Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 291/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 8 ust. 8, § 9 ust. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 1236
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości  uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia  zasadniczego.

SENTENCJA

Dnia 29 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Chybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Policji z dnia 2 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z Z. z dnia 2 stycznia 2023 r. nr [...]; II. zasądza od Komendanta Policji na rzecz strony skarżącej kwotę 497,- (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 2 marca 2023 r. nr [...] Komendant Policji po rozpatrzeniu odwołania sierż. szt. A. M. od rozkazu personalnego nr [...] r. n 2 stycznia 2023 r. Komendanta Powiatowego Policji w Z. o obniżeniu ww. funkcjonariuszowi dodatku służbowego o 40% do kwoty [...]zł miesięcznie z dniem 1 lutego 2023 r., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego, ustalił tę datę na dzień 31 marca 2023 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Decyzję powyższą wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Orzeczeniem z 27 sierpnia 2022 r. KPP w Z. uznał sierż. szt. A. M. winnym naruszenia dyscypliny służbowej i ukarał go kara dyscyplinarną nagany. Wskutek odwołania ww. funkcjonariusza KWP orzeczeniem z 21 października 2022 r. utrzymał w mocy ww. orzeczenie.

Mając na uwadze powyższe ww. rozkazem personalnym z 2 stycznia 2023 r. KPP w Z. na podstawie art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 r. ze zm., dalej: u.P.) oraz § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2021 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm., dalej: rozporządzenie) obniżył sierż. szt. A. M. dodatek służbowy o 40% tj. o kwotę [...]zł do kwoty [...]zł/m-c z dniem 1 lutego 2023 r. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą rozstrzygnięcia było orzeczenie z 27 sierpnia 2022 r. KPP w Z., którym policjanta uznano winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany. Zgodnie zaś z § 9 ust. 5 rozporządzenia policjantowi obniża się dodatek służbowy w przypadku naruszenia przez policjant dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego A. M. podniósł, iż nie zgadza się z wysokością potrącenia dodatku służbowego, albowiem nie wzięto pod uwagę jego wieloletniego stażu, doświadczenia, kwalifikacji zawodowych. Nadto obniżenie dodatku o 40% jest niewspółmierne do zarzucanego mu czynu i nieadekwatne do przewinienia. KPP nie określił też od kiedy dodatek ten zostanie obniżony.

Rozstrzygając jak wskazano na wstępie KWP zaznaczyło, że na mocy § 9 ust. 5 rozporządzenia do obniżenia dodatku służbowego odpowiednio stosuje się przepis § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, który określa, że dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Zdaniem organu II instancji bez wątpienia szczególnie uzasadnionym przypadkiem uzasadniającym obniżenie dodatku służbowego policjantowi jest stwierdzenie naruszenia dyscypliny służbowej, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Ze sformułowania "obniża się" należy wywieźć obligatoryjny charakter obniżenia dodatku służbowego policjantowi ukaranemu karą dyscyplinarną. Wydanie zatem wobec strony orzeczenia dyscyplinarnego z 27 sierpnia 2022 r. spowodowało konieczność obniżenia dodatku służbowego.

Zdaniem KWP obniżenie stronie o 40% dodatku służbowego jest współmierne do powagi zarzucanego w postępowaniu dyscyplinarnym czynu oraz adekwatne do wagi przewinienia i wymierzonej kary dyscyplinarnej. Policjant naruszył dyscyplinę służbową, która w służbach mundurowych jest istotnym czynnikiem decydującym o funkcjonowaniu całej organizacji oraz realizacji nałożonych na nią ustawowych zadań. Dyscyplina służbowa jest jednym z podstawowych warunków jednolitości, sprawności, szybkości, ekonomiczności i efektywności czynności służbowych oraz sprawności realizacji zadań Policji. W tym kontekście niezwykle ważne jest przestrzeganie określonych przepisami prawa policyjnego zasad podejmowania decyzji i wydawania poleceń niezbędnych do wykonania zadań. KWP zaznaczył, że okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem postępowania dyscyplinarnego wskazują, że A. M. dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej umyślnie, w obecności innych policjantów, co zasługuje na szczególną dezaprobatę. Jego zachowanie nie miało cech zaniedbania czy przeoczenia, a odmowa wykonania polecenia służbowego była kategoryczna. Funkcjonariusz nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie wyraził skruchy, a zadanie określone w poleceniu wykonał za niego policjant starszy stopniem i stażem. KWP wskazał, że od policjanta z 14-letnim stażem służby należałoby oczekiwać innej postawy służbowej. Staż policjanta został wzięty pod uwagę podczas ustalenia obniżenia dodatku służbowego, choć nie w sposób, jaki chciałby policjant, ale jako okoliczność uniemożliwiająca zastosowanie minimalnego wymiaru obniżenia wysokości dodatku. Odwołujący nie powinien oczekiwać, że jego staż służby będzie przesłanką łagodzącą; powinien zdawać sobie sprawę, że jest to przesłanka do oczekiwania, że jego zachowanie będzie gwarantem godnej i właściwej postawy, zgodnej z zasadami podległości służbowej. Powinien mieć szczególną świadomość, że jego publiczne, naganne zachowanie wpisuje się w ten rodzaj postaw, które nie tylko istotnie zakłócają właściwą realizację zadań służbowych, ale wpływają również, destrukcyjnie na stosunki interpersonalne i atmosferę służby w jednostce Policji.

Zdaniem KWP policjant odmawiając wykonania polecenia służbowego w pewnym stopniu utracił atrybut niezawodnego i sumiennego policjanta, na którego profesjonalizm i zaangażowanie można liczyć w każdej sytuacji. Jednocześnie zastosowane wobec niego obniżenie dodatku w stawce niższej niż maksymalna (50%) uwzględnią dotychczasową niekaralność funkcjonariusza oraz wydaną przez bezpośredniego przełożonego 15 lutego 2022 r. pozytywną opinię służbową.

Odnośnie określenia ramy czasowej obniżenia dodatku służbowego organ II instancji wskazał, że przepisy nie określają okresu, na jaki winien być obniżony dodatek, więc jest on obniżony bezterminowo. Przyznanie tego dodatku oraz jego wysokość zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia uzależniona jest bowiem od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych. Tak więc przywrócenie wcześniej posiadanej wysokości dodatku służbowego pozostawiona jest w gestii bezpośredniego przełożonego i nie może być przez policjanta kwestionowana, o ile jest zgodna z obowiązującymi przepisami.

A. M. wniósł do Sądu skargę na powyższą decyzję Komendanta Policji zarzucając naruszenie przy jej wydaniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: K.p.a.) wskutek niewzięcia pod uwagę całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie oraz błędnego ustalenia stanu faktycznego, niedokonania merytorycznej oceny dowodów i wszystkich okoliczności, które organ miał obowiązek przeanalizować, a w konsekwencji nieprawidłowe rozstrzygnięcie sprawy poprzez oparcie się na błędnych ustaleniach faktycznych, w szczególności przez:

- brak dokładnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia i stanu faktycznego,

- brak wyczerpującego rozważenia zarzutów odwołania,

- ustalenie wbrew całokształtowi materiału dowodowego, że sposób obniżenia dodatku służbowego jest współmierny do zarzucanego w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszowi czynu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi KWP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 24 maja 2023 r. skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, gdyż brak jest prawomocnego orzeczenia odpowiedniego organu stwierdzającego naruszenie przez skarżącego dyscypliny służbowej wobec uchylenia wyrokiem WSA w Poznaniu z 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Po 1211/22 orzeczenia dyscyplinarnego KWP z 21 października 2022 r. oraz poprzedzającego je orzeczenia KMP w Z. z 27 sierpnia 2022 r.

W piśmie z 29 maja 2023 r. KWP wskazał, że wyrok Sądu z 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Po 1211/22 pozostaje nieprawomocny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę jako zasadną należało uwzględnić.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd bierze zatem pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komendanta Policji z 2 marca 2023 r., którą uchylono rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Z. 2 stycznia 2023 r. o obniżeniu ww. funkcjonariuszowi dodatku służbowego o 40% do kwoty [...]zł miesięcznie z dniem 1 lutego 2023 r. w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego, ustalając tę datę na dzień 31 marca 2023 r., w pozostałej części utrzymując w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy § 8 pkt 1 i § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2021 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm., dalej: rozporządzenie).

W myśl § 9 ust. 5 rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Jak stanowi przepis § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną.

Wyjaśnić należy, iż odpowiednie stosowanie przepisów prawa nie jest czynnością o jednolitym charakterze i ze względu na rezultat tego zabiegu wyróżnia się następujące sytuacje: stosowanie pełne, gdy odpowiednie przepisy prawa są stosowane bez żadnych zmian, stosowanie ze zmianami oraz niestosowanie ze względu na bezprzedmiotowość lub całkowitą sprzeczność z przepisami, do których miałyby być stosowane odpowiednio (zob. J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, Państwo i Prawo 1964, Nr 3, s. 367 i nast; J. Nowacki, Studia z teorii prawa, Kraków 2003, s. 453; A. Skoczylas, Odesłania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2001, s. 6 – 7; A. Błachnio – Parzych, Przepisy odsyłające systemowo, Państwo i Prawo 2003, Nr 1, s. 43; zob. też np. wyroki NSA: z 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1762/14; z 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1765/19, z 15 października 2020 r., sygn. akt I GSK 470/18 - publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazuje się w doktrynie, a pogląd ten należy podzielić sam termin "odpowiednio" jest zwrotem nieostrym pozostawiającym interpretatorowi dużą swobodę interpretacyjną i luz decyzyjny (M. Hauser, Odesłania w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, Warszawa 2008, s. 41 i n.). Innymi słowy odpowiednie stosowanie przepisów prawa pozwala na stosowanie ich wprost, na dokonywanie modyfikacji stosownie do wymagań innego zakresu stosowania, jak również na odrzucenie tych przepisów jako nieprzystosowanych do nowego zakresu stosowania (por. uchwała NSA z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II GPS 6/08; wyrok NSA z 20 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 516/09 - publ. jak wyżej). Sposób, w jaki winno nastąpić odpowiednie zastosowanie przepisu uzależniony jest od oceny charakteru instytucji prawnych regulowanych zarówno przez przepis odsyłający do odpowiedniego stosowania danej normy, jak i przez przepis, który ma być odpowiednio zastosowany (zob. wyrok NSA z 4 października 2003 r., sygn. akt I FSK 1477/21 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 29 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 166/10 - publ. j.w.).

W ocenie Sądu organy Policji prawidłowo przyjęły, że przepis § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia dotyczący wysokości i przesłanek obniżenia dodatku funkcyjnego policjantowi za naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną winien znaleźć pełne zastosowanie do obniżenia dodatku służbowego policjanta. W obu przypadkach mamy bowiem do czynienia ze stałymi dodatkami do uposażenia zasadniczego policjanta, które podlegają obligatoryjnie obniżeniu w szczególnych przypadkach. Zważywszy, że w § 9 ust. 5 rozporządzenia mowa jest o tym, że dodatek służbowy "podlega obniżeniu", a w § 8 ust. 8 rozporządzenia posłużono się zwrotem "dodatek obniża się" stwierdzić należy, że decyzje w tym zakresie mają charakter związany. Tym samym nie są one podejmowane w ramach uznania administracyjnego, a organy Policji nie mają możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu pozostawiona została jedynie skala (stopień) obniżenia dodatku służbowego (por. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 29 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Po 867/18, dostępny j.w.). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż obniżenie dodatku służbowego (podobnie jak dodatku funkcyjnego) ma miejsce w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 9 ust. 5 zd. drugie w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia). Oznacza to, że wydanie rozkazu personalnego o obniżeniu dodatku służbowego zależy od uprzedniego ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych.

Z taką sytuacją organy orzekające miały do czynienia w dacie wydania przedmiotowych rozstrzygnięć. Tak w dacie wydania rozkazu personalnego przez KPP w Z. z 2 stycznia 2023 r., jak i następnie wydania przez KWP decyzji z 2 marca 2023 r. ostateczne było orzeczenie KPP w Z. z 27 sierpnia 2022 r. o stwierdzeniu winy i wymierzeniu kary nagany sierż. szt. A. M. za to, że 1 lutego 2022 r. w O. dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w ten sposób, że w trakcie odprawy do służby, odmówił wykonania polecenia służbowego wydanego przez Komendanta Komisariatu Policji w O. podkom. P. S. polegającego na posprzątaniu będącego na stanie KP w O. wnętrza oznakowanego radiowozu marki [...] nr rej. [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 u.P. w zw. z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 151, dalej: zarządzenie). Okoliczność ta jest bezsporna.

Niemniej zważyć należy, że orzeczenie KWP z 21 października 2022 r. oraz poprzedzające je orzeczenie KPP w Z. z 27 sierpnia 2022 r. o stwierdzeniu winy i wymierzeniu skarżącemu kary nagany zostały - na skutek skargi A. M. - przez Sąd uchylone wyrokiem z 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Po 1211/22. Wyrok ten – co Sądowi wiadomym jest z urzędu - z dniem 22 czerwca 2023 r. stał się prawomocny (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że w dacie wyrokowania w niniejszej sprawie (tj. 29 sierpnia 2023 r.) ziściła się przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a., a mianowicie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.).

Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela prezentowane w doktrynie i judykaturze sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym jeżeli pojęciu "naruszenia prawa" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. przypisze się zobiektywizowane znaczenie, nawiązujące do szerokiego pojmowania wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków w decyzji administracyjnej, które to wady mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego (np. wadliwego prejudykatu), to w gruncie rzeczy każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji (por. T. Kiełkowski, Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, PPP 2008, nr 4, s. 59–60). W tym (zobiektywizowanym) ujęciu "naruszenia prawa" nie jest istotne, kto je naruszył, lecz liczy się ta okoliczność, że proces kształtowania normy indywidualnej nie przebiegał, z takich czy innych przyczyn, prawidłowo (por. również uzasadnienie wyroku składu 7 sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 39, s. 65–66). Na gruncie powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny sformułował ogólniejszą tezę, iż w razie stwierdzenia przez sąd, że kontrolowany akt narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a.; dyspozycja tego przepisu ma na celu bowiem przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego (por. wyrok NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1321/05 znajdujący aprobatę w innych orzeczeniach NSA: wyrok z 27 sierpnia 2014 r., sygn. II GSK 963/13; wyrok z 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1573/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że skoro orzeczenie dyscyplinarne, którym stwierdzono naruszenia przez skarżącego policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, zostało prawomocnie usunięte z obrotu prawnego (wyrok Sądu z 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt III Sa/Po 1211/22), to owa stwierdzona wadliwość prejudykatu stanowi określoną w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. przesłankę do uwzględnienia skargi. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, że w obrocie prawnym pozostaną rozstrzygnięcia (zaskarżona decyzja i poprzedzający ją rozkaz personalny), które obniżają skarżącemu policjantowi dodatek służbowy o 40% tj. o kwotę [...]zł do kwoty [...]zł z dniem 31 marca 2023 r. (na stałe) w sytuacji, gdy w uprzednio wydanym wyroku Sąd podważył legalność orzeczeń dyscyplinarnych.

Z tych zatem względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.

Z uwagi na powyższe podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego Sąd uznał za niecelową i ewentualnie przedwczesną ocenę, czy organy Policji dostatecznie rozważyły w oparciu o zebrany materiał dowodowy wysokość obniżenia skarżącemu dodatku służbowego (40% w skali 20-50%). Zagadnienie to może stać się przedmiotem przyszłego rozstrzygnięcia, jeżeliby organy Policji rozpoznając ponownie sprawę dyscyplinarną wobec skarżącego w sposób ostatecznie stwierdziły naruszenie przezeń dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych i wymierzyły mu karę dyscyplinarną (§ 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia). Przypomnieć należy, że w wydanym w sprawie kary dyscyplinarnej wyroku Sąd nakazał organom Policji, by rzetelnie zbadały, czy istnieją uzasadnione podstawy do ukarania skarżącego karą dyscyplinarną pomimo popełnionego przewinienia mniejszej wagi, a jeśli tak, to jakiego rodzaju.

Sąd w pkt II. wyroku - na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) - zasądził tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz skarżącego kwotę [...]zł, jako sumę stawki wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego (480 zł) oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).