Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 77/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 3 i 5
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Asesor WSA Paweł Daniel Asesor WSA Robert Talaga Protokolant: sekr. sąd. Elżbieta Polody po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2024 roku sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 6 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrot kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia 5 października 2023 r., nr [...] (znak [...]), działając na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 poz. 682 ze zm. dalej Pr. bud.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 poz. 775 dalej k.p.a.) odmówił spółce E. sp. z o.o. zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę znaku informacyjno-cenowego oraz zadaszenia nad miejscami postojowymi na terenie projektowanej stacji ładowania pojazdów w P., przy ul. [...] (cz. dz. nr [...], ark. [...], obręb Ł.).

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 17 marca 2023 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wiaty nad stanowiskami do ładowania pojazdów i pylonu cenowego na terenie projektowanej stacji ładowania pojazdów w P., ul. [...] (dz. nr [...] ark. [...], obręb J. raz dz. nr [...], ark. [...], obręb Ł.). Dnia 11 maja 2023 r. wniosek skorygowano w ten sposób, że obejmował udzielenie pozwolenia na budowę znaku informacyjno-cenowego oraz zadaszenia nad miejscami postojowymi na terenie projektowanej stacji ładowania pojazdów.

Decyzją z dnia 1 czerwca 2023 r., nr [...], organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji z powodu niezgodności inwestycji z uchwałą Rady Miasta P. z 11 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych przy stadionie miejskim w rejonie ulic [...], [...] w P. (Dz. Urz. Woj. W. z 30 kwietnia 2007 r., Nr [...], poz. 1603, dalej jako m.p.z.p. lub plan miejscowy). Wojewoda decyzją z dnia 1 sierpnia 2023 r., znak [...], uchylił powyższą decyzję Prezydenta, stwierdzając, że przedwcześnie organ I instancji orzekł o niezgodności inwestycji z planem miejscowym.

Ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta P. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości wniosku. W odpowiedzi w dniu 28 sierpnia 2023 r. pełnomocnik inwestora przedłożył brakujące dokumenty oraz wyjaśnił, że zdaniem inwestora inwestycja nie narusza postanowień obowiązującego planu miejscowego. Skarżąca podniosła, że organ błędnie kwalifikuje inwestycję jako stację paliw. Podkreśliła, że na stację ładowania pojazdów uzyskała już pozwolenie na budowę, a aktualnie chce wybudować jedynie zadaszenie nad miejscami postojowymi oraz pylon cenowy, które stanowią uzupełnienie stacji ładowania pojazdów. Spółka wskazała, że znak cenowy nie stanowi reklamy, a obowiązkiem prowadzącego stację ładowania pojazdów jest informowanie o cenach towarów i usług.

Po analizie dostarczonych dokumentów oraz projektów organ I instancji ocenił, że nie zostały usunięte wszystkie nieprawidłowości, zatem zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a. powiadomił skarżącą, iż brak dostosowania wniosku do zapisów m.p.z.p. może skutkować wydaniem decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

Ponadto organ I instancji uzyskał stanowisko z Wydziału Urbanistyki i Architektury, oddziału Uchwały Krajobrazowej i Egzekucji Urzędu Miasta P., zgodnie z którym realizacja pylonu cenowego jest niezgodna z uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 11 lipca 2023 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie P. (dalej: uchwała krajobrazowa).

Prezydent Miasta P. zwrócił również uwagę, że 13 marca 2023 r. udzielono skarżącej pozwolenia na budowę stacji ładowania pojazdów elektrycznych wraz z gablotą informacyjną przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb J. i dz. nr [...], ark [...], obręb Ł.). Wydając przedmiotową decyzję uznano, że miejsca postojowe, wraz z punktami ładowania, wewnętrzną instalacją elektryczną oraz gablotą cenową stanowią stację ładowania, która jest elementem obiektu budowlanego — parkingu. Oceniono, że inwestycja jest zgodna z m.p.z.p.- w § 4 pkt 8b plan określa teren KP1 jako teren publicznych parkingów. Nadto w § 5 ust. 2 pkt 5 plan dopuszcza lokalizowanie stacji transformatorowych SN/nn wolnostojących do wysokości nie większej 2,5m od poziomu terenu, a w § 13 ust. 1 pkt 2 ustala zachowanie istniejących sieci, z możliwością ich remontu, przebudowy lub rozbudowy.

Organ I instancji wskazał także, że wniosek z dnia 13 grudnia 2022 r., na podstawie którego została wydana przywołana decyzja o pozwoleniu na budowę, obejmował pierwotnie wiatę nad stanowiskami do ładowania oraz pylon cenowy. Inwestor został wówczas zobowiązany do doprowadzenia projektu do zgodności z m.p.z.p., skorygował wniosek i zrezygnował z pylonu cenowego oraz wiaty.

Oceniając więc obecny wniosek inwestora obejmujący wyłącznie znak informacyjno cenowy i zadaszenie organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, że ich realizacja pozostaje w sprzeczności z m.p.z.p. i uchwałą krajobrazową, a inwestor mimo wezwania nie skorygował swojego wniosku. W konsekwencji Prezydent Miasta P. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę.

W odwołaniu z dnia 18 października 2023 r. do Wojewody spółka E. sp. z o.o. w W. zaskarżyła decyzję organu I instancji w całości, wniosła o jej uchylenie i zarzuciła Prezydentowi Miasta P. wydanie jej z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 4 i 5 Pr. bud. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie wiążącego organ stanowiska Wojewody wyrażonego w decyzji z dnia 1 sierpnia 2023 r. oraz naruszenie art. 10 k.p.a. zw. z art. 79a k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji okoliczności znanych organowi i nie umożliwienie spółce zajęcia stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji, i tym samym naruszenie prawa strony do udziału w toczącym się postępowaniu i wywierania wpływu na jego wynik, prowadzące w konsekwencji do naruszenia art. 8 k.p.a.

Motywując odwołanie spółka podtrzymała swoje stanowisko, że inwestycja jest zgodna z m.p.z.p. i uchwałą krajobrazową, bowiem zadaszenie (wiata), jak i znak informacyjno są bezpośrednio związane z przedmiotowym przeznaczeniem terenu. Budowa zadaszenia ma na celu zapewnienie skrycia się przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi dla użytkowników miejsc postojowych przeznaczonych do ładowania samochodów elektrycznych. Natomiast znak informacyjny nie jest reklamą wolnostojącą, lecz jedynie wymaganą przez prawo informacją o cenach prądu za ładowanie samochodu, zgodnie z ustawą z dnia 10 lipca 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług. Zdaniem spółki przy ocenie nowego zamierzenia organ powinien zauważyć, że jest to kontynuacja i uzupełnienie wcześniejszego zamierzenia (stacji ładowania pojazdów), a oba zamierzenia są ze sobą związane.

Wojewoda decyzją z dnia 6 grudnia 2023 r., nr [...] [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P..

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 13 marca 2023 r. Prezydent Miasta P. zatwierdził projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę stacji ładowania pojazdów elektrycznych wraz z gablotą informacyjną w P. przy ul. [...] (dz. nr [...] , ark. [...], obręb J. i dz. nr [...], ark. [...], obręb Ł.). Wojewoda stwierdził, że w ramach powyższej decyzji rozstrzygnięto już ostatecznie o charakterze inwestycji, która może zostać zrealizowana na rozpatrywanym terenie. Uznano bowiem, że wiata nad stanowiskami do ładowania pojazdów oraz pylon cenowy na rozpatrywanym terenie nie mogą powstać z uwagi na zapisy m.p.z.p. Wojewoda wyjaśnił, że część działki nr [...] stanowiąca teren inwestycji jest oznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KP1 - teren publicznych parkingów (§ 4 pkt 8 lit. b m.p.z.p.). Zgodnie z § 12 ust. 3 m.p.z.p. w ramach parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania dla terenów komunikacji - ustalono dla terenu o symbolu KP1:

- lokalizację stanowisk postojowych prostopadle do obowiązującej linii zabudowy na terenie US1 w sposób umożliwiający dojścia pieszych do stadionu,

- minimalną liczbę stanowisk postojowych - 500,

- lokalizację stanowisk postojowych dla obsługi terenów US1 i ZP/ZN,

- możliwość lokalizowania parkingu podziemnego.

Zdaniem Wojewody z powyższego wynika, że w miejscowym planie nie przewidziano możliwości realizacji stanowisk postojowych, które miałyby zostać w specjalny sposób wydzielone z parkingu np. poprzez zadaszenie, wygrodzenie wiatą dla potrzeb świadczenia dodatkowych usług (np. ładowania pojazdów elektrycznych).

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w § 5 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p. - w ramach zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego - ustalono zakaz lokalizowania reklam w postaci wolnostojącej na wszystkich terenach w granicach planu, z wyłączeniem terenu oznaczonego symbolem KP5. W § 5 ust. 2 pkt 6 planu dopuszczono lokalizowanie reklam jedynie na elewacjach budynków. Zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 5 planu, przez reklamę rozumie się nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami. Wojewoda stwierdził więc, że na przedmiotowym terenie nie przewidziano możliwości realizacji zadaszeń, wiat, czy też znaków informacyjno-cenowych, które w świetle ustaleń miejscowego planu należy zaliczyć do reklam.

Wojewoda zgodził się z organem I instancji, że inwestor nie wykonał w wyznaczonym terminie postanowienia z 23 sierpnia 2023 r., wydanego w trybie art. 35 ust. 3 Pr. bud., w zakresie doprowadzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego to stanu zgodności z ustaleniami miejscowego planu (§ 4 pkt 8 lit. b, § 5 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 6 m.p.z.p.), wobec czego wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 Pr. bud. uznał za w pełni uzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka E. sp. z o.o. zaskarżyła w całości decyzję Wojewody, wniosła o jej uchylenie jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P., zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania i zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1, 35 ust. 4 i 5 Pr. bud. oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a.

W skardze spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko odnoszące się do błędnego uznania przez organ, iż planowane zamierzenie jest niezgodne z m.p.z.p., bowiem powołane przez organy ograniczenia dotyczą zdaniem skarżącej realizacji stanowisk postojowych, a spółka zamierza zrealizować tylko zadaszenie oraz tablicę informacyjną, związaną ściśle ze stacją ładowania pojazdów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, lecz nie z przyczyn w niej podniesionych.

Przedmiotem kontroli Sądu uczyniono decyzję Wojewody z dnia 6 grudnia 2023 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 5 października 2023 r., nr [...], odmawiającego spółce E. sp. z o.o. w W. zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę znaku informacyjno-cenowego oraz zadaszenia nad miejscami postojowymi na terenie projektowanej stacji ładowania pojazdów w P., przy ul. [...] (cz. dz. nr [...], ark. [...], obręb Ł.).

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w sprawie decyzji stanowił art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 poz. 682 , w tekście w skrócie: Pr. bud.). Zgodnie z ust. 1 pkt 1 lit. a tego artykułu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Art. 35 ust. 3 i 5 Pr. bud. stanowi z kolei, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4).

Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. To nie wyczerpuje jednak obowiązków organu, który winien zbadać nadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z innymi przepisami prawa miejscowego. Do innych aktów prawa miejscowego wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. należą m.in. tzw. uchwały krajobrazowe wydawane na podstawie art. 37a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy tzw. uchwały antysmogowe wydawane na podstawie art. 96 ustawy – Prawo ochrony środowiska, regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, regulamin dostarczania wody i odprowadzenia ścieków, plan ochrony dla parku krajobrazowego oraz uchwały wyznaczające strefy ochrony krajobrazu.

Z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy istotne jest to, że teren inwestycji położony jest w granicach objętych regulacjami uchwały Rady Miasta P. z dnia 11 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych przy stadionie miejskim w rejonie ulic [...], [...] w P. (w skrócie jako m.p.z.p. lub plan miejscowy) oraz uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia 11 lipca 2023 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie P. (Dz.Urz.Woj.W. . z 2023 poz. 7054 dalej jako uchwała krajobrazowa).

Rozpoznając wniosek skarżącej, obejmujący budowę zadaszenia nad miejscami postojowymi oraz znaku informacyjno-cenowego na terenie stacji ładowania pojazdów organy doszły do przekonania, że przepisy aktów prawa miejscowego nie pozwalają na realizację tych obiektów.

W zakresie zadaszenia organy obu instancji zgodnie wskazały, że jego budowa jest niezgodna z postanowieniami m.p.z.p. Na poparcie powyższego organy wskazały, że część działki nr [...] z planowaną inwestycją należy do terenu oznaczonego w miejscowym planie symbolem KP1 - teren publicznych parkingów (§ 4 pkt 8 lit. b m.p.z.p.). Dla powyższego terenu, zgodnie z § 12 ust. 3 m.p.z.p. w ramach parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania dla terenów komunikacji przewiduje się:

- lokalizację stanowisk postojowych prostopadle do obowiązującej linii zabudowy na terenie US1 w sposób umożliwiający dojścia pieszych do stadionu,

- minimalną liczbę stanowisk postojowych - 500,

- lokalizację stanowisk postojowych dla obsługi terenów US1 i ZP/ZN,

- możliwość lokalizowania parkingu podziemnego.

Plan miejscowy w § 12 ust. 1 pkt 3 zakazuje lokalizacji obiektów budowlanych nie związanych z przeznaczeniem terenu, w tym stacji paliw.

Z kolei dla powyższego terenu § 8 ust. 2 pkt 1 i 2 dopuszcza lokalizowanie obiektów małej architektury i obiektów infrastruktury technicznej z uwzględnieniem ustalonych w planie parametrów i wskaźników zabudowy na terenach komunikacji.

Zgodnie z § 2 pkt 6 m.p.z.p. za obiekty infrastruktury technicznej rozumie się obiekty i sieci wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, telekomunikacyjne, cieplne oraz elektroenergetyczne. Tereny komunikacji to tereny dróg, pieszojezdni, ciągów pieszych i parkingów (§ 2 pkt 13 m.p.z.p.).

Z powyższych przepisów wynika, że tereny KP1 przeznaczone zostały pod tereny komunikacji — tereny publicznych parkingów, na co wskazują w szczególności ustalenia zawarte w § 12 ust. 3 m.p.z.p. Prawodawca lokalny poza lokalizacją stanowisk postojowych dopuszcza możliwość sytuowania obiektów małej architektury i obiektów infrastruktury technicznej. Niewątpliwie zadaszenie nad miejscami postojowymi nie jest ani obiektem małej architektury, ani obiektem infrastruktury technicznej. Zdaniem Sądu planowane przez skarżącą zadaszenie nie jest również obiektem budowlanym związanym z przeznaczeniem terenu. Skoro teren KP1 służy lokalizacji miejsc postojowych to nie można uznać, by budowa zadaszenia nad stacją ładowania pojazdów była związana z przeznaczeniem tego terenu. Wprawdzie stacja ładowania pojazdów obejmuje miejsca postojowe, lecz jej zasadnicza funkcja nie dotyczy parkowania tylko ładowania pojazdów elektrycznych. Skarżąca w toku postępowania wskazywała, że zadaszenie służyć ma skryciu podczas oczekiwania na załadowanie samochodu (por. pismo z dnia 10 maja 2023 r. k. [...]), a w projekcie zagospodarowania terenu wskazano, że zadaszenie nad miejscami postojowymi do ładowania pojazdów ma za zadanie dać możliwość czekania podróżującemu na dalszą podróż tj. po naładowaniu samochodu elektrycznego (str. [...] projektu zagospodarowania terenu). Powyższe w ocenie Sądu świadczy o tym, iż planowane zadaszenie nie ma służyć ochronie miejsc postojowych, a miejsc do ładowania pojazdów i ich użytkowników na czas tego ładowania.

Z powyższych względów Sąd podziela stanowisko organów, że w planie miejscowym nie przewidziano możliwości realizacji zadaszenia nad stacją ładowania pojazdów elektrycznych. Planowany przez skarżącą obiekt nie jest bowiem związany z przeznaczeniem trenu KP1 pod teren parkingu.

Wniosek skarżącej dotyczył również uzyskania pozwolenia na realizację "znaku informacyjno-cenowego" z wyświetlaczem cen za pobór energii elektrycznej do ładowania pojazdów o wymiarach 1,05 x 3,70 m (zob. str.4-5 projektu architektoniczno budowlanego). Zdaniem Sądu powyższy obiekt wbrew stanowisku skarżącej pełni funkcję reklamy, a ściślej stanowi urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 2 pkt 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: u.p.z.p.) - kwalifikującym się (z uwagi na betonowy fundament i trwałe powiązanie z gruntem) w świetle ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane do kategorii budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 P.b., na budowę którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z definicją legalną urządzenie reklamowe to przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Sama reklama zaś, to w myśl art. 2 pkt 16a u.p.z.p. upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne.

Wskazany przez skarżącą w projekcie budowlanym znak informacyjno- cenowy, obejmujący widoczną nazwę E. i logo (zob. rys. [...] projektu) stanowi urządzenie reklamowe, które służyć ma informowaniu i zachęcaniu do skorzystania z usług skarżącej w ramach prowadzonej przez nią stacji ładowania pojazdów elektrycznych. Nie można więc uznać, że jest to jedynie wyraz spełnienia obowiązków wynikających z ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 poz. 168). Powyższą funkcję spełnia gablota informacyjna, na którą skarżąca uzyskała pozwolenie na budowę na mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 13 marca 2023 r. nr [...] (k. [...]-[...] akt II instancji).

Oceniając możliwość realizacji wymienionego zamierzenia Wojewoda wskazał, że § 5 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p. — w ramach zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego – zakazuje lokalizowania reklam w postaci wolno stojącej na wszystkich terenach w granicach planu, z wyłączeniem terenu oznaczonego symbolem KP5. W § 5 ust. 2 pkt 6 planu dopuszczono lokalizowanie reklam na elewacjach budynków. Zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 5 miejscowego planu, przez reklamę rozumie się nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami. Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na powyższe przepisy na rozpatrywanym terenie nie jest możliwa realizacja znaku informacyjno-cenowego (pełniącego funkcję reklamy).

Należy jednak zwrócić uwagę, że zgodnie z nowelizacją dokonaną ustawą z 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. z 2015 r. poz. 774 dalej u.z.o.k.), która weszła w życie 11 września 2015 r., kwestie sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych, szyldów oraz ogrodzeń mogą być regulowane w odrębnej uchwale (zwanej powszechnie uchwałą reklamową lub uchwałą krajobrazową) będącej, zgodnie z wyraźną dyspozycją ustawodawcy, aktem prawa miejscowego (art. 37a ust. 4 u.p.z.p.). Powyższą nowelizacją uchylony został dotychczas obowiązujący art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., który stanowił podstawę do regulowania w planie miejscowym zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.

Ustawa z 24 kwietnia 2015 r. zawierała również przepisy przejściowe. Zgodnie art. 12 ust. 1 u.z.o.k. miejscowe plany obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy zachowują moc. Stosownie do ust. 2 regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Wobec tego w przypadku gdy obowiązujący w dniu wejścia w życie u.z.o.k. plan miejscowy zawierał regulację przewidzianą w art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. postanowienia w tym zakresie zachowują moc obowiązującą do czasu ewentualnego wejścia w życie uchwały krajobrazowej (art. 12 ust. 2). Wejście w życie uchwały krajobrazowej skutkuje zaś uchyleniem regulacji planów miejscowych w części przyjętej na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. Celem ustawodawcy w powyższej nowelizacji było zatem przyjęcie całościowego, spójnego dla terenu całej gminy aktu prawa miejscowego regulującego m.in. zasady sytuowania tablic i urządzeń reklamowych w miejsce rozdrobnionych regulacji zawartych w planach miejscowych uchwalonych dla poszczególnych terenów gminnych.

Podkreślenia wymaga, że obowiązujący dla terenu inwestycji m.p.z.p. został przyjęty uchwałą Rady Miasta P. z dnia 11 kwietnia 2006 r. nr [...], a więc nie tylko przed wprowadzeniem przepisów o uchwałach krajobrazowych (art. 37a-37e u.p.z.p.), ale jeszcze przed dodaniem art. 15 ust. 3 pkt 9 do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten obowiązywał od 21 października 2010 r. do 10 września 2015 r. W dacie uchwalania m.p.z.p. obowiązujący art. 15 ust. 2 u.p.z.p. (Dz.U. z 2003 poz. 80) wskazywał, że w planach miejscowych określa się obowiązkowo m.in. zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych. Przepisy te nie zawierały jednak wprost uregulowań odnoszących się do kwestii sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych.

Jak już wcześniej zaznaczono dla powyższego terenu obowiązuje aktualnie uchwała krajobrazowa, przyjęta uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 11 lipca 2023 r.

Literalna wykładnia art. 12 ust. 2 u.z.o.k. wskazywałaby na to, że skoro plan miejscowy uchwalono przed dodaniem do u.p.z.p. art. 15 ust. 3 pkt 9 to nie zachodzi przypadek o jakim mowa w tym przepisie, a mianowicie podjęta w późniejszym okresie na podstawie art. 37a u.p.z.p. uchwała krajobrazowa nie zastępuje tych postanowień planu które odnoszą się do zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Zdaniem Sądu uprawnione jest jednak w rozpoznawanym przypadku odstąpienie od prima facie jasnych rezultatów wykładni językowej art. 12 ust. 2 u.z.o.k. na rzecz takiego sposobu jego rozumienia, które koreluje z efektami stosowania dyrektyw wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. Ograniczenie się do wykładni literalnej jest niewystarczające, bowiem niweczy cel jaki przyświecał ustawodawcy wraz z przyjęciem przepisów wprowadzających uchwały krajobrazowe. W rozpoznawanej sprawie obowiązujący m.p.z.p., mimo iż podjęty przed dodaniem art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. zawiera uregulowania dotyczące sytuowania reklam (§ 5 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 6, § 2 pkt 5). Zdaniem Sądu w stosunku do tego planu – kierując się dyrektywami wykładni funkcjonalnej oraz założeniem racjonalności ustawodawcy – zastosowanie znajduje przywołany wyżej przepis art. 12 ust. 2 u.z.o.k. W konsekwencji wobec podjęcia przez Radę Miasta P. uchwały krajobrazowej z dnia 11 lipca 2023 r. od dnia wejścia jej w życie przepisy planu miejscowego z dnia 11 kwietnia 2006 r. w zakresie uregulowań dotyczących sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń przestały obowiązywać.

Z powyższych względów decyzja Wojewody okazała się wadliwa – organ oceniając możliwość realizacji znaku informacyjno-cenowego prawidłowo zakwalifikował go jako urządzenie reklamowe, lecz nie rozważył relacji pomiędzy postanowieniami m.p.z.p. a obowiązującą uchwałą krajobrazową i w rezultacie oparł swoje rozstrzygnięcie na zapisach m.p.z.p., które już nie obowiązywały. Powyższe uchybienie skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I wyroku).

Ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej organ odwoławczy zastosuje się do wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na koszty postępowania sądowego składają się: wpis od skargi (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).