Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 425/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3a i 4, art. 4 ust. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 3 § 2 pkt 4 i 8, art. 149 § 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Miejskiego Policji w S. od punktu 1, 2 i 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt II SAB/Łd 157/21 w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt II SAB/Łd 157/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.B. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej: zobowiązał Komendanta Miejskiego Policji w S. do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2021 roku, sprecyzowanego pismem z dnia [...] maja 2021 roku – w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 2), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3), a także zasądził od Komendanta Miejskiego Policji w S. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 4).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

J.B. (dalej: "skarżący") w dniu [...] maja 2021 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. uzasadnienia faktycznego i prawnego interwencji dwóch przedstawicieli Komendy Miejskiej Policji w S. w dniu [...] maja 2021 r., około godz. 22.00, w jego domu w [...], ul. [...];

2. sprawozdania z jej przebiegu;

3. oceny jej zasadności i wniosków.

Skarżący wskazał następnie, że pismem z dnia 10 maja 2021 r. ([...]) otrzymał odpowiedź od organu, że przedmiotem złożonego wniosku nie jest informacja publiczna, a przebieg czynności podejmowanych przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w S. został udokumentowany w notatnikach służbowych policjantów oraz w systemie elektronicznym. Policjanci podejmowali czynności w zakresie swoich uprawnień wynikających z art. 15 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 360) w związku ze zgłoszeniem innej osoby. Skarżący stwierdził, że do dnia złożenia skargi nie została mu udostępniona informacja publiczna będąca przedmiotem wniosku.

Skarżący wskazał, że w dniu [...] maja 2021 r. złożył bezpośrednio w Komendzie Miejskiej Policji w S. kolejny wniosek nawiązujący do poprzedniego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym udostępnienia:

1. kopii notatek służbowych funkcjonariuszy dokumentujących ww. interwencję;

2. informacji, jakie dane zamieszczone zostały w systemie elektronicznym, o którym mowa w piśmie [...] z dnia 10 maja 2021 r.

J.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Jednocześnie skarżący podkreślił, że do dnia złożenia skargi nie została mu udostępniona informacja publiczna będąca przedmiotem również tego wniosku, natomiast pismem z dnia 10 czerwca 2021 r. Komenda Miejska Policji w S. poinformowała go, że podtrzymuje stanowisko zawarte w poprzedniej odpowiedzi. W konkluzji skarżący stwierdził, że przedmiotem złożonych przez niego wniosków jest informacja publiczna, a Komenda Miejska Policji w S. pozostaje w bezczynności z powodu nieudostępnienia tych informacji zgodnie z wnioskami.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w S. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że bezspornym pozostaje, że Komendant Miejski Policji w S. jako organ administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego na mocy art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360, zwana dalej: "ustawa o Policji"), jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, zwana dalej: "u.d.i.p."), a więc podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanych informacji publicznych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stwierdził, że żądane przez skarżącego informacje i dokumenty objęte wnioskiem z dnia [...] maja 2021 r., doprecyzowanym pismem z dnia [...] maja 2021 r., stanowią co do zasady informację publiczną. Jednocześnie w tej kwestii Sąd podzielił prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że notatka urzędowa/służbowa – a kopie właśnie takich notatek wnosił skarżący - jako dokument wytworzony przez funkcjonariusza policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, dotyczy sprawy publicznej. Podkreślić bowiem należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a koszty związane z jej funkcjonowaniem są pokrywane z budżetu państwa. Dlatego też informację pochodzącą od funkcjonariusza policji utrwaloną w formie notatki należy traktować jako sprawę publiczną, związaną bezpośrednio z działalnością i funkcjonowaniem policji. Notatki służbowe sporządzone przez Policję mają walor informacji publicznej i muszą być udostępnione w trybie u.d.i.p. Wyjątek stanowią notatki nieoficjalne, tj. projekt notatek lub zapisów w brudnopisie albo notatki włączone do akt postępowania w sprawie karnej lub do akt sądowych.

Jednocześnie odnosząc się do argumentacji organu, że żądana przez skarżącego informacja nie istnieje, bowiem policjanci biorący udział w interwencji w miejscu zamieszkania skarżącego nie sporządzali z niej notatki, albowiem wszelkie podjęte czynności dokumentowali w notatnikach służbowych zgodnie z wytycznymi nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych wskazać należy, że jest ona wadliwa. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że wszystkie tego rodzaju dokumenty dotyczące podjętych interwencji (notatki, zapisy w notatnikach służbowych, wraz z raportami i protokołami) są wytwarzane przez policjantów w celu dokumentowania podejmowanych przez nich czynności. Posiadają zatem walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej i niewątpliwie zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby dokumenty te zostały dołączone do akt jakiegokolwiek postępowania, którego przepisy określałyby odmienne zasady i tryb dostępu do tych informacji i dokumentów, wyłączając tym samym stosowanie u.d.i.p. (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Sąd I instancji podkreślił, że przy załatwianiu wniosku skarżącego organ powinien pamiętać, że w sytuacji, gdy żądana informacja zawiera dane osobowe podlegające ochronie, nie oznacza to, że traci ona walor informacji publicznej i nie zwalnia automatycznie zobowiązanego podmiotu z konieczności jej udostępnienia. Co prawda, w świetle art. 5 u.d.i.p. udzielenie takiej informacji podlega ograniczeniom i może skutkować wydaniem decyzji odmawiającej żądaniu, tym niemniej organ musi pamiętać, że istnieje możliwość udostępnienia informacji w sposób, który nie naruszy dóbr chronionych, tj. poprzez anonimizację (zatarcie) danych wrażliwych.

W ocenie Sądu I instancji organ dopuścił się w istocie bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego i stan ten nie ustał do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie bezczynność organu, choć ewidentna, nie była pozbawiona racjonalnego uzasadnienia. Organ czynił starania, by udzielić odpowiedzi na wniosek skarżącego, aczkolwiek pozostawał w błędnym przekonaniu, że żądane dokumenty i informacje nie stanowią informacji publicznej.

Konsekwencją rozstrzygnięcia Sądu I instancji jest konieczność rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. W szczególności uznając, że informacje, o które zwrócił się skarżący, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich, bądź odmówić ich udzielenia (o ile zajdą ku temu przyczyny) w formie decyzji administracyjnej, stosownie do uregulowań ustawy.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Komendant Miejski Policji w S., zaskarżając wyrok w części obejmującej jego pkt 1, 2 i 4 i zarzucając mu:

I. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1. naruszenie przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3a i 4 i w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe uznanie, iż sporządzone przez funkcjonariuszy Policji notatki zawarte w notatnikach służbowych, z przeprowadzonej w miejscu zamieszkania skarżącego interwencji, odzwierciedlające jej przebieg, są dokumentami urzędowymi, których treść i postać odnosi się do zasad funkcjonowania organu władzy publicznej i jako takie stanowią informację publiczną, podczas gdy zapis z przebiegu czynności interwencji dokonywany przez funkcjonariusza Policji w notatniku służbowym nie jest dokumentem urzędowym dotyczącym sprawy publicznej i jako tak sporządzony dokument nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p;

2. naruszenie przepisu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe uznanie, iż uzasadnienie faktyczne i prawne z przeprowadzonej interwencji, w tym przedstawienie sprawozdania z jej przebiegu, oceny zasadności i wniosków jest informacją publiczną którą organ władzy publicznej ma obowiązek udostępnić wnioskodawcy będącemu uczestnikiem interwencji, podczas gdy powyższa informacja nie jest informacją o sprawach publicznych i prywatna motywacja skarżącego w jej uzyskaniu stanowi przejaw nadużycia prawa do informacji rozumianej jako informacja o działalności organów władzy publicznej;

3. naruszenie przepisu art. 1 ust.1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż dane zawarte w elektronicznym Systemie Wspomagania Dowodzenia odnoszące się do przebiegu konkretnej interwencji stanowią informację o sprawach publicznych i jako takie podlegają udostępnieniu każdemu jej żądającemu, podczas gdy dane te wprowadzane do powyżej wskazanego systemu teleinformatycznego nie posiadają waloru publicznych, udostępnianych każdemu kto ich zażąda bez względu na cel ich otrzymania.

II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 2 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli Sądu nad działalnością organu administracji publicznej i uwzględnienie skargi na bezczynność organu i zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w S. do załatwienia wniosku skarżącego z dna [...] maja 2021 r. w brzmieniu sprecyzowanym pismem z dnia [...] maja 2021 r., podczas gdy kontrola Sądu I instancji działań podjętych przez organ władzy publicznej w niniejszej sprawie powinna skutkować oddaleniem skargi jako bezzasadnej.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przez NSA w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm prawem przepisanych, ewentualnie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego w części wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie zrzekł się w niniejszej sprawie rozprawy.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3a i 4 i w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Notatki urzędowe (słuzbowe) funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację o sprawach publicznych. Często notatka służbowa jest jedynym przejawem (śladem) dokonanej przez funkcjonariusza Policji czynności.

Kwestie korzystania z notatników służbowych regulują Wytyczne Nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (t.j. Dz. Urz. KGP z 2019 r., poz. 30). Wytyczne te określają 1) szczegółowy tryb wydania lub zwrotu notatników służbowych; 2) osoby prowadzące notatniki służbowe; 3) sposób dokumentowania czynności służbowych; 4) sposób przechowywania notatników służbowych (§ 1). Notatnik służbowy jest więc oficjalnym dokumentem, a jego wydanie i zwrot podlega rejestracji w ewidencji notatników służbowych. Wprowadzając obowiązek prowadzenia notatnika służbowego wskazano, że w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby (§ 4). W przypadku dokumentowania np. interwencji należy dokładnie określić (§ 5 ust. 2):

1) rodzaj interwencji (własna lub zlecona) i jej charakter (np.: "domowa, w miejscu publicznym");

2) dane osoby zgłaszającej;

3) przyczynę interwencji, jej przebieg, wykonane czynności oraz dane personalne uczestników i świadków, jak również sposób zakończenia;

4) dane personalne policjantów, strażników miejskich lub innych osób udzielających wsparcia podczas interwencji (stopień, nazwisko i imię oraz jednostkę);

5) dane przedstawicieli służb miejskich, drogowych itp.

Zatem zapis dokonywany przez funkcjonariusza policji w jego notatniku służbowym w czasie interwencji ma charakter formalny. Jest to zapis przebiegu czynności i ustaleń dokonywanych przez funkcjonariusza Policji, w konkretnej sprawie oraz zawierający informacje o sposobie zakończenia interwencji.

Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (pkt 2 lit. c); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (pkt 3 lit. d, e, f); danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (pkt 4 lit. a).

Jednak notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna", sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza, a nie projekt takiej notatki (por. Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, LexisNexis, Warszawa 2016, str. 173). Niewątpliwie notatka sporządzona przez funkcjonariusza w jego imiennym notatniku służbowym ma charakter oficjalny.

Warunkiem skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. jest jednak skonkretyzowanie wniosku, który to warunek w rozpoznawanej sprawie został zrealizowany, co w sposób jednoznaczny wynika z wniosku z dnia [...] maja 2021 r. skierowanego do organu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. We wniosku zostały sprecyzowane dokumenty żądane przez skarżącego. Są to: kopie notatek służbowych funkcjonariuszy dokumentujących interwencję w dniu [...] maja 2021 r. pod adresem ul. [...] w [...] ok. godz. 22 oraz informacje jakie dane zostały zamieszczone w systemie elektronicznym, o którym mowa w piśmie z 10 maja 2021 r. nr [...].

Odnośnie drugiego zarzutu związanego z niewłaściwym zastosowaniem art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. i związanej z nim argumentacji, że prywatna "motywacja skarżącego w jej uzyskaniu stanowi przejaw nadużycia prawa do informacji rozumianej jako informacja o działalności organów władzy publicznej' stwierdzić należy, że jest ona nieuzasadniona. Uzyskanie informacji publicznej nie zostało uzależnione od określonych motywacji wnioskodawcy. Konkretna informacja jest informacją publiczną, albo nią nie jest i to niezależnie od motywacji podmiotu, który o jej udostępnienie wystąpił. Dla zakwalifikowania danej informacji jako publicznej nie mają znaczenia cel i motywy, które towarzyszyły wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania udostępnienia informacji. Co więcej podmiot korzystający z prawa dostępu do informacji publicznej nie musi przecież wskazywać celów ani motywów swego działania. Zatem "brak podstaw do utożsamiania treści pojęcia informacji publicznej jako przedmiotu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej z kwestią prawidłowości korzystania z tego prawa. Treść publicznego prawa podmiotowego do informacji publicznej ma charakter obiektywny i nie jest kształtowana sposobem realizowania tego prawa" - zob. wyrok NSA z 24 marca 2023 r., sygn. III OSK 7440/21.

W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie trzeci zarzut tj. naruszenia przepisu art. 1 ust.1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zarzut ten w zasadzie nie został szerzej uargumentowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, gdzie powiązano go jedynie z tym. że "odmawiając stronie skarżącej udostępnienia żądanych danych, organ biorąc pod uwagę cel ustawy, właściwie zinterpretował normy w niej zawarte." Tymczasem podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Tych elementów brakuje w kontekście podniesionego zarzutu, co uniemożliwia NSA odniesienie się do niego w pełni.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.

Przepis art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy. Określa zakres kognicji sądów administracyjnych (jeden z jej elementów) stwierdzając, że kontrola sądowa administracji obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie będących decyzjami lub postanowieniami administracyjnymi. Do jego naruszenia zatem mogłoby dojść jedynie w przypadku, gdyby sąd powołując się na ten przepis odmówił kontroli bezczynności w wydaniu takiego aktu lub dokonaniu czynności pomimo tego, że spełniały one przewidziane w tym przepisie przesłanki, albo wręcz przeciwnie - dokonał kontroli działań organu (ich braku) pomimo tego, że akty lub czynności nie miały cech przewidzianych w tym przepisie. Nie stanowi on natomiast podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Dodać jedynie należy, że niewątpliwie przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym, była bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Zatem wskazany przepis nie został zatem naruszony przez Sąd I instancji.

Przepis art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniał fakt bezczynności lub przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez organ administracyjny. Mając na uwadze ustalenia Sądu I instancji stwierdzić należy, że zastosowanie tego przepisu było prawidłowe.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.