Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2195/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14e § 1a pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art, 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Konrad Aromiński, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Sułkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] maja 2024 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz G. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

G. sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej jako spółka lub skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej Dyrektor KIS lub organ) z [...] lipca 2024 r., znak [...] w przedmiocie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

W powyższym postanowieniu Dyrektor KIS wskazał, że wnioskiem z 21 listopada 2023 r. spółka wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczył ulgi badawczo-rozwojowej.

16 lutego 2024 r. Dyrektor KIS wydał interpretację indywidualną znak 0114-KDIP2-1.4010.640.2023.3.PP uznając stanowisko spółki za prawidłowe.

Następnie [...] lutego 2024 r. Minister Finansów wydał interpretację ogólną Nr [...], w której stwierdził, że do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej, o których mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U..2023.2805, dalej: ustawa o CIT), należą poniesione w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2022.2647, dalej ustawa o PIT) oraz sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostaje w ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu, w tym również należności z tytułu usprawiedliwionej nieobecności pracownika, do których poniesienia pracodawca jest zobowiązany na podstawie odrębnych przepisów, m.in. te dotyczące urlopu oraz choroby.

W konsekwencji wydania powyższej interpretacji ogólnej Dyrektor KIS wydał w pierwszej instancji postanowienie z [...] maja 2024 r., znak: [...], w którym stwierdził, że wydana interpretacja indywidualna jest niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w tym samym stanie prawnym, dlatego na podstawie art. 14e § 1a pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2023.2383 z późn. zm.; dalej: O.p.).

Spółka w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie art. 14e § 1a pkt 2 O.p. Podniosła, że interpretacja ogólna została wydana w zakresie, jaki w ogóle nie był przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w interpretacji indywidualnej, gdyż zadane pytanie oraz przedstawione we wniosku własne stanowisko nie dotyczyły możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych kosztów wynagrodzeń oraz zapłaconych przez pracodawcę składek ZUS za czas urlopów i usprawiedliwionych nieobecności w pracy.

Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor KIS wydał powołane na wstępie postanowienie, którym utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w pierwszej instancji.

Organ wskazał, że zakres przedmiotowy wniosku obejmujący zadane pytania dotyczy zagadnienia, o którym mowa w interpretacji ogólnej z [...] lutego 2024 r. Nr [...] oraz stanu prawnego tożsamego z tym, w którym wydano ww. interpretację ogólną. Stanowisko przedstawione w interpretacji, która została wydana spółce 16 lutego 2024 r. jest niezgodne z interpretacją Ministra Finansów, dlatego organ stwierdził, że interpretacja indywidualna wygasła.

Dyrektor KIS argumentował, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują ani zmiany, ani wygaszania interpretacji w części i w przypadku, gdy interpretacja w części jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów należy ją wygasić w całości w trybie art. 14e § 1a pkt 2 tejże ustawy. Dotyczy to wygaszania wszystkich interpretacji indywidualnych. Dlatego w sytuacji, gdy w interpretacji indywidualnej zawartych jest kilka zakresów, a jeden z nich jest sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w interpretacji ogólnej - interpretacja indywidualna podlega wygaszeniu w całości.

Odnosząc się do argumentu podniesionego w uzasadnieniu zażalenia, że w szczególności pytanie oraz przedstawione przez spółkę stanowisko nie dotyczyło wynagrodzenia oraz finansowanych przez pracodawcę składek na ZUS należnych pracownikom za czas urlopu i nieobecności w pracy, organ wskazał, iż co prawda pytanie nr 2 dotyczące zaliczenia wynagrodzeń do kosztów kwalifikowanych było ogólne, lecz w uzupełnieniu wniosku spółka wskazała, że do wynagrodzenia związanego z realizacją projektu uznawanego za koszt kwalifikowany związany z realizacją projektu opisanego we wniosku spółka nie zaliczała wynagrodzenia za czas nieobecności pracownika w pracy z jakichkolwiek przyczyn.

Dyrektor KIS podsumował, że złożenie przez spółkę ponownego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie, w którym skarżąca kwestionuje stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji z 16 lutego 2024 r., znak 0114-KDIP2-1.4010.640.2023.3.PP (tj. nieodnoszącym się do kwestii zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi na działalność badawczo- rozwojową należności pracowniczych z tytułu urlopów, chorób i innej usprawiedliwionej nieobecności) daje spółce możliwość ponownego uzyskania potwierdzenia zasadności swojego stanowiska w zakresie skutków podatkowych i/lub obowiązków podatnika nie tylko co do zdarzeń przyszłych, ale również stanu faktycznego. Ten zaś może odnosić się do zdarzeń już zaistniałych w przeszłości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka wniosła o uchylenie w całości powyższego postanowienia Dyrektora KIS oraz poprzedzającego je postanowienia wydanego w pierwszej instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów:

1. art. 14e § 1a pkt 2 O.p., poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do wygaszenia interpretacji, podczas gdy stan prawny, którego dotyczyła interpretacja ogólna jest węższy niż stan prawny obejmujący interpretację indywidualną i w konsekwencji postanowienie o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej powoduje, że część zagadnień objętych tą interpretacją na skutek jej wygaśnięcia pozostaje nierozstrzygnięta,

2. art. 14e § 1 pkt 2 w zw. z art. 14b § 1 O.p., poprzez uznanie, że interpretacja indywidualna jest niezgodna z interpretacją ogólną, pomimo, że interpretacja ogólna dotyczyła kwestii, która nie była objęta wnioskiem poprzedzającym wydanie Interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W sprawie należało zgodzić się ze skarżącą, że stan prawny, którego dotyczyła interpretacja ogólna jest węższy niż stan prawny obejmujący interpretację indywidualną i w konsekwencji postanowienie o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej powoduje, że część zagadnień objętych tą interpretacją na skutek jej wygaśnięcia pozostaje nierozstrzygnięta.

Ponadto, wbrew stanowisku organu, brak jest przeszkód prawnych aby stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w części. Sąd pierwszej instancji orzekający w tej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym skoro organ może stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości, tym bardziej może to uczynić tylko w stosunku do jej części (tak, np. wyroki z 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II FSK 1157/21; z 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II FSK 1158/21). Pogląd przeciwny nie może zostać uznany za prawidłowy. W pełni bowiem zasadne jest posłużenie się jedną z podstawowych reguł interpretacyjnych, tj. wnioskowaniem a fortiori w postaci argumentum a maiori ad minus. Dla tego rodzaju rozumowania podstawą są przepisy uprawniające, a przebiega ono w ten sposób, że skoro komuś wolno więcej, tym bardziej wolno mniej. W rozpoznawanej sprawie oznacza to tyle, że skoro organ mógł stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości, tym bardziej mógł to uczynić tylko w stosunku do jej części.

Stosownie do art. 14e § 1a pkt 2 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu stwierdzić wygaśniecie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym.

Organ może zatem stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej pod warunkiem wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą z niech jest niezgodność interpretacji indywidualnej z interpretacją ogólną, zaś drugą - wydanie obu interpretacji w takim samym stanie prawnym. Dla zastosowania instytucji wygaśnięcia interpretacji indywidualnej konieczne jest łączne wystąpienie obu tych przesłanek.

Przez niezgodność należy, w szczególności rozumieć taką sytuację, w której obie te interpretacje dotyczą tego samego zagadnienia, ale rozstrzygnięcia w nich zawarte są ze sobą sprzeczne. Niewątpliwie nie można natomiast mówić o niezgodności w sytuacji, gdy rozstrzygnięcia zawarte w interpretacjach obu typów dotyczą różnych kwestii.

Na wniosek skarżącej z 21 listopada 2023 r. Dyrektor KIS wydał 16 lutego 2024 r. interpretację indywidualną. We wniosku spółka przedstawiła opis stanu faktycznego, w którym na skutek podjętych przez siebie działań opracowała i wdrożyła zrobotyzowany proces obróbki głowic cylindrów z wykorzystaniem centrów obróbczych, zintegrowanej stacji mycia i stacji kontroli szczelności.

Poszczególne etapy projektu zostały opisane we wniosku o wydanie interpretacji.

W szczególności w części I. opisu stanu faktycznego spółka szczegółowo przedstawiła działania podjęte w ramach opisywanego we wniosku projektu, zaś w części II. przedstawiła koszty ponoszone w związku z tym projektem, na które składały się koszty z tytuły wypłaty wynagrodzeń pracownikowi zatrudnionemu przy projekcie na podstawie umowy o pracę jednego pracownika oraz składek z tytułu tych należności określonych w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

W świetle powyższego spółka zadała następujące pytania:

1) czy projekt opisany w punkcie I. opisu stanu faktycznego stanowi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 4a pkt 26 ustawy o CIT?

2) czy koszty wymienione w punkcie II. opisu stanu faktycznego stanowią koszty kwalifikowane, o których mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 4 i ust. 3 ustawy o CIT działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 18d ust. 1 tej ustawy?

3) czy spółce, zgodnie z art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, przysługuje prawo do obniżenia podstawy opodatkowania o 100% kosztów kwalifikowanych wymienionych w pytaniu drugim?

Skarżąca przedstawiła własne stanowisko, zgodnie z którym:

1) projekt opisany w punkcie I. opisu stanu faktycznego stanowi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 4a pkt 26 ustawy o CIT;

2) koszty wymienione w punkcie II. opisu stanu faktycznego stanowią koszty kwalifikowane, o których mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 4 i ust. 3 ustawy o CIT działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 18d ust. 1 tej ustawy;

3) spółce, zgodnie z art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, przysługuje prawo do obniżenia podstawy opodatkowania o 100% kosztów kwalifikowanych wymienionych w pytaniu drugim.

Po złożeniu wniosku, Dyrektor KIS wezwał spółkę do uzupełnienia braku formalnego, polegającego na niedostatecznym przedstawieniu opisu stanu faktycznego.

W wezwaniu Dyrektor KIS zawarł, m. in., pytania:

10. w zakresie uznania za koszty kwalifikowane wynagrodzenia osoby realizującej prace badawczo-rozwojowe w związku z projektem o którym mowa we wniosku i zatrudnionym na umowę o pracę, należy wskazać:

a) jakie dokładnie elementy wchodzą w skład ww. wynagrodzenia?

b) czy w skład ww. wynagrodzenia wchodzi również wynagrodzenie za czas choroby, urlopu, lub innej nieobecności pracownika (jakiej?)?

oraz

11. Czy spółka nie zamierza zaliczać do kosztów kwalifikowanych wynagrodzenia pracowników za czas nieobecności w pracy (np. urlop, choroba) ani wpłat na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych?

Na pierwsze z tych pytań spółka (w wezwaniu jako pytanie nr 10) udzieliła odpowiedzi:

W skład wynagrodzenia, o którym mowa we wniosku wchodzi wynagrodzenie za pracę wypłacone proporcjonalnie do czasu przeznaczonego na realizacje projektu.

Do wynagrodzenia związanego z realizacją projektu uznawanego za koszt kwalifikowany związany z realizacją projektu opisanego we wniosku spółka nie zaliczała wynagrodzenia za czas nieobecności pracownika w pracy z jakichkolwiek przyczyn.

Zaś na drugie z nich (w wezwaniu jako pytanie nr 11), spółka odpowiedziała, że nie zamierza ujmować tych elementów wynagrodzenia do kosztów kwalifikowanych.

W interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS uznał stanowisko spółki w całości za prawidłowe.

Następnie, jak ustalono powyżej, 13 lutego 2024 r. Minister Finansów wydał Interpretację ogólną, w której stwierdził, że do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej, o których mowa w (...) art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, należą poniesione w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT oraz sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostaje w ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu, w tym również należności z tytułu usprawiedliwionej nieobecności pracownika, do których poniesienia pracodawca jest zobowiązany na podstawie odrębnych przepisów, m.in., te dotyczące urlopu oraz choroby.

Sąd pierwszej instancji po analizie wniosku doszedł do przekonania, że spółka w tymże wniosku w ogóle nie zadała pytania dotyczącego kwestii objętych interpretacją ogólną oraz nie przedstawiła w tym zakresie własnego stanowiska, co zostało wyraźnie podkreślone w odpowiedzi na wezwanie organu, dlatego Dyrektor KIS potwierdzając w interpretacji indywidualnej prawidłowość stanowiska spółki w ogóle nie wypowiedział się w kwestii objętej interpretacją ogólną. Stwierdzenie w uzasadnieniu, że jakiś stan faktyczny (nieopisany we wniosku) wywołuje jakieś skutki prawne w oparciu o przepis wskazany we wniosku, ale stosowany w innym zakresie, niż to zostało wskazane we wniosku należy uznać za nieadekwatną argumentację, wykraczającą poza meritum sprawy, natomiast z całą pewnością nie stanowi ono rozstrzygnięcia zawartego w tej interpretacji.

Pomimo zatem zawarcia w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej takiego stwierdzenia, nie można uznać, że jest ona niezgodna z interpretacją ogólną, gdyż obydwa akty prawne dotyczą innych kwestii (pomimo, że objętych tym samym przepisem).

Przechodząc do analizy wystąpienia drugiej przesłanki należy wskazać, że pod pojęciem takiego samego stanu prawnego należy rozumieć nie tyle brzmienie ogółu przepisów obowiązujących w danym momencie, co przepisów których dotyczą porównywane rozstrzygnięcia zarówno pod kątem ich brzmienia, jak również zakresu rozstrzygania.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II FSK 2732/20 wskazał, że w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14e § 1a pkt 2 O.p. organ zobowiązany jest porównać treść interpretacji indywidualnej i ogólnej pod kątem stanu prawnego oraz tożsamości zagadnień podatkowych.

Przez tożsamość zagadnień podatkowych w kontekście analizowanego przepisu można rozumieć wyłącznie sytuację, w której interpretacja ogólna rozstrzyga wszystkie zagadnienia, których dotyczy interpretacja indywidualna.

Powyższe oznacza, jak trafnie zarzuciła skarżąca, że interpretacja ogólna oraz interpretacja indywidualna zostały wydane w różnym stanie prawnym, gdyż ich zakres się nie pokrywa. W konsekwencji pomiędzy sprawami nie zachodzi tożsamość, a tym samym nie występuje przesłanka, o której mowa w art. 14e § 1a pkt 2 O.p.

Jedynie w sytuacji, w której interpretacja ogólna rozstrzyga wszystkie kwestie rozstrzygnięte w interpretacji indywidualnej, wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości spowoduje, że wnioskodawca może zastosować się do interpretacji ogólnej w zakresie całości zagadnień poruszonych w interpretacji indywidualnej.

Skarżąca zatem zasadnie podniosła, że w sytuacji, gdy zakres rozstrzygnięcia zawartego w interpretacji ogólnej jest węższy niż w interpretacji indywidualnej, wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości powoduje, że część zagadnień rozstrzygniętych uprzednio w tej interpretacji indywidualnej po jej wygaśnięciu pozostałaby bez rozstrzygnięcia i zgodnie z pouczeniem zawartym pouczeniu postanowienia pierwszej instancji, spółce przysługiwałaby ochrona wynikająca jedynie z interpretacji ogólnej, czyli w zakresie węższym, niż wynikało to z Interpretacji indywidualnej.

Tym niemniej podkreślenia wymaga, że instytucja stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej ma na celu wyeliminowanie sytuacji równoczesnego funkcjonowania w obrocie prawnym interpretacji ogólnej i niezgodnej z nią interpretacji indywidualnych. Przewidując możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego interpretacji indywidualnej sprzecznej z interpretacją ogólną ustawodawca dał wyraźny prymat interpretacjom ogólnym (por. K. Teszner [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. l-119zzk, red. L. Etel, Warszawa 2022, art. 14(e).)

Nie można z tego jednak automatycznie wywodzić (odnosząc się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia), że interpretacja indywidualna niezgodna z interpretacją ogólną w jakimkolwiek zakresie podlega wyeliminowaniu z tego obrotu w całości, w tym także w części, w jakiej jest ona prawidłowa oraz w szczególności, nie jest niezgodna z wydaną interpretacją ogólną.

Z tego względu, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, należało przyjąć, że organ interpretacyjny może uchylić interpretację indywidualną jedynie w takim zakresie, w jakim jest ona niezgodna z interpretacją ogólną, pozostawiając w obrocie prawnym interpretacje indywidualne w zakresie, w jakim nie są one z tą interpretacją ogólną niezgodne. Nie można zgodzić się z Dyrektorem KIS, który stwierdził, że w sytuacji gdy w interpretacji indywidualnej zawartych jest kilka zakresów, a jeden z nich jest niezgodny w interpretacją ogólną, interpretacja indywidualna podlega wygaszeniu w całości, gdyż brzmienie powołanego przepisu nie daje możliwości stwierdzenia interpretacji indywidualnej jedynie w części.

Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych powyżej wyrokach w sprawach sygn. akt II FSK 1157/21 oraz II FSK 1158/21 potwierdził, że organ mógł stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w stosunku do jej części.

Rację ma skarżąca, że wyłącznie takie rozumienie tego przepisu zapewni sytuację, w której interpretacja indywidualna w zakresie, w jakim jest prawidłowa (oraz nie jest niezgodna z interpretacją ogólną), nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego tylko z tego powodu, że jej część (czasem na tyle mało istotna, że wnioskodawca nie podejmuje trudu poddania wyrażonego w tym zakresie stanowiska organu kontroli sądowej) jest niezgodna z interpretacją ogólną.

Tylko również rozumienie przepisu pozwalające na uchylenie interpretacji indywidualnej w części pozwoli na przyjęcie, że została spełniona druga z przesłanek, tj. wystąpiła tożsamości stanu prawnego w sytuacji, w której interpretacja indywidualna dotyczy zagadnień w szerszym zakresie, niż niezgodna z nią interpretacja ogólna.

Analizowana interpretacja ogólna dotyczy stosowania jedynie części jednego przepisu (art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT) wskazanego w interpretacji indywidualnej, jednak w zakresie, który we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie został wskazany (został z niej wyraźnie wykluczony) zarówno w opisie stanu faktycznego, jak również nie został on objęty pytaniem i własnym stanowiskiem strony.

W konsekwencji należało przyznać rację skarżącej, że przedmiotowa interpretacja indywidualna nie jest niezgodna z interpretacją ogólną, gdyż dotyczą one różnych kwestii, a ponadto stan prawny podlegający ocenie w Interpretacji indywidualnej jest szerszy niż stan prawny oceniony w Interpretacji ogólnej, dlatego nie można stwierdzić, że zostały one wydane w tym samym stanie prawnym.

Z tych względów zassane okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 14e § 1a pkt 2 O.p., poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do wygaszenia interpretacji, podczas gdy stan prawny, którego dotyczyła interpretacja ogólna jest węższy niż stan prawny obejmujący Interpretację indywidualną i w konsekwencji postanowienie o wygaśnięciu Interpretacji indywidualnej powoduje, że część zagadnień objętych tą interpretacją na skutek jej wygaśnięcia pozostaje nierozstrzygnięta. Dyrektor KIS naruszył także art. 14e § 1 pkt 2 w zw. z art. 14b § 1 O.p., bowiem interpretacja ogólna dotyczyła kwestii, która nie była objęta wnioskiem poprzedzającym wydanie Interpretacji indywidualnej. Stwierdzone naruszenia miały istotny wpływ na wynika sprawy.

W konsekwencji w sprawie zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia, o czym orzeczono jak w wyroku, w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2023.1634, dalej p.p.s.a.).

Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto w oparciu o art. 200, art. 205 § 4 p.p.s.a. w związku z §2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego (Dz.U.2018.1687). Koszty postępowania w tej sprawie stanowiły: wpis od skargi w wysokości 100 zł i koszty zastępstwa prawnego 480 zł i opłata od pełnomocnictwa 17 zł.

Powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).