Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1344/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 992
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Karolina Jóźwik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją nr [...], z [...] kwietnia 2019 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 189c ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą pod adresem: [...],[...][...], od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2018 r., znak: [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 3000 zł za przetwarzanie odpadów, bez wymaganego zezwolenia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, dalej jako "[...] WIOŚ", decyzją z [...] marca 2018 r., wydaną na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4, art. 194 ust. 3, art. 196, art. 197 pkt 1, art. 198, art. 199, ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz., U. z 2018 r., poz. 992 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed 5 września 2018 r., zwanej dalej "ustawą o odpadach", wymierzył [...] S.A. karę pieniężną w wysokości 3000 zł za przetwarzanie odpadów, tj. spalanie trocin i wiórów drzewnych, pochodzących z obróbki drewna, bez wymaganego zezwolenia.

Pismem z [...] marca 2018 r. odwołanie od ww. decyzji wniosła [...] S.A.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpoznając sprawę ustalił, że [...] WIOŚ w dniach od [...] września do [...] października 2017 r. przeprowadził kontrolę w [...] S.A. z siedzibą w [...],[...][...].

Podczas kontroli ustalono, iż kontrolowany podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna (PKD 16.21.Z), produkcję wyrobów tartacznych (PKD 16.10.Z), sprzedaż hurtową drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego (PKD 46.73.Z). Spółka nie prowadzi produkcji rolniczej ani leśnej.

Powstające w zakładzie trociny kontrolowany wykorzystuje w zakładowej kotłowni do produkcji energii cieplnej w procesie R1 bądź do produkcji brykietu i pelletu.

Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...], sygn. protokołu: [...], podpisanym [...] października 2017 r. przez kontrolującego i kontrolowanego bez żadnych uwag ani zastrzeżeń.

W związku z ustaleniami kontroli [...] WIOŚ wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach za przetwarzanie odpadów o kodzie [...] - trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż wymienione w [...] bez wymaganego zezwolenia.

Strona w toku postępowania reprezentowała pogląd, że trociny nie są odpadem, gdyż stanowią istotny element w dalszym procesie produkcyjnym, tj. służą jako paliwo do produkcji energii cieplnej bądź do produkcji brykietu i pelletu od marca 2017 r.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpatrując odwołanie wskazał, że w dacie orzekania przez organ II instancji, przepis art. 194 ustawy o odpadach został zmieniony ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592), która weszła w życie w dniu 5 września 2018 r. Zmiana wprowadzona tą ustawą nie tylko nie zniosła obowiązku organów do wymierzania kar pieniężnych między innymi za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, ale dodatkowo zaostrzyła dolne granice kar. Zgodnie z art. 194 ust. 6 ustawy o odpadach w brzmieniu po 5 września 2018 r., administracyjna kara pieniężną za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia wynosi nie mniej niż 10 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. Zgodnie zaś z ustawą obowiązującą w momencie popełniania deliktu administracyjnego, tj. ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. 2018 r., poz. 992) w brzmieniu sprzed 5 września 2018 r., kara pieniężna za przetwarzanie odpadów bez zezwolenia wynosiła nie mniej niż 1000 zł i nie mogła przekroczyć 1 000 000 zł. Oznacza to, że ustawa obowiązująca uprzednio przewidywała potencjalnie niższe konsekwencje finansowe dla strony. Wobec tego organ odwoławczy, stosowanie do art. 189 c k.p.a., zobligowany był do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy na podstawie dotychczasowych przepisów ustawy o odpadach, które są względniejsze dla strony.

Organ odwoławczy ustalił, że w zakładzie strony eksploatowana jest kotłownia wyposażona w kotły energetyczne, na cele centralnego ogrzewania hal produkcyjnych i pomieszczeń biurowych oraz potrzeby c.w.u. Kotły te przystosowane są do spalania odpadów tartacznych, jakie powstają podczas produkcji zakładu. Ścinki, zręby i wióry, wytwarzane w toku procesu produkcji tarcicy nie mają zasadniczego zastosowania w całym procesie technologicznym fabryki. Przedmiotem działalności spółki jest produkcja różnej grubości tarcic oraz elementów przeznaczonych do produkcji mebli, podłóg, schodów, galanterii drzewnej. Sporne materiały jakie powstają w wyniku tej produkcji, tj. ścinki, wióry i zrębki nie są wykorzystywane przez stronę w pierwotnym procesie, ani w innym zintegrowanym procesie produkcyjnym. Materiały te nie znajdują bowiem zastosowania jako surowiec, wykorzystywany do produkcji. Po wyprodukowaniu tarcicy stają się dla strony zbędne i spółka pozbywa się ich, spalając we własnej kotłowni. Takie działanie wypełnia ustawową przesłankę do zakwalifikowania przedmiotowych trocin, wiórów i zrębek jako odpadu, wyrażoną w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, odpady z przetwórstwa drewna oraz z produkcji płyt i mebli, masy celulozowej, papieru i tektury znajdują się w grupie 3. Trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż wymienione w [...], sklasyfikowane są pod kodem [...]. Intencją prawodawcy było zatem nadal traktowanie spornych ścinek z przetwórstwa drewna jako odpadu i wynikającej z tego konsekwencji odpowiedniego z nimi postępowania. Nie jest to okoliczność przesądzająca o statusie trocin, niemniej jednak sposób postępowania przedsiębiorcy z trocinami, wiórami, i zrębkami, wypełnia ustawową przesłankę do zaklasyfikowania jako odpad. Stosownie do art. 20 ustawy odpady powinny być w pierwszej kolejności poddane przetwarzaniu z uwzględnieniem hierarchii sposobów postępowania z odpadami, w miejscu ich powstania. Pod pojęciem przetwarzania rozumie się, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach wszelkie procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Nie wyklucza to ich spalania w przystosowanych instalacjach przy użyciu metod przewidzianych regulacjami z zakresu ochrony środowiska i pod stosowną kontrolą. Oznacza to, że odpady te mogą zostać przetworzone w sposób polegający na wykorzystaniu z odpadów energii, określony w zał. nr 1 do ustawy. W załączniku pod pozycją R 1 wskazuje się jako proces odzysku wykorzystanie odpadu jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii. Dopuszczalną metodą odzysku odpadów o kodzie [...] jest ich spalanie z wykorzystaniem energii cieplnej na potrzeby zakładu. Powyższe oznacza, że sporny przedmiot (wióry, trociny, ścinki) odpowiadają definicji odpadu.

Skoro zatem strona dokonuje przetwarzania odpadów w drodze ich termicznego przekształcania, to zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy winna to czynić po uzyskaniu wymaganego zezwolenia, którego strona nie uzyskała.

Organ odwoławczy odmówił mocy dowodowej załączonym do odwołania dokumentom: opinii prawnej dotyczącej kwalifikacji trocin jako odpadu, (bez żadnych załączników), sporządzonej [...] marca 2018 r., autorstwa dr. J. J., oraz stanowisku Starosty [...] z [...] lutego 2018 r., znak: [...], uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie.

Z kolei odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ I instancji faktu posiadania pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, organ odwoławczy wyjaśnił, że dla oceny prawidłowości wydanej w niniejszej sprawie decyzji nie ma znaczenia treść decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2011 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Obowiązek posiadania zezwolenia na przetwarzanie odpadów wynika z art. 41 ustawy o odpadach, natomiast eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, o którym mowa w art. 180 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska. Zatem pozbawiony jest podstaw zarzut strony dotyczący naruszenia art. 7, 8, 77 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie posiadania przez stronę pozwolenia emisyjnego.

Dalej organ II instancji wskazał, że organ jest obowiązany wymierzyć karę pieniężną, jeżeli w dacie prowadzenia działalności w zakresie przetwarzanie odpadów, podmiot prowadzący taką działalność nie posiadał stosownego zezwolenia. W niniejszej sprawie taka właśnie sytuacja miała miejsce i zgodnie z art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, należało wymierzyć administracyjną karę pieniężną.

Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej organ I instancji uwzględnił fakt, iż naruszenie w postaci przetwarzania odpadów bez zezwolenia trwało prawie 2 lata, tzn. przynajmniej do zakończenia kontroli [...] WIOŚ, w tym czasie strona przetworzyła w ten sposób ok. 500 Mg odpadów, co uniemożliwiło ustalenie wymiaru kary na poziomie najniższym, jednak biorąc pod uwagę fakt, iż przedmiotem postępowania są odpady inne niż niebezpieczne oraz że nie doszło do bezpośredniego zagrożenia dla ludzi i środowiska wymiar administracyjnej kary pieniężnej zasadnie ustalono w dolnym przedziale ustawowego limitu. W ocenie organu odwoławczego, kara w wysokości 3 000 zł jest uzasadniona okolicznościami sprawy i jest karą umiarkowaną. Kara pieniężna za podobne naruszenie, wymierzona w trybie art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach w brzmieniu po 5 września 2018 r., wyniosłaby nie mniej niż 10 000 zł.

W realiach niniejszej sprawy nie zaszły przesłanki określone w art. 189 f k.p.a., umożliwiające odstąpienie od wymierzonej kary zarówno w trybie obligatoryjnym, jak i fakultatywnym. Naruszenia stwierdzone przez organ I instancji nie można uznać za znikome, skoro proceder miał charakter ciągły, z tego powodu też trudna jest do określenia łączna ilość odpadów przetworzonych bez zezwolenia. Strona również nie doprowadziła do zgodności prowadzonej działalności z warunkami wydanych pozwoleń, tym samym nie zaprzestała naruszeń. W ocenie organu odwoławczego nie zachodzą również przesłanki do odstąpienia od wymierzenia z uwagi na podjęcie przez stronę działań zmierzających do zniwelowania następstw niezgodnego z prawem zachowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2019 r. wniosła [...] S.A. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

• art. 3 ust 1 pkt 6 w związku z art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 21 z późn. zm.). poprzez brak zastosowania ustawowej definicji odpadu oraz uznanie, że brak zgłoszenia pozostałości z produkcji jako produktu ubocznego stanowi rozstrzygający dowód w sprawie ustalenia statusu odpadu;

• art. 7 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 20,08 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. U. UE. L. z 2008 r. Nr 312, str. 3 z późn. zm.) poprzez uznanie, że wymienienie trocin w katalogu odpadów powoduje automatycznie możliwość uznania ich za odpad bez analizy definicji odpadu - w szczególności procesu organizacyjno-technologicznego w którym trociny są wykorzystywane bez ich pozbywania;

• art. 7a k.p.a. poprzez autorytatywne rozstrzyganie o treści norm prawnych bez uwzględnienia wątpliwości zgłaszanych w orzecznictwie i doktrynie;

• art. 7, art. 8 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego - w szczególności poprzez nieuwzględnienie posiadania przez Skarżącego ważnego pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza;

• art. 7b k.p.a. poprzez brak współdziałania ze Starostą [...] jako organem właściwym do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów - w szczególności poprzez pominięcie stanowiska potwierdzającego brak konieczności spełniania wymagań dotyczących gospodarowania odpadami;

• art. 107 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji - w szczególności brak określenia przesłanek dla dokonanej wykładni zastosowanych norm.

Wobec podniesionych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Niezbędnym warunkiem uznania danego przedmiotu za odpad jest to, aby jego posiadacz wyzbywał się go lub zamierzał się wyzbyć. Przyjmuje się, że "pozbycie" oznacza zmianę sposobu użytkowania danego przedmiotu, niezgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem.

Analiza akt sprawy wskazuje, iż podstawowym zakresem działalności skarżącej Spółki jest produkcja wyrobów tartacznych. W zaskarżonej decyzji organ ustalił, że przedmiotem działalności spółki [...] S.A. jest produkcja różnej grubości tarcic oraz elementów przeznaczonych do produkcji mebli, podłóg, schodów, galanterii drzewnej. W toku procesu produkcyjnego powstają ścinki, zręby i wióry, które nie są wykorzystywane przez stronę w pierwotnym, ani innym procesie produkcyjnym. Po wyprodukowaniu tarcicy, powstające w wyniku tej produkcji ścinki, zręby i wióry, stają się dla skarżącej Spółki zbędne, która pozbywa się ich spalając je we własnej kotłowni. Kotłownia wyposażona jest w kotły energetyczne przystosowane do spalania odpadów tartacznych, na cele centralnego ogrzewania hal produkcyjnych i pomieszczeń biurowych oraz potrzeby c.w.u.

Organy prawidłowo ustaliły, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, odpady z przetwórstwa drewna oraz z produkcji płyt i mebli, masy celulozowej, papieru i tektury znajdują się w grupie 3. Trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż wymienione w [...], sklasyfikowane są pod kodem [...].

Powyższe ustalenia w ocenie Sądu wskazują, że wytwarzane w toku zasadniczego procesu produkcji zakładu skarżącej ścinki, zręby i wióry stają się zbędne i skarżąca pozbywa się ich częściowo spalając je we własnej kotłowni, a częściowo przekazując podmiotom zewnętrznym. Skarżąca nie kwestionowała, że wykazana w sprawozdaniu za 2016 r. oraz w ewidencji za 2017 r. ilość odpadów o kodzie [...] stanowi ilość odpadów przekazanych podmiotom zewnętrznym. Jednocześnie skarżąca nie wykazała ilości odpadów o kodzie [...], które poddała odzyskowi w procesie spalania we własnej kotłowni. Zatem skarżąca w sprawozdaniach i swojej ewidencji potwierdziła, że wytwarza odpad o kodzie [...].

Art. 10 ustawy o odpadach określa przesłanki uznania danego przedmiotu lub substancji za produkt uboczny. I tak, przedmiot lub substancja, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, mogą być uznane za produkt uboczny, niebędący odpadem, jeżeli są łącznie spełnione następujące warunki:

1) dalsze wykorzystywanie przedmiotu lub substancji jest pewne;

2) przedmiot lub substancja mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa;

3) dany przedmiot lub substancja są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego;

4) dana substancja lub przedmiot spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego wykorzystania tych substancji lub przedmiotów i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi.

Jednocześnie przepis art. 11 ustawy o odpadach określa tryb uznawania danego przedmiotu lub substancji za produkt uboczny. Organ wykazał, że skarżąca takiego postępowania w przedmiocie uznania pochodzących z jej zasadniczej produkcji ścinków, zrębek i wiórów za odpad nie przeprowadziła. Tym samym, w ocenie Sądu, skarżąca nie może się skutecznie w przedmiotowy postępowaniu powoływać na przymiot produktu ubocznego, skoro powstające ścinki, zręby i wióry w procesie produkcji za taki produkt nie zostały uznane. Okoliczność, że dana substancja lub produkt może podlegać odzyskowi nie oznacza, że nie jest odpadem. Natomiast produkt uboczny stanowiący efekt określonej produkcji nie jest odpadem. Zarówno odpad jak i produkt uboczny są przedmiotem lub substancją. Odpad może być pozostałością procesu produkcyjnego (ale nie tylko) a produkt uboczny zawsze jest pozostałością procesu produkcji, której celem nie jest jego produkcja. Ustawodawca nie zezwala na swobodne dysponowanie pozostałościami poprodukcyjnymi i co do zasady traktuje je jako odpady. Z uwagi jednak na fakt, że pozostałości poprodukcyjne mogą być bez szkody dla chronionych wartości środowiskowych, zdrowotnych ponownie wykorzystane, ustawodawca dopuścił w ściśle określonych wypadkach uznanie ich nie za odpad a za produkt uboczny (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1087/15). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy podkreślić należy, że świetle art. 11 ust. 1 ustawy o odpadach, to wytwórca przedmiotu lub substancji, o których mowa w art. 10, jest obowiązany do przedłożenia właściwemu marszałkowi województwa zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny. Zatem skarżąca twierdząc, że spalanie wyprodukowanych trocin i wiórów nie wymagało uzyskania zezwolenia, gdyż w procesie gospodarowania odpadami stanowiły one produkt uboczny, a nie odpad, to winna dysponować i okazać w toku postępowania stosowne zgłoszenie o uznanie trocin i wiórów za produkt uboczny uzyskiwany w procesie produkcji w trybie art. 11 ustawy o odpadach i brak sprzeciwu co do tego zgłoszenia. Podkreślić należy, że dany przedmiot lub substancja będące pozostałością procesu produkcyjnego, którego celem nie było powstanie tego produktu lub substancji, nie staną się produktem ubocznym, jeżeli nie zostanie przeprowadzone postępowanie, o którym mowa w art. 11 ustawy o odpadach. Skarżąca pomija zatem istotną i zasadniczą kwestię, że ustawodawca przewidział odrębne postępowanie dotyczące dysponowania pozostałościami z procesu produkcji i uznania tych produktów lub substancji za produkt uboczny.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. W art. 3 pkt 21 ustawodawca zamieścił legalną definicję pojęcia przetwarzanie przez które rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie.

Zatem oznacza to, że odpady o kodzie [...] mogą zostać przetworzone w sposób polegający na wykorzystaniu z odpadów energii, określony w zał. nr 1 do ustawy o odpadach. W załączniku pod pozycją R 1 wskazuje się jako proces odzysku wykorzystanie odpadu jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii. Dopuszczalną metodą odzysku odpadów o kodzie [...] jest zatem ich spalanie z wykorzystaniem energii cieplnej na potrzeby zakładu. Powyższe oznacza, że sporny przedmiot (wióry, trociny, ścinki) odpowiadają definicji odpadu określonej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach.

W tym miejscu należy wskazać, że zezwolenie jest decyzją administracyjną, której przedmiotem jest udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami prawa publicznego, ukierunkowanymi na ochronę interesu publicznego w tym m.in. ochrony zdrowia, życia, bezpieczeństwa, porządku publicznego. Udzielone uprawnienia muszą być wprost zapisane w treści zezwolenia, uprawnień tych nie można domniemywać.

W ocenie Sądu, skoro skarżąca nie posiadała zezwolenie na przetwarzanie odpadów o kodzie [...], uchybiając tym samym obowiązkowi wynikającemu z art. 41 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, to uzasadnione było wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust 1 pkt 4 i ust 3 ww. ustawy. Jednocześnie należy uznać, że organy prawidłowo uzasadniły wysokość wymierzonej kary.

Z tych wszystkich względów, Sąd nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi w zakresie naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.