Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 65/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Asesor WSA Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 15 listopada 2022 r. nr SKO.4101.8.22 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J. C. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 15 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Sieradza z 25 sierpnia 2022 r., którym oddalono zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec R. P..

Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta Sieradza oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec R. P. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 lipca 2022 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że obowiązek skierowany do egzekucji obejmuje zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 r. (I, II, III i IV rata) oraz za 2022 r. (raty I i II). Podstawą prawną obowiązku objętego tytułem wykonawczym były decyzje Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 4 stycznia 2021 r. oraz 18 stycznia 2022 r.

Pismem z dnia 31 lipca 2022 r. R. P. wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu zarzuty w związku z podjętymi w stosunku do niego czynnościami egzekucyjnymi polegającymi na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Zobowiązany zarzucił, że prowadzona egzekucja jest bezprawna, gdyż jest niepoparta żadnymi dowodami. Wyjaśnił, że w roku 2012 nabył opodatkowaną działkę jako rolną i do chwili obecnej nie zmienił jej sposobu użytkowania, ani w żaden sposób nie wyłączył jej z produkcji rolnej. Działka ta wraz z jego pozostałymi gruntami rolnymi stanowi jego podstawowe źródło utrzymania jako rolnika. Pomimo wielokrotnego zwracania się do Urzędu Miasta, jak i Starostwa, o przedstawienie dokumentów, na podstawie których dokonana została zmiana sposobu użytkowania, nie otrzymał żadnej odpowiedzi.

Zaznaczył ponadto, że do czasu otrzymania decyzji, od której będzie się mógł odwołać (na jakiej podstawie prawnej została jego nieruchomość wyłączona z produkcji rolnej), będzie płacił w dalszym ciągu podatek rolny, zgodny ze sposobem użytkowania, jak i księgą wieczystą. Zarzucił ponadto, że z Urzędu Miasta nie otrzymał żadnej decyzji płatniczej, nie budzącej wątpliwości, że jest ona autentyczna. Podniósł, że otrzymał jedynie kserokopie decyzji, które może każdy sporządzić i wyłudzić pieniądze. Do czasu wyjaśnienia przez Urząd Miasta lub przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi jego zarzutów, wnioskuje o wstrzymanie bezprawnej egzekucji.

Organ pierwszej instancji stwierdził, że przy wymiarze podatku zobowiązany był uwzględnić dane figurujące w ewidencji gruntów i budynków. Po przeprowadzonej przez Starostę Sieradzkiego modernizacji ewidencji gruntów i budynków działka nr [...], obręb [...] znajdująca się przy ul. [...] 105, stanowiąca własność R. P., została sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe "B". Uwzględniając powyższe Prezydent Miasta Sieradza ustalił podatnikowi podatek od nieruchomości za rok 2021 i 2022. Organ, odnosząc się do zastrzeżeń podatnika nadmienił przy tym, że ww. decyzje są autentyczne i spełniają wymogi określone w art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), dalej: O.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu postanowieniem z dnia 15 listopada 2022 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu szczególną uwagę zwrócono na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.), dalej: u.p.g. oraz okoliczność złożenia przez R. P. w dniu 24 lutego 2020 r. Prezydentowi Miasta Sieradza informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, położonych w S. przy ul. [...] 105. Z uwagi na fakt, iż w toku postępowania organ nie stwierdził, by dane zawarte w tej informacji były niezgodne ze stanem faktycznym, wydał decyzje, w których ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2021 i 2022.

Dokonując oceny podniesionego przez stronę zarzutu, którym zobowiązany kwestionował istnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz.U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.), dalej: u.p.e.a., organ wskazał, że dopiero przywrócenie klasyfikacji gruntów sprzed zmiany będzie mogło skutkować uznaniem, że sporna działka o nr ewid. [...] utraci status terenów mieszkaniowych "B", a co za tym idzie przestanie stanowić przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W takim przypadku, jeżeli dojdzie do ponownej korekty ewidencji gruntów i jednocześnie z nowego zawiadomienia o zmianach będzie wynikało, iż faktycznie doszło do błędu przy przeprowadzonej w 2017 r. modernizacji ewidencji gruntów, trybem właściwym do zmiany kwestionowanych decyzji na rok 2021 i 2022 będzie wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. z powodu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Jako niezasadny organ ocenił także zarzut dotyczący rzekomych braków formalnych przesłanych R. P. decyzji za lata 2021-2022. Organ zauważył, że zostały one sporządzone z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2070 ze zm.). Z uwagi na powyższe zastosowanie znalazł art. 210 § 1a O.p., który pozwala na ich podpisywanie w ten sposób, że zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, umieszcza się na niej podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Na spornych decyzjach widnieje nadruk imienia i nazwiska osoby upoważnionej do ich wydania (J. K.) oraz wskazanie jej stanowiska służbowego (Skarbnik Miasta). Zatem otrzymane przez R. P. decyzje są decyzjami w rozumieniu art. 207 Ordynacji podatkowej, a nie wydrukiem lub kserokopią bez podpisu.

Kolegium nie dopatrzyło się również nieprawidłowości w zakresie podpisania zaskarżonego postanowienia, przesłanego skarżącemu drogą elektroniczną. Jak wynika z Raportu z weryfikacji podpisu elektronicznego przesłane R. P. postanowienie zostało opatrzone podpisem elektronicznym przez J. K. (Plik: C:/[...]).

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. P. zaskarżył ww. postanowienie w całości, wnioskując o uznanie go za bezprzedmiotowe. Wskazał, że SKO w Sieradzu nie wyjaśniło:

- czy postanowienie z dnia 25 sierpnia 2022 r. dostarczone drogą elektroniczną jest właściwie podpisane, a decyzje wymiarowe organu są oryginalne, czy nadrukowana pieczęć Miasta Sieradza nie wzbudza podejrzeń, że decyzje wymiarowe są kserokopiami;

- czy wyliczany podatek przez organ od nieruchomości jest zgodny ze sposobem użytkowania nieruchomości jako rolnej i zgodny z zapisem w księdze wieczystej nr [...];

- czy Modernizacja Ewidencji Gruntów i Budynków (MEGiB) w stosunku do nieruchomości podatnika przeprowadzona przez Starostwo Powiatowe w 2017 r. z inicjatywy Samorządu Miejskiego, była przeprowadzona zgodnie z przepisami.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu uzupełnił skargę poprzez podniesienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 10 § 1 ustawy z 14 czerwca 2020 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. 2022 poz. 2000 ze zm.), dalej: k.p.a., poprzez uniemożliwienie R. P. wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, co skutkowało naruszeniem zasady praworządności, zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz zasady informowania stron,

2. art. 8 k.p.a. przez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia, dlaczego organ odmówił uchylenia postanowienia Prezydenta Miasta Sieradza oddalającego zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, zaś powyższe działanie sprzeczne jest z naczelną zasadą wydawania rozstrzygnięć w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a., poprzez brak podjęcia przez organ II instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a w konsekwencji brak ustalenia przez organ, iż zarzuty podnoszone przez skarżącego odnoszące się do tego czy decyzja została podpisana w sposób prawidłowy oraz brak dokładnego wyjaśnienia czemu pod uwagę wzięte zostały dane z ewidencji gruntów, nie zaś dane widniejące w treści księgi wieczystej.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone, ani w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który w sprawie nie ma zastosowania). Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpoznania tego środka prawnego.

Podstawę zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej stanowi, zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 – 6 u.p.e.a.: nieistnienie obowiązku (pkt 1), określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, dokumentu, przepisu prawa (pkt 2 lit. a-c), błąd co do zobowiązanego (pkt 3), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (pkt 4), wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części (pkt 5), brak wymagalności obowiązku w przypadku odroczenia terminu wykonania obowiązku, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, wystąpienia innej przyczyny (pkt 6 lit. a-c).

Zauważyć przy tym należy, że zarzuty (tak samo jak inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego) nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej (podatkowej) stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych unormowanych w k.p.a. lub O.p. Ponadto należy zaznaczyć, że wniesienie zarzutu nie uprawnia organu egzekucyjnego do weryfikacji innych niż decyzja administracyjna (podatkowa) orzeczeń lub rozstrzygnięć, na których podstawie wystawiono tytuł wykonawczy.

Skarżący zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. – nieistnienie obowiązku – z uwagi na powzięte przez niego wątpliwości co do oryginalności decyzji wymiarowych i podejrzenie, że stanową one kserokopie.

Na wstępie rozważań należy wskazać należy, że instytucja zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym służy ochronie zobowiązanego, a ta wyraża się w tym, że właściwy organ bada, czy egzekucja zasadnie jest prowadzona, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ochrona ta zostałaby zniweczona, gdyby uznać, że niedopuszczalne jest sprawdzenie, czy obowiązek istniał lub był wymagalny w dacie wszczęcia egzekucji. Zatem istota egzekucji nie stoi na przeszkodzie zbadaniu zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w dacie wszczęcia egzekucji, a przepisy prawa wręcz nakazują rozpatrzenie tego zarzutu.

W rozpoznanej sprawie strona skarżąca nieistnienie obowiązku wiązała z niedoręczeniem jej przed podjęciem czynności egzekucyjnych oryginałów decyzji stanowiących podstawę wystawienia tytułu wykonawczego.

W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że w myśl obowiązującego od 1 stycznia 2016 r. art. 210 § 1a O.p decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania.

Zatem w sytuacji, gdy określona w ww. przepisie decyzja jest sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, wówczas może zamiast własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do jej wydania (jak wymaga tego art. 210 § 1 O.p.), zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby uprawnionej do jej wydania.

Takie stanowisko ma oparcie zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie podnosi się, że – co do zasady - każda decyzja wymiarowa wygenerowana przez specjalistyczny program komputerowy może być "podpisana" podpisem mechanicznie odtworzonym lub nadrukiem imienia i nazwiska z podaniem stanowiska służbowego (por. L. Etel, Coroczny wymiar podatków lokalnych – wybrane problemy, w: [PPLiFS 2018/2/6-13] oraz, że "przepis art. 210 1a O.p. odnosi się do sytuacji, w której określone decyzje podatkowe sporządzone są wykorzystaniem systemu teleinformatycznego" (por. wyrok NSA z 28.09.2017r., II FSK 1199/17, LEX nr 2394071).

Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Sieradza decyzję znak: WF-P.3120.4666.2021 z dnia 4 stycznia 2021 r., ustalającą R. P. wysokość podatku od nieruchomości za rok 2021 w kwocie 630,00 zł oraz decyzję znak: WF-P.3120.748.2022 z dnia 18 stycznia 2022 r., ustalającą R. P. wysokość podatku od nieruchomości za rok 2022 w kwocie 648,00 zł, sporządził z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2021 r., poz. 2070 ze zm.). Używane przez organ oprogramowanie OTAGO - PNIER/PROL/PLES Obsługa podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego wykorzystywane jest na komputerach połączonych w sieć komputerową, na których wykorzystywane są i przetwarzane dane znajdujące się w bazie danych na centralnym serwerze, a komunikacja oprogramowania z bazą danych oraz przetwarzanie danych odbywa się przy wykorzystaniu sieci komputerowej. Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w oświadczeniu firmy Asseco Data Systems S.A. – autora ww. programu, załączonym do pisma Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 19 października 2022 r., znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy.

W przypadku takich decyzji art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej pozwala na ich podpisywanie w ten sposób, że zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, umieszcza się na niej podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Na spornych decyzjach widnieje nadruk imienia i nazwiska osoby upoważnionej do ich wydania (J. K.) oraz wskazanie jej stanowiska służbowego (Skarbnik Miasta). Zatem otrzymane przez R. P. decyzje są decyzjami w rozumieniu art. 207 Ordynacji podatkowej, a nie wydrukiem lub kserokopią bez podpisu.

Skoro zatem decyzje organu pierwszej instancji z dnia 4 stycznia 2021 r. oraz 18 stycznia 2022 r. zostały sporządzone z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego i dotyczą podatku od nieruchomości, to w myśl art. 210 § 1a O.p. nie było konieczności umieszczania na nich podpisu osoby uprawnionej. Wystarczył nadruk imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Dlatego Sąd stwierdza, iż ww. decyzje organu pierwszej instancji posiadają wszystkie wymagane prawem elementy - wynikające z regulacji zawartych w treści art. 210 § 1 O.p. oraz 210 § 1a O.p.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 28 kwietnia 2023 r.

Zauważyć należy, że utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy zostanie wykazane, że to uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (por.m.in. postanowienie NSA z 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, LEX nr 1145527; wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSA WSA 2006/6, poz. 157). Zarówno z treści skargi, pisma pełnomocnika oraz analizy akt administracyjnych nie wynika, jakie istotne czynności skarżący mógłby podjąć w ramach przysługującego mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, których – w jego ocenie – został pozbawiony z powodu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., a które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 8 k.p.a. oraz art. 7, 77 i 80 tej ustawy. Z treści uzasadnienia postanowienia SKO w Sieradzu wynika bowiem, że organ wszechstronnie przeanalizował kwestię prawidłowego podpisania decyzji wymiarowych, wskazując przy tym na konsekwencje związane z zastosowanym w nich art. 21 ust. 1 u.p.g., nadto wskazał na treść raportu z weryfikacji podpisu elektronicznego złożonego przez J. K. – Skarbnika Miasta złożonego na postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2022 r., z którego wynika jego poprawność. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania przez organ odwoławczy postanowienia w przedmiotowej sprawie.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, zasadna okazała się konstatacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu o braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku podatkowego sformułowanego w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach niepłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).

db