Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1682/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a art. 9
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
article: art. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran, Protokolant st. spec. Dorota Stromecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w bazie ewidencji gruntów i budynków uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].04.2016 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (zwany dalej [...] INGiK) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej Starostą) z dnia [...].01.2016 r., nr [...], odmawiającą dokonania zmiany wpisu w jednostce rejestrowej nr [...], w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu K. gm. [...], dotyczącej działki nr [...], polegającej na wpisaniu w miejsce użytku oznaczonego W (grunty zajęte pod otwarte rowy) oznaczenia W (grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi). Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. Sprawa ta uprzednio była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z 3.07.2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1177/15 uchylił uprzednią decyzję [...] INGiK, utrzymującą w mocy decyzję odmowną wydaną w tym przedmiocie przez Starostę [...]. Wyjaśnił, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, a brak stosownej mapy dodatkowo utrudnia dokonanie oceny legalności decyzji Organu odwoławczego.

W następstwie tego wyroku [...] INGiK uchylił decyzję I. instancji i przekazał jej sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu [...] listopada 2015 r. Starosta wystąpił do Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Oddział w [...] o ustalenie statusu wody dla działki nr [...] położonej w obrębie K. gm. [...] oraz sporządzenie załącznika graficznego przedstawiającego przebieg cieku wodnego, obrazującego odcinki, o których mowa w pismach Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Oddział w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. i [...] października 2011 r. Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Oddział w [...] poinformował, że "przebiegający przez ww. działkę odcinek cieku nie jest zaliczony do urządzeń melioracji wodnych i nie jest ujęty w ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, prowadzonej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów (tekst jednolity Dz. U. z 20014 r. poz. 1403)". Przesłano również załącznik graficzny z zaznaczonymi odcinkami opisywanymi we wcześniejszych pismach. Z analizy przesłanego przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Oddział w [..] załącznika graficznego Starosta wyprowadził wniosek, że przedmiotowy ciek wodny na odcinku pomiędzy km ok. 5+675 (północna granica działki ewidencyjnej nr [...]) a km ok. 7+454 (południowa granica działki nr [...]) płynie naturalnym korytem.

W związku z niejednoznacznym stwierdzeniem Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Oddział w [...], Starosta [...] ponownie, w dniu [...] listopada 2015 r., wystąpił do Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Oddział w [...] z prośbą o jednoznaczne sprecyzowanie czy wskazany ciek stanowi "rów melioracyjny czy rzekę". W odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2015 r. Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Oddział w [...] poinformował, wg. posiadanych kompetencji, że wskazany ciek wodny nie stanowi rowu zaliczonego do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych ani cieku naturalnego, ujętych w prowadzonej przez WZNiUW Oddział w [...] ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów. Wobec tego Starosta stwierdził, że sporny ciek wodny biegnący przez działkę nr [...], położoną w obrębie K., zalicza się do gruntów zajętych pod otwarte rowy pełniące funkcje urządzeń melioracji wodnych szczegółowych dla gruntów wykorzystywanych do produkcji rolniczej.

Na skutek odwołania wniesionego przez właściciela tej działki – Z. L. – [...] INGiK w zaskarżonej decyzji potwierdził stanowisko Starosty. Nadmienił przy tym, że w przytoczonym piśmie Dyrektor WZMiUW wyraził pogląd, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 roku, określenie charakteru wody nie należy do kompetencji Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...]. Zawarł też sugestię, że w przypadku wątpliwości, w celu określenia stanu rzeczywistego, konieczne jest przeprowadzenie ekspertyz hydrologiczno- hydrograficznych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że aktualnie nie istnieje dokumentacja dowodowa zawierająca wymagane "wykazy zmian danych ewidencyjnych", która byłaby zarejestrowana w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, spełniająca wyżej cytowane wymogi formalne. Tylko taka dokumentacja mogłoby stać się podstawą udokumentowanych zmian danych ewidencyjnych dotyczących przedmiotowego rowu wykazanego w działce nr [...] jako użytek gruntowy o symbolu W (rowy) o pow. 0,0128 ha.

Do czasu przedłożenia Staroście jako organowi administracji geodezyjnej i kartograficznej wymaganej dokumentacji dowodowej - brak jest podstaw prawnych do dokonania zmian w bazie ewidencji gruntów i budynków, żądanych przez Stronę. [...] INGiK nadmienił także, iż rozstrzygnięcie (w przyszłości) przez właściwy organ kwestii przedmiotowego rowu lub cieku wodnego - wymagałoby rozpatrywania sprawy w znacznie szerszym aspekcie kilkudziesięciu innych nieruchomości o uregulowanym stanie prawnym wykazanym w kilkudziesięciu tytułach własności znajdujących się w obiegu prawnym (w oparciu o dane istniejące w bazie ewidencji gruntów i budynków), przez które również przebiega rów lub płynie ciek wodny, których dotyczyć może ten sam "problem" zasygnalizowany przez współwłaściciela działki nr [...].

We wniesionej skardze Z. L. zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1/. art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a oraz art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez ich błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że ciek wodny znajdujący się na działce [...] jest rowem melioracyjnym w sytuacji kiedy ciek ten stanowi strugę-rzekę o nazwie K., oznaczoną w nomenklaturze [...] i stanowi naturalny ciek wodny,

2/. art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 20 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez nieprawidłowe uznanie, że nie zachodzą w niniejszej sprawie podstawy prawne do dokonania zmiany wpisów w ewidencji gruntów w zakresie wskazanym w punkcie 1/.;

II. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 75 § 1 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez przeprowadzenie niepełnego postępowania dowodowego w zakresie rzetelnego ustalenia prawdziwego charakteru cieku wodnego, znajdującego się na działce [...]. Skarżący podniósł też, że Organy administracji nie zrealizowały wytycznych wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3.07.2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1177/15. Zdaniem Skarżącego, obie decyzje administracyjne w przedmiocie odmowy dokonania zmiany wpisu w jednostce rejestrowej nr [...], w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu K., gmina [...] dotyczącej działki [...], polegającej na wpisaniu w miejsce użytku oznaczonego W (grunty zajęte pod otwarte rowy) oznaczenia W (grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi) - są nieprawidłowe. Organy naruszyły zasady prawidłowego rozumowania oraz wykładni przepisów prawa. Powołując się na art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo wodne Skarżący wskazał, że pod pojęciem cieki naturalne rozumie się: rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami. Ciek wodny znajdujący się na działce nr [...] stanowi zatem strugę o nazwie geograficznej i hydrograficznej "K.". Jest ona dopływem L. i stanowi składnik dorzecza W.. Wedle klasyfikacji przeprowadzonej przez Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej nosi ona oznaczenie [...]

K. została zakwalifikowana jako kategoria 17, tj. potok nizinny piaszczysty. Wobec tego, zdaniem Skarżącego, dokonane przez Organy obu instancji ustalenie charakteru tego cieku jest całkowicie błędne. Podkreślił, że ciek oznaczony jako K. istnieje na wielu wcześniejszych mapach geodezyjnych.

Skarżący zarzucił zatem, że Starosta [...] nie przeprowadził prawidłowo postępowania dowodowego. Nadal sprawa nie została wyjaśniona w sposób prawidłowy. Należało bowiem stwierdzić, że grunty pod wodami "K." stanowią ciek naturalny (nie jest on urządzeniem melioracji szczegółowej) i jako taki powinien zostać zakwalifikowany jako Wp, a nie W. Powinien też stanowić odrębną działkę ewidencyjną. Skarżący podkreślił także, iż powinnością Starosty jest czuwanie nad aktualnością ewidencji gruntów, która w tym wypadku nie zgadza się ze stanem faktycznym. Skarżący nie podzielił także argumentacji Organu odwoławczego, że brak jest dokumentacji pozwalającej na tę zmianę w ewidencji. W szczególności wskazał na § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowiący, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia (m.in. na wniosek właścicieli nieruchomości). Wywiódł, że przepisy wskazanego rozrządzenia posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji, a nie jej prostowania. Zatem usuwanie ewentualnych błędów lub omyłek w ewidencji w ramach jej "aktualizacji" nie jest wyłączone, jednakże pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja gruntów ma odzwierciadlać, a nie tworzyć.

Podkreślił, że wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych - zgodnie z przepisami rozporządzenia - może nastąpić w dwojakim trybie, tj. poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na wprowadzeniu do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany (art. 22 ust. 2-3 ustawy w związku z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia), o czym Organ tylko zawiadamia (§ 49 ust. 1), albo w drodze decyzji (§ 47 ust. 3 rozporządzenia). Drugi ze wskazanych trybów stosuje się w sytuacji, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Prowadzone wówczas postępowanie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Uważa zatem, że wydanie zaskarżonej decyzji winny poprzedzić takie skrupulatne ustalenia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga częściowo oparta została na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zarówno kwestionowana decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy naruszyły przepisy obowiązującego prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem. W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że zaskarżona decyzja wydana została na skutek uchylenia uprzedniej decyzji Organu odwoławczego, utrzymującej decyzję odmowną Starosty przez WSA, prawomocnym wyrokiem z 3.07.2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1177/15. W następstwie tego wyroku [...] INGiK uchylił ówczesna decyzję odmowną I. instancji i przekazał Staroście sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uczynił to tuż przed uchyleniem ust. 3 § 47 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Nie można jednak przyjąć, aby Organy obu instancji, w związku ze wskazaną zmianą rozporządzenia, rozstrzygając tę sprawę nie były w żadnym stopniu związane oceną prawną i wskazaniami zawartymi we wskazanym wyroku WSA. W ocenie Sądu obecnie rozpoznającego sprawę, w dalszym ciągu wymagała ona, ze względu na jej charakter, poczynienia wnikliwych ustaleń, czy rzeczywiście nie ma innych tego rodzaju dokumentów, na podstawie których byłyby podstawy do dokonania zmiany w ewidencji, zgodnej z żądaniem Skarżącego. Uprawnione jest zatem stanowisko, że w pewnym zakresie uchybiono art. 153 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd obecnie rozpoznający tę sprawę nie odniósł się do prawidłowości zastosowania przez Organy prawa materialnego, uznając przedmiotową ocenę za przedwczesną, wobec ponownego niedotrzymania wymogów procesowych, wskazanych już uprzednio przez WSA we wskazanym prawomocnym wyroku, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy na wstępie nadmienić, że WSA w uzasadnieniu wskazanego wyroku, nawiązał do pisma Dyrektora WZMiUW w [...] Oddział w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. podkreślając, że "Organ nie wyjaśnił przyjętego uznania w kontekście treści tego pisma, w którym mowa, że na odcinku działki skarżącego ciek stanowi część rowu melioracji szczegółowych, ale nie jest zaliczony do urządzeń melioracji wodnych i ujęty we wspomnianej już wcześniej ewidencji". Sąd ten, mając na względzie wskazaną okoliczność, stwierdził następnie, że "Organ powinien przekonywująco uzasadnić dlaczego ten odcinek nie jest ujęty w powyższej ewidencji i dlaczego – według organu – spełnia definicję "gruntu pod wodami – W". Wyjaśnienia powyższych kwestii organ powinien również dokonać w powiązaniu z treścią innego pisma znajdującego się w aktach sprawy, mianowicie pisma Dyrektora WZMiUW w [...] Oddział w [...] z [...] października 2011 r. (k. 4). Z pisma tego wynika, że ciek wodny na terenie wsi K. na pewnym odcinku (w piśmie tym określonym jako odcinku od granicy między działką nr [...] i wsią W. do granicy między działkami nr [...] i [...]) został w ramach obiektu inwestycyjnego "K." w latach 70-dziesiatych ubiegłego wieku przebudowany i jako rów zaliczony do urządzeń melioracji szczegółowych, tym samym został przyjęty do ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, zaś na innym odcinku (w piśmie tym określonym jako dalszy odcinek tego cieku w dół, tj. od granicy miedzy działkami nr [...] i [...] do północnej granicy działki nr [...]) pozostał w stanie naturalnym, nie zaliczono go do ww. urządzeń i nie ujęto w ww. ewidencji mimo, że stanowi odbiornik wód odprowadzanych z obszarów zmeliorowanych w ramach obiektu "K.". Nadto powinien też ustosunkować się do wskazania skarżącego, jakoby przedmiotowy ciek był naturalnym ciekiem wodnym, stanowiącym strugę - rzekę o nazwie K. oznaczoną w nomenklaturze [...]".

We wskazanym, prawomocnym wyroku WSA podkreślił także, iż "opisane wątpliwości wynikają z braku w materiale dowodowym sprawy mapy przedstawiającej przebieg cieku wodnego, jednocześnie obrazującej odcinki, o których mowa w pismach z [...] grudnia 2014 r. i z [...] października 2011 r., w tym odcinek działki skarżącego, na którym ten ciek przebiega. Wszystko to sprowadza się do stwierdzenia, że zadaniem organu było wykazanie cech określonego w sprawie gruntu i innych przesłanek, które były decydujące o zaliczeniu spornego gruntu do poszczególnego użytku gruntowego, czyli użytku rolnego oznaczonego jako "grunt pod wodami – W" a nie do gruntu pod wodami jako "gruntu pod wodami powierzchniowymi płynącymi – Wp".Organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, będzie miał na względzie powyższe wywody, w efekcie w ramach art. 138 K.p.a. wyda rozstrzygnięcie zgodne z prawem". Sąd ten uznał zatem, że ponownie prowadzone, we wskazanym zakresie postępowanie, jeśli pozwoli na to uzupełniona dokumentacja, może zostać przeprowadzone przez Organ odwoławczy. [...] INGiK, po przekazaniu mu akt niniejszej sprawy przez Sąd stwierdził jednak, że konieczne jest wydanie decyzji kasatoryjnej, tak by I. instancja oceniła, jaki jest status wskazanej wody w ewidencji gruntów i budynków, określonej jako część rowu melioracji wodnych szczegółowych "K", który na odcinku km ok 5+675 - km ok 7+454 płynie naturalnym korytem, w oparciu m. in. o załącznik graficzny wskazany przez Sąd, o który akta sprawy winny być uzupełnione. Prawidłowość tych ustaleń oceni dopiero Organ odwoławczy, stosownie do art. 15 K.p.a.

W ocenie Sądu obecnie rozpoznającego sprawę, jakkolwiek stosowny załącznik graficzny (załączony do kolejnego pisma Dyrektora ZMiUW z [...] grudnia 2014 r.) został już włączony do akt administracyjnych sprawy, w dalszym ciągu nie przeprowadzono wnikliwych rozważań w zakresie wskazanym przez WSA w wyroku z 3.07.2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1177/15. W celu poczynienia koniecznych ustaleń poprzestano na kierowaniu kolejnych wystąpień do Dyrektora ZMiUW. W efekcie, w zasadzie można stwierdzić, że obecne uzasadnienia decyzji Organów obu instancji, w zakresie wnikliwości poczynionych ustaleń co do charakteru tej wody, nie różnią się od uprzednich. Sprowadzają się do tych samych stwierdzeń i wniosków, co poprzednio. Nadto, poczynionych ustaleń w ogóle nie odniesiono do charakteru cieku wodnego K., jako całości, choć WSA wskazał na celowość rozważenia tej kwestii, w kontekście zarzutów sformułowanych przez Skarżącego. W szczególności zauważyć należy, że na wskazanym załączniku graficznym fragment tego cieku - usytuowany pomiędzy dwoma rowami (R-K-5 i R-K-6), biegnący częściowo po granicy działki Skarżącego - nie został w jakikolwiek sposób wyodrębniony graficznie (kolorem) od reszty tego cieku, co mogłoby przemawiać za trafnością argumentacji Skarżącego, że nie ma on charakteru rowu otwartego. Reasumując, ze wskazanego załącznika graficznego nie wynika, aby na tym odcinku ciek ten miał inny charakter, niż reszta cieku wodnego K.. Załącznik graficzny nie potwierdza, że jest to część rowu melioracji wodnych szczegółowych "K", który na odcinku km ok. 5+675 do km ok. 7+454 płynie naturalnym korytem. Jednocześnie nie został zaliczony do urządzeń melioracji wodnych oraz nie został ujęty w ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych i zmeliorowanych gruntów.

Organy obu instancji nie poczyniły stosownych ustaleń jaki charakter pełni ten ciek w tamtejszym systemie wodnym, co miałoby znaczenie w sprawie, z uwagi na wymóg zachowania aktualności ewidencji. Skarżący podał zaś, że jest to dopływ L. i stanowi składnik dorzecza [...].

Choć obecnie Organy nie są zobowiązane do czynienia tak wnikliwych ustaleń w sprawie, z uwagi na uchylenie ust. 3 § 47 cyt. rozporządzenia, to jednak winny rozważyć możliwość skorzystania z art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Akta administracyjne niniejszej sprawy nie wskazują jednak na to, aby rozważano taką możliwość. Wskazać należy, że w myśl § 45 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, aktualizacja operatu ewidencyjnego w dalszym ciągu następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem fatycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, 3) wyeliminowania danych błędnych. Przedwczesne jest zatem stanowisko [...] INGiK, że z posiadanych dokumentów nie wynika, iż zachodzą podstawy do zmiany użytku oznaczonego W (grunty zajęte pod otwarte rowy) na oznaczenie Wp (grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi). Stwierdzenie zawarte w piśmie Dyrektora ZMiUW z [...] grudnia 2014 r., jak i w kolejnych pismach z [...] listopada 2015 r. oraz [...] grudnia 2015 r. jest niejednoznaczne i nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do negatywnego rozstrzygnięcia tej sprawy. Z akt sprawy nie wynika też, by Organ starał się z innych źródeł pozyskać stosowne dokumenty w tej sprawie, chociażby ustalając status owego cieku wodnego, oznaczonego jako K..

Podkreślenia wymaga, że w przypadku stwierdzenia, że ewidencja gruntów i budynków stała się nieaktualna organy administracji geodezyjnej i kartograficznej zobowiązane są podjąć działania niezbędne do jej zaktualizowania. W toku postępowania prowadzonego w tym przedmiocie organy geodezyjne kierują się także podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, a więc powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 K.p.a.), właściwie przeprowadzić postępowanie dowodowe (art. 75 K.p.a.), z uwzględnieniem specyfiki postępowania ewidencyjnego, prowadzonego w trybie § 46 rozporządzenia wykonawczego, w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 K.p.a.) oraz prawidłowo uzasadnić wydane rozstrzygnięcie (art. 107 § 3 K.p.a.).

W rozpatrywanej sprawie, w kontekście częściowo aktualnych wskazań i oceny prawnej, zawartych we wskazanym prawomocnym wyroku Sądu z 3.07.2015 r., wymogi te nie zostały spełnione. Wobec tego w rozpatrywanej sprawie dbałość o aktualność ewidencji nie została w dostatecznym stopniu zachowana.

Mając na uwadze, że Organ I. instancji - wbrew wskazaniom wyroku WSA - nie poczynił wnikliwych ustaleń w sprawie, koniecznych także w obecnym stanie prawnym, zasadne stało się uchylenie decyzji obu instancji, tak by Organ odwoławczy mógł, z zachowaniem wymogów wynikających z art. 15 K.p.a., ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, kontrolując prawidłowość decyzji Starosty, który z kolei winien rozważyć możliwość skorzystania z możliwości jakie daje art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, należy zastosować się do wskazań i oceny prawnej w nim zawartych.