Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 802/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, 3, art. 4, art. 58 par. 1 pkt 1, 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 227, art. 237 par. 1, 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Dnia 27 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi A. G. dotyczącej braku reakcji Wydziału Gospodarowania Majątkiem Urzędu Miasta Ł. na nieprzestrzeganie warunków umowy dzierżawy postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 229 k.p.a., Rada Miejska w Ł. uznała za bezzasadną skargę A. G. w przedmiocie braku reakcji Wydziału Gospodarowania Majątkiem [...] na nieprzestrzeganie warunków umowy dzierżawy nieruchomości położonej przy ul. A, a zwłaszcza wymogu posiadania przez dzierżawcę, tj. Stowarzyszenie B poparcia ponad 50 % kupców prowadzących działalność gospodarczą na targowisku A.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyło Stowarzyszenie A w Ł.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ł. wniosła o jej odrzucenie.

W uzasadnieniu Rada Miejska w Ł. podniosła, iż skarga ta dotyczy uchwały podjętej w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. Zaskarżona uchwała jest w swej istocie czynnością materialno – techniczną – zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi w rozumieniu art. 238 § 1 K.p.a. Z uwagi na to, iż stanowiła czynność organu kolegialnego – Rady Miejskiej w Ł. przyjęła formę uchwały. Od przedmiotowego zawiadomienia mającego formę uchwały nie przysługuje żaden środek odwoławczy ani środek zaskarżenia. Nie podlega ono również zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie należy do aktów lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności publicznej nie obejmuje rozpoznawania skarg na sposób funkcjonowania organów administracji publicznej, ponieważ ta cześć aktywności nie została wskazana w ustawie jako należąca do kognicji tych sądów. Skargi w tym przedmiocie rozpatrywane są natomiast wyłącznie w trybie przepisów Działu VIII K.p.a.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 października 2009r. wezwano skarżące Stowarzyszenie do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do jego reprezentowania przez A. G. W zarządzeniu tym zakreślono stronie siedmiodniowy termin do usunięcia w/w braku pod rygorem odrzucenia skargi.

Stosowne wezwanie doręczono skarżącemu Stowarzyszeniu w dniu 22 października 2009r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 48), lecz pomimo upływu zakreślonego w nim terminu brak ten nie został usunięty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne) normuje natomiast ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływana dalej jako p.p.s.a., o czym stanowi jej art. 1.

Sprawami sądowoadministracyjnymi są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których z mocy odrębnych ustaw stosuje się przepisy p.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.

Stosownie do § 3 tego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Ponadto sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej, o czym stanowi art. 4 p.p.s.a.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu.

Zaskarżona uchwała podjęta została w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a. zatytułowanym "Skargi i wnioski". W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem tego rodzaju skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje ugruntowany pogląd, że skarga ta jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno – techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi. Jak zaś już wyżej wskazano sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w p.p.s.a., a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII K.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienia NSA: z dnia 9 grudnia 1999r., III SAB 7/99 – ONSA 2001/1/27, z dnia 12 kwietnia 2001r., I SA 2668/00, Lex nr 54426, z dnia 23 lipca 2001r., II SAB 213/00, Lex nr 54555, z dnia 21 listopada 2000r., sygn. akt III SAB 108/99, Lex nr 48017, z dnia 15 października 2009r., I OSK 1382/09 dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie przewidują dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania także żadne ustawy szczególne. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych. W konsekwencji tego w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje również sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ (art. 237 § 1 i 3 K.p.a.) niezależnie od formy, jaka zostanie temu nadana, a więc także wówczas, gdy nastąpi to w formie uchwały, która jest w takim wypadku – jak już wyżej wskazano – jedynie zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy.

Z tych też względów stwierdzić należy, iż nawet zawiadomienie o załatwieniu skargi w formie uchwały podjętej przez Radę Gminy nie daje podstaw do złożenia skargi na taką uchwałę do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ustawy z dnia marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Wobec powyższego należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 k.p.a.

W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje nieprzedłożenie w zakreślonym w zarządzeniu z dnia 7 października 2009r. terminie dokumentu, określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez A. G. Na marginesie jedynie wskazać należy, iż także z tej przyczyny wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegałaby odrzuceniu. Niezłożenie, pomimo wezwania, tego dokumentu oznacza bowiem, że skarżące Stowarzyszenie nie wykazało, iż osoba podpisująca skargę jest upoważniona jednoosobowo do jego reprezentacji. Tym samym nie usunęło braku formalnego skargi. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i §3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

A.D.