Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1402/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: par 13 , par 60
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 24 sierpnia 2023 r. znak: WI-I.7840.2.22.2022.MO w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 137/6740.1/2022 z 2 lutego 2022 r., znak: AU-01-1.6740.1.1857.2021.KPA, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budową dla inwestorów: J. Z. i J. Z., dla inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z zewnętrznymi odcinkami wewnętrznej instalacji: kanalizacji bytowej, kanalizacji deszczowej (szczelny zbiornik na wody opadowe), gazu i energii elektrycznej, likwidacja zewnętrznego odcinka nieczynnego wodociągu oraz budowa dojścia i dojazdu na działce nr [...], obr. [...], j. ew. K.

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682), dalej "P.b.".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że po analizie materiału dowodowego stwierdził, iż:

- inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowane,

- inwestycja znajduje się na terenie objętym uchwałą nr CXIX/1283/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 25 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2007 r. nr 34 poz. 179), dalej "m.p.z.p.", na obszarze oznaczonym w graficznym załączniku do planu jako 14 MN,

- projekty: zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlany są zgodne z m.p.z.p., są kompletne, posiadają wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

- projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

- projektanci dołączyli wymagane oświadczenia i wykazali dowody stosownych uprawnień,

- w piśmie z 2 czerwca 2021 r. Wodociągi Miasta K. nie wniosły zastrzeżeń co do likwidacji nieczynnej magistrali wodociągowej,

- inwestycja otrzymała postanowieniem z 13 kwietnia 2021 r. znak: AU-01-1.6740.6.58.2020.MUŁ zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), dalej "rozporządzenie wt", umożliwiające wykonanie w projektowanej budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr [...], ścian bez okien i drzwi w odległości 1,5 m od granicy tej działki budowlanej (od strony działek nr ew. [...] i nr [...]), pod warunkiem wykonania w projektowanej budowie ścian oddzielenia przeciwpożarowego.

M. P. wniósł od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 2 lutego 2022 r. odwołanie, w którym nie zgodził się z ww. rozstrzygnięciem i podniósł, że jest właścicielem nieruchomości (działka nr [...]) sąsiadującej od strony zachodniej z nieruchomością, której dotyczy decyzja oraz właścicielem posadowionego na działce nr [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Budynek, którego dotyczy decyzja, w stopniu ponad dozwolony przez prawo zacienia i przesłania budynek należący do skarżącego. W razie zrealizowania inwestycji zgodnie z aktualnym projektem budowlanym, pomieszczenia mieszkalne, których jedyne okna wychodzą na stronę projektowanego budynku, zostaną niemal całkowicie zacienione oraz przesłonięte przez budynek, którego dotyczy decyzja.

Odległość od okien należącego do skarżącego budynku mieszkalnego do ściany budynku, którego dotyczy decyzja, wynosi zaledwie 5,5 m, co jest szczególnie niekorzystne w przypadku sypialni na parterze. W rezultacie, z uwagi na kąt padania światła słonecznego, rozmiary bryły projektowanego budynku i odległość między oknami ww. pomieszczeń, w szczególności oknem sypialni na parterze a ścianą sąsiedniego budynku, dostęp światła słonecznego do tych pomieszczeń zostanie praktycznie całkowicie zablokowany a ponadto oznacza to przesłonięcie widoku z okien ww. pomieszczeń. Z okien tych widoczna byłaby jedynie ściana sąsiedniego budynku.

W rezultacie aktualne umiejscowienie projektowanego budynku niekorzystnie oddziałuje w stopniu wręcz rażącym na budynek skarżącego. Tymczasem przesunięcie projektowanego budynku w stronę ulicy S. jest możliwe i pozwoliłoby na lepszy dostęp do światła słonecznego oraz zredukowało przesłonięcie, tym samym zmniejszając poziom niekorzystnego oddziaływania na budynek skarżącego.

Mając powyższe na uwadze skarżący zaskarżył decyzję I instancji w całości i wniósł o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia.

Wojewoda Małopolski decyzją z 24 sierpnia 2023 r. znak WI-I.7840.2.22.2022.MO, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.), dalej "K.p.a." - i art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 P.b., utrzymał decyzję I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że pełnomocnik inwestorów złożył 1 grudnia 2021 r. wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji wezwaniem z 10 grudnia 2021 r. wezwał inwestorów do usunięcia braków formalnych w złożonym wniosku, które zostało uzupełnione przez ich pełnomocnika w wymaganym terminie - 16 grudnia 2021 r. (wezwanie doręczono 14 grudnia 2021 r.).

Zawiadomieniem z 27 grudnia 2021 r., znak: AU-01-1.6740.1.1857.2021.KPA, organ I instancji poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem w sprawie. Strony postępowania nie złożyły żadnych uwag i zastrzeżeń w sprawie realizacji zaprojektowanej inwestycji.

Dalej Wojewoda przywołał i wyjaśnił treść art. 15 i art. 6 K.p.a., oraz art. 35 ust. 1 i art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b. Wskazał, że kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z cytowanego powyżej przepisu. Za prawidłowość sporządzenia ww. projektów, w tym również przyjęte w projektach rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający.

Kolejno organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie wymagane oświadczenia zostały złożone przez projektantów. Projekty opracowane zostały przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Zgodnie z art. 12 ust. 7 P.b., wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części: projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestorzy złożyli oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym przedmiotową inwestycją.

Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładki przystosowane do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości ww. projektów. Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu, wykonano na kopii aktualnej mapy do celów projektowych potwierdzonej przez głównego projektanta. Do dokumentacji projektowej załączono oryginał mapy do celów projektowych. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany opatrzone zostały klauzulą potwierdzającą, iż stanowią one załączniki do decyzji I instancji. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Następnie organ odwoławczy zauważył, że załączono opinię geotechniczną, która określiła wyszczególnione czynniki budowy geologicznej analizowanego obszaru obejmującego dz. [...], co pozwoliło zakwalifikować dokumentowany teren do prostych warunków gruntowych. Przedmiotową inwestycje, ze względu na jej charakter w prostych warunkach gruntowych, zaliczono do pierwszej kategorii geotechnicznej.

Dalej Wojewoda wskazał, że zakres projektowanych prac nie jest zaliczany do inwestycji, które znacząco oddziaływają na środowisko (projekt zagospodarowania terenu, karty nr: 49-51). Działka inwestycyjna nie leży w obszarze parków krajobrazowych, rezerwatów przyrody, parków narodowych. Na terenie inwestycji nie występują podlegające ochronie formy przyrody. Zatem, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagane

Teren przedmiotowej inwestycji znajduje się poza obszarami wpisanymi do rejestru zabytków decyzjami Konserwatora Zabytków. Na przedmiotowym terenie nie występują, podlegające ochronie zabytki i dobra kultury współczesnej, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (projekt zagospodarowania terenu, karta nr 49). Planowana inwestycja nie jest położona w obszarze ochronnym Natura 2000 i nie stanowi przedsięwzięcia, które może potencjalnie oddziaływać na położone pobliskie obszary Natura 2000.

W projekcie zagospodarowania terenu, zgodnie z wymogami P.b., zamieszczona została informacja o obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji (karta nr 54). Projektant obszarem oddziaływania zaplanowanego obiektu, tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z instalacjami, objął działkę inwestycyjną nr [...] oraz działki sąsiednie: od strony zachodniej - działkę nr [...] i od strony wschodniej - działkę nr [...] (projekt zagospodarowania terenu, karta nr 54 i 55 - rysunek). Organ I instancji przyznał przymiot strony inwestorom i właścicielom działki nr [...] - teren zajęty pod inwestycję oraz właścicielom działek, będących w obszarze oddziaływania, tj. działki nr [...] oraz działki nr [...]. Organ II instancji ustalony przez organ I instancji krąg stron uznał za prawidłowy i niezmieniony na etapie postępowania odwoławczego.

Kolejno organ II instancji wskazał, że do dokumentacji projektowej załączono postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 13 kwietnia 2021 r., znak: AU-01-1.6740.6.58,2020.MUŁ, udzielające zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wt, umożliwiające wykonanie w projektowanej budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej nr ew. [...] obręb [...], przy ul. [...] w K., ścian bez okien i drzwi w odległości 1,5 m od granicy tej działki budowlanej (od strony działek nr ew. [...] i nr ew. [...], pod warunkiem: wykonania w projektowanej budowie budynku ścian oddzielenia przeciwpożarowego w odległości 1,5 m od granicy tej działki budowlanej (od strony działek nr ew. [...] i nr ew. [...]).

Jednocześnie dołączono pismo Wodociągów Miasta K. z 2 czerwca 2021 r., znak: ITT.6210.1221.2021, w którym wskazano, że zinwentaryzowany na terenie działki nr [...] rurociąg DN 500mm stanowi nieczynną magistralę wodociągową. WMK SA. nie wnosi zastrzeżeń do likwidacji koniecznego zakresu sieci, a wszelkie prace z tym związane mogą być przeprowadzone w ramach robót budowlanych związanych z realizacją planowanej inwestycji. Likwidując konieczny odcinek ww. rurociągu, pozostały jego zakres należy zaślepić. Objęta rozbiórką magistrala wodociągowa zlokalizowana na działce inwestycyjnej jest nieczynna i nie wniesiono zastrzeżeń do jej likwidacji (dokumenty formalno-prawne, karty nr [...]).

Inwestorzy przedłożyli także pismo Zarządu Dróg Miasta K. z 3 września 2021 r., znak: RW.460.5.899.2021, uzgadniające możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą terenu przyległego do pasa drogowego dla przedmiotowej inwestycji ze wskazanymi warunkami (dokumenty formalno-prawne, karta nr 119).

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że działka inwestycyjna nr [...] znajduje się na terenie objętym ustaleniami m.p.z.p. Przedmiotowa inwestycja usytuowana została w całości w obszarze oznaczonym symbolem 14 MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Dalej Wojewoda wyliczył, że zgodnie z § 11 ust. 1 m.p.z.p. wyznacza się na rysunku planu tereny oznaczone symbolami 1 MN do 3 MN, 9 MN do 21 MN ustalając podstawowe przeznaczenie tych terenów pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną: wolnostojąca, bliźniaczą i szeregową.

Podkreślił, że zgodnie z § 11 ust. 3 m.p.z.p. w granicach terenów wyznaczonych wg ust. 1, w zakresie przeznaczenia oraz sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy tych terenów, obowiązują przepisy ogólne określone w § 5 - § 10, a ponadto ustala się:

1) Nakazy:

d) w terenach, na których nie wyznaczono na rysunku planu nieprzekraczalnych linii zabudowy utrzymania linii zabudowy, zgodnie z istniejąca zabudowa sąsiednia,

(...),

h) stosowania dachów płaskich oraz dachów dwu- lub wielospadowych, z kalenicą na osi budynku i symetrycznych spadkach połaci dachowych o jednolitym kącie

nachylenia wynoszącym 40° z tolerancją do 10° o ceramicznych w kolorze czerwonym z dopuszczeniem tarasów na części budynków,

(...),

j) utrzymania wysokości lokalizowanych budynków mieszkaniowych w nawiązaniu do wysokości istniejącej zabudowy w terenach sąsiednich i nie większej niż 13,0 m dla budynków z dachami dwu- lub wielospadowymi z kalenicą na osi budynku i spadkach połaci dachowych o kącie nachylenia wynoszącym 40° z tolerancją do 10° oraz utrzymania wysokości nie większej niż 10 m dla budynków z dachami płaskimi mierzonej zgodnie z przepisami prawa budowlanego,

(...),

1) zachowania w sposobie zagospodarowania działki budowlanej wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu § 3, ust. 1 pkt 12, o wielkości nie mniejszej niż 30%. natomiast w terenach 1 MN, 2 MN, 3 MN, 11 MN, 12 MN o wielkości nie mniejszej niż 70%,

(...).

2) Zakazy:

d) zabudowy działki budowlanej w stopniu przekraczającym wartość wskaźnika powierzchni zabudowy, w rozumieniu § 3 ust. 1. pkt 11, ustalona na poziomie 0,3 dla nowej zabudowy mieszkaniowej oraz dla zabudowy mieszkaniowej z wydzielonym obiektem usługowym lub usługowo - produkcyjnym oraz w przypadku rozbudowy budynków istniejących.

Zgodnie z § 36 ust. 1 m.p.z.p. ustala się wskaźniki w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych:

1) w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 1 MN do 4 MN, 6 MN, 9 MN do 21 MN (14 MN) - zgodnie z potrzebami, lecz nie mniej niż 2 miejsca na jeden budynek jednorodzinny.

Wskazując na powyższe organ odwoławczy, po analizie akt sprawy, stwierdził, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p., tj.:

- planowany budynek mieszkaniowy jednorodzinny jest w zabudowie wolnostojącej (podstawowym przeznaczeniem terenów MN jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - w tym między innymi wolnostojąca),

- wysokość budynku mieszkalnego to 6,54 m, liczona po elewacji od strony wejścia do budynku, (maksymalna wysokość zabudowy 10,0 m) (elewacja północna, karta nr 23),

- jednocześnie, jak wskazał projektant w projekcie zagospodarowania terenu wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 0,21 (maksymalny 0,3) oraz wskaźnik terenu biologicznie czynnego 37,45 % (minimum 30 %) (karta nr 48),

- w budynku mieszkalnym dach płaski (nakaz) (rzut stropodachu, karta nr 15),

- ilość miejsc postojowych: zaprojektowano 2 zewnętrzne miejsca postojowe (wymagane 2 miejsca postojowe na jeden budynek mieszkalny) (rysunek zagospodarowania terenu, karta nr [...]),

- linia zabudowy zaplanowanego budynku usytuowana na uśrednionej linii zabudowy, określonej przez projektanta dla budynków na działkach sąsiednich nr: [...] i [...] (rysunek zagospodarowania terenu, karta nr 55).

Kolejno organ II instancji stwierdził, że ww. odniesienia dotyczące ustalonych wskaźników i parametrów dla planowanej inwestycji i ich zgodności z m.p.z.p. zostały wskazane przez projektanta w opisowej części projektu zagospodarowania terenu (karta nr 48) i części graficznej (rysunek - karta nr 55). Zaprojektowana forma oraz gabaryty budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, spełniają ww. ustalenia obowiązującego m.p.z.p. Zatem w ocenie organu odwoławczego, projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z wymogami wynikającymi z obowiązującego m.p.z.p.

Następnie Wojewoda przeanalizował zgodność przedmiotowej inwestycji z rozporządzeniem wt., w pierwszej kolejności przywołując treść § 12 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia.

Wskazał, że z analizy przedłożonych dokumentów wynika, że przedmiotowy budynek jednorodzinny wolnostojący zlokalizowany został na niewielkiej działce nr [...], w części działki o szerokości mniejszej niż 16,0 m, w odległościach:

- od granicy północnej z granicą działki drogowej nr [...]: 12 m i 11,5 m;

- od granicy wschodniej z granicą działki nr [...] ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych budynku: 1,5 m i 1,6 m;

- od granicy południowej z granicą działki nr [...]: 15,5 m i 15,0 m;

- od granicy zachodniej z granicą działki nr [...] ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych budynku : 1,5 m i 1,5 m.

Ww. odległości zostały czytelnie wyszczególnione przez projektanta w opisowej części projektu zagospodarowania terenu (karta nr 47) oraz w części graficznej (rysunek, karta nr 55). Ww. zmniejszenie odległości ścian zaplanowanego budynku - bez okien i drzwi od strony wschodniej i zachodniej granic działki inwestycyjnej - stanowi odstępstwo od ww. przepisu rozporządzenia wt, zgodnie z ww. postanowieniem Prezydenta Miasta Krakowa z 13 kwietnia 2021 r.

Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, działka inwestycyjna nr [...] posiada nieregularny kształt: w części północnej szerokość wynoszącą 17,1 m, a w części południowej około 10,1 m. W części północnej działki, w związku z ograniczeniem możliwości budowy wynikającym z przebiegu nieprzekraczającej linii zabudowy (określonej przez projektanta zgodnie z ww. § 11 ust. 3 pkt 1 lit. d m.p.z.p.), nie jest możliwa realizacja przedmiotowej inwestycji. Zatem budowa zaplanowanego budynku jednorodzinnego jest wykonalna wyłącznie w części południowej działki inwestycyjnej. W związku ze zróżnicowaną szerokością działki inwestycyjnej nr [...] i ww. ograniczeniem zabudowy w części północnej, realizacja przedmiotowej inwestycji zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia wt, wymagała uzyskania zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wt. W tym zakresie organ II instancji podzielił zasadność uzyskania przez inwestora zgody na ww. odstępstwo, tj. w sytuacji lokalizacji inwestycji na węższej części działki.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że spełniony został warunek ww. przepisu w zakresie w wymaganych odległości zaprojektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego od granic działek sąsiednich, co stanowi zgodność wnioskowanej inwestycji z ustaleniami ww. rozporządzenia wt w tym zakresie.

Następnie organ II instancji przywołał treść § 13 i § 60 rozporządzenia wt i stwierdził, że w kwestii naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach, tzw. przesłaniania (§ 13 rozporządzenia wt) i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60 rozporządzenia wt), jak wynika z rysunku projektu zagospodarowania terenu, zaprojektowany budynek jednorodzinny usytuowany został w odległości 5,5 m od zachodniej strony budynku trzykondygnacyjnego na działce nr [...] - należącej do skarżącego; 11,5-12,0 m od działki drogowej nr [...] od północnej strony i 1,5 m od granicy z niezabudowaną działką nr [...].

Organ odwoławczy wskazał, że kwestia przesłaniania i nasłonecznienia dotyczy wyłącznie istniejącego budynku skarżącego. Ze względu na wysokość tego budynku (3 kondygnacje) i wzajemne jego usytuowanie wobec zaprojektowanej inwestycji (2 kondygnacje) w odniesieniu do kierunków stron świata, naturalne oświetlenie odnosi się do najniżej położonych okien pomieszczeń budynku na działce sąsiedniej (skarżącego). Niemniej jednak ww. przepis wskazuje, iż dostęp do światła naturalnego musi być zapewniony w czasookresie 3 godzin dla jednego pokoju w sąsiednim budynku. Wobec powyższych okoliczności brak jest podstaw do twierdzenia, że projektowany budynek uniemożliwia normatywne naturalne oświetlenie pomieszczeń przynajmniej jednego pokoju w budynku na działce nr [...], co stanowi spełnienie wymogów przewidzianych w § 13 i § 60 rozporządzenia wt.

Wojewoda podkreślił, że parametry te zostały wyliczone i uwzględnione w dokumentacji projektowej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, która złożyła oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Kolejno, w odniesieniu do § 23 ust. 4 rozporządzenia wt, dotyczącego usytuowania miejsca do gromadzenia odpadów stałych, organ II instancji wskazał, że z uwagi na charakter projektowanej zabudowy (zabudowa jednorodzinna), ww. przepis nie reguluje ani ogranicza odległości od granic działki inwestycyjnej oraz od okien i drzwi budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Dalej Wojewoda przywołał § 19 rozporządzenia wt dotyczący odległości od zabudowań stanowisk postojowych, i wskazał, że jak wynika z rysunku zagospodarowania terenu, 2 zewnętrzne miejsca postojowe, przynależne do zaplanowanego obiektu, zaprojektowano od strony północnej terenu przedmiotowej inwestycji, prostopadle do wjazdu na działkę. Odległość tych miejsc postojowych od granicy wynosi: z działką nr [...] - 3,1 m; z działką nr [...] - 9,0 m. Jednocześnie, miejsca te zlokalizowane zostały bezpośrednio i przynależnie do zaprojektowanego budynku i w sąsiedztwie działki drogowej nr [...]. Zatem zaplanowana lokalizacja zewnętrznych miejsc postojowych spełnia ustalenia ww. przepisów rozporządzenia wt.

Następnie zauważył, że zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia wt, w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.

Natomiast odnośnie § 29 rozporządzenia wt organ II instancji stwierdził, że w części opisowej projektu zagospodarowania terenu projektant wskazał, iż wody opadowe będą odprowadzane do szczelnego zbiornika na wody opadowe. Ww. zaprojektowana kanalizacja deszczowa ze zbiornikiem szczelnym została czytelnie zaznaczona przez projektanta w części graficznej projektu zagospodarowania terenu (rysunek, karta nr 55). Wzdłuż dłuższych ścian budynku zlokalizowana zostanie kanalizacja deszczowa wraz ze studzienkami kanalizacyjnymi typu lekkiego. Parametry przedmiotowego zbiornika bezodpływowego do gromadzenia deszczówki wskazano w załączonym jego projekcie - pojemność 5 m3 i 3,10 m średnicy (projekt architektoniczno-budowlany, karta nr 26-28). Natomiast wody opadowe z tarasów, schodów zewnętrznych, dojść i dojazdów zostaną odprowadzone grawitacyjnie na nieutwardzony teren działki własnej. Jak wskazano, grunt jest wystarczająco chłonny, aby przyjąć całość wód opadowych. Powierzchnie utwardzone zaprojektowane zostały z materiału umożliwiającego przepuszczanie wody do gruntu. Na rysunku zagospodarowania terenu wskazano kierunek spływu wody opadowej w kierunku północnym na teren zielony inwestora.

Wobec powyższego Wojewoda wskazał, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie spowoduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych, co skutkowałoby ich skierowanie na teren sąsiednich nieruchomości. Zatem zaplanowana inwestycja spełnia ww. przepisy rozporządzenia wt w zakresie ustaleń dotyczących kanalizacji deszczowej.

Kolejno organ odwoławczy przywołał treść § 232 ust. 1 i 2 oraz § 235 ust. 3 rozporządzenia w.t. i wskazał, że jak wynika z dokumentacji projektowej, przedmiotowy budynek został zaprojektowany z elementów nierozprzestrzeniających ognia; konstrukcja nośna - R30, stropy - REI 30, ściany zewnętrzne - EI30, pokrycie dachu - NRO. Ściana zachodnia budynku - oddzielenia przeciwpożarowego została wysunięta 30 cm poza lico elewacji północnej i południowej (rzut parteru, karta nr 13). Zaprojektowane dwie luksfery usytuowane w tej ścianie przeciwpożarowej o wymiarach: 1,53 m x 0,53 m, stanowią powierzchnię 1,62 m2, co wynosi 2% całkowitej powierzchni tej ściany (o powierzchni 89,93 m2).

Mając powyższe na uwadze organ II instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie narusza warunków ochrony przeciwpożarowej budynku usytuowanego na sąsiedniej działce nr [...]. Objęty inwestycyjnym zamierzeniem budynek od strony działki skarżącego nr [...] posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego (projekt architektoniczno-budowlany, karty: 13 - rzut parteru; 24 - elewacja zachodnia i 25 - zestawienie stolarki) wykonaną zgodnie z ww. przepisami.

Organ odwoławczy podkreślił, że sposób zagospodarowania działki przez inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. Oczywistym jest, że realizowanie obiektów budowlanych musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Przepis ten nie może być samodzielną podstawą do negowania poprawności zamierzenia inwestycyjnego na działce sąsiedniej.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, to jest zacieniania i przesłaniania budynku na działce nr [...], Wojewoda wskazał, że przeprowadził postępowanie odwoławcze w oparciu o przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, w zakresie zgodności wnioskowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa.

Zdaniem organu odwoławczego analiza niniejszej sprawy potwierdza stanowisko organu I instancji w zakresie zgodności wnioskowanej inwestycji z wymogami ww. przepisów budowlanych, w tym także w zakresie zacieniania i przesłaniania budynku, zlokalizowanego na działce sąsiedniej [...]. To na projektancie spoczywa odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową, jak również odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej. Wobec powyższych okoliczności, w ocenie organu II instancji ww. zarzut nie znalazł potwierdzenia w przedmiotowej sprawie.

W kwestii natomiast zmiany umiejscowienia projektowanego budynku organ II instancji wyjaśnił, że sposób zagospodarowania działki przez inwestorów podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w zakresie przewidzianym w ww. przepisach. Jednocześnie zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji pozwolenia na budowę.

M. P., reprezentowany przez adwokata Z. P., wniósł na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 24 sierpnia 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1) § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia wt, poprzez jego błędną wykładnię - niezasadne uznanie, że dostęp do światła naturalnego musi być zapewniony w czasookresie 3 godzin dla jednego pokoju w sąsiednim budynku, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę naruszającej prawo;

2) § 11 ust. 1 m.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że przesunięcie projektowanego budynku w kierunku północnym spowoduje niespełnienie warunku utrzymania linii zabudowy, zgodnie z istniejącą zabudową sąsiednią;

II. postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

3) art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony postępowania – projektowany budynek jest usytuowany na działce w sposób oddziałujący maksymalnie negatywnie na budynek na działce sąsiedniej, podczas gdy możliwe jest usytuowanie budynku, które w o wiele mniejszym stopniu będzie oddziaływać na działkę, w szczególności w zakresie przesłaniania.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W szczególności skarżący podniósł, że wbrew stanowisku organu, z § 13 rozporządzenia wt (ani z jakiegokolwiek innego przepisu prawa) nie wynika, że warunek nieprzesłaniania ma być spełniony dla jednego pomieszczenia w budynku.

Organ miesza 2 różne kwestie - przesłaniania - uregulowaną w § 13 rozporządzenia wt oraz zacieniania - uregulowaną w § 60 tego rozporządzenia. Tylko w przypadku zacieniania warunek niezacieniania ma być spełniony co do co najmniej jednego pomieszczenia. Naruszenie prawa jest oczywiste. Równie oczywistym jest dla skarżącego, że budynek projektowany będzie w sposób naruszający § 13 rozporządzenia wt przesłaniał jego budynek. Od strony projektowanego budynku w budynku skarżącego na parterze znajduje się między innymi okno pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi i jest to jedyne okno w tym pokoju. Wysokość przesłaniania, liczona zgodnie a § 13 ust. 2 rozporządzenia wt - wynosi ok. 6 m. Budynek przesłaniający znajduje się dokładnie na wprost tego pomieszczenia - zatem po wyznaczeniu kąta 60° - przesłaniająca część projektowanego budynku będzie znajdować się między ramionami tego kąta w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania – wysokość przesłaniania to ok 6 m, a odległość projektowanego budynku to 5,5 m.

Błędnym jest zdaniem skarżącego również przyjęcie - w ślad za projektantem - że budynek nie może być przesunięty w kierunku północnym z uwagi na rzekomy zakaz planu miejscowego. Plan miejscowy, w § 11 ust. 1, nakazuje zrównanie frontu budynku z linią zabudowy wyznaczoną przez budynki sąsiednie, ale budynek skarżącego nie jest jedynym budynkiem sąsiednim, a pozostałe budynki są zdecydowanie bardziej wysunięte od budynku skarżącego. Nic nie stoi więc na przeszkodzie, by linię zabudowy wyznaczyć w oparciu o tamte budynki. Budynek skarżącego jako jedyny jest cofnięty w głąb działki z uwagi na specyficzny kształt działki (wąski wjazd, a następnie prostokąt).

Budynek sąsiedni na działce leżącej po drugiej stronie od projektowanego budynku jest położony - tak jak wszystkie pozostałe budynki przy tej ulicy - zdecydowanie bliżej drogi. Zrównanie budynku z linią zabudowy wytyczoną przez inne sąsiadujące budynki nie tylko jest zgodne z zapisami planu miejscowego, ale też spowoduje, że diametralnie zmniejszy się uciążliwość dla skarżącego.

Obecnie budynek jest usytuowany na działce w miejscu maksymalnie uciążliwym dla skarżącego, przesłaniając go na całej długości. Przesunięcie budynku do linii zabudowy sąsiednich budynków położonych z drugiej strony odsłoni część budynku. Art. 7 K.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek uwzględnienia słusznego interesu strony postępowania. Przesunięcie budynku w kierunku północnym, dozwolone przepisami prawa, z jednej strony nie narusza interesów inwestora, a wręcz jest dla niego korzystne, biorąc pod uwagę kształt jego działki, a jednocześnie chroni w dużo większym stopniu słuszny interes skarżącego, zmniejszając immisje nieruchomości sąsiedniej spowodowanej wybudowaniem budynku na działce sąsiedniej (przesłanianie, zacienianie).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie 25 lipca 2024 r. uczestnicy J. Z. (inwestor) i O. M. (sąsiad) wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) - dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego z 24 sierpnia 2023 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 2 lutego 2022 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego (...) instalacji: kanalizacji bytowej, kanalizacji deszczowej (szczelny zbiornik na wody opadowe), gazu i energii elektrycznej, likwidacja zewnętrznego odcinka nieczynnego wodociągu oraz budowa dojścia i dojazdu na działce nr [...], j. ew. K. , w K..

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącego nie mogą przynieść skutku uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną co do istotnych jej elementów wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że stan faktyczny przedstawia się tak, jak to wskazał organ II instancji. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości.

Bezsporna w sprawie była zdecydowana większość istotnych okoliczności sprawy, opisanych w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, w tym wszystkie szczegółowo opisane wymogi wynikające z P.b., m.p.z.p. i rozporządzenia wt (poza kwestią przesłaniania). Nie było w szczególności sporne, że teren inwestycji znajduje się na terenie objętym m.p.z.p. na obszarze 14 MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Nie budzi też wątpliwości, że podobnie jak kilkadziesiąt działek w rejonie ul. S. działki skarżącego i inwestorów zostały przeznaczone do zabudowy jednorodzinnej. Działki skarżącego i inwestorów mają stosunkowo niedużą wielkość, nietypowy kształt, odbiegający od typowego w takich okolicznościach prostokąta. Jednocześnie szerokość działki inwestycyjnej (kształt odwróconej litery L) w jej większej części wynosi zaledwie ok 10 m, co w zasadzie zmuszało inwestora do starania się o zgodę na odstępstwo od odległości statuowanych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wt (nota bene skutecznego w niniejszej sprawie).

Nie było również przedmiotem sporu, że zaprojektowany budynek jednorodzinny usytuowany został w odległości 5,5 m od zachodniej strony budynku trzykondygnacyjnego na działce nr [...] - należącej do skarżącego, a wysokość projektowanego budynku wynosi ok. 6,54 m (projekt zagospodarowania terenu).

W tym zakresie ww. okoliczności nie budzą również żadnych wątpliwości Sądu.

Głównym zarzutem skarżącego, podnoszonym konsekwentnie w odwołaniu i skardze, jest jego zdaniem nieoptymalne usytuowanie dwukondygnacyjnego budynku na działce inwestycyjnej, w sposób przesłaniający parter trzykondygnacyjnego budynku skarżącego.

Należy podkreślić, że w tym zakresie skarżący nie kwestionował ustaleń organów w kwestii spełnienia w sprawie § 12 rozporządzenia wt, a także przepisów ppoż z rozporządzenia wt (art. 232 i nast.), ograniczając się w zasadzie do zagadnień zacieniania i przesłaniania.

Skarżący wyodrębnił w skardze trzy zarzuty.

Po pierwsze zarzucił naruszenie § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia wt, poprzez jego błędną wykładnię, powtarzając jednak przy opisie zarzutu część treści § 60 dotyczącego nasłonecznienia (zacieniania), a nie oświetlenia (przesłaniania).

Po drugie skarżący zarzucił naruszenie § 11 ust. 1 m.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że przesunięcie projektowanego budynku w kierunku północnym spowoduje niespełnienie warunku utrzymania linii zabudowy, zgodnie z istniejącą zabudową sąsiednią.

Po trzecie zarzucono nieuwzględnienie słusznego interesu strony postępowania (art. 7 K.p.a.), który skarżący upatruje w odmiennym, bardziej na północ usytuowaniu na działce inwestycyjnej projektowanego budynku, z inicjatywy organu.

Podsumowując, stanowisko skarżącego sprowadza się do tego, że jego zdaniem zaprojektowane usytuowanie budynku przesłania jego budynek naruszając rozporządzenie wt, a pozostałe wskazane przepisy organy naruszyły nie narzucając inwestorom odmiennego, sugerowanego przez skarżącego usytuowania budynku.

Dlatego też Sąd, akceptując wszystkie pozostałe ustalenia i wnioski organu II instancji, skupi się na kluczowej spornej kwestii w niniejszej sprawie, to jest przesłanianiu i zacienianiu.

Rozstrzygając niniejszą sprawę w powyżej zarysowanym sporze Sąd przyznaje rację organowi II instancji.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią art. 32-36 P.b. Zgodnie z art. 35 P.b., w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku przez inwestora (1 grudnia 2021 r.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

(...)

3. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.

3a. Do postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepis art. 86f ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zarzucanego przez skarżącego usytuowania inwestycji niezgodnie z przepisami rozporządzenia wt.

W pierwszej kolejności, odnośnie wymogów statuowanych w § 60 rozporządzenia wt, należy podkreślić, że minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń jest uznawany za spełniony, jeżeli w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 (czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700), są spełnione przynajmniej dla jednego pokoju.

Mając na uwadze powyższe, a także że zarówno budynek projektowany, jak i budynek skarżącego, stanowią mieszkalne budynki jednorodzinne, słusznie organ odwoławczy stwierdził, że nie budzi wątpliwości, iż oba ww. budynki jednorodzinne (mieszkania wielopokojowe) w sposób oczywisty spełniają wymogi z § 60 rozporządzenia wt, posiadając pokoje zlokalizowane na co najmniej dwie strony świata, na więcej niż jednej kondygnacji.

Przechodząc do kwestii przesłaniania (§ 13 rozporządzenia wt), należy zgodzić się ze skarżącym, że organ II instancji wadliwie sformułował uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w sposób sugerujący, że spełnienie wymogów przewidzianych zarówno w § 13 jak i § 60 rozporządzenia wt, wyprowadza z przepisu o konieczności zapewnienia dostępu do światła naturalnego w czasookresie 3 godzin dla jednego pokoju w sąsiednim budynku (§ 60 ust. 2).

Niemniej jednak w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że mimo braku zawarcia w projekcie budowlanym typowych dla kwestii zacienienia i przesłaniania analiz (słownego uzasadnienia opisywanych zjawisk, stosownych map i rysunków (wizualizacji), np. analizy cienia rzucanego 21 marca i 23 września), a zwłaszcza analizy przesłaniania, to jest, czy między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, ze względu na relację wysokości pomiędzy budynkami i ich wzajemne usytuowanie w odniesieniu do kierunków stron świata, spełnienie w niniejszej sprawie również wymogów z § 13 rozporządzenia wt nie budzi wątpliwości. Skarżący w żaden sposób nie wykazał wadliwości ustalenia, że przy wysokości projektowanego budynku ok. 6,54 m, i jego odległości od budynku skarżącego ok. 5,5 m, wysokość przesłaniania w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie wyniesie więcej niż 5,5 m. Twierdzenie skarżącego, że wysokość ta wynosi ok. 6 m nie zostało poparte żadnymi dowodami ani argumentacją.

Natomiast jeśli chodzi o postulowaną przez skarżącego korektę usytuowania inwestycji, należy podkreślić, że w przypadku braku przeszkód formalnych wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę i stwierdzenia przez organ prawidłowości przedłożonej dokumentacji projektowej, organ nie ma kompetencji, czy obowiązku, merytorycznej kontroli projektu budowlanego (np. dodatkowej weryfikacji analizy przesłaniania i zacieniania budynku skarżącego celem korzystniejszego usytuowania). Należy podkreślić, że dobór usytuowania budynku na działce w granicach dopuszczonych prawem jest domeną właścicieli – inwestorów, i organ stwierdzając zgodność dokumentacji z prawem, nie ma żadnych kompetencji, by narzucać inne niż zaproponowane we wniosku rozwiązania.

Jak wskazywał organ II instancji, w judykaturze jednoznacznie przyjmuje się, że art. 35 P.b. wyznacza zakres możliwego badania przez organ dokumentacji projektowej. W konsekwencji organy nie badają np. zastosowania konkretnych rozwiązań techniczno-budowlanych. Kryterium zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi organ stosuje jedynie wobec projektu zagospodarowania działki lub terenu, a nie projektu architektoniczno-budowlanego.

Odnośnie natomiast projektu architektoniczno-budowlanego sprawdzana jest wyłącznie zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego i wymaganiami ochrony środowiska, a także jego kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2010 r., sygn. II OSK 1517/09).

Dodatkowo, jak trafnie stwierdził organ II instancji, podstawową zasadą w prawie budowlanym jest zasada wolności zabudowy, bowiem zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wszelkie ograniczenia ww. wolności muszą być ustanowione wyraźnie - istnieje bowiem domniemanie na rzecz wolności przysługującej inwestorowi chronionej zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zarzut naruszenia § 11 ust. 1 m.p.z.p. nie mógł przynieść zamierzonego skutku.

Podkreślić przy tym trzeba, że nie ma dla tej kwestii decydującego znaczenia, czy rację ma projektant, że linia zabudowy zaplanowanego budynku usytuowana na uśrednionej linii zabudowy, określonej przez projektanta dla budynków na działkach sąsiednich nr: [...] i [...] (rysunek zagospodarowania terenu, s. 55 projektu) jest jedyną możliwą linią zabudowy zgodną z § 11 ust. 3 pkt 1 lit. d m.p.z.p. (czego Sąd nie przesądza). Istotne jest, że organy słusznie stwierdziły dopuszczalność wyznaczenia linii zabudowy w ten sposób.

Jak słusznie stwierdził Wojewoda, organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą odmówić wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącznie wtedy, gdy wynika to z ograniczonej zakresowo kontroli wynikającej z treści art. 35 P.b. Z całą pewnością podstawą decyzji negatywnej nie może być samodzielnie fakt istnienia potencjalnego bardziej korzystnego usytuowania inwestycji niż wskazana w projekcie.

Podkreślić przy tym trzeba, że podnoszony w skardze słuszny interes strony (art. 7 K.p.a.), czy też ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., nie mogą być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Łd 767/21, LEX nr 3286694).

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, zaskarżone decyzje obu instancji odpowiadają prawu. Zasadnie udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę, bowiem spełnione były ku temu wszystkie przesłanki wynikające z przepisów obowiązującego prawa budowlanego.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że wbrew zarzutom skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd podzielił argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia, przede wszystkim w zakresie oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymogami określonymi m.p.z.p. i rozporządzenia wt. Powyższa trafna ocena dokonana przez organ odwoławczy zasadnie skutkowała utrzymaniem w mocy decyzji I instancji.

Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, wystarczająco dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie zgodności projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami m.p.z.p. oraz wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Pewne niedociągnięcia w zakresie wykazania i przekonania co do spełnienia wymogów z § 60 rozporządzenia wt nie miały wpływu na wynika sprawy.

Organ II instancji umotywował zasadność podstawowych przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu. Rozpatrzył materiał dowodowy sprawy i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji nie naruszył też wymienionych w skardze przepisów K.p.a., rozporządzenia wt i m.p.z.p. w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji należało uznać, że zasadnie organ II instancji stwierdził brak przesłanek, które mogłyby pozwolić na odmowę wydania pozwolenia na budowę, co musiało skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i pozytywną decyzją w zakresie przedmiotowej inwestycji.

Projekt budowlany sporządzony w niniejszej sprawie, sprawdzony stosownie do treści art. 35 P.b., rozporządzenia i rozporządzenia wt, ma wszystkie strony i arkusze zgodnie ze spisem jego zawartości. Projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestorzy złożyli oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane (k. 9 i 10 akt adm. I inst.), a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Projektanci do opracowania załączyli oświadczenia i kopie zaświadczeń o wpisie do izb branżowych oraz decyzji przyznających uprawnienia (str. 62-67 projektu budowlanego). W projekcie zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. podpisane przez wszystkich projektantów (s. 3 projektu). Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu, został sporządzony na aktualnej kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez głównego projektanta mgr inż. arch. J. R.. (s. 55 projektu). Do dokumentacji projektowej załączono też oryginał mapy do celów projektowych (s. 68 projektu). Kopie dokumentów poświadczono za zgodność z oryginałem przez projektanta. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany opatrzone zostały klauzulą potwierdzającą, iż stanowią one załączniki do decyzji. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (s. 56-60 projektu). Załączono opinię geotechniczną (s. 126-150 projektu), która zakwalifikowała teren inwestycji do prostych warunków gruntowych, a inwestycję do pierwszej kategorii geotechnicznej (s. 140).

Zważywszy na powyższą prawidłową dokumentację projektową, odpowiadając na zarzuty skarżącego należy dodatkowo wskazać, że wbrew jego argumentacji, związanej z brakiem wystarczającej ochrony prawa własności skarżącego, ingerencję w prawo własności oraz doprowadzenie do immisji pośrednich, Sąd zauważa, że organy miały w sprawie obowiązek zastosować ww. przepisy w zw. z art. 32-38 P.b., których treść stanowi wszak próbę wyważenia przez ustawodawcę interesów sąsiadów i inwestora. Pamiętać trzeba, że również i inwestor swoje uprawnienia wywodzi z prawa własności, uszczegółowionego w postaci zasady wolności zabudowy.

Warto tu zwrócić uwagę na dość oczywistą konstatację, że choć niewątpliwie planowana inwestycja wpłynie negatywnie na nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w budynku skarżącego, niemniej jednak zakres tego wpływu nie będzie większy od dopuszczalnego, wynikającego z przepisów rozporządzenia wt. Zazwyczaj nowobudowane inwestycje ograniczają zabudowę terenów sąsiednich i pogarszają komfort mieszkających w nim osób, co jest jednak nieuniknioną konsekwencją zamieszkiwania w obszarze zabudowanym o miejskim charakterze.

Należy podkreślić, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając błędne wnioski organu co do przesłaniania i zacieniania naruszające rzekomo art. 7 K.p.a., sam nie złożył w sprawie żadnych konkretnych wniosków dowodowych mogących poprzeć jego stanowisko. Takich dowodów nie powołał ani w odwołaniu ani w skardze do Sądu, ograniczając się przede wszystkim do gołosłownego negowania wniosków płynących z dokumentacji projektu i argumentacji organów.

Ponownie podkreślić trzeba, że ograniczenie dostępu do światła słonecznego na działce skarżących, obniżenie jej wartości, czy zwiększenie uciążliwości zamieszkania, są typowym przykładem interesów faktycznych, które jednak nie mogą doprowadzić do zablokowania kwestionowanej inwestycji ze względu na brak oparcia w przepisach materialnoprawnych.

O wystarczającym wywiązaniu się przez organ II instancji z obowiązków nałożonych art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a., świadczy treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przywołana celowo w pierwszej części niniejszego uzasadnienia. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa. Argumenty i dowody w sprawie zostały przez organ II instancji ocenione w adekwatny sposób, a skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w odwołaniu i skardze przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.