Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 2/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.H. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji we W. w przedmiocie: sporządzenia wykazu rozpoznawanych spraw z udziałem skarżącego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 sierpnia 2010 r. J. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Komendanta Komendy Powiatowej Policji we W., która w ocenie skarżącego miała polegać na nie sporządzeniu na jego wniosek "wykazu rozpoznawanych spraw z udziałem J. H. przez policjanta S. C. w 2007 r. i 2008 r. i wskazania daty, do której ten policjant jest zatrudniony w tej jednostce policji".

Skarżący wnosił o wyznaczenie Komendantowi Komendy Powiatowej Policji we W. dodatkowego siedmiodniowego terminu do załatwiania jego sprawy.

W uzasadnieniu skarżący podnosił, iż wniosek swój złożył w dniu 28 lipca 2008 r., a pismem nr [...] z dnia 8 sierpnia 2008 r. otrzymał odpowiedź negatywną.

W dniu 9 grudnia 2009 r. skarżący złożył do Komendanta Komendy Wojewódzkiej Policji w L. zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., które zostały załatwione negatywnie. Wykaz ten jest skarżącemu potrzebny, gdyż Prokuratura Rejonowa we W. w sprawie [...] prowadzi postępowanie o zniesławienie przez niego policjanta S. C.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ewentualnie o jej oddalenie.

Organ powołując się na ustawę o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) odmówił udostępnienia danych osobowych policjanta S. C. W sprawie sygn. akt [...], która jest prowadzona z udziałem J. H. może on zgłaszać wszelkie wnioski dowodowe, również i te objęte złożonym wnioskiem z dnia 28 lipca 2008 r. Ponadto, zdaniem organu, w przypadku tak jak w sprawie niniejszej, nieotrzymania danych osobowych, służy stosowne wystąpienie do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. W przypadku stwierdzenia, że doszło do naruszenia przepisów ustawy, Generalny Inspektor nakaże administratorowi danych, w drodze decyzji administracyjnej przywrócenie stanu zgodnego z prawem, w tym przypadku nakaże udostępnienie danych osobowych (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Odnośnie wykazu "spraw z udziałem J. H. prowadzonych przez policjanta S. C. w 2007 i 2008 r., to zdaniem organu, skarżący ma dostęp do każdej sprawy karnej, w której brał udział na zasadach określonych w procedurze karnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres przedmiotowy kognicji sądu administracyjnego wyznacza treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.). W świetle tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1/ decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z powyższego wyliczenia ustawowego wynika, że do kompetencji sądu administracyjnego należy również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej, ale pod warunkiem, że bezczynność ta dotyczy sytuacji, w której organ zobowiązany był podjąć działanie w jednej z form prawnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., to jest w formach: decyzji administracyjnej, postanowienia, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena, czy akt lub czynność, której niepodjęcie jest przedmiotem zarzutów podniesionych w skardze ma charakter administracyjny. Sąd nie może bowiem dokonać merytorycznej kontroli, jeżeli ustali, że skarga nie dotyczy czynności lub bezczynności organu administracji publicznej w formie objętej kognicją sądu. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że chociaż organy administracji publicznej mogą działać również w formach innych niż przewidziane w prawie administracyjnym, np. podejmując czynności cywilnoprawne czy karne to kognicją sądu administracyjnego objęte są tylko akty lub czynności o charakterze administracyjnym.

Treść skargi i jej uzasadnienie nie budzą żadnych wątpliwości, co do tego, że żądanie skarżącego dotyczy niepodjęcia aktu administracyjnego w reakcji na zgłoszony przez niego wniosek obejmujący wykaz spraw prowadzonych przez policjanta S. C,., a dotyczących J. H.

Oznacza to, że J. H. żąda określonej informacji z postępowań karnych, które toczyły się z jego udziałem,.

W ocenie Sądu dostęp do akt postępowania przygotowawczego możliwy jest przez wgląd do nich lub poprzez uzyskanie kopii / odpisów żądanych dokumentów na zasadach określonych w art. 156 § 5 Kodeksu postępowania karnego. Nie stosuje się natomiast w tym zakresie trybu wydawania zaświadczeń, określanego w Dziale VII k.p.a.

Dodać trzeba, iż do zastosowania trybu wydawania zaświadczeń, konieczne jest jednoczesne zaistnienie trzech czynników. Po pierwsze, materia sprawy musi podlegać przepisom k.p.a., w związku z tym znajdą do niej zastosowanie regulacje tego aktu dotyczące wydawania zaświadczeń. Po drugie, zainteresowany wydaniem zaświadczenia musi złożyć stosowny wniosek. Po trzecie, pomijając okoliczność, iż urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, osoba ubiegająca się o zaświadczenie czyni to, ze względu na swój interes prywatny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W niniejszej sprawie brak jest ziszczenia się przesłanki pierwszej tj. podlegania materii sprawy przepisem k.p.a.

Również do wniosku skarżącego nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2001 r. Nr 112, poz. 1798 z późn.zm.).

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2002 r. sygn. akt II SAB 180/02 nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej (...). Korzystanie z informacji publicznej nie może zmierzać do dokonania innych czynności przewidzianych w procedurach, gdzie legitymacją procesową dysponuje określony podmiot, ani nie może stanowić ingerencji w działalność sądów (por. także postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SAB 105/02 publ. Lex nr 137863; oraz postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2002 r. II SA/Wr 2602/01).

Sąd w składzie niniejszym w całości podziela powyżej prezentowany pogląd i zgadza się z Komendantem Komendy Powiatowej Policji we W., iż dostęp do akt spraw prowadzonych przed organami państwa, w tym przypadku sprawy karnej regulują odpowiednie procedury tj. Kodeks postępowania karnego.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może prowadzić do obejścia przepisów regulujących procedurę, w której toczy się dana sprawa.

Nie można również uznać by w pozostałym zakresie objętym wnioskiem strony z dnia 28 lipca 2008 r. Komendant Komendy Powiatowej we W. pozostawał w bezczynności. Udzielił on J. H. pismem z dnia 8 sierpnia 2008 r. stosownej, wprawdzie bardzo zwięzłej, odpowiedzi na jego żądanie udostępnienia danych osobowych policjanta S.C.

Skarżący nie zgadzając się z tą odpowiedzią mógł podjąć stosowne kroki przewidziane ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.).

Ustawodawca upoważnił bowiem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do kontroli, udostępniania bądź odmowy udostępniania danych osobowych ze zbioru (art. 12 ust. 2 ustawy).

Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, iż skarżący ma możliwość ponownego uzyskiwania z akt spraw, które toczyły się z jego udziałem stosownych odpisów wydanych zarządzeń lub orzeczeń, a także określonej informacji z innych czynności podjętych z jego udziałem i wykorzystania ich dla własnych potrzeb.

Może również w postępowaniach, które dotyczą jego osoby, wnioskować o dołączenie akt z postępowania przygotowawczego, a także składać inne wnioski dowodowe, które uzna za konieczne, by w ten sposób wykazać zasadność swoich argumentów.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.