Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 304/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ustalił Skarżącej – M. B., zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w kwocie 5.570 zł.

Wyjaśnił, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z [...] stycznia 2011r. sygn. akt [...] Skarżąca nabyła prawo do spadku w 1/2 części po K. B., zmarłym [...] października 1994r..

Skarżąca, 6 czerwca 2011r. złożyła zeznanie o nabyciu praw majątkowych w drodze spadku. Nie określiła jednak wartości rynkowej masy spadkowej. Wezwana do określenia tej wartości, Skarżąca zgodziła się z wartością podaną przez organ pierwszej instancji, tj. 250.320 zł, oraz wartością przypadającego na nią udziału –125.160 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wyliczył podatek od spadków i darowizn odliczając od podstawy opodatkowania kwotę 27.136 zł z tytułu ulgi przysługującej Skarżącej na podstawie art. 16 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2004r. Nr 142, poz. 1514 ze zm.) – dalej "u.p.s.d." oraz kwotę 9.637 zł, nie podlegającą opodatkowaniu w I grupie podatkowej.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie:

– art. 208 § 1 w zw. z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. przez nieumorzenie postępowania zgodnie z jednoznacznie brzmiącym art. 208 w zw. z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku rozstrzygania na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d.;

– art. 124 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie zasadności zastosowania w sprawie art. 6 ust. 1 pkt 1 zamiast art. 6 ust. 41 u.p.s.d.

– art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. przez niewskazanie w decyzji podstawy prawnej rozstrzygania.

Zdaniem Skarżącej, w postawie prawnej decyzji organ pierwszej instancji wadliwie wskazał art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. W świetle zaś tego przepisu, decyzja została wydana i doręczona po upływie terminu określonego w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. po upływie trzech lat, licząc od końca 1994r. Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien był więc konsekwentnie umorzyć postępowanie na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wadliwość powołanej podstawy prawnej skutkowała także naruszeniem art. 124 ww. ustawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wyjaśnił bowiem dlaczego zastosował art. 6 ust. 1 pkt 1 zamiast właściwego art. 6 ust. 4 u.p.s.d.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej Skarżąca podniosła, że również z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby wydano ją na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d.

Decyzją z [...] listopada 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

Wyjaśnił, że w zeznaniu podatkowym o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych SD-3 i SD-3/A, Skarżąca wykazała do opodatkowania udział wynoszący 572/1388 w nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 126 m2 i powierzchni gruntu 1.364 m2 (nr [...] ) w udziale wynoszącym ½.

Przytoczył treść art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.p.s.d. regulujących moment powstania obowiązku podatkowego przy nabyciu w drodze dziedziczenia. Są to odpowiednio chwila przyjęcia spadku oraz sporządzenie pisma stwierdzającego nabycie spadku, w tym uprawomocnienia się orzeczenia sądu.

Organ odwoławczy za bezsporne uznał, że prawa do spadku po K.B. Skarżąca nabyła [...] października 1994r., zaś obowiązek podatkowy z tego tytułu powstał 17 marca 2011r., tj. w dniu uprawomocnienia się postanowienia o nabyciu praw do spadku.

Wyjaśnił, że składniki decyzji mają różne znaczenie dla jej oceny prawnej. Brak niektórych z nich lub zawarte w nich błędy są uchybieniami, które powodują różne skutki prawne. Niepodanie w decyzji jej podstawy prawnej, jeśli stanowi jedynie pominięcie przepisów, oznacza naruszenie przepisu dotyczącego elementów decyzji. Nie może być jednak utożsamiane z wydaniem decyzji bez podstawy prawnej. Jeżeli zaś z uzasadnienia decyzji wynika, o jaki przepis chodzi – jest to naruszenie nie mające wpływu na treść decyzji.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji jako podstawę prawną decyzji powołał przepis niewłaściwy, który nie znajdował zastosowania w sprawie. Do konwalidacji takiego uchybienia wystarczy, że z okoliczności sprawy wynika, iż organ ten mógł wydać decyzję mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. Nie doszło natomiast do wydania decyzji bez podstawy prawnej. Na poparcie tego stanowiska organ odwoławczy wskazał orzecznictwo.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zobowiązanie podatkowe Skarżącej powstało z dniem uprawomocnienia się postanowienia Sądu o nabyciu praw do spadku, a więc na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. i wobec tego sanuje decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej powołania w podstawie prawnej art. 6 ust. 1 zamiast znajdującego zastosowanie art. 6 ust. 4 u.p.s.d.

Odnosząc się natomiast przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro obowiązek podatkowy powstał 17 marca 2011r., zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej prawo do wydania decyzji przedawniłoby się dopiero z końcem 2016r.

W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca powołała się na swoją trudną sytuację finansową. Stwierdziła, że po konsultacjach ze specjalistami z zakresu prawa podatkowego nie kwestionuje okoliczności, iż obowiązek podatkowy powstał z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. Problemem jest jednakże brak gotówki na zapłatę podatku. Jej zdaniem, rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej powinien był wziąć pod uwagę możliwości finansowe podatnika.

Skarżąca wyjaśniła, że występowała o umorzenie w całości nałożonych opłat z tytułu nabycia spadku lub rozłożenie ich na raty, ale otrzymała decyzje odmowne.

Ponadto ponownie zarzuciła, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego nie zawierała jednego z przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wyjaśnił, że trudna sytuacja finansowa Skarżącej nie może mieć wpływu na wymiar podatku. Postępowanie w sprawie udzielenia ulg w spłacie należności jest postępowaniem odrębnym od wymiarowego.

W piśmie z 18 kwietnia 2012r. Skarżąca wyjaśniła, iż obecnie prowadzone jest wobec niej postępowanie egzekucyjne. Ponieważ nie uzyskała decyzji organów podatkowych przyznających ulgę w spłacie obciążającego ja podatku, wniosła o rozważenie przez Sąd możliwości rozłożenia spłaty podatku na raty oraz zwolnienia jej z obowiązku zapłaty odsetek. Ponownie podkreśliła swoją złą sytuację finansową.

Na rozprawie przeprowadzonej 23 października 2012r. pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego ("k.p.a."). Jego zdaniem, podatek nie powinien być naliczony z uwagi na zwolnienie przysługujące Skarżącej w odniesieniu do spadku po rodzicach, którego warunki zostały przez nią spełnione. Ponadto, decyzja organu pierwszej instancji zawiera błędy w wyliczeniu udziału, jaki Skarżąca nabyła dziedzicząc po ojcu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

I. Sąd ocenił przede wszystkim terminowość wniesienia przez Skarżącą skargi. Zaskarżoną decyzję doręczono Skarżącej 23 listopada 2011r. Z akt sprawy wynika, że 21 grudnia 2011r. Skarżąca osobiście złożyła skargę za pośrednictwem organu pierwszej instancji, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego W. .

W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu lub do organu innego niż ten, którego decyzja jest przedmiotem skargi, sąd lub organ ten obowiązany jest przekazać skargę właściwemu organowi, za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.". Za datę wniesienia skargi uznaje się wówczas datę nadania skargi przez sąd lub organ, do którego ją złożono (por. (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005; s. 248).

Na kopercie, w której Naczelnik Urzędu Skarbowego przekazał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej brak jest stempla pocztowego z datą nadania przesyłki, aczkolwiek odnotowano na niej, że przesyłkę wysłano za potwierdzeniem odbioru. Sąd wezwał Dyrektora Izby Skarbowej do przedłożenia tegoż potwierdzenia odbioru, jednakże nie zostało ono nadesłane.

Ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego, przy którym przesłano skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej wynika, że pismo to sporządzono 23 grudnia 2011r. Biorąc zatem pod uwagę okoliczność, iż dniem następnym była sobota (24 grudnia 2011r.), a kolejny dzień roboczy przypadał na 27 grudnia 2011r. i tego dnia skarga wpłynęła do Izby Skarbowej w W. , Sąd uznał, że data sporządzenia pisma przekazującego skargę była jednocześnie datą jego nadania.

W tej sytuacji uznać należało, że skarga od decyzji doręczonej Skarżącej 23 listopada 2011r., nadana do właściwego organu 23 grudnia 2011r., była skargą wniesioną w 30-dniowym terminie, określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a.

II. Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie podatku od spadków i darowizn obciążającego Skarżącą z tytułu nabycia majątku w drodze dziedziczenia po ojcu.

Spadek ten Skarżąca nabyła [...] października 1994r., kiedy to zmarł jej ojciec – K. B. . Moment, z jakim następuje nabycie spadku określony został w art. 925 Kodeksu cywilnego ("k.c."). Stosownie do tego przepisu spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Zgodnie zaś z art. 924 k.c. spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

Bezspornym jest również, że nabycie przez Skarżącą spadku stwierdzone zostało postanowieniem właściwego Sądu Rejonowego z [...] stycznia 2011r., które uprawomocniło się [...] marca 2011r., co wynika z pieczęci na odwrocie odpisu tego postanowienia znajdującego się w aktach sprawy (k. 14).

W tej sytuacji obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn powstał w dacie uprawomocnienia się postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 4 zdanie pierwsze u.p.s.d., jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

Oczywistym jest przy tym, że obowiązek podatkowy nie mógł powstać na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., który to przepis wskazany został w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji. Przepis ten, przewidujący powstanie obowiązku podatkowego z chwilą przyjęcia spadku, ma zastosowanie, jeżeli podatnik we właściwym terminie zgłosi nabycie spadku do opodatkowania.

Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazanie art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. w podstawie prawnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego było nieprawidłowe, co oznacza wadliwość podstawy prawnej decyzji w tej części.

Tym niemniej, wadliwość powyższa nie skutkowała błędnym wyliczeniem podatku. Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej, iż jej znaczenie podlegało ocenie w postępowaniu odwoławczym i mogła być ona usunięta w tym postępowaniu poprzez wskazanie przepisu prawidłowego, znajdującego w sprawie zastosowanie.

Wbrew twierdzeniu Skarżącej, samo wadliwe wskazanie w decyzji przepisu prawa materialnego określającego moment powstania obowiązku podatkowego nie oznacza, że obowiązek ten rzeczywiście powstał w sposób przewidziany w tymże wadliwie wskazanym przepisie. W określonej sytuacji faktycznej obowiązek podatkowy postaje zgodnie z przepisem właściwym, dotyczącym tej właśnie sytuacji, niezależnie od błędów popełnionych przez organ podatkowy przy wskazywaniu postawy prawnej decyzji. Innymi słowy, ani organ podatkowy, ani podatnik nie mają wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego, aczkolwiek podatnik swoimi działaniami lub zaniechaniami może stworzyć określoną sytuację faktyczną, w jakiej obowiązek podatkowy powstanie. Obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z przepisem, jaki w danej sprawie znajduje zastosowanie.

Istotne jest rzeczywiste istnienie materialnoprawnej podstawy określenia obowiązku podatkowego, którego dotyczy decyzja. Błędne jej wskazanie nie jest natomiast równoznaczne z jej brakiem.

Dlatego też zasadnie podnoszone przez Skarżącą wadliwe wskazanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego podstawy prawnej decyzji, nie mogło skutkować uchyleniem wydanych w sprawie decyzji. Wynikające stąd naruszenie przepisu postępowania – art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, nie mogło bowiem mieć wpływu na wynik sprawy.

III. Uchyleniem zaskarżonej decyzji nie mogło skutkować także zarzucane przez Skarżącą nieuwzględnienie przez Dyrektora Izby Skarbowej jej trudnej sytuacji finansowej.

Rozpoznana sprawa, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, obejmowała ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Sytuacja materialna podatnika nie ma wpływu na wysokość tego zobowiązania. Ustawodawca nie uczynił z niej bowiem ani elementu zdarzenia skutkującego powstaniem obowiązku podatkowego, ani też elementu wpływającego na przekształcenie się tego obowiązku w zobowiązanie podatkowe o konkretnej już wysokości.

Dlatego też organy podatkowe w ramach tej sprawy nie mogły ani badać, ani też uwzględnić sytuacji finansowej Skarżącej przy podejmowaniu decyzji. Uczynić tego nie mógł również Sąd związany granicami sprawy, wyznaczonymi wskazaną przez Skarżącą zaskarżoną decyzją (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Skarżąca wskazała, że występowała o udzielenie jej ulg w spłacie podatku, jednakże otrzymała decyzje odmowne. Jednakże, rację ma Dyrektor Izby Skarbowej także wtedy, gdy twierdzi, że postępowanie w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowych jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego, w którym ustalana jest wysokość należnego podatku.

Wyjaśnić przy tym należy, że Sąd nie jest uprawniony do udzielania ulg w spłacie zaległości podatkowych. Sądy administracyjne sprawują bowiem wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Decyzję wydaną z naruszeniem prawa Sąd eliminuje z obrotu prawnego, uchylając ją lub stwierdzając jej nieważność. O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają natomiast organy administracji, co w tym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie o przyznaniu ulgi w spłacie zaległości podatkowych należy do kompetencji organów podatkowych. Gdyby więc nawet przedmiotem rozpoznanej sprawy była decyzja dotycząca ulg w spłacie należności i Sąd uznał skargę za zasadną, nie mógłby ani rozłożyć na raty spłaty zaległości podatkowej obciążającej Skarżącą, ani też umorzyć naliczonych od tej zaległości odsetek.

Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że wniosek o zastosowanie ulgi w spłacie należności może być ponowiony, jeżeli zmianie (pogorszeniu) ulega sytuacja czy to rodzinna, czy też materialna podatnika, albo też pojawiły się inne okoliczności przemawiające za udzieleniem takiej ulgi.

IV. Pełnomocnik Skarżącej stwierdził, że podatek nie powinien być naliczony z uwagi na przysługujące jej zwolnienie wynikające z faktu, iż dziedziczyła ona po rodzicach.

Zwolnieniem podatkowym związanym z więzami rodzinnymi łączącymi spadkobiercę i spadkodawcę jest zwolnienie przewidziane w art. 4a ust. 1 u.p.s.d. Przepis ten zwalnia od podatku między innymi nabycie w drodze spadkobrania własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli w określonym terminie zgłoszą to nabycie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego.

Przepis powyższy nie ma zastosowania do Skarżącej, a to z uwagi na treść przepisu przejściowego wprowadzającego to zwolnienie. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. Nr 222, poz. 1629), dalej: "ustawa nowelizująca", do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, które nastąpiło przed dniem wejścia w życie tejże ustawy, zastosowanie mają przepisy ustawy nowelizowanej (u.p.s.d.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Ustawa nowelizująca weszła w życie 1 stycznia 2007 r.

W świetle tego przepisu decydujące znaczenie dla możliwości skorzystania przez Skarżącą ze zwolnienia wynikającego z art. 4a u.p.s.d. przypisać należy dacie nabycia przez nią spadku. Jeżeli bowiem do nabycia tego doszło przed 1 stycznia 2007 r. – zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące przed tym dniem.

Ponieważ ustawa o podatku od spadków i darowizn nie reguluje kwestii nabycia spadku, zasadne jest odwołanie się przy tym do przepisów kodeksu cywilnego.

Jak już Sąd wskazał, zgodnie z art. 925 w związku z art. art. 924 k.c., nabycie spadku następuje z chwilą śmierci spadkodawcy. Dzieje się tak bez żadnej aktywności ze strony spadkobiercy, czy też czynności ze strony sądu.

K.B. zmarł w roku 1994, a zatem do ustalenia podatku z tytułu nabycia po nim spadku mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006r. W tamtym czasie nie obowiązywał jeszcze przepis art. 4a u.p.s.d. ustanawiający zwolnienie podatkowe osób najbliższych spadkodawców. Tym samym nie mógł mieć on zastosowania do ustalenia wysokości obciążającego Skarżącą podatku od spadków i darowizn (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2008r. sygn. akt II FSK 606/08; z 26 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1418/08 i z 15 listopada 2011r. sygn. akt II FSK 932/10; z 15 lutego 2012r. sygn. akt II FSK 1481/10; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

V. W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów o postępowaniu podatkowym, w tym zasad ogólnych tego postępowania. Pełnomocnik Skarżącej wskazał przy tym przepisy k.p.a. Wyjaśnić zatem należy, że przepisu tego kodeksu nie mają zastosowania w sprawach podatkowych. Postępowanie podatkowe unormowane bowiem zostało odrębnie, przepisami Ordynacji podatkowej. Tym niemniej wskazanym przez pełnomocnika przepisom k.p.a. odpowiadają przepisy Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego też Sąd ocenił zasadność powyższych zarzutów uwzględniając przepisy Ordynacji podatkowej odpowiadające przepisom wskazanym przez pełnomocnika Skarżącej.

Sąd przyjął, że Pełnomocnik zarzucił naruszenie wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 8 k.p.a.), zasady informowania (art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej i art. 9 k.p.a.). Ponadto Pełnomocnik zarzucił naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 7 k.p.a.), której realizacji służy ustanowiony w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 77 § 1 k.p.a.) obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Pełnomocnik nie wskazał, w czym upatruje naruszenia przepisów postępowania. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia powyższych zasad ogólnych postępowania podatkowego.

Natomiast jako zarzut wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy Sąd zakwalifikował zarzut błędnego wyliczenia udziału, jaki Skarżąca nabyła dziedzicząc po ojcu.

Zarzut ten także nie jest zasadny.

Naliczając podatek uwzględniono udział Skarżącej w spadku po K. B. określony w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku z 28 stycznia 2011r., tj. udział wynoszący ½ spadku (drugą połowę nabył wnuk spadkodawcy – M.B.). Stosownie do tego udziału wyliczono wartość przypadającej na Skarżącą części masy spadkowej, której wartość przyjętą przez organ podatkowy Skarżąca zaakceptowała w piśmie z 1 lipca 2011r. (k. 62).

W zeznaniu podatkowym o nabyciu rzeczy i praw majątkowych, obejmującym spadek po K. B. (k. 24-22) jako masę spadkową wskazano udział 572/1388 w nieruchomości o powierzchni 1.364 m2 położonej w W. , przy ul. K. [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 126 m2. Taki sam udział w nieruchomości Skarżąca wskazała w ww. piśmie z 1 lipca 2011r. Wskazanie w piśmie tym udziału w budynku jako wynoszącego 571/1388 Sąd uznał za pomyłkę wynikającą z powtórzenia pomyłki popełnionej w skierowanym do Skarżącej wezwaniu z 17 czerwca 2011r. dotyczącym określenia wartości rynkowej masy spadkowej. O tym, iż podanie udziału 571/1388 było jedynie pomyłką świadczy wyliczenie tejże wartości dokonane przez organ podatkowy w notatce służbowej z 16 czerwca 2011r. (k. 46).

Stwierdzić zatem należy, że określając wysokość podatku od spadków i darowizn organ pierwszej instancji przyjął wielkość stanowiącego masę spadkową udziału w nieruchomości (572/1388) zgodnie z zeznaniem Skarżącej oraz drugiego ze spadkobierców. Określił wartość tego udziału jako masy spadkowej (250.320 zł) wyodrębniając wartość udziału w budynkach (54.271 zł), po czym wyliczył wartość masy spadkowej przypadającej na Skarżącą stosownie do jej udziału (1/2) określonego w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku. Wartość odziedziczonego przez Skarżąca majątku wyniosła zatem 125.160 zł. Została ona pomniejszona o przypadającą na Skarżącą wartość budynku mieszkalnego (27.136 zł). Następnie, zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., odliczono kwotę wolną (9.637 zł).

Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę zeznanie podatkowe Skarżącej oraz ustalenia poczynione w toku postępowania, uznać należało, iż wysokość podatku ustalona została w sposób prawidłowy.

VI. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa w sposób, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.