Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 433/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 93 i  art. 94
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi J. J. i W. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 25 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 28 października 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących J. J. i W. J. solidarnie kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 433/23

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2023 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2022 roku, poz. 2000 ze zm. dalej jako kpa) zażalenia J. J. i W. J.na postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 28 października 2022 roku, znak: [...]negatywnie opiniującego podział nieruchomości, działki nr [...]o pow. 0,3080 ha, obręb geodezyjny [...]jednostka ewidencyjna [...]– Obszar Wiejski, przedstawiony na wstępnym projekcie podziału nieruchomości dołączonym do wniosku – orzekło – utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

W dniu 14 października 2022 roku W. J. i J. J. wystąpili do Burmistrza Gminy i Miasta [...]z wnioskiem o zaopiniowanie szkicu wstępnego projektu podziału działki nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...]dla której zostały wydane trzy decyzje wszystkie z dnia 13 lipca 2022 roku o ustaleniu warunków zabudowy o numerach [...], nr [...]i nr [...]. W wyniku podziału mają powstać trzy działki nr [...]o pow. 0,1026 ha, nr [...]o pow. 0,1027 ha i nr [...]o pow. 0,1027 ha.

Działka o nr [...]zlokalizowana jest na terenie dla którego brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy teren objęty jest trzema decyzjami o warunkach zabudowy z dnia 13 lipca 2022 roku i każda z nich ustala sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na całej działce nr [...], położonej w [...]. Natomiast na załącznikach graficznych nr 2, stanowiących integralną część decyzji, teren zaznaczony jako ABCD obejmuje tylko określoną część przedmiotowej działki, usytuowaną w innych nie pokrywających się miejscach.

Postanowieniem z dnia 28 października 2022 roku Burmistrz Gminy i Miasta [...] negatywnie zaopiniował wstępny podział nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,3080 ha, polegający na wydzieleniu z tej działki trzech działek.

W uzasadnieniu organ podnosił, że przedmiotowy podział podlegał głównie ocenie w zakresie zgodności z ustaleniami trzech decyzji o warunkach zabudowy. Organ pierwszej instancji negatywną opinie wywiódł z faktu, iż wydzielenie z nieruchomości objętej trzema decyzjami nowych działek naruszałoby wskazane w decyzji parametry i wskaźniki dotyczące przyszłych inwestycji, które odnoszą się do terenu objętego decyzją.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli J. J. i W. J. podnosząc, iż organ zastosował niewłaściwe przepisy prawne. Błędne jest też twierdzenie, iż nie będą zachowane parametry i wskaźniki zabudowy określone w decyzjach oraz naruszone zostały ogólne zasady kodeksu postępowania bowiem organ nie skorzystał z uprawnień z art. 50 kpa.

Organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawne warunki podziału nieruchomości regulują zapisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami( DZ.U z 2023, poz. 344 dalej jako ustawa).

W myśl art. 94 ust.1 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – podziału można dokonać jeżeli:

- podział nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo

- jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dwuetapowść procedury zmierzającej do podziału nieruchomości w przypadku braku miejscowego planu wymaga przeprowadzenia dwóch odrębnych postępowań. Celem pierwszego jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast celem drugiego z tych postępowań jest zatwierdzenie podziału nieruchomości dokonanego w zgodzie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dopuszczalność wydzielenia działek gruntu w ramach podziału nieruchomości należy ocenić przez pryzmat możliwości ich zagospodarowania określonych w decyzji o warunkach zabudowy.

W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wydał trzy decyzje o warunkach zabudowy z dnia 13 lipca 2022 roku- 1) znak: [...]; 2) znak: [...]; 3) znak: [...], każda ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na całej działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Teren inwestycji oznaczono jako ABCD na kopii mapy zasadniczej w skali 1 : 1000, stanowiącej załącznik graficzny nr 2 do poszczególnych decyzji. Dla każdej inwestycji ustalone zostały szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, w szczególności w zakresie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Określony został wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki -11,08 % oraz minimalną wielkość powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki -30% przy szerokości elewacji frontowej -12 m + - 20%. Podkreślić należy w ocenie organu, iż powyższe wielkości zostały określone w stosunku do powierzchni całej działki nr [...], a nie tylko części zaznaczonych jako teren inwestycji ABCD na załącznikach graficznych.

W przedłożonym przez skarżących wstępnym projekcie podziału przewiduje się wydzielenie trzech działek o numerach 1) nr [...] o pow. 0,1026 ha, 2) nr [...] o pow. 0,1027 ha, 3) nr [...] o pow. 0,1027 ha. Zgodnie z każdą decyzją o warunkach zabudowy spełniony były spełniony warunek powierzchni zabudowy – do 341 m². Natomiast powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 924 m² i w tym zakresie proponowany przez skarżących podział nieruchomości narusza w/w decyzje o warunkach zabudowy, gdyż powierzchnia każdej nowoprojektowanej działki wynosi niewiele ponad 1020 m².

W procesie podziału nieruchomości właściwy organ nie może dokonać podziału danej nieruchomości wbrew ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy, skoro przepis art. 94 ust.1 pkt 2 ustawy zezwala na dokonanie podziału jedynie w zgodzie z warunkami określonymi w decyzji. Planowany podział musi być zgodny z częścią tekstową, jak i graficzną decyzji o warunkach zabudowy gdyż obie części są równoważne pod względem formalnym i merytorycznym. Decyzje o warunkach zabudowy dla działki nr [...] stały się ostateczne i nie zostały zakwestionowane przez skarżących.

Skargę na decyzje organu odwoławczego wnieśli W.J. i J.J..

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucali:

-1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść postanowienia tj. art. 76 § 1 w związku z art. 77 § 1 kpa polegające na dowolnej ocenie dowodów z dokumentów w postaci decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 13 lipca 2022 roku o numerach [...] i uznanie, że każda z nich ustala sposób zagospodarowania terenu oraz warunki zabudowy dla całości działki nr [...] o pow. 0,3080 ha, podczas gdy prawidłowa analiza ww. decyzji prowadzi do wniosku, że każda z decyzji o warunkach zabudowy dotyczy innej części działki nr [...] i ustala warunki zabudowy wyłącznie dla części zaznaczonej w załączniku graficznym nr 2 oznaczonej literami ABCD, który to załącznik stanowi integralną część decyzji o warunkach zabudowy i tym samym wnioskowany podział działki nr [...] jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, co doprowadziło do niezasadnego negatywnego zaopiniowania podziału działki nr [...];

-2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa polegające na błędnym określeniu maksymalnej powierzchni zabudowy na 341 m² oraz minimalnej powierzchni biologicznie czynnej na 924 m² działek powstałych na skutek podziału zgodnie z wnioskiem skarżących, podczas gdy decyzje o warunkach zabudowy z dnia 13 lipca 2022 roku określają powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki na 11,08% i powierzchnię biologicznie czynną w stosunku do powierzchni działki na 30%, co oznacza, że trzeba daną wartość procentową odnieść do powierzchni działek powstałych na skutek podziału i w ten sposób ustalić maksymalną powierzchnię zabudowy oraz powierzchnie biologicznie czynną nowopowstałych działek, co doprowadziło do niezasadnego negatywnego zaopiniowania podziału działki nr [...];

-3) podtrzymując zarzut zawarty w pkt 2 ewentualnie skarżący zarzucali naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa polegające na błędnym przyjęciu, że w związku z tym, że minimalna powierzchnia biologicznie czynna nowopowstałej działki nie może być mniejsza niż 924 m², to proponowany przez skarżących podział nieruchomości narusza decyzje o warunkach zabudowy z dnia 13 lipca 2022 roku, gdyż powierzchnia każdej nowoprojektowanej działki przekracza niewiele ponad 1020 m², podczas gdy zagospodarowanie każdej z projektowanych działek i jej zabudowanie jest możliwe z zachowaniem warunków określonych w decyzjach o warunkach zabudowy;

-4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia tj. art. 79a w związku z art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie stron o zakończeniu postępowania i umożliwienie stronom zaznajomienia się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji i zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych oraz poprzez niepoinformowanie strony o tym jakie przesłanki warunkujące uzyskanie pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy nie zostały spełnione, co pozbawiło skarżących prawa do uzupełnienia dowodów o koncepcję architektoniczną załączoną do niniejszej skargi i w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego utrzymania w mocy postanowienia organu pierwszej instancji.

Naruszenie prawa materialnego tj. art. 94 ust.1 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i negatywne zaopiniowanie projektu podziału działki nr [...] w sytuacji gdy projektowany podział nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi oraz zgodny z warunkami zabudowy określonymi w decyzjach Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 13 lipca 2022 roku, o numerach [...].

Mając powyższe na uwadze skarżący wnosili o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,

- zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania,

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci projektu zagospodarowania terenu z 22 maja 2023 roku dotyczącego działki [...] o powierzchni 0,3080 ha, obręb geodezyjny [...] zgodnie z projektowanym podziałem – celem wykazania faktu, iż możliwe jest zachowanie 924 m² powierzchni biologicznie czynnej na każdej z projektowanych działek i zabudowanie jej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym.

W uzasadnieniu skargi podnosili, że stanowisko organu, że każda z trzech decyzji o warunkach zabudowy wydanych w dniu 13 lipca 2022 roku dotyczy całości działki nr [...] i w konsekwencji projektowany podział nieruchomości jest sprzeczny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest błędna.

Skarżący wskazywali, że wydane zostały trzy decyzje o warunkach zabudowy i każda dotyczy innej części działki nr [...]. Części te nie pokrywają się wzajemnie i jednocześnie odpowiadają projektowanym działkom, które powstaną na skutek podziału. O tym świadczy też treść normatywna decyzji. W punkcie 2.2 decyzji stwierdzono ,, powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu z uwagi na rodzaj planowanej inwestycji wynosić będzie według wniosku inwestora max. 1026 m². W punkcie 3 o nazwie linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji oznaczono literami ABCD ... na mapie w skali 1:1000 stanowiącej załącznik nr 1 do każdej z decyzji o warunkach zabudowy. Obszary wskazane w załącznikach nr 1 do każdej z wyżej powołanych decyzji o warunkach zabudowy stanowią część działki [...] jednak nie pokrywają się wzajemnie. W załączniku nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy pod nazwą ,, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania obszaru otaczającego teren planowanej inwestycji wskazano, że obszar wnioskowanej inwestycji stanowi część działki o nr ew. [...], położonej w miejscowości [...]. W pkt 2 ppkt 2.2 tiret 7 wskazano ,, powierzchnia terenu podlegającego przekształceniu z uwagi na rodzaj planowanej inwestycji wynosić będzie według wniosku inwestora max.1026 m² ( odpowiednio 1027 m²). Nadto niemożliwym jest aby jeden organ w tym samym dniu wydał trzy decyzje o warunkach zabudowy dotyczące jednej i tej samej działki.

Powyższe oznacza, że decyzje o warunkach zabudowy dotyczą części działki nr [...]. Obszary objęte decyzjami odpowiadają projektowanym działkom o nr [...] o pow. 0,1025 m², o nr [...] o pow. 0,1027 m², o nr [...] o pow. O,1027 m². W związku z tym organ błędnie uznał, że podział nieruchomości jest niemożliwy bowiem jest niezgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Błąd organu miał istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkował negatywnym zaopiniowaniem projektu podziału nieruchomości.

W skarżonym postanowieniu organ wskazał, że zgodnie z każdą decyzją o warunkach zabudowy maksymalna powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 341 m², zaś powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 924 m².

Zdaniem skarżących organ błędnie ustalił powierzchnię zabudowy i powierzchnię biologicznie czynną. Zgodnie z art. 61 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym( DZ.U z 2023 roku, poz. 1597 dalej u.p.z.p.) decyzja o warunkach zabudowy ustala między innymi wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Zgodnie z art. 61 ust.7 u.p.z.p. oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego z dnia 26 sierpnia 2003 roku( DZ.U nr 164, poz. 1588) powierzchnia zabudowy jest określana jako stosunek, a nie dokładny obszar wyrażony w metrach kwadratowych.

W związku z powyższym prawidłowa powierzchnia zabudowy oraz minimalna powierzchnia biologicznie czynna dla projektowanych działek przedstawia się następująco:

- dla działki nr [...] o pow. 0,1026 ha – pow. zabudowy 113,68 m²( 11,08%), pow. biologicznie czynna 307,8 m²(30%),

- dla działki nr [...] oraz [...] o pow. 0,1027 ha – pow. zabudowy 113,79 m², pow. biologicznie czynna 308,10 m².

Skarżący wskazywali, że istnieje możliwość zagospodarowania projektowanych działek zabudową mieszkaniową jednorodzinną z zachowaniem 924 m² powierzchni biologicznie czynnej ponieważ powierzchnia 102 -103 m² pozwala na zbudowanie domu jednorodzinnego i podjazdu. Skarżący przedstawił wyliczenia matematyczne w tym zakresie oraz odwołał się do dokumentu dołączonego do skargi pt. ,, projekt zagospodarowania terenu z dnia 22 maja 2023 roku ‘’.

Zdaniem skarżących organ nie poinformował ich, które przesłanki nie zostały spełnione i brak ich spełnienia będzie skutkować wydaniem decyzji negatywnej. Stanowi to naruszenie art. 79a § 1 oraz art. 10 § 1 kpa.

Błędy proceduralne oraz wadliwa analiza dowodów doprowadziły do błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego – art. 94 ust.1 ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2108 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy( por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 roku, syg. akt S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7).

W ocenie Sądu istotną kwestią, jest ocena zgodności proponowanego podziału przedmiotowej działki nr [...] z zgodnie z decyzjami nr [...], nr [...], nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] w miejscowości [...].

W ocenie sądu za błędne należy uznać stanowisko organu, iż każda z wyżej powołanych decyzji o warunkach zabudowy odnosi się do całej działki nr [...]. Do każdej z wyżej powołanych decyzji jest załączona analiza funkcji cech zabudowy i zagospodarowania oraz załączniki graficzne z wyszczególnieniem terenu zainwestowania. Z wymienionych załączników jednoznacznie wynika, że ustalone warunku zabudowy i zagospodarowania terenu odnoszą się tylko do części działki nr [...], oznaczonej punktami ABCD. Z tego względu biorąc pod uwagę przedmiotowe załączniki, które są integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy należy podzielić pogląd skarżących, iż zostały wydane trzy decyzje o warunkach zabudowy dla trzech różnych części działki nr [...]. W takiej sytuacji nieuprawnionym jest odnoszenie parametrów – maksymalna powierzchnia zabudowy( 11,08%), minimalna wielkość powierzchni biologicznie czynnej w stosunku powierzchni działki do całej działki.

W ocenie Sądu zupełnie niezrozumiałym byłoby wydawanie trzech decyzji o warunkach zabudowy dla całej działki na budowę domu jednorodzinnego.

Sąd zauważa, że kwestia możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla części działki budzi kontrowersje.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę analiza przepisu art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że pod pojęciem ,, teren ‘’ mieści się obszar objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie należy go utożsamiać tego pojęcia z działką ewidencyjną. Należy zgodzić się ze stanowiskiem, że jest możliwe wystąpienie o warunki zabudowy jedynie dla określonego fragmentu działki ewidencyjnej. Należy przyjąć, że za pomocą linii rozgraniczających inwestycję możliwe jest wskazanie konkretnej części działki, na której ma być realizowana inwestycja( wyrok NSA z dnia 17 lipca 2019 roku, II OSK 1881/18).

Należy zauważyć, iż do art. 61 dodano ust.5a u.p.z.p. w dniu 2 stycznia 2022 roku w brzmieniu ,, W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę ‘’.

Stanowisko zaprezentowane przez organy, iż proponowany podział działki nr [...] jest niezgodny z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy narusza przepis art.94 ust.1 pkt 2 ustawy.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pk1 lit.a) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził w ramach kosztów postępowania zwrot uiszczonego wpisu oraz wynagrodzenie pełnomocnika według norm przepisanych.