Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 496/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 55 ust. 7
journal: Dz.U. 1989 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.
article: art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi Renaty C. i Mariusza A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] 2005r. określającą Mariuszowi A. i Renacie C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 117.673,70 zł.

Rozstrzygniecie swoje organ odwoławczy oparł na następujących ustaleniach:

organ pierwszej instancji, w wyniku kontroli podatkowej w zakresie prowadzonej przez Mariusza A. działalności gospodarczej stwierdził, iż w zeznaniu rocznym podatnicy zawyżyli koszty uzyskania przychodu łącznie o kwotę 2.218,36zł oraz zaniżyli wysokość przychodów o kwotę 143,05 zł. Ponadto kontrolujący także zakwestionowali wysokość odliczenia dokonanego przez podatników od dochodu w łącznej kwocie 123.100 zł na podstawie art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej dotyczącej darowizn przekazanych na cele działalności charytatywno – opiekuńczej dla Sanktuarium [...], Zakonu [...], w wysokości 116.500 zł, Stowarzyszenia [...] w B. w wysokości 4.000 zł oraz Oddziału Filialnego Stowarzyszenia [...] w wysokości 2.600 zł.

W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, iż Stowarzyszenie [...] nie jest kościelną osobą prawną lecz Stowarzyszeniem zarejestrowanym w Sądzie Okręgowym w B. W efekcie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. określił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 117.673,70 zł.

W odwołaniu od decyzji podatnicy wnioskowali o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 121, art. 122, art. 123, art. 187, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zaufania do organów podatkowych oraz dopuszczenie się nieprawidłowości w ocenie zebranego materiału dowodowego i nie podanie w uzasadnieniu faktycznym przedmiotowej decyzji powodów, dla których organ podatkowy odmówił wiarygodności części dowodów w sprawie. Ponadto odwołujący zarzucili naruszenie art. 55 ust. 7 ustawy z 17 maja 1989 r. ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędna wykładnię oraz art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego błędne zastosowanie.

Odwołujący się podkreślili, iż odliczenie od dochodu przekazanych darowizn reguluje przepis art. 55 ust. 7 cyt. ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie podlega ono ograniczeniu limitem określonym w ustawie podatkowej. Podnieśli, iż z samego faktu nieprowadzenia rejestru darowizn nie można wysnuwać wniosków, iż obdarowany ich nie otrzymał,

a sporządzone przez niego sprawozdanie nie jest wiarygodne. Wskazali, iż

o przekazaniu darowizn na rzecz kościelnej osoby prawnej w celu realizacji działań charytatywno – opiekuńczych świadczą nie tylko przedłożone akty darowizn, ale również oświadczenie wystawione przez pełnomocnika zakonu, jak i pokwitowanie odbioru przekazanych darowizn, wystawione przez Przeora Zakonu [...] –

ks. Kazimierza B., a złożone Henrykowi M. Ponadto stwierdzili, iż zgodnie z art. 55 ust. 2 cyt. ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, kościelne osoby prawne zwolnione są od opodatkowania z tytułu przychodów ze swej działalności niegospodarczej i nie mają w tym zakresie obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy

o zobowiązaniach podatkowych. Na zakończenie wskazali również, iż dla dokonania odliczeń darowizn przekazanych każdemu podmiotowi – niezależnie od jego statusu prawnego, stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 9 lit b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w 2001 r. wymagane było jedynie posiadanie dokumentu stwierdzającego poniesienie takiego wydatku, a takie dokumenty, zdaniem skarżących, wystawione zarówno przez Zakon, Stowarzyszenie, jak i jego oddział filialny, zostały przedłożone w trakcie kontroli.

Rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Skarbowej w B. dwukrotnie zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie organ odwoławczy powołując się na art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdził, że generalną zasadą, w przypadku darowizn na działalność charytatywno opiekuńczą, jest możliwość odliczenia kwoty stanowiącej nie więcej niż 10% dochodu, z tym, że łączna kwota odliczeń z tytułu darowizn na wszystkie cele określone w ustawie nie może przekroczyć 15 % dochodu. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Organ zauważył, że powołany ostatni przepis jest przepisem szczególnym w odniesieniu do unormowań zawartych w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) ww. ustawy z dnia 26 lipca 1991r. Przepis ten przewiduje bowiem możliwość odliczania przez podatników darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą w pełnej wysokości, a nie tylko do wysokości 10 % dochodu. Warunkiem skorzystania przez podatnika z ulgi podatkowej przewidzianej tym przepisem jest jednak konieczność spełnienia obu wymienionych w nim warunków równocześnie, tj. kościelna osoba prawna musi przedstawić darczyńcy pokwitowanie odbioru darowizny oraz w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu otrzymanej darowizny na tę działalność. Dalej organ wyjaśnił, że do prowadzenia działalności charytatywno – opiekuńczej zgodnie z art. 38 ust. 1 cyt. ustawy mają prawo osoby prawne Kościoła wymienione w art. 6 – 10 ustawy oraz zgodnie z art. 38 ust. 2 podmioty powołane przez władze kościelne. Ustawa zatem, zdaniem organu określiła zakres podmiotów uprawnionych do prowadzenia działalności charytatywno – opiekuńczej Kościoła.

W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, iż Stowarzyszenie [...] w B. nie jest kościelną osoba prawną, lecz stowarzyszeniem. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego przekazując darowiznę na rzecz ww. podmiotu w łącznej kwocie 4.000 zł skarżący mogli odliczyć od dochodu darowiznę jedynie w wysokości odpowiadającej 10 % dochodu, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż niesłusznie skarżący odliczyli od dochodu darowizny przekazane na rzecz Oddziału Filialnego stowarzyszenia [...] w łącznej wysokości 2.600 zł albowiem z materiału dowodowego wynika, że ww. podmiot w ogóle nie został zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Zdaniem organu odwoławczego niesłusznie skarżący odliczyli również od dochodu za 2001 r. darowiznę w łącznej kwocie 116.500 zł przekazaną na rzecz Zakonu [...], albowiem nie przedstawiono pomimo upływu dwóch lat od przekazania niniejszej darowizny sprawozdania o jej przeznaczeniu. Interpretując normę wynikającą z art. 55 ust.7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i podkreślił, iż poprzez zwrot "sprawozdanie ze sposobu wykorzystania darowizny" należy rozumieć, iż przedmiot darowizny faktycznie wydatkowany został na cel określony w umowie i chociaż wskazany przepis nie określa formy sprawozdania z wydatkowania przedmiotu darowizny, to jednak powinno ono umożliwiać dokonanie weryfikacji przebiegu zdarzeń zaistniałych w związku z zawartą umową, powinno posiadać takie cechy, które pozwolą organom podatkowym ocenić, czy darowizna została faktycznie wykorzystana na cele charytatywno-opiekuńcze. Ogólne wskazanie celu, jak to uczyniono w przedłożonym zaświadczeniu z działalności charytatywno – opiekuńczej zakonu za 2001 r. na jaki przeznaczono darowiznę – przez podanie "na cele charytatywno – opiekuńcze" – tj. wspomaganie rodzin wielodzietnych o znacznym ubóstwie oraz niepełnosprawnych i samotnych, dożywianie pielgrzymów, organizację ferii zimowych i letnich dla dzieci z rodzin najuboższych - nie spełnia wymogów ustawy, gdyż, według organu nie stanowi ono sprawozdania i nie ma w tej informacji odniesienia do przekazanych przez skarżącego darowizn w łącznej kwocie 116.500 zł.

Ponadto organ wskazał na pismo zawierające wyjaśnienia udzielone przez Zakon [...], z którego wynika, że Rektor Sanktuarium nie dysponuje dokumentami potwierdzającymi otrzymanie spornych darowizn, a zatem fakt braku rejestracji darowizn musiał, zdaniem organu uniemożliwić późniejsze sporządzenie sprawozdań. Tak więc, w ocenie organu odwoławczego, przedłożone przez skarżących sprawozdanie z działalności charytatywno – opiekuńczej ww. podmiotu za rok 2001, z dnia 31 grudnia 2001 r. potwierdzające fakt przekazania przez Mariusza A. w 2001 r. darowizny w łącznej kwocie 116.500 zł uznano za niewiarygodne.

Takie wnioski potwierdził podczas przesłuchania świadek ksiądz Kazimierz B., który podważył autentyczność przedłożonych mu dokumentów, jak i ww. sprawozdania.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, podnosząc te same zarzuty, które podnosili w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji ponownie zarzucili naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, jak również naruszenie art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b w zw. z art. 26 ust. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu skargi, podatnicy wskazali, iż odliczenia od dochodu darowizny w kwocie 116.500 zł przekazanej na rzecz kościelnej osoby prawnej dokonano zgodnie z przepisem art. 55 ust. 7 cyt. ustawy o stosunku Państwa do Kościoła, natomiast darowizny w kwocie 2.600 zł zostały odliczone zgodnie z warunkami określonymi w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zdaniem strony żadne przepisy nie określają treści, jaką powinno zawierać sprawozdanie z działalności charytatywno – opiekuńczej kościelnej osoby prawnej, a kształtujące się w tym zakresie orzecznictwo przyjmuje, iż organy podatkowe wymagają więcej niż nakazuje przepis. Powołując się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podkreślili, iż dla dokonania odliczeń darowizn przekazanych każdemu podmiotowi – niezależnie od jego statusu prawnego, stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w 2001 roku, wymagane było jedynie posiadanie dokumentu stwierdzającego poniesienie takiego wydatku (art. 26 ust.7 ww. ustawy), a takie dokumenty wystawione zostały zarówno przez Zakon, Stowarzyszenie, jak i jego oddział filialny. Według skarżących, organ nie uznając odliczeń na podstawie art. 55 ust. 7 cyt. ustawy, powinien je uwzględnić chociażby w limicie kwotowym 10 %, tj. wynoszącym dla podatnika 32.800 zł, a dla jego małżonki 4.400 zł.

Strona nie zgodziła się z argumentacją organów podatkowych dotyczącą zakwestionowania odliczenia darowizny przekazanej na rzecz Oddziału Filialnego Stowarzyszenia [...]w wysokości 2.600 zł. i podniosła, iż Henryk M. – jako prezes stowarzyszenia potwierdził autentyczność przedłożonych dokumentów.

W opinii podatników zaskarżona decyzja nie spełniła wymogów określonych

w przepisie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji, albowiem nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego zgromadzonych w sprawie dowodów; nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a dotyczy to przede wszystkim zeznań świadków, tj. Ks. Kazimierza B. i Henryka M.

Skarżący uważają, iż z powyższym łączy się również naruszenie art. 187 § 1

i art. 123 § 1 Ordynacji, polegające na nie przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka Ks. Jana B. oraz nie uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie konfrontacji świadków.

W ocenie skarżących zaskarżona decyzja została podjęta również

z naruszeniem przepisów art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem wszystkie przedłożone sprawozdania świadczą o przeznaczeniu darowizn na cele charytatywno – opiekuńcze, co potwierdzają również zeznania świadka, tj. Henryka M. Dla poparcia swojej argumentacji skarżący powołali się na wyrok NSA z 24 kwietnia 1997 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wymienionych wad, co skutkuje brakiem podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem sporu między stronami była kwestia odliczenia przez skarżących darowizny w kwocie łącznej 123.100 zł dokonanej na rzecz trzech podmiotów:

- Stowarzyszenia [...] w B

- Oddziału Filialnego Stowarzyszenia [...]

- Sanktuarium [...] Zakon [...].

W tym zakresie spór w sprawie dotyczył ustalenia stanu faktycznego. Skarżący dokonując przedmiotowych darowizn powoływali się na przepis art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej, jako podstawę prawną ich dokonania, zgodnie z którym darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

Nie budzi wątpliwości warunek zawarty w cytowanym przepisie o tym, że darowizna musi być dokonana na rzecz kościelnej osoby prawnej. Zasadnie organy uznały, że obdarowany podmiot - Stowarzyszenie [...] w B., warunku tego nie spełniał. Niespornym jest, że Stowarzyszenie to jest zarejestrowane w Sądzie Okręgowym w B., z jego statutu wynika, ze działa na podstawie ustawy Prawo o stowarzyszeniach, jednocześnie podmiot ten nie jest wymieniony w art. 6 do art. 10 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP. Na tej podstawie należało uznać, że Stowarzyszenie nie jest żadną z kościelnych osób prawnych, o których mowa w Rozdziale 2 wymienionej ustawy.

Organy w odniesieniu do tej darowizny skarżących, w łącznej kwocie 4000 zł, przyjęły możliwość jej odliczenia na podstawie art. 26 ust. 1 pkt. 9 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 10% dochodu.

Natomiast w odniesieniu do darowizny dokonanej na rzecz Oddziału Filialnego Stowarzyszenia organy zasadnie uznały, że skarżący nie udowodnili dokonania darowizny w wysokości 2600 zł na rzecz tego podmiotu z uwagi na niemożność ustalenia okoliczności związanych z jego funkcjonowaniem. Bezspornie istnienie takiego Oddziału nie zostało nigdy ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym, w którym odnotowano brak jednostek terenowych lub oddziałów. W trakcie postępowania organy nie mogły dotrzeć do dokumentacji tego podmiotu, z pisma Przeora Klasztoru [...] wynikało, że Oddział Filialny działał w K. kilka pierwszych miesięcy 2001r a następnie zawiesił swoją działalność bez podania nowego adresu. Należy podkreślić, że skarżący powołują się na potwierdzenie darowizny dla tego podmiotu na kwotę 1100 zł wystawione dnia 22 listopada 2001r.

Okoliczności powyższe podważają prawdziwość twierdzeń skarżących, że dokonali darowizny. Działania zmierzające do wyjaśnienia wątpliwości w Zarządzie Stowarzyszenia także nie były skuteczne i sugerowały, że pod dotychczasowym adresem Stowarzyszenie już nie funkcjonuje.

Powyższym wątpliwościom skarżący przeciwstawili jedynie dowód w postaci dokumentu potwierdzającego przekazanie darowizn przez Marka M. od Prezesa Zarządu Głównego, Henryka M. Dokumenty wystawiane przez te osoby zostały ocenione jako niewiarygodne przy okazji ustaleń dotyczących potwierdzenia darowizny na rzecz Sanktuarium [...].

Odnosząc się do kwestii darowizny w kwocie 116.500 zł przekazanej przez Mariusza A. na rzecz Sanktuarium [...] Zakon [...], w ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że skarżący nie wykazał przekazania takiej darowizny. W tym zakresie skarżący formułowali zarzut zarówno naruszenia art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP, jak również art. 26 ust. 1 pkt. 9 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polemizując z oceną złożonych sprawozdań, lecz domagając się również uwzględnienia dokonanych darowizn na podstawie i w granicach limitu przewidzianego w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W zaskarżonej decyzji organy zawarły rozbudowany wywód podważający spełnienie przez skarżących warunku przedstawienia sprawozdania wymaganego przez przepisy ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP, by w efekcie zająć stanowisko, że skarżący w ogóle nie udowodnili przekazania darowizny na rzecz Sanktuarium.

Analizując przeprowadzone przez organy w tym zakresie postępowanie dowodowe i wywiedzione na jego podstawie wnioski, Sąd uznał, że jest ono wyczerpujące, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów a wywiedzione wnioski są logiczne, znajdują oparcie w dowodach.

W trakcie postępowania, na zapytanie organu, Rektor Sanktuarium [...] poinformował, że podmiot ten nie prowadzi rejestracji darowizn, co oznacza, że nie może w ogóle potwierdzić faktu otrzymania darowizny od skarżącego. Słusznie uznały organy, że takie stanowisko obdarowanego podważa prawdziwość potwierdzenia i sprawozdania opatrzonego datą 31 grudnia 2001r przedłożonego na tę okoliczność przez stronę 15 czerwca 2005r.

Rektor Sanktuarium, który w 2001r był Przeorem Domu Zakonnego w [...], ksiądz Kazimierz B., zeznał jako świadek, że nie przypomina sobie rejestracji darowizny od skarżących, nie składał sprawozdania dla nich o przeznaczeniu ich darowizny na działalność charytatywno – opiekuńczą i nie dysponuje dokumentami potwierdzającymi otrzymanie przedmiotowej darowizny. W odpowiedzi na okazany mu dokument sprawozdania, na które powołuje się skarżący, wprost zeznał, że podpis na dokumencie nie jest jego własnoręcznym podpisem a pieczątka Sanktuarium została sfałszowana. Świadek podkreślił, że nic mu nie wiadomo, żeby taka kwota, jaką wskazuje skarżący wpłynęła do kasy zakonnej.

Jednocześnie świadek wskazał, że "stałe pełnomocnictwo" dla Henryka M. do odbioru darowizn na rzecz Domu zakonnego G. z [...] 2002r, na które powoływali się skarżący, nie zostało przez świadka podpisane a dodatkowo jego autentyczność świadek zakwestionował podnosząc, że Sanktuarium nie używało papieru z takim nadrukiem, jakie widnieje na dokumencie na k. 170 akt, jak również nie dysponowało pieczątką o wzorze istniejącym na przedmiotowym dokumencie. Świadek zeznał, że od Henryka M. a otrzymał kilkakrotnie sumy pieniężne od 9 do 12 tys. zł ale nie żądał on wówczas wystawienia pokwitowania, co nawet dziwiło świadka. Świadek zakwestionował także prawdziwość innych dokumentów wystawionych rzekomo przez Sanktuarium (np. akcja "Chleb dla rodzin wielodzietnych o znacznym ubóstwie").

W tych okolicznościach organy miały podstawę do odmówienia wiary prawdziwości okolicznościom, które zostały potwierdzone dokumentami przedłożonymi przez skarżących.

Okoliczność, że skarżący wnosił o przesłuchanie w charakterze świadka także księdza Jana B., który przebywa w Ameryce a jego miejsce pobytu i data powrotu nie są znane wobec czego dowodu tego nie można było przeprowadzić, nie może być interpretowana na korzyść skarżących. Strona, licząc się z potrzebą wykazania istotnej dla niej okoliczności winna uwzględniać także możliwość przeprowadzenia danego dowodu. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe dawało organom podstawę do ustalenia stanu faktycznego i wydania na jego podstawie rozstrzygnięcia.

Aczkolwiek faktycznym sporem w sprawie objęta była jedynie możliwość odliczenia przez skarżących spornych darowizn, to z uwagi na treść wniosku skargi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, Sąd przeanalizował całość rozstrzygnięcia.

W odniesieniu do ustalenia, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżący zawyżył przychody o kwotę 143,05zł oraz koszty uzyskania przychodów o kwotę 2.218,36zł Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153. poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.