Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1095/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 33 PAR. 1, PAR. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: ART. 13 UST. 1 PKT 1, ART. 13B UST. 3, UST. 4, ART. 13F UST. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1693
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1095/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 20 kwietnia 2023 r., sprawy ze skargi S. K., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, z 18 sierpnia 2022 r. SKO-EA- 418-20/22, w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, , , skargę oddala., ,


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Nowego Sącza prowadzi wobec S. K. postępowanie egzekucyjne na podstawie:

1) tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie nałożenia opłaty dodatkowej numer [...] z dnia 1 grudnia 2021 r. za postój pojazdu marki T. o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania na ul. [...] w N. bez wniesienia opłaty, uprawniającej do postoju pojazdu;

2) tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie nałożenia opłaty dodatkowej nr [...] z dnia 10 września 2020 r. oraz nr [...] z dnia 5 lutego 2021 r. za postój pojazdu marki T. o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania na ul. [...] - odcinek od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] w N. bez wniesienia opłaty, uprawniającej do postoju pojazdu.

W pismach z dnia 10 i 28 grudnia 2021 r. S. K. podniósł, że we wszystkich trzech przypadkach opłacił parking prawidłowo, a opóźnienie we wniesieniu opłaty w dniach 10 września 2020 r. i 5 lutego 2021 r. wynikało z tego, że musiał najpierw rozmienić pieniądze. Ponadto S. K. wskazał, że w dniu 10 września 2020 r. parkomat przy ul. [...] był zepsuty i musiał iść na inną ulicę do innego automatu po bilet. Z kolei w piśmie z dnia 22 czerwca 2022 r. S. K. wyjaśnił, że w dniu 10 września 2020 r. pierwszy bilet zakupił o godzinie 10:00 i miał on być do godziny 11:00. Z kolei drugi bilet zakupił o godzinie 11:06 do godziny 12:06. Natomiast upomnienie włożono mu za szybę o godzinie 10:30 mimo, że był tam pierwszy bilet. Odnośnie dnia 1 grudnia 2021 r. S. K. wskazał, że upomnienie zostało wystawione o godzinie 14:34, gdy był on przy parkomacie i o godzinie 14:38 pobrał bilet, a więc tylko 4 minuty po wystawieniu upomnienia. Jeżeli chodzi o upomnienie z dnia 5 lutego 2022 r., to S. K. stwierdził, że zostało ono wystawione o godzinie 10:08, kiedy był on przy parkomacie - opłatę uiścił o godzinie 10:12. W związku z tym S. K. wniósł o umorzenie kwoty 574,40 zł.

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2022 r. nr DO/MO/457/1818/T/2022/1 i DO/MO/457/451/T/2022/1 Prezydent Miasta Nowego Sącza oddalił powyższy zarzut S. K. w sprawie egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ I instancji stwierdził, że w toku kontroli zgodności postoju pojazdów w strefie płatnego parkowania ustalono, że:

– w dniu 1 grudnia 2021 r. pojazd marki T. o nr rej. [...] parkował na ul. [...] w N., na miejscu objętym obowiązkiem wniesienia opłaty. Osoba kontrolująca stwierdziła, że za przednią szybą pojazdu nie ma umieszczonego dowodu wniesienia opłaty. W związku z tym o godz. 14:34 kontrolujący wystawił zawiadomienie nr [...] o nałożeniu opłaty dodatkowej, umieszczając je za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Na tę okoliczność wykonano dokumentację fotograficzną. W tym dniu Administrator SPP nie odnotował awarii parkometrów na ul. [...];

– w dniu 10 września 2020 r. pojazd marki T. o nr rej. [...] parkował na ul. [...] - odcinek od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] w N. Osoba kontrolująca stwierdziła, że za przednią szybą pojazdu nie ma umieszczonego dowodu wniesienia opłaty. W związku z tym o godz. 10:31 kontrolujący wystawił zawiadomienie nr [...] o nałożeniu opłaty dodatkowej, umieszczając je za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Na tę okoliczność wykonano dokumentację fotograficzną. W tym dniu Administrator SPP odnotował awarię na ul. [...] jednego parkometru - [...]. Pozostałe parkometry na ul. [...] oraz sąsiedniej ulicy [...] w N. były sprawne;

– w dniu 5 lutego 2021 r. pojazd marki T. o nr rej. [...] parkował na ul. [...] – odcinek od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] w N. Osoba kontrolująca stwierdziła, że za przednią szybą pojazdu nie ma umieszczonego dowodu wniesienia opłaty. W związku z tym o godz. 10:08 kontrolujący wystawił zawiadomienie nr [...] o nałożeniu opłaty dodatkowej, umieszczając je za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Na tę okoliczność wykonano dokumentację fotograficzną. W tym dniu Administrator SPP nie odnotował awarii parkometrów na ul. [...].

Ustosunkowując się do podniesionych przez zobowiązanego zarzutów organ I instancji wskazał, że w piśmie z dnia 10 grudnia 2021 r. (dotyczącym zawiadomienia nr [...] oraz zawiadomienia nr [...]) wskazał on, że w dniu 10 września 2020 r. wniósł opłatę z opóźnieniem z uwagi na awarię najbliższego parkometru. Organ wskazał, że w takiej sytuacji należy skorzystać z innego parkometru, a w tym przypadku dla omawianej lokalizacji w odległości kilkudziesięciu metrów znajdują się 2 inne parkometry. Odnośnie dołączonej przez zobowiązanego kopi biletu z parkometru wykupionego w dniu 10 września 2020 r. o godz. 11:06 organ stwierdził, że opłata została wniesiona po upływie ponad 30 min od wystawienia przez kontrolującego, zawiadomienia o nałożeniu opłaty dodatkowej.

Zdaniem Prezydenta Miasta Nowego Sącza, również podnoszony przez zobowiązanego zarzut dotyczący zawiadomienia z dnia 1 grudnia 2021 r. w zakresie "spóźnionego" o 4 minuty wniesienia opłaty za postój pojazdu w SPP, nie może zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z uchwałą Nr XXIII/233/2019 Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 19 listopada 2019 r. użytkownik pojazdu zobowiązany jest wnieść opłatę za postój pojazdu na wyznaczonym miejscu postojowym w SPP, objętym obowiązkiem wniesienia opłaty, niezwłocznie po zajęciu miejsca postojowego. Organ wskazał, że z wyjaśnień z dnia 5 lipca 2022 r. złożonych przez Administratora SPP wynika, że kontrola wniesienia opłaty za postój pojazdu w SPP odbywa się na zasadzie kontroli wstępnej i dopiero po upływie 10 min. dokonywana jest ponowna kontrola wniesienia opłaty. Kolejno w przypadku pojazdów, co do których stwierdzono brak wniesionej opłaty za postój w SPP prowadzone są czynności, trwające ok. 5 min., efektem czego, jest wystawienie zawiadomienia o nałożeniu opłaty dodatkowej. Zatem sama kontrola wraz z nałożeniem opłaty dodatkowej trwa ok. 15 min., natomiast znany wierzycielowi czas niezbędny na wniesienie opłaty w parkometrze wynosi nie więcej niż 5 min., z uwzględnieniem kolejki do parkometru.

W związku z tym Prezydent Miasta Nowego Sącza podniósł, że wskazywana przez zobowiązanego zwłoka we wniesieniu opłaty w parkometrze nie może być liczona od chwili nałożenia opłaty dodatkowej i nie uwiarygadnia, że opłata ta została wniesiona niezwłocznie. Według wyjaśnień zobowiązanego opłaty zostały wniesione: w dniu 10 września 2020 r. po upływie co najmniej 35 min. zajmowania miejsca postojowego; w dniu 5 lutego 2021 r. po upływie co najmniej 15 min. zajmowania miejsca postojowego; w dniu 1 grudnia 2021 r. po upływie co najmniej 19 min. zajmowania miejsca postojowego. Organ I instancji stwierdził, że zgodnie z posiadaną dokumentacją fotograficzną zobowiązany nie posiadał żadnego biletu z parkometru potwierdzającego wniesienie opłaty za postój pojazdu w SPP w dniu kontroli, zatem jego tłumaczenia, dotyczące opóźnienia wniesienia kolejnej opłaty za postój w tym dniu pojazdu w SPP nie mają potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a jedynie potwierdzają, że zobowiązany wnosił opłatę w parkometrze dopiero po nałożeniu opłaty dodatkowej, co ma znamiona próby uchylania się przed wniesieniem opłaty za postój pojazdów w SPP.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta Nowego Sącza S. K. wniósł o uchylenie opłaty w wysokości 547,40 zł, która ma być potrącona z jego emerytury. W uzasadnieniu zażalenia S. K. podniósł, że w dniu 10 września 2020 r. po zaparkowaniu samochodu opłatę za parkowanie w SPP w N. wniósł od godz. 10:00 do godz. 11:00, następnie wrócił do samochodu i wniósł następną opłatę od godz. 11:06 do godz. 12:06. Różnica pomiędzy 1 i 2 opłatą wynosiła 6 minut co było spowodowane awarią parkometru. Upomnienie o brak opłaty parkingowej zostało mu wystawione o godz. 10:31, zatem zdaniem żalącego, kontroler nie zobaczył, że ma on wykupioną opłatę za parkowanie od godz. 10:00. Następnie żalący wyjaśnił, że w dniu 1 grudnia 2021 r. po zaparkowaniu samochodu opłatę w SPP wniósł od godz. 14:34 do godz. 15:34, natomiast upomnienie zostało wypisane o godz. 14:38, czyli 4 minuty przed wniesieniem opłaty, a więc w momencie kiedy był przy parkometrze. S. K. wskazał także, że w dniu 5 lutego 2022 r. po zaparkowaniu samochodu opłatę w SPP wniósł od godz. 10:12 do godz. 11:12, natomiast upomnienie zostało wypisane o godz. 10:08, czyli znowu 4 minuty przed wniesieniem opłaty za parkowanie w SPP. Zdaniem żalącego, również tym przypadku należy uznać, że opłata za parkowanie samochodu w SPP została wniesiona niezwłocznie zgodnie z uchwalą Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 19 listopada 2019 r.

Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr SKO-EA-418-20/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia 6 lipca 2022 r. nr DO/MO/457/1818/T/2022/1 i DO/MO/457/451/T/2022/1. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium stwierdziło, że z poczynionych przez nie ustaleń wynika, że w dniu 1 grudnia 2021 r. w trakcie czynności kontrolnych prowadzonych przez administratora strefy płatnego parkowania w N., odnotowano, że pojazd marki T. o nr rej. [...] zajmuje wyznaczone miejsce postojowe w SPP na ul. [...] w N., objęte obowiązkiem wniesienia opłaty bez jej uiszczenia. W związku z tym o godz. 14:34 kontrolujący wystawił zawiadomienie o nałożeniu opłaty dodatkowej, umieszczając je za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. W dniu 10 września 2020 r. w trakcie czynności kontrolnych prowadzonych przez administratora strefy płatnego parkowania w N. odnotowano, że pojazd marki T. o nr rej. [...] zajmuje wyznaczone miejsce postojowe w SPP na ul. [...] - odcinek od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] w N. bez umieszczonego dowodu wniesienia opłaty. W związku z tym o godz. 10:31 kontrolujący wystawił zawiadomienie o nałożeniu opłaty dodatkowej, umieszczając je za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. W dniu 5 lutego 2021 r. w trakcie czynności kontrolnych prowadzonych przez administratora strefy płatnego parkowania w N., odnotowano, że pojazd marki T. o nr rej. [...] zajmuje wyznaczone miejsce postojowe w SPP na ul. [...] - odcinek od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] w N. bez umieszczonego dowodu wniesienia opłaty, uprawniającej do postoju pojazdu na zajmowanym miejscu postojowym. W związku z tym. o godz. 10:08 kontrolujący wystawił zawiadomienie o nałożeniu opłaty dodatkowej, umieszczając je za wycieraczką przedniej szyby pojazdu.

Dokonując oceny zgłoszonych zarzutów Kolegium stwierdziło, iż nie mają one uzasadnionych podstaw i podlegają oddaleniu. Kolegium uznało również, że organ I instancji wyczerpująco ustosunkował się do zarzutów. Odnośnie wniesienia opłaty z opóźnieniem z uwagi na awarię najbliższego parkometru, organ I instancji wyjaśnił, że w takiej sytuacji należy skorzystać z innego parkometru, a w tym przypadku dla omawianej lokalizacji w odległości kilkudziesięciu metrów znajdują się 2 inne parkometry. Odnośnie z kolei zarzutu w zakresie "spóźnionego" o 4 minuty wniesienia opłaty za postój pojazdu w SPP, organ wydający kwestionowane postanowienie wyjaśnił, że kontrola wniesienia opłaty za postój pojazdu w SPP odbywa się na zasadzie kontroli wstępnej i dopiero po upływie 10 min. dokonywana jest ponowna kontrola wniesienia opłaty. Kolejno w przypadku pojazdów, co do których stwierdzono brak wniesionej opłaty za postój w SPP prowadzone są czynności, trwające ok. 5 min., efektem czego, jest wystawienie zawiadomienia o nałożeniu opłaty dodatkowej. Zatem sama kontrola wraz z nałożeniem opłaty dodatkowej trwa ok. 15 min. Organ II instancji stwierdził, że jak wynika z akt sprawy zobowiązany nie posiadał żadnego biletu z parkometru potwierdzającego wniesienie opłaty za postój pojazdu w SPP w dniu kontroli, zatem jego tłumaczenia, dotyczące opóźnienia wniesienia kolejnej opłaty za postój w tym dniu pojazdu w SPP nie mają potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zdaniem Kolegium, nie sposób zatem nie zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, że zobowiązany wnosił opłatę w parkometrze dopiero po nałożeniu opłaty dodatkowej.

Z powyższym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu nie zgodził się S. K. i pismem z dnia 15 września 2022 r. wniósł na nie skargę, domagając się umorzenia kwoty 574,40 zł. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił nieprzeprowadzenie konkretnych dowodów z jego wpłat na okoliczność prawidłowego uiszczenia przez niego wszystkich trzech opłat.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.). Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu, działając na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr [...] i nr [...], wystawionych przez Prezydenta Miasta Nowego Sącza, prowadzi wobec majątku skarżącego egzekucję administracyjną opłaty dodatkowej za postój pojazdu marki T. nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 ze zm., zwanej dalej u.d.p.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych: a) w strefie płatnego parkowania, b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (art. 13f ust. 1 u.d.p.). Konsekwencją powyższych regulacji jest uznanie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania lub w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. W myśl art. 13b ust. 3 i ust. 4 u.d.p. strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania oraz wysokość opłat za postój w nich pojazdów samochodowych ustala rada gminy (rada miasta).

W dniu 19 listopada 2019 r. Rada Miasta Nowego Sącza podjęła uchwałę nr XXIII/233/2019 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz wysokości opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania i sposobu pobierania tych opłat. Zgodnie z § 2 ust. 1 tej uchwały za postój pojazdów na wyznaczonych miejscach w SPP pobiera się opłaty jednorazowe i abonamentowe. § 4 ust. 1 tej uchwały stanowi, że opłatę jednorazową należy wnieść niezwłocznie po zajęciu miejsca postojowego, objętego obowiązkiem wniesienia opłaty. Opłatę jednorazową za postój pojazdu w SPP wnosi się poprzez wykupienie biletu parkingowego za pomocą samoobsługowego urządzenia inkasująco - rejestrującego, zwanego dalej parkometrem, właściwym dla strefy postoju pojazdu (§ 4 ust. 2 uchwały). W myśl ust. 3 tego przepisu w przypadku stwierdzenia awarii parkometru, opłatę należy wnieść w innym parkometrze, właściwym dla strefy postoju pojazdu.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 10 września 2020 r. należący do skarżącego pojazd parkował w strefie płatnego parkowania na ul. [...] - odcinek od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] w N. Osoba kontrolująca stwierdziła, że za przednią szybą pojazdu nie ma umieszczonego dowodu wniesienia opłaty. W związku z tym o godz. 10:31 kontrolujący wystawił zawiadomienie o nałożeniu opłaty dodatkowej, umieszczając je za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Z kolei w dniu 5 lutego 2021 r. skarżący zaparkował samochód w strefie płatnego parkowania na ul. [...] – odcinek od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] w N. Osoba kontrolująca stwierdziła, że za przednią szybą pojazdu nie ma umieszczonego dowodu wniesienia opłaty i w związku z tym o godz. 10:08 wystawiła zawiadomienie o nałożeniu opłaty dodatkowej, umieszczając je za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. W dniu 1 grudnia 2021 r. samochód skarżącego parkował w strefie płatnego parkowania na ul. [...] w N. Kontrolujący stwierdził, że za przednią szybą pojazdu nie ma umieszczonego dowodu wniesienia opłaty i w związku z tym o godz. 14:34 wystawił zawiadomienie o nałożeniu opłaty dodatkowej, umieszczając je za wycieraczką przedniej szyby pojazdu.

W treści podniesionego zarzutu skarżący wskazał, że w ww. dniach opłacił postój swojego samochodu w strefie płatnego parkowania. I tak, w dniu 10 września 2020 r. skarżący po zaparkowaniu pojazdu poszedł rozmienić pieniądze, a następnie w związku z awarią parkometru udał się do innego automatu celem opłacenia postoju. Pierwszy bilet parkingowy skarżący wykupił o godz. 10:00 do godz. 11:00. Natomiast drugi bilet skarżący wykupił o godz. 11:06 do godz. 12:06. Mimo to o godz. 10:30 kontrolujący wystawił upomnienie chociaż za szybą samochodu znajdował się pierwszy wykupiony przez skarżącego bilet.

W ocenie Sądu, powyższe argumenty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Faktu wykupienia przez skarżącego pierwszego biletu (godz. 10:00-11:00) i umieszczenia go za przednią szybą pojazdu nie potwierdza znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna, sporządzona w dniu 10 września 2020 r. przez osobę kontrolującą. Również sam skarżący nie udowodnił faktu zakupu tego biletu. W aktach sprawy znajduje się bowiem jedynie nadesłana przez skarżącego kserokopia drugiego biletu, wykupionego przez niego o godz. 11:06, a więc 35 minut po wystawieniu upomnienia. Brak jest natomiast pierwszego biletu. Odnośnie twierdzenia skarżącego o awarii parkomatu wskazać należy, że w myśl § 4 ust. 3 uchwały Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 19 listopada 2019 r. nr XXIII/233/2019 w przypadku stwierdzenia awarii parkometru, opłatę należy wnieść w innym parkometrze, właściwym dla strefy postoju pojazdu. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego sp. z o.o. w N. z dnia 2 lutego 2022 r., w dniu 10 września 2020 r. odnotowano awarię parkomatu [...] na ul. [...], jednak pozostałe parkomaty na tej ulicy oraz na ul. [...] były w tym dniu sprawne. Tym samym skarżący miał możliwość uiszczenia opłaty za parkowanie niezwłocznie po zajęciu miejsca postojowego.

Z kolei odpowiadając na twierdzenia organów, że w dniach 5 lutego i 1 grudnia 2021 r. nie uiścił opłat za parkowanie skarżący wskazał, że w dniu 5 lutego 2021 r. upomnienie zostało wystawione o godz. 10:08, zaś opłatę wniósł o godz. 10:12. Natomiast w dniu 1 grudnia 2021 r. upomnienie zostało wystawione o godz. 14:34, a skarżący opłatę za parkowanie uiścił o godz. 14:38. Skarżący stwierdził zatem, że upomnienia zostały wystawione w momencie kiedy był przy parkomacie. Jego zdaniem, uiszczenie przez niego opłaty w ciągu czterech minut od wystawienia upomnienia spełnia wymóg niezwłocznego uiszczenia opłaty.

Należy jednak zauważyć, że opłatę za parkowanie wnosi się niezwłocznie po zajęciu miejsca postojowego, a nie po wystawieniu upomnienia. Poza tym jak wynika z pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego sp. z o.o. w N. z dnia 5 lipca 2022 r. kontroler strefy płatnego parkowania dokonuje wstępnej kontroli pod względem wniesionej opłaty za postój pojazdu oraz czy wniesiona opłata jest ważna. Następnie po upływie ok. 10 minut osoba kontrolująca dokonuje ponownej kontroli pojazdu, dając tym samym możliwość na wniesienie opłaty w parkomacie. Ponowna kontrola w przypadku braku wniesienia opłaty za postój skutkuje wystawieniem zawiadomienia o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej co trwa ok. 5 minut. Zatem jak zauważył organ I instancji sama kontrola wraz z nałożeniem opłaty dodatkowej trwa ok. 15 minut. W związku z powyższym nie można zatem uznać, że w dniach 5 lutego i 1 grudnia 2021 r. skarżący uiścił opłatę za parkowanie niezwłocznie. Biorąc bowiem pod uwagę wyjaśnienia Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego sp. z o.o. w N. zawarte w piśmie z dnia 5 lipca 2022 r. oraz widniejące na nadesłanych przez skarżącego kserokopiach biletów parkingowych godziny stwierdzić należy, że w dniu 5 lutego i 1 grudnia 2021 r. opłaty zostały wniesione przez skarżącego po upływie co najmniej 19 minut po zajęciu miejsca postojowego. Tym samym podniesione przez skarżącego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie i zostały prawidłowo oddalone w toku postępowania egzekucyjnego przez organy I i II instancji.

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że organy działały zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), mającymi odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 18 u.p.e.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniach tych organy wskazały fakty, które stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia, argumentację organów z wyjaśnieniem podstawy prawnej i odniesieniem się do stanowiska strony. Zatem uznać należy, że organy zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości. Tak ustalony stan faktyczny, organy poddały ocenie prawnej i stosując właściwe przepisy, dokonały właściwego rozstrzygnięcia w sprawie.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonych postanowień (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.