Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 251/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabela Najda Ossowska, , , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Sp z o.o. w likwidacji w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Po 501/18 odrzucające skargę A. Sp. z o.o. w likwidacji w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług okres od marca do czerwca 2015 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. Sp. z o.o. w likwidacji w K. (dalej: skarżąca/spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 25 kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca do czerwca 2015 r. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w terminie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2018 r. skarżąca spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej tj. wyciągu z KRS-u zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "P.p.s.a."), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącej spółce w dniu 25 czerwca 2018 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 18 akt sąd.). Wyznaczony w nim termin do uzupełnienia braku skargi upłynął bezskutecznie w dniu 2 lipca 2018 r.

Pismem z dnia 3 lipca 2018 r. (wpływ do Sądu 9 lipca 2018 r.) wpłynęła odpowiedź na wezwanie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że jak wynika z akt badanej sprawy, skarżąca wraz ze skargą nie złożyła dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej, tj. wyciągu z KRS-u. Dostrzegając powyższe uchybienie Sąd wezwał skarżącą do usunięcia tego braku formalnego skargi, albowiem uniemożliwiał on nadanie skardze dalszego biegu. Pouczono przy tym skarżącą, że braki skargi winny być uzupełnione w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej spółce w dniu 25 czerwca 2018 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 18 akt sąd.). Ostatni dzień siedmiodniowego terminu do wykonania nałożonych na spółkę obowiązków procesowych przypadał na dzień 2 lipca 2018 r. Skarżąca tymczasem brak formalny skargi uzupełniła dopiero w dniu 3 lipca 2018 r., a zatem po upływie zakreślonego przez Sąd terminu.

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, w którym zarzuciła:

1) naruszenie prawa procesowego, które mogło i miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., poprzez jego bezzasadne zastosowanie i odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia w terminie braku formalnego skargi w postaci dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi, pomimo, że zgodnie z danymi zawartymi w ogólnodostępnym Rejestrze Przedsiębiorców widnieje jako likwidator skarżącej, a dane te nie uległy zmianie od ostatniego wpisu w ww. Rejestrze, tj. od 23 marca 2018 r. w związku z czym nie doszło do zaistnienia braku formalnego skargi, o którym mowa ww. przepisie;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. 1997 Nr 121, poz. 769 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że likwidator nie wykazał w wystarczający sposób swojego umocowania do reprezentowania skarżącej w sprawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt sprawy, spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej tj. wyciągu z KRS-u zgodnie z art. 29 P.p.s.a., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej spółce w dniu 25 czerwca 2018 r. Skarżąca tymczasem brak formalny skargi uzupełniła dopiero w dniu 3 lipca 2018 r., a zatem po upływie zakreślonego przez Sąd terminu.

Należy przypomnieć, że art. 57 § 1 P.p.s.a. zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia. Jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. W sytuacji, gdy skarżącym jest jednostka organizacyjna skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich jednostek - na co wskazuje art. 28 § 1 P.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie odpowiednim dokumentem. Uchybienie skargi w postaci braku takiego dokumentu, stanowi brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie złożona do Sądu pierwszej instancji skarga nie zawierała stosownych dokumentów potwierdzających umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej. Słusznie zatem Przewodniczący Wydziału wystosował wezwanie do usunięcia braku skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej na dzień złożenia skargi.

Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało skutecznie doręczone skarżącej spółce w dniu 25 czerwca 2018 r. Skarżąca tymczasem brak formalny skargi uzupełniła dopiero w dniu 3 lipca 2018 r., a zatem po upływie zakreślonego przez Sąd terminu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że spółka nie nadesłała w wyznaczonym terminie dokumentów, na podstawie których Sąd pierwszej instancji mógłby ustalić umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej, tj. wyciągu z KSR-u. Zatem Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Odnosząc się do argumentu zażalenia, że niedołączenie dokumentu wskazującego umocowanie do występowania w sprawie nie jest przeszkodą do nadania skardze prawidłowego biegu, gdyż sąd zgodnie z art. 7 i art. 178 ust. 1 Konstytucji oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 1997 r. Nr 121, poz. 769 ze zm.), który stanowi, że nikt nie może powoływać się na nieznajomość publikowanych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym wpisów w tym rejestrze, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje go za niezasadny. Na podkreślenie zasługuje bowiem okoliczność, że w art. 29 P.p.s.a. ustawodawca wskazał jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie odpowiednim dokumentem. Wniesienie skargi było pierwszą czynnością w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem na wnoszącym skargę ciążył obowiązek wykazania prawidłowego umocowania do działania w imieniu spółki. Uchybienie skargi w postaci braku takiego dokumentu, stanowi brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Wezwanie wystosowane przez Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazywało jaki dokument ma zostać przedłożony celem uzupełniania braków. Strona skarżąca mogła ubiegać się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.