Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 285/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14 g par. 1, art. 14 h, art. 169 par. 4, art. 14b par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2023 r. sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 kwietnia 2023 r. nr 0115-KDIT3.4011.845.2022.3.AD w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 stycznia 2023 r. nr 0115-KDIT3.4011.845.2022.2.DP, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz D. G. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "u.p.d.o.f.").

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek skarżącej bez rozpatrzenia.

W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie interpretacji indywidualnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") przez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać uwzględniony, a interpretacja wydana, oraz naruszenie art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. przez przyjęcie, iż wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wraz z jego uzupełnieniem, nie pozwolił organowi podatkowemu na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że w zaskarżonym postanowieniu zasadnie uznano, iż opis okoliczności sprawy nie jest jednoznaczny i nie pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej. Organ wskazał, że w toku postępowania zostało do strony wystosowane wezwanie, w którym precyzyjnie i jednoznacznie określono braki wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz wskazano, jak te braki wyeliminować. Usunięcie wyliczonych braków warunkowało rozpatrzenie wniosku. Pytania z wezwania dotyczyły okoliczności, które były istotne dla oceny sytuacji wnioskodawcy w kontekście przepisów o tzw. uldze B+R. Powodem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia był niekompletny, niejasny i niejednoznaczny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, co zostało szczegółowo omówione i wyjaśnione w kwestionowanym postanowieniu.

Zdaniem organu, udzielona przez skarżącą odpowiedź na wezwanie nie wyjaśniła wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Zawierała elementy, które były niejasne lub niespójne z innymi fragmentami opisu sprawy. Co więcej, pomimo podjętej w wezwaniu próby skonkretyzowania opisu okoliczności sprawy, skarżąca nie podała wielu szczegółowych okoliczności sprawy. W efekcie, opis – mimo podjęcia próby jego uzupełnienia – nadal nie przedstawiał w sposób wyczerpujący i jednoznaczny zindywidualizowanych, konkretnych okoliczności stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Z tego względu wydanie interpretacji nie było możliwe. Organ podkreślił, że nie można prawidłowo ocenić skutków podatkowych sytuacji, której kształt jest niejasny.

W konsekwencji, na podstawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i jego uzupełnienia organ stwierdził, że nie mógł dokonać merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie możliwości skorzystania z preferencji w zakresie ulgi B+R. To zaś stanowiło zagadnienie wstępne dla rozstrzygnięcia dalszych wątpliwości. Tym samym, skoro strona nie doprecyzowała tła faktycznego sprawy w sposób, który umożliwiłby wydanie żądanej interpretacji indywidualnej, w analizowanej sprawie istniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podał, że skarżąca we wniosku postawiła pytanie, czy podejmowana przez nią działalność w zakresie obróbki metalu w oparciu o innowacyjne rozwiązania, w całości lub w którejś z części, stanowi działalność badawczo-rozwojową ? Organ interpretacyjny wskazał, że to właśnie w celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie (potwierdzenia bądź zanegowania stanowiska strony w tym zakresie), postawił stronie szereg pytań, chcąc wyjaśnić okoliczności faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Było to konieczne, aby ustalić jaki rodzaj prac wnioskodawczyni wykonuje i jak to się ma do spełnienia wszystkich kryteriów i przesłanek zawartych w definicjach zawartych w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W skardze skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia, zarzucając naruszenie art 14b § 3, art 14c § 1, art 14g, art, 14h w zw. z art. 165a O.p. przez wydanie i późniejsze utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie postanowienia o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. bez rozpatrzenia, w którym organ bezpodstawnie przerzucił ciężar interpretacyjny na skarżącą, co sugeruje treść wezwania z dnia [...] r., a ostatecznie potwierdza wydane postanowienie. Skarżąca stwierdziła, że odniosła się kompleksowo do każdego zadanego w wezwaniu pytania. Wskazała na cech działalności badawczo-rozwojowej, które prowadzona przez nią działalność spełnia. W każdej odpowiedzi starała się przedstawić szeroko swój stan faktyczny w sposób, który dałby pełen obraz organowi do odniesienia się do przedstawionej sprawy. Odwołała się przy tym orzecznictwa, pojęć specjalistycznych i szeregu zagadnień, aby ułatwić pracę organowi. Organ, będąc w posiadaniu tychże informacji, dysponował wystarczającą wiedzą, aby odnieść się do wskazanych we wniosku wątpliwości. W ocenie skarżącej stan faktyczny opisany we wniosku został wyczerpująco przedstawiony, a odpowiedź na zadane w wezwaniu do uzupełnienia wniosku pytania nie była wymijająca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019r., sygn. akt II OSK 1867/17). Z tych względów Sąd oddalił wniosek organu o przeprowadzenie rozprawy.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające naruszają prawo w stopniu, który skutkuje koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w jego uzupełnieniu skarżąca wskazała, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się obróbką metalu. Świadczy takie usługi jak: cięcia laserowe, wykrawanie blach, gięcia, cięcia laserowe 3D, spawanie laserowe oraz konwencjonalne, zgrzewanie, malowanie proszkowe. Obróbka blach wymaga od niej poszukiwania innowacyjnych, różniących się od siebie rozwiązań. Praca ta polega na tworzeniu nowych koncepcji, wykonywaniu prototypów, odpowiednim programowaniu maszyn, doborze najbardziej wydajnych i odpowiednich metod i środków, które mają zapewnić stworzenie konkretnego produktu. Zdaniem skarżącej jej działalność jest nowatorska, twórcza, nieprzewidywalna, metodyczna oraz możliwa do przeniesienia lub odtworzenia. Obróbka metalu będzie prowadzona w sposób systematyczny, na podstawie przygotowanego harmonogramu prac, przy wykorzystaniu wszystkich możliwych zasobów wiedzy. W związku z tym uważa ona, że działalność ta spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., przy czym nie prowadzi ona badań naukowych, lecz prace rozwojowe. Składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej sformułowała m.in. pytanie: czy podejmowana przez nią działalność w zakresie obróbki metalu w oparciu o innowacyjne rozwiązania, w całości lub w części, stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 26e ust. 1 w zw. z art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f. w zw. z art. 4 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ? Udzielenie odpowiedzi na to pytanie było punktem wyjścia do udzielenia odpowiedzi na pozostałe pytania zadane we wniosku.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku oraz jego uzupełnieniu był na tyle kompletny, że organ nie mógł pozostawić wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 26e ust. 1 u.p.d.o.f. podatnik uzyskujący przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 odlicza od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2, koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej "kosztami kwalifikowanymi". Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3. W art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. działalność badawczo-rozwojową zdefiniowano jako "działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań". Określenie badań naukowych zawarte jest w art. 5a pkt 39, natomiast prac rozwojowych w art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f. W myśl tego pierwszego przepisu badania naukowe to: a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f. prace rozwojowe to prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W myśl tego przepisu prace rozwojowe obejmują nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

W świetle powyższego, chcąc skorzystać ze wskazanej ulgi podatkowej wnioskodawca musi wykazać, że poniósł koszty uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową. Pierwszym krokiem, jaki musi zatem uczynić podatnik, zamierzający skorzystać z powyższej preferencji podatkowej, jest upewnienie się, że wykonywana przez niego działalność spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej. Tak też uczyniła skarżąca, kierując do organu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytanie, czy podejmowana przez nią działalność polegająca na obróbce metalu stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.

Zdaniem organu przedstawiony we wniosku opis sytuacji faktycznej nie był wyczerpujący, dlatego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, organ zwrócił się w wezwaniu z dnia [...] r. o uzupełnienie opisu stanu faktycznego m.in. poprzez wskazanie, czy w ramach wykonywanej działalności podejmowane przez stronę czynności były/są/będą pracami rozwojowymi w rozumieniu art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f. (do [...] r.) bądź art. 4 ust. 3 ustawy o ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (od [...] r.) ? W wezwaniu organ podkreślił, że odpowiednia kwalifikacja aktywność skarżącej jako badań naukowych lub prac rozwojowych leży po jej stronie.

W ocenie Sądu, wobec treści wniosku oraz jego uzupełnienia organ nie miał podstaw do tego, aby pozostawić bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji. Żądanie uzupełnienia wniosku poprzez odpowiedź na powyżej sformułowane pytanie, w istocie oznacza przerzucenie ciężaru interpretacji na wnioskodawcę. Takie postawienie sprawy w istocie bezpośrednio zmierzało do tego, aby to sama strona zakwalifikowała swoją działalność jako badawczo-rozwojową (lub nie). Innymi słowy, organ zażądał od wnioskodawczyni, aby sama sobie odpowiedziała na pytanie, które mu zadała. To przeczy funkcjom, jakie ma spełnić instytucja interpretacji indywidualnych. Skarżąca szczegółowo opisała swoją działalność – a to, czego organ od niej żądał pod postacią uzupełnienia opisu stanu faktycznego, stanowiło w istocie żądanie dokonania oceny prawnej. Czym innym bowiem miałoby być jednoznaczne wskazanie przez podatnika, że prowadzi prace rozwojowe? Zdaniem Sądu, to organ powinien ocenić, czy działalność skarżącej obejmuje prace rozwojowe, właśnie dlatego, że jest to klucz do stwierdzenia, czy prowadzi ona działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. Organ może od podatnika wymagać opisu faktów, lecz nie ocen.

W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że na podstawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i jego uzupełnienia, nie mógł dokonać merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie skorzystania przez stronę z ulgi podatkowej w stosunku do uzyskiwanych przychodów, gdyż strona przedstawiła tylko swoją opinię co do wykonywania prac rozwojowych. Nadto opis stanu faktycznego przedstawiony przez stronę był niekompletny, niejasny i niejednoznaczny. W tym względzie w postanowieniu wydanym przez organ pierwszej instancji zarzucono stronie, że nie podała konkretnych procesów, produktów i usług, które miały być wynikiem prac rozwojowych. Należy jednak zauważyć, że wnioskodawczyni wskazała, że zajmuje się obróbką metali i w ramach tego świadczy takie usługi jak: cięcia laserowe, wykrawanie blach, gięcia, cięcia laserowe 3D, spawanie laserowe oraz konwencjonalne, zgrzewanie, malowanie proszkowe. Uważa, że podjęta przez nią działalność odpowiada cechom działalności badawczo-rozwojowej. Opisała tę działalność i podkreśliła, że jej zdaniem wypełnia ona treść definicji prac rozwojowych. W postanowieniu organu pierwszej instancji zarzucono też skarżącej, iż nie wskazała jakie stworzyła nowe koncepcje, prototypy oraz w jaki sposób, w oparciu o jakie innowacyjne rozwiązania zostały zaprojektowane maszyny. Według organu wnioskodawczyni nie podała także w jaki sposób dobiera najbardziej wydajne i odpowiednie metody oraz środki zapewniające stworzenie konkretnego produktu. Należy jednak zauważyć, że w wezwaniu z dnia [...] r. organ w ogóle o te kwestie nie pytał się.

Zdaniem Sądu, przedstawiony przez skarżącą (wraz z uzupełnieniem) stan faktyczny stanowił dostateczną podstawę do wydania interpretacji indywidualnej. Rzeczą przy tym wnioskodawcy jest troska o to, aby elementy opisanego we wniosku stanu faktycznego pokrywały się ze stanem faktycznym zaistniałym w rzeczywistości. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zdaje się prezentować pogląd, że nie może wydać interpretacji, gdy nie jest w stanie zweryfikować zgodności podanych przez stronę faktów z rzeczywistością. Jednakże odpowiedzialność za rzetelne przedstawienie stanu faktycznego ponosi wnioskodawca. W przypadku, gdy stan ten będzie odmienny niż przedstawiony przez zainteresowanego, interpretacja nie będzie pełniła funkcji ochronnej (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2023 r., II FSK 448/22).

Tym samym skarżąca miała prawo oczekiwać odpowiedzi na pytanie, czy prowadzona przez nią działalność może zostać uznana za badawczo-rozwojową. Skoro bowiem ustawodawca posłużył się w treści art. 26e ust. 1 u.p.d.o.f. pojęciem "działalności badawczo-rozwojowej", zaś na gruncie wskazanego aktu, tj. art. 5a pkt 38 oraz związanych z nim punktów 39 i 40 odwołuje się do jej rozumienia w kontekście ustawy art. 4 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, to organ był uprawniony do interpretowania charakteru prowadzonej przez skarżącą działalności oraz wydania w tym zakresie interpretacji indywidualnej.

Wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania faktów, a następnie do wyrażenia własnego stanowiska co do ich prawnej oceny. Oczywiście istnieje ryzyko – jak to już zaznaczono - że stan faktyczny realnie istniejący jest inny, niż deklarowany, co obciąża wnioskującego o wydanie interpretacji. Organ nie jest jednak związany oceną prawną deklarowanych faktów, co jest wręcz oczywiste, gdyż na tym polega właśnie sens i wartość interpretacji, aby wnioskujący uzyskał wypowiedź organu w kwestii opisanej (od strony faktycznej) we wniosku. W niniejszej natomiast sprawie organ usiłował – w kluczowym aspekcie - przerzucić obowiązek interpretacyjny na wnioskodawczynię. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w ramach żądania uzupełnienia opisu stanu faktycznego domagał się bowiem wskazania przez skarżącą, czy prowadzona przez nią działalność to prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (od [...] r.) bądź art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f. (do [...] r.). Prawo jednak organu do wezwania o uzupełnienie stanu faktycznego nie oznacza możliwości wymagania od podatnika ubiegającego się o interpretację, aby to on sam rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjne związane z pojęciem zawartym w przepisach prawa podatkowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2047/15).

Rację ma strona, że organ interpretacyjny nie powinien był przerzucać na nią ciężaru związanego z merytorycznym rozstrzygnięciem wątpliwej kwestii, poza tym i ponad to, czego wymaga od wnioskodawcy przepis art. 14b § 3 O.p. zobowiązujący wnioskodawcę do przedstawienia we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej własnego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem, tj. własnej oceny prawnej tego stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie skarżąca przedstawiła własne stanowisko w przedmiocie wypełniania znamion działalności badawczo-rozwojowej.

W konsekwencji stwierdzić należy, że brak wydania interpretacji indywidualnej w tym stanie faktycznym i zakończenie sprawy zaskarżonym postanowieniem narusza art. 14g § 1 O.p. w zw. z art. 14h w zw. z art. 169 § 4 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Podawane przez organ powody, mające uzasadniać stanowisko, że wniosek przedstawiony przez skarżącą nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., są - w ocenie Sądu – wynikiem błędnej wykładni tego przepisu i nie znajdują oparcia w treści wniosku i jego uzupełnieniu. W rezultacie organ nie mógł wniosku skarżącej pozostawić bez rozpatrzenia.

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu zawarte w tym wyroku.

Z przedstawionych wyżej powodów zarzuty skargi okazały się zasadne, toteż na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Uznawszy, że nie zachodzą wskazywane przez organy przesłanki do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, na podstawie art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił także postanowienie organu pierwszej instancji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi ([...] zł), wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł) oraz kwota uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).