Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 998/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 5 ust 1  pkt 9 , art 35 ust 1 i art 37 ust 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi G. Ś. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 kwietnia 2024 r. znak WI-I.7840.11.56.2023.JM w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta Wielicki, decyzją nr 692.2018 z dnia 2 lipca 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie szeregowej "Dom w Bratkach (R2S) - budynek "C" wraz z instalacjami, w ramach budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej (budynki A, B, C) wraz z infrastrukturą techniczną i budową dojść i dojazdów do budynków na dz. nr ew. [...] obr[...] W..

Od powyższej decyzji odwołanie złożył G. Ś., a postępowanie odwoławcze zostało w dniu 29 października 2018 r. umorzone przez Wojewodę Małopolskiego, który podważył legitymację procesową odwołującego się. Na przeciwnym stanowisku stanęły sądy administracyjne, które przyznały G. Ś. status strony i nakazały merytoryczne rozważenie jego zarzutów (wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1595/18 i wyrok NSA z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3389/19).

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 listopada 2021 r. znak sprawy: WI-I.7840.11.11.2021.BS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja ta, wraz z poprzedzającą decyzją Starosty Wielickiego z dnia 2 lipca 2018 r. zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 98/22.

W uzasadnieniu Sąd zauważył, że w przedmiotowej sprawie inwestor domaga się wydania pozwolenia na budowę dot. pierwszego z zaplanowanych obiektów (budynku C), w ramach tzw. etapowania, na podstawie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. W tej sytuacji projekt zagospodarowania terenu powinien być sporządzony dla całego terenu inwestycji. Tymczasem na przedstawionym projekcie zagospodarowania zaznaczono miejsce parkingowe, dojście i dojazd wyłącznie do budynku C, nie zaznaczono wjazdu na działkę, zbiorników retencyjnych. Nie wiadomo jaka jest powierzchnia zabudowy pozostałych budynków, jak ma wyglądać utwardzenie terenu i teren biologicznie czynny. Sąd zauważył, że zaprojektowany bilans terenu jest niezgodny z obowiązującym planem miejscowym i nie wiadomo, czy teren inwestycji w całości znajduje się na terenie objętym planem.

Uchylając decyzje obydwu instancji Sąd wskazał, że organy winny zobowiązać inwestora do dostosowania projektu do stanu zgodnego z prawem, w granicach nie rozstrzygniętych już decyzjami dot. budynków A i B. Z terenu inwestycji powinien zostać wyłączony fragment działki nie objęty planem miejscowym, a inwestor winien dostarczyć zgodę współwłaściciela na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Organ zweryfikować miał również, czy inwestycja stanowi jeden z trzech budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, czy też jeden budynek wielorodzinny.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją Starosty Wielickiego z 31.10.2023 r., nr 303B.2023 zatwierdzono A. R. projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę obejmującego: budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie szeregowej "Dom w Bratkach (R2B)- L“ budynek "C", przy istniejącym budynku "B", wewnętrznych instalacji sanitarnych: wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., gazu i energii elektrycznej, wewnętrznej instalacji zalicznikowej energii elektrycznej oraz dojścia i dojazdu do budynku na działce nr ew. [...] obr[...] w miejscowości W., gmina W..

Od powyższej decyzji G. Ś. złożył odwołanie, w którym zarzucił nieprawidłowe przyjęcie, że inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane, pominięcie uzasadnionych interesów skarżącego, niewykonanie wskazań zawartych w wyroku WSA z 22.04.2022 r. II Sa/Kr 98/22 oraz wykonanie części robót budowlanych na podstawie nieostatecznej decyzji, a nie w warunkach uchylenia tej decyzji.

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr WI-I.7840.11.56.2023.JM Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na wstępie uzasadnienia organ zaznaczył, że budowa realizowana w oparciu o zaskarżoną decyzję Starosty Wielickiego z dnia 2 lipca 2018 r. tj. po ostatecznej decyzji Wojewody Małopolskiego z 29 października 2018 r., uchylonej następnie przez sąd – została zakończona i przyjęta do użytkowania. Decyzja o pozwoleniu na budowę została w tej sytuacji wydana na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), zgodnie z którym decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje się również w przypadku zakończenia robót budowlanych.

Następnie wskazał, że w trybie art. 136 kpa uzupełnił materiał dowodowy, wzywając inwestora do złożenia wyjaśnień, które w efekcie potwierdziły zasadność udzielonego pozwolenia na budowę.

Wojewoda zapewnił, że przeprowadzona ocena zgodności projektu w zakresie opisanym w art. 35 Prawa budowlanego pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami, w tym z wymogami zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity - Dz.U.2018.1935). Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Inwestycja położona jest w terenie na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A", zatwierdzony uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z 10 listopada 2010 r. (Małop.2010.662.5505 ze zmianami). Inwestycja znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 42MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, warunki zabudowy do której znajdują się w rozdziale III.

Inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ:

- zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej - zachowano maksymalny wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, który nie może przekroczyć 60% - 59,806 %,

- zachowano wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego, który nie może być niższy niż 40% - 40,194%,

- zachowano wysokość noworealizowanych 11 m dla budynków mieszkalnych – 9,53 m,

- zachowano wymaganą dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych geometrię dachu, dla których należy stosować dachy dwuspadowe i wielospadowe o nachyleniu połaci 35° - 45°, z zastrzeżeniem § 8 ust. 3 i z zastrzeżeniem stosowania jednolitej geometrii dachów dla zabudowy bliźniaczej oraz w przypadku realizacji zespołu zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej – budynek z dachem dwuspadowym, o kącie nachylenia połaci 35°, zastosowano jednolitą geometrię dachów dla zespołu zabudowy szeregowej na działce,

- zastosowano jako pokrycie dachu materiały bezpieczne dla środowiska nawiązujące fakturą i kolorystyką do dachów otaczającego zainwestowania - pokrycie ceramiczne w kolorze ciemnym,

- zastosowano kolorystykę elewacji w barwach jasnych, stonowanych – ściany w jasnej kolorystyce,

- zastosowano wymaganą ilość miejsc postojowych.

Inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym odwołującego, ponieważ dostęp do drogi publicznej pozostaje niezmieniony, nie pozbawia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie wprowadzi uciążliwości powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, nie spowoduje zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby.

Jest zgodna z wymogami uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XXXII/452/17 z 23 stycznia 2017 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa małopolskiego ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (Dz.U.Woj.Małop.2017.787 z 27.01.2017 r.), gdyż przewiduje zaopatrzenie w energię i ciepło dla ogrzewania budynku z kotłowni wyposażonej w kocioł gazowy dwufunkcyjny.

Przedmiotowy budynek nie narusza § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2022.1225 ze zmianami) w zakresie usytuowania względem granicy działki nr [...] stanowiącej teren inwestycji. Odległość od strony zachodniej wynosi: 3,10 m ściana bez okien i drzwi w stronę tej granicy (najmniejsza odległość od strony działki nr [...]), od strony północnej wynosi: 7 m; od strony wschodniej wynosi: ok. 18 m; od strony południowej wynosi ok. 18 m.

Teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, gminnej, komunikacja z drogą publiczną odbywa się poprzez istniejący zjazd, który łączy się z dojazdem do budynku.

W dalszej części Wojewoda ustosunkował się do zarzutów odwołania.

W odpowiedzi na zarzut, że inwestorowi nie przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż w dziale III Księgi Wieczystej działki inwestycyjnej wpisane zostały umowy notarialne obejmujące prawo wyłącznego korzystania z przypisanych części budynku oraz działki dla poszczególnych właścicieli lokali, wyjaśniono, że podział quoad usum określa zasady korzystania z nieruchomości przez współwłaścicieli, ale nie zmienia stosunku współwłasności jako takiej. Inwestor przedłożył zgodę pozostałych współwłaścicieli, którzy będąc stronami postępowania nie podważali prawa inwestora do dysponowania gruntem na cele budowlane.

Wojewoda nie zgodził się z naruszeniem uzasadnionych interesów skarżącego. Odnosząc się do wskazywanego przez skarżącego ograniczenia w zabudowie, wynikającego z usytuowania budynku na działce nr [...], utrudniającego ewentualną zabudowę działki nr [...] budynkiem gospodarczym lub garażowym w granicy stwierdzono, że potencjalny budynek będzie mógł zostać usytuowany w granicy działki, bowiem § 271 cyt. rozporządzenia określa odległość między zewnętrznymi ścianami budynków, będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, natomiast zgodnie z § 272 ust. 3 budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5.

Zdaniem Wojewody nie można uznać, że roboty budowlane zostały wykonane na podstawie nieostatecznej decyzji, bowiem w przedziale czasowym od dnia 29 października 2018 r. do 9 grudnia 2020 r. decyzja taka funkcjonowała w obrocie prawnym.

G. Ś. złożył skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i procesowego:

1. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego polegające na przyjęciu, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla całej nieruchomości, podczas gdy przez zawarcie ujawnionych w treści księgi wieczystej umów quoad usum wyłączona została możliwość korzystania przez inwestora z oznaczonych części działki, które wskazano na zatwierdzonym decyzją projekcie zagospodarowania terenu jako niezbędne do spełnienia wymaganych parametrów inwestycji i zgodności z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego miasta i gminy Wieliczka,

2. art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 34 ust. 3 pkt 1d oraz 1e Prawa budowlanego poprzez pominięcie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów skarżącego oraz wpływu zrealizowanej budowy segmentu C na planowaną zabudowę działki skarżącego,

3. art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niewykonaniu wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 98/22,

4. art. 3 pkt. 2 i 2a Prawa budowlanego w zw. z §210 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, za samodzielne konstrukcyjnie budynki, segmentów C i B (ale również A) zaprojektowanego i zrealizowanego budynku złożonego z trzech szeregowo połączonych segmentów, oddzielonych od siebie ścianami oddzielającymi, nie będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, podczas gdy ze względu na przepisy przeciwpożarowe ściana taka jest wymagana, aby segmenty można było uznać za konstrukcyjnie samodzielne,

5. art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na przyjęciu przez organ II instancji deklaracji Inwestora (ale również organu I instancji), jakoby wybudował budynek C, legitymując się ostateczną decyzją pozwolenia budowlanego, co miało istotny wpływ na decyzję organu II instancji (patrz punkt 4b), podczas gdy w prawomocnym wyroku z dnia 5 czerwca 2020 roku sygn. akt: 11 SA/Kr 188/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny jednoznacznie osądził, że budynek C wzniesiony został bez ostatecznej, a tym bardziej wykonalnej decyzji administracyjnej,

6. art. 35 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane polegające na niewydaniu decyzji o odmowie pozwolenia na budowę w związku z wykonaniem robót budowlanych na podstawie nieostatecznej decyzji, a nie w warunkach uchylenia tej decyzji,

7. art. 10 § 1 oraz art. 12 § 1 kpa w zw. z art. 35 pkt 1 lit. a oraz ust. 5 ustawy Prawo budowlane polegające na niezawiadomieniu skarżącego o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, a przez to nieudostępnieniu skarżącemu, jako stronie postępowania kopii materiałów i wyjaśnień, do których dostarczenia zobowiązany został w dniu 13 marca 2024 r. inwestor na etapie postępowania kontrolnego przez organ II instancji, oraz utrudnienie a praktycznie uniemożliwienie wglądu strony do materiałów sprawy, w związku z przeniesieniem postępowania odwoławczego do ośrodka zamiejscowego w Nowym Sączu, podczas gdy organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań m.in. umożliwiając wgląd w akta sprawy, a także powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, czego nie można uznać w przypadku przekazania sprawy do załatwiła w zamiejscowej siedzibie urzędu odległego o ok. 100 km od miejsca zamieszkania stron postępowania, podczas gdy siedziba organu odwoławczego - Wojewody Małopolskiego znajduje się w sąsiedniej gminie,

6. art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez zaakceptowanie w projekcie zagospodarowania działki nowych wyliczeń projektanta, tj. osoby innej niż geodeta uprawniony do wykonywania inwentaryzacji powykonawczej dla obiektów zrealizowanych na podstawie pozwoleń budowlanych sąsiednich segmentów A i B (ale również C), odnośnie powierzchni zabudowy tych budynków oraz powiązanych z nimi dojść i dojazdów, oraz przyjęciu bez zastrzeżeń zmiany pomniejszającej powierzchnię ww. zabudowy i powiększającej teren zielony, podczas gdy podstawą wyliczeń dla zrealizowanych segmentów A i B powinna być inwentaryzacja powykonawcza, jaką zgodnie z art 57 ust. 1 Prawa budowlanego inwestor powinien był dołączyć do zawiadomień o zakończeniu budowy segmentów A i B (oraz C) i jaka powinna zostać dołożona do planu zagospodarowania, jako podstawa wyliczeń powierzchni zabudowy całej inwestycji.

W konsekwencji powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Po pierwsze należy wskazać, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1333) w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej mocą ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), która zgodnie z jej art. 39 weszła w życie z dniem 19 września 2020 r. Stosownie bowiem do treści art. 25 ustawy zmieniającej do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy – co miało miejsce w niniejszej sprawie – przepisy ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Po drugie pozytywnie należy ocenić stanowisko Wojewody, który wyjaśnił, że fakt ukończenia robót budowlanych, a nawet dopuszczenia do użytkowania wzniesionego budynku nie wyklucza procedowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Okoliczności niniejszej sprawy wyglądają bowiem w ten sposób, że pierwotna decyzja z dnia 2 lipca 2018 r. otworzyła w dniu 29 października 2018 r. drogę do prowadzenia robót budowlanych (data wydania decyzji Wojewody umarzającej postępowanie odwoławcze), które to prace były prowadzone, a następnie zakończone. Zastosowanie w tym wypadku znajduje art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje się również w przypadku zakończenia robót budowlanych.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

Art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe przepisy wskazują zatem po pierwsze na przesłanki, od których uzależnione jest wydanie pozwolenia na budowę, wśród których należy wymienić przede wszystkim zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami odrębnymi, zaś po drugie, na charakter prawny decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak spełnienia choćby jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestycyjnym, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Natomiast w razie spełnienia ww. wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4).

Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że organy zasadnie uznały, iż przedłożony projekt spełnia powyższe wymagania, a wszystkie wątpliwości, które wymienione zostały w uprzednim wyroku zostały wyjaśnione, przez co nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy nie ma wątpliwości, że całość inwestycji objętej wnioskiem zlokalizowana jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A", zatwierdzonym uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z 10 listopada 2010 r. (Małop.2010.662.5505 ze zmianami). Inwestycja znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 42MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla której przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi (§ 26 ust. 2 pkt 1).

Sąd nakazał weryfikację, czy zaprojektowany budynek spełnia warunki zabudowy jednorodzinnej. Organ I instancji ustalił w tym zakresie, że każdy z segmentów jest oddzielony od sąsiednich ścianami i dylatacjami. Pomimo zatem możliwego wizualnego odbioru tej zabudowy jako wielorodzinnej, jest to zabudowa jednorodzinna w układzie szeregowym. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego budynek w zabudowie szeregowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość z wydzielonymi dwoma lokalami mieszkalnymi jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym.

Inwestycja spełnia również pozostałe wymagania planu, które szczegółowo zostały wskazane powyżej, których prawidłowość Sąd w pełni podziela, a które dotyczą w szczególności zachowania wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, powierzchni biologicznie czynnej, geometrii dachu, kolorystyki oraz ilości miejsc postojowych.

Inwestor legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zarzuty skarżącego w tym zakresie są bezpodstawne. Skarżący podnosił, że przez zawarcie ujawnionych w księdze wieczystej umów quod usum, wyłączona została możliwość korzystania przez inwestora z oznaczonych części działki. Skarżący zapomniał jednak, że pozostali współwłaściciele wyrazili zgodę na inwestycję, a inwestor przedłożył ich oświadczenie z dnia 8 maja 2023 r. (k.127), do czego zobowiązał Sąd w poprzednim wyroku. Oświadczenie samego inwestora zostało również zaktualizowane, wg obowiązującego wzoru. W obliczu jednomyślnej zgody wszystkich współwłaścicieli na dysponowanie przez inwestora nieruchomością, podważanie tego uprawnienia jest całkowicie bezzasadne. To, w jaki sposób współwłaściciele uzgodnili sposób korzystania ze wspólnej nieruchomości (poprzez zawarcie umów quod usum) nie ma w tym kontekście żadnego znaczenia.

Oddaleniu podlegał również zarzut pominięcia uzasadnionych interesów skarżącego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Działka skarżącego znajduje się w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji i – co zostało wcześniej przesądzone – leży w obszarze oddziaływania spornego obiektu. Nie narusza jednak dostępu skarżącego do drogi publicznej. Jego uzasadniony interes nie może być natomiast interpretowany jako prawo do zablokowania nieopowiadającej mu inwestycji. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że również właściciel sąsiedniej działki – tu: inwestycyjnej, ma tożsame prawo do zabudowania swojej nieruchomości. Oczywiście występuje tu kwestia wyważenia tych wzajemnie ze sobą konkurujących uprawnień właścicielskich. Na tym tle wykształciło się orzecznictwo, które podkreśla konieczność stosowania zasady dobrego sąsiedztwa oraz proporcjonalności i niewyczerpywania przez jedną inwestycję możliwości zabudowy na działkach sąsiednich. W związku z tym zlokalizowanie obiektu budowlanego na działce inwestycyjnej powinno nastąpić przy wyważeniu interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Tych ostatnich w kontekście możliwej i dopuszczalnej prawnie lokalizacji przyszłej zabudowy na sąsiedniej nieruchomości (wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2008/21). Oznacza to, że organy są zobowiązane ocenić, czy właściciel sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości od granicy jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję.

Z argumentacji skarżącego wynika, że oponuje on przeciwko przedmiotowej inwestycji głównie z tego względu, iż wyklucza ona jego zdaniem możliwość zabudowy działki nr [...] budynkiem gospodarczym lub garażowym w granicy. Organ wyjaśnił jednak, że obawy te są bezpodstawne. Prawdą jest, że zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, co do zasady dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Przepis ten dopuszcza jednak szereg wyjątków, przewidzianych w § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273. W tym miejscu organ wskazał w szczególności na § 272 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Uregulowanie to oznacza, że jest możliwe zmniejszenie odległości od granicy, a nawet wybudowanie budynku w granicy działki, pod warunkiem zapewnienia odpowiednich zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego jest bezzasadny.

Skarżący w opinii Sądu dokonał nieskutecznej próby podważenia zaktualizowanego projektu zagospodarowania działki. Po pierwsze z przepisów nie wynika, aby projekt taki miał zostać wykonany przez uprawnionego geodetę, oczekiwanie skarżącego w tym zakresie jest zatem bezpodstawne. Jest ono spowodowane tym, że zdaniem skarżącego dane wynikające z projektu odbiegają od stanu rzeczywistego. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy jest specyficzny, biorąc pod uwagę, że pozwolenie na budowę wydawane jest w stosunku do inwestycji już zrealizowanej. Wciąż jednak na jego etapie rolą organu jest zbadanie prawidłowości projektu rozumianego jako założenia projektowe. To, czy znajdą one odzwierciedlenie w rzeczywistości, może być przedmiotem kontroli ale w ramach innych postępowań. Również w uzasadnieniu poprzedniego wyroku Sąd wyraźnie wskazał, że decyzja musi uwzględniać i współgrać z decyzjami dotyczącymi pozostałych segmentów, a nie z zastanym stanem faktycznym.

Nie jest prawdą, co skarżący podnosił już na etapie odwołania, że inwestor prowadził prace budowlane nie legitymując się ostatecznym pozwoleniem na budowę. Przebieg procesu budowlanego był w przedmiotowej sprawie dość skomplikowany, a jego rys został przedstawiony na wstępie uzasadnienia. Wynika z niego jasno, że pierwotne pozwolenie z dnia z dnia 2 lipca 2018 r. zostało zaskarżone przez skarżącego do Wojewody, nie oznacza to jednak, że w związku z tym inwestor nie miał prawa do prowadzenia robót budowlanych. W dniu 29 października 2018 r. Wojewoda umorzył bowiem postępowanie odwoławcze – jak się później okazało wadliwie, jednakże w okresie od dnia wydania tej uchylonej finalnie decyzji do dnia uprawomocnienia się kasacyjnego orzeczenia sądu w dniu 9 grudnia 2020 r., inwestor miał prawo legalnie prowadzić budowę.

Nic innego nie wynika również z uzasadnienia wyroku z dnia 5 czerwca 2020 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd nie przesądził, że "budynek C wzniesiony został bez ostatecznej, a tym bardziej wykonalnej decyzji administracyjnej".

Bezzasadny był w związku z tym zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. Potwierdzenia nie znalazły również zarzuty niewykonania wskazań zawartych w ww. wyroku. Jak wynika z akt sprawy, zarówno organ I, jak i później II instancji wezwały inwestora do przedłożenia odpowiednich dokumentów, oświadczeń i uzupełnień. W efekcie uzyskały pełny i jednoznaczny tym razem materiał dowodowy, który pozwolił im na zatwierdzenie złożonego projektu budowlanego.

Z uzasadnienia skargi wynika, że niewykonania wskazań Sądu skarżący upatruje w braku zakwalifikowania segmentu C jako fragmentu budynku wielorodzinnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie wskazał jednak, że w sprawie mamy do czynienia z budynkiem wielorodzinnym, lecz nakazał poczynienie ustaleń w tym zakresie. Te zostały dokonane i w ich wyniku, o czym była mowa powyżej, organy stwierdziły, że w związku z zastosowanymi dylatacjami, sąsiadujące segmenty stanowią zabudowę jednorodzinną, a nie wielorodzinną.

Finalnie skarżący zarzucał, że organy udaremniły mu czynny udział w postępowaniu poprzez przeniesienie postępowania do ośrodka zamiejscowego w Nowym Sączu, nieudostępnienie materiałów, które inwestor złożył w toku nowego postępowania oraz niezawiadomienie skarżącego o zakończeniu postępowania wyjaśniającego.

W odpowiedzi wskazać należy, że prowadzenie postępowania przez organ, którego siedziba znajduje się w miejscu niedogodnym dla strony, z pewnością nie może być poczytywane jako uchybienie jej praw procesowych. Organ nie ma też obowiązku, aby przesyłać wszystkim stronom zebrane podczas postępowania wyjaśniającego materiały dowodowe, a do takich należy zaliczyć przesłane przez inwestora wyjaśnienia, czy oświadczenia. Z materiałami tymi strona ma prawo zapoznać się poprzez dostęp do akt, wymaga to jednak aktywności z jej strony. Zgodnie z art. 10 § 1 kpa organy winny umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, wyrazem czego jest kierowane do stron zawiadomienie w tym przedmiocie. Utrwalony jest jednak pogląd, zgodnie z którym "naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Strona skarżąca, powołując się na zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania, powinna więc wykazać, jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała, jakich argumentów nie podniosła i jak wpłynęło to na wynik sprawy" (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1536/21). Wobec tego, że skarżący w żadnej sposób nie wykazał, jakie czynności dowodowe po jego stronie zostały udaremnione, jego zarzut w tym zakresie jest bezskuteczny. W przedmiotowej sprawie należy wziąć dodatkowo pod uwagę fakt, że skarżący był od lat aktywnym uczestnikiem postępowania, wszelkie argumenty miał zatem możliwość zgłosić wcześniej, co z resztą czynił wielokrotnie. Uzupełniona dokumentacja nie wpłynęła też ostatecznie na jego zarzuty, które co do meritum dokładnie odzwierciedlały argumentację odwołania.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.