Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 994/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Oddalono wniosek o zasądzenie kosztów

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. j. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 164/19 w sprawie ze skargi [...] sp. j. w [...] na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2018 r. nr 1557/2018 w przedmiocie nakazu rozbiórki 11 sztuk silosów zbożowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek uczestnika postępowania T. K. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 164/19 oddalił skargę [...] sp. j. w [...] na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 grudnia 2018 r., nr 1557/2018 w przedmiocie nakazu rozbiórki 11 sztuk silosów zbożowych.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

T. K. pismami z 11 maja 2016 r. i 3 czerwca 2016 r. (właściciel sąsiedniej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]) wskazał na prowadzone w sąsiedztwie nielegalne roboty budowlane polegające na rozbiórce 11 starych silosów i budowie takiej samej ilości nowych i większych silosów. Załączył on do akt administracyjnych materiał zdjęciowy obrazujący poprzedni stan silosów (z 2013 r.), prowadzone roboty budowlane oraz silosy powstałe w wyniku tych robót. W związku z powyższymi pismami zdecydowano o podjęciu czynności wyjaśniających. Jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone na podstawie art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm., zwane dalej: " Prawo budowlane").

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bolesławcu (dalej: "PINB") w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniach 3 czerwca i 3 sierpnia 2016 r. uzyskał od właściciela zakładu informację, że jedenaście sztuk stalowych silosów zbożowych o pojemności ok. 350 m3 posadowionych na stopach betonowych zostało zdemontowanych i poddanych konserwacji, tj. blachy zewnętrzne oraz powłoki oczyszczono, zakonserwowano, a następnie ponownie zamontowano na istniejących fundamentach. Roboty prowadzone były bez zgłoszenia lub pozwolenia na budowę od maja 2016 r. PINB przeprowadził też wstępne pomiary wysokościowe ustalając, że aktualna wysokość silosów wynosi około 17,60 m. Ustalenia te zostały potem zweryfikowane pomiarami przeprowadzonymi przez geodetę, który określił wysokość silosów na 18,20 m. z dokładnością do 5% licząc od poziomu +/- 0.00 m do galerii podłużnej nadzbiornikowej. PINB pozyskał również książkę obiektu budowlanego oraz protokołów kontroli okresowej: rocznych i pięcioletnich. Ustalił nadto, że w 1997 r. wydane zostało na rzecz skarżącej pozwolenie na budowę 8 silosów (decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Legnicy z dnia 18 VII 1997 r. nr UN.R6.7351/220/97 dalej: "pozwolenie z 1997 r.", zaś w 2000 r. pozwolenie budowlane na wykonanie kolejnych 3 silosów (decyzja Starosty Bolesławieckiego z 4 IX 2000 r., nr 634, znak WAB.7351/Gr-6/2000, dalej: "pozwolenie z 2000 r.". Zatwierdzony pozwoleniem z 2000 r. projekt budowlany przewidywał budowę 3 dodatkowych silosów ZB-150 o ładowności 150 Mg przy istniejącej baterii 8 silosów przymłyńskich, mających stanowić uzupełnienie baterii. Jak wynikało z projektu, dotychczasowa bateria składała się z 8-miu silosów metalowych typu ZB-150 o ładowności 150 Mg każdy, usytuowanych w dwóch rzędach za budynkiem młyna. Cała bateria miała więc – według pozwolenia z 2000 r. - składać się z 11 - tu silosów typu ZB-150 o wysokości 11,55 m. Wysokość silosów projektant określił na 11,55 m licząc od poziomu +/- 0.00 m do galerii podłużnej nadzbiornikowej.

W wyniku porównania materiału fotograficznego dostarczonego przez T. K. z archiwalną dokumentacją projektową oraz pozostałymi dowodami organy nadzoru stwierdziły, że wykonana w 2016 r. bateria 11-tu silosów przymłyńskich będąca przedmiotem postępowania administracyjnego, przewyższała baterię silosów na którą wydano pozwolenie z 1997 r. oraz pozwolenie z 2000 r. Weryfikując zaś możliwość legalizacji robót budowlanych zarówno PINB jak i DWINB stwierdziły, że skarżąca nie wykonała postanowienia PINB z dnia 19 czerwca 2017 r. nr 11/2017 wstrzymującego roboty budowlane i nakładającego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów umożliwiających legalizację robót w terminie do 31 stycznia 2018 r.

Ponadto wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2018r. (sygn. akt II SA/Wr 485/17) stwierdzono nieważność MPZP z 2017 r. m.in. w części zezwalającej na realizację obiektów o wysokości do 35 m. Poprzednio obowiązujący plan miejscowy ogranicza zaś wysokość zabudowy do wysokości 12 m.

W konsekwencji PINB decyzją z dnia 19 czerwca 2018 r. nr 44/2018, nakazał rozbiórkę 11 sztuk silosów zbożowych zlokalizowanych na działce nr [...] oraz częściowo na działce nr [...] i [...] (obecnie dz. nr [...]) w miejscowości [...], gmina [...].

Od powyższej decyzji, [...] sp. j. w [...] (dalej: "skarżąca") wniosło odwołanie.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "DWINB") utrzymał w mocy decyzję PINB.

Powyższa decyzja jest drugą w sprawie. Poprzednią decyzją z dnia 26 kwietnia 2017 r. nr 701/2017 DWINB uchylił decyzję PINB z 9 stycznia 2017 r. nr 3/2017 nakazującą rozbiórkę 11 silosów z uwagi na wejście w życie uchwały Rady Gminy Gromadka z dnia 10 lutego 2017 r. nr XXIX/223/17 zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Gromadka w obrębie Krzyżowa, Osła, Różyniec (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2017 r., poz. 799) – dalej jako "MPZP 2017". MPZP 2017 dopuścił na terenie inwestycji realizację obiektów produkcyjnych o wysokości do 35 m licząc od poziomu terenu do najwyższego elementu dachu. To zaś obligowało do ponownego zweryfikowania możliwości legalizacji wykonanych robót.

Na powyższą decyzję, skarżące [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Pismem procesowym z dnia 21 czerwca 2019 r. uczestnik T. K. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania podkreślając, że roboty budowlane przeprowadzone przez skarżącą spółkę nie stanowiły remontu. Polegały na całkowitej rozbiórce poprzednich 11-tu silosów, wykonaniu nowych fundamentów oraz budowie w tym samym miejscu nowych silosów o większej pojemności i wysokości.

Dodatkowo kolejnym pismem z dnia 18 września 2019 r. wskazał na konieczność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w związku z wniesieniem przez niego skargi na nowy plan miejscowy, tj. uchwałę Rady Gminy Gromadka z dnia 30 maja 2019 r. nr VIII/60/19 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gromadka w obrębie Krzyżowa (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2019 r., poz. 3847).

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2019 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2019 r. o sygn. akt II OZ 716/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy organy nadzoru budowlanego przeprowadziły wyczerpujące ustalenia dowodowe i dokonały prawidłowej oceny dowodów. Materiał dowodowy wskazuje, że w sprawie wystąpiły okoliczności określone w art. 48 ust. 1 Prawo budowlane, obligujące do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę.

W ocenie Sądu I instancji nie ma podstaw do odmówienia wiarygodności twierdzeniom uczestnika postępowania – T. K. oraz towarzyszącego tym twierdzeniom szczegółowego materiału zdjęciowego zamieszczonego na nośnikach CD (akta PINB, k. 3, 5, 7, 9). Dowody te jednoznacznie wskazują na stan baterii składającej się z 11 silosów w 2006 r., a więc przed samowolnym rozpoczęciem robót budowlanych (akta PINB, k. 9). Obrazują również fakt rozbiórki tych silosów oraz kolejne etapy robót przeprowadzonych w okresie od kwietnia do czerwca 2016 r. począwszy od prac fundamentowych, poprzez instalację podstaw dla nowych silosów i montaż na tych podstawach silosów (akta PINB, k. 7, w szczególności zdjęcia: P4120709, P4140718, P5060846, P5070875, P5130898, P5180912, P5200915). Faktu wykonania we wskazanym okresie robót budowlanych skarżąca zresztą nie kwestionuje. Podkreśliła jedynie w trakcie oględzin, że roboty polegały na koniecznych pracach konserwacyjnych, czyli demontażu istniejących silosów, rozebraniu zewnętrznych powłok z blachy celem czyszczenia, malowania i wymiany śrub i zmontowaniu ich ponownie, wymieniając uprzednio zniszczone utwardzenie terenu (akta PINB, k. 4; akta sądowe tom I, k. 4). W istocie więc skarżąca w powołanym zakresie kwestionuje nie tyle ustalenia faktyczne, ile dokonaną przez organy nadzoru kwalifikację prawną przeprowadzonych robót.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaznaczył, że trafnie organy obu instancji stwierdziły, że w okolicznościach sprawy miała miejsce "budowa" obiektu budowlanego. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych wskazuje jednoznacznie, że zrealizowane przez skarżącą w okresie od kwietnia do czerwca 2016 r. roboty budowlane polegały na wykonaniu nowej baterii jedenastu silosów, po uprzedniej rozbiórce (określanej przez skarżącą jako "demontaż") silosów dotychczasowych. Wykonano silosy nowe o większych parametrach wysokościowych i pojemnościowych od poprzednich. Organy nadzoru nie miały więc podstaw uznać, że roboty budowlane wykonane przez skarżącą stanowiły remont czy przebudowę.

Sąd I instancji nie kwestionuje, że na wykonanie poprzedniej baterii składającej się z 11 silosów skarżąca uzyskała pozwolenie z 1997 r. (obejmujące baterię 8 silosów) oraz pozwolenie z 2000 r. (obejmujące uzupełnienie istniejącej baterii o kolejne 3 silosy). Nie kwestionują tego zresztą także organy nadzoru budowlanego. Istotne jest jednak, że pozwolenia te zostały przez skarżącą już skonsumowane, poprzez wybudowanie i użytkowanie baterii, która po latach eksploatacji została następnie rozebrana. Pozwolenia te nie mogą więc uzasadniać legalności robót budowlanych przeprowadzonych w 2016 r., polegających na wykonaniu nowej baterii i to o diametralnie większych parametrach.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu trafnie również organy obu instancji oceniły sprawę w zakresie możliwości legalizacji samowoli. Jak prawidłowo ustalił PINB, na terenie objętym samowolą budowlaną dopuszczalna była realizacja zabudowy o wysokości do 12 m. Wynikało to jednoznacznie z uchwały Rady Gminy Gromadka z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy gromadka (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2005 r. nr 120, poz. 2497), jak również z nowelizacji tego planu przyjętej uchwałą Rady Gminy Gromadka z dnia 25 maja 2016 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2016 r., poz. 3075) – akta PINB, k. 14, 34. Zmiany w tym zakresie wprowadził dopiero MPZP 2017. Zezwolił on w obrębie przedmiotowego terenu oznaczonego symbolem AG/1 na realizację obiektów o wysokości do 35 m. W związku z tym PINB postanowieniem z 19 czerwca 2017 r. nałożył na skarżącą określone obowiązki umożliwiające legalizację samowoli. Postanowienie to nie zostało jednak przez skarżącą wykonane, pomimo upływu terminu wyznaczonego przez organ, tj. do 31 styczeń 2018 r. (akta PINB, k. 71, 72, 73). Co więcej, wyrokiem z dnia 7 lutego 2018 r. II SA/Wr 485/17 WSA we Wrocławiu stwierdził nieważność MPZP 2017 w części obejmującej m.in. teren AG/1. W konsekwencji organy nadzoru nie miały podstaw do przeprowadzenia czynności legalizacyjnych określonych w art. 49 Prawo budowlane, zaś jedyną możliwością zakończenia postępowania było wydanie decyzji z art. 48 ust. 1 Prawo budowlane.

Sąd I instancji zaznaczył, że nie można się też zgodzić z zarzutem, jakoby w kontrolowanej sprawie znajdował zastosowanie tryb postępowania nadzorczego z art. 50 i n. Prawo budowlane. Tryb ten dotyczy bowiem zasadniczo robót budowlanych nie stanowiących "budowy" w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawo budowlane. Tymczasem jak wyżej wyjaśniono w okolicznościach sprawy organy nadzoru budowlanego zasadnie stwierdziły, że przeprowadzone samowolnie roboty budowlane miały charakter "budowy", bowiem polegały na wykonaniu obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia budowlanego. W takim przypadku zaś zastosowanie znajduje art. 48 Prawo budowlane.

W ocenie Sądu I instancji nietrafny jest też zarzut objęcia decyzją wszystkich jedenastu silosów łącznie, mimo że na ich wykonanie wydano dwa odrębne pozwolenia na budowę (jedno dla ośmiu silosów, drugie dla trzech silosów). Sąd zwrócił uwagę, że postępowanie nadzorcze dotyczyło baterii wykonanej w 2016 r. i składającej się z 11 silosów powiązanych funkcjonalnie, co zresztą skarżąca sama podkreślała w postępowaniu akcesoryjnym dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji DWINB (akta sądowe tom I, k. 170). Organy nadzoru miały więc podstawy, by przedmiotem postępowania objąć całą baterię, zwłaszcza w kontekście wiążącej organy zasady szybkości i prostoty postępowania.

Nie ma sprzeczności w ustaleniach organów dotyczących wysokości obecnych silosów. Organy zgodnie przyjęły wysokość 18,20 m, ustaloną przez geodetę. Zastrzegły przy tym, że wysokość ustalona w trakcie oględzin na 17,6 m miała jedynie charakter orientacyjny.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło [...] sp. j. w [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając :

1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowania, to jest art. 48 ust. 1 Prawo budowlane, art. 48 ust. 2 i 3 Prawo budowlane i art. 48 ust. 4 Prawo budowlane zamiast art. 51 i n. Prawo budowlane, poprzez przyjęcie zaistnienia samowoli budowlanej i nie wykorzystania możliwości legalizacji mimo, iż skarżący przed podjęciem decyzji o legalizacji wzywał PINB, z uwagi na koszty, do wskazania ewentualnych kosztów legalizacji, oraz braku nakazania rozbiórki tylko spornej części budowli uznanej przez PINB i WINB za rzekomą nadbudowę,

2. naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowania, to jest art. 3 pkt 6 Prawo budowlane przez przyjęcie iż wykonane prace nie były remontem tylko budową obiektów od podstaw - fundamentów mimo jednoznacznego stwierdzenia przez organy nadzoru budowlanego (vide: decyzja nr 1557/2018 WINB - "Blachy zewnętrzne oraz powłokę oczyszczono, zakonserwowano, a następnie ponownie zamontowano na istniejących fundamentach") budowle te zostały posadowione na tych samych fundamentach.

3. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") - naruszenie przepisów postępowania i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez wskazanie jako podstawy rozstrzygnięcia dowodów przedstawionych przez T. K. - zdjęć mających uwiarygodnić wykonanie silosów od podstaw z pominięciem ustaleń organów nadzoru budowlanego, które jednoznacznie wykazały że silosy zostały posadowione na tych samych fundamentach,

4. w granicach wskazanych art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowaniu bowiem między uchybieniem w zakresie dopuszczenia jako podstawowych dowodów T. K. w zakresie budowy silosów od fundamentów w ustaleniu zakresu prac i wydaniu orzeczenia a postępowaniem sądowo administracyjnym (vide: decyzja nr 1557/2018 WINB) wykazującym ich nieprawdziwość powstał istotny związek przyczynowy, nie przedstawienie przez Sąd sposobu interpretacji, które uniemożliwiło stronie skarżącej ocenę zasadności wyroku i nie pozwala na wykazanie zasad interpretacji i odtworzenie toku wnioskowego w ramach kontroli przez sąd nadrzędny.

Mając powyższe na uwadze skarżące kasacyjnie Przedsiębiorstwo wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy w przypadku nieobecności skarżącego i jego pełnomocnika.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Nadto pismem uzupełniającym skargę kasacyjną z 5 lutego 2020 r. Przedsiębiorstwo wniosło o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania T. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Chybiony jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. pomijając jego wadliwą konstrukcję i brak powiązania wskazanych przepisów k.p.a. z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nadto wskazanie niepełnej jednostki redakcyjnej art. 77 k.p.a. W postępowaniu przez sądem administracyjnym nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Odnosząc się z kolei do samej treści zarzutu należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organy nadzoru budowanego prawidłowo zebrały materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy i poddały go swobodnej ocenie, która zdaniem NSA nie nosi cech dowolności. Dokonana przez organ i zaakceptowana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego może być skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Nie jest natomiast wystarczające same tylko przekonanie skarżącej kasacyjnie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej. Dlatego też nie jest przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, naruszeniem zasady prawdy materialnej oraz dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych i prawnych w sprawie, poczynienie ustaleń faktycznych niezgodnych z oczekiwaniami strony, skoro materiał dowodowy wskazuje na trafność ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy i zaakceptowanych przez Sąd I instancji.

Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest również kolejny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji nie uwzględnił skargi na decyzję w przedmiocie orzeczenia nakazu rozbiórki 11 sztuk silosów zbożowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest szczegółowo uzasadnione i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.

Prawidłowe jest także stanowisko Sądu I instancji akceptujące ustalenia organów, że doszło do samowolnej budowy 11 sztuk silosów zbożowych. Zasadniczo zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie, jak i jej argumentacja wpisują się wyłącznie w gołosłowną polemikę strony skarżącej z dokonaną przez Sąd I instancji oceną legalności działalności organów nadzoru budowlanego obu instancji. Argumentacja skargi kasacyjnej nie podważa skutecznie oceny ani w zakresie tego, że skarżąca wybudowała samowolnie 11 silosów zbożowych, ani co do tego, że nie dokonała ich remontu. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego "remont" polega na wykonywaniu w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W tej zaś sprawie wykonane przez skarżącą roboty budowlane nie odpowiadają takiej definicji. Aktualnie mamy do czynienia z silosami wyższymi i o większej pojemności, zatem o innych parametrach, niż wcześniej istniejące w tym miejscu. W sprawie ustalono, że obecnie istniejące silosy z pewnością odbiegają o tych, które wcześniej wzniesiono w oparciu o udzielone pozwolenia na budowę, a te zmiany świadczą, że zakres robót budowlanych był znacznie szerszy niż remont. Za remont nie mogą być uznane roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego i wzniesieniu obiektu nowego, nawet w tym samym miejscu i odpowiadającego gabarytami pierwotnemu, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2515/18), a nawet z wykorzystaniem tych samych materiałów (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1024/16). Nie stanowią też remontu ani przebudowa i ani rozbudowa, co wynika z art. 3 pkt 6 i 7a Prawa budowlanego. Taka zaś ocena powoduje, że w sprawie prawidłowo oceniono, że ww. ustalenia stanu faktycznego uprawniały organy nadzoru budowlanego do wdrożenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego, a nie jak sugeruje w skardze kasacyjnej skarżąca postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego.

Zasadnie również w sprawie przyjęto, że w świetle brzmienia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwa legalizacja obiektów o takich parametrach. Zgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza zgodność z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy samowoli budowlanej. Stąd bez znaczenia są podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczące zgodności inwestycji z wcześniej obowiązującym planem, czy też wzniesienia rozebranych wcześniej silosów w oparciu o pozwolenia na budowę.

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie brak było również możliwości doprowadzenia spornych obiektów do stanu zgodnego z prawem, jedynie poprzez ich częściową rozbiórkę, w sytuacji gdy to cały obiekt stanowił samowolę budowlaną oraz mając na uwadze, iż poszczególne silosy zbożowe stanowią całość funkcjonalną i konstrukcyjną. Natomiast nakaz rozbiórki części obiektu budowlanego można wydać tylko wówczas, gdy część ta da się wydzielić bez uszczerbku dla reszty określonej całości.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Nie znajdując również podstaw prawnych do orzeczenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez uczestnika postępowania, także ten wniosek oddalił. Art. 204 p.p.s.a. przewiduje - w razie oddalenia skargi kasacyjnej - możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez uczestnika postępowania.