Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 5332/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1  pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
article: art. 7, art. 77 par.1 , art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Łukasz Jarocki Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 2 września 2022 r. nr EA-b-1340/1182/22 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2022 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego S. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 5332/23

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2023 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. B. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] 06.2022 r. orzekającą o cofnięciu pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wyjaśnił, że organ I instancji w dniu 10.03.2022 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego w związku z uzyskaną informacją, iż strona została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w G. w Republice Federalnej Niemiec sygn. akt. [...] z dnia [...]09.2021 r. za przestępstwo umyślne.

W toku postępowania administracyjnego, organ I instancji rozszerzył również zakres toczącego się postępowania o dwie kolejne przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń , tj. brak miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz użyczenie broni osobie nieupoważnionej. Ustalił bowiem, iż strona nie mieszka ani nie przebywa pod adresem na terytorium Polski, mieszka i pracuje na terytorium Niemiec – G. oraz że Komenda Powiatowa Policji w Z. prowadzi postępowanie [...] o czyn z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji.

W toku postępowania strona przedłożyła blankiety urzędowe niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Sprawiedliwości w języku niemieckim wraz z tłumaczeniem dokonanym przez tłumacza przysięgłego, iż na dzień 21 marca 2022 r. nie figuruje ona jako osoba skazana, zaświadczenie z dnia 26.04.2022 r. z Miasta Z. o zameldowaniu na pobyt stały pod adresem Z. ul. [...] oraz złożyła wyjaśnienia.

Organ I instancji uzyskał również informację z Krajowego Rejestru Karnego, zgodnie z którą na dzień 25.05.2022 r. S. B. figuruje w nim jako osoba skazana. Informacja ta zawierała wpis o wyroku, wydanego przez 1 AG G. Niemcy z dnia [...] 09.2021 r. sygn. akt. [...], którym skazano ww. za czyn według kwalifikacji ECRIS: znieważenie i zniesławienie. Za powyższe, wymierzono karę według systemu ECRIS: grzywna w stawkach dziennych 30 stawek po 30 EUR.

Uznając, iż powyższa okoliczność spełnia przesłanki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ż art. 18 ust. 5 pkt 3 i 7 ustawy o broni i amunicji. Komendant Wojewódzki Policji w W. zakończył prowadzone postępowanie administracyjne wydaniem w dniu [...]06.2022 r. decyzji orzekającej o cofnięciu S. B. pozwolenia na broń.

Rozpoznając wniesione przez stronę odwołanie, Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie ma zastosowanie pkt 6 lit. a tego przepisu prawa, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Ustawodawca przesądził zatem, iż przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowi, m. in. sam fakt skazania za przestępstwo umyślne posiadacza pozwolenia na broń.

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego S. B. został skazany przez sąd państwa Unii Europejskiej (Niemcy), wyrokiem 1 AG G. Niemcy z dnia [...] 09.2021 r. sygn. akt. [...], skazującego go za czyn według kwalifikacji ECRIS: znieważenie i zniesławienie.

W myśl art. 114a kk wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że według ustawy karnej polskiej, czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie, przy czym przepisu tego nie stosuje się, jeżeli informacje uzyskane z rejestru karnego lub od sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie są wystarczające do ustalenia skazania albo orzeczona kara podlega darowaniu w państwie, w którym nastąpiło skazanie.

Przepis art. 114a kk został wprowadzony do ustawy z 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz.U. poz. 245). Stanowi on wykonanie przepisów decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE L 220, s. 32), której celem było m.in. nałożenie na państwa członkowskie minimalnego obowiązku uwzględniania wyroków skazujących zapadłych w innych państwach członkowskich. Następnie został on znowelizowany ustawą z 20 lutego 2015 r. Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji ramowej: "Każde państwo członkowskie dopilnowuje, by w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko danej osobie uwzględnione zostały uprzednie wyroki skazujące, zapadłe wobec tej samej osoby w innych państwach członkowskich i dotyczące innych zdarzeń - które to wyroki są znane dzięki stosownym instrumentom wzajemnej pomocy prawnej lub instrumentom wymiany informacji pochodzących z rejestrów karnych - w zakresie, w jakim zgodnie z prawem krajowym uwzględniane są uprzednie krajowe wyroki skazujące, oraz by wiązały się z nimi skutki prawne równoważne skutkom wiążącym się z uprzednimi krajowymi wyrokami skazującymi".

Procedury dotyczące, przekazywania kodów odpowiadających każdemu przestępstwu regulowane są Decyzją Rady 2009/316/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS), zgodnie z art. 11 decyzji ramowej 2009/315/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 93, str. 33) oraz zmienione Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/884 z dnia 17 kwietnia 2019 r. zmieniająca decyzję ramową Rady 2009/315/WSiSW w odniesieniu do wymiany informacji dotyczących obywateli państw trzecich oraz w odniesieniu do europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS) i zastępująca decyzję Rady 2009/316/WSiSW. (Dz.Urz.UE.L Nr 151, str. 143). Państwa członkowskie UE były zobowiązane dokonać implementacji rozwiązań przyjętych w ww. przepisach.

W polskim systemie prawnym zmiany zostały wprowadzone ustawą z 16.09.2011 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. Polegają one na uruchomieniu w Krajowym Rejestrze Karnym europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS), który pozwala na wymianę pomiędzy organami centralnymi państw członkowskich UE podstawowych informacji o skazaniach. Dane dotyczące osoby skazanej oraz treści orzeczenia, w tym informacje o rodzaju popełnionego przestępstwa i orzeczonej sankcji, są transmitowane w postaci kodów, których znaczenie zostało ujednolicone dla wszystkich państw członkowskich UE.

Zgodnie natomiast z art. 12 a ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym z dnia 24 maja 2000 r. (tj. Dz. U. z 2021, poz. 1709) przy przekazywaniu za pośrednictwem systemu ECRIS informacji dotyczących kwalifikacji prawnej czynu zabronionego przyjętej w orzeczeniu oraz orzeczonych kar i środków karnych, jak również środków zabezpieczających, kompensacyjnych i przepadku, środków wychowawczych, poprawczych i wychowawczo- leczniczych stosuje się kod odpowiadający tym kwalifikacjom i karom oraz środkom karnym, kompensacyjnym i przepadkowi, jak również środkom zabezpieczającym, wychowawczym, poprawczym i wychowawczo-leczniczym. Wykaz kodów, o których mowa wyżej został natomiast określony w rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 maja 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 853).

Mając na względzie zapisy w przesłanej informacji z Krajowego Rejestru Karnego organ wywiódł, iż S. B. został skazany przez sąd niemiecki za przestępstwo znieważenia i zniesławienia, któremu zgodnie z ww. rozporządzeniem przepisany jest kod 0905 00 i mieści się ono w kategorii przestępstw przeciwko wolności osobistej, godności osobistej lub innym chronionym dobrom, w tym rasizm i ksenofobia. Za powyższy czyn została ukarana karą grzywny w wysokości 30 stawek po 30 EURO .

W związku z powyższym, nie budzi wątpliwości, że S. B. dopuścił się przestępstwa umyślnego, a skazanie za jego popełnienie nie uległo jeszcze z mocy prawa polskiego, zatarciu. Ponadto, w przepisie art. 1 pkt 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1709) ustanowiony został katalog danych osobowych, które są w nim umieszczone, należą do nich m.in. prawomocne skazanie za przestępstwa lub przestępstwa skargowe; informacji o wykroczeniach nie zamieszcza się.

Organ podkreślił, iż w myśl art. 114a § 1 kk wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że według ustawy karnej polskiej, czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie. Żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Uwzględniając powyższe oraz wskazany kod czynu karalnego według klasyfikacji ECRIS w ocenie organu uznać należy, iż strona dopuściła się przestępstwa umyślnego.

S. B. w obecnej chwili jest osobą figurującą w Krajowym Rejestrze Karnym za popełnienie przestępstwa umyślne, co przesądza o wyniku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej niezależnie od podniesionych w odwołaniu argumentów. Powyższe ustalenie wypełniły przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, określoną w normie, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustala ona bowiem, że cofa się pozwolenia na broń osobie stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo (...). Przepis ten nie wskazuje, iż prawomocne orzeczenie skazując za popełnienie umyślnego przestępstwa musi zapaść przed polskim sądem karnym i że umyślne przestępstwo musi zostać dokonane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też, informacja Krajowego Rejestru Karnego o prawomocnym skazaniu skarżącego za przestępstwo, które na gruncie polskiego prawa karnego ma charakter umyślny, stanowi dowód wystarczający do obowiązkowego zastosowania konsekwencji administracyjnoprawnej, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

Co więcej, według art. 23 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym z dnia 24 maja 2000 r. (tj. Dz. U. 2021 poz. 1709) " informacja o osobie, o której mowa w art. 20 ust. Idole, oraz informacja o podmiocie zbiorowym, o której mowa w art. 20 ust. 2, bez względu na sposób jej udzielenia, stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego". Nadto, zgodnie z art. 14 a cyt. ustawy "Informacja o osobie sporządzona na podstawie danych zgromadzonych w Rejestrze dla celów innych, niż postępowanie karne nie zawiera danych o skazaniach, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4, jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynął okres wskazany w art. 76 § 1 albo art. 107 Kodeksu karnego w stosunku do określonych w nich kar oraz środków karnych". Dane z KRK są usuwane z rejestru zgodnie z zapisami art. 14 cyt. ustawy. Skoro strona w dalszym ciągu w rejestrze figuruje jako osoba skazana należy uznać, iż w jej przypadku nie nastąpiła żadna z sytuacji, zgodnie z którą należałoby uznać, iż cofnięcie pozwolenia na broń jest bezzasadne.

W sytuacji bowiem, gdy osoba została skazana za przestępstwo umyślne, a przedmiotowe skazanie nie uległo jeszcze zatarciu, ani w żaden inny sposób nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, to ustawodawca sam rozstrzygnął, że w takim przypadku spełnione zostały przesłanki zagrożenia ze strony takiej osoby. Dlatego osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie można, a wydane należy cofnąć w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W takich przypadkach organy Policji nie mają możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, bowiem przyznano tu bezwzględnie pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela (art. 7 kpa). Ze względu na obligatoryjny charakter omawianego przepisu prawa materialnego, do czasu zatarcia skazania, strona dysponować bronią nie może.

Odnosząc się do przywołanego przez pełnomocnika wyroku NSA z dnia 16.11.2010 r., sygn. akt. II OSK 901/10, organ odwoławczy wyjaśnił, że ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 10.03.2022 r., organ Policji był zobowiązany do rozpatrzenia sprawy w myśl art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 a ustawy o broni i amunicji w ich brzmieniu po 10.03.2011 r., co też uczynił, uzasadniając swoje stanowisko w stosowny sposób. Przywołany zaś przez pełnomocnika wyrok odnosi się do stanu prawnego zapisów ustawy sprzed wprowadzonej nowelizacji, a wówczas obowiązywały inne zapisy cyt. artykułów, które wówczas obligowały organ do cofnięcia pozwolenia na broń osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wówczas istniał wymóg wykazania związku przyczynowo skutkowego pomiędzy popełnionym czynem a wskazaną wyżej obawą. W przedmiotowej sprawie, jak już wyżej wskazano przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu aktualnie obowiązującym), obliguje właściwy organ Policji do cofnięcia pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 26 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sadu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

Odnosząc się do drugiej wskazanej przez organ I instancji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, tj. art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy o broni i amunicji organ wskazał, iż ma ona charakter fakultatywny. Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26, tj. osoba posiadająca pozwolenie na broń lub posiadająca broń podlegającą rejestracji, która nie wymaga pozwolenia na broń, jest obowiązana w razie zmiany miejsca stałego pobytu zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca stałego pobytu, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce stałego pobytu.

Miejscem stałego pobytu danej osoby jest miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, a zatem w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (m. in. NSA w wyrokach z 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt IIOSK 2151/13, z 8 marca 2016 r., sygn. akt IIOSK1708/14), Dodatkowo zamiar zamieszkania w danym lokalu na stałe i skoncentrowanie tam swoich spraw życiowych powinny być stwierdzone na podstawie obiektywnie istniejących okoliczności faktycznych, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić (NSA w wyroku z 28 stycznia 2016 r., sygn. akt 11 OSK 1308/14).

Organ I instancji nie przeprowadził jednak żadnego postępowania w celu ustalenia, czy faktycznie w niniejszej sprawie, strona powyższego obowiązku nie wykonała. Sam fakt, występowania w aktach sprawy informacji, iż strona "obecnie nie mieszka i nie przebywa pod adresem: Z. ul. [...], w tym mieszkaniu zamieszkuje jedynie jego matka T. (...) S. B. odwiedza matkę dość często, jednak z wiedzy mieszkańców wynika, że mieszka i pracuje na terenie Niemiec – G. - jest masażystą, prowadzi prywatną działalność gospodarczą, kupił tam mieszkanie, które obecnie remontuje''’ nie jest wystarczającą okolicznością stanowiącą o zastosowaniu tej przesłanki. Tym bardziej, iż od daty wydania pozwolenia na broń we wszystkich dokumentach przedkładanych organowi wskazuje on jako adres zamieszkania adres w Z. (wnioski, faktury zakupu broni, umowach kupna - sprzedaży broni, potwierdzeniach transakcji bankowości elektronicznej, licencji PZSS), pod tym adresem przechowuje również broń i odbiera korespondencję. Co więcej, w złożonym odwołaniu pełnomocnik wskazuje, iż jego mocodawca w dalszym ciągu jest zameldowany w Z. przy ul. [...] i ten adres jest też miejscem jego stałego pobytu. Fakt pracy w Niemczech nie jest równoznaczny z uznaniem braku miejsca zamieszkania w Z., tym bardziej jak podkreślono, iż oba te miejsca dzieli odległość kilku kilometrów - oba miasta są fizycznie połączone. Ponieważ, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w żaden sposób nie potwierdza ani nie zaprzecza faktu zmiany miejsca zamieszkania przez stronę, a organ I instancji nie dokonał niezbędnych wiążących ustaleń w tym zakresie, organ odwoławczy odrzucił tą przesłankę.

Przechodząc do ostatniej ze wskazanych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń określonej w. art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, która również ma charakter fakultatywny, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że .dyspozycja tego przepisu stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie, zakazu użyczania broni osobie nieupoważnionej. Zgodnie zaś z tym przepisem, posiadacz broni ma dochować wszelkiej staranności, aby jego broń nie trafiła w ręce osoby nieupoważnionej, która nie ma prawa do jej poosiadania. Co więcej winien on dopilnować, aby nie została użyta w celu jakiś działań bezprawnych. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma uprawnienie do samodzielnej oceny co do zaistnienia określonych w nim przesłanek i podjęcia decyzji, czy skutkują one cofnięciem pozwolenia na broń. Winien ze szczególną starannością wyjaśnić okoliczności zdarzenia i jego "ciężar gatunkowy", a zatem prawdopodobieństwo zaistnienia zdarzenia udostępnienie broni osobom nieuprawnionych oraz dokładnie wyjaśnić, z jakich powodów cofa pozwolenie, oceniając wzajemne relacje interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art. 7 kpa). Tymczasem, organ nie przeprowadził w tym zakresie postępowania. Nie można bowiem uznać, iż włączone do materiału dowodowego wydruki skanów zdjęć przesłanych zwykłą korespondencją mailową, czy też ustalenie, że strona przyznała się do popełnienia czynu z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy o broni i amunicji (używa w celach szkoleniowych lub sportowych broni zdolnej do rażenia celów na odległość poza strzelnicami), bez zapoznania się z aktami sprawy karnej, jest wyczerpującym zbadaniem zaistnienia zdarzenia wskazanego jako przesłanka cofniecie pozwolenia, czyli złamanie zakazu użyczania broni osobie nieupoważnionej. Tym bardziej, iż organ I instancji w wydanym rozstrzygnięciu nie wskazał jakie okoliczności w tym zakresie wziął pod uwagę. A czyn przekazania broni osobie nieupoważnionej nie jest tożsamy z czynem używania w celach szkoleniowych lub sportowych broni zdolnej do rażenia celów na odległość poza strzelnicami.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy również odrzucił jako przesłankę cofnięcia jej pozwolenia okoliczność, o której mowa w art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji podkreślił przy tym, iż odrzucenie ww. przesłanek nie ma jednak wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy ani nie narusza dyspozycji art. 15 kpa. W niniejszej sprawie dla cofnięcia pozwolenia na broń wystarczające jest bowiem tylko ustalenie przesłanek z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy. Jak już wyjaśniono, przepis ten ma charakter obligatoryjny - ustawodawca nie dał organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych w sytuacji, gdy posiadacz pozwolenia na broń należy do osób, o których w nim mowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że skargę opiera na wyroku Sądu Rejonowego w G., który miał miejsce na terytorium Republiki Federalnej Niemiec dnia [...]09.2021 pod sygnaturą akt [...] i wyniósł 30 stawek dziennych, co kwalifikuje czyn jako "Geldstrafe" - odpowiednik polskiego mandatu w kodeksie wykroczeń i nie jest on grzywną za przestępstwo określaną w niemieckim prawie jako "Vorstrafe". https://www.rudolph-recht.de/wann-bin-ich-vorbestraft/ Jak wyjaśnia naczelnik WPA Biura Prewencji KGP "w myśl art. 114a kk wyrokiem skazującym jest prawomocne orzeczenie skazujące w państwie członkowskim Unii Europejskiej, przy czym przepisu tego nie stosuje się, jeżeli informacje uzyskane z rejestru karnego lub od sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie są wystarczające do ustalenia skazania albo orzeczona kara podlega darowaniu w państwie, w którym nastąpiło skazanie". Otrzymany przez skarżącego wyrok w myśl niemieckiego prawa nie jest karalnością, dlatego nie może on zostać wykorzystany przeciwko danej osobie w żadnym postępowaniu. Tą kwestię wyjaśnia pismo drezdeńskiej kancelarii adwokackiej H. wraz z tłumaczeniem przysięgłym, które znajdują się w aktach sprawy . W pkt.2 pisma znajduje się ponadto notatka z akt sprawy, w której pozywająca przyznała się min, że skarżący nigdy jej. nie uderzył, a między nimi doszło do zwyczajnej wymiany obelg. W trakcie związku z K. P. wyszło na jaw, iż od 13 lat ma ona problem z nadużywaniem środków psychoaktywnych, na okoliczność czego była ona wielokrotnie hospitalizowana. Część jej dokumentacji medycznej włączył do akt niniejszej sprawy w trakcie odwołania do organu II -instancji policji prawnik dr A. S.

Skarżący nadmienił, iż w trakcie przerwy na rozprawie w G. dnia 14.09.2021 ’ reprezentujący go adwokaci namawiali na ugodę przez przyjęcie kary pieniężnej, aby uniknąć nerwów związanych z możliwą rozciągliwością postępowania oraz wstydu przed świadkami, których skarżący chciał podać na okoliczność agresywnego zachowywania się K. P. Skarżący wspominał, iż jest niewinny i pragnie to przed Sądem w G. udowodnić, oni jednak tłumaczyli, iż Sędzia jest poirytowany tą sprawą, a ten wyrok nie jest karalnością w myśl prawa niemieckiego i nie będzie miał wpływu na nic, w tym na posiadaną broń palną w Polsce.

Po konsultacji z w/w kancelarią, skarżący udzielił J. F. pełnomocnictwa w niniejszej-sprawie administracyjnej oraz na okoliczność wyjaśnienia kwestii wprowadzenia w błąd polskich organów administracyjnych przez Niemiecką Ambasadę z W., która wykazała się niekompetencją i koniecznym jest dopilnowanie, aby skorygowano wystosowane przez nich pismo z dnia 05.05.2022 r..

Skarżący podniósł, że jest w posiadaniu czterech zaświadczeń o niekaralności, obejmujący zarówno niemiecki, jak i polski rejestr karny, w których jest brak wpisów o jakiejkolwiek karalności . Zaświadczenia obejmują miesiąc marzec, sierpień, wrzesień i październik bieżącego roku. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy (skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu). W niniejszej sprawie nie wykazano, aby zaistniała powyższa przesłanka. Czyn z art. 216 kk jest innym czynem - z zakresu czci i nietykalności cielesnej (rozdział XXVII kodeksu karnego, a nie rozdział XIX kodeksu karnego), co nie powinno powodować cofnięcia wydanych pozwoleń. Skarżący podniósł, że nie był notowany za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu w Polsce czy Niemczech.

Oświadczył, że jest osobą spokojną i unikającą konfliktów. Przez ostatnie lata kiedy był w posiadaniu broni palnej, umożliwiającej pielęgnowanie pasji sportu strzeleckiego zawsze kiedy był prowokowany lub zaczepiany to unikał konfrontacji. Stronił od alkoholu, używek, przepisowo użytkował pojazdy mechaniczne, uczciwie pracował, prowadząc gabinety osteopatyczne w polskim przygranicznym Z. i niemieckim G.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należy uwzględnić.

Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Przy czym, w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych i ich oceny, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.

Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a. i skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje, że organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać,

ale i ocenić cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu w składzie orzekającym zaskarżona decyzja narusza wyżej wskazane zasady prawa administracyjnego, jak i art. 80 k.p.a. obligujące organ do oceny materiału dowodowego w całokształcie, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c.) p.p.s.a.

Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają

bowiem na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy. (v. wyrok NSA w sprawie II GSK 1449/14 z 2015.07.07 publ. CBOSA).

Na wstępie wskazać bowiem należy na utrwalony pogląd doktryny, według koncepcji J. Wróblewskiego, stanowiący jeden z etapów stosowania prawa faza gromadzenia dowodów i ustalania stanu faktycznego obejmuje szereg czynności, których prawidłowość warunkuje poprawność dalszych części tego procesu (J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972, s. 52).

Niewadliwość subsumpcji, a więc podciągnięcia zaistniałych faktów pod stosowaną normę prawa materialnego oraz określenia wiążących konsekwencji prawnych uzależnione są bowiem ściśle od prawidłowości ustaleń stanu faktycznego. Istotne wady, bądź luki materiału dowodowego, uniemożliwiają prawidłową ocenę co do tego, które przepisy prawa znajdują zastosowanie w sprawie, a w konsekwencji stoją na przeszkodzie poprawnemu skonstruowaniu normy jednostkowo-konkretnej.

W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i

zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest

powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę, wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23.05.2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9–10, s. 81). Owo nieprawdopodobieństwo innego przebiegu zdarzeń powinno wynikać z obiektywnej przekonywalności dowodów, które okazują się przekonujące dla normalnie rozumującego i oceniającego rzeczywistość człowieka. Dowody te powinny u organu stosującego prawo wywołać subiektywne, całkowite i bezwzględne przekonanie co do stanu faktycznego. Dopóki istnieją jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie, dopóty organ nie może uznać za prawdziwą określonej wersji stanu faktycznego (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2010, s. 54–55).

Ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2018, s. 73).

Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu. Jej znaczenie w postępowaniach, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku jest kluczowe. Obowiązkiem organu jest bowiem w takim przypadku samodzielne wykazanie faktów opisanych w hipotezie stosowanej normy prawnej. Pewnym wyjątkiem w tym zakresie są te fakty, które nie wymagają dowodu – jeżeli są objęte notoryjnością bądź domniemaniem. Ułatwienia dowodowe dotyczą także dokumentów urzędowych i ich odpisów bądź wypisów, a także zakazów dowodowych w tym zakresie, w jakim zabraniają one podważania określonych okoliczności. Domniemania to sądy o faktach wynikające bądź z doświadczenia życiowego, obserwacji zjawisk (domniemania faktyczne), bądź z przepisów prawa (domniemania prawne). Domniemania faktyczne zakładają pewną naturalną, niewymagającą dowodu kolej rzeczy, ale nie wyłączają dopuszczalności przeciwdowodu. Z kolei domniemania prawne mogą mieć charakter wzruszalny (względny – presumptiones iuris tantum), jeżeli mogą podlegać obaleniu, oraz domniemania niewzruszalne (bezwzględne – presumptiones ac de iure), jeżeli nie poddają się obaleniu.

Konsekwencją obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady

prawdy materialnej (obiektywnej) jest przyjęcie wobec czynności zmierzających do jej ustalenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k. p. a.). Wyraża ona "postulat, by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego w danej sprawie, ustalić stan faktyczny" (tak E. Iserzon [w:] E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1961, s. 115).

W sprawie niniejszej zakres koniecznych do ustalenia faktów wytyczały art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, ze zm.).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jak stanowi pkt 6 lit. a pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Ww. przepis nie reguluje tego jak w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń mają kształtować się skutki prawne zapadłych prawomocnych orzeczeń sądów za umyśle przestępstwo, w tym orzeczeń wydanych przez sądy innych państw, ale pod warunkiem, że wyroki te mają moc obowiązującą na terenie Polski. Istotny jest bowiem fakt czy osoba ubiegająca się o uzyskanie pozwolenia na broń jest osobą, która nie daje rękojmi w zakresie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, jako skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Na tym tle w orzecznictwie sądowoadministracyjnym sformułowano pogląd, zgodnie z którym - w odniesieniu do ustalenia czy osoba została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu - mogą mieć zastosowanie przepisy karne, a te niewątpliwie przewidywały, jak i obecnie przewidują obowiązek uwzględniania skazujących wyroków wydanych w sprawach karnych przez sądy państw obcych (por. art. 107a k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. i art. 114a k.k.).

Konsekwencją zapadłych wyroków skazujących jest wpływ tych orzeczeń na możliwość korzystania z praw obywatelskich. Ograniczenie tych praw przewiduje m.in. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy.

Z art. 1a ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 678) wynika, że na potrzeby przekazywania informacji organom państw członkowskich Unii Europejskiej, za wyrok skazujący uznaje się każde prawomocne orzeczenie wydane przez sąd karny wobec osoby fizycznej w związku z popełnieniem przestępstwa, której dane podlegają gromadzeniu w rejestrze. Tak więc w przedmiotowym rejestrze znajdują się wyłącznie informacje o fakcie skazania za przestępstwa. Przypisanie zaś czynu, mogącego podlegać odmiennej kwalifikacji (np. jako wykroczenie) - nie jest uwidaczniane w rejestrze karnym.

W okolicznościach tej sprawy istotne znaczenie ma prawomocny wyrok skazujący wydany przez Sąd państwa Unii Europejskiej. W aktach niniejszej sprawy znajduje się zaświadczenie z niemieckiego rejestru karnego o niekaralności skarżącego. Zaświadczenie to wpłynęło do organu 22 kwietnia 2022 r. a więc przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie dokonały pogłębionej analizy, nie wyjaśniły tym samym w sposób nie budzący wątpliwości czy i jakie ma ono znaczenie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. W konsekwencji nie wiadomo czy przypisany skarżącemu czyn to przestępstwo, czy też wykroczenie. Tymczasem w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji znaczenie ma wyłącznie skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za popełnienie przestępstwa.

U podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji legły zatem mankamenty procesowe, naruszenia art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c.) p.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni powyższe wskazania Sądu, w zakresie uzupełnienia ustaleń faktycznych i ich oceny, na mocy art. 153 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 §

1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.

-----------------------

12