Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 526/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 190, art. 209, art. 200 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 254 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 20 ust. 1 pkt 2, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1752
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 listopada 2021 r. nr SKO/KD/400/3586/2021 w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. D. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej też "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] lipca 2021 r. nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r., zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej też "organ I instancji") nr [...] z [...] stycznia 2018 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...], poprzez ustalenie nowej kwoty podatku w wysokości [...] zł.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją [...] stycznia 2018 r. organ I instancji działając m.in. na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, § 5, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 1892 ze zm.; dalej "O.p.") ustalił łączne zobowiązanie pieniężne na 2018 r. w kwocie [...]zł za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...] (działka gruntu nr [...] z obrębu [...]).

Następnie decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] organ I instancji działając m.in. na podstawie art. 254 § 1 O.p. zmienił decyzję z [...] stycznia 2018 r., poprzez ustalenie nowej kwoty podatku w wysokości [...] zł. Na skutek wniesionego przez M. D. (dalej "Strona" lub "Skarżąca") odwołania, decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...] organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Powodem uchylenia decyzji był m.in. brak w aktach sprawy decyzji z [...] stycznia 2018 r., brak dowodu doręczenia decyzji, co nie pozwalało na stwierdzenie, czy ww. decyzja jest ostateczna oraz brak informacji podatkowych składanych przez strony postępowania przed 2018 r., które pozwoliłyby organowi odwoławczemu zrozumieć przyjęty w zaskarżonej decyzji sposób rozliczenia zobowiązania podatkowego.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzją z [...] lipca 2021 r. organ I instancji działając m.in. na podstawie art. 254 § 1 O.p. zmienił decyzję z [...] stycznia 2021 r. poprzez ustalenie nowej kwoty podatku w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zmiana opodatkowania nastąpiła w związku ze złożonymi przez Stronę korektami informacji podatkowej IŁ-1 w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego:

1) z [...] czerwca 2018 r., w której wykazano m.in.:

- budynki pozostałe wys. 1,40 do 2,20 m – 23,70 m˛;

- budynki pozostałe wys. powyżej 2,20 m związane z prowadzeniem od [...] czerwca 2018 r. działalności gospodarczej – 17 m˛;

2) z [...] grudnia 2018 r., w której wykazano m.in.:

- budynki pozostałe wys. powyżej 2,20 m – 15,89 m˛;

- budynki pozostałe wys. powyżej 2,20 m związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – 15,44 m˛;

- budynki pozostałe wys. 1,40 do 2,20 m związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (zmiana w wyniku remontu dachu w listopadzie 2018 r.) – 3,10 m˛.

Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.: dalej "u.p.o.l."). Organ I instancji ustalił nową kwotę podatku w części za okres, w którym nastąpiła zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania, tj. rozpoczęcie działalności gospodarczej oraz remont dachu budynku garażu. W tym stanie rzeczy należało zatem – zdaniem organu I instancji – stwierdzić i przyjąć do opodatkowania m.in. następujące dane oraz kwoty podatku od nieruchomości:

1) za okres od stycznia do czerwca 2018 r.:

- budynki pozostałe – garaż wys. powyżej 2,20 m o pow. 19,02 m˛ - [...] zł;

2) za okres od lipca do listopada 2018 r.:

- budynki lub ich części zw. z dział. gosp. – BN o pow. 17 m˛ - [...] zł;

- budynki pozostałe – garaż wys. 1,40 do 2,20 m o pow. 11,85 m˛ - [...] zł;

3) za okres od lipca do grudnia 2018 r.:

- budynki lub ich części zw. z dział. gosp. – BM o pow. 21,65 m˛ - [...] zł;

4) za grudzień 2018 r.:

- budynki lub ich części zw. z dział. gosp. – BN o pow. 16,99 m˛ - [...] zł;

- budynki pozostałe – garaż wys. powyżej 2,20 m o pow. 15,89 m˛ - [...] zł.

Strona wniosła odwołanie, w którym zarzut sprowadzał się do kwestii pomiarów pomieszczeń garażowych, które sama Strona zgłosiła do opodatkowania w korektach informacji podatkowych złożonych w 2018 r. jako powierzchnie o wysokości powyżej 2,20 m. W odwołaniu Strona domagała się zmniejszenia wysokości zobowiązania podatkowego z tej przyczyny, że jej zdaniem o wysokości pomieszczeń ma stanowić wysokość mierzona od posadzki do nadproży i podając, że wysokość ta wynosi w obu pomieszczeniach 2,14 m, a tym samym, że powierzchnie użytkowe w obu budynkach należy przyjąć do opodatkowania w wysokości 50%.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ odwoławczy decyzją z [...] listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] lutego 2020 r. uchylił decyzję organu I instancji z [...] października 2019 r., wydaną w trybie art. 254 O.p., gdyż stwierdził, że organ I instancji w istocie prowadził postępowanie zmierzające do weryfikacji ustalonego już zobowiązania podatkowego. Co więcej, postępowanie to wdrożył postanowieniem z [...] grudnia 2018 r., określając je jako podjęte w celu ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. z racji donosu złożonego przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, który był stroną postępowania podatkowego zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja z [...] stycznia 2018 r. stała się ostateczna i prawomocna dla wszystkich współwłaścicieli. Wskazał nadto, że błędy w ustaleniach faktycznych organów podatkowych winny być w pierwszej kolejności zwalczane poprzez wnoszenie odwołania, zaś do usuwania kwalifikowanych wadliwości decyzji ostatecznych służy tryb wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji, o ile wypełnią się przesłanki stypizowane odpowiednio w art. 245 i 247 O.p. Organ odwoławczy weryfikując akta nadesłanej sprawy wraz odwołaniem [...] sierpnia 2021 r. nie stwierdził, by w sprawie opodatkowania nieruchomości przy ul. [...] w S. doszło do zainicjowania postępowania wznowieniowego, czy nieważnościowego. Następnie organ I instancji decyzją z [...] lipca 2021 r. dokonał zmiany decyzji ostatecznej obejmującej w/w nieruchomość w trybie art. 254 O.p. zaznaczając, że zmiana opodatkowania nastąpiła w związku ze złożonymi przez Stronę korektami informacji podatkowej z [...] czerwca 2018 r. (wskazującej na zajęcie części powierzchni budynkowych na działalność gospodarczą) oraz z dnia [...] grudnia 2018 r. (z uwagi na zakończenie w listopadzie 2018 r. remontu dachu na budynku garażowym, mającym wpływ na zmianą powierzchni użytkowej tego budynku).

Strona wniosła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przyznania Skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

WSA w Szczecinie, wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 59/22 oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, że zmiana wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 r. jest wynikiem złożonych przez Skarżącą korekt informacji. Organ zakończył postępowanie decyzją ustalającą nowy wymiar zobowiązania za 2018 r., przyjmując do podstawy opodatkowania wyłącznie powierzchnie użytkowe wykazane przez Skarżącą w korektach informacji podatkowych złożonych w 2018 r. W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo dokonały zmiany decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2018 r. w trybie art. 254 § 1 O.p. w zw. z art. 6 ust. 3 i 6 u.p.o.l. ustalając nową kwotę podatku w związku z zaistniałym zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku (remont dachu) oraz zmianą sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części (działalność gospodarcza). Sąd dodał, że spór dotyczy danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym nie może być przy wymiarze podatków weryfikowana, tj. danych ewidencyjnych dotyczących klasyfikacji budynku. Organ był obowiązany przyjąć dane wynikające z ewidencji wskazując, że sporny budynek jest budynkiem gospodarczym ("budynek produkcyjny usługowy i gospodarczy dla rolnictwa"). Ponadto zdaniem Sądu I instancji, prawidłowo organy przyjęły, że ustalając powierzchnię użytkową kondygnacji mierzoną po wewnętrznej długości ścian, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, należy mieć na względzie wysokość w świetle poszczególnych części tejże kondygnacji, a nie wysokość w świetle całego pomieszczenia. Dlatego też pomiar nie naruszał art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik Skarżącej wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi w całości, ewentualnie przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o przyznanie Skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 maja 2023 r. sygn. akt III FSK 1016/22, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Nadto, zasądził od organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Zdaniem Sądu kasacyjnego, skarga okazała się zasadna.

Za zasadny uznano zarzut naruszenia art. 254 § 1 O.p., zgodnie z którym decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.

Zdaniem Sądu kasacyjnego, przepis ten stanowi podstawę prawną zmiany decyzji w ścisłym zakresie i sprowadza kontrolę sądowoadministracyjną do badania, czy organy prawidłowo ustaliły zaistnienie zmiany okoliczności faktycznych. Chodzi o zmianę okoliczności mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, co wymaga od organu wskazania przepisów prawa materialnego, które czynią dane okoliczności faktyczne, okolicznościami istotnymi dla ich zastosowania. Przepisy prawa materialnego to przepisy zastosowane przy orzekaniu pierwotnym (decyzji zmienianej). Organ ma obowiązek wykazania zmiany następującej po doręczeniu decyzji zmienianej. Te, ścisłe warunki, wynikają z art. 254 § 1 O.p. i są podyktowane zasadą trwałości decyzji ostatecznych oraz tym, że w przypadku innych konfiguracji w zakresie stanów faktycznych, ustawodawca przewidział inne, szczególne tryby ingerencji w decyzję ostateczną. Taką, inną konfiguracją jest np. zmiana oceny zebranego materiału dowodowego. W takim wypadku chodziłoby o decyzję pierwotną, która została uznana za wadliwą, a w tym przypadku nie ma zastosowania art. 254 § 1 O.p. Po to, by móc zastosować tryb art. 254 § 1 O.p. organ ma obowiązek dysponować decyzją niewadliwą przynajmniej w takim stopniu, by dla prawidłowego orzekania w danej sprawie we wskazanym trybie, nie było potrzeby jej uchylania. Należy odróżnić możliwość zmiany decyzji od możliwości jej uchylenia, w drodze którego można eliminować decyzje wadliwe. Jeżeli zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego wymagają ustalenia funkcji użytkowej budynku, to jej zmiana po doręczeniu decyzji wymiarowej może prowadzić do zastosowania art. 254 § 1 O.p. Błędne określenie funkcji budynku wcześniej, w takim wypadku, wymaga uchylenia, a nie zmiany, decyzji.

Zdaniem Sądu kasacyjnego, rację ma Sąd uznając, że w przypadku funkcji użytkowej budynku, organy związane są zapisami ewidencji gruntów i budynków. Wynika to z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, stosownie do którego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 2 tej ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. Jednak w zaskarżonym wyroku nieprawidłowo oceniono, że organ mógł w ramach art. 254 § 1 O.p. przyjąć inną niż wcześniej, funkcję użytkową opodatkowanego budynku tylko dlatego, że był związany danymi z ewidencji gruntów i budynków (niezmienionymi w tym okresie). Przyjęcie przez organ wydający decyzję zmienianą funkcji użytkowej budynku niezgodnie z ewidencją nie może być sanowane w drodze art. 254 § 1 O.p. Takie działanie należało uznać jako działanie z naruszeniem tego przepisu, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, jeżeli nie wykazano, by nie naruszało przepisów prawa podatkowego, obowiązujących w chwili wydania decyzji zmienianej. Dopiero wykazanie braku takiego naruszenia prawa, mogłoby stanowić podstawę, by uznać, że nie naruszono art. 254 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd kasacyjny wskazał, że skoro Sąd I instancji nie ocenił, by skutki tej okoliczności nie miały istotnego znaczenia, to oddalenie skargi na tym etapie należało uznać za niezgodne z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i sprawa wraca do ponownego rozpatrzenia. Mając powyższe na względzie oraz art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 tego artykułu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: "p.p.s.a.", wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Jednakże dalej podkreślić należy, że rozpoznawana sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, co rodzi istotne konsekwencje. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. sąd rozpoznający sprawę związany jest wykładnią prawa dokonaną przez orzekający w tej samej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w powołanym przepisie oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu NSA poglądem, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa.

Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 967/12 ).

Mając na uwadze powyższe Sąd zauważa, że za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 254 § 1 O.p. Zgodnie z wskazanym przepisem decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.

Za NSA wskazać zatem należy, że przepis art. 254 § 1 O.p. stanowi podstawę prawną zmiany decyzji w ścisłym zakresie i sprowadza kontrolę sądowoadministracyjną do badania, czy organy prawidłowo ustaliły zaistnienie zmiany okoliczności faktycznych. Chodzi o zmianę okoliczności mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, co wymaga od organu wskazania przepisów prawa materialnego, które czynią dane okoliczności faktyczne, okolicznościami istotnymi dla ich zastosowania. Przepisy prawa materialnego to przepisy zastosowane przy orzekaniu pierwotnym (decyzji zmienianej). Organ ma obowiązek wykazania zmiany następującej po doręczeniu decyzji zmienianej. Te, ścisłe warunki, wynikają z art. 254 § 1 O.p. i są podyktowane zasadą trwałości decyzji ostatecznych oraz tym, że w przypadku innych konfiguracji w zakresie stanów faktycznych, ustawodawca przewidział inne, szczególne tryby ingerencji w decyzję ostateczną. Taką, inną konfiguracją jest np. zmiana oceny zebranego materiału dowodowego. W takim wypadku chodziłoby o decyzję pierwotną, która została uznana za wadliwą, a w tym przypadku nie ma zastosowania art. 254 § 1 O.p. Po to, by móc zastosować tryb art. 254 § 1 O.p. organ ma obowiązek dysponować decyzją niewadliwą przynajmniej w takim stopniu, by dla prawidłowego orzekania w danej sprawie we wskazanym trybie, nie było potrzeby jej uchylania. Należy odróżnić możliwość zmiany decyzji od możliwości jej uchylenia, w drodze którego można eliminować decyzje wadliwe. Jeżeli zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego wymagają ustalenia funkcji użytkowej budynku, to jej zmiana po doręczeniu decyzji wymiarowej może prowadzić do zastosowania art. 254 § 1 O.p. Błędne określenie funkcji budynku wcześniej, w takim wypadku, wymaga uchylenia, a nie zmiany, decyzji.

Rację ma organ odwoławczy, że w przypadku funkcji użytkowej budynku, organy związane są zapisami ewidencji gruntów i budynków. Wynika to z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, stosownie do którego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 2 tej ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. Jednak w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo uznano, że organ mógł w ramach art. 254 § 1 O.p. przyjąć inną niż wcześniej, funkcję użytkową opodatkowanego budynku tylko dlatego, że był związany danymi z ewidencji gruntów i budynków (niezmienionymi w tym okresie). Przyjęcie przez organ wydający decyzję zmienianą funkcji użytkowej budynku niezgodnie z ewidencją nie może być sanowane w drodze art. 254 § 1 O.p. Takie działanie należało uznać jako działanie z naruszeniem tego przepisu, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, jeżeli nie wykazano, by nie naruszało przepisów prawa podatkowego, obowiązujących w chwili wydania decyzji zmienianej. Dopiero wykazanie braku takiego naruszenia prawa, mogłoby stanowić podstawę, by uznać, że nie naruszono art. 254 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skoro organ odwoławczy jednoznacznie nie wykazał powyższego, zaskarżoną do Sądu decyzję należało uznać za niezgodną z prawem.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ zastosuje się do powyższych rozważań, w szczególności mając na uwadze, że przyjęcie przez organ wydający decyzję zmienianą funkcji użytkowej budynku niezgodnie z ewidencją nie może być sanowane w drodze art. 254 § 1 O.p

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego w łącznej kwocie [...]zł sąd orzekł na podstawie art. 209, art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł, kwotę [...]zł kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U z 2023 poz 1935.) oraz kwotę [...]zł z tytułu opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa.

Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych opublikowane są w internetowej bazie orzeczeń NSA – http://orzeczenia.nsa.gov.pl.