie. Skoro organy oparły swoje twierdzenia na okolicznościach nie znajdujących poparcia w materiale dowodowym, który w ogóle potwierdza zmianę przeznaczenia gazu, nie jest możliwe przesądzenie, który z organów właściwy jest miejscowo do prowadzenia tego postępowania. Organy podatkowe obowiązane będą – jak w każdej innej sprawie – pilnować swej właściwości miejscowej z uwzględnieniem argumentacji tut. sądu zawartej w wyrokach wydanych w pozostałych sprawach za poprzednie miesiące.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postanowiono w punkcie II sentencji wyroku zgodnie z art. 200 P.p.s.a.

Sz. Widłak W. Długaszewska B. Koś