Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1459/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1 , art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 28 września 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2010 roku, sygn. akt I SA/Wa 1904/09 odrzucającego skargę A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2009 roku Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że spółka wniosła w piśmie z dnia 20 października 2009 r. skargę na opisane wyżej postanowienie Ministra Infrastruktury.

Zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 września 2009 r., zaś skarga została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 21 października 2009 r. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 października 2009 r., a skarga została wniesiona po jego upływie.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca spółka zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie daty doręczenia spółce zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji. Spółka wyjaśniła, że zostały do niej skierowane dwa pisma. Pierwsze z nich – zawiadomienie o fakcie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - zostało opatrzone znakiem [...], nadano je w urzędzie pocztowym w dniu 15 września 2009 r. i doręczono w dniu 16 września 2009 r. Drugim pismem było zaskarżone postanowienie opatrzone znakiem [...], doręczone stronie w dniu 21 września 2009 r. Zdaniem strony Sąd I instancji błędnie przyjął, że dowodem doręczenia zaskarżonego postanowienia jest dowód doręczenia dotyczący zawiadomienia znak [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w niniejszej sprawie nie wystąpiły), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi kiedy doręczono stronie zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury, a w konsekwencji czy skargę na to rozstrzygnięcie wniesiono w terminie. Analiza akt administracyjnych jak również nadesłanych wraz ze skargą dokumentów prowadzi do wniosku, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji do doręczenia przesyłki mogło nie dojść w dniu 16 września 2009 r.

Po pierwsze wskazać należy, że tak jak to wskazuje skarżąca spółka, w toku postępowania doręczano jej niemalże równocześnie dwa pisma. Pierwsze z nich – zawiadomienie o fakcie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - zostało opatrzone znakiem [...]. Drugim pismem było zaskarżone postanowienie opatrzone znakiem [...]. W aktach administracyjnych znajduje się poświadczona za zgodność kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru listu poleconego nr [...] opisanego jako "zawiadomienie" i opatrzonego numerem [...]. Przesyłka ta została odebrana w urzędzie pocztowym przez upoważniona osobę – A.H.. Powyższą okoliczność potwierdza również złożona wraz ze skargą kasacyjną kserokopia koperty, w której nadano przesyłkę (k. 11 akt sądowych).

Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się pismo Poczty Polskiej z dnia 12 listopada 2009 r., w której Poczta (działając jako operator pocztowy) informuje organ administracji o załatwieniu reklamacji doręczenia w urzędzie pocztowym listu poleconego nr [...]. W załączeniu Poczta przesłała zastępcze zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że przesyłkę znak [...] odebrała w dniu 16 września 2009 r. A.H. To właśnie zwrotne potwierdzenie odbioru zostało przyjęte przez Sąd I instancji jako dowód doręczenia zaskarżonego postanowienia. Ustalenie powyższe może być błędne. Numer listu poleconego wyraźnie wskazuje, że przedmiotowe potwierdzenie odbioru dotyczyło doręczenia zawiadomienia znak [...], a zatem znak [...] mógł zostać na nim wskazany pomyłkowo. Powyższą wątpliwość zdają się potwierdzać następujące okoliczności. Po pierwsze opisane wyżej zbieżności dat, numeru listu poleconego i sposobu odbioru przesyłki. Po drugie zaś, kserokopia koperty załączona do skargi kasacyjnej (k. 12 akt sądowych), z której wynika, że przesyłkę z zaskarżonym postanowieniem opatrzono pieczątką urzędu pocztowego oddawczego z datą 17 września 2009 r. (a więc dzień po dacie przyjętej przez Sąd I instancji jako dacie doręczenia zaskarżonego postanowienia), a doręczono w dniu 21 września

2009 r. Po trzecie zaś, zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonego postanowienia znajdujące się w aktach administracyjnych skierowane do pełnomocnika innych ze stron postępowania – A.G. Wynika z niego, że przesyłka wpłynęła do urzędu pocztowego oddawczego w dniu 17 września 2009 r., a doświadczenie życiowe nakazuje przyjąć, że wszystkie przesyłki zawierające jedno rozstrzygnięcie organu zostały nadane do stron w tym samym dniu.

Wszystkie te okoliczności nie potwierdzają w sposób całkowicie jednoznaczny, że przesyłkę z zaskarżonym postanowieniem Ministra Infrastruktury doręczono stronie w dniu 21 września 2009 r., jednakże wywołują na tyle poważne wątpliwości, że uznać należało, iż Sąd I instancji przedwcześnie zastosował przepis art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie badając kwestię zachowania terminu do wniesienia skargi Sąd I instancji powinien zwrócić się do organu o jednoznaczne wyjaśnienie i udokumentowanie, czy przeprowadzone postępowanie reklamacyjne dotyczyło rzeczywiście doręczenia zaskarżone postanowienia ewentualnie przyjąć datę 21 września 2009 r. jako datę doręczenia postanowienia uznając, że nie dające się rozstrzygnąć wątpliwości należy interpretować na korzyść strony.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.