Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 12/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2024 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2023 r., sygn. akt SKO Gd/3695/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Pani D. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (SKO, Kolegium) z 20 listopada 2023 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

2. Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

1. Skarżąca wnioskiem z 17 stycznia 2023 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta Redy o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem.

2. Burmistrz decyzją z 17 kwietnia 2023 r. odmówił przyznania świadczenia.

3. Organ pierwszej instancji stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ są inne osoby spokrewnione w pierwszym stopniu, które nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zobowiązane do alimentacji na rzecz ojca, a także czas i zakres sprawowanej opieki nad ojcem, z całą pewnością pozwala na podjęcia zatrudnienia, co najmniej w niepełnym wymiarze. To oznacza, że w niniejszej sprawie nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez Panią D. W. a sprawowaną nad ojcem opieką.

4. Po rozpoznaniu odwołania od decyzji Burmistrza, SKO zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

5. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało min., że wnioskodawczyni lat 48 wspólnie zamieszkuje z ojcem w domu pod wspólnym adresem w R. Ojciec jest osobą w wieku 71 lat i jest wdowcem. Pan A. D. posiada orzeczony na stałe znaczny stopień niepełnosprawności, który istnieje od "nie da się ustalić", natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 29 października 2014 r. Wedle oświadczeń skarżącej, w ramach sprawowanej opieki wykonuje następujące czynności: w razie potrzeby - pobudkę, prowadzenie do toalety. Jako codzienne czynności wymieniono ćwiczenia. Wymieniono też, przygotowanie ubrań i ubieranie. Dalej, wykonywane są 2 x dziennie mierzenie ciśnienia, podanie leków, a od 2 do 3 x dziennie mierzenie poziomu cukru. Przygotowywanie i podanie posiłków 4-5 x dziennie. Poza tym, robienie zakupów co drugi dzień, wykupywanie recept raz na miesiąc. Podobnie raz w miesiącu - wizyty lekarskie i opłacanie rachunków. Nadto, załatwianie spraw urzędowych w razie potrzeby, wyjścia do kościoła - raz w tygodniu i wyjścia na spacery, jak pogoda na to pozwala. W sezonie zimowym strona wymieniła przynoszenie i przygotowywanie opału, palenie w piecu, odśnieżanie, a w sezonie letnim - czynności ogrodnicze. Strona wymieniła też, że pomaga tacie w nauce pisania lewą ręką i czyta mu pisma urzędowe. Co wieczór układa go do snu. W istotnych informacjach wskazano, że raz w tygodniu wykonywane są rodzicowi zastrzyki na reumatyzm. Skarżąca oświadczyła też, że z dniem 29 czerwca 2022 r. zakończyła prace w Irlandii Północnej, w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem.

Z wywiadu środowiskowego z 10 marca 2023 r. wynika, że skarżąca wraz z ojcem prowadzą gospodarstwo domowe. Klientka od czerwca 2022 r. nie pracuje. Obecnie jest zarejestrowana w PUP w W. Ojciec strony natomiast przeszedł udar 10 lat temu. Jest osoba chodzącą przy pomocy kuli, porusza się czasem na wózku inwalidzkim. Ma porażenie prawej strony. Ponadto choruje na cukrzycę i oczekuje na wizytę u diabetologa. Od maja 2023 r. zaczyna rehabilitację, na którą będzie uczęszczać z córką. W ustaleniach zapisano, że córka asekuruje ojca przy codziennych czynnościach. Pomaga mu się ubrać, umyć, podaje leki, mierzy ciśnienie i cukier, daje zastrzyk na reumatyzm, umawia wizyty lekarskie, robi zakupy, przygotowuje posiłki, które ojciec spożywa sam. Samodzielnie może korzystać z toalety. Klientka sprząta, pierze, pomaga ojcu usiąść na wózek, krzesełko pod prysznicem, ścieli łóżko. Rodzic ma jeszcze dwóch synów, którzy pracują poza granicami kraju.

Z przeprowadzonego ponownie wywiadu środowiskowego wynikało, że kilkukrotnie pracownicy socjalni udawali się do miejsca zamieszkania strony celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i nie zastano tam strony. Przy ponownie podjętej próbie przeprowadzenia wywiadu sytuacja również się powtórzyła. Na miejscu nie zastano ani klientki ani jej ojca. Kiedy zostało wysłane wezwanie o pilne stawienie, klientka skontaktowała się telefonicznie i termin ustalono na 25 października 2023 r. Poinformowała, że ojciec jest w sanatorium. Powtórzono wcześniej zawarte informacje na temat stanu zdrowia ojca i zakresu opieki który jest wobec niego realizowany. Powtórzono też, że strona nie podejmuje zatrudnienia, jest zarejestrowana w PUP w W. bez prawa do zasiłku. Do dnia przeprowadzenia wywiadu nie otrzymała propozycji pracy. Klienta od stycznia 2023 r. nie podejmowała też żadnej próby powrotu na rynek pracy oczekując na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem Kolegium, brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy brakiem aktywności zawodowej, a realizowaniem przez nią opieki nad rodzicem. Dodatkowo, sam rozmiar opieki nie wskazuje, by nosiła ona znamiona opieki stałej, długotrwałej, której nie można było zorganizować, zaplanować czasowo. Z przedłożonych do akt dokumentów wynika, że ojciec strony cierpi na zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, porażenie połowiczne, samoistne nadciśnienie, cukrzycę insulinozależną oraz następstwa chorób naczyń mózgowych. Kolegium zgadza się, że przytoczone choroby powodują, że Pan A. D. wymaga wsparcia osoby drugiej. Jednakże, jak dowodzi temu niezaprzeczalnie materiał dowodowy, rodzic nie jest na tyle niesamodzielny, aby była przy nim konieczna stała obecność strony postępowania. Z ustaleń wynika, że Pan A. D. nie jest osobą leżącą i z tego tytułu wymagającą całkowitej, całodobowej opieki (obejmującej konieczność takich czynności jak: karmienie, pojenie, cewnikowanie, pampersowanie, przebieranie czy przeciwdziałanie odleżynom itp.).

O braku potrzeby opieki nieustannej świadczy to, że podopieczny porusza się samodzielnie przy pomocy kuli łokciowej, a aktualnie ma do dyspozycji wózek inwalidzki elektryczny, co zwiększa jego samodzielność. Poza tym, chory ma do korzystania także sprzęt w postaci chodzika, który z kolei jest sprzętem pomocniczym dla osób starszych. Służy ułatwieniu pionizacji ciała osób chorych i stanowi znaczącą pomoc w poruszaniu się czy nawet przenoszeniu niewielkiego bagażu. Poza tym ustalono, że rodzic strony samodzielnie spożywa posiłki, leki. Samodzielnie też korzysta z toalety. Z materiału dowodowego nie wynika także, by był pampersowany. D. W. natomiast pomaga ojcu przy ubieraniu się (co czyni 2 x w ciągu dnia), w wykonywaniu pomiaru ciśnienia i poziomu cukru we krwi, wykonywaniu 1 x w tygodniu zastrzyku na reumatyzm, robieniu zakupów - co drugi dzień. Przygotowuje i podaje posiłki. Co wielokrotnie też zostało podane, ojciec może pozostawać sam w domu na kilka godzin (3-4 godziny), gdy ma wszystko przygotowane, jest najedzony. Poza tym ogląda telewizję, słucha radia. Z kolei, pozostałe czynności opisane w oświadczeniu i wywiadzie środowiskowym takie jak sprzątanie, rozpalanie w piecu, odśnieżanie, czynności ogrodnicze, pranie, robienie zakupów, sprzątanie, prasowanie są czynnościami związanymi z prowadzeniem domu a nie bezpośrednio z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.

Zdaniem SKO nie bez znaczenia w podjętej analizie pozostają też okoliczności, na które zostały sporządzone przez pracowników socjalnych organu notatki urzędowe, które potwierdzają, że wielokrotnie udając się do miejsca zamieszkania chorego (a było to za pierwszym razem trzykrotnie, a za drugim dwukrotnie), dopiero po pisemnym wezwaniu, strona po kilku dniach kontaktowała się telefonicznie, sama wyznaczając termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, co wzbudza wątpliwości Kolegium co do stałego i długotrwałego wykonywania czynności pomocowych wobec strony, jak i samego tam jej przebywania. Poza tym, względem chorego realizowane są świadczenia rehabilitacyjne m. in. w Zakładzie Lecznictwa Uzdrowiskowego - Sanatorium Uzdrowiskowym w C. Z leczenia w sanatorium mogą korzystać osoby zdolne do samoobsługi, tzn. takie, które samodzielnie wykonują czynności związane z samoobsługa: myją się, ubierają, spożywają posiłki itp., bowiem zakłady lecznictwa uzdrowiskowego nie zapewniają pacjentom niezdolnym do samoobsługi opieki w tym zakresie. Wobec tego, z tego typu form świadczeń mogą być kierowani jedynie pacjenci wystarczająco sprawni, by odbyć podróż do uzdrowiska, samodzielni w samoobsłudze, o której mowa wyżej, zdolni do korzystania z zabiegów leczniczych.

Poza tym, na tle sprawy, uwadze organu nie może ulec także i to, że rodzic strony posiada łącznie z wnioskodawczynią trójkę dzieci, z czego dwoje jest aktywnych zawodowo poza granicami RP. Kolegium zastrzegło, że powyższe nie stanowiło wyboru organu co do osoby opiekuna nad chorym, lecz ukazuje możliwości rodziny, jakie ta posiadała w ułożeniu i realizacji opieki nad ojcem tak, by osoba wnioskodawczym mogła powrócić na rynek pracy.

3. We wniesionej do Sądu skardze domagano się uchylenia decyzji organów obu instancji, zasądzenia kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.

1. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie przedmiotowej tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez uznanie, że stan zdrowia osoby niepełnosprawnej oraz zakres sprawowanej nad nią opieki nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia przez skarżącą, a także naruszenie prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, że żyją jeszcze inne osoby na których ciąży obowiązek alimentacyjny w stopniu pierwszym, które jednak są osobami niedającymi rękojmi sprawowania należytej opieki nad osobą niepełnosprawną oraz żaden przepis prawa nie przewiduje kryteriów wyboru opiekuna z grupy osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny w tym samym stopniu.

4. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

5. Sąd zważył, co następuje:

1. Skarga nie zawierała argumentów powodujących możliwość jej uwzględnienia.

2. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm.) – dalej jako "u.ś.r." (w wersji obowiązującej w dacie wydawania zaskarżonej decyzji), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce lub ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

– jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

3. Pomimo, że u.ś.r. nie zawiera definicji sprawowania opieki, to jednak z treści art. 17 ust. 1 wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być "stała" lub "długoterminowa". Te określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt l OSK 2201/15). Przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. System świadczeń rodzinnych został bowiem tak skonstruowany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Jednak wówczas wnioskujący musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy. Ustawodawca wymaga zatem, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy, pozostawały w bezpośrednim i ścisłym związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r., I OSK 516/19). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13).

4. W okolicznościach przedmiotowej sprawy organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad ojcem. Zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą prowadzi do wniosku, że czynności te są w istocie czynnościami sprowadzającymi się do pomocy przy czynnościach codziennych, a opieka ta nie ma charakteru stałego. Z akt sprawy wynika bowiem, że ojciec strony samodzielnie spożywa posiłki, leki. Samodzielnie też korzysta z toalety. Skarżąca pomaga ojcu przy ubieraniu się (co czyni 2 x w ciągu dnia), w wykonywaniu pomiaru ciśnienia i poziomu cukru we krwi, wykonywaniu 1 x w tygodniu zastrzyku na reumatyzm, robieniu zakupów - co drugi dzień. Przygotowuje i podaje posiłki. Zgodzić należy się z SKO, że pozostałe czynności opisane w oświadczeniu i wywiadzie środowiskowym takie jak sprzątanie, rozpalanie w piecu, odśnieżanie, czynności ogrodnicze, pranie, robienie zakupów, sprzątanie, prasowanie są czynnościami związanymi z prowadzeniem domu, a nie bezpośrednio z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Tak świadczona pomoc nie wykracza bowiem poza standardowe obowiązki domowe, a zakres, rodzaj i charakter tych czynności mieści się w zakresie prawidłowych relacji rodzinnych jakie występują pomiędzy córką i ojcem.

Pomimo swojego stanu zdrowia, ojciec skarżącej wykazuje taki stopień samodzielności, który umożliwia jej pozostawienie go samego w domu. Skarżąca wskazywała, że mogą to być 3-4 godz. dziennie, jednakże okoliczności sprawy nakazują wątpić w te twierdzenia. Bez wątpienia pięciokrotna nieobecność skarżącej w miejscu zamieszkania podopiecznego świadczy o tym, że sprawowana przez nią opieka nie ma charakteru stałego w rozumieniu powyższym, co spójne jest z zakresem czynności opiekuńczych przez nią wykonywanych.

Rację ma także Kolegium, że skoro stan zdrowia podopiecznego pozwolił mu na wyjazd do sanatorium, to oznacza, że jest osobą na tyle samodzielną, że nie wymaga opieki stałej w zakresie uniemożliwiającym opiekunowi podjęcia zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze. Zgodnie z § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie sposobu kierowania i kwalifikowania pacjentów do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego (Dz. U. poz. 14), przy kwalifikowaniu pacjenta do zakładu lecznictwa uzdrowiskowego lekarz ocenia zdolność pacjenta do samoobsługi i samodzielnego poruszania się lub zdolność pacjenta do samoobsługi i samodzielnego przemieszczania się na wózku inwalidzkim. Skoro podopieczny przybywał w październiku 2023 r. w sanatorium uzdrowiskowym, to stopień jego samodzielności był na tyle duży, że pobyt taki mógł być zrealizowany.

Zarówno Sąd jak i SKO nie kwestionują stanu zdrowia ojca skarżącej, potwierdzonego min. zgormadzoną dokumentacją medyczną, jednakże wskazane powyżej okoliczności nie pozwalają uznać, że zakres wymaganej opieki wyklucza podjęcie przez skarżącą zatrudnienia, choćby w częściowym wymiarze.

5. Powyżej wskazane powody nakazywały uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, pomimo zastrzeżeń do części jej uzasadnienia.

6. Otóż w realiach przedmiotowej sprawy okoliczności ustania zatrudnienia skarżącej nie mogły być powodem odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że rezygnację z czegokolwiek należy rozumieć nie tylko jako zaprzestanie konkretnego działania, ale także jako jego niepodejmowanie z uwagi na wystąpienie przeszkody uniemożliwiającej to działanie. Wykładnia omawianego pojęcia musi się więc odbywać przez pryzmat celu jakiemu służą świadczenia opiekuńcze, którym jest zrekompensowanie osobom wymagającym opieki i osobom opiekę tę sprawującym, utraconego zarobku i wydatków związanych z koniecznością zapewnienia tej opieki. Z punktu widzenia celu, nie jest istotne czy nastąpiła rezygnacja z zatrudnienia, czy rezygnacja z podjęcia zatrudnienia. Istotne jest natomiast to, czy zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku istnieje bezpośredni związek ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną osobą. Taka wykładnia znajduje pełne umocowanie w wartościach przyjętych w preambule Konstytucji RP, gwarantującej godność człowieka pozbawionego zdolności do samodzielnej egzystencji, w konstytucyjnej zasadzie demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej i konstytucyjnej zasadzie równości wobec prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2020 r., sygn. III SA/Gd 408/20, opublikowany na orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanka niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia powinna być zatem odczytywana jako niepozostawanie w zatrudnieniu wynikające z konieczności sprawowania opieki, której mowa w art. 17 ust.1 u.ś.r. Istotny jest bowiem fakt obiektywnej niemożności podjęcia zatrudnienia, nawet w ograniczonym wymiarze, z powodu sparowania opieki nad niepełnosprawną matką. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych związanych z niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z pracy, spowodowaną koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1124/18, opublikowany na orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r. powinna być zawsze dokonywana jako aktualna, tj. odnosząca się do czasu, w którym skarżący wystąpił o przyznanie świadczenia (por. wyrok WSA w Gdańsku z 14 maja 2020 r., III SA/Gd 410/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).

7. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi dotyczącego odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu istnienia innych osób niż skarżąca (rodzeństwa) zobowiązanych do alimentacji, to zarzut ten uznać należało za trafny. Zdaniem Sądu przeszkodą w przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego nie mógł być fakt posiadania przez nią rodzeństwa, które potencjalnie mogłoby sprawować lub współfinansować opiekę nad ojcem. Wskazać bowiem należy, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie określa, kto spośród osób będących w tym samym stopniu pokrewieństwa względem osoby niepełnosprawnej powinien sprawować opiekę nad nią i jakimi kryteriami należy się kierować przy wskazaniu takiej osoby. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie tej kwestii należy pozostawić samej rodzinie. W niniejszej sprawie nie było zatem podstaw do badania alternatywnych sposobów zapewnienia ojcu niezbędnej opieki. Stanowisko Kolegium w tym zakresie jest niezgodne z przepisami ustawy, jednakże wobec barku spełnienia przesłanki istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną opieką, uchybienie to nie prowadziło do błędnego rozstrzygnięcia sprawy.

6. Z tych wszystkich względów jako prawidłowe Sąd uznał stanowisko Kolegium, że w niniejszej sprawie brak jest bezpośredniego i ścisłego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaną przez nią opieką nad ojcem w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

7. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.

8. Sąd orzekł w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ww. ustawy, na wniosek skarżącej zgłoszony w skardze, poparty przez organ w odpowiedzi na skargę.