Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 499/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
659
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie wniosków z dnia [...] października 2022 r. o wydanie zaświadczeń żądanej treści oddala skargę


UZASADNIENIE

P.S. w piśmie z [...] lipca 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w sprawie z jego wniosków z dnia [...] października 2022 r. o wydanie zaświadczeń : 1) zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1611, zwane dalej: rozporządzeniem z 2005 r.) za okres od 2007 do 2018 r.; 2) zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, o których mowa w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia, za okres od [...] stycznia 2019 r. do [...] grudnia 2019 r.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 35 § 1 - 3 i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez: niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, w przepisach określonych w k.p.a., podejmowanie wyłącznie czynności pozornych, mimo że sprawa powinna być załatwiona w oparciu o dowody załączone przez niego do wniosku o wszczęcie postępowania oraz znane organowi z urzędu, a także wielokrotne przedłużanie terminu załatwienia sprawy i nieinformowanie strony o powodach opóźnienia w jej załatwieniu;

2. § 14 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 20 i § 21 § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 2373, zwane dalej rozporządzeniem z 2018 r.) poprzez: nieudzielenie skarżącemu, który złożył wniosek o przejście na emeryturę, informacji w zakresie przewidywanej wysokości podstawy świadczeń emerytalnych, z uwagi na brak wydania zaświadczenia o okresie służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, a w konsekwencji pozbawienie go realnej możliwości podjęcia ewentualnej decyzji o cofnięciu wniosku o przejście na emeryturę.

P.S. wniósł o stwierdzenie, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, stwierdzenie że przewlekłość organu w prowadzeniu postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie sumy pieniężnej w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi P..S. opisał przebieg postepowania. Podał, że raportami z dnia [...] października 2022 r. (które wpłynęły do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w [...] października 2022 r.) zwrócił się do organu o wydanie zaświadczeń potwierdzających pełnienie przez niego służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 i § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. W dniu [...] listopada 2022 r. Szef ABW zawiadomił go po raz pierwszy o niedotrzymaniu terminu załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 217 § 3 k.p.a. i wyznaczył nowy termin (na [...] stycznia 2023 r.)

Tożsame postanowienia o niedotrzymaniu terminu załatwienia sprawy organ wydał [...] stycznia, [...] marca, [...] kwietnia i [...] maja 2023 r., wyznaczając nowe terminy jej załatwienia (odpowiednio na [...] marca, [...] kwietnia, [...] maja i [...] czerwca 2023 r.). Postanowienia te, podobnie jak ich pierwowzór, zawierały jedynie lakoniczne w treści uzasadnienia, że powodem niewydania zaświadczeń w terminie był zakres czynności niezbędnych do przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego, bez wskazania konkretnych przyczyn związanych z opóźnieniem w ich wydaniu oraz wskazania, jakie konkretne czynności zostały podjęte w celu załatwienia sprawy.

Skarżący podał, że w tych okolicznościach faktycznych, w dniu [...] maja 2023 r. wniósł ponaglenie do Szefa ABW, domagając się niezwłocznego załatwienia sprawy, stwierdzenia, że organ prowadzi postępowanie w sposób przewlekły, z rażącym naruszeniem prawa, wyznaczenia terminu załatwienia sprawy, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia sprawy przyszłości.

P.S. podniósł, że w odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia [...] maja 2023 r. organ poinformował go, że w związku z charakterem prowadzonej sprawy, nie jest możliwe przekazanie w jawnym dokumencie, jakim jest postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, szczegółowych informacji, jakiego rodzaju czynności muszą zostać podjęte w celu załatwienia sprawy. Szef ABW dodał, że w sprawie konieczne jest dokonanie sprawdzeń w dokumentach znajdujących się w dyspozycji innych jednostek organizacyjnych oraz dokumentacji archiwalnej.

Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2023 r. Szef ABW powiadomił go o niezałatwieniu sprawy w wyznaczonym (przedłużonym) terminie, przyczynach zwłoki oraz wskazał nowy termin jej załatwienia ([...] lipca 2023 r.).

P.S. odwołując się do orzecznictwa sadowego podniósł, że o przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organ niedochowuje należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzenia czynności pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postepowania zachodzi zatem wówczas, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekłe i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia, gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, wykonując czynności w dużym odstępie czasu bądź czynności pozorne, powodujące, że formalnie nie jest bezczynny.

Zdaniem skarżącego, przedstawione okoliczności faktyczne i prawne prowadzą do wniosku, że zarzut przewlekłości postępowania jest uzasadniony.

P.S. podkreślił, że w żadnym z wydanych postanowień określających termin załatwienia sprawy, organ nie był w stanie wskazać konkretnych przyczyn niezałatwienia sprawy w przedłużonym terminie. Charakter sprawy (o wydanie zaświadczeń potwierdzających pełnienie służby w określonych warunkach), nie jest na tyle skomplikowany, by wymagał aż przedłużania terminu jej załatwienia, zwłaszcza że Szef ABW posiada pełną dokumentację jego służby.

Na zakończenie skarżący wywiódł, że nie można zgodzić się z organem, że w związku z prowadzoną sprawą nie jest możliwe przekazanie w jawnym dokumencie, jakim jest postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, szczegółowych informacji jakiego rodzaju czynności muszą zostać podjęte w celu zakończenia postępowania. Obowiązek informowania strony o przyczynach opóźnienia w rozpatrzeniu jej sprawy, spoczywa na organie prowadzącym postępowanie (art. 36 k.p.a.) i nie jest ograniczony w stosunku do funkcjonariuszy służb. Konieczność zwrócenia się do innych podmiotów przez organ prowadzący postępowanie, nie usprawiedliwia przewlekłości w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 września 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 273/19 wywiódł, że "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym nie zawiera odrębnych od k.p.a. przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy, jak również nie wyłącza ich stosowania. Kwestie związane z trudnościami organu wynikającymi z konieczności dokonania kwerendy akt nie zwalniają z zarzutu przewlekłości. Realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy".

Szef ABW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że żadna z czynności nie była pozorna, lecz zmierzała do ustalenia, czy skarżący w latach 2007-2019 pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, o których mowa w § 2 pkt 1 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. Wydanie zaświadczenia w tym przedmiocie nie jest kwestią weryfikacji pojedynczego faktu (co uzasadniałoby załatwienie sprawy zasadniczo w przewidzianym do tego terminie), ale wielu okoliczności mających miejsce w podanym okresie. Wyjaśnił przy tym, że skarżący pełnił wówczas służbę w różnych jednostkach organizacyjnych, a więc postępowanie nie mogło zakończyć się po przeprowadzeniu kwerendy dokumentów będących w dyspozycji tylko jednego organu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Szef ABW podał, że skarżący został zwolniony ze służby na własne żądanie w terminie ustawowo wymaganym tj. do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby (art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Dz.U. z 2023 r., poz. 1136). W związku powyższym organ nie jest odpowiedzialny za terminy, w których skarżący złożył raport o zwolnienie ze służby oraz wnioski o wydanie zaświadczeń i to funkcjonariusz mógł zadecydować o kolejności podejmowanych działań. Ponadto, zgodnie z § 20 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2018 r. organem, który udziela informacji o warunkach i dowodach wymaganych do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego oraz udziela pomocy przy ubieganiu się o ustalenie tego prawa jest organ emerytalny w rozumieniu tego rozporządzenia, tj. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA.

Z akt sprawy wynika, że po wniesieniu przez P.S. niniejszej skargi, Szef ABW postanowieniem z dnia [...] lipca 2023 r. (nr [...]) odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r., za okres od [...] stycznia 2019 r. do [...] grudnia 2019 r., natomiast w dniu [...] września 2023 r. wydał postanowienie (nr [...]), w którym stwierdził, że P.S. w okresie od [...] sierpnia 2007 r. do [...] stycznia 2014 r. oraz od [...] kwietnia 2014 r. do [...] listopada 2017 r. podejmował czynności, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2005 r. oraz postanowienie (nr [...]) o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2007 r., od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] marca 2014 r., od dnia [...] listopada 2017 r. do dnia [...] grudnia 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem postępowania organu w niniejszej sprawie było załatwienie wniosków o wydanie zaświadczenia o ściśle skonkretyzowanej treści. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII k.p.a. Stosownie do art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Jest to termin lex specialis w stosunku do terminów wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. Oznacza to, że ogólne terminy na załatwienie sprawy przewidziane ustawą nie mogą być stosowne nawet odpowiednio (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2/14).

Przepis art. 218 k.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, stosownie do art. 219 k.p.a., następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się szczególną, uproszczoną procedurą. Ten szczególny charakter ujawnia się zwłaszcza w tym, że w ramach tego postępowania obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący postępowanie, jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu i poświadczenie faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w jego dyspozycji lub wydanie postanowienia o odmowie np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. W przypadkach takich jak w niniejszej sprawie, dotyczących wydania zaświadczenia o pełnieniu przez daną osobę służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, tj. warunkach, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. organ zobowiązany jest ustalić, na podstawie dostępnych dokumentów, czy funkcjonariusz fizycznie zwalczał terroryzm, czy nabył uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez Centralny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji "BOA" lub samodzielny pododdział kontrterrorystyczny Policji, jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub przez Straż Graniczną, albo nabył uprawnienia i kwalifikacje minera-pirotechnika, czy brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Komendanta Głównego Straży Granicznej. Z kolei w postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu (§ 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia), musi ustalić, czy funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia.

Pojęcie przewlekłości postępowania zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. jako stan, w którym postępowanie prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość występuje w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Z przewlekłością postępowania mamy do czynienia w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności niepotrzebnych, zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania (zob. np. wyroki NSA: z 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2768/17; z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 349/18).

Przewlekłość postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia podlega kognicji sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (por. np.-. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 891/19; wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt III SAB/Łd 81/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 453/21; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 165/21, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne w CBOSA).

W orzecznictwie sądowym dotyczącym omawianej problematyki podkreśla się, że dopuszczalne jest przekroczenie terminu określonego w art. 217 § 3 k.p.a., jeżeli jest to uzasadnione wymogami postępowania wyjaśniającego. Niezachowanie tego terminu, a nawet jego wielokrotne przekroczenie może być bowiem uzasadnione koniecznością podejmowania określonych czynności przez organ, jednakże w przypadku niemożności załatwienia sprawy w wymaganym terminie, stosownie do treści art. 36 k.p.a., organ powinien wyznaczyć dodatkowy termin, podając przyczyny zwłoki i pouczając o prawie ponaglenia (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 625/21). Przyjmuje się również, że dopuszczalność przedłużania przez organ prowadzący postępowanie terminu załatwienia sprawy w trybie art. 36 k.p.a. nie świadczy z góry o bezpodstawności zarzutów wobec organu wskazujących na jego opieszałość. Poinformowanie strony przez organ administracji publicznej o przyczynie niezałatwienia sprawy w terminie, wyznaczenie nowego terminu jej załatwienia i pouczenie ją o prawie ponaglenia również podlegają kontroli sądu administracyjnego w ramach badania zarzutu bezczynności lub przewlekłości (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 43/23).

Wynikający z treści przywołanych wyżej przepisów § 2 ust. 1 pkt 2 i § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. zakres okoliczności faktycznych wymagających ustalenia, wymaga przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego. Mimo że postępowanie o wydanie zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i odformalizowanym, to jednak powinno uwzględniać zasady ogólne postępowania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 stycznia 2001 r. sygn. I SA 1808/99, LEX nr 7551 i z 10 marca 2010 r. sygn. I OSK 733/09, LEX nr 595502).

Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okresy opieszałości, które kwalifikować należy jako przewlekłe prowadzenie postępowania. Szef ABW systematycznie podejmował czynności zmierzające bezpośrednio do załatwienia sprawy, i nie ma podstaw do przyjęcia, że były to działania pozorne.

Na taką ocenę Sądu miał wpływ przede wszystkim zakres postępowania wyjaśniającego niezbędnego do wydania zaświadczenia. Jak już powiedziano, Szef ABW obowiązany był ustalić, czy w świetle danych znajdujących się w jego posiadaniu, funkcjonariusz w okresie od 2007 do 2018 r. fizycznie zwalczał terroryzm, czy nabył uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych określonych w rozporządzeniu z 2005 r., czy nabył uprawnienia i kwalifikacje minera-pirotechnika, czy brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Komendanta Głównego Straży Granicznej, a ponadto, czy w 2019 r., w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Tak szeroki zakres postępowania wyjaśniającego, przy uwzględnieniu że skarżący pełnił służbę w różnych komórkach organizacyjnych ABW w tak długim okresie czasu, wymagał nie tylko zapoznania się z jego aktami osobowymi, ale również przeprowadzenia wielu kwerend dokumentów będących w dyspozycji organu, w tym również dokumentów archiwalnych dotyczących służby byłego funkcjonariusza i na tej podstawie ustalenia okoliczności wymaganych przez powołane przepisy rozporządzenia z 2005 r. Sąd po zapoznaniu się z całością akt stwierdza, że takie czynności w sprawie podejmowano regularnie, od początku wpływu wniosków o wydanie zaświadczeń, nie były to czynności zbędne, pozorne, nie mające znaczenia dla ustalenia okoliczności istotnych dla wyjaśnienia sprawy.

Zdaniem Sądu, Szef ABW w toku postępowania, z uwagi na związanie ochroną informacji niejawnych, dostatecznie informował skarżącego o powodach niedotrzymania wyznaczonego terminu załatwienia sprawy oraz o nowym terminie jej załatwienia. Czynił to przed upływem wyznaczonego terminu.

Odnosząc się do treści skargi, należy zauważyć, że powołany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 273/19 dotyczył przewlekłości postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem byłego funkcjonariusza o wyłącznie stosowania przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2023 r., poz. 1280). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażone w nim stanowisko, zgodnie z którym trudności organizacyjne organu, kumulacja spraw czy brak etatów nie zwalniają organu z zarzutu opieszałości w postępowaniu, niemniej zauważa, że takie okoliczności w sprawie nie występowały. To zakres koniecznego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, dotyczącej "charakteru" kilkunastoletniej służby skarżącego i związana z tym konieczność ustalenia zaistnienia przesłanek, o których mowa w powołanych wyżej przepisach rozporządzenia z 2005 r. miały wpływ na długość toczącego się postępowania.

Reasumując, Sąd po analizie akt administracyjnych sprawy stwierdził, że organ systematycznie podejmował czynności w sprawie i były one ukierunkowane na wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do wydania lub odmowy wydania zaświadczeń o treści żądanej przez skarżącego.

Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł, jak w sentencji.