Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1981/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 26 czerwca 2013 r. skarżąca spółka – S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w W. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (dalej decyzja SKO). W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jest on uzasadniony możliwością wyrządzenia spółce znacznej szkody w postaci konieczności zapłaty kary pieniężnej. Skarżąca podała, że powyższa szkoda będzie wynikała z niewłaściwych działań organów administracji prowadzących postępowanie w niniejszej sprawie. Dodała, że dopiero niezaskarżona decyzja jest wiążąca dla strony, wobec czego decyzja SKO nie powinna być wykonana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, odnosząc się jednocześnie do stanowiska zaprezentowanego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu decyzji, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub

w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, okolicznością taką nie może być wskazana przez skarżącą konieczność zapłaty kary pieniężnej orzeczonej decyzją SKO, wydaną, jak podano, na skutek niewłaściwych działań organów administracji. Tak przedstawione stanowisko, w ocenie Sądu, sprowadza się de facto do wykazania uchybień w działaniach organów obu instancji podjętych w niniejsze sprawie, nie stanowi zaś uzasadnienia dla złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji SKO. Sam fakt powstałego obowiązku zapłaty kary z tytułu zajęcia pasa drogowego, bez odniesienia tego faktu do sytuacji materialnej skarżącej nie nadaje się do oceny, jako przesłanka złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji SKO.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672).

W związku z powyższym wskazać należy, że skarżąca spółka wnosząc

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w gruncie rzeczy nie przywołała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak jest więc podstaw do uwzględnienia jej wniosku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.