Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2067/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 2, art. 11 ust. 10, art. 10a ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 5-7, art. 7a
journal: Dz.U. 2022 poz 2516
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.
article: art. 52 par. 1-2, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 58 par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1, art. 232 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 104, art. 107 par. 1, art. 127 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 6a ust. 2-4
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania Europejskiej karty broni palnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu M. M. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Podaniem z 8 kwietnia 2024 r. M. M. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji (dalej: "organ", "Komendant") o wydanie Europejskiej karty broni palnej na broń palną rozdzielnego ładowania nie wymagającą pozwolenia – Rewolwer [...] kal. 44

nr broni: [...].

Pismem z 12 kwietnia 2024 r. nr [...], Komendant odmówił wykonania wnioskowanej czynności materialno–technicznej, określonej w art. 10a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2024 r. poz. 485, dalej: "ustawa o broni"). Organ wskazał, że 25 lipca 2022 r. do organu wpłynęło pismo Dyrektora Instytutu "[...]", z którego wynika, że"

• 16 maja 2022 r. skarżący zadzwonił do sekretariatu Oddziału Otolaryngologii [...] i domagał się natychmiastowej odpowiedzi na maila wysłanego w dniu 13 maja 2022 r., jednocześnie w sposób agresywny mówiąc "czy ja mam przyjechać z karabinem do szpitala, aby moje dziecko zostało przyjęte?" – tego samego dnia w odpowiedzi na maila poinformowano o wyznaczonej wizycie przedzabiegowej;

• 13 czerwca 2022 r. skarżący przybył do Poradni Otolaryngologicznej [...] na umówioną wizytę syna i próbował zastraszyć lekarkę mówiąc o niewłaściwym podejściu do problemów swojego syna i tym, iż poinformuje różne instytucje; ponadto zapytał czy ma "tutaj wpaść i nas wszystkich rozwalić" wzbudzając u wymienionej duży niepokój – ubrany był w strój moro, wojskową kamizelkę, czapkę, maskę i rękawiczki taktyczne. Skarżący został poinformowany przez lekarkę, że treści, które wygłasza stanowią groźby karalne i pomimo prób podjęcia merytorycznej rozmowy przez lekarkę ponawiał wcześniej wygłaszane treści;

• 20 lipca 2022 r., w związku z zaplanowanym zabiegiem syna skarżący pojawił się na Oddziale Otolaryngologii [...]ubrany w strój militarny i rękawiczki taktyczne z wyeksponowaną kaburą i prawdopodobnie z bronią palną wzbudzając niepokój u rodziców i strach u dzieci. Po interwencji pielęgniarki oddziałowej, w asyście ochrony, opuścił teren [...];

• 21 lipca 2022 r. skarżący ponownie pojawił się na Oddziale Otolaryngologii [...], ubrany w stylu wojskowym, z przypiętą przy boku kaburą i bronią (lub jej imitacją) zachowując się w sposób prowokacyjny. Zaniepokojeni sytuacją rodzice dzieci przebywających na ww. oddziale napisali anonimową notatkę, która wyrażała obawy w związku z zachowaniem skarżącego.

W uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że w żaden sposób nie kwestionuje prawa do posiadania przedmiotowej broni palnej, albowiem zgodnie z przepisami ustawy o broni jej posiadanie nie wymaga pozwolenia na broń. Niemniej jednak, ze względu na konieczność ochrony interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, w ocenie Komendanta wydanie Europejskiej karty broni palnej, a w konsekwencji umożliwienie nabywania prochu czarnego (dymnego) nie jest zasadne, ponieważ zgodnie z art. 61 ust 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym ( Dz. U. z 2022 r., poz. 268 ze zm.) proch czarny sprzedaje się pełnoletnim właścicielom strzeleckiej broni palnej rozdzielnego ładowania przystosowanej do strzelania wyłącznie przy wykorzystaniu prochu czarnego, którzy okażą dowód tożsamości oraz Europejską kartę broni palnej, a jeżeli na taką broń jest wymagane pozwolenie na broń - legitymację posiadacza broni.

Komendant pouczył skarżącego, że zgodnie z art. 53 § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), na powyższe rozstrzygnięcie, przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Pismem z 21 maja 2024 r. Skarżący wniósł skargę na decyzję Komendanta

z 12 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy wydania Europejskiej karty broni palnej.

W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z racji niewyczerpania środków zaskarżenia przez Skarżącego, zaś z ostrożności procesowej – o oddalenie skargi. Organ wskazał, że w jego ocenie pismo z 12 kwietnia 2024 r. zawiera podstawowe elementy decyzji określone w art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a.") i pomimo nieprawidłowego pouczenia o możliwości złożenia skargi, należy traktować rzeczone pismo jako decyzję, zatem środkiem zaskarżenia w postępowaniu o odmowie wydania Europejskiej karty broni palnej winno być odwołanie określone w art. 127 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a). Z powyższego wyprowadzić należy zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych.

Skarżący w treści skargi wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Stołecznego Policji z w przedmiocie odmowy wydania Europejskiej karty broni palnej.

Zgodnie z art. 12 ust 2 ustawy o broni, na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni. Stosownie zaś do art. 11 ust. 10 ustawy o broni, pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku posiadania broni palnej rozdzielnego ładowania, wytworzonej przed rokiem 1885 oraz replik tej broni. Natomiast art. 10a ust. 1 ustawy o broni wskazuje, że na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego lub podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7, osobom wskazanym przez te podmioty oraz posiadającym dopuszczenie do posiadania broni właściwy organ Policji wydaje Europejską kartę broni palnej.

Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że właściwy organ Policji wydaje Europejską Kartę Broni palnej, która jest w istocie zaświadczeniem, na wniosek określonej kategorii osób, tj. osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego oraz podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7, osobom wskazanym przez te podmioty oraz posiadającym dopuszczenie do posiadania broni. Wskazany zaś powyżej art. 29 ust 1 pkt 4,5 i 7 dotyczy takich grup podmiotów jak: szkoły, organizacje sportowe i łowieckie, stowarzyszenia obronne i inne placówki oświatowe oraz organizatorzy kursów, podmioty wykonujące zadania związane z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych oraz podmioty, którym broń jest niezbędna w celach wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz sygnalizowania rozpoczęcia konkurencji w zawodach sportowych.

Zgodnie z art. 7a ustawy o broni, Europejska karta broni palnej jest imiennym dokumentem potwierdzającym uprawnienie do posiadania broni palnej, wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, umożliwiającym legalne posiadanie i używanie broni palnej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że Europejska karta broni palnej, może być wydana posiadaczowi broni palnej, na którą uzyskał pozwolenie, jak i w przypadkach kiedy pozwolenie na broń nie jest wymagane, wskazanych w art. 11 ustawy o broni. Przepisy ustawy o Policji oraz ustawy o broni nie wskazują, w jakiej formie następuje odmowa wydania Europejskiej karty broni palnej. W związku z tym należy podzielić poglądy wyrażone zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, że odmowa dokonania czynności materialno – technicznej powinna być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, o które załatwienie wnosi strona mająca w tym interes prawnych (por. wyrok NSA z 26 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 761/08, CBOSA). Należy zauważyć potrzebę rozróżnienia czynności polegających na potwierdzeniu istnienia prawa, od przypadków gdy dochodzi do odmowy podjęcia takich czynności. Odmowa potwierdzenia uprawnienia stanowi władcze, jednostronne rozstrzyganie o czyichś uprawnieniach lub ich braku (por. A. Kisielewicz: Akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Instytucje Procesu Administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Księga Jubileuszowa dedykowana Profesorowi Ludwikowi Żukowskiemu. Przemyśl-Rzeszów 2009, str. 195-196; Z. Kmieciak glosa do uchwały NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, OSP 2008, Nr 5, poz.51).

Za przekonujący należy uznać również pogląd wyrażony w orzecznictwie i piśmiennictwie, iż z treści art. 104 k.p.a. można wyprowadzić kompetencję organu do wydania decyzji administracyjnej w każdej sprawie wymagającej rozstrzygnięcia, chyba, że przepis prawa wyraźnie wyłącza możliwość wydania decyzji (por. K. M. Ziemski: Indywidualny akt administracyjny jako forma działania administracji. Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2005, str. 445-453; Cz. Martysz: Podstawa prawna decyzji administracyjnej [w:] Księga jubileuszowa z okazji 60 rocznicy urodzin Profesora Ernesta Knosali. Oficyna Wolters Kluwer, Warszawa 2008, str. 209-216; uchwała NSA z 28 maja 2001 r., sygn. akt OPK 10/01). Ponadto należy zauważyć, że taka forma załatwienia sprawy, umożliwiająca instancyjną i pozainstancyjną kontrolę zgodności rozstrzygnięcia z prawem, w najlepszy sposób chroni zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny strony (por. wyrok NSA z 25 lutego 1983 r. sygn. II SA 2083/82, CBOSA).

Sąd podziela zatem stanowisko wskazujące, że wydanie Europejskiej karty broni palnej przez właściwy organ jest czynnością materialno–techniczną, natomiast odmowa wydania tego dokumentu powinna mieć miejsce w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2130/14, CBOSA).

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, rozpatrzenie wniosku skarżącego z 8 kwietnia 2024 r. o wydanie Europejskiej karty broni palnej powinno zakończyć się zatem albo dokonaniem przez organ czynności materialno-technicznej, w postaci wydania Europejskiej karty broni palnej, albo wydaniem decyzji administracyjnej odmawiającej wydania Europejskiej karty broni palnej. Udzielenie zatem odpowiedzi w zakresie przedmiotowego wniosku przez Komendanta pismem z 12 kwietnia 2024 r. było nieprawidłowe. Niemniej jednak należy uznać, że pismo to zawiera podstawowe elementy decyzji określone w art. 107 § 1 k.p.a. i mimo nieprawidłowego pouczenia o możliwości złożenia skargi, należy je traktować jako decyzję, co uczynił skarżący, wskazując wprost, że składa skargę od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z 12 kwietnia 2024 r.

Należy jednak zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 6 a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1882) w postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organami wyższego stopnia są w stosunku do komendanta wojewódzkiego policji – Komendant Główny Policji, przy czym zgodnie z art. 6 ust. 3 i ust. 4 ustawy o Policji Komendant Stołeczny Policji wykonuje zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji, na obszarze m.[...] oraz powiatów: [...].

Skoro zatem wydanie Europejskiej karty broni palnej na podstawie art. 10a ustawy o broni przez właściwy Organ, jest czynnością materialno–techniczną, natomiast odmowa wydania tego dokumentu powinna mieć miejsce w drodze decyzji administracyjnej, to od decyzji Komendanta Stołecznego Policji przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Policji, przewidziane w art. 127 § 1 k.p.a., o czym skarżący powinien być pouczony w zaskarżonej decyzji.

Podsumowując należy podnieść, że od decyzji Komendanta w przedmiocie odmowy wydania Europejskiej karty broni palnej zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zaś skarga złożona do sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia służących stronie w postępowaniu przed organem właściwym, zgodnie z art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Na marginesie Sąd zauważa, że strona nie może ponosić negatywnych skutków nieprawidłowego pouczenia o środkach zaskarżenia.

Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.