Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 894/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2024 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] z dnia 10 października 2023r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z 10 października 2023 r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] (dalej: Dowódca [...]/organ) na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: K.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego z 17 sierpnia 2023 r. nr [...] Dowódcy [...] (dalej: Dowódca [...] I instancji) zwalniającego st. szer. A. K. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 228 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 listopada 2022 r. o obronie Ojczyzny (t.j. Dz. U. poz. 655 ze zm., dalej: u.o.O.) tj. zachowania naruszającego godność lub honor żołnierza lub nielicujące z powagą służby oraz godzącego w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych, przy czym zwolnienie nastąpi z dniem 31 października 2023 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Rozkazem personalnym nr [...] z Dowódca [...] zwolnił st. szer. A. K. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do pasywnej rezerwy wskutek spełnienia przesłanek określonych w art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O., ze skutkiem zwolnienia na dzień 31.10.2023 r. Organ stwierdził bowiem u żołnierza zawodowego zachowanie naruszające godność lub honor żołnierza lub nielicujące z powagą służby oraz godzące w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych polegające na na tym, że 15.07.2023 r. st. szer. A. K. podczas pełnienia służby jako zastępca dyżurnego parku sprzętu technicznego nagrał telefonem komórkowym 2 filmy, które następnie zamieszczono w Internecie (bez znaczenia jest miejsce publikacji, a jedynie fakt uzewnętrznienia określonego zachowania). Postawa żołnierza zarejestrowana na filmach jest zachowaniem bielicującym z powagą służby oraz godzi w dobre imię i interes Sił Zbrojnych, zwłaszcza, że zostały nagrane podczas pełnienia służby wewnętrznej jednostki wojskowej. Filmy przedstawiają żołnierza w trakcie wykonywania obowiązków służbowych w niekompletnym umundurowaniu. Na jednym z filmów A. K. w trakcie prowadzenia pojazdu, podczas pełnienia służby na terenie [...] dokumentuje popełnione przezeń wykroczenie drogowe (m.in. niekorzystanie z pasów bezpieczeństwa, przewożenie pasażera niekorzystającego z pasów bezpieczeństwa, przekroczenie dozwolonej prędkości w strefie objętej znakiem [...] tj. w strefie zamieszkania). Na filmie żołnierz używa slangowych, wulgarnych słów, z kontekstu których wynika, że odnoszą się do jednostki wojskowej w [...] oraz do osób pełniących służbę (pracujących) w tej jednostce. Materiały przedstawiają służbę żołnierza jako czas na zabawę oraz niewybredne wulgarne komentarze. Nadto A. K. umieszczał w Internecie inne wypowiedzi ubarwione wulgaryzmami, szkalujące Siły Zbrojne oraz żołnierzy [...], sugerujące, że w jednostce tej dokonywane są "przekręty" oraz że żołnierze spożywają alkohol w trakcie służby. Wypowiedzi te zostały opublikowane poza portalem [...], za pośrednictwem tzw. relacji [...], co do których strona nie zaprzecza, że miała dostęp, ani, że jest ich autorem.

Oceniając przesłankę wystąpienia zachowania naruszającego godność lub honor żołnierza lub bielicującego z powagą służby organ I instancji wziął pod uwagę pkt 1-8 Regulaminu ogólnego żołnierza Wojska Polskiego wprowadzony zarządzeniem Ministra Obrony Narodowej nr [...] z 28 kwietnia 2023 r. (dalej: Regulamin).

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z przekroczeniem granic uznania administracyjnego pominięcie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania i załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z interesem strony i błędnym uznaniem, że bez znaczenia dla oceny realizacji przesłanek art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O.:

- jest fakt, że zachowania strony zbiegły się w czasie z nasileniem u niej objawów o charakterze zaburzeń psychicznych wynikłych m.in. ze zdiagnozowanej neurastenii,

- jest fakt, że dwa nagrania z 15.07.2023 r. nie zostały opublikowane przez stronę w ogólnodostępnych portalach społecznościowych w Internecie,

- ustalenie przebiegu służby strony 15.07.2023 r., w szczególności jakie konkretnie obowiązki służbowe na stronie w momencie wykonywania nagrań, w kontekście podnoszonej okoliczności, że w momencie powstania nagrania , na którym strona prowadził samochód, służba w parku sprzętu technicznego sprawowana była przez dyżurnego M. G., a stronie jako zastępcy udzielono czasu wolnego,

- wyjaśnienie okoliczności publikacji tzw. relacji przez aplikację [...], zwłaszcza wyjaśnienie jakich zdarzeń i osób dotyczą poszczególne relacje oraz dlaczego doszło do publikacji relacji.

Odwołujący zarzucił również naruszenie:

- art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatrii celem ustalenia stanu zdrowia psychicznego strony, w tym czy jej zachowanie 15.07.2023 r. nie było następstwem zaburzeń psychicznych;

- art. 75 § 1 w zw. z art. 86 K.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych z 8.08.2023 r. o przesłuchanie strony i w charakterze świadków żołnierzy P. W. oraz M. G. na okoliczność publikacji relacji i ich powstania, a także przebiegu służby 15.07.2023 r.

- art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że zachowanie strony naruszyło godność lub honor żołnierza lub że jej zachowanie nie licowało z powagą służby oraz godziło w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych.

Strona wniosła o przeprowadzenie przez Dowódcę [...] ww. dowodów, a także dowodów z dokumentacji medycznej strony dotyczącej jej leczenia u lekarza psychiatry M. S., poleceń wyjazdów służbowych z 14.03.2022 r., 30.05.2022 r. i z 27.07.2022 r. na okoliczność wykazania zaangażowania strony w pełnioną służbę. Strona wniosła też o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego psychiatry i zobowiązanie organu I instancji do przedstawienia akt osobowych strony. W oparciu o przedstawione zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Utrzymując w mocy zaskarżony rozkaz personalny Dowódca [...] w pierwszej kolejności zważył, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję wypełnił znamiona art. 107 K.p.a., bowiem powołał podstawę prawną rozstrzygnięcia, zawarł uzasadnienie faktyczne i prawne oraz w sposób prawidłowy dokonał subsumcji norm prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ uznał, że Dowódca [...] nie naruszył przepisów postępowania. Celem regulacji art. 78 § 2 K.p.a. jest uniemożliwienie stronie przeciąganie postępowania przez zgłaszanie zbędnych wniosków dowodowych tj. dotyczących takich okoliczności, które zostały już bezspornie ustalone. Chodzi zarówno o okoliczności stwierdzone za pomocą dowodów, jak i o fakty powszechnie znane lub znane organowi z urzędu. Dowódca [...] wskazał, że i on wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych przedstawionych w odwołaniu wskazując, że mają one jedynie na celu przedłużenie postępowania. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób wyczerpujący potwierdził wypełnienie przez żołnierza przesłanek z art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O. Zdaniem organu żadna dokumentacja medyczna nie potwierdziła, że zaburzenia psychiczne występowały u strony w chwili dopuszczenia się zachowań naruszających godność lub honor żołnierza lub bielicujących z powagą służby oraz godzące w dobre imię jednostki. Dokumentacja ta powstała w momencie, gdy strona powzięła informację, że za swoje zachowanie może ponieść konsekwencje. Faktem jest, że organ I instancji ocenił zachowanie strony na podstawie nagrań, lecz kwestia publikacji nagrań w Internecie będzie rozstrzygana w postępowaniu karnym, a nie administracyjnym. Dlatego wnioski dowodowe na tę okoliczność nie były brane pod uwagę i nie miały znaczenia dla sprawy.

Dowódca [...] zaznaczył, że żołnierz z dużym stażem służby tym bardziej powinien być wzorem dla innych i godnie reprezentować swoją jednostkę. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że żołnierz ma lekceważący stosunek do służby wojskowej, swoich przełożonych, a jego zachowanie bielicujące z powagą służby godzi w dobre imię i interes Sił Zbrojnych. Organ zgodził się ze stanowiskiem Dowódcy [...], że nie ma znaczenia do kogo strona kierowała wulgarne komentarze, albowiem istotnym jest, że miały one miejsce, przedstawiając żołnierza w niekompletnym umundurowaniu, w lekceważącej pozycji na sprzęcie wojskowym. Nagrania wskazują, że strona z pełną świadomością drwi z powagi służby wojskowej i obowiązujących standardów wojskowych. Obelżywe treści jednoznacznie wskazują ich adresata tj. jednostkę macierzystą strony, co zasługuje na całkowitą dezaprobatę mając na uwadze obecną sytuację w kraju i na granicy.

Organ dodał, że przepisy nie wyłączają uznania za dowód w sprawie zdjęcia odnalezionego w Internecie. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 K.p.a. oraz zawarty w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony. Strona chcąc osiągnąć zamierzony skutek mogła sama przedłożyć stosowne dowody. Nie tylko nie przedstawiła dowodów wskazujących by została zmuszona do nagrania obelżywych filmów, zrobienia zdjęć lub, że była pod wpływem choroby psychicznej wyłączającej świadomość w czasie ich tworzenia. Nie podważyła też zebranych przez organ dowodów. Skoro organ dostatecznie ustalił naruszenie przez stronę art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O. oraz Regulaminu, to na tę okoliczność nie było konieczności prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. We wnioskach dowodowych strony brak zaś dokumentacji, że przed wykonaniem wulgarnych filmów i zdjęć była leczona psychiatrycznie lub farmakologicznie. Brak też zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa kradzieży tożsamości. Zebrany materiał był więc wystarczający do podjęcia decyzji.

A. K. wnosząc do tutejszego Sądu skargę na powyższą decyzję Dowódcy JW. [...] podniósł zarzuty tożsame do zaprezentowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodając zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Nadto skarżący wniósł na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.) o przeprowadzenie dowodu z załączonego zaświadczenia lekarskiego z 13.11.2023 r. wystawionego w 5. Wojskowym Szpitalu Klinicznym z [...] w K. Oddział Psychiatryczny Dzienny celem wykazania hospitalizacji skarżącego w szpitalu psychiatrycznych, w tym jego zdrowia psychicznego.

W odpowiedzi Dowódca JW. [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

W piśmie z 22 grudnia 2023 r. pełnomocnik organu wskazał, że nie sprzeciwia się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że Sąd zgodnie z przepisami art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a. rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Przepis art. 119 pkt 2 P.p.s.a. umożliwia sądowi rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s..). Sąd w niniejszej sprawie uwzględnił wniosek zawarty w skardze o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz okoliczność braku w tym zakresie sprzeciwu organu (ww. pismo z 22 grudnia 2023 r. – k. 29 akt sądowych).

Przechodząc do oceny sprawy co do meritum Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a podniesione zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowił przepis art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O., który stanowi, że żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek zachowania naruszającego godność lub honor żołnierza lub nielicującego z powagą służby oraz godzącego w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych.

Z treści art. 228 ust. 1 u.o.O. wynika, że zawiera on przesłanki fakultatywnego zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Bardziej rygorystyczny art. 226 u.o.O. wskazuje zaś, w jakich okolicznościach żołnierz zawodowy obligatoryjnie podlega zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Wracając do art. 228 ust. 1 u.o.O. wskazać należy, iż użyty w tym przepisie zwrot "można" świadczy o uznaniowym charakterze decyzji wydanej w omawianym przedmiocie. Granice uznania administracyjnego wyznacza przede wszystkim treść przepisów prawnych, a także istota i cel stosowania danej instytucji w sprawie indywidualnej. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2023, sygn. akt II OSK 2887/21, publ.: http:orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organy obu instancji z poszanowaniem zasad wynikających z K.p.a., a organy administracji wojskowej wyczerpująco w uzasadnieniach swych decyzji przedstawiły motywy rozstrzygnięć, odniosły się do zarzutów strony i podały, dlaczego wnioskom dowodowym przez nią składanym odmówiły uwzględnienia.

Po pierwsze Sąd stwierdza, że czyny skarżącego, uznane za wypełniające przesłanki określone w art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O., za które został on zwolniony z zawodowej służby wojskowej, nie budzą wątpliwości. Akta administracyjne sprawy zawierają materiały nagrane na płytę CD, na której znajduje się m.in. materiał wideo nagrany przez skarżącego jako kierowcę Grupy Wsparcia w [...] podczas służby na terenie ww. jednostki wojskowej, który to film następnie został umieszczony serwisie internetowym [...], a także relacje zamieszczone poprzez aplikację [...] w Internecie, wskazujące – jak prawidłowo uznały organy orzekające za zachowania naruszające godność lub honor żołnierza i nie licują z powagą służby oraz godzą w dobre imię Sił Zbrojnych – macierzystej jednostki [...] w [...]. Jak wynika z powyższego materiału, co opisały organy orzekające w swych decyzjach, skarżący kierował wulgarne, obelżywe treści wobec – jak wynika jasno z kontekstu – wobec swojej macierzystej jednostki wojskowej (jeden z filmów z 15.07.2023r.), umożliwił opublikowanie zdjęć w Internecie przedstawiających go w umundurowaniu niekompletnym w lekceważącej pozycji na sprzęcie wojskowym, a także podczas pełnienia służby nagrał telefonem dwa filmy na terenie jednostki wojskowej, które nie licują z powagą służby. Skarżący występuje w niekompletnym umundurowaniu w trakcie wykonywania obowiązków służbowych (prowadzenie pojazdu), popełnia wykroczenia drogowe (m.in. nieskorzystanie z pasów bezpieczeństwa, przewożenie pasażera niekorzystającego z pasów bezpieczeństwa, przekroczenie dozwolonej prędkości w strefie (zamieszkania) objętej znakiem [...], posługuje się slangowym i wulgarnym językiem, z kontekstu którego wynika, że wypowiedź odnosi się do macierzystej jednostki wojskowej. Z materiału wynika, że skarżący traktuje służbę zawodową jako czas na zabawę i niewybredne, wulgarne komentarze, co może mieć negatywny wpływ na morale innych żołnierzy i co godzi w interes Sił Zbrojnych. Ze zebranego materiału wynika również, że skarżący umieszczał również w Internecie (relacje przez [...] wypowiedzi pełne wulgaryzmów, szkalujące Siły Zbrojne i żołnierzy [...], sugerujące, że w jednostce tej dochodzi do "przekrętów", a żołnierze podczas służby spożywają alkohol.

Na tle powyższych dowodów zdaniem Sądu uzasadnione było uznanie przez organy orzekające, że nie zasługują na uwzględnienie wnioski dowodowe składane przez stronę przed organami obu instancji, tj. przesłuchania strony, przesłuchania świadków – N. K. oraz żołnierzy: S. W., Ł. S., P. W., M. G., dowodu z dokumentacji medycznej powstałej po zdarzeniu (17.07.2023 r., 14.09.2023 r.), dokumentacji fotograficznej – zrzutu ekranu konta strony na portalu społecznościowym [...] o nazwie [...], czy wreszcie poleceń wyjazdów służbowych z roku 2022 r. i wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry.

Dowódca [...] w postanowieniu z 17 sierpnia 2023 r. wydanym na podstawie art. 78 § 1 i 2 K.p.a. wyjaśnił powody nieuwzględnienia żądania dowodowego strony podając, że zgromadzone dowody są wystarczające dla potwierdzenia zarzucanych zachowań naruszających godność lub honor żołnierza lub bielicujących z powagą służby oraz godzących w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych. Dodał, że dopuszczenie wnioskowanych dowodów byłoby nieracjonalne i niecelowe w świetle zasad ekonomiki procesowej oraz szybkości i prostoty postępowania – art. 12 K.p.a. Z kolei Dowódca [...] w postanowieniu z 3 października 2023 r. nie uwzględniając na podstawie art. 78 § 1 i 2 K.p.a. wniosków dowodowych strony wskazał, że zgłoszone wnioski dowodowe nie mają znaczenia dla toczącego się postępowania, a dotychczas zgromadzony materiał dowodowy nie budzi wątpliwości.

W ocenie Sądu z oceną organów obu instancji należy się zgodzić. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywne określoną w art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją tej zasady w postępowaniu wyjaśniającym stanowi przepis art. 77 § 1 K.p.a., który nakazuje organom w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak stanowi art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, na co zwróciły uwagę organy w niniejszej sprawie, że powszechnie dostępne dane pochodzące z portali internetowych, są środkami, które mogą i przyczyniać się do wyjaśnienia sprawy w rozumieniu przywołanego przepisu (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1285/20, publ. j.w.). Dopuszczalne było zatem posłużenie się materiałem zebranym w Internecie (z portalu [...] i komunikatora [...] i zapisanym na odpowiednim nośniku celem utrwalenia.

Rozważając zasadność odmówienia dopuszczenia wniosków dowodowych składanych przez stronę w toku postępowania wskazać należy, iż zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Na tle tego przepisu w judykaturze wskazuje się, że stronie nie przysługuje bezwzględne roszczenie procesowe o przeprowadzenie określonego dowodu. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu (por. wyrok NSA z 28 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1768/19, publ. j.w.). Innymi słowy uprawnienie strony do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt 1214/17, publ. j.w.). Jednocześnie należy wskazać, że niedopuszczalna jest odmowa dopuszczenia dowodów tylko z tego względu, że z innych, przeprowadzonych w sprawie wynikają odmienne fakty, decydujące o ostatecznym wyniku (por. wyrok NSA z 15 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3412/15, publ. j.w.).

Z kolei przepis art. 78 § 2 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Z przepisu tego wynika, że jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. Przeprowadzenie dowodów dotyczących okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami byłoby sprzeczne z istotą regulacji zawartej w 78 § 2 K.p.a.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę, że do czynów skarżącego, które organ uznał za zachowanie, o którym mowa w art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O. doszło 15 lipca 2023 r., w czasie pełnienia służby przez skarżącego tzn. w czasie zdolności zdrowotnej do służby, organy zasadnie uznały, że brak jest podstaw do dopuszczenia dowodów z dokumentacji medycznej strony powstałej w okresie późniejszym. Na okoliczność stanu zdrowia skarżącego na dzień zdarzenia, konsekwentnie należy uznać, że nie było powodu powoływania dowodu z opinii biegłego.

Sąd podziela również stanowisko organów, że wpływu na ocenę zachowania skarżącego, które legło u podstaw zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O. nie miał również dotychczasowy przebieg służby, w tym wnioskowane dokumenty potwierdzające polecenia wyjazdów służbowych skarżącego z roku 2022 r. Podobnie rzecz się ma z dowodem z akt osobowym strony. Organy miały bowiem za zadanie ustalić i ocenić, czy konkretne zachowania skarżącego (wyżej wymienione) naruszają godność lub honor żołnierza lub nie licują z powagą służby oraz godzą w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych. Taką ocenę mogły bez trudu poczynić na podstawie zebranego materiału dowodowego, tj. nagrań ilustrujących zachowanie strony. W tym kontekście brak było również potrzeby uwzględnienia wniosków dowodowych strony o przesłuchanie jej i świadków. Irrelewantna prawnie była bowiem okoliczność ustalenia, czy skarżący posiada tylko jedno konto użytkownika w serwisie internetowym [...], z którego nie przesyłał wspomnianych kompromatów. Organy wyjaśniły, że samo zarejestrowanie (odnotowanie) w czasie służby żołnierza zachowań lekceważących służbę, nie licujących z powagą służby, czy godzących w dobre Sił Zbrojnych (tu: konkretnej jednostki Sił Zbrojnych – [...]) nosi znamiona zachowań określonych w art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy była okoliczność, w jaki sposób owe nagrania zostały umieszczone w Internecie. Sam skarżący nie zaprzeczył zaś, że brał udział w tworzeniu ww. filmików, jednakże zostały one przesłane do niewielkiej grupy zaufanych (jak mu się wydawało) osób w zamkniętej grupie (pismo pełnomocnika strony z 8.08.2023 r.).

W związku z powyższym Sąd uznał, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przez organy wojskowe wskazanych w skardze przepisów postępowania.

W ocenie Sądu również argumentację organów należy uznać za prawidłową, mieści się bowiem ona w ramach wyznaczonych przez przepis prawa materialnego art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O., nie przekracza granic uznania administracyjnego, ma również oparcie w materiale dowodowym sprawy. Należy przypomnieć, że dekodując użyte w ww. przepisie pojęcia "zachowania naruszającego godność lub honor żołnierza lub nielicującego z powagą służby oraz godzącego w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych" organy trafnie odwołały się do Regulaminu Ogólnego Żołnierza Wojska Polskiego (wyżej podano publikator), który wszedł w życie 28 kwietnia 2023 r. We wstępie rozdziału 1. za tytułowanego "Podstawowe uwarunkowania służby wojskowej" wskazuje się, że godność żołnierza to wartość wypływająca z szacunku dla samego siebie, z poczucia dumy z przynależności do społeczności wojskowej i podjęcia szczególnych zobowiązań wobec Ojczyzny. Honor żołnierza to postawy i działania, które znamionują uczciwego i prawego człowieka. Jest źródłem jego czci oraz moralnych wartości środowiska zawodowego. Fundamentalnymi cnotami żołnierza są: patriotyzm, męstwo, uczciwość, odpowiedzialność, sprawiedliwość, prawdomówność i solidarność zawodowa. Żołnierz szanuje mundur wojskowy, który uosabia uświęcone tradycją wartości oręża polskiego. Utożsamia się z tradycjami i dobrym imieniem macierzystej jednostki wojskowej. Respektuje normy prawne i społeczne. Cechuje go szczerość i szacunek dla innych. Stawia zawsze dobro służby ponad ambicje osobiste. Dla o wizerunek wojska i etos służby, z którymi się utożsamia. Wreszcie, nie dopuszcza się czynów, narażających na uszczerbek jego honoru i dobre imię wojska.

W ocenie Sądu powyższe zapisy Regulaminu dały organom orzekającym asumpt do przyjęcia, że skarżący jako żołnierz z dużym stażem służby tym bardziej powinien być wzorem dla innych żołnierzy i godnie reprezentować swoją jednostkę. Tymczasem zebrany materiał w postaci nagrań ujawnił lekceważący stosunek skarżącego do służby wojskowej (niekompletne umundurowanie w lekceważącej pozycji na sprzęcie wojskowym), swoich przełożonych i macierzystej jednostki wojskowej (niewybredne, wulgarne komentarze). Uzasadnione było przyjęcie zatem przez organy wojskowe, że zebrany materiał dowody był wystarczający do zwolnienia skarżącego na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 8 u.o.O. z zawodowej służby wojskowej. Tym samym należało stwierdzić, że w sprawie nie doszło również do naruszenie powyższego przepisu prawa materialnego.

W związku z powyższym Sąd uznając, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.

Zważywszy zaś, iż na wniosek skarżącego i za zgodą organu sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, a więc na posiedzeniu niejawnym (art. 120 P.p.s.a.), Sąd nie mógł przychylić się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów. Takie bowiem czynności mogą być podejmowane wyłącznie na rozprawie (art. 106 § 1 i 3 P.p.s.a.).