Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 677/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 27 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2024 roku sprawy ze skargi R. W. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 26 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 30 stycznia 2023 r. nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180, z późn. zm., dalej jako u.t.d.) nałożył karę pieniężną w wysokości: 12 000,00 zł na R. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Organ stwierdził naruszenie określone w l.p. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. jako niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

W terminowo wniesionym odwołaniu R. W. (dalej także jako strona, skarżący) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, alternatywnie o zawieszenie postępowania odwoławczego. Zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. na skutek wydania decyzji w warunkach obligujących organ do uprzedniego zawieszenia prowadzonego postępowania. Zgodnie z ww. przepisem organ administracji zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Kontrola, która miała być przeprowadzona w myśl zawiadomienia z 22 lipca 2022 r. nie doszła co prawda do skutku, ale zdaniem skarżącego nie był to efekt jego niezgodnego z przepisami postępowania. W środkach zaskarżenia związanych z ww. kontrolą (zażalenie, skarga do sądu administracyjnego) skarżący wskazywał, że próba przeprowadzenia tej kontroli stanowi naruszenie art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 40 § 1 i art. 42 § 1 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 16 Prawa przedsiębiorców, z uwagi na brak prawnie skutecznego doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli.

Przy doręczaniu zawiadomienia organ posłużył się danymi adresowymi nie dotyczącymi firmy strony prowadzonej pod nazwą [...] Zawiadomienie to zostało skierowane na adres inny, niż adres strony wskazany w części wstępnej zaskarżonej decyzji, a to adres wskazany w zaskarżonej decyzji jest tym adresem, który prawidłowo związany jest z działalnością firmy strony. To właśnie adres w [...] jest od wielu lat adresem firmy strony i w tym zakresie nie było żadnych zmian uzasadniających kierowanie zawiadomienia z 22 lipca 2022 r. pod inny adres z rzekomo – zdaniem odwołującego się, prawnym skutkiem doręczenia.

Odwołujący się ocenił, że nie mógł zgodzić się na przeprowadzenie ww. kontroli, byłby to bowiem przejaw akceptowania niezgodnych z prawem działań organu kontrolnego. Obecnie, kwestia zasadności i prawnej dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia przedmiotowej kontroli nr [...] oczekuje na rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny.

Skarżący podkreślił, że kwestia, czy doszło do prawnie skutecznego zawiadomienia skarżącego, mającego przecież status przedsiębiorcy - wprost rzutuje na ewentualne ustalenie, czy dopuścił się naruszenia, w postaci niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Brak prawnie skutecznego zawiadomienia oznaczać będzie, że organ nie był uprawniony do przeprowadzenia czynności kontrolnych, skoro uprzednie zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli jest warunkiem sine qua non dalszego działania organu kontroli. Rozstrzygnięcie sądu administracyjnego, negujące in concreto skuteczność doręczenia zawiadomienia, oznaczać będzie, że przedmiotowe naruszenie nie zaistniało, a w konsekwencji, że postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej jest bezprzedmiotowe. Zarysowany układ zdaniem odwołującego się jednoznacznie wskazuje, że mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Decyzją z 26 lipca 2023 r. nr [...] Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej jako K.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 72, art. 73, art. 92a, art. 92c u.t.d., lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Uzasadniając napisał, że zgodnie z art. 72 u.t.d. kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych. W myśl art. 50 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Stosownie do art. 50 ust. 3 tej ustawy, przedsiębiorca wskazuje na piśmie osobę upoważnioną, o której mowa w ust. 1, w szczególności w czasie swojej nieobecności.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., która niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 12 000 złotych.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji GITD oraz akt sprawy, pismem z 15 czerwca 2022 r. [...]WITD zawiadomił skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Przedsiębiorca złożył oświadczenie, że ze względu na braku podpisu organu na zawiadomieniu, nie wyraża zgody na przeprowadzenie kontroli. Postanowieniem z 22 lipca 2022 r. [...]WITD odstąpił od czynności kontrolnych, bowiem zawiadomienie zawierało nieczytelną imienną pieczątkę osoby upoważnionej do zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, zatem nie spełniało wymogów z art. 48 ust. 3 pkt 5 Prawo przedsiębiorców.

Pismem, także z 22 lipca 2022 r. [...]WITD zawiadomił R. W. o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu 19 sierpnia 2022 r. w siedzibie przedsiębiorcy (w miejscu wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej), wskazując w zawiadomieniu adres ul. [...], [...]. Jak wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, przesyłka została zaadresowana i przesłana do [...] sp. z o.o. [...], [...], gdzie R. W. pokwitował odbiór przesyłki z zawiadomieniem.

Już po odebraniu przesyłki organ przychylił się do wniosku skarżącego o przesunięcie terminu kontroli na dzień 08 września 2022 r. oraz do kolejnego wniosku skarżącego, aby wizyta inspektorów odbyła się w siedzibie [...] sp. z o.o. przy [...] w P..

W sprzeciwie z 08 września 2022 r. skarżący napisał, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie kontroli z uwagi na to, że nie został skutecznie zawiadomiony o zamiarze wszczęcia kontroli. Wskazał, że zawiadomienie zostało przesłane na nieprawidłowy adres i ocenił, że zawiadomienie nie zostało doręczone skutecznie.

Postanowieniem z 15 września 2022 r. W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Rozpoznając zażalenie skarżącego (data wpływu do GITD – 12.10.2022r.), Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z 19 października 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Sądowi jest wiadomo z urzędu, że skarga R. W. na ww. postanowienie GITD została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt III SA/Po 57/23; nieprawomocnym wyrokiem z 23 maja 2023 r. Sąd oddalił skargę.

Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej, w dniu 10 listopada 2022 r. ok. godziny 9:00 inspektorzy udali pod adres na ul. [...] lok. [...], P., w celu rozpoczęcia kontroli, ale nikogo nie zostali na miejscu. Adres ten został wyznaczony przed przedsiębiorcę we wniosku z 08 września 2022 r. Inspektorzy udali się pod adres ul. [...] w [...], tj. pod adres zarejestrowanej działalności gospodarczej skarżącego, ale tam również nikogo nie zastali.

Dalej, jak wynika z akt sprawy, [...]WITD pismem 10 listopada 2022 r. poinformował skarżącego, drogą elektroniczną, że czynności kontrolne zostaną wznowione 14 listopada 2022 r. w godz. 08.00 – 10.00 w miejscu wykonywania działalności gospodarczej tj. [...] ul. [...]. Organ uprzedził, że gdyby kontrola miała być przeprowadzona pod innym adresem, to prosi o wskazanie adresu w odpowiedzi na e-maila. Nadto organ zastrzegł, że wskazany termin kontynuowania kontroli jest ostateczny.

W dniu 13 listopada 2022 r. skarżący przesłał organowi oświadczenie, że skorzystał "...z prawa na wniesienie odwołania" od postanowienia GITD; ocenił, że wizyta inspektorów w celu kontynuowania działań kontrolnych jest bezzasadna, gdyż przedmiotowa kontrola nigdy nie została rozpoczęta, ze względu na bezskuteczne zawiadomienie o rozpoczęciu czynności kontrolnych. Ponadto przedsiębiorca wskazał, iż postanowienie GITD z 19 października 2022 r. "jest nieprawomocne i do momentu jego uprawomocnienia podejmowanie czynności kontrolnych przez inspektorów jest bezzasadne.".

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 14 listopada 2022 r. inspektorzy udali się pod adres [...] ul. [...], w celu rozpoczęcia kontroli, na miejscu zastali skarżącego, który odmówił przyjęcia imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli i złożył oświadczenie o odmowie rozpoczęcia kontroli.

Organ podsumował, że strona nie poddała się kontroli w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą - w całości. Kwestia skuteczności zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli została rozstrzygnięta postanowieniem GITD z 19 października 2022 r. Nie budzi żadnej wątpliwości organu, iż przedsiębiorca został skutecznie zawiadomiony o zamiarze przeprowadzenia kontroli.

Organ ocenił, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania, w kontekście podstaw egzoneracyjnych z art. 92c u.t.d. Strona nie wskazała bowiem żadnych faktów, które w jej ocenie uzasadniałyby zastosowanie tego przepisu. Okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. powinien zaś wykazać przedsiębiorca. Przy czym w sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 92b u.t.d., bowiem dotyczy on kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. W. zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. na skutek bezzasadnego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały podjęte w warunkach naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., albowiem w sprawie zaistniała – zdaniem skarżącego - zakreślona w tym ostatnim przepisie przesłanka obligująca do uprzedniego - jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji - zawieszenia prowadzonego postępowania. Nadto zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. na skutek bezzasadnego uznania, że w sprawie nie zaistniało zagadnienie wstępne w myśl tego przepisu.

Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania sądowoadministracyjnego, sygn. akt III SA/Po 57/23, zainicjowanego wniesieniem do WSA w Poznaniu skargi przez R. W. na postanowienie GITD z 19 października 2022 r., utrzymującego w mocy postanowienie [...]WITD z 16 września 2022 r. o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Skarżący ocenił, że niniejsza sprawa, dotycząca kary pieniężnej za niepoddanie się/uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli, wprost uzależniona jest od weryfikacji zasadności rozstrzygnięcia podjętego w przywołanej sprawie, dotyczącej kontynuowania czynności kontrolnych. Nie można bowiem pociągać do finansowej odpowiedzialności za niepoddanie się/uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli, jeżeli taka kontrola, jako sprzeczna z obowiązującymi przepisami, w ogóle nie mogła być wszczęta i prowadzona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2023r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że z uwagi na wniosek organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zawarty w odpowiedzi na skargę, wobec milczenia skarżącego prawidłowo zawiadomionego o ww. wniosku (k. 18-18v i k. 20) Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. W myśl bowiem art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone m.in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn, zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podniesione w niej zarzuty okazały się chybione, a Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się innego rodzaju naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne, uczynione przez organy obu instancji, czyniąc te ustalenia podstawą rozważań w sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Inspektor Transportu Drogowego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za naruszenie, określone w l.p. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d.: niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Podstawę prawną decyzji stanowiły wskazane przez organy przepisy u.t.d. oraz przepis lp.1.6 załącznika nr 3 do tej ustawy a nadto przepisy ustawy – Prawo przedsiębiorców.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy postępowanie skarżącego można ocenić jako niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości.

Zgodnie z art. 89 c u.t.d. do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Przepisy rozdziału 5 ustawy Prawo przedsiębiorców dotyczą kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorców, której mają oni obowiązek się poddać i o której winni być uprzednio zawiadomieni przez organ kontrolujący (art. 45-65). Zgodnie z art. 50 ust. 1 ww. ustawy, czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. Z kolei z art. 50 ust. 3 wynika, że kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. Ustawodawca w art. 72 u.t.d. stanowi, że kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, zaś w art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d. przewidziano, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć kwot określonych w ust. 5 tego artykułu.

Z punktu 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. wynika natomiast, że niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części podlega karze, w kwocie 12 000 zł.

W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do jedynego zarzutu skargi, jakoby w sprawie był obowiązek zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej obowiązek zawieszenia kontrolowanego postępowania administracyjnego. Skarżący wywodzi, że kontrolowana sprawa, dotycząca kary pieniężnej za niepoddanie się/uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli, ma być zależna od sprawy w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie skarżącego. Sądowi wiadomo jest z urzędu, że nieprawomocnym wyrokiem z 23 maja 2023 r. III SA/Po 57/23 WSA w Poznaniu oddalił skargę R. W. na postanowienie GITD z 19 października 2022 r. w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych.

Zdaniem skarżącego sprawa administracyjna kontrolowana teraz przez Sąd jest powiązana ze sprawą administracyjną zakończoną ww. postanowieniem GITD z 19 października 2022 r. Powiązana tą samą kontrolą u skarżącego, wyznaczoną zawiadomieniem z 22 lipca 2022 r. na dzień 19 sierpnia 2022 r. a przełożoną przez organ, na wniosek przedsiębiorcy, na dzień 08 września 2022 r. Z tego powiązania skarżący wywodzi skutki prawne, zdaniem Sądu bezzasadnie.

Kolejność wydarzeń związanych z próbą przeprowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego jest bezsporna. Skarżący wniósł sprzeciw wobec podjęcia czynności kontrolnych – w trybie art. 59 ust. 1 Prawa przedsiębiorców (k. 38 akt adm. kontrolowanej sprawy) ale organ I instancji postanowieniem z 15 września 2022 r. postanowił o kontynuowaniu czynności kontrolnych (k. 43), zaś GITD postanowieniem z 19 października 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie (k. 52-53). Jak to już zostało napisane, WSA w Poznaniu nieprawomocnym wyrokiem z 23 maja 2023 r. III SA/Po 57/23 oddalił skargę R. W. na postanowienie GITD z 19 października 2022 r. w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych.

Już po wydaniu przez GITD postanowienia z 19 października 2022 r. utrzymującego w mocy postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych, organ I instancji, zaznaczając ten fakt procesowy, pismem z 10 listopada 2022 r. (k. 63) poinformował skarżącego, że czynności kontrolne zostaną wznowione 14 listopada 2022 r., ale skarżący ponownie odmówił rozpoczęcia kontroli.

Sąd podziela stanowisko wyrażone przez organ w odpowiedzi na skargę, że w świetle art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, zaskarżenie przez R. W. postanowienia GITD z 19 października 2022 r. w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych nie stanowiło przeszkody do kontynuowania czynności kontrolnych.

W niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka, na którą powołuje się skarżący, określona w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. tj. konieczność zawieszenia przez organ postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie nie wystąpiło bowiem zagadnienie wstępne. Skuteczność zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli została rozstrzygnięta postanowieniem GITD z 19 października 2022 r., a wniesienie skargi na to postanowienie nie wstrzymuje jego wykonania. Z tych samych powodów Sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego postanowieniem z dnia 30 listopada 2023r. Brak było podstaw do uznania, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania o sygn. III SA/Po 57/23 zakończonego wydaniem nieprawomocnego wyroku z dnia 23 maja 2023r. oddalającego skargę. (art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Na postanowienie to nie przysługiwało zażalenie (art. 131 p.p.s.a.), wobec czego nie wymagało sporządzenia uzasadnienia (art. 163 § 2 p.p.s.a.)

Z tego powodu Sąd zdecydowanie nie podziela twierdzenia skargi, jakoby dopiero prawomocne stwierdzenie przez sąd administracyjny, że kontrolowany został prawnie skutecznie zawiadomiony o zamiarze wszczęcia kontroli, ergo były spełnione wymogi prawne do wszczęcia i prowadzenia kontroli, "otworzy drzwi" do ustalenia, że skarżący rzeczywiście nie poddał się lub uniemożliwił przeprowadzenie kontroli.

Z akt sprawy wynika jasno, że organ jak i kontrolerzy zrobili co tylko było możliwe, aby doprowadzić do rozpoczęcia kontroli. Organ aprobował wnioski skarżącego: o przesunięcie terminu kontroli, o zmianę adresu, pod którym została przeprowadzona kontrola. Skarżący zawiadomienie z 22 lipca 2022r.o wszczęciu kontroli w dniu 19 sierpnia 2022r. odebrał osobiście 9.08.2022r. W zawiadomieniu tym określono podstawę prawną i zakres kontroli a także zawarto pouczenia i wykaz dokumentów jakie należało przygotować na dzień rozpoczęcia kontroli. Skarżący telefonicznie 17.08.2022r. a następnie mailowo- 18.09.2022r. wniósł o przesunięcie kontroli na 8.09.2022r. z uwagi na trwający sezon urlopowy i brak pracowników na miejscu. Organ pismem z 18.08.2022r. poinformował skarżącego o przesunięciu kontroli na 8.09.2022r. w [...] Dopiero w dniu kontroli tj. 8.09.2022r. skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie kontroli w biurze w P. i złożył sprzeciw, nie wyraził zgody na przeprowadzenie kontroli w tym dniu kontrolującym, którzy przyszli do biura firmy skarżącego w P.. Organ wydał postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych, na które skarżący wniósł zażalenie. Kontrolerzy w dniu 10 listopada 2022 r., nie zastawszy nikogo pod adresem wskazanym przez skarżącego, udali się pod adres zarejestrowanej działalności gospodarczej skarżącego, znajdujący się kilkadziesiąt kilometrów dalej, starając się doprowadzić do rozpoczęcia kontroli. Następnie organ poinformował skarżącego, pismem z 10 listopada 2022r. i drogą elektroniczną, że czynności kontrolne zostaną wznowione 14 listopada 2022 r. w godz. 08.00 – 10.00 w miejscu wykonywania działalności gospodarczej. Organ uprzedził, że gdyby kontrola miała być przeprowadzona pod innym adresem, to prosi o wskazanie adresu w odpowiedzi na e-maila. Nadto organ zastrzegł, że wskazany termin kontynuowania kontroli jest ostateczny i wprost ostrzegł, że w przypadku nieobecności przedsiębiorcy lub osoby wyznaczonej do reprezentowania podczas kontroli, spowoduje zakończenie czynności poprzez wymierzenie kary pieniężnej z lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d.(k. 63-64). Skarżący mailem z 13.11.2022r. i pisemnych oświadczeniem z 10.11.2022r. podał, że przeprowadzenie kontroli jest niezasadne do czasu zakończenia sprawy dotyczącej postanowienia o kontynuowaniu czynności kontrolnych i odmówił przeprowadzenia kontroli w dniu 14 listopada 2022 r., kiedy to kontrolerzy zastali skarżącego pod adresem wykonywania działalności gospodarczej. W toku postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skarżący kwestionował zasadność podejmowanych przez organ czynności kontrolnych. W trakcie trwania postępowania kontrolnego uniemożliwiał przeprowadzenie kontroli, wobec czego nałożona kara była zasadna.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji co do braku możliwości zastosowania w sprawie podstaw egzoneracyjnych. Skarżący nie wskazał żadnych faktów, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92c u.t.d. Z kolei art. 92b u.t.d. nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie, bowiem przepis ten dotyczy naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.