Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2640/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi C S na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Zastępca Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...], działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) oraz 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...].04.2014 r., uzupełnionym w dniu [...].05.2014 r.) C S z firmy [...] Sp. z o. o. w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] w m. [...] do działki nr [...]- nie udzielił zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] w m. [...] do działki nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ przywołał art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu.

Działka nr [...] położona w miejscowości [...] wchodzi w skład nieruchomości, na której prowadzona jest działalność gospodarcza przez spółkę [...] Sp. z o.o. Na działce nr [...] oraz na działce nr [...] znajduje się hala magazynowa materiałów drewnopodobnych, zaś na działkach nr [...] i [...] usytuowana jest hala produkcyjno - magazynowa wraz z budynkiem biurowo - socjalnym.

Z inicjatywy UG [...] przeprowadzono modernizację ulic [...] i [...] celem zapewnienia dogodnej komunikacji z drogi nr [...] zarówno do terenów firmy [...] jak i innych sąsiednich posesji. Prace wykonano w 2010 r. Oddział GDDKiA na czas ww. prac drogowych udostępnił bezpośrednią komunikację z drogi nr [...] (pismo nr [...] z dnia [...].06.2010 r.).

Zwrócił też uwagę, iż w sprawie rozwiązania komunikacji do terenów przyległych do drogi krajowej nr [...] w obrębie m. [...] prowadzona była korespondencja z Wójtem Gminy [...] .

Powyższe rozwiązanie komunikacji zapisano także w decyzjach o warunkach zabudowy Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] .12.2007 r. dla działek nr [...] i [...] . W pkt. 1c zapisano - "dostępność komunikacyjna - istniejący zjazd z ul. [...]"

Po rozpoznaniu wniosku C S o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...] .

Organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie we wskazanym miejscu publicznego zjazdu bezpośrednio z drogi krajowej do obiektu działalności gospodarczej, który generuje ruch drogowy, byłoby rozwiązaniem niekorzystnym dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z uwagi na duże natężenie ruchu na drodze krajowej nr [...] (wynosi ono wg ostatniego Generalnego Pomiaru Ruchu z 2010 roku 15.568 poj./dobę) wprowadzenie dodatkowego ruchu poprzecznego wpłynęłoby niekorzystnie na płynność ruchu na omawianym odcinku drogi jak i na skrzyżowaniu drogi nr [...] z ul. [...] (droga wojewódzka nr [...]).

Natężenie ruchu drogowego na odcinku drogi krajowej nr [...] obejmującym miejscowość [...], zgodnie z danymi z Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego w 2010 r., jest bardzo wysokie i wynosi 12226 pojazdów/dobę (w tym liczne pojazdy wielkogabarytowe typu TIR) oraz posiada tendencję do wzrostu (jego wartość w 2005 r. to 11504 pojazdów/dobę).

Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie przesłanką odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu publicznego jest fakt, iż nie zachodzi tutaj wyjątkowa sytuacja, o której mowa w przepisie § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), czyli brak jakiegokolwiek dojazdu do nieruchomości strony. Wnioskodawca ma bowiem zapewniony dostęp do drogi publicznej z wykorzystaniem dróg niższej klasy niż klasa GP, jaką posiada na analizowanym odcinku droga krajowa nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego obsługa komunikacyjna nieruchomości strony winna odbywać się na zasadach dotychczasowych.

Organ przywołał przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 2012 r. Nr 16, poz. 95), który zalicza do zadań własnych gminy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, czyli mieszkańców gminy, w zakresie zapewnienia jej obsługi komunikacyjnej (budowa oraz utrzymanie dróg gminnych). Jeżeli dokonana ostatnio przez Gminę [...]modernizacja sieci dróg gminnych okazała się niewystarczająca dla potrzeb obsługi komunikacyjnej działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę [...] Sp. z o. o., to należy czynić dalsze starania ukierunkowane na podniesienie parametrów technicznych ww. dróg do takiego stanu, który umożliwiłby przejazd samochodów ciężarowych.

Działanie gminy, które nie przyniosło zadawalających rezultatów nie stanowi przesłanki pozytywnej, uzasadniającej wydanie decyzji udzielającej zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi krajowej, wbrew przepisom prawa.

Organ odwoławczy wskazał również, że jako zarządca drogi, kierował się zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przejawiająca się w ciążącym na tym organie obowiązku zapewnienia ww. bezpieczeństwa. Przesłanką przemawiającą za uznaniem projektowanej lokalizacji zjazdu za niedopuszczalną jest zdaniem organu odwoławczego występowanie bardzo wysokiego natężenia ruchu drogowego (12226 pojazdów/dobę) na badanym odcinku drogi krajowej nr [...]. Takie miejsce usytuowania zjazdu publicznego zalicza się do miejsc niebezpiecznych w rozumieniu § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia. Jak wskazuje orzecznictwo, m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 226/11, logicznym jest bowiem, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa uczestników ruchu w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu drogowego występuje na drodze.

Skargę do Sądu wywiódł C S wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w [...] z dnia [...] września 2014 roku oraz poprzedzającej ją decyzji Zastępcy Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2014 roku w sprawie [...].

Zdaniem Skarżącego, autorzy obu zaskarżonych decyzji nigdy nie byli na wizji lokalnej w miejscowości [...] i nie widzieli faktycznego przebiegu dróg w obrębie wnioskowanego zjazdu, co spowodowało, że ich rozważania w obu zaskarżonych decyzjach noszą znamiona tylko i wyłącznie rozważań teoretycznych nie mających żadnego związku z stanem faktycznym sprawy.

Zdaniem Skarżącego, wydający zaskarżone decyzje nie zainteresowali się siecią dróg w obrębie działki [...] w [...], a wydali je w oparciu co najwyżej o mapy tego terenu. Brak zaś wizji lokalnej w sposób dobitny pokazuje jak rozważania teoretyczne rozmijają się z rzeczywistością bowiem z materiału przedstawionego w toku sprawy / dokumentacja fotograficzna / wynika, że nie chęć z mojej strony posiadania lepszego, wygodniejszego wjazdu na moją działkę jest powodem wystąpienia z takim wnioskiem, a konieczność gospodarcza — techniczna. Gdyby bowiem była inna możliwość niż ta to zapewne z niej bym skorzystał, ale skoro jej nie mam zmuszony jestem oczekiwać na łaskę lub niełaskę urzędników w tym zakresie decydujących.

Podobnie, zdaniem Skarżącego, zupełnie gołosłowne i jedynie teoretyczne są argumenty Dyrektora GDDKiA o wyższości interesu publicznego na indywidualnym, który zdecydował o podjęciu negatywnej dla mnie decyzji. W żadnym przypadku nie można zgodzić się z argumentem o zagrożeniu dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, który ewentualnie miałby przemawiać za wyższością interesu publicznego. Gdyby bowiem Dyrektor GDDKiA w [...] jak i Oddziału w [...] przeprowadzili rzetelną analizę owego zagrożenia to doszliby do wręcz odwrotnego wniosku a mianowicie, że zagrożenia takowego w tej konkretnej sytuacji nie ma żadnego albo jest ono minimalne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, jednak ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Jak wynika z powyższego, w odniesieniu do dróg krajowych przepisy szczególne stawiają bardzo surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu.

Dodać należy, że nawet w przypadku wystąpienia takiej wyjątkowej sytuacji, nie oznacza to, że zarządca drogi ma obowiązek udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu, gdyż działa w ramach uznania administracyjnego, a jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA 1219/2000 (niepubl.) "decyzja wydana na podstawie art. 29 pkt 2 (w obecnym stanie prawnym art. 29 ust. 1 i ust. 3 lub ust. 4 - dop. organu) ustawy o drogach publicznych, w granicach określonych w art. 7 kpa, ma charakter uznaniowy, a zatem organ może, ale nie musi wyrazić zgody na zjazd".

To, że decyzja ma charakter uznaniowy nie oznacza, iż organ działa w sposób dowolny. Wydając decyzje w kwestii wyrażenia zgody na dokonanie zjazdu z drogi krajowej organ administracji kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia: "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości".

W ramach tego uznania, zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym. Może ono doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepis art. 29 cytowanej ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiera szczegółowe wskazania dotyczące kryteriów udzielania zgody na zjazd. W wyroku NSA z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99 Sąd wskazał, że "naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności/'

Słuszny interes strony w żadnym razie nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy, ani też go zastępować (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2004 r., sygn. akt V SA/Wa 1526/2004). Organ administracji publicznej może przyznać prymat interesowi publicznemu nad interesem strony, jeżeli znajdzie to uzasadnienie w materiale dowodowym, o ile uprzednio dokona wyważenia obu tych interesów.

Zdaniem Sądu, zarządca drogi dokonał wnikliwego wyważenia interesów, o których mowa wyżej, przyznając ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo i płynność ruchu dla wszystkich użytkowników drogi krajowej nr [...], nad interesem indywidualnym strony, który może być zaspokojony jednym ze sposobów określonych w przedmiotowym akcie administracyjnym.

Organ odwoławczy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności, ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zastosował również zasadę zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Uzasadnienie decyzji w pełni odpowiada wymogom, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu zostały wyczerpująco przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Przede wszystkim Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w decyzji z dnia [...] września 2014 r. i wskazał, iż udzielenie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do przedmiotowych działek, oznaczałoby oczywiste naruszenie powołanych w niej przepisów i w konsekwencji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz powodowałoby pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...], a zważywszy na to, że "(...) naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99), zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe.

Przepis art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, wskazuje na konieczność uzyskania zgody zarządcy drogi na wykonanie zjazdu z drogi do przyległego do niej gruntu i nie precyzuje bliżej kryteriów koniecznych dla jej wyrażenia. Jest to więc klasyczna konstrukcja decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego. Zatem organ może, ale nie musi wyrazić zgody na lokalizację zjazdu po należycie przeprowadzonym postępowaniu, wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego, co zostało uczynione w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy uznać je za nietrafne. Należy ponownie podkreślić, że decyzja wydawana w trybie art. 29 ustawy o drogach publicznych jest decyzją uznaniową, gdzie zarządca drogi orzeka w ramach przysługującego mu luzu decyzyjnego. Uznanie administracyjne nie oznacza swobody organu administracji co do ustalenia stanu faktycznego, tutaj organ winien działać zgodnie z art. 77 i 80 k.p.a. Przez uznanie administracyjne rozumie się swobodę co do oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, przy czym odróżnić trzeba swobodę od dowolności. Uznanie co do oceny stanu faktycznego sprawy nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 42/13).

Organ działający w ramach luzu decyzyjnego wydając decyzję uznaniową, uwzględnia zawsze słuszny interes strony, gdy nie jest on sprzeczny z interesem publicznym. W sytuacji natomiast, gdy interes strony i interes publiczny nie są tożsame, przepis art. 7 k.p.a. nakłada na organ obowiązek dokonania wyważenia ww. interesów, jednakże nie ustala ich hierarchii, ani zasad rozstrzygania konfliktów między nimi, pozostawiając ocenę konkretnego przypadku temu organowi. Oznacza to, że sprzeczne z dyrektywą zawartą w przepisie art. 7 k.p.a. jest tylko zaniechanie przez organ wyważenia interesu społecznego i interesu strony bądź też wyważenie ww. interesów, ale powołany interes jest abstrakcyjny i nieskonkretyzowany albo wprawdzie interes społeczny jest skonkretyzowany, ale brak w decyzji wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwoma rozbieżnymi interesami: interesem strony, chcącej w pełni wykorzystać swoje (konstytucyjnie chronione) prawo własności do działki nr [...] poprzez uzyskanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do tej nieruchomości oraz interesem społecznym, jakim jest obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego i związana z nim ochrona życia i zdrowia ludzkiego, które są również wartościami konstytucyjnymi.

Wskazówek dla organu w kwestii wyważania interesów w sprawach dotyczących lokalizacji zjazdów dostarczyło orzecznictwo administracyjne, w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 689/2007, zgodnie z którym, cyt. "Jeśli wykonanie spornego zjazdu stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla ruchu drogowego, to jest to wystarczającą przesłanką do uznania, że interes społeczny nie zezwala na uwzględnienie takiego wniosku". Podobny pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II SA/GI 316/2008, stwierdzając, iż cyt. "Ustalenie, a następnie wykazanie, że zaprojektowany przez właściciela lub użytkownika nieruchomości zjazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym jest podstawą do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu".

Sądy powołują się zatem na zasadę solidaryzmu społecznego związaną ze współżyciem w społeczności, która nakazuje ustąpienie interesu indywidualnego, w przypadku gdy nie ma innej drogi realizacji danego dobra publicznego. Koszty funkcjonowania w społeczeństwie, w niniejszej sprawie, oznaczają ograniczenie wykonywania prawa własności przez stronę, która nie uzyskała zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu, ale należy wskazać, iż prawo własności nie zostało określone jako prawo absolutne. Jak wielokrotnie podkreślano w orzeczeniach sądów administracyjnych i cywilnych, przy zachowaniu zasady proporcjonalności, prawo własności może doznawać szeregu ograniczeń wynikających z różnych przepisów prawa, w tym także niewątpliwie z przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz przepisów technicznych cyt. rozporządzenia, o ile ograniczenia te nie wpływają na istotę prawa własności. W analizowanej sprawie istota prawa własności do nieruchomości nr [...], tj. dojazd do niej, nie jest ograniczona, gdyż, jak wyjaśniono w decyzji, działka ta posiada zapewnioną obsługę komunikacyjną poprzez system dróg gminnych.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skarg, wskazać należy, że art. 85 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. W doktrynie przyjmuje się, iż zgodnie z ww. przepisem ocena potrzeby dokonania oględzin pozostawiona jest uznaniu organu, tym samym przeprowadzenie takiego środka dowodowego jest fakultatywne, a nie obligatoryjne.

Jak już zasygnalizowano wcześniej, w niniejszej sprawie zgromadzony został obszerny materiał dowodowy pozwalający dokonać ustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy oraz jego oceny, tak aby spełniona była dyrektywa z art. 77 § 1 k.p.a., a tym samym nie zachodziła potrzeba przeprowadzania oględzin.

Mając powyższe na względzie stosownie do powołanego wyżej artykułu 7 k.p.a., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał wyważenia słusznego interesu w sprawie, i ostatecznie dał prymat interesowi społecznemu, przed którym interes strony winien ustąpić.

Odnosząc się do innych zarzutów strony wskazać należy, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości stanowiącej własność strony może odbywać się bez zakłóceń za pośrednictwem drogi niższej kategorii, tj. drogi gminnej Zarządca drogi przed wydaniem decyzji wszechstronnie i wyczerpująco rozpatrzył cały zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy, analizując możliwość zlokalizowania wnioskowanego zjazdu publicznego.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).