Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4903/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1843/20 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2020 r. nr 880/kadr/20 w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz S. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1843/20 wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 5 sierpnia 2020 r. nr 880/kadr/20 w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr 2532 z 22 czerwca 2020 r. (pkt 1) oraz zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego kwotę 497 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że istota sporu między stronami sprowadza się do ustalenia, czy stanowisko służbowe, na które przeniesiono i mianowano skarżącego na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.), jest stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym. Przy czym w celu dokonania tej oceny niewystarczające jest porównanie wynagrodzeń na jednym i drugim stanowisku. Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy nie spełnił ustawowych przesłanek warunkujących podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ przekroczył granice pozostawionej mu dyskrecjonalności, przenosząc skarżącego - funkcjonariusza jednej z najbardziej wyspecjalizowanych jednostek Policji, wykonujących zadania właściwe dla jednostek specjalnych rożnych rodzajów sił państwowych, do tzw. prewencji. Zaskarżony rozkaz nie uzasadnia, jaki interes służby został zrealizowany przez przeniesienie funkcjonariusza z jedynej w swoim rodzaju tego typu formacji (o charakterze bojowym), gdzie skarżący m.in. w zakresie obowiązków ma za zadanie brać udział w działaniach kontrterorystycznych, w tym działaniach bojowych polegających na fizycznym zwalczaniu terroryzmu, do jednostki działającej w pionie kryminalno-prewencyjnym. Organ nie uzasadnił podjętego przez siebie rozstrzygnięcia dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, wykazując w przekonywujący sposób, że kolizję interesu służby z indywidualnym interesem skarżącego należy rozwiązać dając z takich, a nie innych względów, prymat temu pierwszemu.

Reasumując, skoro ocena organów obu instancji przy porównaniu stanowisk służbowych była arbitralna, a organy skupiły się na wybranych kryteriach przy ustalaniu równorzędności stanowisk, jakimi były stopień etatowy oraz wysokość uposażenia, przy braku wzięcia pod uwagę warunków pełnienia służby przez skarżącego, należało uznać, że organy naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji Powyższe okoliczności uzasadniały uchylenie rozkazów wydanych w obu instancjach.

Skargę kasacyjną wniósł organ, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 32 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji przez błędne przyjęcie, że wskazana w decyzji administracyjnej podstawa prawna, tj. art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, dotyczy mianowania policjanta na stanowisko służbowe w jednostce Policji, do której został on przeniesiony. Wskazany w rozkazie personalnym nr 2532 z 22 czerwca 2020 r., przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji stanowił natomiast podstawę upoważniającą Komendanta Głównego Policji do zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że organ zaskarżonym rozkazem zwolnił skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego specjalisty Sekcji [...] Centralnego Pododdziału Kontrterrorystycznego Policji "BOA", delegowanego do czasowego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...], i przeniósł skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji. Nie sposób zatem przyjąć, jak uczynił to Sąd I instancji, że zaskarżonym rozkazem personalnym Komendant Główny Policji przeniósł skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji i jednocześnie mianował go na stanowisko służbowe w tej jednostce Policji, które winno zdaniem sądu być stanowiskiem równorzędnym. Granice niniejszej sprawy administracyjnej obejmują wyłącznie samo przeniesienie z jednej jednostki Policji do drugiej. Przełożony właściwy w sprawach osobowych zmienił status służbowy skarżącego, uprzednio zwolnionego z zajmowanego stanowiska służbowego w ten sposób, że przeniósł go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce Policji. Policjant uprzednio zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w innej jednostce Policji, nie jest automatycznie mianowany na stanowisko służbowe wyłącznie wskutek samego przeniesienia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu nie można uznać, iż rozstrzygnięcie wydane przez Komendanta Głównego Policji winno wykazać równorzędność stanowisk zajmowanych przez policjanta przed przeniesieniem jak i po przeniesieniu, jako że kwestia ta wykracza poza granice niniejszej sprawy administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżony wyrok w pełni odpowiada prawu, a Sąd I instancji w sposób właściwy zastosował przepisy prawa materialnego i dokonał ich prawidłowej wykładni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej podniesiono tylko zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny tych zarzutów związany jest ustaleniami organów Policji zaaprobowanych przez Sąd I instancji. Z tych ustaleń przede wszystkim wynika, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z 22 czerwca 2020 r., na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego specjalistę Sekcji [...], delegowanego do 30 czerwca 2020 r. do czasowego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...], z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 1 lipca 2020 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z 5 sierpnia 2020 r. postanowił utrzymać w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Bezsporne w sprawie jest to, że skarżący był funkcjonariuszem jednej z najbardziej wyspecjalizowanych jednostek Policji, wykonujących, jako Sekcja Bojowa, zadania właściwe dla jednostek specjalnych różnych rodzajów sił państwowych. Centralny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji "BOA" wykonuje zadania specjalnej jednostki interwencyjnej, o której mowa w decyzji Rady Unii Europejskiej 2008/617/WSiSW z 23 czerwca 2008 r. w sprawie usprawnienia współpracy pomiędzy specjalnymi jednostkami interwencyjnymi państw członkowskich Unii Europejskiej w sytuacjach kryzysowych (Dz. Urz. UE L 210 z 06.08.2008 r., str. 73). Szkolenie funkcjonariusza jednostki kontrterrorystycznej ma wyjątkowy i specjalistyczny charakter. Wymaga przy tym zaangażowania, odpowiednich przymiotów charakteru, bardzo wysokiej sprawności fizycznej i psychicznej. Poznanie taktyki działań w teorii i w terenie związane jest z ogromnym nakładem pracy. Umiejętność posługiwania się różnymi rodzajami broni czy przedmiotami mającymi charakter "niebezpiecznego narzędzia", działania niejawne, w grupie czy w tłumie, powodują, iż funkcjonariusz który nabył takie umiejętności staje się niezwykle istotnym elementem w strukturze Policji, działając na najtrudniejszych płaszczyznach. Utrzymywanie tych umiejętności na wysokim poziomie łączy się z koniecznością systematycznych treningów i szkoleń praktycznych. Funkcjonariusz przez lata nabywa umiejętności merytoryczne i praktyczne niezbędne do służenia w tego rodzaju jednostce. Wyłączenie takiego funkcjonariusza z procesu szkolenia i utrzymywania gotowości bojowej na stałym, najwyższym poziomie, powoduje systematyczną degradację tych umiejętności.

Ocenę zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy poprzedzić analizą przepisów ustawy o Policji, które stanowią podstawę prawną zaskarżonej decyzji tj. art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis ten ma co prawda charakter kompetencyjny, ale w praktyce działania organów Policji, zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjęte zostało, że stanowi on samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o mianowaniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Bowiem żaden inny przepis tej ustawy nie normuje przesłanek: "mianowania na stanowisko" i "zwalniania ze stanowiska". Natomiast przepisy art. 36 ust. 1 i 2 powołanej ustawy określają uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Przepis ten stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości. Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przesłanek przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko.

Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. W tych przepisach znajduje się też potwierdzenie stanowiska skarżącego kasacyjnie organu, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, określonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji. Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącego na konkretne równorzędne stanowisko służbowe w Komendzie Stołecznej Policji, byłby komendant tej jednostki.

Natomiast trafnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyłożył Sąd I instancji, że ustawa o Policji nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości. Ustawa nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi powinien się kierować organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Natomiast dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju aktów jest nader wąska i zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa wydanie decyzji było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic swojej dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania mają charakter decyzji uznaniowych. Przyznanie w ustawie o Policji uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury organizacyjnej oraz doboru funkcjonariuszy nie oznacza jednak prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć. Ramy tego uznania wyznacza bowiem z jednej strony przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym wypadku interes służbowy Policji), z drugiej zaś strony interes indywidualny policjanta. Wydając taką decyzję organ powinien zatem kierować się nie tylko kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, ale też musi mieć na uwadze słuszny interes policjanta. Oba te interesy organ jest więc zobligowany wyważyć. Na te aspekty zwracał również uwagę NSA miedzy innymi w wyroku z 15 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 760/17, podkreślając nieaprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd o bezwzględnej dyspozycyjności i zdyscyplinowaniu funkcjonariuszy. Stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie, Minister w skardze kasacyjnej nie podważa.

Zgodzić należy się natomiast ze skarżącym kasacyjnie Ministrem, że Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął, iż niezbędne jest wykazanie przez organ zwalniający policjanta ze stanowiska i przenoszący go do pełnienia w innej jednostce, że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Błędnie bowiem przyjął Sąd I instancji, że "istota sporu między stronami sprowadza się do ustalenia, czy stanowisko służbowe, na które przeniesiono i mianowano skarżącego, jest stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym". Jak to bowiem słusznie twierdzi skarżący kasacyjnie Minister przedmiot niniejszej sprawy nie obejmuje mianowania skarżącego na nowe stanowisko w Komendzie Stołecznej Policji. Bowiem kompetencja do uregulowania statusu skarżącego w tym zakresie należy do Komendanta Stołecznego Policji a nie do Komendanta Głównego Policji, który jest organem właściwym tylko do zwolnienia skarżącego z zajmowanego dotychczas stanowiska i do przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w innej jednostce. Zatem słusznie zarzuca Minister, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 32 ust. 1 w zw. z art. 36 ust 1 i 2 ustawy o Policji, przyjmując, że przepisy te, będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego, uprawniają Komendanta Głównego Policji także do mianowania policjanta na stanowisko służbowe w jednostce Policji, do której został przeniesiony.

Tym niemniej obowiązkiem organów podejmujących poddaną kontroli decyzję i rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce, jest wskazanie konkretnych okoliczności faktycznych, które wydarzyły się w okresie poprzedzającym wydanie takiego rozkazu personalnego, w dotychczasowym miejscu pełnienia służby przez policjanta (w niniejszej sprawie Centralnym Pododdziale Kontrterrorystycznym Policji "BOA") oraz w nowym miejscu pełnienia służby (tj. Komendzie Stołecznej Policji), które uzasadniały zwolnienie właśnie tego policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia właśnie jego do nowej jednostki organizacyjnej. Nie jest w tym zakresie wystarczające ogólne odwołanie się do interesu służby. Ta klauzula generalna musi być zobrazowana faktami, w oparciu o które możliwe będzie postawienie twierdzenia, iż sytuacja w jednostce, w której dotychczas zajmuje określone stanowisko ten policjant oraz sytuacja w jednostce, do której jest przenoszony wespół z jego właściwościami i kompetencjami, przemawiają za podjęciem decyzji o przeniesieniu, gdyż wymaga tego interes służby. Tego typu ustalenia faktyczne muszą być prowadzone na etapie podejmowania rozkazu personalnego na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, nawet jeśli z rozkazu tego nie wynika jakie stanowisko zostanie powierzone policjantowi w nowej jednostce organizacyjnej Policji.

Za nieuprawniony należy uznać pogląd, iż najpierw winno nastąpić przeniesienie policjanta do dalszego pełnienia służby w nowej jednostce organizacyjnej, a dopiero później nowy przełożony służbowy zagospodaruje policjanta w nowej jednostce, po analizie jej potrzeb kadrowych. Taki tryb działania nie jest w interesie służby, gdyż przeniesienie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje na uprzednie stwierdzenie istotniejszej potrzeby w nowej jednostce niż w dotychczasowej jednostce Policji, a zatem ważniejszego interesu w zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska w dotychczasowej jednostce i przeniesieniu go do służby w nowej jednostce. Mówiąc to jeszcze inaczej, przeniesienie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji wymaga apriorycznego i ex ante stwierdzenia, iż potrzeby jednostki, do której przenoszony jest policjant, są ważniejsze niż potrzeby dotychczasowej jednostki, a właściwości kompetencyjno-osobowościowe policjanta ze względu na potrzeby służby w nowej jednostce uzasadniają przeniesienie skonkretyzowanego funkcjonariusza. W nowej jednostce Policji muszą istnieć nie tylko możliwości mianowania przenoszonego policjanta na podobne stanowisko ale i taka potrzeba służby. Tylko takie działanie może być ocenione jako działanie zgodne z interesem służby oraz z poszanowaniem interesu przenoszonego funkcjonariusza. Taka wykładnia przepisów prawa materialnego wymaga, aby tego rodzaju okoliczności faktyczne znalazły się w treści uzasadnienia rozkazu personalnego wydanego na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (podobnie NSA w wyroku z 10 października 2023 r. sygn. akt III OSK 5116/21).

Dokonując analizy możliwości przeniesienia policjanta na podobne stanowiska (w nowej jednostce Policji, wymagające obsadzenia) ze stanowiskiem zajmowanym dotychczas przez przenoszonego policjanta, uwzględnić należy warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego (które określa karta opisu stanowiska pracy), w tym miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku.

Należy tu zastrzec, że szczegółowe parametry, dotyczące równorzędności stanowiska, na które ewentualnie zostanie mianowany skarżący winny się dopiero znaleźć w rozkazie personalnym Komendanta Stołecznego Policji, jako organu właściwego do określenia stanowiska, które miałby objąć skarżący. Wówczas analiza rozkazu personalnego tego organu o mianowaniu skarżącego na konkretne stanowisko umożliwi ocenę, czy jest ono równorzędne do stanowiska poprzednio przez niego zajmowanego. Na niniejszym etapie sprawy nie jest wymagane szczegółowe badanie tych parametrów, bowiem rozkaz o mianowaniu go na konkretne stanowisko przez Komendanta Stołecznego Policji nie jest obecnie przedmiotem zaskarżenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2018 r. o sygn. akt I OSK 1291/17). W sprawie o zwolnienie policjanta ze stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce, badaniu podlega natomiast to, czy w jednostce Policji, do której jest przenoszony Policjant, są stanowiska podobne do zajmowanego dotychczas przez przenoszonego policjanta a za ich obsadzeniem przemawia interes służby przeważający nad słusznym interesem policjanta, w postaci pozostawienia go na dotychczasowym stanowisku służbowym.

Przechodząc ponownie na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że skarżący jako funkcjonariusz Wydziału [...] (dalej: "BOA") w zakresie obowiązków miał między innymi za zadania brać udział w działaniach kontrterrorystycznych, w tym działaniach bojowych polegających na fizycznym zwalczaniu terroryzmu, a także w działaniach wymagających specjalistycznych sił i środków oraz specjalnej taktyki. Działania w zakresie takich zdarzeń jak porwanie środka transportu, przetrzymywanie zakładników, bezpośrednie zagrożenie użyciem urządzeń wybuchowych. Tymczasem, jak to trafnie stwierdza Sąd I instancji, rozkaz personalny z 22 czerwca 2020 r. nie uzasadnia jaki interes służby został zrealizowany przez przeniesienie funkcjonariusza z jedynej w swoim rodzaju tego typu formacji (o charakterze bojowym) do jednostki działającej w pionie podstawowym, w zasadzie kryminalno-prewencyjnym (na co wskazuje dotychczasowa półroczna delegacja skarżącego do Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...]). Uznając i akceptując szeroki zakres uprawnień Komendanta Głównego Policji wynikający z dyspozycji art. 36 ust. 1 ustawy o Policji należy wskazać, że dokonana przez organ odwoławczy ocena podobieństwa stanowisk niezbędnych w Komendzie Stołecznej Policji, oparta wyłącznie na wymienionych przez organ elementach uposażenia i stopniu etatowym, niewątpliwie nie jest wystarczająca. Skupienie się przez organy jedynie na wybranych kryteriach przy ustalaniu podobieństwa stanowisk, jakimi były stopień etatowy oraz wysokość uposażenia, przy braku wzięcia pod uwagę warunków pełnienia służby przez skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił jako dowolne i arbitralne. Jednak przede wszystkim organy w ogóle nie wykazały, że w Komendzie Stołecznej Policji istnieją stanowiska podobne do stanowiska, z którego skarżący został zwolniony i przeniesiony do tej nowej jednostki Policji, oraz że potrzeby służby w zakresie obsadzenia takich podobnych stanowisk w Komendzie Stołecznej Policji przeważają nad potrzebami dotychczasowej jednostki Policji, w której pełnił służbę skarżący. Na takie potrzeby organizacyjne Komendy Stołecznej Policji nie wskazał też, Komendant Stołeczny Policji sporządzający wniosek personalny z 17 czerwca 2020 r. o zwolnienie skarżącego z dotychczasowego stanowiska służbowego i przeniesienie go do pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji. Podniesienie zaś argumentu, że skarżący nabył szereg uprawnień przygotowujących go nie tylko do pełnienia służby kontrterrorystycznej, ale również kryminalnej oraz prewencyjnej, nie rozwiewa wątpliwości co do potrzeby i możliwości przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji na podobne stanowisko. Ustalenia poczynione przez organy na obecnym etapie postępowania nie pozwalają na stwierdzenie, że występuje w sprawie podobieństwo stanowisk służbowych, bowiem zakres czynności i obowiązków w służbie kryminalno-patrolowej jest całkowicie różny od dotychczasowego zakresu czynności skarżącego w BOA a braki etatowe w poprzedniej jednostce znacznie przewyższają braki etatowe w jednostce, do której został przeniesiony skarżący.

Jak już wyjaśnił Sąd I instancji, niekwestionowanym prawem organu Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, określenie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy z 1990 r. o Policji, konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeżeli z tego względu, czy wskazań zdrowotnych konieczne jest przeniesienie policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość. Niezbędne jest jednak wykazanie, że zaszły takie okoliczności. Organy w niniejszej sprawie nie wykazały ani zasadności ani celowości zaskarżonej decyzji i poprzedzającego go rozkazu personalnego. Przyznanie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury jednostek Policji oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy, nie oznacza prawa do całkowitej dowolności i arbitralności przy podejmowanych rozstrzygnięciach. Inna wykładnia prowadziłaby do przyjęcia całkowicie iluzorycznej kontroli sądu administracyjnego w tym zakresie.

W rezultacie należy stwierdzić, że organy naruszyły przepisy postępowania przez niewyjaśnienie powyższych, istotnych dla treści rozkazu personalnego o zwolnieniu z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Stołecznej Policji. Doszło zatem do przekroczenia ram uznania administracyjnego przez naruszenie przepisów artykułów 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. zastosują się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Sąd I instancji, skorygowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny niniejszym wyrokiem.

O kosztach postępowania kasacyjnego od Ministra na rzecz skarżącego, ograniczających się do wynagrodzenia adwokata, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.