Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 786/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 11
journal: Dz.U. 2021 poz 1100
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.
article: art. 58 par. 1, dz. 65 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant referent-stażysta Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi N. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 12 sierpnia 2022 r.nr PSIII.8640.320.2022 w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr PSIII.8640.320.2022 Wojewoda Śląski (dalej zwany: Wojewoda lub organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania N.S. (dalej zwanej: skarżącą, stroną) reprezentowanej przez B.S.(dalej zwanej pełnomocnikiem skarżącej, matką skarżącej) od decyzji wydanej przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w R. (z upoważnienia Prezydenta Miasta R., organ I instancji), z dnia 10 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, utrzymał tę decyzję w mocy.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1100, ze zm., dalej: ustawa o promocji) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735; zwanej dalej "k.p.a.").

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca w dniu 6 lipca 2021 r. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy (dalej: PUP) celem uzyskania statusu osoby bezrobotnej.

Organ I instancji decyzją z dnia lipca 2021 r., nr [...] orzekł o uznaniu skarżącej z dniem 7 lipca 2021 r. za osobę bezrobotną i przyznał jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Skarżąca w związku z otrzymaniem w dniu 12 sierpnia 2021 r. propozycji pracy w charakterze stylistki, złożyła wyjaśnienie, iż w sierpniu 2021 r. odbywała bezpłatne praktyki w innym salonie kosmetycznym tj. w S w R., celem przyuczenia do zawodu i ewentualnego podjęcia stażu w charakterze stylistki paznokci. W związku z powyższymi wyjaśnieniami organ I instancji w dniu 30 września 2021 r. wszczął postępowanie w sprawie odmowy w dniu 31 sierpnia 2021 r. podjęcia pracy zarobkowej. W toku postępowania właścicielka salonu S w dniu 18 listopada 2021 r. oświadczyła, że wizyty skarżącej w jej salonie nie były ani praktykami ani przyuczeniem do zawodu, lecz jedynie obserwacjami pracy stylistki paznokci.

W wyniku postępowania organ I instancji decyzją z dnia 31 stycznia 2021 r. nr [...] orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 2 sierpnia 2021 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z posiadanych dokumentów wynika, iż skarżąca podjęła zatrudnienie (inną pracę zarobkową) w S a w takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła skarżąca. Wskazała, że nie wykonywała pracy na rzecz S.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 23 marca 2022 r. nr PSIII.8640.79.2022 uchylił decyzję z dnia 31 stycznia 2021 r. nr [...] organu I instancji z powodu nie zebrania w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenia całości materiału dowodowego.

W związku z powyższym organ I instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w wyniku których oparł się o ustalenia Państwowej Inspekcji Pracy (dalej: PIP) dokonane w trakcie kontroli w S i przyjął, że skarżąca powinna utracić status bezrobotnego z dniem 6 sierpnia 2021 r., ponieważ świadczyła na rzecz pracodawcy usługi a pracodawca wynagrodził ją opłacając jej kurs w Centrum Szkoleniowym S w Z.

W konsekwencji decyzją z dnia 10 czerwca 2022 r. nr [...] organ I instancji orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 6 sierpnia 2021 r., opierając się o przepisy art. 33 ust.4 pkt 1 w zw. z art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a, b, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji w oparciu o oświadczenie właścicielki salonu przyjął, że w dniu 6 sierpnia 2021 r. skarżąca wykonywała bezpłatną stylizację paznokci u modelki i była to "inna praca zarobkowa" przesądzająca o podjętym rozstrzygnięciu.

W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji skarżąca podniosła, że w trakcie postępowania przed organem I instancji nie zapewniono jej czynnego udziału w postępowaniu i nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy przez co została pozbawiona zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 sierpnia 2021 r. Wskazała, iż żadnej pracy nie wykonywała na rzecz S.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia 12 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w toku którego prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny i w konsekwencji przyjął zasadne rozstrzygnięcie.

Wojewoda podniósł, że skarżąca została poinformowana o okolicznościach, w których może utracić status osoby bezrobotnej. Świadoma była również tego, jakie obowiązki ciążą na osobie bezrobotnej, podejmującej zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, ponieważ zgodnie z art. 74 ustawy o promocji bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni PUP o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku.

Zdaniem organu odwoławczego skarżąca nie powiadomiła PUP o podjęciu pracy w dniu 6 sierpnia 2021 r., a osobą bezrobotną nie może być osoba zatrudniona lub wykonująca inną pracę zarobkową. Tym samym bezrobotny podejmujący, np. umowę zlecenia traci status bezrobotnego od dnia jej podjęcia.

Organ odwoławczy stwierdził, iż bezspornym jest, że skarżąca nie pracowała przed 6 sierpnia 2021 r. Natomiast w dniu 6 sierpnia 2021 r. podjęła inną pracę zarobkową na rzecz Salonu "S" i nie zgłosiła tego faktu w Powiatowym Urzędzie Pracy. Skarżąca była pouczona, że bezrobotny obowiązany jest zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej. To na bezrobotnej ciążył obowiązek poinformowania organu zatrudnienia o podjęciu pracy. Niezgłoszenie tego faktu spowodowało, że organ I instancji podjął decyzję o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Skargę na ww. decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 19 września 2022 r. wywiodła skarżąca.

Wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości, zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów i zasad postępowania administracyjnego w tym:

- art. 61 § 4 k.p.a. brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania,

- art. 6 k.p.a. nieprzestrzeganie zasady praworządności,

- art. 7 k.p.a. nieprzestrzeganie zasady prawdy obiektywnej, brak analizy słusznego interesu strony, obywateli i interesu społecznego,

- art. 8 k.p.a. złamanie zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej,

- art. 9 k.p.a. rażące złamanie zasady informowania strony,

- art.10 k.p.a. złamanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji,

- art.32 i art.33 k.p.a. pozbawienie prawa do pełnomocnika,

- art.107§ 3 k.p.a. brak spełnienia przez uzasadnienia decyzji wymogów ustawowych,

- art.77 § 1 k.p.a. nie zebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego,

- art. 78 § 1 k.p.a. ignorowanie dowodów wskazywanych przez stronę,

- art. 79 k.p.a. brak powiadomienia o przeprowadzonych dowodach,

- art. 80 k.p.a. dokonanie oceny z pominięciem całokształtu materiału dowodowego,

- art. 81 k.p.a. uznanie za udowodnione okoliczności mimo niemożności wypowiedzenia się przez stronę,

- art. 81a k.p.a. brak rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony.

Zarzuciła także pominięcie art. 67 ust.2 i art. 69 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi m.in. wskazała, że w dniu 7 lipca 2021 r. zarejestrowała się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, a zaskarżoną decyzją została pozbawiona tego statusu. Stwierdziła, że nie wykonywała pracy na rzecz S.

Skarżąca podniosła, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zamiennie używa pojęć podjęcie zatrudnienia a inna praca zarobkowa wprowadzając tym samym chaos terminologiczny co utrudnia zrozumienie sensu decyzji przez jej adresata który jest osobą autystyczną dla której bardzo istotna jest precyzja w określeniu pojęć.

Nadto wskazała, że strona nie była poinformowana o wszczęciu postępowania a także o żadnej z podejmowanych czynności. Podobnie jak nie wyjaśniono brak podpisu skarżącej na umowie zlecenia oraz rachunku. Natomiast przyjęcie przez organ, że skarżąca rozpoczęła wykonywanie pracy w dniu 6 sierpnia 2021 r. tylko w oparciu o oświadczenie S.M. z pominięciem innych dowodów nie jest prawidłowe, ponieważ nie został ten dowód poddany żadnej weryfikacji.

Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż zarówno organ I jak i II instancji pominął całkowicie okoliczność niepełnosprawności skarżącej czyli jej autyzm, który przejawia się między innymi tym, że stopień komunikacji z otoczeniem jest znacząco obniżony co wpływa na charakter jej oświadczeń woli.

Nadto gdyby nawet przyjąć za ewentualny przychód w postaci szkolenia czyli kwotę 1400 zł. to nie przekraczała ona połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę (2 800 zł. w 2021 r.) i jako taka nie mogła być podstawą do pozbawienia statusu bezrobotnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie co do zasady podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2022 r. skarżąca wskazała, że córka jest autystyczna, a zgłosiła się do Salonu Kosmetycznego "S" w odpowiedzi na ofertę pracy, gdzie właścicielka poinformowała ją, że warunkiem przyjęcia na staż jest zarejestrowanie się w Urzędzie Pracy. Ponadto zapewniła skarżącą, że złożyła wniosek o jej staż w Urzędzie Pracy. Na przełomie lipca i sierpnia 2021 r. skarżąca była pięć razy w Salonie gdzie uczyła się robić paznokcie dwa razy na swojej mamie raz na pracownicy z Urzędu Pracy a raz w niedzielę na osobie, która nie była klientką salonu. Właścicielka salonu wysłała skarżąca na szkolenie, jednak nie doszło do podpisania umowy o pracę ani umowy zlecenia. Wskazała też, że wobec właścicielki toczą się postepowania przed PIP i PUP. Wyjaśniła, że czynności polegające na robieniu paznokci i przyglądaniu się zabiegom kosmetycznym miały według właścicielki salonu być przygotowaniem do zawarcia umowy o staż, z której to umowy się właścicielka wycofała przyjmując w dniu 14 sierpnia 2021 r. inną osobę na staż. Wszystkie czynności wykonywane przez właścicielkę salonu zmierzające do wykazania, że skarżąca wykonywała prace były pozorne. Nadto pracownica PIP jest koleżanką właścicielki salonu i to ona doradziła jej jak zakończyć postępowanie w PUP. Podkreśliła też, że w PUP skarżąca została zastraszona przez pracownicę która wykorzystała jej autyzm do napisania tego co, ona jej podyktowała. Wskazała, że skarżąca nie otrzymała żadnego wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje,

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy, stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr PSIII.8640.320.2022 utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji rozstrzygającą o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 6 sierpnia 2021 r.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji pojęcie "innej pracy zarobkowej" oznacza m in. wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia. Dlatego też wątpliwości może budzić to, czy skarżąca w dniu 6 sierpnia 2021 r. rzeczywiście wykonywała inną pracę zarobkową.

Istotą rozpoznawanej sprawy sprawie jest ustalenie, czy skarżąca powinna być pozbawiona statusu osoby bezrobotnej.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym warunkiem zastosowania sankcji w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest wcześniejsze właściwe pouczenie bezrobotnego o przesłankach warunkujących zachowanie (odpowiednio, skutkujących utratą) tego statusu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1483/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 11 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 40/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 273/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 163/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1359/14).

Zgodnie z art. 74 ustawy o promocji, każdy bezrobotny jest zobowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy można mieć wątpliwości, czy rzeczywiście pouczenia zawarte w aktach sprawy, dotyczące poinformowania skarżącej o przyczynach powodujących pozbawienie statutu bezrobotnej były na tyle precyzyjne, że obejmowały również taką sytuację, z jaką organy wiążą utratę w tej sprawie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Jednocześnie stwierdzić należy, że sytuacja w jakiej znalazła się skarżąca nie jest typowa, ponieważ ona jest osobą niepełnosprawną z zespołem autyzmu.

Sytuacja skarżącej rozpatrywana w niniejszej sprawie ma charakter szczególny, z pewnością nie jest ona typowa zarówno od strony podmiotowej jak i przedmiotowej. Nie ma żadnych racjonalnych przesłanek, aby nie dać wiary skarżącej, że nie miała ona świadomości co do tego, iż zarówno podpisując umowę o podnoszenie kwalifikacji zawodowych (antydatowaną) z właścicielką salonu jak i zeznając przed pracownicą PUP w dniu 10 listopada 2021 r., w pewnym stopniu potwierdza wykonywanie pracy, której rzeczywiście nie wykonywała.

Na zupełny brak wiedzy co do skutków tych oświadczeń wskazywała skarżąca w odwołaniu i skardze, podnosząc, że jej działania w tym zakresie były pod wpływem błędu wynikającego z jej niepełnosprawności, która m.in. charakteryzuje się zaburzeniami w komunikacji werbalnej.

W niniejszej sprawie szczególną uwagę zwrócić należy na sekwencję zdarzeń i daty ich zaistnienia. Skarżąca stawiła się w PUP 6 lipca 2021 r. i wówczas została pouczona o swoich obowiązkach jako osoby bezrobotnej. W Salonie S pojawiała się licząc na zawarcie umowy o staż, do którego jednak nie doszło, a czynności, które tam wykonywała nie miały charakteru innej pracy zarobkowej, co potwierdziła właścicielka salonu.

Z akt sprawy również wynika, że w piśmie do PUP z dnia 18 listopada 2021r. właścicielka salonu S oświadczyła, że wizyty skarżącej w jej salonie nie były ani praktykami ani przyuczeniem do zawodu, lecz jedynie obserwacjami pracy stylistki paznokci oraz rozmów na temat podjęcia ewentualnej rekrutacji, ponieważ skarżąca nie znała specyfiki zawodu i wszystko odbyło się bezpłatnie.

Powyższe stanowisko właścicielka salonu S, podtrzymała w piśmie do PUP z dnia 1 grudnia 2021 r.

Z kolei z pisma PIP z dnia 13 stycznia 2022 r. do PUP wynika, że skarżąca starała się o pracę w salonie, a właścicielka uznała, że najpierw powinna odbyć staż. Do umowy o staż jednak nie doszło. Nadto skarżąca przychodziła przez kilka dni do salonu gdzie 4 razy nieodpłatnie wykonała paznokcie oraz 2 dni sprzątała salon, także nieodpłatnie.

Właścicielka salonu przedstawiła do protokołu przesłuchania umowę z dnia 2 sierpnia 2021 r. o podnoszenie kwalifikacji zawodowych oraz umowę zlecenia z dnia 2 sierpnia 2021 r. niepodpisaną przez skarżącą.

Przedstawiono też:

- fakturę VAT,

- zgłoszenie skarżącej do ZUS,

- druk PIT 11.

W związku z powyższym PIP uznał, że nie zawarto umowy o pracę w rozumieniu kodeksu pracy.

Natomiast zdaniem PIP zawarto umowę cywilną w zakresie skierowania na kurs.

W piśmie PIP z dnia 10 lutego 2022 r. skierowanym do skarżącej, stwierdzono, że w odpowiedzi do PUP nie wskazano, że skarżąca nie zawarła umowy zlecenia lecz doszło do wykonania usługi w rozumieniu art. 750 kc., polegającej na wykonywaniu przez skarżącą na rzecz salonu S czynności oraz uzyskania profitu w postaci zapłaty przez właścicielkę salonu za kurs stylizacji paznokci.

W ocenie Sądu organy w żaden sposób nie wykazały podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez skarżącą, a przyjęcie stanowiska PIP o zawarciu przez skarżącą umowy cywilnej w zakresie skierowania na kurs, dokonano bez prawidłowego jej zakwalifikowania oraz rzeczywistego charakteru ( por tezą, Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2022 r. sygn. akt II GSK 359/22

"O prawidłowym zakwalifikowaniu umowy cywilnoprawnej nie decyduje nazwa umowy czy jej stylistyka, lecz rzeczywisty przedmiot umowy, okoliczności jej zawarcia oraz sposób i okoliczności jej wykonywania, w tym realizowanie przez strony, nawet wbrew postanowieniom umowy, a także cechy charakterystyczne dla danego stosunku prawnego, które odróżniają zawartą i realizowaną umowę od innych umów cywilnoprawnych. Wolę stron umowy należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało oświadczenie woli, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje (art. 65 § 1 KC), przy czym nie może ona zmieniać ustawy, co wprost wynika z art. 58 § 1 KC. Wobec tego niezależnie od deklaracji stron co do nazwy zawieranej przez nie umowy, postanowienia umowy, jak i okoliczności związane z jej wykonywaniem, pozwalają na ocenę, czy strony, zawierając danego rodzaju umowę, nie wykroczyły poza granice swobody kontraktowej wyznaczone w art. 353¹ KC." (opubl. Legalis nr 2704295).

Sądowi orzekającemu w tej sprawie znane jest orzecznictwo prezentujące rygorystyczne definiowanie pojęcia wykonywania pracy i jej okresu, zgodnie z którym niezależnie od podstawy prawnej wykonywania pracy zarobkowej i okresu tej pracy, fakt wykonywania pracy uzasadnia pozbawienie statusu osoby bezrobotnej na czas nieokreślony.

W tym jednak przypadku, postępowanie organów administracji nie zasługuje na aprobatę, ponieważ skarżąca nie była zatrudniona w Salonie Kosmetycznym, co jest bezsporne. Natomiast wszystkie czynności, które tam wykonywała były bezpłatne i nie mieściły się w pojęciu inna praca zarobkowa co potwierdzają oświadczenia właścicielki salonu S z dnia 18 listopada 2021 r.

W ocenie Sądu skarżącą można uznać za osobę bezrobotną ponieważ zarówno 6 sierpnia 2021 r. jak i w innych dniach nie wykonywała ona pracy w ramach umowy zlecenia, ani nie podjęła zatrudnienia w ramach stosunku pracy i nie wykonywała innej pracy zarobkowej. Nie podjęła też skarżąca stażu.

Nadto Sąd oceniając procedowanie organów rozpoznających przedmiotową sprawę doszedł do wniosku, że nie spełnia ono wymogów wynikających z zasad ogólnych k.p.a.,tj. art. 8 § 1 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej, ponieważ organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie do organów poprzez nieuwzględnienie stanu niepełnosprawności skarżącej, wymagającej odpowiedniego podejścia.

Ponadto w myśl art 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, czego nie można było stwierdzić w kontrolowanym postępowaniu analizując akta sprawy.

Sąd zauważył także naruszenie przez organy prowadzące przedmiotowe postępowanie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny z pominięciem całokształtu materiału dowodowego tj. m.in. oświadczenia właścicielki salonu S z dnia 18 listopada 2021 r. Także naruszenie przepisu art. 81a k.p.a. przez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony, które wystąpiły w związku z oceną czynności i zachowania skarżącej w trakcie jej przebywania w salonie kosmetycznym.

Rozpatrując sprawę ponownie, w zakresie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, Organ uwzględni przedstawione tu uwagi co do procesowych uwarunkowań zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ wymogom zawartym we wskazanych wyżej przepisach nie sprostał. Zatem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu. Zwłaszcza uwzględni przedstawione tu uwagi co do procesowych uwarunkowań decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c). p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.