Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 70/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 33, art. 59 par. 1 pkt 2 i 3, art. 34, art. 27 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] listopada 2022 r. [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Świętokrzyski WojewódzkiInspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach postanowieniem z 8 listopada 2022 r. [...], po rozpatrzeniu zażalenia P. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sandomierzu z 5 września 2022 r., którym oddalono zarzuty wniesione przez P. S. w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej tytułem wykonawczym nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479) i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 2 lipca 2019 r. nakazał inwestorom - E. S. i P. S., dokonanie rozbiórki wykonanego dotychczas ogrodzenia działek nr ewid. [...] oraz [...] od strony drogi wewnętrznej dojazdowej,przy ul. [...] - boczna w S..

Upomnieniem z 9 listopadzie 2020 r., działając jako wierzyciel, PINB w Sandomierzu wezwał P. S. do wykonania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, obowiązku rozbiórki wykonanego dotychczas ogrodzenia działek nr ewid. [...] oraz [...] od strony drogi wewnętrznej dojazdowej. Następnie wszczął postępowanie egzekucyjne, w trakcie trwania którego w dniu 5 sierpnia 2022 r. wydał dla P. S. tytuł wykonawczy nr [...] wyniku rozpatrzenia zarzutów od tego tytułu organ I instancji postanowieniem z 5 września 2022 r. je oddalił.

Dalej Wojewódzki Inspektor, cytując treść art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznał, że żadna z wymienionych przesłanek, o których mowa w tym przepisie, w niniejszej sprawie nie zaszła. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia złożonych zarzutów.

Organ odwoławczy podkreślił, że powołany zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, stanowiący o niemożności zrealizowania obowiązku (art. 33 pkt 5), z uwagi na nieprecyzyjność obowiązku, nie stanowi podstawy do uznania, że mamy w sprawie do czynienia z ustawowym zarzutem. Organ podał, że treść art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącej o podstawach zarzutów w sprawie uległa zmianie i w obecnie obowiązującym brzmieniu art. 33 ustawodawca nie przewidział treści podstawy zarzutu stanowiącej o niewykonalności obowiązku. Wskazanie innych przyczyn niż wymienione w tym artykule nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia ich jako zarzutów.

Odnosząc się natomiast do kwestii nieprawidłowego sposobu wypełnienia tytułu wykonawczego wystawionego 5 maja 2022 r. Wojewódzki Inspektor zaznaczył, że brak wskazania przez organ egzekucyjny NIP-u osoby zobowiązanej,nie stanowiwystarczającej przesłanki aby uznać, że tytuł wykonawczy został wypełniony w sposób nieprawidłowy. Ponadtoponieważ obowiązek, który podlega wykonaniu został nałożony decyzją z 2 lipca 2019r., to podstawą prawną obowiązku jest decyzja, której elementyskładowe zostały powołane w części B zatytułowanej "Dane dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym" tytułu wykonawczego nr [...]. Również treść powołanego w tytule wykonawczym, w części B pkt 5 tytułu wykonawczego, jest tożsama z treścią obowiązku nałożonego powyższą decyzją. Nie można więc stwierdzić, że treść części B pkt 2 i pkt 5 tytułu wykonawczego są ze sobą sprzeczne. Z kolei co do części D i E tytułu wykonawczego, to odnoszą się one do dalszych tytułów wykonawczych, które w tej sprawie nie występują. Organ także dodał, że data nadania klauzuli tytułowi wykonawczemu jest tożsama z datą wystawienia tytułu wykonawczego nr [...].

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższepostanowienie, domagając się jego uchylenia, P. S. zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez błędną jego interpretację i przyjęcie, że przedmiot sporu podlega egzekucji, pomimo że istnieje niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym z uwagi na nieprecyzyjność nakazu rozbiórki, która skutkuje tym, że przedmiot rozbiórki, gdyby miał być wykonany w całości objąłby części nieruchomości, które zostały wzniesione legalnie, a to czyni postępowanie egzekucyjne niewykonalnym.

W uzasadnieniu skargi, jej autor podniósł, że obowiązek podany w tytule wykonawczym jest niewykonalny z uwagi na to, że egzekucja ma objąć obiekt, który został wykonany legalnie (a przynajmniej jego część). Podkreślił, że na powstanie ogrodzenia na działkach [...] i [...] milczącą zgodę wyraził Starosta. Z zaświadczenia Starosty Sandomierskiego z 6 września 2018 r. wynika bowiem, że do dokumentów złożonych w zgłoszeniu nie wnosi on sprzeciwu zezwalając tym samym na wzniesienie spornego ogrodzenia. Zgodnie z pouczeniem zawartym w

zaświadczeniu inwestor miał wykonać roboty zgodnie z "przepisami w budownictwie i załączoną dokumentacją". I takie też roboty zostały wykonane. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania legalności wykonanego odgrodzenia, a w konsekwencji prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanego postanowienia, jak również postanowienia je poprzedzającego.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, bowiem stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.), zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Podkreślić przy tym należy, że powyższe wyliczenie ma charakter enumeratywny, a tym samym ogranicza uprawnionego do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie (por. wyrok WSA w Łodzi z 7 maja 2021 r., II SA/Łd 82/21, wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2022 r., II SA/Kr 845/22).

Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, służący ochronie jego praw

przed niezgodnym z prawem prowadzeniem wobec niego egzekucji. Postępowanie w sprawie zarzutów toczy się w takim zakresie, jaki określony został ściśle przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów. Wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że wierzyciel rozpatrując zarzuty nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zgłoszone przez zobowiązanego. Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z nich związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany, zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty.

Skarżący zgłosił w piśmie z 24 sierpnia 2022 r. zarzuty do tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącego nakazu rozbiórki ogrodzenia. P. S. zarzucił naruszenie art. 27 i art. 33 pkt 5 u.p.e.a. Ostatnio wskazany przepis w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, nie zawierał takiej jednostki redakcyjnej, gdyż składał się z pięciu paragrafów. Enumeratywnie wyliczone podstawy zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej znajdują się w art. 33 § 2 pkt 1 do 6 u.p.e.a. Jednak podstawa wymieniona w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. również nie dotyczy zarzucanej przez skarżącego niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Trzeba zauważyć, że ta podstawa znajdowała się w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. W tym poprzednim stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r., niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym rzeczywiście mogła stanowić podstawę zarzutu, co nie ma miejsca w obecnym stanie prawnym ukształtowanym ustawą z dnia 11 września 2019 r.o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019.2070), dalej ustawa zmieniająca ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 20 tej ustawy, przepis art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został zmieniony i zyskał brzmienie obowiązujące w toku rozpoznawania niniejszej sprawy. Trzeba przy tym dodać, że choć zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, to jednak przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Wynika to stąd, że stosownie do treści art. 26 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, a kontrolowane postanowienia zapadły w postępowaniu, które zostało wszczęte przez wystawienie przez PINB w Sandomierzu tytułu wykonawczego nr [...] w dniu 5 września 2022 r. Dlatego dyspozycja intertemporalnej normy zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie miała w niniejszej sprawie zastosowania. Trzeba dodać, że toczące się wcześniej postępowania egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania obowiązku określonego w decyzji ŚWINB w Kielcach z 2 lipca 2019 r. nakazującej P. S. rozbiórkę ogrodzenia, zostały ostatecznie umorzone. Nie mogły więc mieć wpływu na ocenę reżymu prawnego, który miał zastosowanie w niniejszej sprawie.

W dalszym ciągu należy zauważyć, że w obecnym stanie prawnym niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Przesłanka ta jest badana wyłącznie w tym trybie przez organ egzekucyjny. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym mogła stanowić podstawę zarzutu w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r., kiedy to weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast obecnie nie może stanowić podstawy postępowania w sprawie zarzutów, regulowanego przepisami art. 33 i 34 u.p.e.a. Jak wskazano wyżej, art. 33 § 2 u.p.e.a., wymieniający enumeratywnie podstawy zarzutów, nie zawiera wśród tych podstaw niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, co oznacza, że taki zarzut nie może być podniesiony w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Podobnie należy ocenić drugą wskazaną w piśmie P. S. z 24 sierpnia 2022 r. podstawę jego zarzutów, tj. "wady i braki, o których mowa w art. 27 § 1 u.p.e.a. skutkujące tym, że przesłany tytuł egzekucyjny jest nietaktem, a w konsekwencji nie może być podstawą jakichkolwiek czynności egzekucyjnych". W uzasadnieniu pisma P. S. z 24 sierpnia 2022 r. określonego jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, zostały szczegółowo wyartykułowane braki wystawionego przez organ tytułu wykonawczego powodujące, że nie został on, zdaniem P. S., wystawiony prawidłowo.

Tak sformułowana podstawa zarzutów, mieszcząca się w stanie prawnym obowiązującym do 29 lipca 2020 r. w katalogu tych podstaw określonych w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., obecnie taką podstawą nie jest, w związku z czym również nie może obecnie być podstawą zarzutów. Również i ta wadliwość postępowania egzekucyjnego stanowi obecnie przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. i może być badana przez organ egzekucyjny wyłącznie w tym trybie. Ponieważ P. S. w swoich zarzutach z 24 sierpnia 2022 r. zawarł również oparty na treści art. 59 § 1 ust. 3 u.p.e.a. (w rzeczywistości chodzi o punkt 3, gdyż przepis ten nie zawiera ustępów), wniosek o umorzenie postępowania oparty na twierdzeniu, że tytuł wykonawczy zawiera wady i braki powodujące niespełnianie przez niego wymogów z art. 27 § 1 u.p.e.a., a organy w zaskarżonych postanowieniach ustosunkowały się szczegółowo do tych zarzutów, należy odnieść się również do tej kwestii.

Ponieważ zobowiązanym w sprawie jest osoba fizyczna, a nie podmiot niebędący osobą fizyczną, co zaznaczono w tytule z 5 sierpnia 2022 r. przy określaniu rodzaju zobowiązanego (część A, pole 1.1.), zasadnie wskazano na numer PESEL tego zobowiązanego, zamiast na jego NIP.

Nie jest prawdą, aby dane przywołane w części B. pola 2 i 5 były ze sobą sprzeczne. W polu 2, 3 i 4 wskazano bowiem jako podstawę prawną obowiązku decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego, datę jej wydania oraz znak, gdyż decyzja ta nie ma numeru, a w polu 5 przywołano treść nałożonego obowiązku przytoczoną zgodnie z brzmieniem sentencji tej decyzji.

Nie jest prawdą, aby w tej samej części B, w polu 1 nie wskazano konkretnych przepisów aktu normatywnego będącego podstawą nałożonego obowiązku. Wskazano bowiem w tym polu na art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.).

Zasadnie nie zostały wypełnione 1 i 2 w części D i E, ponieważ zgodnie z wyjaśnieniem do wzoru tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, pola te wypełnia się w przypadku wydawania dalszego tytułu wykonawczego. Kwestionowany tytuł jest natomiast pierwszym tytułem

wydanym po umorzeniu wcześniej toczących się postępowań w sprawie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki nałożonego w decyzji ŚWINB w Kielcach z 2 lipca 2019 r., i po ponownym wszczęciu postępowania w tej sprawie, co stosownie do treści art. 26 § 1 u.p.e.a. nastąpiło na wniosek wierzyciela PINB w Sandomierzu o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego nr [...] w dniu 5 sierpnia 2022 r., sporządzonego według ustalonego wzoru.

Nie jest prawdą, aby w kwestionowanym tytule podano błędnie podstawę prowadzenia egzekucji. Choć w ustalonym wzorze tytułu wykonawczego nie ma pola określonego jako "wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej", to jednak tytuł wykonawczy z 5 sierpnia 2022 r. na wstępie wskazuje na prawidłową podstawę prawną prowadzenia egzekucji, tj. art. 26 u.p.e.a. wypełniając w ten sposób dyspozycję normy zawartej w art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Wbrew zarzutom P. S. w części F kwestionowanego tytułu znalazły się wymagane informacje oznaczające organ egzekucyjny, imię, nazwisko i funkcję osoby upoważnionej do działania w imieniu tego organu oraz określające podstawę prawną skierowania tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Data nadania klauzuli uwidoczniona w części F, pole 3 odpowiada dacie wystawienia tytułu wykonawczego, tj. 5 sierpnia 2022 r.

Ponieważ żadne inne zarzuty w piśmie P. S. z 24 sierpnia 2022 r. inicjującym postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem nie zostały sformułowane, zasadnie zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie oddalające na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zgłoszone przez P. S. zarzuty w przedmiocie postępowania egzekucyjnego. Stosownie bowiem do tego przepisu, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą oddalenia zarzutów może być w szczególności ich bezzasadność, co stwierdzone zostało w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba zauważyć, że nie mogły wpłynąć na wynik sprawy.

Z treści skargi wynika, że P. S. zarzucając naruszenie art. 33 u.p.e.a. posługiwał się jego brzmieniem nieobowiązującym ani obecnie, ani też w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie. Ponieważ jednak zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, (który dotyczy skarg na pisemne interpretacje prawa podatkowego, przez co nie ma zastosowania w niniejszej sprawie), Sąd ocenił treść i uzasadnienie skargi. Ich analiza prowadzi jednak do wniosku, że skarżący kwestionował "nieprecyzyjność nakazu rozbiórki, która skutkuje tym, że wskazany przedmiot rozbiórki, gdyby miał być wykonany w całości, objąłby części nieruchomości, które zostały wzniesione legalnie, co czyni postępowanie egzekucyjne niewykonalnym". Takie sformułowania potwierdzają, że P. S. kwestionował w swych zarzutach niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym i w dalszym ciągu podnosi zarzut, który obecnie nie może być podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, co szczegółowo wyżej wyjaśniono.

Można w związku z tym tylko ubocznie dodać, że powoływanie się przez skarżącego na zaświadczenie z 6 września 2018 r. z którego ma wynikać, że na urządzenie ogrodzenia Starosta Sandomierski wyraził milcząco zgodę oraz na to, że orzeczony tytułem wykonawczym nakaz rozbiórki jest nieprecyzyjny – oznacza w istocie, oprócz twierdzenia o niewykonalności obowiązku objętego tym tytułem, również kwestionowanie samego tytułu wykonawczego. Trzeba w związku z tym wyjaśnić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z ostatecznej decyzji, która została podjęta w ramach innego postępowania. Postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania administracyjnego i nie jest jego kontynuacją. W postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania lub weryfikowania prawidłowości obowiązku nałożonego w drodze decyzji (w okolicznościach niniejszej sprawy – w drodze prawomocnej decyzji ŚWINB w Kielcach z 2 lipca 2019 r. nakazującej rozbiórkę wykonanego dotychczas ogrodzenia działek nr ewid. [...] oraz [...] od strony drogi wewnętrznej dojazdowej, przy ul. [...] - boczna w S.). Ewentualna wadliwość tej decyzji może być podnoszona jedynie w innym, odrębnym postępowaniu.

Nie można jednak łączyć postępowania egzekucyjnego z trybami postępowania administracyjnego. Weryfikacja decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek jest możliwa ewentualnie w odrębnych, administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych uregulowanych w art. 145-163 k.p.a., takich jak np. stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156-159 k.p.a.) czy wznowienie postępowania (art. 145-152 k.p.a.). Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: była

niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Odmienna ocena argumentów skarżącego prowadziłaby do naruszenia zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i zastosowania w niniejszej sprawie dodatkowej nieprzewidzianej instancji odwoławczej, mającej zakwestionować dotychczasowe ostateczne rozstrzygnięcie w zakresie orzeczonego nakazu rozbiórki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt: II OSK 1908/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr 1204/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Kr 1136/21).

Z przedstawionych powyżej względów skarga, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.