Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 980/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 58 par. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 50 par. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64b par. 1 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

1 P O S T A N O W I E N I E Dnia 27 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Adam Pawlyta po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Starosty P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia 24 października 2024 r. nr SKO.XVIII/317/2024 w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za koszty usunięcia i przechowywania pojazdu postanawia: 1. odrzucić sprzeciw; 2. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy w wysokości 100 (sto) zł. 6


UZASADNIENIE

Pismem z 18 listopada 2024 r. Starosta P. (dalej: skarżący; organ pierwszej instancji) reprezentowany przez radcę prawnego A. K. wniósł sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej z 24 października 2024 r. nr SKO.XVIII/317/2024, która uchylała decyzję Starosty P. z 19 lipca 2024 r. nr [...] i przekazywała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sprzeciw podlega odrzuceniu.

W myśl art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw (zwany dalej: sprzeciwem od decyzji).

Sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 2 p.p.s.a.).

Zgodnie zaś z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

W postępowaniu przed sądem administracyjnym każde merytoryczne rozpatrzenie sprzeciwu musi być poprzedzone badaniem dopuszczalności jego wniesienia. Sprzeciw jest dopuszczalny jedynie wtedy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, sprzeciw wniesie uprawniony podmiot oraz gdy sprzeciw spełnia wymogi formalne i został złożony w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie sprzeciwowi dalszego biegu i jego merytoryczne rozpatrzenie.

Wniesienie sprzeciwu przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jego odrzucenia, jeżeli pochodzi on od strony, który a limine nie może być skarżącym. Chodzi tu o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu sprzeciwu, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jego wniesienia. Z tej przyczyny odrzuceniu podlegają m.in. sprzeciwy wniesione przez organ, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnym w pierwszej lub w drugiej instancji lub jednostkę samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w pierwszej instancji, ponieważ podmioty te nie mają legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. W przeciwnym przypadku dopuszczenie organu do udziału w sprawie nadawałoby mu dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez sprzeciw takie rozstrzygnięcie. W nauce prawa jak i w orzecznictwie podkreśla się niedopuszczalność łączenia w jednym postępowaniu funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 16 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1036/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Wobec tego organ administracji właściwy do orzekania w pierwszej instancji w indywidualnej sprawie w formie decyzji administracyjnej nie ma legitymacji procesowej do wniesienia sprzeciwu do wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawie w której wydał rozstrzygnięcie.

W rozpoznawanej sprawie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za koszty usunięcia i przechowywania pojazdu wniósł Starosta P., który wydał w tej sprawie decyzję w pierwszej instancji.

Wobec tego stwierdzić należy, że sprzeciw od decyzji organu drugiej instancji wniósł podmiot występujący w postępowaniu administracyjnym toczącym się w niniejszej sprawie w roli organu administracji publicznej pierwszej instancji, czyli podmiot, który nie posiada legitymacji do dokonania takiej czynności procesowej. W zakresie w jakim strona skarżąca wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest uprawniona do reprezentowania interesu prawnego o którym mowa w art. 50 p.p.s.a., a którego istnienie warunkuje wniesienie sprzeciwu w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Z uwagi na powyższe sprzeciw Starosty P. złożony w niniejszej sprawie jest niedopuszczalny. W ocenie Sądu taka sytuacja jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia zadań sądownictwa administracyjnego, w tym kontroli działalności administracji publicznej, a także konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym powierzenie organowi na podstawie przepisów prawa uprawnienia do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez ten organ jego interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji organ administracji nie ma legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Dopuszczenie do złożenia skargi (tu: sprzeciwu) przez organ orzekający w pierwszej instancji doprowadziłoby do wadliwej sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające na dwóch szczeblach w tej samej sprawie. Nie do przyjęcia jest więc stanowisko, wedle którego organ może zajmować różną pozycję: raz jako organ orzekający w sprawie – wydający decyzję, innym razem jako strona postępowania, w zależności od etapu załatwiania sprawy. Oznacza to, że organ, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji do wniesienia skargi (tu: sprzeciwu) do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w sprawie (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, postanowienia NSA: z 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1873/17 oraz z 31 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 611/22, CBOSA).

Podsumowując Starosta P., który wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za koszty usunięcia i przechowywania pojazdu, działał jako organ administracji publicznej pierwszej instancji na podstawie przyznanych mu przez prawo kompetencji, a nie jako podmiot którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Wobec tego nie budzi wątpliwości, że nie posiada on uprawnień do występowania w charakterze strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W konsekwencji Starosta P. nie posiada legitymacji do wniesienia sprzeciwu w indywidualnej sprawie, którą sam rozstrzygnął w pierwszej instancji (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 1 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 709/24, Legalis nr 3127608;postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13 września 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 823/24, Legalis nr 3121052). Rozstrzygnięta przez niego sprawa nie dotyczy jego interesu prawnego podlegającego ochronie w tym postępowaniu. Wobec tego organ ten nie ma prawa kwestionowania rozstrzygnięć organu odwoławczego przed sądem administracyjnym.

Z powyższych względów Sąd postanowił odrzucić sprzeciw na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. o czym orzekł jak w sentencji.

O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł w pkt 2 sentencji na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

-----------------------

4