Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 118/25
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2025-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik - Bury (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 listopada 2024 r. nr SKO.F/41.4/766/2024/13626 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2024 r. o nr [...] Wójt Gminy N. (dalej: wierzyciel) uznał za niezasadne zarzuty wniesione przez A1. M. (dalej także: zobowiązana) na prowadzone postępowanie egzekucyjne, obejmujące nieuiszczoną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Postępowanie egzekucyjne prowadzone było przeciwko zobowiązanej i na nią wystawiony został tytuł wykonawczy. Zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne zgłosiła zobowiązana a także A. M. (dalej także: skarżący).

Po rozpoznaniu ww. zarzutów, wierzyciel wydał postanowienie z dnia 13 czerwca 2024 r., o którym mowa powyżej, skierowane do zobowiązanej.

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego zarówno przez zobowiązaną jak i przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: organ, Kolegium) wydało dwa postanowienia z dnia 29 listopada 2024 r. W pierwszym z nich stwierdziło niedopuszczalność zażalenia skarżącego, zaś drugim postanowieniem o nr SKO.F/41.4/766/2024/13626 uchyliło postanowienie wierzyciela z dnia 13 czerwca 2024 r. i oddaliło zarzut zobowiązanej.

Skargi na oba powyższe postanowienia wniósł A. M., przy czym niniejsza sprawa dotyczy postanowienia Kolegium o nr SKO.F/41.4/766/2024/13626, adresowanego do A1. M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017, s. 322). Interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (por. np. wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. I OSK 1043/10; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiot wnoszący skargę winien zatem wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. II OSK 355/14).

W postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżonym postanowieniem skarżący nie brał udziału jako strona. Stroną tego postępowania była zobowiązana. Z akt sprawy wynika bowiem, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 24 kwietnia 2024 r., wystawiony wobec A1. M. Zaskarżone postanowienie Kolegium zostało wydane wskutek rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym i adresowane było jedynie do zobowiązanej.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarżący nie posiada własnego interesu prawnego do wniesienia w niniejszej sprawie skargi. Interes taki posiada tylko zobowiązana A1. M., której zostało doręczone zaskarżone postanowienie. Skoro zatem skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem, to skarga została wniesiona przez podmiot, który nie posiada legitymacji do jego wniesienia, co czyni ją niedopuszczalną.

Wobec powyższego Sąd uznał skargę wniesioną przez A. M. za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.