Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 680/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant st. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 czerwca 2023 r. nr KO.400.390.2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 21 lipca 2023 r. P. Z. wniósł do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowi Trybunalskim z 23 czerwca 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z 7 marca 2023 r. Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego ustalił P. Z. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego (podatek rolny i podatek od nieruchomości) na 2023 r. w łącznej wysokości 1.841 zł, przyjmując do opodatkowania:

1) podatkiem od nieruchomości:

- budynek mieszkalny o pow. użytkowej 157,60 m2, stawka podatku 1,00 zł/m2, podatek w kwocie 157,60 zł,

- budynki pozostałe o pow. użytkowej 42,00 m2, stawka podatku 9,71 zł/m2, podatek w kwocie 407,82 zł,

- grunty pozostałe o pow. 1.942,00 m2, stawka podatku 0,61 zł/m2, podatek w kwocie 1.184,62 zł,

2) podatkiem rolnym - użytki rolne o pow. 0,5767 ha fiz. (0,5316 ha przel.), podstawa opodatkowania 0,4915 ha przel., stawka podatku 185,1250 zł/ha, podatek w kwocie 90,99 zł (91,00 zł po zaokrągleniu).

Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że naliczenia łącznego zobowiązania pieniężnego dokonano na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym, a także materiału dowodowego znajdującego się w posiadaniu organu podatkowego, który został uznany za wiarygodny.

W odwołaniu od ww. decyzji podatnik zakwestionował naliczenie podatku od "gruntów pozostałych" o pow. 1.942 m2 i "budynków pozostałych" o pow. 42 m2. Podatnik zarzucił, że podatek od budynków i gruntów pozostałych został błędnie naliczony, gdyż nie uwzględniono, że: -jest rolnikiem, wpisanym do ewidencji producentów rolnych i posiada gospodarstwo rolne w P. o pow. 0,77 ha, w miejscowości M., gm. G., o pow. 0,50 ha, w miejscowości P1, gm. J., o pow. 0,24 ha, w miejscowości K., gm. P2, o pow. 0,50 ha.

Pismem z 31 marca 2023 r. organ podatkowy i instancji przekazał do SKO w Piotrkowie Trybunalskim odwołanie podatnika wraz z aktami sprawy uznając zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Ponadto organ wyjaśnił, że wydając 07.03.2023 r. decyzję w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023 do opodatkowania przyjął dane zawarte w informacjach podatkowych złożonych przez podatnika 07.01.2022 r., stanowiących podstawę do opodatkowania ww. gruntów od miesiąca listopada 2021 r. Złożone informacje zawierały dane zgodne z zapisami oznaczeń użytków gruntowych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto organ poinformował, że skarżona decyzja została wydana bez formalnego wszczęcia postępowania podatkowego na 2023 r., gdyż uznano, że stan faktyczny sprawy, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania za poprzedni okres nie uległ zmianie.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego przed podatnika odwołania decyzją z 23 czerwca 2023 r. SKO w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję organu I instancji uznając, że wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. został przeprowadzony zgodnie z przepisami.

W uzasadnieniu wydanego aktu organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż P. Z. jest właścicielem gruntów o pow. 0,7709 ha, położonych w obrębie [...] m. P. przy ul. [...], tj. działki nr ewid. [...], której grunty sklasyfikowane zostały jako: RV - 0,13 3 5 ha, RHIb - 0,193 3 ha, RIVa - 0,2499 ha iB-0,1942 ha.

W informacji o gruntach (IR-1) z 28.12.2022 r., która wpłynęła do Urzędu Miasta P., podatnik oświadczył, iż posiada gospodarstwo rolne, co zostało uwzględnione przy wymiarze łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok od gruntów ww. działki położonej na terenie miasta P. (podatek rolny od gruntów rolnych został wymierzony wg stawki stanowiącej równowartość 2,5 q żyta, a podstawę opodatkowania stanowiła liczba hektarów przeliczeniowych, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym).

Organ podkreślił, że kwestią sporną w sprawie jest natomiast opodatkowanie gruntu o pow. 1.942 m2 i znajdującego się na ww. działce budynku, którego funkcja w ewidencji gruntów i budynków (rodzaj wg KŚT) określona została jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Skarżący w odwołaniu podnosił, iż jest rolnikiem, wobec czego stoi na stanowisku, iż grunt całej działki powinien być opodatkowany podatkiem rolnym, a budynek powinien zostać uznany za gospodarczy, a nie "pozostały", jako że "służy do towarowej produkcji rolnej".

W ocenie Kolegium organ I instancji trafnie oparł się na danych z ewidencji gruntów i budynków, ponieważ zgodnie z art. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.), dalej jako: "p.g.k.", podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechny i ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów i budynków maja zapisy wynikające z ewidencji. Organy podatkowe są zatem związane zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i zgodnie z nimi ustalają wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym i leśnym. Natomiast użyty w art. 21 ust. 1 p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych, jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać określenia powierzchni gruntów, klasyfikacji i funkcji budynków, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Ponadto organ wyjaśnił, że treść art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. nie zawiera pojęcia "budynku gospodarczego", zatem mieści się on w kategorii "budynków pozostałych", tym bardziej, że funkcja spornego budynku w ewidencji gruntów i budynków została określona została, jako "pozostałe budynki niemieszkalne" (rodzaj wg KŚT). Poza tym grunty działki nr [...] o pow. 1.942 m2 sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów jako B – tereny mieszkaniowe, nie podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem rolnym, gdyż nie są gruntami rolnymi.

W ocenie organu również oświadczenie strony, iż jest właścicielem gospodarstwa rolnego nie stanowi podstawy do aktualizacji użytków gruntowych. Organ wyjaśnił ponadto, że w latach 2017-2019 r. przeprowadzona została modernizacja ewidencji gruntów i budynków obejmująca sporne tereny, w wyniku której dostosowano dane ewidencyjne do obowiązujących przepisów. Ponadto organ wskazał, że w § 1 ust. 1 pkt 5 uchwały Nr LV/701/22 Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 26 września 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2022 r., poz. 5610) wyróżniono garaże, nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (lit. a) oraz budynki gospodarcze, nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (lit. b), jednak stawka podatku dla wszystkich budynków pozostałych jest jednakowa i wynosi 9,71 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

Ponadto, wbrew stanowisku strony Kolegium przyjęło, odnosząc się do kwestii opodatkowania ww. budynku, że nie może on podlegać zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., gdyż warunkiem zastosowania zwolnienia na jego podstawie jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: budynek ma charakter gospodarczy, jest położony na gruntach gospodarstw rolnych i służy wyłącznie działalności rolniczej. Tymczasem z akt sprawy wynika, że budynek znajduje się w tej części działki nr ewid. [...], obręb [...] m. P., przy ul. [...], której grunty sklasyfikowane są jako B - tereny mieszkaniowe, a zatem tak sklasyfikowane grunty nie wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, zaś funkcja ww. budynku nie jest określona w ewidencji gruntów i budynków jako gospodarcza, lecz jako "pozostałe budynki niemieszkalne".

Ponadto ww. budynek nie podlega również zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l., ponieważ dla zastosowania zwolnienia wymagane jest spełnienie dwóch warunków; po pierwsze musi być to budynek gospodarczy, po drugie zaś ma być zajęty na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Podatnik podkreślał, że główną gałęzią prowadzonego przez niego rolnictwa jest hodowla pszczół i jest członkiem [...]. Organ wyjaśnił, że treść art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych określa działy specjalne produkcji rolnej, zaś zgodnie z załącznikiem nr 2 do ww. ustawy rozmiar produkcji pozwalający na jej potraktowanie jako prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej w przypadku pasiek wynosi powyżej 80 rodzin. Natomiast z zaświadczenia nr [...] r. z 19 kwietnia 2022 r. wydanego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w J. wynika, że podatnik zgłosił prowadzenie działalności- utrzymywanie pszczół w postaci pasieki złożonej z 8 rodzin pszczelich. W konsekwencji P. Z. nie może zostać uznany za prowadzącego dział specjalny produkcji rolnej i skorzystać ze zwolnienia wynikającego z treści art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l.

W skardze do sądu administracyjnego P. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w Piotrkowie Trybunalskim, wstrzymanie egzekucji podatku do czasu zakończenia rozpoczętych przez Geodetę Miasta prac geodezyjnych nr [...] z 9 maja 2023 r. oraz zakończenia sprawy przed sądem administracyjnym.

W uzasadnieniu skargi podatnik wskazał, że pojawiły się nowe okoliczności w sprawie, a mianowicie zostało wszczęte postępowanie w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów, które może wnieść wiele zmian w spornych kwestiach. W ocenie skarżącego Kolegium pominęło m.in. okoliczność iż wnosił skargę w Wydziale Ksiąg Wieczystych w Sądzie Rejonowym w P., która została uwzględniona i zapis w księdze wieczystej Nr [...] został sprostowany. Skarżący uważa, iż nie było podstaw prawnych do przekształcenia gruntów rolnych na budowlane, a ponadto w ocenie strony według aktu notarialnego Rep. A nr [...] grunt przeznaczony jest pod uprawy rolne, zaś nabyta nieruchomość, położona w P. przy ul. [...] (działka nr [...] o pow. 0,7709 ha) tworzy gospodarstwo rolne zdolne do towarowej produkcji rolnej. Skarżący uważa również, że przy przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów mogło dojść do pomyłki, wskutek czego wskutek czego wprowadzono oznaczenie "B" dla gruntów o pow. 0,1942 ha, w sytuacji, gdzie grunt ten powinien być opisany jako "BR" i opodatkowany stawką podatku rolnego, zgodnie z przepisami ustawy o podatku rolnym.

W odpowiedzi na skargę SKO w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Postanowieniem z 7 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 680/23 WSA w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu zakończenia zainicjowanego przez podatnika postępowania w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...], obręb [...] miasta P..

W dniu 28 sierpnia 2024 r. skarżący nadal do Sądu przesyłkę zawierającą informację, iż decyzją z 23 kwietnia 2024 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z 1 września 2023 r. orzekającą o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, określających rodzaj oraz pole powierzchni konturów użytków gruntowych i klas bonitacyjnych ww. działki, a także określających dane usytuowanych na niej budynków.

Postanowieniem z 2 września 2024 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest opodatkowanie gruntu o pow. 1.942 m2 na działce nr [...] o pow. 0,7709 ha, przy ul. [...] w P. sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków jako B- tereny mieszkaniowe oraz znajdującego się na tej działce budynku, którego funkcja, zgodnie z zapisami ewidencji została określona jako – pozostałe budynki niemieszkalne.

Skarżący uważa, że skoro jest rolnikiem, to grunt całej działki winien zostać opodatkowany podatkiem rolnym, natomiast znajdujący się na działce budynek należy uznać za gospodarczy, jako służący do produkcji rolnej.

Organ podatkowy natomiast odwołując się do zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, stoi na stanowisku, że skoro grunty działki nr ewid. [...] zostały sklasyfikowane, jako B - tereny mieszkaniowe, nie mogą być opodatkowane podatkiem rolnym, lecz podatkiem od nieruchomości, jako tzw. grunty pozostałe. Natomiast sporny budynek podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych.

Rację w zaistniałym sporze należy przyznać organowi administracji.

Zakreślając ramy prawne sprawy Sąd wskazuje, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy jednocześnie w zakresie podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji. Stosowne regulacje w tym zostały uregulowane w treści art. 3 ust. 1 i art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 333), oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70). Wydanie decyzji w formie łącznego zobowiązania pieniężnego poprzedzone ustaleniem stanu prawnego, w zakresie poszczególnych przedmiotów opodatkowania, następuje z wykorzystaniem danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:(1) gruntów — ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; (2) budynków — ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; (3) lokali — ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: (1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: (a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego — oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, (b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k.).

Sąd podkreśla także, ze w uchwale NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wskazano, iż organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Zatem w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się jednolity pogląd, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. NSA w wyroku z 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, stwierdził, iż w świetle art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów. Z kolei w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazano na regułę bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, a tylko w pewnych — niejako wyjątkowych — przypadkach na możliwość w ramach postępowania podatkowego jej podważenia, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji.

Ewidencja gruntów i budynków ma przy tym walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p, a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Przeprowadzenie przeciwdowodu względem danych zawartych w tej ewidencji (zgodnie z art. 194 § 3 O.p) dotyczyć może tylko takich sytuacji, gdy wpis w ewidencji gruntów i budynków jest niezgodny z treścią dokumentów, na podstawie których wpisu się dokonuje, zachodzi sprzeczność z zapisami w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (zob. wyrok NSA z 16 maja 2023 r., III FSK 530/22, dostępny online w CBOSA). Żadna z powyższych okoliczności nie wystąpiła jednak w kontrolowanej sprawie.

Odstępstwo od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków może mieć miejsce jedyne w sytuacji, gdy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Danymi bezwzględnie wiążącymi organ podatkowy (dopóki ewidencja w tym zakresie nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym) są: położenie, granice i powierzchnia gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności — także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.).

Z zapisów ewidencji gruntów i budynków w rozpoznawanej sprawie wynika jednak bezspornie, że skarżący jest właścicielem działki gruntu nr [...], oznaczonej symbolem –B (tereny mieszkaniowe), a zatem organ nie miał podstaw do uznania, że sporna nieruchomość powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym. Sąd podkreśla przy tym, za organem administracji, iż fakt prowadzenia na spornym gruncie gospodarstwa rolnego, co oświadcza skarżący, nie jest wystarczający i wiążący dla organów przy określaniu wysokości opodatkowania. Skarżący wskazuje, że mogło dojść do omyłkowego zaklasyfikowania ww. działki w ewidencji gruntów w związku z przeprowadzoną w latach 2017-2019 modernizacją ewidencji gruntów i budynków. Jednak z materiału dowodowego z zebranego w sprawie wynika wprost, że już decyzją z 29 kwietnia 2004 r. Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego wprowadził zmiany użytków gruntowych na działce nr [...], ujawnione w trakcie przeprowadzonej weryfikacji danych ewidencji gruntów i budynków. To właśnie w wyniku tej weryfikacji dotychczasowy użytek Br zmieniony został na tereny mieszkaniowe B o pow. 0,1941 ha. Nie ma więc mowy, co słusznie podkreśla organ podatkowy w zaskarżonej decyzji, o pomyłkowym wpisie w ewidencji gruntów, co z kolei sugeruje skarżący.

Powyższe potwierdza również w całej rozciągłości decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 23 kwietnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z 1 września 2023 r. orzekającą o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, określających rodzaj oraz pole powierzchni konturów użytków gruntowych i klas bonitacyjnych w granicach działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] miasta P., a także określających dane dotyczące budynków usytuowanych na tej działce.

Podobnie rzecz się ma z kwestionowanym przez skarżącego opodatkowaniem znajdującego się na spornej działce budynku, którego funkcja w ewidencji gruntów i budynków określona została, jako pozostałe budynki niemieszkalne, nie zaś jako budynek gospodarczy, czego oczekuje skarżący. co obligowało organ do opodatkowania go podatkiem od nieruchomości właściwej dla budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.).

Natomiast zgodnie w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, zaś przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Nie budzi zatem najmniejszych wątpliwości Sądu, że już sam fakt sklasyfikowania gruntu, na którym posadowiony jest budynek o pow. 42 m2 symbolem –B (tereny mieszkaniowe), wyklucza skorzystanie ze zwolnienie przewidzianego w treści art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi, którymi skarżący starał się wykazać, ze kwestionowana decyzja narusza prawo.

Ponadto Sąd wskazuje, że dokumenty, które podatnik przedłożył na etapie sądowej kontroli legalności i które w jego ocenie miały świadczyć o niezgodności ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, nie mogły w żaden sposób dowodzić niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jeśli bowiem podatnik kwestionuje treść ewidencji gruntów, to tak, jak w rozpoznawanej sprawie, powinien wystąpić o jej zmianę do organu właściwego do prowadzenia tej ewidencji, zaś w sytuacji sporu z tym organem, doprowadzić sprawę do etapu sądowej kontroli legalności rozstrzygnięcia organu w sprawie treści ewidencji gruntów. Powyższe działania pozostają jednak bez wpływu na ustalony zaskarżoną decyzją wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r., ponieważ jak zostało to wyżej wyjaśnione organy podatkowe zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. dokonują wymiaru podatku w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zaś dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi po myśli art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. db