Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 302/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi S. o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Po 302/17

U z a s a d n i e n i e

Burmistrz Miasta i Gminy S. po ponownym rozpoznaniu sprawy wydał decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego na wniosek P. S. G. sp. o.o. Oddział w P..

Jako podstawę decyzji wskazano art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2016 poz. 778 ze zm.) dalej PZP art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 poz. 23) dalej K.P.A., art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2015 poz. 1774 ze zm.) dalej UGN oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) dalej rozporządzenie.

Organ ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia dn 63PE na działkach o nr ewid. [...], [...], obręb S., gmina S..

W decyzji Burmistrza określono funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu, stwierdzono, że ze względu na charakter inwestycji zbędne są ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego.

Natomiast wskazano ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W ustaleniach dotyczących wymagań ochrony interesów osób trzecich stwierdzono, że

- projektowane obiekty winny spełniać wymogi określone w art. 5 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013 poz. 1409 ze zm.), nie mogą ograniczyć dostępu osób trzecich do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a wszelkie uciążliwości winny się zamknąć w obrębie przedmiotowego terenu objętego decyzją. Stwierdzono również, że inwestycja nie jest zlokalizowana na obszarach podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, a linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. Odwołanie od decyzji złożyło S. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "K. " Spółka z o.o. zarzucając, że organ I instancji nie uzgodnił z właścicielem i zarządcą drogi, którym jest Spółka "K. ", do czego zobowiązuje organ wydający decyzję – ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

Ustosunkowując się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów SKO stwierdziło, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości, na których będzie zrealizowana. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości, poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W myśl art. 58 ust. 2 PZP jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36 PZP, przepisy art. 36 oraz art. 37 PZP stosuje się odpowiednio. Oznacza to m.in. że jeżeli, w związku z ustaleniem lokalizacji inwestycji celu publicznego, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Jednocześnie zmiana wartości nieruchomości, na której planowana jest lokalizacja inwestycji celu publicznego lub naruszenie dotychczasowego sposobu korzystania z takiej nieruchomości nie stanowi przesłanki wydana odmownej decyzji, a zatem nie stanowi elementu stanu faktycznego, którego ustalenie jest niezbędne do zastosowania prawa materialnego, czyli indywidualizacji i konkretyzacji ogólno-abstrakcyjnej normy prawa wywiedzionej z treści art. 50 w związku z art. 54 PZP. Ponadto decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa jedynie warunki, na jakich wnioskodawca może przystąpić do realizacji inwestycji. Decyzja ta, ani po stronie inwestora, ani po stronie właściciela nieruchomości, nie skutkuje rozszerzeniem, czy też ograniczeniem praw i obowiązków związanych z prawem własności nieruchomości.

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (art. 53 ust. 1 PZP). W postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 PZP).

Organ odwoławczy podkreślił, że organ administracji nie możne odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przy czym od dnia 17 lipca 2010 roku przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 56 PZP). Regulacja powyższa oznacza, iż w sytuacji gdy wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. W decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ stwierdza jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym, bowiem to nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ulega wątpliwości, że wnioskowana inwestycja, polegająca na budowie gazociągu średniego ciśnienia dn 63PE na działkach o nr ewid. [...], [...], obręb S., gmina S. stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 PZP przez "inwestycje celu publicznego" należy bowiem rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777). Art. 6 pkt 2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami określa jako cel publiczny budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary. gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycje związane z przesyłaniem gazu uznać należy za inwestycję celu publicznego należącą do spraw służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności, które są niezbędne do funkcjonowania wspólnoty samorządowej (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.). Warszawa 2013, s. 383; por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1133/11, CBOSA). Przedmiotowa inwestycja będzie funkcjonowała w układzie sieci gazowniczej jako instalacji połączonych i ze sobą współpracujących, będzie dostępna nieograniczonej i z góry nieustalonej liczbie i grupie osób, które spełniając konkretne warunki staną się jej użytkownikami. Podniesiono również, że żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wskazuje, iż inwestycja celu publicznego musi służyć ogółowi zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, w znaczeniu bycia zawsze i koniecznie wykorzystywaną przez ten ogół społeczności. Oczywiście, inwestycja celu publicznego winna służyć ogółowi zbiorowości, ale nie zawsze w znaczeniu dosłownym (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1/11: CBOSA). Nadto żaden przepis nie wymaga aby inwestycja celu publicznego była realizowana wyłącznie na gruntach stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego czy też Skarbu Państwa.

Zakres postępowania związanego z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa art. 53 ust. 3 pkt I i 2 PZP. Zgodnie z tym unormowaniem, właściwy organ dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z przepisu tego wynika, że w ramach rozpatrywania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji organ właściwy w sprawie ustala stan faktyczny terenu, w tym między innymi stan infrastruktury technicznej, ukształtowania terenu, jego zabudowy. W ramach rozpatrywania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji organ właściwy w sprawie ustala także stan prawny terenu inwestycji, czy, a jeżeli tak, to w jakim zakresie, będą miały do danego przypadku zastosowanie przepisy szczególne m.in. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Szczegółowa analiza stanu faktycznego i prawnego nieruchomości objętych zamiarem inwestycyjnym w kontekście art. 53 ust. 3 PZP wynika ze znajdującej się w aktach sprawy analizy jak i treści zaskarżonej decyzji. SKO wskazało, że wprawdzie w treści zaskarżonej decyzji w jednym zdaniu mylnie wskazano jako właściciela działki nr 3964/9 Skarżącego oraz posłużono się pojęciem warunków zabudowy, jednakże naruszenia te nie mają wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Stąd uznano, że decyzja organu I instancji zapadła po wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W myśl art. 54 ust. 3 PZP decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, tzn. na kopii mapy zasadniczej lub. w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Zaskarżona decyzja zawiera mapę zasadniczą w skali 1:500 z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. I chociaż planowana inwestycja ma charakter liniowy, to w ocenie organu odwoławczego, z uwagi na rozmiar i zasięg planowanej inwestycji, przedstawienie jej granic wyłącznie na mapie w skali 1:500 nie ma wpływu na treść dokonanego rozstrzygnięcia.

Ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku uzgodnienia projektu zaskarżonej decyzji ze Skarżącym, jako zarządcą drogi, wskazać należy, że jest on nieuzasadniony. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 PZP wymaga uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego z właściwym zarządcą drogi. Jednakże wymóg ten dotyczy wyłącznie obszarów przyległych do pasa drogowego drogi publicznej. Tymczasem działka nr [...], według wypisu z ewidencji gruntów stanowi tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem ,.B". natomiast działka nr [...] oznaczona jest wprawdzie symbolem "dr" lecz nie stanowi własności ani nie została oddana w wieczyste użytkowanie czy zarząd Skarżącemu (własność Skarbu Państwa w zarządzie organu I instancji). Nawet gdyby przyjąć, że teren działki nr [...] stanowi system dróg, to z akt sprawy wynika, że nie stanowi on drogi zaliczonej do jakiejkolwiek kategorii drogi publicznej, co oznacza, że organ I instancji nie miał obowiązku uzgadniania projektu zaskarżonej decyzji z zarządcą tej drogi w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 PZP.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyło S. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "K." Spółka z o.o. W skardze zakwestionowano twierdzenie organu, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości, na których będzie realizowana. Zdaniem skarżącej Spółki niewłaściwa jest także ocena organu odwoławczego wskazująca, iż przedstawienie granic na mapie w skali 1:500 nie ma wpływu na treść dokonanego rozstrzygnięcia. W konkluzji skarżący zarzucając naruszenie art. 58 ust. 2, 53 ust. 4 pkt 9 i 54 ust. 3 PZP wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny

zważył co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że organom rozpoznającym kontrolowaną sprawę uszło uwadze, że jeżeli podanie (odwołanie) – jak w niniejszej sprawie – wnosi osoba prawna, wraz z wniesieniem podania winna ona wykazać, odpowiednim dokumentem umocowanie osoby fizycznej (lub osób fizycznych), które podpisują podanie do jej reprezentowania. Istotnym przy tym jest, że nie wykazanie przez osobę prawną umocowania osób podpisujących podanie w jej imieniu, stanowi brak formalny podania (odwołania) podlegający uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 K.P.A. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym niż adres wnoszącego wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Tym obowiązkom organy administracji uchybiły. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że oba złożone w sprawie odwołania (pierwsze i ponowne rozpoznanie sprawy) zostały podpisane przez Prezesa K.. Jak wynika z przedłożonego na etapie postępowania sądowego KRS spółki - R. R. jako Prezes był upoważniony i jest w dalszym ciągu do jednoosobowej reprezentacji spółki. W ocenie Sadu wskazany brak formalny z uwagi na wyjaśnienie powyższej kwestii nie powinien być podstawą uchylenia zaskarżonych decyzji.

Przechodząc do meritum sprawy należy stwierdzić, ze inwestycja polegająca na budowie gazociągu średniego ciśnienia dn 63 PE stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 PZP inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 PZP definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 518, dalej u.g.n.).

Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 UGN. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 PZP.

Przechodząc do oceny wniosku i wydanych na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach ustawy należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 PZP wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Należy przyznać rację skarżącej Spółce, że w przypadku inwestycji liniowych wymagana skala mapy wynosi 1:2000 (art. 52 ust 2 pkt 1 PZP), natomiast inwestor do wniosku dołączył mapę w skali 1:500. Jednak w kontrolowanej sprawie należy mieć na uwadze, że długość planowanej inwestycji wynosi tylko 100 m. Załączona mapa wyraźnie wskazuje przebieg gazociągu i dotyczy wyłącznie dwóch działek. Stąd opisane powyżej uchybienie nie może być uznane za błąd tak istotny by zachodziła z tego powodu podstawa do uchylenia kwestionowanych decyzji. Działki, na których ma być realizowana inwestycja to działka [...], której właścicielem jest Gmina S.

i która stanowi drogę oraz działka o numerze [...], której właścicielem jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym skarżąca Spółka. W opisie użytków z informacji rejestru gruntów wynika, że są to tereny mieszkaniowe.

Należy mieć przy kontroli niniejszej sprawy na uwadze, że w sytuacji, gdy we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor określił proponowany przebieg inwestycji liniowej z wykorzystaniem oznaczonych nieruchomości, to właściwy organ rozpoznający ten wniosek nie jest uprawniony do zmiany zaproponowanej w nim trasy przebiegu inwestycji liniowej (vide: wyrok NSA z 10.08.2016 sygn. akt II OSK 2874/14). Nie można podzielić zarzutów skarżącej spółki, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszono przepisy art. 58 ust. 2, 53 ust. 4 pkt 9 i 54 ust 3 PZP.

Faktycznie decyzje o inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Jednakże należy podzielić argumentację organu, że wymóg ten dotyczy wyłącznie obszarów przyległych do pasa drogowego dróg publicznych. Jeżeli działka [...], której użytkownikiem wieczystym jest skarżąca Spółka, to nawet w przypadku jeżeli mimo informacji z rejestru gruntu, że jest to teren mieszkaniowy – stanowi drogę, to bez wątpienia nie jest to droga publiczna (gminna). Stąd organ nie musiał uzgadniać projektu zaskarżonej decyzji ze skarżącą Spółką.

W ocenie Sądu co najmniej przedwczesnym jest zarzut naruszania art. 58 ust. 2 PZP, gdyż na etapie wydawania zaskarżonej decyzji trudno przesądzić, że wystąpią sytuacje do których będą mogły być stosowane przepisy art. 36 i 37 PZP, gdyż warunkiem zastosowania przytoczonych przepisów jest wystąpienie skutków z art. 36 PZP.

W przedmiotowej sprawie nie naruszono również art. 54 ust. 3 PZP bowiem kwestie linii rozgraniczających uregulowano w decyzji pierwszoinstancyjnej w pkt 9 i mapie graficznej stanowiącej cześć integralną decyzji.

Należy stwierdzić, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowią daną inwestycję na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego. To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 9.07.2014 r. II SA/Go 367/14).

Z powyższych względów na zasadzie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

MZ