Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 2990/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 § 1, § 3, art. 187 § 1 w zw. z art. 188, art. 233 § 1, art. 121 §, art. 67a § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del) Agnieszka Olesińska, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. J. (obecnie: Syndyka masy upadłości M. J.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Po 136/20 w sprawie ze skargi M. J. (obecnie: Syndyka masy upadłości M. J.) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2019 r. nr 3001-IEW1.4263.48.2019 w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Syndyka masy upadłości M. J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 7 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 136/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. J. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 13 grudnia 2019 r., nr 3001-IEW1.4263.48.2019 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę i opłatą prolongacyjną objętą ostatnią ratą decyzji. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wniósł skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z poźn. zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania polegające na:

1) niezastosowaniu art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a oraz nieprawidłowym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., co skutkowało:

a) nieuzasadnionym przyjęciem, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 lutego 2015 r. przesądza nie tylko o odpowiedzialności skarżącego, ale jednocześnie przesądza o stopniu przyczynienia się do powstania zaległości z tytułu podatku od towaru i usług za rok 2008;

b) bezprawnym przyjęciem przez sąd, iż skarżący nie udowodnił, że jego sytuacja materialna i życiowa implikuje możliwość spłaty zaległości z tytułu podatku od towaru i usług za rok 2008 przez skarżącego;

c) bezprawnym przyjęciem przez sąd, iż nie jest konieczne dokonanie jakichkolwiek ustaleń w zakresie możliwości finansowych skarżącego, podczas gdy możliwości finansowe winny zostać zestawione z wielkością zaległości podatkowych;

d) bezprawnym przyjęciem przez sąd, iż po stronie organów administracji skarbowej istnieje całkowita dowolność w ocenie udzielenia zaległości skarbowej.

Co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało nieuwzględnieniem skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 13 grudnia 2019 r., znak sprawy: 3001-IEWl.4263.48.2019, mimo iż została ona wydana z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1, § 3 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2019, poz. 900 ze zm., dalej: o.p.), art. 187 § 1 w zw. z art. 188 o.p., art. 233 § 1 o.p., art. 121 § o.p. oraz art. 67a § 1 pkt 3 o.p.;

2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie przejawiające się w nienależytym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, bez odniesienia się do zarzutów skargi oraz bez przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia

i dokonanej oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem stanowi o braku prawidłowego i całościowego rozpatrzenia zarzutów skargi.

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 67a § 1 pkt 3 o.p. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że:

a) swobodność w wydawaniu decyzji administracyjnej przez organ skarbowy jest rozumiana jako dowolność, podczas gdy swoboda decyzyjna jest ograniczona

w zakresie normatywnych przesłanek rozstrzygnięcia;

b) trudna sytuacja finansowa nie powinna być utożsamiana z ważnym interesem podatnika, podczas gdy zgodnie z szerokim orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i "Wojewódzkich Sądów Powszechnych", trudna sytuacja finansowa podatnika, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, jest również utożsamiana z ważnym interesem podatnika;

c) jedynie wyjątkowe sytuacje życiowe podatnika uprawniają go do umorzenia zaległości podatkowej, podczas gdy, taka interpretacja ww. przepisu prawa materialnego prowadzi do bezpodstawnego, niczym nieuzasadnionego zawężenia jego stosowania.

Mając na uwadze powyższe naruszenia, autor skargi kasacyjnej wniósł na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi, zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, ponadto, stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pełnomocnik skarżącego pismem z 20 lipca 2020 r. zawiadomił o ogłoszeniu upadłości skarżącego, informując, że postanowieniem z 2 czerwca 2022 r. Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto w Poznaniu, XI Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, sygn. akt [...] ogłosił upadłość skarżącego. Pismem z 8 sierpnia 2022 r. syndyk masy upadłości skarżącego poinformował, że wstępuje do postępowania sądowego przed NSA w niniejszej sprawie i podtrzymuje dotychczasowe stanowisko upadłego w całości.

Zarządzeniem z 25 sierpnia 2023 r. w trybie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Strony zostały o tym powiadomione oraz jednocześnie pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym.

Postanowieniem z 12 października 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w zawiesił postępowanie kasacyjne oraz podjął zawieszone postępowanie kasacyjne z udziałem syndyka masy upadłości skarżącego.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności odmowy udzielenia skarżącemu ulgi w postaci umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę i opłatą prolongacyjną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 67a § 1 pkt 3 o.p., zgodnie z którym, organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może realizować wskazaną w tym przepisie ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno organy podatkowe, tak i sąd pierwszej instancji dokonały prawidłowej wykładni tego przepisu.

W art. 67a § 1 pkt 3 o.p. przewidziane zostały dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową – "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Treść przywołanego przepisu wyznacza niejako też dwie fazy postępowania podatkowego. W pierwszej, organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. Organ zobligowany jest również wskazać (zwłaszcza w kontekście ustalonego stanu faktycznego) jak należy postrzegać rozumienie przesłanek "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 o.p. (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 o.p. (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 o.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) oraz właściwa wykładnia art. 67a § 1 o.p. W przypadku natomiast uznania, że spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, postępowanie podatkowe wkracza w kolejną fazę, w której organ dokonuje wyboru opcji decyzyjnej: zastosuje ulgę albo odmówi jej udzielenia. Instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma w tym zakresie charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 o.p. organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie (np. wyrok NSA z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/15). Decyzja o przyznaniu wnioskodawcy ulgi zależy od woli organu podatkowego. Przepis art. 67a § 1 o.p. nie określa kryteriów wyboru rozwiązania decyzyjnego, w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 sierpnia 2015 r., II FSK 1703/13, wskazał, że na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 o.p., organ podatkowy - działając w granicach uznania administracyjnego - samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednak nie znaczy, że organ dysponuje w zakresie wyboru co do udzielenia bądź odmowy udzielenia ulgi zupełną dowolnością. Jeżeli bowiem zostaną stwierdzone przesłanki udzielenia ulgi (ważny interes podatnika lub interes publiczny), organ podatkowy dokonując wyboru jednej z możliwych konsekwencji decyzyjnych może przyjąć różne kryteria wyboru, np. uwzględnić okoliczności społeczne, ekonomiczne, dotychczasową postawę podatnika w zakresie wywiązywania się z obowiązków daninowych, okoliczności powstania zaległości podatkowej, zakres wnioskowanej ulgi. W każdym razie, motywy wyboru alternatywy decyzyjnej winny zostać wskazane w uzasadnieniu decyzji.

Decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu, przy czym kontroli tej nie podlega uznanie samo w sobie, ale to, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego oraz to, czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. Sąd nie może natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności.

Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że organy podatkowe nie uchybiły wskazanym zasadom. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób pozwalający na prawidłowe zweryfikowanie przesłanek do zastosowania ulgi. W wydanych decyzjach przedstawiono ustalenia dotyczące sytuacji życiowej i materialnej podatnika, przedstawiono uzyskiwane przez skarżącego dochody, ponoszone wydatki oraz posiadany majątek. Dane te poddano ocenie uwzględniając perspektywy skarżącego w kontekście możliwości zarobkowych. Odniesiono je również do wysokości należności podatkowych obciążających skarżącego.

Na podstawie dokonanych ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego w wydanej decyzji stwierdził zaistnienie w rozpatrywanym przypadku przesłanki ważnego interesu podatnika. Zdaniem organu materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w obecnej sytuacji materialno-finansowej skarżący nie jest w stanie jednorazowo uregulować przedmiotowych zaległości podatkowych. Dokonując tej oceny organ uwzględnił pogląd, zgodnie z którym interes podatnika trzeba widzieć mając na względzie nie tylko zdarzenia wyjątkowe, lecz także normalną sytuację ekonomiczną, w tym wysokość uzyskiwanych dochodów, jak również konieczność ponoszenia wydatków.

Powyższa okoliczność została w istocie pominięta w zarzutach skargi kasacyjnej. Tymczasem oceniając wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika uwzględniono sytuację materialną i życiową podatnika. Dokonano też zestawienia możliwości finansowych skarżącego z wielkością zaległości podatkowych. Dokonana ocena skutkowała przyjęciem występowania ww. przesłanki w sprawie.

Jak już powyżej wskazano, pomimo zaistnienia przesłanki określonej art. 67a § 1 pkt 3 o.p., organ podatkowy ma możliwość negatywnego rozpatrzenia wniosku podatnika. Wykazanie istnienia którejś z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. Korzystając z możliwości, jaką w tym przypadku daje ww. przepis, organ dokonując wyważenia interesu jednostki i interesu Skarbu Państwa, odmówił skarżącemu umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę i opłatą prolongacyjną.

Podkreślenia wymaga, że organ następnie szczegółowo wyjaśnił względy, którymi kierował się przy podjęciu tego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu, sytuacja skarżącego, choć trudna, to nie uzasadnia zastosowania najdalej idącej ulgi, jaką jest rezygnacją przez Skarb Państwa z należnych mu świadczeń. Podniesiono, że zasadą konstytucyjną jest obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (art. 84 Konstytucji RP). Mając na uwadze interes publiczny, ulga ta winna być stosowana w sytuacjach nadzwyczajnych, gdy z materiału dowodowego wynika, że podatnik nie ma realnej możliwości zarówno w dacie orzekania, jak i w przyszłości spłacić powstałej zaległości. Brak środków pieniężnych na spłatę całości zadłużenia w chwili obecnej nie stanowi wystarczającej przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi. Przyznanie skarżącemu żądanej ulgi ze względu na to, że są to znaczne kwoty, których obecnie nie jest w stanie spłacić jednorazowo stwarzałoby bez uzasadnienia uprzywilejowaną sytuację wobec podatników, którzy są zobowiązani do uregulowania mniejszych należności. Ustalone okoliczności wskazują, że adekwatną do sytuacji życiowej i materialnej podatnika jest przyznana w odrębnym postępowaniu ulga w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej.

Bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji pozostaje podnoszony przez skarżącego fakt, że dług mimo spłaty rat nie maleje. Jak podniósł sąd pierwszej instancji, rozwiązanie sposobu spłaty zadłużenia może być przedmiotem odrębnego wniosku w celu znalezienia rozwiązania, które przy zastosowaniu ulgi doprowadzi do stopniowego zmniejszania zaległości podatkowej.

Należy zgodzić się, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ponowna ocena zasadności wymiaru podatku od towarów i usług, o którego umorzenie skarżący wnioskował. Organy podatkowe rozpatrując podanie o udzielenie wnioskowanej ulgi w wydanych rozstrzygnięciach wypowiedziały się w zakresie przyczyny powstania zobowiązania podatkowego odnosząc się do argumentów podnoszonych przez skarżącego w tej kwestii. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że kwestia ta została rozstrzygnięta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2017 r., I FSK 1234/15, który oddalił skargę kasacyjną złożoną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 lutego 2015 r., I SA/Po 1292/14. WSA w Poznaniu we wskazanym wyroku uznał, że pełnomocnik skarżącego, który wystawił faktury nie dokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych nie był osobą trzecią wobec skarżącego i jego przedsiębiorstwa, lecz pozostawał pełnomocnikiem do pełnego reprezentowania przedsiębiorcy. Skarżący wskazując na brak świadomości co do jego przestępczej działalności pominął okoliczność, że nie był zainteresowany działalnością przedsiębiorstwa założonego na własne nazwisko. Okoliczność ustanowienia pełnomocnika nie może zwolnić podatnika z odpowiedzialności za skutki powstałe w zakresie prawa podatkowego wynikające z prowadzonej działalności przez przedsiębiorców, czego nie można zaakceptować i brak było podstawy do zaniechania wymiaru podatku wobec skarżącego na podstawie art. 108 u.p.t.u. Stanowisko to zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny.

Odnośnie twierdzeń skarżącego, trzeba zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjnym w ww. wyroku stwierdził, że gdyby nie czynności organów i ujawnienie w ich wyniku popełnienia oszustwa podatkowego (wystawienia fikcyjnych faktur) przez skarżącego, nieprawidłowości nie wyszłyby na jaw w inny sposób, np. z inicjatywy samego podatnika. Po wystawieniu i rozliczeniu fikcyjnych faktur skarżący nie podjął żadnych działań mających na celu usunięcie tych faktur z obrotu i wyeliminowanie skutków, które ich wystawienie spowodowało zarówno dla skarżącego, jak i rzekomych nabywców zafakturowanych usług.

Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że organy podjęły w sprawie rozstrzygnięcie w oparciu o wyniki prawidłowo przeprowadzonego postępowania, wyjaśniając przyczyny odmowy udzielenia skarżącemu żądanej przez niego ulgi w postaci umorzenia zaległości wraz z odsetkami za zwłokę i opłatą prolongacyjną. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały i oceniły materiał dowodowy. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, to jest starannie i merytorycznie poprawnie. Zobowiązany w każdym czasie miał prawo przedłożyć dokumenty, które jego zdaniem miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organy podatkowe przeanalizowały przedstawione argumenty, które zdaniem skarżącego uzasadniały przyznanie wnioskowanej ulgi, przyczyny powstania zaległości podatkowych oraz jego aktualną sytuację finansową i zdrowotną. Odmowa umorzenia zaległości podatkowej została dokonana w ramach uznania administracyjnego oraz uzasadniona. Postępowanie nie naruszyło zatem przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów.

Trzeba zauważyć, że stawiając zarzut naruszenia art. 188 o.p. autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, w jakim zakresie żądania strony dotyczące przeprowadzenia dowodu nie zostały uwzględnione przez organy podatkowe. Nie określono sposobu naruszenia art. 187 § 3 o.p., dotyczącego uwzględniania w postępowaniu podatkowym faktów powszechnie znanych oraz faktów znanych organowi podatkowemu z urzędu. Nie uzasadniono też zarzutu naruszenia art. 233 § 1 o.p., który określa rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego w postępowaniu podatkowym. Mając na uwadze art. 183 p.p.s.a. sąd kasacyjny może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.

Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w tym przepisie. Zawiera w szczególności przedstawienie ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także rozpatrzenie zarzutów podniesionych w skardze. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia i co istotne, wyrok poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. To zaś, że w uzasadnieniu wyroku nie zgodzono się z oceną skarżącego, nie stanowi skutecznej podstawy do uznania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. za zasadny.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

SWSA (del.) Agnieszka Olesińska SNSA Dominik Gajewski SNSA Jacek Pruszyński [pic]