Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2581/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: at. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant referent stażysta Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. P. (dalej "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2018 r. uchylająca decyzję Prezydenta W. z [...] czerwca 2018 r. i ustalająca wymiar podatku od nieruchomości na 2013 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., Prezydent W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w W., ul. [...] za 2013 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., Prezydent W. wyznaczył skarżącej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie.

Następnie, decyzją z [...] czerwca 2018 r., Prezydent W. ustalił wymiar podatku od nieruchomości na rok 2013 od nieruchomości położonej w W., ul. [...] w kwocie 322,00 zł. Do opodatkowania przyjęto: budynki pozostałe o powierzchni 42,00 m2. Stawka podatku została ustalona na podstawie Uchwały Rady W. z dnia 8 listopada 2012 r. nr XLV1/1237/2012 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 rok.

W przepisanym terminie skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła organowi podatkowemu błędne ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości, bowiem budynek o pow. 42,00 m2 oznaczony jako budynek transportu i łączności nie jest odrębnym budynkiem. Budynek został w roku 1960 rozbudowany, natomiast nie doszło do dobudowy do istniejącego budynku mieszkalnego budynku transportu i łączności. Skarżąca wyjaśniła, że obiekty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako budynek mieszkaniowy oraz budynek transportu i łączności, faktycznie stanowią jeden budynek o powierzchni 108 m2. W związku z powyższym skarżąca wniosła o ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości jako budynku mieszkalnego o pow. 108 m2.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2018 r. i ustaliło wymiar podatku od nieruchomości położonej w W., ul. [...] za 2013 r. w kwocie 314,00 zł.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy wskazał, że art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm. – dalej: "p.g.k.") statuuje zasadę, iż podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem dane ujawnione w ewidencji dotyczące gruntu danej nieruchomości, posadowionego na tym gruncie budynku i istniejących w budynku lokali są danymi urzędowymi, które w żaden sposób nie mogą być zignorowane przez organy podatkowe w procesie wymiaru podatku od nieruchomości.

Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się informacja z kartoteki budynków, stan na dzień 1 stycznia 2013 r., z której wynika, że na nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., oznaczonej jako działka nr 132 znajduje się budynek mieszkalny o pow. 99,00 m2 oraz budynek transportu i łączności o pow. 41,00 m2.

Natomiast zgodnie z zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 7 lutego 2014 r., dokonano zmiany wpisu w ten sposób, że na nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., oznaczonej jako działka nr 132 znajduje się budynek mieszkalny o pow. 98,00 m2 oraz budynek transportu i łączności o pow. 42,00 m2.

Organ podkreślił, że użyte w art. 21 ust. 1 p.g.k. wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione elementy przedmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) budynku i ich części mają dla organu podatkowego charakter wiążący. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych, co do zasady, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów.

Dalej organ podał, że w niniejszej sprawie, ustalając wymiar podatku od nieruchomości na rok 2013, należało więc przyjąć powierzchnię budynku transportu i łączności o pow. 41,00 m2, zgodnie ze stanem w danych w ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 2013 r.

Tak ustaloną powierzchnię budynku należy opodatkować stawką dla budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego w wysokości 7,66 zł za 1 m2, zgodnie z Uchwałą W. z dnia 8 listopada 2012 r. nr XLVI/1237/2012 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 rok.

Biorąc pod uwagę powyższe – w ocenie organu odwoławczego - należało ustalić wymiar podatku od nieruchomości na rok 2013 od nieruchomości położonej w W., ul. [...] w kwocie 314,00 zł w zaokrągleniu.

W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła ustalenie wymiaru podatku na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, które są nierzetelne, tj. budynek, który stanowi całość jest podzielony na dwie części (część otynkowana i część nieotynkowana), a zmiana w ewidencji z dnia 7 lutego 2014 r. bezpodstawnie zakwalifikowała część nieotynkowaną budynku jako budynek niemieszkalny.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach (dalej jako "upol"), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 2) upol, podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. e) upol rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od pozostałych budynków, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 5,78 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej lub ich części.

Przy czym, zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 upol, górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. W myśl ustępu 2. tego przepisu, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.

Górne granice stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r. zostały określone w Obwieszczeniu Ministra Finansów z 2 sierpnia 2012 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, z późn. zm.2). Zgodnie z treścią punktu 2) tego obwieszczenia, górna granica stawki kwotowej na rok 2013 określona w art. 5 w ust. 1 w pkt 2 lit. e wynosi 7,66 zł.

W pełni zgodna z powołanymi przepisami jest stawka ustalona przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy na 2013 rok. Zgodnie z treścią § 1 pkt 2) lit.e) Uchwały Rady W. nr XLVI/1237/2012 z 8 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 rok stawka podatku od nieruchomości dla budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego wynosi 7,66 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w tym przede wszystkim z informacji z kartoteki budynków, według jej stanu na dzień 1 stycznia 2013 roku, wynika jednoznacznie, że na nieruchomości skarżącej położonej w W., przy ul. [...], posadowione sa dwa budynki. Jeden z nich, o powierzchni 99 m2 jest budynkiem mieszkalnym. Drugi budynek o powierzchni 41 m2, został oznaczony jako budynek transportu i łączności.

Zdaniem sądu, wbrew stanowisku skarżącej, organ odwoławczy słusznie oparł się przy wydawaniu wydając zaskarżoną decyzję na ww. danych ujawnionych w ewidencji.

Zgodnie bowiem z treścią art.21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki zatem dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni położonych na tych gruntach budynków nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, mają one charakter wiążący dla organu podatkowego przy wymiarze podatku od nieruchomości. Dodać należy, że dane z ewidencji gruntów wiążą organy podatkowe określające wysokość podatku do czasu ich zmiany dokonanej w trybie przewidzianym przepisami Prawa geodezyjnego kartograficznego. (...) Zgodnie z art. 7 pkt 1 oraz art. 22 tej ustawy, prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu należy do zadań starosty, a nie burmistrza. Ewentualne zmiany w ewidencji gruntów mogą następować zależności od zmiany danych, które zobowiązane są przekazać staroście właściciele gruntów, właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne.

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać ustaleń, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1410/07, z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 690/09 - dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Mając na uwadze powyższe podkreślić zatem należy, że od reguły przewidzianej w art. 21 p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1014/10). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (oprócz przytoczonych powyżej także: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08) i sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje go za własny.

W świetle powyższego, w ocenie sądu słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że dokument w postaci kartoteki budynków jest dla organów podatkowych wiążący co do funkcji (użytkowego przeznaczenia) budynku i jego części. Zgodzić się również należy z organem odwoławczym, że o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Z tego względu, okoliczności podnoszone przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak też w skardze, nie mają znaczenia w sprawie, wobec jednorocznych danych wynikających z ewidencji. Podkreślić należy, że organ podatkowy nie może do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe.

Słusznie również, w ocenie sądu, organ odwoławczy ustalił wymiar podatku od nieruchomości za 2013 rok w oparciu o dane z kartoteki budynków aktualne w tym roku podatkowym. Wynika z nich, że w 2013 roku powierzchnia budynku transportu i łączności wynosiła 41 m2. Przy uwzględnieniu wskazanej wcześniej stawki podatku 7,66 zł/m2 podatek prawidłowo został ustalony na kwotę 314 zł.

W ocenie sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny. Organ podatkowy dokonał ustaleń dotyczących osoby podatnika, przedmiotu opodatkowania oraz zastosował właściwe stawki podatku od nieruchomości.

Z tych też względów sądu podzielił stanowisko organów podatkowych a nie dopatrzywszy się zasadności zarzutów skargi ani naruszenia innych przepisów prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu skargi.