Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 384/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Sygn. [...] II SA/Po 384/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2018 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 6 września 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania L. M. zwanemu dalej skarżącym, prawa jazdy kategorii B wydanego w dniu 28 marca 2006 r. do czasu dostarczenia wymaganego orzeczenia lekarskiego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Dnia 16 maja 2016 r. Prokurator Rejonowy dla P. – Stare M. w P. zwrócił się do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego i skierowanie skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdami.

Decyzją z dnia 27 maja 2016 r. Prezydent Miasta P. skierował skarżącego na badanie lekarskie w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151, ze zm., dalej jako "u.k.p.").

Decyzja ta została następnie, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. II SA/Po [...] oddalił skargę na powyższe orzeczenie. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 26 maja 2017 r.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2017 r. Prezydent Miasta P. poinformował L. M. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zatrzymania mu prawa jazdy kat. B z uwagi na nieprzedstawienie w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu bądź braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi.

Decyzją z dnia 6 września 2017 r. Prezydent Miasta P. orzekł o zatrzymaniu L. M. prawa jazdy kategorii B wydanego 28 marca 2006 r. do czasu dostarczenia wymaganego orzeczenia lekarskiego.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p.

W uzasadnieniu Prezydent Miasta P. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał, że decyzja o skierowaniu skarżącego na badania został utrzymana w mocy przez organ II instancji, na którego decyzje skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. III SA/Po [...]. Nadto organ wskazał, iż pomimo skierowania ostateczną decyzją na badania lekarskie odpowiednie orzeczenie nie zostało doręczone do organu do 25 sierpnia 2017 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w terminie prawem przewidzianym L. M. zarzucając, że jest ona dla niego krzywdząca, bowiem nigdy nie przebywał na leczeniu w szpitalu psychiatrycznym oraz nie chorował i nie choruje na psychozę endogenną. Zakwestionował nadto opinie sądowo-psychiatryczne go dotyczące na jakie powołano się w uzasadnieniu decyzji kierującej go na badania lekarskie, wskazał, że ze względu na zatarcie skazania nie mogą one stanowić dowodu w niniejszej sprawie oraz wskazał, że w sprawie sygn. III SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie oddalił jego skargi.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 27 lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia Prezydent Miasta P..

W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzja o skierowaniu na badanie lekarskie doręczona została w dniu 2 czerwca 2016 r., decyzja ta stała się ostateczna 20 października 2016 r., a prawomocna w dniu 26 maja 2017 r., to jest z dniem uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. II SA/Po [...], zaś termin na przedstawienie orzeczenia o istnieniu bądź braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi liczony od najpóźniejszej z tych dat upłynął w dniu 26 sierpnia 2017 r. i po tym dniu na organie I instancji spoczywał nakaz wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wskazało, że nie mogły one być skuteczne, bowiem orzekając o zatrzymaniu prawa jazdy organy nie opierały się na opinii sądowo-psychiatrycznej, lecz wyłącznie na stwierdzeniu faktu, że bezskutecznie upłynął termin na wykonanie badania lekarskiego. Organ podkreślił, że w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy nie podlegają ocenie podstawy do wydania o skierowaniu na badania, a rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu o skierowaniu na badania wiąże organy i strony obecnego postępowania.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, złożonej w terminie prawem przewidzianym, skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P..

W uzasadnieniu skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentacje, w tym zakwestionował wiarygodność dowodów w oparciu o które wydano decyzje o skierowaniu go na badania oraz zasadność wystąpienia przez prokuratora z wnioskiem o skierowanie go na badania celem stwierdzenia istnienia bądź braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Występujący osobiście na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. L. M. podtrzymał zarzuty i wnioski przedstawione w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić, bowiem nie zawierała ona uzasadnionych podstaw, a zaskarżona decyzja, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Podstawą materialnoprawną decyzji wydanej przez organy administracyjne w niniejszej sprawie był przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151, ze zm., dalej jako "u.k.p."). Przepis ten stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy.

W myśl dyspozycji powyższego przepisu przesłankę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowi m.in. nieprzedstawienie w terminie określonym w art. 101 ust. 2 pkt 2 u.k.p. orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Należy przy tym podkreślić, że przepis ten nie przewiduje uznania administracyjnego w zakresie kompetencji starosty do zatrzymania kierowcy prawa jazdy, a wydawana decyzja ma charakter decyzji związanej. W przypadku nieprzedstawienia przez stronę w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, organ ten jest związany dyspozycją omawianego przepisu i obowiązany jest orzec o zatrzymaniu prawa jazdy. Innymi słowy, organ w przypadku nie dostarczenia przez stronę w wymaganym terminie stosownych dokumentów, automatycznie wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy (zob. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Go [...]).

Taki przypadek zaistniał w sprawie skarżącego, który decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia 27 maja 2016 r. został skierowany na badania lekarskie. Decyzja ta utrzymana została w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2016 r.

Z dniem doręczenia skarżącemu tej decyzji zaktualizowała się po jego stronie obowiązek poddania się powyższemu badaniu oraz obowiązek przedłożenia organowi I instancji - w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji ostatecznej - odpowiedniego orzeczenia lekarskiego. O biegnącym od doręczenia decyzji o skierowaniu na badania trzymiesięcznym terminie do przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia stanowi art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 970, ze zm.), zgodnie z treścią którego, a obowiązującego w chwili wydawania decyzji w przedmiocie skierowania na badania, do dnia 31 grudnia 2016 r. osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub pkt 3 lit. a, b i d ustawy zmienianej w art. 1, jest obowiązana do:

1) poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

2) przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu.

W tym też zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji uznać należy za błędne, albowiem wskazano w nim, iż termin do doręczenia orzeczenia lekarskiego o istnieniu bądź braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi rozpoczął swój bieg nie od daty doręczenia decyzji o skierowaniu (przez co należy rozumieć doręczenie decyzji ostatecznej), lecz od daty uzyskania przymiotu prawomocności przez wyrok sądu oddalający skargę na decyzje ostateczną o skierowaniu skarżącego na badania.

Wadliwość ta nie miała jednakże jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący nie stawił się bowiem na badania na jakie został skierowany oraz nie przedłożył w jakimkolwiek terminie odpowiedniego orzeczenia lekarskiego.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka wynikająca z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., skutkująca obligatoryjnym orzeczeniem przez organ o zatrzymaniu stronie prawa jazdy.

Jakiegokolwiek znaczenia w niniejszej sprawie nie miały przy tym okoliczności podnoszone przez skarżącego w skardze i na rozprawie, albowiem nie dotyczyły one decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, lecz sprowadzały się do kwestionowania nie będącej przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, decyzji o skierowaniu na badania.

Istotności prawnej pozbawiona była także podnoszona przez skarżącego okoliczność błędnego wskazania w uzasadnieniu decyzji organu I instancji sygnatury sprawy sądowoadministarcyjnej, w której oddalono skargę L. M. na decyzję w przedmiocie skierowania go na badania lekarskie. Błąd ten, mający co należy podkreślić charakter jedynie omyłki pisarskiej, został bowiem naprawiony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które w uzasadnieniu swojej decyzji, sygnaturę tej sprawy wskazało już poprawnie. Błąd ten w żaden sposób nie wpływał także na prawidłowe ustalenie okoliczności, iż decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie faktycznie uzyskała przymiot ostateczności oraz nie została zakwestionowana przez kontrolujący ją sąd.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.).