Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 550/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-07-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86,  art. 87,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 27 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. N. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi B. N. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2021 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej postanawia: I. odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego od skargi; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 1500 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset złotych).


UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE

Dnia 27 lipca 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek

po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 27 lipca 2023 r.

na posiedzeniu niejawnym wniosku B. N. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego od skargi

w sprawie ze skargi B. N.

na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia [...] 2021 r. Nr [...]

w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej

postanawia:

I. odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego od skargi;

II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 1500 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset złotych).

Uzasadnienie

Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a.") przewidują możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.); przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.); pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.); w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.); równocześnie z wnioskiem strona dokona czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).

Powyższe przesłanki nie zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Sąd podziela utrwalony już w judykaturze pogląd, że brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Co istotne, dla przyjęcia winy wystarczy nawet lekka postać niedbalstwa w trosce o swoje sprawy, co z kolei stoi na przeszkodzie przywróceniu terminu do jej dokonania (postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., II OZ 712/08). W rozpoznawanej sprawie uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu, skarżąca wyjaśniła, że nie otrzymała żadnej informacji w postaci awiza odnośnie kierowanej do niej korespondencji sądowej. Nie mogła zatem prawidłowo zareagować na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Według mojej wiedzy – jak dalej wskazała skarżąca - na terenie Poczty Polskiej S.A. Oddział S. występują problemy z prawidłowym doręczaniem przesyłek listowych. Z informacji udzielonych skarżącej przez sąsiadów wynika, że w urzędzie pocztowym wielokrotnie były zgłaszane zastrzeżenia do pracy listonosza działającego na terenie S. (na dowód strona dołączyła do wniosku oświadczenie). Z całą stanowczością skarżąca podkreśliła, że w skrzynce pocztowej brak było jakiejkolwiek informacji o awizowaniu, zatem wyklucza to, że podjęte zostały w sposób skuteczny dwie próby doręczenia przesyłki sądowej. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca przedłożyła trzy odpisy skargi własnoręcznie podpisane, potwierdzenie uiszczenia opłaty od skargi oraz podała swój PESEL. Wobec spełnienia ustawowych przesłanek warunkujących przyjęcie fikcji doręczenia i uznania, że przesyłka została skutecznie doręczona stronie w trybie zastępczym, uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminu nie może być wyłącznie oświadczenie strony skarżącej o tym, że awizo nie zostało umieszczone w drzwiach adresata. W ocenie Sądu nie uprawdopodobniono, że doręczyciel faktycznie nie dopełnił swoich obowiązków i nie pozostawił awiza o oczekującej przesyłce.

Podkreślić w tym miejscu wypada, że zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896 ze zm.), potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Jak wynika natomiast z art. 3 pkt 23 powołanej ustawy, przesyłką rejestrowaną jest przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczenia za pokwitowaniem odbioru. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (postanowienia NSA z dnia: 28 sierpnia 2019 r., I GZ 255/19; 27 sierpnia 2013 r., II GZ 477/13; 24 lipca 2018 r., I GZ 216/18; 4 września 2019 r., I GZ 260/19; 6 września 2019 r., II FZ 561/19). Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując próbę jego dokonania, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi – co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące. Nie wystarczy samo twierdzenie strony w tym zakresie. Wprawdzie do przywrócenia terminu wymagane jest jedynie "uprawdopodobnienie", a nie "udowodnienie" braku winy w jego uchybieniu, to jednak przywrócenie terminu tylko na podstawie oświadczenia, że awiza nie pozostawiono, w sytuacji gdy w aktach sprawy znajduje się zwrócona przesyłka wraz z adnotacjami, że była ona dwukrotnie prawidłowo awizowana, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo to nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r., I FZ 12/12).

Z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której znajdowały się odpisy wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego przesłanych skarżącej na wskazany przez nią w skardze adres, wynika, że przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 5 stycznia 2022 r., zaś powtórne – w dniu 13 stycznia 2022 r. Przesyłkę – jako niepodjętą w terminie – zwrócono do nadawcy w dniu 21 stycznia 2022 r. Z koperty wynika również, że w dniu 5 stycznia 2022 r. umieszczono zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma we wskazanej placówce pocztowej, które umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zarówno treść wniosku o przywrócenie terminu jak i towarzyszące mu okoliczności nie obalają domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego. Po pierwsze bowiem, należy jeszcze raz wskazać, że obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 P.p.s.a. Ponadto skarżąca nie zakwestionowała sposobu wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru i adnotacji na kopertach. Na marginesie tylko zauważyć należy, że strona skarżąca nie zgłosiła żądnej reklamacji doręczenia przesyłki. Taka reklamacja byłaby natomiast wskazana w sytuacji, gdy za przypuszczalną przyczynę braku doręczenia korespondencji skarżąca uważa wadliwe działanie operatora pocztowego. Procedura reklamacyjna mogłaby wyjaśnić powstałe u skarżącej przypuszczenia i uprawdopodobnić brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego ze względu na nieotrzymanie przesyłki. Z tych też względów Sąd odmówił przywrócenia wnioskowanego terminu. Stąd orzeczono na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. jak w punkcie pierwszym sentencji.

Orzeczenie z punktu drugiego sentencji niniejszego postanowienia znajduje swoje oparcie w przepisie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.