Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 45/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 28, art, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.), Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Protokolant: Asystent sędziego Aleksander Kotarski po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 1 grudnia 2022 r. nr IF-O.7840.670.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę zespołu 10 budynków mieszkalnych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10.11.2022 r. (nr 983/2021), wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) – dalej jako: u.p.b., Starosta Średzki zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił - na rzecz E. sp. j. w S. - pozwolenia na budowę zespołu 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce gruntu nr [...], obręb G., Gmina M. Decyzję doręczono do wiadomości Gminie M.

W odwołaniu od tej decyzji Wójt Gminy M. zarzucił brak zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. w zakresie lokalizacji drogi wewnętrznej oraz rodzaju zabudowy jednorodzinnej.

Po przekazaniu odwołania Wojewoda Dolnośląski, pismem z 27.07.2022 r., wezwał Gminę M. do wykazania indywidualnego interesu prawnego upoważniającego do występowania w charakterze strony w niniejszym postępowaniu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, pod rygorem skutków prawnych, tj. rozpatrzenia sprawy na podstawie zgromadzonych dowodów.

W odpowiedź udzielonej przy piśmie z 30.08.2022 r. opisano przebieg postępowania przed organem I instancji oraz poruszono kwestię ustalania stron w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, powołując się przy tym na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazano również, że Gmina jest właścicielem działek drogowych numer [...] i [...] (w uzasadnieniu decyzji Wojewody Dolnośląskiego błędnie podano wskazany przez Gminę numer działki jako [...]).

Decyzją z 01.12.2022 r. (IF.O.7840.670.2021) Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie z odwołania Wójta Gminy M. od decyzji Starosty Średzkiego z 10.11.2021 r. (nr 983/2021).

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że odwołującemu się nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym opisanej wyżej inwestycji, przez co postępowanie odwoławcze należało umorzyć. Wojewoda zaznaczył, że wnoszący odwołanie Wójt, pomimo wezwania, nie wskazał na jakąkolwiek nieruchomość - do której posiada tytuł prawny - potencjalnie znajdującą się w obszarze oddziaływania wnioskowanej inwestycji. Tymczasem, zgodnie z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 u.p.b., stroną postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty Średzkiego, może być wyłącznie właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Brak posiadania nieruchomości, na którą może oddziaływać planowane zamierzenie budowlane, wyklucza możliwość uznania odwołującego się za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 u.p.b. Wojewoda wskazał, że podstawowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego ma wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 u.p.b. Definiując w nim obszar oddziaływania, ustawodawca wskazuje, że przez pojęcie to należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie terenu. Wojewoda zauważył przy tym, że obecne brzmienie tego przepisu obowiązuje od 19.09.2020 r. i zostało wprowadzone ustawą z 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Dotychczas, w definicji obszaru oddziaływania obiektu, zamiast wprowadzonego nowelizacją zwrotu "w zabudowie" figurował zwrot o szerszym znaczeniu "w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu", który skutkował większym wachlarzem ograniczeń, niż ograniczenia dotyczące wyłącznie zabudowy. Wprowadzona zmiana definicji obszaru oddziaływania obiektu miała na celu jej zawężenie i ograniczenie ilości stron postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyłącznie wtedy, kiedy inwestycja powoduje ograniczenia w jej zabudowie. Ograniczenia w zagospodarowaniu działki nie powodują już jej objęcia obszarem oddziaływania. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia w zabudowie nieruchomości, w tym przepisy techniczno-budowlane, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz przepisy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda Dolnośląski wskazał ponadto, że sam fakt sąsiadowania działek nr [...] i [...] z działką objętą inwestycją, nie stanowi podstawy do objęcie ich obszarem oddziaływania, a co za tym idzie, uznania ich właściciela za stronę postępowania. Przedmiotowe postępowanie dotyczy budowy zespołu 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zatem na działkach drogowych, których właścicielem jest Gmina M. nie będą prowadzone żadne roboty budowlane w trakcie realizacji zamierzenia budowlanego. Dodatkowo objęte zamierzeniem budowlanym budynki zaplanowano w odległości 10 metrów od granicy z działką drogową [...] oraz 11,30 metrów od granicy z działką [...], przy ich wysokości 9,75 metra.

W ocenie Wojewody kwestie pogorszenia jakości życia dotychczasowych mieszkańców są zrozumiałe, jednakże nie mogą czynić z Gminy strony postępowania.

Odnośnie do przytaczanych w odwołaniu tez z wyroków sądów administracyjnych Wojewoda Dolnośląski podniósł, że są one nieaktualne, albowiem wydane zostały w poprzednio istniejącym stanie prawnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Gmina M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty Średzkiego z 10.11.2021 r. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił Wojewodzie naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że stronie skarżącej nie należało przyznać przymiotu strony, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, skutkujące nieuwzględnieniem odwołania skarżącej od decyzji Starosty Średzkiego.

Ponadto pełnomocnik zarzucił Wojewodzie naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.

1) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez niezasadne zastosowanie i stwierdzenie, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania i przez to wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, podczas gdy nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego;

2) art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że strona skarżąca nie miała legitymacji do wniesienia środka odwoławczego od decyzji Starosty, podczas gdy zgodnie z dyspozycją tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, a wyjątek od tej zasady wyrażony w art. 28 ust 2 u.p.b. nie powoduje całkowitego wyłączenia jego stosowania;

3) art. 6 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy nie uwzględniając interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym odstąpienie od działania na podstawie przepisów prawa;

4) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu, ani na wniosek strony skarżącej wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, podczas gdy strona skarżąca kwestionowała poprawność wydanej decyzji wobec niesprawdzenia czy inwestycja nie obciąży istniejącej sieci wodociągowej oraz nie wpłynie negatywnie na wydajność układu komunikacyjnego, podczas gdy istniejąca infrastruktura techniczna i uzbrojenie terenu nie są przystosowane do obsługi tak znacznej inwestycji i może negatywnie wpłynąć na życie dotychczasowych mieszkańców;

5) art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, a także nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania i tym samym dopuszczenia się dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, przez co organ nie uznał strony skarżącej za stronę postępowania oraz wydał decyzję administracyjną opartą o błędnie ustalony stan faktyczny wobec nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w postaci sprawdzenia możliwości dostawy wody i odprowadzania ścieków oraz odstąpienia od wezwania inwestora do przedłożenia warunków technicznych przyłączenia;

6) art. 81 k.p.a. poprzez naruszenie bezwzględnego obowiązku organu administracji publicznej jakim jest nieudzielenie stronie skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, co miało istotny wpływ na wydaną decyzję administracyjną, przez co okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu nie mogą zostać uznane za udowodnione;

7) art. 40 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przez Wojewodę, że Starosta doręczał pisma stronie skarżącej, a mimo to nie uznał jej za stronę postępowania, podczas gdy przepis stanowi, że pisma doręcza się stronie oraz nie istnieje tryb doręczania pism "do wiadomości";

8) art. 127 k.p.a. poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu i przyjęcie, że strona skarżąca nie jest stroną postępowania.

W uzasadnieniu skargi jej autor po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy przedstawił popartą orzecznictwem sądów administracyjnych argumentację na poparcie zarzutu dotyczącego błędnego uznania przez Wojewodę, że Gmina nie posiada w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie, dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, przymiotu strony postępowania. W tym zakresie zarzucono Wojewodzie naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. Autor skargi dowodził, że naruszone przepisy stanowią wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 28 k.p.a., jednak nie powodują one całkowitego wyłączenia jego stosowania. Przepis art. 3 ust. 20 u.p.b. wyznacza bowiem obszar oddziaływania obiektu, tj. teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie tego terenu. Wyznaczenie obszaru odziaływania powinno nastąpić biorąc pod uwagę funkcje, formy, konstrukcje projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Gmina M. jest właścicielem działek sąsiadujących z działkami dla których wydano pozwolenie na budowę. Należało związku z tym przyjąć w sprawie, że uwzględniając zakres inwestycji, będzie ona oddziaływać na działki strony skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewoda raz jeszcze zwrócił uwagę na zmianę treści przepis art. 3 ust. 20 u.p.b. Wojewoda wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby strona skarżąca posiadała tytuł prawny do którejkolwiek z nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Także w skardze Gmina nie podała takiej nieruchomości. Wojewoda podkreślił, że bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność, że gminne działki drogowe (lub przeznaczone pod drogi) sąsiadują (pośrednio lub bezpośrednio) z terenem zainwestowania. Żadne bowiem z planowanych robót budowlanych nie zostały przewidziane na nieruchomościach będących własnością Gminy.

W piśmie procesowym z 17.02.2023 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył replikę na odpowiedź na skargę i podtrzymał zarzuty w niej zawarte. Ponadto wskazał, że przed tut. Sądem toczyła się już analogiczna do niniejszej sprawy, sprawa o sygn. akt: II SA/Wr 447/22, gdzie stroną skarżącą również była Gmina M. W dniu 29.12.2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał wyrok, w którym uchylił zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnienia tego wyroku Sąd wskazał, że: "niezależnie od powyższego wypada podkreślić, że zawarta w odpowiedzi na skargę ocena kwestionująca status skarżącej jako strony w sprawie inwestycji (...), nie została poparta żadnym materiałem dowodowym sugerującym, ze przeprowadzono jakiekolwiek ustalenia na okoliczność statusu skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Wojewoda w odpowiedzi na skargę stwierdza arbitralnie, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do żadnej nieruchomości znajdującej się w strefie oddziaływania obiektu objętego pozwoleniem na budowę. mimo że nie wyjaśnia, jak w konkretnej sprawie kształtuje się strefa oddziaływania planowanego obiektu. W aktach administracyjnych nie ma też żadnych dowodów pozwalających ustalić właścicieli nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie działki (...). Z akt administracyjnych nie wynika, by ustalono status własnościowy tych nieruchomości, więc trudno w takich warunkach uznać za wiarygodne jakiekolwiek oceny odmawiające skarżącej statusu strony (...) ".

W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, powołany fragment uzasadnienia znajduje w pełni zastosowanie w niniejszej sprawie. Wojewoda w odpowiedzi na skargę również w żaden sposób nie udowodnił, że przeprowadził postępowanie dowodowe w celu ustalenia statusu skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Co więcej, z informacji jakimi dysponuje skarżąca, Wojewoda w toku postępowania nie wskazał żadnych dowodów pozwalających ustalić właścicieli nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie działki zainwestowania. Wobec czego, strona skarżąca nie posiada żadnych dowodów ani dokumentów, na podstawie których Wojewoda odmówił Gminie statusu strony w postępowaniu.

Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2023 r. pełnomocnik organu administracji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zasadnie bowiem Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że Gmina M. nie legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę obejmującą zespół 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych w G., w gminie M.

Spór pomiędzy Gminą M. a Wojewodą Dolnośląskim dotyczy przy tym zasadniczo zbliżonej sytuacji i tych samym przepisów, co w sprawie rozpoznanej przez tutejszy Sąd nieprawomocnym wyrokiem z 10.01.2023 r., sygn. akt II SA/Wr 577/22. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni poglądy wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku i traktuje jak własne, co jest tym bardziej uzasadnione okolicznościami obu tych spraw, albowiem umorzenie postępowania odwoławczego w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 577/22 dotyczyło odwołania Gminy M. od decyzji Starosty Średzkiego udzielającej pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych na działce nr [...], obręb W., gmina M.

Z mocy art. 127 § 1 k.p.a., odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje stronie. Zatem organ odwoławczy zobligowany jest do zbadania przymiotu strony podmiotu wnoszącego odwołanie w terminie otwartym do wniesienia odwołania. Brak przymiotu strony winien natomiast skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. – bez badania jego merytorycznej zasadności, a zatem kontroli instancyjnej.

W okolicznościach sprawy Wojewoda prawidłowo ocenił odwołanie skarżącej strony, stwierdzając brak po jej stronie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351, ze. zm.), dalej jako u.p.b.

Jak wynika z art. 28 ust. 2 u.p.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowano zaś w art. 3 pkt 20 u.p.b. i należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.

Podkreślić należy, czego nie dostrzegał autor skargi, że wraz z wejściem w życie ustawy z 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), przepis art. 3 pkt 20 u.p.b. otrzymał nowe brzmienie. W wyniku tej nowelizacji ustawodawca jeszcze bardziej zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. We wcześniejszym brzmieniu była mowa o przepisach odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy. Dokonane zatem na skutek wskazanej nowelizacji uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. W tym kontekście w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, będą mogły powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (por. wyr. NSA z 15.12.2021 r., sygn. akt II OSK 34/19; tak też S. Juszczak, Zmiana kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę po nowelizacji definicji obszaru oddziaływania obiektu, ST 2021, nr 4, s. 48-57).

Nowelizacja art. 3 pkt 20 u.p.b. prowadzi do zmiany stanu prawnego znajdującego zastosowanie w sprawie i tym samym pociąga za sobą utratę przymiotu aktualności w tej sprawie powoływanego w skardze orzecznictwa sądów administracyjnych, które odnosi się do pojęcia strony postępowania rozpatrywanego na gruncie dotychczasowego brzmienia art. 3 pkt 20 u.p.b.

Z powyższego wynika, że status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przysługiwać będzie wyłącznie osobie, która, po pierwsze, posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w otoczeniu projektowanego obiektu budowalnego, po drugie, nieruchomość ta dozna ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie na skutek realizacji projektowanego obiektu. Oba te elementy wystąpić muszą łącznie.

W okolicznościach badanej sprawy Gmina powołała się na tytuł prawny do nieruchomości drogowej znajdującej się w tak rozumianym obszarze oddziaływania. Zdaniem Gminy, okoliczność posiadania tytułu prawnego do drogi gminnej sąsiadującej z terenem zainwestowania jest okolicznością wystarczającą do uznania jej za stronę w analizowanym postępowaniu. Pogląd ten jest błędny. Gmina nie wykazała bowiem by planowana inwestycja ograniczała możliwości zabudowy należącej do niej działki. Nieruchomość ta, tak jak w przywoływanej wcześniej sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 577/22, jest działka drogową i w ocenie Sądu, nie sposób uznać, że projektowana inwestycja ograniczy w jakikolwiek sposób możliwość zabudowy tej nieruchomości. Nie sposób bowiem zidentyfikować, jakich to elementów zabudowy drogi (tj. drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń oraz instalacji, stanowiących całość techniczno-użytkową właściwą dla obiektu drogowego) nie będzie można wykonać na skutek realizacji projektowanej inwestycji wielorodzinnej. Skarżąca strona w żadnym miejscu nie wskazuje tego rodzaju ograniczeń. Samo zaś bezpośrednie sąsiedztwo działki drogowej z terenem inwestycji nie rozstrzyga o przyznaniu właścicielowi działki drogowej statusu strony. Regulacja z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. nie odwołuje się bowiem do tego rodzaju przesłanki (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z 20.04.2023 r., sygn. akt II SA/Wr 887/22).

Biorąc pod uwagę zakres udzielonego pozwolenia na budowę bez znaczenia dla procesowego statusu skarżącej strony jest kwestia pogorszenia jakości życia dotychczasowych mieszkańców. Tego typu okoliczności powinny być przez skarżącą uwzględniane na etapie rozstrzygania o przeznaczeniu określonych terenów w ramach planu miejscowego, a nie podnoszone w ramach odwołań od pozwoleń na budowę. Przyjdzie przy tym zauważyć, że dla tej działki zainwestowania obowiązuje uchwała Rady Gminy M. nr [...] z [...].06.2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi G., gmina M. Rada Gminy dla działek objętych spornym pozwoleniem na budowę przewidziała przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, oznaczoną na rysunku planu symbolem 1MN. Warto podkreślić w tym miejscu, że sytuacja, w której skarżąca sama przeznacza określony teren na cele inwestycji mieszkaniowej, a potem oprotestowuje tego rodzaju inwestycję, sama w sobie może rodzić istotne wątpliwości co do zgodności takiego działania z zasadą budzenia zaufania do organów władzy publicznej.

W ocenie Sądu, za przyznaniem skarżącej statusu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę nie może też przemawiać ewentualna intensyfikacja ruchu i związane z tym immisje wywołane realizacją i funkcjonowaniem projektowanego obiektu. Nie należy zakresem pojęciowym "obszaru oddziaływania obiektu" z art. 3 pkt 20 u.p.b. obejmować konsekwencji zwykłego zużycia otaczających obiektów na skutek użytkowania ich zgodnie z przeznaczeniem. Nie sposób również uznać, by właściciel drogi (jej zarządca) uzyskiwał status strony we wszystkich postępowaniach budowlanych, których konsekwencją będzie lub może być zwiększenie intensywności ruchu na tej drodze, a w rezultacie zwiększenie jej zużycia.

W świetle przedstawionych rozważań nie można więc uznać skarżącej za stronę w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania. W szczególności nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skarżącej o uniemożliwieniu jej jako stronie postępowania czynnego udziału w sprawie, bowiem zasadna była konstatacja Wojewody o braku takiego przymiotu.

W końcu przejdzie zauważyć, że wyrok tut. Sądu z 29.12.2022 r., sygn. akt II SA/Wr 447/22 dotyczył zasadniczo odmiennej problematyki niż w przypadku niniejszej sprawy. Wyrokiem wydanym w sprawie II SA/Wr 447/22 Sąd uchylił bowiem postanowienie Wojewody, którym organ ten stwierdził niedopuszczalność odwołania na zasadzie art. 134 k.p.a., powołując się na ostateczność decyzji Starosty wynikającą z art. 127a k.p.a.

Z podanych powodów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie uwzględnił skargi i ją w całości oddalił.