Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 908/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, par. 2, par. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 908/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 16 listopada 2023 r., sprawy ze skargi M.M., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, z 21 sierpnia 2023r. nr SKO.EA/418/47/2023, w przedmiocie zarzutu na postępowanie egzekucyjne, , , skargę oddala.,


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2023r., nr SKO.EA/418/47/2023 utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 8 marca 2023r., nr 91/2023 (znak: EE.313.2.131.2023) wydane po rozpatrzeniu zarzutu wniesionego przez M.M. (dalej: "skarżąca", "zobowiązana") w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 31 stycznia 2023r. i orzekające o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżonym postanowieniem Prezydent Miasta Krakowa orzekł o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 31 stycznia 2023r. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w dniu 13 lutego 2023r. do wierzyciela wpłynęło pismo zobowiązanej z dnia 7 lutego 2023r. dotyczące ww. tytułu wykonawczego, wystawionego w związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...], który odbywał się w dniu 9 września 2022r., na ulicy [...] (w podstrefie A) - na drodze publicznej w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania w K. Z uwagi na podnoszone w treści pisma okoliczności, rzeczone pismo zostało zakwalifikowane, jako zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2022r. poz. 479 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), którego podstawę stanowi nieistnienie obowiązku. W przedmiotowej sprawie zobowiązana wskazała, iż opłaciła postój, kupując bilet w parkomacie. Na dowód tego przedłożyła kserokopię biletu parkingowego z dnia zdarzenia.

Działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa, Zarząd Dróg Miasta Krakowa, rozpatrzył podniesiony przez zobowiązaną zarzut i stwierdził, że podniesiony przez nią zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie, a w konsekwencji powinien zostać oddalony.

Wierzyciel wskazał, że opłata za postój pojazdów samochodowych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania w Krakowie wynika z mocy prawa i jest pobierana w miejscach wyznaczonych o postoju, w dniach od poniedziałku do soboty

w godzinach od 10:00 do 20:00, zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 1693 ze. zm., dalej: "u.d.p."). W przypadku nieuregulowania opłaty za postój, obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstaje wprost z mocy prawa na podstawie art. 13f ust. 1 u.d.p., a jej wysokość uchwałą nr LXXX1X/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. ustalono na kwotę 150 zł.

Następnie podano, że zgodnie z ww. uchwałą Rady Miasta Krakowa od 15 grudnia 2019r., opłata w poszczególnych podstrefach została zróżnicowana (Podstrefa A - 6,00 zł, Podstrefa B - 5,00 zł, Podstrefa C - 4,00 zł). Wobec powyższego błędne wybranie podstrefy, w której obowiązują niższe stawki jest równoznaczne z brakiem wniesienia opłaty, a tym samym jest podstawą do wystawienia zawiadomienia.

Zdaniem wierzyciela bezsporny jest fakt, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej - po stronie zobowiązanej - powstał. Postój pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...] odbywał się w dniu 9 września 2022r. w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania w Krakowie, na drodze publicznej - ulica [...] - w podstrefie A. Pracownik dokonujący kontroli stwierdził, że na pojazd o nr rej. [...] nie została wniesiona opłata na podstrefę A. Po weryfikacji w systemie płatności potwierdzono, że w parkomatach znajdujących się w okolicy przedmiotowego postoju nie dokonano zakupu biletu na pojazd o nr rej. [...] . Z przedłożonej przez zobowiązaną kserokopii biletu parkingowego wynika zaś, że w dniu 9 września 2022r. - na ulicy [...] - opłacony został postój na pojazd o nr rej. [...] , ale na niewłaściwą podstrefę (tj. na strefę B). W tej sytuacji wierzyciel stwierdził, że zawiadomienie zostało wystawione zasadnie.

Odnosząc się zaś do podnoszonych w piśmie zobowiązanej z dnia 7 lutego 2023r. kwestii dotyczących braku odpowiedzi od Zarządu Dróg Miasta Krakowa na złożone przez nią reklamacje, wierzyciel wskazał na pismo, w którym została wysłana odpowiedź przez Dział Reklamacji OPP w dniu 27 września 2022r., lecz korespondencja wróciła z adnotacją "nie podjęto w terminie". Na złożoną korespondencję zobowiązanej z dnia 21 listopada 2022r. (data wpływu do ZDMK: 23 listopada 2022r.) została wysłana odpowiedź przez Dział Reklamacji i Zarzutów Wydziału ds. Postępowań Przedegzekucyjnych w dniu 1 grudnia 2022r. Przedmiotowa korespondencja również wróciła z adnotacją "nie podjęto w terminie". W tej sytuacji organ - mając na uwadze art. 18 u.p.e.a. i art. 44 k.p.a., po zbadaniu prawidłowości doręczenia - stwierdził, że przedmiotowa korespondencja została doręczona w trybie doręczenia zastępczego. Ponadto organ wskazał, że złożenie reklamacji w żaden sposób nie wstrzymuje, ani nie przerywa biegu terminu wskazanego do wniesienia opłaty dodatkowej, a tym samym nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Ponadto sam fakt złożenia reklamacji nie rozstrzyga, co do zasady o jej uznaniu. Reasumując, w niniejszej sprawie wierzyciel stwierdził, że nie ma wątpliwości, iż podniesiony przez zobowiązaną, zarzut dotyczący tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 31 stycznia 2023r., którego podstawą jest nieistnienie obowiązku, zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., powinien zostać oddalony.

Na powyższe postanowienie zobowiązana złożyła zażalenie w ustawowym terminie. Żaląca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wyjaśniła okoliczności związane z brakiem uiszczenia prawidłowej wysokości opłaty za parkowanie, a także odniosła się do zasadności uznania za prawidłowo doręczone pism dotyczących postępowania reklamacyjnego.

W świetle powyższego, SKO w Krakowie wydało postanowienie z dnia 21 sierpnia 2023r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się na treść art. 33 § 1, § 2, § 4 u.p.e.a., art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, lit. b, ust. 1 a, art. 13f, art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., § 2, § 3, § 4 uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. (t.j. Dz. Urz. Woj. Małop. 2021 r., poz. 3515). Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie postój pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...] odbywał się w dniu 9 września 2022r. w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania w Krakowie, na drodze publicznej - ulica [...] - w podstrefie A i na ten pojazd nie została wniesiona wymagana przepisami opłata na podstrefę A. Zdaniem organu II instancji, w dniu 9 września 2022r. zobowiązana opłaciła postój na pojazd o nr rej. [...], ale na niewłaściwą podstrefę (tj. na strefę B), natomiast w czasie dokonywanej kontroli pojazd zaparkowany był na ulicy [...] - w podstrefie A, gdzie obowiązują wyższe stawki opłat. W tej sytuacji uznać należało, że wierzyciel prawidłowo stwierdził, że zawiadomienie o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej zostało wystawione zasadnie. Opłacenie postoju w podstrefie, w której obowiązują niższe stawki, a następnie przeparkowanie pojazdu do innej podstrefy, w której obowiązują wyższe stawki opłaty i brak uiszczenia wyższej opłaty w wysokości wymaganej przepisami uchwały, jest równoznaczne z brakiem wniesienia opłaty, a tym samym jest podstawą do wystawienia zawiadomienia. SKO w Krakowie podkreśliło, że ww. uchwała Rady Miasta Krakowa, stanowi akt prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP wiąże organy stosujące prawo. Podano, że opłatą dodatkową został objęty postój pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...] , w dniu 9 września 2022r., na ulicy [...] (w podstrefie A) w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w Krakowie, co potwierdza dołączona do akt sprawy dokumentacja zdjęciowa oraz kopia zawiadomienia. We wskazanym terminie, w czasie, gdy ww. pojazd zajmował miejsce parkingowe w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w Krakowie w podstrefie A, nie została wniesiona stosowna opłata za postój w wymaganej uchwałą wysokości dla podstrefy A. W konsekwencji, w związku ze stwierdzonym i udokumentowanym nieopłaconym prawidłowo postojem ww. pojazdu, który odbywał się w dniu 9 września 2022r., na ulicy [...] (w podstrefie A) w Strefie Płatnego Parkowania wyznaczonej znakiem drogowym D-44, powstał ustawowy obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, o którym kierowca został poinformowany pozostawionym za wycieraczką pojazdu zawiadomieniem o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 150,00 zł. Nieuiszczenie w wyznaczonym terminie opłaty dodatkowej spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego, mającego na celu przymusowe ściągnięcie powstałej z mocy prawa należności. Ponadto Kolegium wskazało, że ani ustawa, ani uchwała nie przewidują żadnych okoliczności (nawet w sytuacjach losowych) uzasadniających zwolnienie z opłaty za postój. W niniejszej sprawie, pisemna reklamacja od nałożonej opłaty dodatkowej za postój w obszarze płatnego parkowania złożona przez zobowiązaną nie została uznana za zasadną, co skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej. Z akt sprawy wynika, że pisma z dnia 23 września 2022r. i z dnia 30 listopada 2022r. nie uwzględniające wniesionych przez zobowiązaną reklamacji zostały prawidłowo doręczone w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 k.p.a., który z mocy art. 18 u.p.e.a., ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Po weryfikacji zwrotnych potwierdzeń odbioru ww. pism, Kolegium stwierdziło, że wszystkie przesłanki warunkujące skuteczność doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. zostały spełnione, a więc warunek przechowywania pisma przez operatora pocztowego przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadomienie o pozostawaniu pisma (awizo) wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (powtórne awizo). Zgodnie z adnotacją widniejącą na kopercie dotyczącej pisma z dnia 23 września 2022r. - pismo było dwukrotnie awizowane (pierwsze awizo w dniu 4 października 2022r., drugie awizo w dniu 12 października 2022r.), a następnie zwrócone ZDMK. Natomiast w przypadku pisma z dnia 30 listopada 2022r. - pierwsze awizo miało miejsce w dniu 6 grudnia 2022r., drugie awizo w dniu 14 grudnia 2022r., a następnie zwrócone ZDMK. Zatem ww. przesyłki listowe zostały skutecznie doręczone w trybie doręczenia zastępczego, stosownie do zapisów art. 44 k.p.a. i przyjęcie fikcji doręczenia było prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zaskarżyła ww. postanowienie SKO w Krakowie, uznając je za krzywdzące i niesprawiedliwe, przy jej obszernych wyjaśnieniach we wszystkich możliwych instytucjach. Ponadto wyraziła ona niezadowolenie z okoliczności, że organ nie chce potraktować jej problemu incydentalnie, zaproponować ugody, zwolnić jej z kary, tym bardziej, że w Krakowie nie obowiązuje żadna uchwała, która dawałaby możliwość odzyskania pieniędzy za niewykorzystany czas parkowania w strefie płatnego parkowania, gdy opuszcza się ją przed czasem końcowym. Skarżąca uznała to za oszustwo i nabijanie kasy budżetu miasta, a nie uczciwe rozliczanie za minuty parkowania pojazdów w strefie. Ww. podała, że kontekst sprawy dotyczy uiszczenia większej opłaty w strefie B od godz. 08:50 do 11:24, gdyż ww. planowała tam dłuższy postój (dotyczy ul. [...] Szpital [...], gdzie miała lekarza), ale była tam krócej i po krótkiej chwili przejechała na ulicę [...] do apteki (strefa A), mając opłatę już dokonaną w wysokości 7 zł (strefa B) na prawie 2,5 godziny postoju. Ww. podkreśliła, że nie uchyla się od opłat w parkometrach i zawsze płaci za parking, nadto mało używa samochodu, bo korzysta z komunikacji miejskiej.

W świetle powyższego, skarżąca wniosła o: "uchylenie decyzji egzekucyjnej", nakładającej mandat w kwocie 150 zł.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm.;

dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a ). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2023r., nr SKO.EA/418/47/2023, którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 8 marca 2023r., nr 91/2023 (znak: EE.313.2.131.2023) wydane po rozpatrzeniu zarzutu wniesionego przez skarżącą w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 31 stycznia 2023r. i orzekające o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022r., poz. 479 ze zm.), a w szczególności jej art. 33 § 1, zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl § 2 tego przepisu podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zarówno poglądy doktryny, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2012r., sygn. akt II FSK 1469/10). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie.

Przechodząc dalej wskazać należy, że podstawowym aktem regulującym zasady parkowania na drogach publicznych jest ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 2022r., poz. 1693 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w: a) strefie płatnego parkowania, b) śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1 u.d.p.). Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni lub codziennie, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1a u.d.p.), zaś kompetencja do ustalenia strefy płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefy płatnego parkowania i wysokości stawek opłaty powierzona została radzie gminy (radzie miasta). Z kolei art. 13f cyt. ustawy stanowi, iż za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1). Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (ust. 2). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3).

W stanie faktycznym będącym przedmiotem kontroli Sądu, prawem miejscowym regulującym zasady pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych była uchwała nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. (t.j. Dz. Urz. Woj. Małop. 2021 r. poz. 3515) ustalająca strefy płatnego parkowania na terenie Miasta Krakowa oraz określająca wysokość opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania i sposób ich pobierania.

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy wskazać trzeba, ż skarżąca w toku toczącego się postępowania egzekucyjnego zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 31 stycznia 2023r., wystawionego w związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...], w dniu 9 września 2022r., na drodze publicznej - ul. [...] - w obszarze płatnego parkowania w Krakowie, w podstrefie A.

W kontekście powyższego doprecyzować należy, że pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu tego przepisu, oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek, podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów.

W sprawie ustalono także, że w dniu 9 września 2022r. skarżąca opłaciła postój na pojazd o nr rej. [...] , ale na niewłaściwą podstrefę (tj. na strefę B), natomiast w czasie dokonywanej kontroli, pojazd zaparkowany był na ulicy [...] - w podstrefie A, gdzie obowiązują wyższe stawki opłat.

W konsekwencji, wierzycie! prawidłowo stwierdził, że zawiadomienie o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej zostało wystawione zasadnie.

Rację mają organy twierdząc, że opłacenie postoju w podstrefie, w której obowiązują niższe stawki, a następnie przeparkowanie pojazdu do innej podstrefy, w której obowiązują wyższe stawki opłaty i brak uiszczenia wyższej opłaty w wysokości wymaganej przepisami uchwały, jest równoznaczne z brakiem wniesienia opłaty, a tym samym jest podstawą do wystawienia zawiadomienia.

Należy zgodzić się z organami, które ustaliły, że we wskazanym terminie, w czasie, gdy pojazd skarżącej zajmował miejsce parkingowe w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w Krakowie w podstrefie A, nie została wniesiona stosowna opłata za postój w wymaganej uchwałą wysokości dla podstrefy A. Wynika to bowiem z dokumentacji zdjęciowej oraz kopii zawiadomienia.

W konsekwencji powyższych okoliczności faktycznych, w związku ze stwierdzonym i udokumentowanym nieopłaconym prawidłowo postojem pojazdu skarżącej, powstał ustawowy obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, o którym kierowca został poinformowany pozostawionym za wycieraczką pojazdu zawiadomieniem o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 150,00 zł.

W ocenie Sądu - zasadnie zatem, nieuiszczenie w wyznaczonym terminie opłaty dodatkowej, spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego, mającego na celu przymusowe ściągnięcie powstałej z mocy prawa należności.

W odniesieniu do zarzutów skargi, należy przyznać rację organom, które słusznie wskazały, że ani ustawa, ani uchwała nie przewidują żadnych okoliczności (nawet w sytuacjach losowych), uzasadniających zwolnienie z opłaty za postój. Zarząd Dróg Miasta Krakowa nie ma bowiem podstaw prawnych do zwalniania osób parkujących w strefie z opłat za postój, ani też do modyfikacji, wynikających z przepisów prawa stawek należnej opłaty za parkowanie w poszczególnych podstrefach. Każdy postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej w obszarze płatnego parkowania (z wyjątkiem pojazdów zwolnionych z mocy uchwały od przedmiotowych opłat oraz dla których została ustanowiona zerowa stawka opłaty), podlega stosownej opłacie, a w razie jej nieuiszczenia lub nieuiszczenia w należnej wysokości - powstaje obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej. Uchwała nie przewiduje także możliwości wniesienia opłaty za postój w obszarze płatnego parkowania z opóźnieniem, ani po zakończeniu czasu postoju, niejako post factum, czy też dopłaty do zakończonego postoju.

Prawidłowo także organy nie uznały za zasadną - reklamacji skarżącej od nałożonej opłaty dodatkowej za postój w obszarze płatnego parkowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że pisma z dnia 23 września 2022r. i z dnia 30 listopada 2022r. nieuwzględniające wniesionych przez skarżącą reklamacji zostały prawidłowo doręczone w trybie doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 44 k.p.a., który z mocy art. 18 u.p.e.a., ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym.

Po weryfikacji zwrotnych potwierdzeń odbioru ww. pism, prawidłowo Kolegium uznało, że wszystkie przesłanki, warunkujące skuteczność doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. zostały spełnione.

Zgodnie bowiem z adnotacją widniejącą na kopercie dotyczącą pisma z dnia 23 września 2022r. - pismo było dwukrotnie awizowane (pierwsze awizo w dniu 4 października 2022r., drugie awizo w dniu 12 października 2022r.), a następnie zwrócone ZDMK. Natomiast w przypadku pisma z dnia 30 listopada 2022r. - pierwsze awizo miało miejsce w dniu 6 grudnia 2022r., drugie awizo w dniu 14 grudnia 2022r., a następnie zwrócone ZDMK. Zatem nie budzi wątpliwości, że przesyłki listowe zostały skutecznie doręczone w trybie doręczenia zastępczego, stosownie do zapisów art. 44 k.p.a. i przyjęcie fikcji doręczenia było prawidłowe.

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że organy działały zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r. poz. 775 ze zm.), mającymi odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 18 u.p.e.a.

W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniach tych organy wskazały fakty, które stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia, argumentację organów z wyjaśnieniem podstawy prawnej i odniesieniem się do stanowiska strony. Zatem uznać należy, że organy zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości. Tak ustalony stan faktyczny, organy poddały ocenie prawnej i stosując właściwe przepisy, dokonały właściwego rozstrzygnięcia w sprawie.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonych postanowień (art. 134 p.p.s.a.).

Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, prawidłowo utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.

-----------------------

Sygn. akt I SA/Kr 908/23

11