Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 545/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2013r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług od września do grudnia 2007r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec i sierpień 2007r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 545/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. określającą E. M.:

1. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. oraz

2. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec i sierpień 2007 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazana wyżej decyzja organu I instancji była druga w kolejności, bowiem pierwsza z 23 lutego 2012 r., w której określono podatniczce zobowiązanie w VAT w innych wysokościach niż zadeklarowane za okres styczeń-maj i październik-grudzień 2007 r. oraz określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za lipiec i sierpień 2007 r., została uchylona w toku postępowania odwoławczego w dniu 5 czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł.. wskazał w niej, że organ I instancji przyjął do rozliczenia podatku naliczonego za lipiec 2007 r. kwotę podatku z czerwca 2007 r. w innej wysokości niż wynikało to z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z .. lutego 2008 r. dotyczącej tego miesiąca.

Organ odwoławczy zaznaczył też, że decyzją z [...]r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił podatniczce zobowiązanie w VAT za okres od stycznia do lipca 2007 r. w nowej wysokości. Decyzja ta została utrzymana w mocy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 16 lutego 2013 r. (I SA/Łd 1584/12) oddalił skargę podatniczki, przy czym wyrok nie jest prawomocny.

Następnie decyzją z 22 listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, uchylił w całości decyzję z .. lutego 2008 r. i określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za czerwiec 2007 r. w wysokości 58 zł i kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za ten miesiąc w wysokości 0 zł.

Uwzględniając powyższe rozliczenie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wydał wskazaną na wstępie decyzję dotyczącą VAT za okres od lipca do grudnia 2007 r.

Dalej organ odwoławczy podniósł, że w toku postępowania kontrolnego stwierdzono, że E.M. w 2007 r. prowadziła zarejestrowaną działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, pod nazwą Firma A w P., będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i składała deklaracje VAT-7 w 2007 r. W okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. prowadziła zorganizowaną i ciągłą sprzedaż torebek w sklepie stacjonarnym w P. przy ul. K.nr 3/5, jak również poprzez serwis aukcyjny B, gdzie wykorzystywała nick A W okresie od lipca do grudnia 2007 r. podatniczka uzyskała przychody ze sprzedaży torebek w serwisie aukcyjnym B oraz poza nim w łącznej wysokości brutto 308.260,53 zł, zaniżając obrót podlegający opodatkowaniu VAT na łączną kwotą 116.260,38 zł. Ustalono, że realizując sprzedaż w serwisie aukcyjnym B podatniczka dokonywała dostawy wysyłkowej towarów, a ich wysyłka następowała po otrzymaniu zapłaty na rachunek bankowy. Wysyłka towarów była realizowana za pośrednictwem Poczty Polskiej, z którą strona miała zawarte umowy. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzono czynności sprawdzające u właściciela serwisu aukcyjnego B w zakresie zrealizowanych w 2007 r. transakcji sprzedaży z nicków używanych przez E.M. Na podstawie uzyskanych danych ustalono, że w okresie od lipca do grudnia 2007 r. podatniczka dokonywała w serwisie aukcyjnym B z nicka A sprzedaży torebek, portfeli oraz innej galanterii. Łączna ilość sprzedanych przedmiotów wyniosła 4.174 szt. Ponadto, organ kontrolujący zwrócił się do banków: Bank C, Bank D, Bank E, Bank F, Bank G, Bank H, Bank I S.A. o dane finansowe. Na podstawie pozyskanych informacji ustalono, że należności ze sprzedaży towarów w serwisie aukcyjnym B wpływały na rachunki bankowe w Banku C. oraz Banku D. Rachunki w wymienionych bankach należały do E.M.

Ponadto, w toku postępowania kontrolnego przesłuchano w charakterze świadka A.F.(zięcia E.M.). Świadek zeznał, że od początku 2007 r. był zatrudniony na pełen etat przez podatniczkę i było to jego jedyne źródło utrzymania. Oświadczył, że za przedmiotową pracę otrzymywał wynagrodzenie. Ponadto w złożonych zeznaniach wskazał, że do zakresu jego obowiązków pracowniczych należał zakup oraz sprzedaż towarów (przedmiotem sprzedaży były torebki) za pośrednictwem serwisu aukcyjnego B (w tym pakowanie tych towarów oraz ich wysyłka). Zeznał również, że sprzedawany towar był nowy i w miarę możliwości wystawiany w serwisie aukcyjnym B na bieżąco, a sprzedawany towar wysyłany był za pośrednictwem Poczty Polskiej, natomiast rzadko stosowany był odbiór osobisty. Wezwano również podatniczkę na przesłuchanie w charakterze strony, celem wyjaśnienia kwestii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej poprzez serwis aukcyjny B oraz zawiadomiono o przesłuchaniu świadka A.F. (zięcia i pracownika jej firmy). Podatniczka nie stawiła się jednak na przesłuchanie, ani nie uczestniczyła w przesłuchaniu świadka.

W świetle wyżej przedstawionych okoliczności uznano, że całość sprzedaży za pośrednictwem serwisu aukcyjnego B z nicka A w 2007 r., dokonana została w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez E.M. Przy czym stwierdzono, iż podatniczka nie zaewidencjonowała części transakcji sprzedaży torebek, nie wprowadziła ich do rejestrów sprzedaży za miesiące od lipca do grudnia 2007 r. oraz nie wykazała ich w deklaracjach VAT-7 za ten okres, tym samym zaniżając obrót podlegający opodatkowaniu VAT na kwotę netto 116.226,38 zł. Niezaewidencjonowanie sprzedaży za miesiące lipiec-grudzień 2007 r., wynikającej ze zrealizowanych transakcji sprzedaży na wskazaną kwotę, świadczyło w ocenie organu I instancji o niezgodnym ze stanem rzeczywistym dokumentowaniu procesów gospodarczych w ramach prowadzonych rejestrów VAT sprzedaży, które zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej "O.p.") stanowią księgi podatkowe. Dyrektor UKS uznał prowadzoną przez podatniczkę ewidencję przychodów za nierzetelną w części dotyczącej niezaewidencjonowanej sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem serwisu aukcyjnego B.

W związku z powyższym określono wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "ustawa o VAT") oraz art. 23 § 1 pkt 2 i § 2 O.p.

W złożonym odwołaniu, pełnomocnik podatniczki zarzucił naruszenie art. 7 i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT poprzez uznanie E.M. za podatnika VAT dokonującego sprzedaży towarów serwisie aukcyjnym B oraz uchybienie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 O.p. poprzez:

- naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego,

posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami w celu wydania rozstrzygnięcia,

przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,

odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków,

brak uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że zobowiązanie za miesiące wrzesień-grudzień 2007 r. nie uległo przedawnieniu, gdyż zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego podatniczki. W związku z powyższym nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. Wskazał ponadto, że wobec podatniczki zostało też wszczęte postępowanie karne skarbowe. Podatniczce przedstawiono 17 grudnia 2012 r. zarzuty podania nieprawdy w złożonych do urzędu skarbowego deklaracjach VAT-7 za styczeń-maj i lipiec-grudzień 2007 r. przez co został uszczuplony podatek od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. oraz został narażony na uszczuplenie podatek za lipiec i grudzień 2007 r. W związku z powyższym, w ocenie organu, zastosowanie miał art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny i został szczegółowo rozpatrzony. Podczas postępowania kontrolnego dokonano pełnej analizy zapisów dotyczących wpływów na konta bankowe. Wszelkie wpłaty, co do których istniały wątpliwości, że mogą one dotyczyć innych zobowiązań i płatności, nie były brane pod uwagę przy określaniu podstawy opodatkowania.

W ocenie organu podnoszony przez stronę argument potwierdzający tezę, że sprzedaży z nicka A dokonywał A.F. na własny rachunek, nie zaś E.M., nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. Organ wskazał, że zebrane w toku postępowania dowody wskazują jednoznacznie, że sprzedaży w 2007 r. z tego nicka dokonywała podatniczka i to na jej rachunki bankowe wpływały należności z tytułu sprzedaży.

Przechodząc do meritum organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że sprzedaż w serwisie aukcyjnym B w 2007 r. z nicka A w całości należała do E. M. Nick A jak również wskazane rachunki bankowe, na które wpływały pieniądze ze sprzedaży towarów, należały do E.M., a towar sprzedawany w sklepie stacjonarnym, jak i w serwisie aukcyjnym B, był identyczny. Stwierdził nadto, iż logika prowadzenia działalności gospodarczej wskazuje, że po to pracodawca zatrudnia pracowników, aby wykonywali oni określone obowiązki, za które dostają stosowne wynagrodzenie.

W tym stanie faktycznym organ odwoławczy uznał, że cała sprzedaż w serwisie aukcyjnym B z ww. nicka i wpływy z tego tytułu na wskazane wyżej rachunki bankowe, powstały z tytułu prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organów obu instancji podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.:

- art. 7 ust. 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, że podatniczka dokonywała dostaw towarów za pośrednictwem serwisu aukcyjnego B w sytuacji, gdy w istocie czynności tych dokonywał A.F.,

- art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez uznanie skarżącej za podatnika podatku od towarów i usług w związku z dokonanymi dostawani towarów za pośrednictwem serwisu aukcyjnego B w sytuacji kiedy osobą, która faktycznie dokonywała sprzedaży był A.F.;

a także powołanych wcześniej w odwołaniu zarzutów naruszenia prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie oświadczenia A.F. z dnia 13.08.2012 r. w którym stwierdza, że to nie E. M., a on sam prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży internetowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W skardze sformułowane zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów naruszenia prawa procesowego. Punktem wyjścia dla rozważań podjętych w niniejszej sprawie jest art. 122 O.p., zgodnie z jego treścią w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Rozwinięciem omawianej zasady są przepisy odnoszące się do postępowania dowodowego, w tym art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. zgodnie, z którymi organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z tych zatem norm wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze, zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie, jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 O.p., który nakazuje organom podatkowym oceniać okoliczności sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Przy czym ocena powyższa zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2000 r. I SA/Po 1342/99).

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby przy ustalaniu stanu faktycznego i jego ocenie - organy naruszyły wskazane w skardze normy prawa procesowego. Zarówno wynikające z zasad ogólnych - art. 120, art. 121 i art. 122 O.p., jak i konkretyzujących te zasady - norm art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. wynika obowiązek wszechstronnego, obiektywnego zgromadzenia materiału dowodowego i takiej jego oceny, aby w sposób najbardziej oddający rzeczywistość ustalić stan faktyczny sprawy. Przyjęte w Ordynacji podatkowej standardy w zakresie postępowania podatkowego, gwarantują dopuszczenie na tym etapie wszelkich dowodów, które służą rzetelnemu ustaleniu stanu faktycznego przy czynnym udziale podatnika i pełnej ochronie jego praw. Badanie przez sąd legalności decyzji polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy działania organów przy ustaleniu stanu faktycznego było zgodne z obowiązującymi procedurami, gdyż błędy popełnione przez organy na tym etapie postępowania - dyskwalifikowałyby wszelkie przyjęte w decyzji skutki podatkowe. Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 120 i art. 121 O.p. Zarzutu naruszenia zasady praworządności (art. 120 O.p.) i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 O.p.), nie można wszak uznać za uzasadniony z tego tylko powodu, że organy ustaliły stan faktyczny w sposób odmienny od prezentowanego przez podatniczkę. W toku postępowania kontrolnego i podatkowego organy zebrały pełny materiał dowodowy i w sposób rzetelny ustaliły stan faktyczny sprawy, przywołując właściwe przepisy. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawi, organy wyjaśniły wszelkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne przy zachowaniu ustawowych standardów postępowania. Organy umożliwiły przy tym zarówno samej stronie i jej pełnomocnikowi pełny udział w postępowaniu. Co znamienne możliwości te skarżąca wykorzystywała w ograniczonym zakresie. Z akt sprawy wynika, że w toku prowadzonego postępowania podatniczka była wzywana do złożenia wyjaśnień w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Pełnomocnik skarżącej udzielił jedynie częściowej odpowiedzi w piśmie z 5 stycznia 2012 r., w którym wskazał, że w kontrolowanym okresie strona prowadziła sprzedaż w Spółdzielczy Dom Handlowy J w P. oraz przez serwis aukcyjny B pod nickiem A, a sprzedażą tą zajmował się jej pracownik. Skarżąca nie stawiła się również na przesłuchanie w charakterze strony. Mimo zawiadomienia nie uczestniczyła również w przesłuchaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. świadka – swojego pracownika i jednocześnie zięcia – A. F.

Sąd stwierdza również, że realizując zasadę prawdy obiektywnej z art. 122 i art. 187 O.p. – organy poszukiwały wszelkich dowodów mogących przyczynić się do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy uzasadniły też w sposób racjonalny i zgodny z doświadczeniem życiowym - wiarygodność poszczególnych dowodów, a dokonana przez nie ocena nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej art. 191 O.p. Przeprowadziły zatem postępowanie dowodowe w sposób spełniający wskazane wyżej wymogi, a zebrany w toku postępowania materiał dowody jest kompletny i został przez organy podatkowe szczegółowo rozpatrzony. Oceny dowodów organy podatkowe dokonały na tle całości zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania.

Nie wzbudza żadnych zastrzeżeń Sądu ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy, a w szczególności ustalenia dotyczące prowadzonej przez skarżącą w 2007 r. działalności gospodarczej. W toku postępowania, na podstawie danych uzyskanych od właściciela serwisu aukcyjnego B ustalono, że nick, z którego skarżąca dokonywała sprzedaży galanterii w postaci m. in. torebek i portfeli był zarejestrowany na E.M. Nie ma także najmniejszych wątpliwości, iż rachunki bankowe, na które wpływały pieniądze ze sprzedaży torebek serwisie aukcyjnym B należały do skarżącej, co potwierdziły w swoich pismach banki: Bank C oraz Bank D. Z analizy historii rachunków bankowych należących do skarżącej, wynika, że były one wykorzystywane do obsługi transakcji handlowych prowadzonych przy użyciu nicka A W istocie sama skarżąca w piśmie z 5 stycznia 2012 r. przyznała, iż była prowadzona sprzedaż przez serwis aukcyjny B, pod wskazanym nickiem. Co istotne realizując sprzedaż wysyłkową poprzez ten portal skarżąca dokonywała wysyłki zakupionych towarów poprzez Pocztę Polską, z którą w dniu 16 października 2006 r. zawarła dwie umowy na czas nieokreślony w sprawie odbioru i nadawania przesyłek pocztowych w obrocie krajowym i zagraniczny, co bezsprzecznie wskazuje na zorganizowany charakter tej działalności.

Słusznie również organy podatkowe oceniły, iż twierdzenie o tym, że to A.F., a nie E.M. dokonywał sprzedaży galanterii na własny rachunek nie zasługuje na wiarę. Organy miały prawo tak ocenić dowód (oświadczenie A.F. – k. 644 akt administracyjnych), nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Istotnym jest przy tym fakt, iż A.F. był nie tylko pracownikiem, ale również członkiem rodziny skarżącej. W trakcie przesłuchania w dniu 9 stycznia 2012 r. w charakterze świadka, A.F. odmówił odpowiedzi na pytanie, czy prowadził w 2007 r. sprzedaż w internecie we własnym imieniu i na własny rachunek, korzystając z prawa do odmowy odpowiedzi na powyższe pytanie, zgodnie z art. 196 § 2 O.p. Nie może być w takiej sytuacji wiarygodne oświadczenie złożone siedem miesięcy później, którego celem także miała być ochrona interesów skarżącej – teściowej świadka.

Podsumowując, brak jest jakichkolwiek dowodów podważających wiarygodność zestawienia transakcji dokonanych za pośrednictwem serwisu aukcyjnego B. Dane te wraz z udostępnioną przez banki historią rachunków bankowych należących do skarżącej stanowiły podstawę ustalenia wartości sprzedaży w poszczególnych miesiącach 2007 r. W ocenie Sądu jakiekolwiek zakwestionowanie przedstawionego przez organy zestawienia transakcji, jako mającego związek ze sprzedażą towarów wymagałoby przedstawienia konkretnych dowodów temu przeczących, a takich strona nie przedłożyła, ograniczając się jedynie do podniesienia niczym nie popartych twierdzeń.

Nie zasługuje także na akceptację zarzut naruszenia art. 188 O.p., zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W ocenie pełnomocnika skarżącej przepis ten został naruszony bowiem organ nie podjął żadnych czynności mających na celu wyjaśnienie z jakich względów A.F. odmówił odpowiedzi na pytanie, czy prowadził sprzedaż w internecie w 2007 r. we własnym imieniu i na własny rachunek. Zdaniem pełnomocnika zachodziła także konieczność przesłuchania w tym zakresie świadków (skarżącej, A.F., S.P., A.P. oraz nabywców towarów).

Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie zgadza się z poglądem, zgodnie z którym organ podatkowy nie może oddalić wniosku dowodowego, jeśli żądany dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i zgłoszony został na odmienną od dotychczas zebranego materiału dowodowego tezę dowodową. Organ podatkowy może oddalić taki wniosek tylko wówczas, gdy okoliczność, która ma być tym dowodem udowodniona została już "wystarczająco" stwierdzona innym dowodem (dowodami). Wykładnia znaczenia pojęć i zwrotów użytych w art. 188 O.p. musi prowadzić do konkluzji, że oddalenie wniosku dowodnego w opisanej wyżej sytuacji procesowej będzie uzasadnione wtedy, kiedy w toku postępowania został już przeprowadzony dowód, który pozwala na odtworzenie stanu faktycznego zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy. Ocena wiarygodności tego dowodu – uwzględnienie go (lub nie) w rozstrzygnięciu sprawy są bez znaczenia

Podkreślić należy, że przedmiotem sporu nie jest to dlaczego A.F. odmówił odpowiedzi na wskazane wyżej pytanie, lecz to, czy skarżąca dokonywała sprzedaży za pośrednictwem serwisu aukcyjnego B w ramach działalności gospodarczej, okoliczność ta zatem dla wyniku sprawy nie miała znaczenia.

Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodem w postępowaniu podatkowym może być także oświadczenie pracownika strony. Takie oświadczenie złożył A.F. (k. 644 akt administracyjnych). Wynika z niego, że w 2007 r., to on na własny rachunek, a nie E.M., dokonywał sprzedaży serwisie aukcyjnym B. Istniał więc dowód na okoliczność tego, że to nie podatniczka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży internetowej tylko A.F. Zatem teza dowodowa, która została postawiona we wniosku dowodowym zawartym w odwołaniu z dnia 19 grudnia 2012 r. (data wpływu 21 grudnia 2012 r.) była wystarczająco stwierdzona innym dowodem. Teza dowodowa, na okoliczność której pełnomocnik skarżącej złożył wniosek dowodowy (prowadzenie działalności przez A.F.) była już stwierdzona jego oświadczeniem znajdującym się w aktach sprawy. Z pisma pełnomocnika strony z 5 stycznia 2012 r. wynika, że podatniczka prowadziła sprzedaż przez internet. Nie jest okolicznością sporną to, że skarżąca zatrudniała pracownika – A.F. A.F. w dniu 9 stycznia 2012 r. potwierdził że był zatrudniony przez E.M. Zeznał także, że w ramach swoich obowiązków zajmował się też sprzedażą w serwisie aukcyjnym B. W związku z powyższym organ dysponował dowodem potwierdzającym tezę o prowadzeniu przez skarżącą działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży towarów przez Internet. Późniejsze oświadczenie A.F. z 13 sierpnia 2012 r., w którym wskazał, że w 2007 r. dokonywał sprzedaży za pośrednictwem serwisu aukcyjnego B na własny rachunek, organ potraktował jako dowód w sprawie, podlegający ocenie w ramach swobodnej oceny dowodów. Z uwagi na to, że posiadał szereg dowodów na okoliczność dokonywania przez skarżącą (a nie przez A.F.) sprzedaży towarów zarówno w sklepie w P. jak i przez serwis aukcyjny B, dowód ten uznał za niewiarygodny. W ocenie Sądu ocena ta jest prawidłowa.

W sprawie niniejszej nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art. 5 ust. 2). Art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi z kolei, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). W myśl art. 15 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). Z materiału dowodowego sprawy wynika, że w rozpatrywanym roku podatkowym skarżąca dokonywała sprzedaży detalicznej w Spółdzielczym Domu Handlowym J w P. oraz wysyłkowej poprzez serwis aukcyjny B. Sąd przychyla się do zaprezentowanej przez organy obu instancji argumentacji, zgodnie z którą skarżąca prowadząc działalność gospodarczą pod własnym nazwiskiem nie zaewidencjonowała wszystkich obrotów dotyczących sprzedaży, w związku z czym prowadzone przez nią ewidencje nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych w okresie obejmującym niniejszą sprawę.

Nie budzą także zastrzeżeń Sądu ustalenia organów podatkowych, co do wysokości obrotów w zakresie sprzedaży aukcyjnej towarów oparte na analizie danych z serwisu aukcyjnego B, wysokości kwot uzyskanych ze sprzedaży oraz ilości, sprzedanego towaru w okresie od lipca do grudnia 2007 r.

Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia co do zasady wymogi określone w art. 210 § 4 O.p. Organ odwoławczy przedstawił w sposób szczegółowy stan faktyczny, a następnie przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych, wyjaśnił konieczność ich zastosowania w sprawie oraz argumenty przemawiające za zastosowaniem tych przepisów w sprawie. Odniósł się nadto do podnoszonych przez pełnomocnika zarzutów, szczegółowo dokonując ich analizy i przedstawiając stanowisko organu wraz z argumentacją, a zawarta w uzasadnieniu decyzji dokonana przez organ ocena okoliczności sprawy jest prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – jasne i zrozumiałe.

Końcowo należy podnieść, że wbrew wywodom zawartym w odpowiedzi na skargę nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia z powodu zastosowania środka egzekucyjnego. O ile istotnie środek taki został zastosowany przed upływem terminu przedawnienia, o tyle o jego zastosowaniu podatniczka została powiadomiona już po jego upływie. Na podstawie tytułu wykonawczego .../... z dnia .. grudnia 2012 r. doręczonego Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w Z.W. tego samego dnia zastosowano w stosunku do E.M. środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego E.M. odebrała dopiera w dniu 11 stycznia 2013 r. Pozostaje to jednak bez wpływu na wynik sprawy, gdyż podatniczka została skutecznie zawiadomiona o wszczęciu wobec niej postępowania karno-skarbowego w dniu 3 grudnia 2012 r. (a więc przed upływem terminu przedawnienia). Zarzut został przedstawiony E.M. w dniu 17 grudnia 2012 r.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.

IB