Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 94/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 124 ust. 1a, art. 11, art. 107 § 3, art. 6, art. 8
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 124 ust. 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Asesor sądowy WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 9 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia korzystania z części nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 19 stycznia 2022 roku E. S.A. wystąpiła o wydanie, w trybie art. 124 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...] gm. [...], oznaczonej nr ewid.[...] (pow. 5,26 ha), w związku z realizacją inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie jednotorowej linii elektroenergetycznej WN 110 kV oraz o wydanie w trybie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami odrębnej decyzji, zezwalającej spółce na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości, w związku z koniecznością przeprowadzenia na jej terenie planowanych prac budowlanych, której zostanie rygor natychmiastowej wykonalności. Na terenie ww. nieruchomości planowano wykonanie prac polegających na demontażu części stanowiska słupowego i posadowieniu nowego, w nowym miejscu oraz na wymianie przewodów na istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV. Wykonanie planowanych prac budowlanych miało wynikać z konieczności przeprowadzenia projektowanej inwestycji. Do wniosku dołączono kopię decyzji Wójta Gminy [...], ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego, jak również wskazano całkowity obszar zajęcia wnioskowanej nieruchomości, niezbędny do wykonania planowanych prac budowlanych (obszar o powierzchni 3879 m2). Do wniosku załączono także dokumenty, potwierdzające zaproszenie do rokowań z I. i M. K. oraz dokument pełnomocnictwa, potwierdzający umocowanie M. P. do reprezentowania spółki w przedmiotowym postępowaniu.

Pismem z dnia 10 lutego 2022 roku zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i zawiadomiono o przeprowadzeniu dowodu z oględzin przedmiotowej nieruchomości. Na oględzinach w dniu 07 marca 2022 roku M. K. oświadczył, że wyrazi zgodę na ustanowienie służebności za cenę [...] zł.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2022 roku pełnomocnik spółki E. S.A. poinformował, iż podjęto z właścicielem dodatkowe rozmowy pomimo znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego wskazującego fiasko rokowań, lecz wobec rozbieżnych stanowisk obu stron w zakresie oczekiwań finansowych nie było możliwości uzyskania porozumienia w tym zakresie i zawarcia umowy.

Pismem z dnia 21 czerwca 2022 roku zawiadomiono strony o zgromadzonym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się z tym materiałem.

Pismem z dnia 30 czerwca 2022 roku M. K. poinformował, że nie została wyjaśniona kwestia zmiany przebiegu linii oraz że nie wyraża zgody by decyzja była objęta rygorem natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia 28 lipca 2022 roku, nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 124 ust. 1 i 2 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2022 r. poz. 1899 ze zm.) ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie [...] gm. [...] oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (pow. 5,26 ha), stanowiącej własność I. A. i M. S. małż. K. , poprzez udzielenie na rzecz E. S.A. z siedzibą [...] zezwolenia na wykonanie na terenie tej nieruchomości prac, polegających na demontażu stanowiska słupowego i posadowieniu nowego stanowiska słupowego i wymianie przewodów w istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV. Ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości polega na obowiązku udostępnienia E. S.A. oraz wszystkim podmiotom i osobom, działającym w imieniu i na rzecz spółki, tej nieruchomości w celu wykonania planowanych prac budowlanych. Przebieg projektowanej inwestycji, przechodzącej przez teren przedmiotowej nieruchomości, jak również obszar jej zajęcia, niezbędny do wykonania ww. prac budowlanych (całkowity obszar ograniczenia: 3879 m2) zaznaczono na mapie, stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że dążąc do polubownego załatwienia sprawy, po poznaniu stanowiska właściciela nieruchomości i przedstawionych przez niego zastrzeżeń jak i warunków wyrażenia zgody na udostępnienie nieruchomości i przeprowadzenia prac budowlanych, związanych z realizacją projektowanej przebudowy istniejącej napowietrznej linii WN 110 kV, zwrócił się do wnioskodawcy z prośbą o złożenie wyjaśnień, w szczególności w zakresie propozycji przedstawionych przez właściciela. Ponadto poznanie stanowiska właściciela nieruchomości, było obowiązkiem organu, bowiem prowadziło do ustalenia, czy przesłanka, wydania wnioskowanej przez spółkę decyzji ograniczającej, została faktycznie spełniona. Za niemożność uzyskania zgody właściciela uznać należy sytuację, gdy właściciel sprzeciwił się wyrażeniu zgody, nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań lub gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Warunek braku zgody właściciela, na udostępnienie objętej wnioskiem nieruchomości jako przesłanki ograniczenia, w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. sposobu korzystania z nieruchomości został spełniony i wykazany.

W ocenie organu wnioskowany przez spółkę zakres ograniczenia sposobu korzystania z objętej wnioskiem nieruchomości, zarówno w aspekcie powierzchni jej zajęcia, jak i celu na jaki ma zostać wykorzystany zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia 11 stycznia 2021 r., sygn. [...] ustalającą na rzecz E. G. lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na przebudowie jednotorowej linii WN 110 kV obejmującą wymianę stanowiska słupowego i wymianę przewodów na nowe, na terenie nieruchomości położonych w obrębach geodezyjnych: [...], [...] i [...], gm. [...]. W tym m.in. na terenie przedmiotowej nieruchomości, ustalona została lokalizacja inwestycji celu publicznego, polegająca na wymianie stanowiska słupowego i przesunięciu części stanowiska słupowego w osi istniejącej linii oraz na wymianie przewodów w istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV. Trasa przebiegu projektowanej inwestycji, przechodzącej przez teren objętej wnioskiem nieruchomości, jak również linie rozgraniczające teren inwestycji, zostały zaznaczone na załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnej (arkusz 3,4 - 4,5), która stała się ostateczna z dniem 1 lutego 2021 roku.

W ocenie organu przesłanki, warunkujące możliwość ograniczenia, w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...] w gm[...] oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w celu wykonania prac polegających na demontażu części stanowiska słupowego i posadowieniu stanowiska słupowego w nowym miejscu i wymianie przewodów w napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV zostały spełnione.

W odwołaniu od decyzji Starosty [...] M. K. wskazał na naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenia przepisów upatrywał w nieprzesłuchaniu zainteresowanych w sprawie w tym w szczególności M. K. i I. K., którzy mieli do przekazania istotne informacje, co spowodowało niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, dokonanie niewłaściwych ustaleń faktycznych oraz wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. W odwołaniu podniesiono, iż brak było podstaw do tego, by zmieniać bieg przedmiotowej linii, a operator nie wykazał dlaczego przebieg tej linii energetycznej nie może być w miejscu dotychczasowym, co spowodowało brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji i uniemożliwiło właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, ich zrozumienie, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób.

Decyzją z dnia 9 grudnia 2022 roku, nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 28 lipca 2022 r. znak [...]

Zdaniem Wojewody koniecznym elementem, który w niniejszej sprawie się ziścił jest zgodność zaplanowanego zamierzenia z decyzją Wójta Gminy [...] z 11 stycznia 2021 r. znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego "polegającej na przebudowie istniejącej jednotorowej linii WN 110 kV polegającej na wymianie stanowisk słupowych, przesunięciu części stanowisk słupowych i wymianie przewodów na nowe". Ponadto została też spełniona przesłanka braku zgody właścicieli nieruchomości na jej udostępnienie. Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, w szczególności korespondencji w zakresie prowadzonych rokowań wynika, że stronom nie udało się dojść do porozumienia z uwagi na rozbieżność stanowisk. Załączone do wniosku pisma dokumentujące prowadzone pomiędzy spółką a właścicielami nieruchomości negocjacje jednoznacznie dowodzą, że strony nie doszły do porozumienia w przedmiocie zgody na wykonanie planowanych prac inwestycyjnych. Wobec powyższego należy przyjąć, że rokowania się odbyły, ale zakończyły się niepowodzeniem. Wnioskodawca uczynił zadość wymaganiom przeprowadzenia rokowań stawianym przez art. 124 ust. 3 u.g.n. Ponieważ negocjacje pomiędzy stronami zakończyły się niepowodzeniem, inwestor miał prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie niezbędnej decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zastępującej zgodę właścicieli gruntu na przeprowadzenie zamierzonych prac inwestycyjnych.

Pismem z 21 września 2022 roku organ drugiej instancji wystąpił do pełnomocnika wnioskodawcy o udzielenie wyjaśnień w ww. zakresie. W piśmie z 10 października 2022 roku wnioskodawca udzielił wyjaśnień w przedmiocie konieczności przeprowadzenia inwestycji w zakresie określonym w przedmiotowym wniosku. Zdaniem organu odwoławczego inwestor udzielił precyzyjnych wyjaśnień w przedmiotowym zakresie, które są w pełni racjonalne i przeczą stanowisku, że prawo własności zostanie ograniczone w zakresie większym niż niezbędny do wykonania tej inwestycji oraz bez uwzględnienia interesu właścicieli nieruchomości. Wnioskowany zakres ograniczenia wynika z jego realnych oraz niezbędnych do realizacji inwestycji potrzeb, a przy tym sprowadzonych do niezbędnego minimum. Wojewoda dał wiarę wyjaśnieniom inwestora w powyższym zakresie, nie dostrzegając powodów, ani możliwości badania czy obszar ten nie powinien być większy albo mniejszy. Z decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości I. i M. K. wynikało, iż całkowity obszar ograniczenia dla działki nr [...] wynosi 3879 m2, a pas zajętości związany z lokalizacją obiektu liniowego wynosi dla przedmiotowej działki [...] m2, a zatem był on obiektywnie niezbędnym obszarem przewidywanym jako teren, na którym realizowane będą roboty budowlane względem przedmiotowej linii napowietrznej. Zdaniem organu odwoławczego wynikający z decyzji Starosty [...] sposób ograniczenia przedmiotowej nieruchomości był zgodny z prawem i odznaczał się minimalną uciążliwością dla właścicieli.

Inwestor zaproponował precyzyjną ofertę uregulowania stosunków z właścicielem, kompletną jeśli chodzi o związane z umiejscowieniem linii i precyzyjną w zakresie uregulowania kwestii finansowych związanych z udostępnieniem nieruchomości, tj. jednorazowe wynagrodzenie (notatka służbowa z 9 października 2020 r., pisma z 13 października 2021 r., z 7 grudnia 2021 r., pismo M. K. z 12 listopada 2021 r.). Przestawiona propozycja, mimo że uznana przez odwołującego za niekorzystną, była jednoznaczna, konkretna i kompletna. Załączone do wniosku pisma dokumentujące prowadzone pomiędzy spółką a właścicielami nieruchomości negocjacje zostały uznane za potwierdzenie, że strony nie doszły do porozumienia w przedmiocie zgody na wykonanie planowanych prac inwestycyjnych. Jeżeli inwestor zwrócił się do właściciela nieruchomości z propozycją wyrażenia zgody na zajęcie tej nieruchomości w związku z realizacją celu publicznego, na zaproponowanych przez siebie warunkach, a (właściciel) wskazał, że zaproponowane warunki są nie do przyjęcia (pismo M. K. z 12 listopada 2021 r.), wówczas inwestor nie musiał dalej prowadzić rokowań. Rokowania nie miały charakteru pozornego, a zmierzały do rzeczywistego osiągnięcia konsensusu. Organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał na ustalenie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego i został prawidłowo oceniony przez organ pierwszej instancji. Wobec braku niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron nie było konieczne. Strona odwołująca czynnie brała udział w niniejszym postępowaniu składając pisma z 23 maja 2022 r. i 30 czerwca 2022 r., w których przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Sama decyzja odpowiada prawu i poddaje się kontroli, jej uzasadnienie jest spójne, logiczne i zgodne z wymogami formalnymi przewidzianymi przez przepisy prawa.

Inwestor już podczas rokowań (pismo z 7 grudnia 2021 roku) wskazywał powody dlaczego wariant właścicielski (zmiana lokalizacji planowanego stanowiska słupowego tj. przesunięcie go maksymalnie do granicy z działką nr [...], stanowiącą drogę) nie może zostać zrealizowany. Podano, iż ze względu na uwarunkowania techniczne, tj. usytuowanie sąsiednich stanowisk słupowych dla których [...] posiada tytuł prawny do nieruchomości oraz wynikające z tego względu długości przęseł, propozycja właściciela nie może zostać zaakceptowana (spowodowałoby to przekroczenie dopuszczalnych, katalogowych długości przęseł). Wyjaśniono, iż przęsło jest to odległość pomiędzy sąsiednimi stanowiskami słupowymi. Jego hipotetyczna realizacja wiązałaby się z koniecznością wybudowania dodatkowego stanowiska słupowego, co spowodowałoby większą ingerencję w nieruchomości na trasie przedmiotowej linii oraz koniecznością zmiany lokalizacji stanowisk słupowych, dla których zostały pozyskane tytuły prawne do nieruchomości. Inwestor poddał analizie również dodatkowy wariant (przebudowa z pozostawieniem stanowisk w obecnej lokalizacji). Stwierdzono, że przedmiotowa linia jest bardzo ważna' dla zasilania południowej części Wojewoda. Jest zasilana ze stacji systemowej [...] (operator P. SA) poprzez stację [...]. Ze względu na warunek zminimalizowania przerw w dostawach energii elektrycznej dla Odbiorców, to rozwiązanie nie może zostać zastosowane. Jego realizacja wiąże się z większym czasem wymaganych wyłączeń przedmiotowej linii, co w wyniku wystąpienia stanu awaryjnego mogłoby skutkować przerwami w dostawie energii elektrycznej do Odbiorców. Ponadto w piśmie z 10 października 2022 r. inwestor również odniósł się do przedmiotowego zarzutu i omówił szczegółowo wszystkie brane pod uwagę warianty, aby zobrazować wymogi techniczne związane ze zmianą lokalizacji stanowiska w osi. Analiza poszczególnych wariantów doprowadziła do wniosku, iż wariant inwestorski jest najbardziej optymalny. Wskazany wariant jest podyktowany względami technicznymi co w sposób niebudzący wątpliwości wykazano w przedstawionym w piśmie zestawieniu. Zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji wskazała na nieruchomość będącą przedmiotem postępowania i jej właścicieli oraz określiła realizowany w ramach planowanej inwestycji cel publiczny, charakteryzując prawo podlegające ograniczeniu oraz zakres w jakim to ograniczenie następuje, wskazując podmiot na rzecz którego owa decyzja jest wydawana, przez co uznano, że zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto, materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji był wystarczający do wydania decyzji, przy tym został on zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. W ocenie organu odwoławczego, niezasadne okazały się podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Pismem z dnia 4 stycznia 2023 roku pełnomocnik M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia 9 grudnia 2022 roku, któremu zarzucił naruszenie:

1. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez:

a. nieprzesłuchanie zainteresowanych w sprawie w tym w szczególności M. K. i I. K., którzy mieli do przekazania istotne informacje a spowodowało to niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, dokonanie niewłaściwych ustaleń faktycznych oraz wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy,

b. brak podstaw do tego, by zmieniać bieg przedmiotowej linii, nikt nie wskazał również podstaw wydania takiej decyzji, nic nie wskazuje na konieczność dokonania czynności,

c. operator i zarazem strona postępowania nie wykazała, dlaczego przebieg tej linii energetycznej nie może być w miejscu dotychczasowym,

d. nie wykazano, jakie okoliczności zaszły by zmienić przebieg dotychczasowego przebiegu linii.

2. art. 8, 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowicie niezrozumiałe sformułowanie uzasadnienia decyzji oraz naruszenie zasady praworządności i zasady legalizmu.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie skarżącego istotną rolę w niniejszym postępowaniu odgrywały wyjaśnienia jakie mogłaby złożyć I. K. i M. K.. Organ całkowicie pominął stanowisko w zakresie braku podstaw do tego, by zmieniać bieg przedmiotowej linii , nikt nie wskazał również podstaw wydania takiej decyzji, nic nie wskazuje na konieczność dokonania czynności. Operator nie wykazał, dlaczego przebieg tej linii energetycznej nie może być w miejscu dotychczasowym. Nie wykazano jakie okoliczności zaszły by zmienić przebieg dotychczasowego przebiegu linii. Według skarżącego powstało pytanie, czy w przedmiotowym postępowaniu mamy do czynienia z błędem projektowym, którego operator nie chce skorygować, czy z innymi kwestiami technicznymi, których nie da się pominąć. Na ten temat milczy organ wydający decyzję, pomimo moich kilkukrotnych interwencji w tym zakresie. Mimo szeregu pytań operator nie odpowiedział na kwestie dotyczące tego, dlaczego zmieniona została kwestia dotychczasowego przebiegu linii zasilającej. Organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia reguł wskazanych w art. 107 § 3 KPA poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. Według skarżącego czynności przeprowadzone przez organ pierwszej instancji powinny zostać powtórzone z udziałem skarżącego, zaś ustalenia faktyczne niniejszej sprawy powinny zostać zweryfikowane w oparciu o zarzuty wskazane w treści odwołania.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja może zostać uchylona tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 powyższej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do analizy prawidłowości zastosowania przez organy obu instancji art. 124 u.g.n., a w szczególności kwestii poprzedzenia wniosku o zastosowanie regulacji wynikających z tego przepisu prawidłowo przeprowadzonymi rokowaniami.

W myśl art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Omawiany przepis wprowadza niewątpliwie dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

W kontrolowanej sprawie bezsporny jest charakter przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Okolicznością niesporną jest także fakt, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia 11 stycznia 2021 r., sygn. [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na przebudowie jednotorowej linii WN 110 kV obejmującą wymianę stanowiska słupowego i wymianę przewodów na nowe, na terenie nieruchomości położonych w obrębach geodezyjnych: [...], [...] i [...], gm. [...]. Trasa przebiegu projektowanej inwestycji, przechodzącej przez teren objętej wnioskiem nieruchomości, jak również linie rozgraniczające teren inwestycji, zostały zaznaczone na załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnej (arkusz 3,4 - 4,5), która stała się ostateczna z dniem 1 lutego 2021 roku. Wnioskowany przez spółkę zakres ograniczenia sposobu korzystania z objętej wnioskiem nieruchomości, zarówno w aspekcie powierzchni jej zajęcia, jak i celu na jaki ma zostać wykorzystany, są zgodne z zapisami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec powyższego przyjąć należy, że pierwsza z przesłanek została spełniona i wykazana.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zostało poprzedzone rokowaniami, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że zastosowanie przez ustawodawcę w art. 124 ust. 3 u.g.n. wymogu, by udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzedzały rokowania, musi być rozumiane precyzyjnie, co oznacza, że wniosek składany w tym trybie muszą poprzedzać rzeczywiste negocjacje. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań, oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania (zob. wyrok NSA z 12 października 2016 r., I OSK 3332/15 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca nie zawęża też formy, w jakiej rokowania mają zostać zainicjowane (por. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., I OSK 298/15). W żaden sposób nie formalizuje on również momentu zakończenia rokowań. Zatem mogą być one zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (zob. wyroki NSA z: 22 lutego 2012 r., I OSK 357/11; 6 lipca 2017 r., I OSK 1723/15; 2 lutego 2017 r., I OSK 2054/16).

Na ocenę prawidłowości decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie mają przy tym wpływu, co do zasady, same warunki negocjacji, proponowana kwota, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., I OSK 179/15). Rolą organu jest wyłącznie zbadanie, czy rokowania w ogóle się odbyły oraz czy doszło do porozumienia między stronami. Nie podlega kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 2190/21).

Mając na uwadze, iż rokowania dotyczące uzyskania zgody na wykonanie prac objętych przepisem art. 124 ust. 1 u.g.n. miały miejsce, a brak zgody właścicieli nieruchomości na podpisanie przedstawionego im porozumienia należy uznać za brak zgody na wykonanie objętych wnioskiem prac. Podobnie brak akceptacji ze strony wnioskodawcy – inwestora na warunki zaproponowane przez stronę skarżącą należy uznać za element prowadzonych między stronami rokowań.

W rozpoznawanej skardze wskazano na naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 6, art. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie rozważenie przez Wojewodę całego materiału dowodowego i nie wywiązanie się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przyjęcia, że istnieją uwarunkowania techniczne do demontażu części stanowiska słupowego i posadowieniu nowego, w nowym miejscu oraz na wymianie przewodów na istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV. Tak sformułowany zarzut nie zyskał aprobaty ze strony składu orzekającego, ponieważ nie znajduje on oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Podkreślić należy, że organy administracji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i co jest bardzo istotne w skardze brak jest wskazanie okoliczności, które nie byłyby znane organowi przy podejmowaniu kwestionowanych rozstrzygnięć. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił organom administracji publicznej, że nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, jednocześnie w samej skardze brak jest wskazania choćby jednej okoliczności, które ograny nie wyjaśniły, czy też w ramach prowadzonych czynności wyjaśniających pominęły. Tym samym tak sformułowany zarzut nie może zyskać aprobaty składu orzekające i uzasadniać uwzględnienia wniesionej skargi.

Z treści skargi i zarzutów formułowanych w pismach procesowych wyłania się tylko jeden podstawowy zarzut, a mianowicie taki, że projektowana inwestycja mogła być przeprowadzona w inny sposób i zgoda została wydania z pominięciem istotnych informacji, których strona na etapie postępowania odwoławczego oraz sądowego nie ujawniła. W tym względzie nieprzesłuchanie strony skarżącej jako świadka nie wydaje się wystarczającą podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wobec ciągłego braku informacji ze strony skarżącej jakie to informacje miały spowodować podjęcie innej decyzji przez organu administracji. Jak trafnie zauważył już na etapie postępowania odwoławczego organ odwoławczy M. K. mógł już wcześniej wskazać o jakie dokładnie informacje chodziło, ale tego nie uczynił. Tak sformułowany zarzut związany jest w istocie nie tyle z działaniami podejmowanych przez organu administracji publicznej lecz odwołuje się do działalności projektowej inwestora projektowanej inwestycji. W tym kontekście zarówno podmiot projektujący przebieg inwestycji celu publicznego jak i wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych. W ramach odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego inwestor w piśmie z 10 października 2022 r. ustosunkował się uzupełniająco do kwestii zmiany dotychczasowego przebiegu linii energetycznej wskazując na warianty realizacji przedmiotowej inwestycji. Takie stanowisko nie zostało w konkretnym zakresie zakwestionowane przez stronę skarżącą. Nie mogą być zatem uwzględnione zarzut zawarte w skardze.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.