Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 304/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art.240 par 1 pkt 5, art. 210 par 1 pkt 6, par 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c,
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Ziemowit Augustyniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi L. B. i J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących L. B. i J.B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. (zwane dalej "organem odwoławczym") decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. (zwanego dalej "organem I instancji") z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru L.B. i J.B. (dalej zwanych "skarżącymi", "podatnikami" bądź "stronami") podatku od nieruchomości za 2011 r. po wznowieniu postępowania.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 11 lutego 2006 r. skarżący nabyli w drodze umowy kupna sprzedaży domek rekreacyjny, znajdujący się na ogrodzonej działce oznaczonej numerem [...], dzierżawionej przez sprzedającego na czas nieokreślony od [...].

Następnie na podstawie decyzji [...] z dnia [...] r. w sprawie przydziału działki, podatników przyjęto w poczet członków [...] i zostali oni użytkownikami działki [...] o powierzchni [...] m2 położonej na terenie rodzinnych [...].

W dniu 18 listopada 2011 r. podatnicy złożyli w Urzędzie Miejskim w P. informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, w której wykazali, że altana posiada powierzchnię [...] m2 o wysokości od [...] m do [...] m.

Mając powyższe na uwadze, organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił podatnikom podatek od nieruchomości za 2011 r. od zadeklarowanej powierzchni użytkowej w wysokości [...] zł, uznając, iż z uwagi na powierzchnię zabudowy przekraczającą [...] m2 altana nie podlegała zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej zwanej: "u.p.o.l.").

Pismem z dnia 28 stycznia 2016 r. podatnicy wystąpili do organu I instancji o weryfikację czy wymiar podatku od nieruchomości za ww. altanę jest zasadny. W piśmie skarżący wskazali, iż zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami prawa budowlanego oraz ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 40) – dalej zwanej "u.r.o.d." do powierzchni zabudowy altany nie wlicza się m.in. ganku o ile łączna (jego) powierzchnia nie przekracza [...] m2. Wyjaśnili, iż obecnie organ wliczył powierzchnię ganku ich altany, do powierzchni zabudowy, tymczasem ich ganek posiada powierzchnię zabudowy [...] m2. Końcowo stwierdzili, iż powierzchnia zabudowy ich altany nie przekracza [...] m2 i wysokości [...] m, co w przekonaniu podatników uzasadnia odstąpienie od dalszego egzekwowania podatku.

W efekcie żądania zawartego w powyższym piśmie organ I instancji przeprowadził kontrolę podatkową celem ustalenia powierzchni zabudowy altany, jak i jej powierzchni użytkowej dla potrzeb podatku od nieruchomości, z której to kontroli sporządzono protokół.

Skarżący pismem z dnia 18.06.2016 r. złożyli zastrzeżenia do protokołu kontroli. Wskazali, że sami dokonali ponownego pomiaru altany i ich zdaniem powierzchnia zabudowy altany ma [...] m2 a nie [...] m2 jak wykazano w protokole. Ponadto obmiar ganku wg ich pomiaru wyniósł [...] m2 ([...] x [...]) zaś w protokole było to [...] m2. Zauważyli, że obmiaru powierzchni zabudowy altany dokonano taśmą, a dalmierzem laserowym tylko jej wnętrza – co jest niegodne z zapisami protokołu.

Podkreślili, iż przepisy obowiązujące od stycznia 2014 jasno mówią, że do powierzchni altany nie wlicza się m.in. ganku, dlatego powierzchnia zabudowy altany od 2014 r. wynosi [...] m2. Wyrazili też pogląd, że ich zdaniem zwolnienie wg. u.p.o.l. obejmuje do [...] m2 powierzchni altany, a zatem opodatkowana powinna być wyłącznie nadwyżka ponad tą powierzchnię (która w ich przypadku wynosi ok. [...]m2).

Podatnicy zakwestionowali również prawidłowość obliczenia powierzchni użytkowej wnętrza altanki. Powołali się na sposób obliczania powierzchni określony w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 1422), wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego, wskazując, że w myśl tych przepisów przestrzeni poniżej 1,9 m nie zalicza się do odpowiadającej przeznaczeniu danego pomieszczenia. W związku z tym przedstawili wyliczenie zgodnie z którym ich poddasze nie powinno być zaliczone do powierzchni użytkowej. Skarżący podkreślili, iż oczekują ponownego pomiaru powierzchni zabudowy altany. Zarzucili nadto, iż w myśl art. 46 § 1 kodeksu cywilnego altana mimo, iż jest budowlą i jest trwale związana z gruntem, zatem nie może być zaliczana do nieruchomości, gdyż stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności, a oni nie są właścicielami gruntu na którym stoi altana.

Pismem z dnia 29.06.2016 r. Burmistrz P. obszernie odniósł się do zastrzeżeń.

W odpowiedzi skarżący złożyli kolejne pismo z dnia 21.07.2016 r. polemizujące ze stanowiskiem organu, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazali na potrzebę stosowania w sprawie przepisów wykonawczych do prawa budowlanego, ponownie analizując pojęcie nieruchomości i rzeczy na gruncie prawa cywilnego i wskazując, że w protokole kontroli nie wymieniono wszystkich użytych urządzeń pomiarowych. Sprostowali też błędy pisarskie i omyłki rachunkowe zawarte w piśmie z dnia 18.06.2016 r. dotyczące wyników dokonanych przez nich pomiarów altany, wskazując m.in. iż powierzchnia ganku to wg ich pomiaru [...] m2.

Następnie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie podatkowe za okres 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości wobec podatników, właścicieli altanki numer [...], znajdującej się na terenie [...], po przeprowadzeniu którego decyzją z dnia [...] r. uchylił własną decyzję z dnia [...] r. ustalającą podatnikom wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie [...] zł i ustalił wysokość zobowiązania pieniężnego w tym podatku w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonej na wniosek podatników kontroli ustalono, iż powierzchnia użytkowa altany deklarowana przez podatników w złożonej w dniu [...] r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości była niezgodna z powierzchnią użytkową ustaloną podczas kontroli. Wobec powyższego, zaistniały uzasadnione przesłanki, nieznane dotychczas organowi podatkowemu, do wznowienia z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej zwanej: "O.p.").

W dalszej kolejności organ I instancji wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu [...] r. ustalono, iż altana znajdująca się na działce w [...] nr [..] stanowi budynek trwale związany z gruntem, posiadający powierzchnię zabudowy [...] m2 - ganek [...] m2 = [...] m2 (przekroczenie o [...]m2 powierzchni zabudowy). W związku z powyższym, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa altana [...] nie spełniała przesłanek do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. i podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Następnie organ dokonał wyliczenia wysokości podatki od nieruchomości za 2011 r., przyjmując łącznie do podstawy opodatkowania powierzchnię użytkową [...] m2 ustaloną w trakcie kontroli.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, podatnicy wnieśli od niego odwołanie.

Nadto wypowiadając się pismem z dnia 23.01.2017 r. w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ odwoławczy, skarżący zauważyli, że nie doręczono im pisma organu I instancji z dnia [...]r. stanowiącego stanowisko organu I instancji w sprawie odwołania. Jednocześnie z treści pisma skarżących z dnia 23.01.2017 r. wynika, iż zapoznając się z materiałem dowodowym zapoznali się również z treścią wskazanego pisma organu z dnia 6.10.2016 r. Strony podkreśliły nadto, iż organ I instancji nigdy nie poinformował ich o możliwości skorzystania ze zniżki w podatku od nieruchomości przysługującej emerytom, którymi są oni od 16 lat. Strony powtórzyły też dotychczasowe argumenty dotyczące podstaw prawnych do obliczania powierzchni użytkowej altany, braku kontroli sprawdzającej powierzchni, kwestii podlegania opodatkowaniu tylko nadwyżki powyżej [...] m2 powierzchni zabudowy, a także niewyjaśnienia dlaczego podatek naliczono na 5 lat wstecz.

Po rozpoznaniu odwołania podatników od tej decyzji, organ odwoławczy wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte stanowisko, organ odwoławczy przywołał obowiązujące w sprawie przepisy prawa oraz ustalił stan faktyczny sprawy, wyjaśniając następnie, iż z akt przedmiotowej sprawy wynikało, że w wyniku przeprowadzonej na wniosek podatników kontroli w dniu 7 czerwca 2016 r. organ podatkowy I instancji ustalił, iż altana nr [...], znajdująca się na działce w [...] stanowiła budynek trwale związany z gruntem, posiadający powierzchnię zabudowy [...] m2 - ganek [...]m2 = [...] m2 (przekroczenie o [...]m2 powierzchni zabudowy - poz. 63 protokół kontroli). W związku z tym przedmiotowa altana nr [...] o powierzchni zabudowy [...] m2, nie podlegała zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l.

Organ wyjaśnił, iż czym innym jest powierzchnia zabudowy – która przesądza o fakcie podlegania bądź zwolnienia altany z opodatkowania, a czym innym powierzchnia użytkowa, która w przypadku podleganiu opodatkowaniu stanowi podstawę do obliczenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Organ odwoławczy zauważył, iż stronom wyjaśniono przed organem I instancji, iż postępowanie w sprawie podatku za lata 2011-2016 zostanie wznowione ponieważ powierzchnia użytkowa deklarowana przez podatników jest niezgodna z powierzchnią użytkową ustaloną w trakcie kontroli. Wskazano, że wobec tego zaistniały uzasadnione przesłanki nieznane dotychczas organowi podatkowemu, do wznowienia z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Organ odwoławczy podniósł, że w wyniku dokonanych pomiarów podczas kontroli ustalono, iż altana podatników ma różne wysokości, ze względu na posiadany stromy dach. Powierzchnię użytkową o wysokości mniejszej niż 1,40 m pominięto w pomiarach zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powierzchnię o wysokości od 1,40 m do 2,20 m zaliczono natomiast do opodatkowania w wysokości 50 % powierzchni użytkowej. W związku z tym ustalono, iż altana nr [...] posiadała parter oraz poddasze użytkowe - pokój. Na dole znajdowały się pokój, kuchnia, toaleta o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2. Na poddasze prowadziły schody trwale zamontowane. Na poddaszu znajdował się pokój o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2.

Powierzchnia użytkowa parteru wynosiła [...] m2 z tego:

- pokój na parterze - wysokość [...] m, pow. użytkowa [...] m x [...] m = [...] m2;

- kuchnia - wysokość [...]m, pow. użytkowa [...] m x [...] m = [...]m2 (50% do opodatkowania);

- kuchnia - wysokość [...] m, pow. użytkowa [...] m x [...] m = [...] m2 - pow. użytkowa [...] m2 = [...] m2;

- toaleta - wysokość [...] m, powierzchnia użytkowa wynosiła:

1) pomieszczenie pow. użytkowa [...] m x [...] m = [...] m2

2) pomieszczenie pow. użytkowa [...] m x [...] m = [...] m2;

3) pomieszczenie pow. użytkowa [...] x [...] = [...] m2; w sumie do opodatkowania [...] m2.

Powierzchnia użytkowa poddasza - pokoju wynosiła [...] m2 z tego :

- wysokość od [...] m do [...] m, pow. użytkowa [...] m x [...] m = [...] m2 x 2 boki pokoju = [...] m2 (50% do opodatkowania),

-wysokości [...] m, pow. użytkowa [...] mx [...] m = [...] m2 –[...] m2 (wnęka [...] mx [...] m) = [...] m2 w sumie do opodatkowania [...] m2.

Łącznie podstawa opodatkowania wyniosła [...] m2.

Organ odwoławczy wskazał też, że organ I instancji ustalił podatek zgodnie z art. 70 § 1 o.p., który stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym i prawnym zasadnie obciążono altanę podatników, znajdującą się na terenie [...], podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków pozostałych, wobec czego podniesione w odwołaniu zarzuty podatników w tym zakresie były nieuprawnione.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. - dalej zwanej: "k.p.a."), które to normy obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy.

Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący zarzucili organom podatkowym pominięcie przez organ I instancji ich wniosku dotyczącego ponownego przeprowadzenia pomiarów altany oraz nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy merytorycznie do przedstawianych faktów, nierozstrzygniętych przez organ I instancji, które według organu odwoławczego stanowiły powielenie wcześniej podnoszonych zarzutów i nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w tym także kwestię ponownego pomiaru altany. Wskazali na różnicę w pomiarach wynoszącą ich zdaniem [...] m2. Do skargi załączyli swoje pisma składane do organów z dnia [...] oraz z dnia [...] r., jak również wyrys – rzut. dotyczący powierzchni zabudowy altany.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści.

Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, iż organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania podatkowego które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego skarga okazała się zasadna.

Wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego, wydana dnia [...]r. na skutek wznowienia postępowania dotyczy zobowiązania skarżących w podatku od nieruchomości za rok 2011.

Skarżący w treści wcześniejszych pism procesowych jak i skargi wskazywali, iż nie rozumieją dlaczego podatek został im naliczony za okres 5 lat wstecz.

Tymczasem organ odwoławczy w decyzji dotyczącej roku 2011, wydanej jak wskazano wyżej w dniu [...] r. w istocie nie podjął żadnych rozważań i nie wyjaśnił kwestii związanych z przedawnieniem zobowiązania.

Ograniczył się jedynie do wywodu, iż zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Następnie wskazał też na treść art. 6 ust. 1 u.p.o.l. w myśl którego obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. W efekcie zaś stwierdził, że organ I instancji ustalił podatek zgodnie z art. 70 § 1 O.p. który stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Organ nie wyjaśnił jednak w konkretnych okolicznościach, od jakiego momentu w niniejszej sprawie należało rozpocząć liczenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania i w związku z tym czy upłynął on w niniejszej sprawie przed wydaniem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, a jeśli tak to dlaczego mimo upływu tego terminu organ odwoławczy był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji. Skoro zaś organ odwoławczy uznał, że termin ten nie upłynął przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. to również powinien był wyjaśnić stronom dlaczego tak było i jak należało liczyć ten termin. W zaskarżonej decyzji próżno szukać wyjaśnień organu w tej materii.

Tymczasem literalne brzmienie przepisu art. 6 ust. 7 u.p.o.l. wg stanu na rok 2011 wskazywało, że płatność ostatniej raty podatku za 2011 rok wypadała na dzień [...] r. Co do zasady zatem zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 rok wygasało z dniem [...] r. a zatem przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Do takiego samego wniosku mogła dojść strona analizując wskazane przez organ w decyzji przepisy O.p. dotyczące m.in. powstawania i przedawnienia zobowiązań. Należy przy tym zauważyć, że decyzja organu I instancji również nie wskazywała na nowy termin uiszczenia podatku za 2011 rok.

Tymczasem jak zauważył Sąd, organ odwoławczy w żadnym miejscu zaskarżonej decyzji nie wytłumaczył skarżącym z przywołaniem właściwych przepisów, dlaczego jednak uznał, iż był uprawniony do wydania decyzji o zawierającej rozstrzygniecie o treści określonej jak w decyzji zaskarżonej z dnia [...] r. mimo, iż w myśl wywodów organu i przytoczonych przezeń przepisów, strony mogły uznać, że w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy zobowiązanie za rok 2011 mogło się przedawnić.

Takie postępowanie organu niewątpliwie naruszyło zasady ogólne postępowania, a w pierwszym rzędzie art. 121 § 1 O.p. w myśl którego postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a także art. 121 § 2 O.p. w myśl którego organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania.

Powyższe zasady były przedmiotem licznych komentarzy, jak i orzeczeń sądów administracyjnych. Przede wszystkim wskazać należy, że w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 262/11 (SIP LEX nr 882070) NSA zaakcentował, iż zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Norma ta, choć ujęta ogólnie, nie może być traktowana jedynie jako postulat odnoszący się do sposobu prowadzenia postępowania. Jest to bowiem przepis, do którego przestrzegania organy zobowiązane są na równi z innymi przepisami zawierającymi wytyczne co do ich działań. Źródła tej zasady należy upatrywać bowiem w art. 2 Konstytucji RP, czyli w zasadzie demokratycznego państwa prawnego.

Wskazać należy jednak przede wszystkim iż organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył również wymogi wynikające z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. nakładające na organ obowiązek sporządzenia przezeń decyzji zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne, gdzie uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu powyższych wymogów co do uzasadnienia, odnośnie kwestii przedawnienia zobowiązania za 2011 rok, w badanej sprawie organ całkowicie nie spełnił. Nie wskazał bowiem ani właściwych przepisów, ani faktów które potwierdziłyby, iż w badanej sprawie regulacje dotyczące przedawnienia zobowiązania nie na stały na przeszkodzie w wydaniu przez organ odwoławczy decyzji o określonej treści, tym bardziej iż strony podnosiły zarzuty dotyczące naliczania podatku za 5 lat wstecz.

Wobec stwierdzonych nieprawidłowości Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił decyzje organu odwoławczego.

Z uwagi na wskazane przyczyny uchylenia decyzji przedwczesne było odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Ponownie rozpoznając sprawę organ mając na uwadze powyższe stanowisko Sądu, biorąc pod uwagę właściwe przepisy związane z charakterem ustalania zobowiązania w podatku od nieruchomości od osób fizycznych, jak i wskazując konkretne okoliczności faktyczne, mogące mieć wpływ na kwestię przedawnienia zobowiązania, dokona wyczerpujących rozważań w tym względzie i wyda właściwe rozstrzygnięcie, uzasadniając je adekwatnie do wymogów wynikających z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.