Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 853/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.a
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr SKO Gd/2778/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr SKO Gd/2778/23, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 30 grudnia 2022 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką – Z. S., legitymującą się wydanym na stałe przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnoprawności w Gdańsku orzeczeniem z dnia 2 listopada 2020 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia 7 marca 2023 r., nr GCŚ/DŚO/006276/SP/03/2023, wydaną na podstawie art. 2 pkt 2, art. 17 ust. 1 i ust. 1 a, ust. 3 art. 24 ust. 1, (ust 2a) i ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390), odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia.

Uzasadniając wydaną decyzję, Prezydent stwierdził na wstępie, że niewątpliwie matka skarżącej wymaga stałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, i podkreślił, że nie neguje rzeczywistego faktu niesienia przez skarżącą pomocy chorej matce. Prezydent wskazał przy tym, że z wywiadu środowiskowego, sporządzonego w dniu 8 lutego 2023 r. wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką od sierpnia 2020 r., kiedy to matka skarżącej przeszła udar niedokrwienny mózgu. Od tego czasu matka skarżącej cierpi na otępienie naczyniowe, niedowład lewej strony ciała, nadciśnienie, chorobę niedokrwienną serca. Matka skarżącej nie jest w stanie wykonać samodzielnie żadnych czynności, jest osobą leżącą, pampersowaną. Wszystkie czynności higieniczne tj. mycie czy przebieranie wykonuje skarżąca. Matka skarżącej nie może jeść samodzielnie, jest karmiona przez skarżącą, ma podawane rozkruszone leki (ok. 15 dziennie), gdyż nie jest w stanie połknąć tabletki. Skarżąca musi kontrolować matkę w nocy, gdyż zdarza się, że spada ona z łóżka. Matka skarżącej nie jest w stanie funkcjonować bez dozoru i pomocy skarżącej, może zostać sama w domu na około 1 godzinę, kiedy to skarżąca idzie do sklepu. Jedyną osobą, która może zaopiekować się matką jest skarżąca. Matka skarżącej ma jeszcze syna ale nie interesuje on się losem matki, nadużywa alkoholu i nie można liczyć na jego pomoc. Skarżąca nie ma męża ani dzieci, więc jest jedyną osobą, która sprawuje opiekę nad matką. Skarżąca była aktywna zawodowo do końca listopada 2022 r., następnie musiała zwolnić się z pracy, żeby zaopiekować się matką. W oświadczeniu z dnia 3 lutego 2023 r. skarżąca wskazała, że jej matka jest pod opieką lekarza rodzinnego, neurologa, ortopedy, okulisty, endokrynologa, kardiologa, psychiatry, geriatry, gastrologa. Wcześniej, matka skarżącej korzystała z usług opiekuńczych, raz w tygodniu po 2 godziny. Z Samorządowej Elektronicznej Platformy Informacyjnej wynika, że wskazane usługi były realizowane do 31 grudnia 2022 r. W okresie od 1 marca 2022 r. do 31 października 2023 r. osoba wymagająca opieki otrzymała skierowanie do ośrodka wsparcia (wcześniej od 1 grudnia 2021 r. do 28 lutego 2022 r.), nie mniej jednak z wywiadu nie wynika, aby matka skarżącej korzystała z tej formy pomocy. Skarżąca wskazała, że z powodu pogorszenia się stanu zdrowia matki, nietolerowania opiekunek przez matkę, a także nieodpowiednią jakość świadczonych usług chce, aby matka przez ostatnie chwile życia była dobrze zaopiekowana.

Jednakże, jak wskazał Prezydent, w sprawie zachodzi przesłanka negatywna przyznania wnioskowanego świadczenia, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje m.in., jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. W aktach sprawy znajduje się bowiem zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 stycznia 2023 r., z którego wynika, że skarżąca aktualnie pobiera emeryturę. Okoliczność ta uniemożliwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych został sformułowany w sposób bezwzględny i nie pozostawia organom administracji orzekającym w tego rodzaju sprawach żadnego luzu decyzyjnego. Ustawodawca wprost wykluczył z grona osób uprawnionych do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego osoby mające ustalone prawo do emerytury, bez względu na wysokość tej emerytury. Z tego powodu, trudna sytuacja życiowa skarżącej związana z opieką nad niepełnosprawną matką nie może przemawiać za przyznaniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Jednocześnie, Prezydent stwierdził, że w sprawie zachodzi również przesłanka negatywna przyznania wnioskowanego świadczenia, o której mowa w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W wydanym bowiem przez lekarza orzecznika ZUS orzeczeniu z dnia 17 lutego 2021 r. wskazano bowiem, że niepełnosprawność matki skarżącej powstała w dniu 28 sierpnia 2020 r.

Po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącą odwołania, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r., wydaną na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uchyliło decyzję organu I instancji w całości (punkt 1 decyzji) i przyznało skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką od dnia 1 sierpnia 2023 r. na czas nieokreślony w kwocie 2458 zł miesięcznie (punkt 2 decyzji), jednocześnie odmawiając przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką na okres od 1 grudnia 2022 r. do 31 lipca 2023 r. (punkt 3 decyzji).

Uzasadniając wydaną decyzję, Kolegium wskazało na wstępie, że przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych nie mógł stanowić w niniejszej sprawie przeszkody do nabycia przez opiekuna osoby dorosłej prawa do wnioskowanego świadczenia, albowiem Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, uznał ten przepis za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności.

Kolegium, przywołując ustalenia dokonane podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 8 lutego 2022 r. i wynikające z pisma skarżącej z dnia 2 marca 2023 r., oceniło przy tym, że istnieje związek pomiędzy koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad niepełnosprawną matką a niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą. W ocenie Kolegium, pomoc świadczona matce przez skarżącą wykracza poza zwyczajową pomoc, jaką sobie świadczą osoby wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Harmonogram dnia skarżącej jest w pełni podporządkowany potrzebom matki. Nadto, skarżąca zrezygnowała z pracy w dniu 30 listopada 2022 r. w celu zaopiekowania się matką

Jednocześnie, Kolegium wskazało, że niewątpliwie zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Jednakże, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, Kolegium wyjaśniło przy tym, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Wybór może zrealizować poprzez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty. Ustawa nie ogranicza możliwości złożenia takiego wniosku. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2). Zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w postaci posiadania prawa do emerytury. O powyższym, Kolegium powiadomiło skarżącą pismem z dnia 26 czerwca 2023 r. W dniu 14 czerwca 2023 r. do Kolegium wpłynęło pismo skarżącej, do którego dołączona została decyzja ZUS z dnia 19 lipca 2023 r. o wstrzymaniu skarżącej wypłaty emerytury od dnia 1 sierpnia 2023 r.

Z uwagi na powyższe, Kolegium postanowiło orzec o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i o przyznaniu skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 sierpnia 2023 r. (miesiąca od którego wypłata emerytury skarżącej została wstrzymana) na czas nieokreślony. Uchylając zaskarżoną decyzję, Kolegium odmówiło skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką na okres od 1 grudnia 2022 r. do 31 lipca 2023 r., ponieważ w tym czasie skarżącej było wypłacane świadczenie emerytalne.

We wniesionej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie punktu 3 zaskarżonej decyzji i o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego również za okres od 1 grudnia 2022 r. do 31 lipca 2023 r. w wysokości pomniejszonej o wysokość otrzymywanej w tym okresie emerytury.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2023 r. jest zgodna z prawem.

Mocą kontrolowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2023 r. przyznano skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką od dnia 1 sierpnia 2023 r., tj. od dnia wstrzymania wypłaty skarżącej emerytury oraz odmówiono przyznania skarżącej tego świadczenia za okres od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 31 lipca 2023 r., ponieważ w tym czasie skarżącej wypłacana była emerytura.

Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390) - zwanej dalej u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności,

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Przy tym, jak stanowi przepis art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury.

Niewątpliwie, literalna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. prowadzi do niedopuszczalnego i niczym nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegającego na wyłączeniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w tym przepisie, w sytuacji, gdy świadczenie to jest niższe od świadczenia pielęgnacyjnego. Jak słusznie wskazało orzekające Kolegium, prawidłowa wykładnia tego przepisu przemawia za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Źródłem zaś takiego uprawnienia strony jest przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. odczytywany z uwzględnieniem wykładni prokonstytucyjnej (gdyż zawarta w art. 27 ust. 5 u.ś.r. regulacja umożliwiająca wypłatę świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną dotyczy tylko zbiegu uprawnień do rożnych świadczeń rodzinnych). Wyboru świadczenia wnioskodawca może zaś dokonać przez złożenie do organu emerytalnego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1251 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, skutkować będzie natomiast wstrzymaniem jej wypłaty poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2). Choć bowiem emerytura jest prawem niezbywalnym, to jednak uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w postaci posiadania prawa do emerytury.

Przy tym, Sąd podziela stanowisko orzekającego Kolegium, że w przypadku zbiegu uprawnień wypłata świadczenia pielęgnacyjnego może nastąpić dopiero od daty wstrzymania wypłaty emerytury.

Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. musi być bowiem interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to przyjąć należy, że w ten sposób dochodzi do eliminacji negatywnej przesłanki, wyłączającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Stosownie natomiast do treści art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury. O możliwości zaś złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty organ winien zaś stronę poinformować, zgodnie z treścią art. 9 k.p.a., a następnie, w zależności od wykonania przez stronę nałożonego obowiązku - wydać stosowną decyzję (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, z dnia 17 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2010/20, z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OSK 1973/21, z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1242/21, z dnia 17 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 233/22, z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 961/22 oraz z dnia 31 października 2023 r. sygn. akt I OSK 1414/22 – wszystkie dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, brak jest podstaw do zaakceptowania prezentowanego przez skarżącą poglądu o takiej wykładni przepisu, która sprowadza się do odmowy jego zastosowania i wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego stanowiącego różnicę między wysokością emerytury netto (pomniejszonej o zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne) a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego. Wypłata różnicy pozostaje w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego jednoznacznie określa kwotowo. Nadto, spowodowałaby dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno - rentowe. Osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne i osoby pobierające emeryturę podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, z tym, że osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne wtedy, gdy nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia z innego tytułu (art. 66 ust. 1 pkt 16 i 28 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, Dz.U. z 2019 r., poz.1373). Podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne dla osób pobierających emeryturę jest kwota emerytury (art. 81 ust. 8 pkt 2 ww. ustawy), a dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne - kwota odpowiadająca wysokości świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych (art. 81 ust. 8 pkt 9b ustawy). W sytuacji, gdy dana osoba będzie otrzymywała emeryturę i część świadczenia pielęgnacyjnego, podstawa wymiaru jej składek na ubezpieczenie zdrowotne będzie inna, niż osób pobierających tylko świadczenie pielęgnacyjne. Pobierana emerytura stanowić bowiem będzie inny tytuł ubezpieczenia w rozumieniu ww. art. 66 ust. 1 pkt 28 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i tylko ona (w kwocie niższej niż świadczenie) stanowić będzie podstawę wymiaru składek. W przypadku składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe opłacanych za osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne przez okres wskazany w art. 6 ust. 2a pkt 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 300) pojawi się problem ustalenia podstawy wymiaru tych składek. W przypadku uznania, że podstawą odpowiadającą wysokości świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych nie jest kwota określona w art. 17 ust. 3 u.ś.r., a kwota stanowiąca faktyczną wypłatę różnicy między wysokością świadczenia z tego przepisu a emeryturą netto, to sytuacja osób pobierających pełne świadczenie pielęgnacyjne będzie inna niż tych, które pobierają to świadczenie w wysokości uzupełniającej wysokość emerytury do kwoty świadczenia określonej w ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 125/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu, orzekające Kolegium słusznie przyznało skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 sierpnia 2023 r., tj. od dnia wstrzymania wypłaty skarżącej emerytury i odmówiło skarżącej wypłaty tego świadczenia za okres od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 31 lipca 2023 r. ponieważ w tym czasie skarżąca pobierała emeryturę a przyznanie za ten okres świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy wypłaconą emeryturą a wysokością należnego świadczenia pielęgnacyjnego nie jest możliwe.

Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.