Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 980/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 14a-14p
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1  art. 4 ust. 3
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2008 r. sprawy ze skargi W. D. na pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów, 2) stwierdza, że uchylona pisemna interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz W. D. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 września 2007 r. W. D. wystąpił z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów.

W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że wraz z dwoma osobami fizycznymi w 2000r. nabył 30 ha gruntów rolnych oraz że nabywcy nie prowadzili działalności gospodarczej w obszarze handlu nieruchomościami. Grunty te miały być podzielone na trzech nabywców i częściowo przeznaczone pod budowę domów, a pozostały teren miał być używany przez właścicieli do celów rekreacyjnych. W 2004r. w wyniku wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, część tych gruntów została przekształcona na tereny o przeznaczeniu do zabudowy mieszkaniowej, usługowej, leczniczo - rehabilitacyjnej oraz turystycznej. Wobec zaistniałych warunków właściciele zdecydowali się do częściowego podziału gruntów i dalszej ich odsprzedaży. W związku z tym, że teren jest duży właściciele wydzielili z jego części 18 działek celem ich sprzedaży. Są to działki z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe.

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny wnioskodawca zapytał Ministra Finansów - czy sprzedaż majątku prywatnego, w tym przypadku działek wydzielonych z gruntu używanego do celów prywatnych jest podstawą do odprowadzenia należnego podatku VAT.

W jego opinii na podstawie art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, póz. 535 ze zm.) - dalej jako "ustawa o VAT", a także art. 2 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. używanie, sprzedaż bądź też inne zadysponowanie prywatnym majątkiem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają czynności określone w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Osoba fizyczna dokonująca sprzedaży własnego majątku prywatnego nie staje się podatnikiem w rozumieniu powyższych przepisów, nawet jeśli wykracza to poza incydentalną sprzedaż i przybiera charakter sukcesywny.

Minister Finansów w indywidualnej interpretacji z dnia [...] grudnia 2007 r. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Powołując przepis art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT Minister Finansów wyjaśnił, że za działalność gospodarczą w rozumieniu tych przepisów uznaje się również czynności z zakresu działalności produkcyjnej, handlowej lub usługodawców wykonywane sporadycznie, a nawet jednorazowo w sytuacji, gdy okoliczności wykonania tych transakcji wskazują na zamiar ich wykonania w sposób częstotliwy. Minister Finansów wyjaśnił również, że istotne w niniejszej sprawie jest to, że wnioskodawca wraz z osobami, z którymi nabył przedmiotowe grunty, dokonał ich podziału nie na 3 działki, lecz na 18 mniejszych, celem ich sprzedaży, co zdaniem organu świadczy o zamiarze częstotliwego, powtarzalnego wykonywania czynności dostawy. Stan faktyczny, przedstawiony we wniosku ma wskazywać, iż dopiero w związku z wejściem w życie w 2004r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściciele zdecydowali się do częściowego podziału gruntów i dalszej ich odsprzedaży, jednak, w ocenie Ministra Finansów, okoliczności sprawy wskazują, iż już w momencie zakupu wnioskodawca przewidywał, że grunty te zostaną przekształcone na tereny o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową, mając zamiar budowy domu mieszkalnego na tym gruncie. Ponadto Minister Finansów uznał, że w przedstawionym przez wnioskodawcę wniosku brak jest argumentów, że nabycie nieruchomości nastąpiło w innym celu niż, jej późniejsze zbycie. W związku z powyższym, Minister Finansów uznał, że sprzedaż nieruchomości dokonana została w warunkach wskazujących na nadanie tej sprzedaży zorganizowanego charakteru działalności gospodarczej, w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a zgodnie z art. 41 ust.1ustawy o VAT, dostawa terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę podlega opodatkowaniu stawką 22% podatku.

Pismem z dnia 10 stycznia 2008r. W. D. wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu zarzucił błędną wykładnię art. 5 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 1 i 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r., ale także art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika osoby fizycznej, która dokonała sprzedaży majątku prywatnego, który nie był nabywany z przeznaczeniem do działalności gospodarczej. Grunty zostały zakupione z zamiarem ich wykorzystywania na własne potrzeby i fakt, że z gruntu wydzielono 18 działek, które były bądź będą podlegały sprzedaży nie ma już znaczenia. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt l FPS 3/07 oraz wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92 Finanzamt Uelzen przeciwko Dieterowi Armbrechtowi.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w wydanej wcześniej interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT w związku z art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji Ministra Finansów. W uzasadnieniu stwierdził, że zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 11 lutego 2008 r., argumenty wskazują, iż zakup gruntu dokonany został w celach jego późniejszej sprzedaży, co jest stwierdzeniem bezzasadnym. Skarżący podkreślił, iż możliwość budowy domu mieszkalnego nie jest uzależniona od przekształcenia gruntu na przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową. Pomimo więc tego, iż zakupione grunty były gruntami rolnymi w 2001r. jeden z właścicieli uzyskał pozwolenie na budowę i w roku 2003, a więc przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przekształcającego grunt na budowlany, zakończył budowę domu jednorodzinnego z przeznaczeniem na cele prywatne. Budowa domu mieszkalnego na zakupionym gruncie wskazuje też, iż zamiarem nabycia gruntu było jego przeznaczenie na cele prywatne. Ponadto, zdaniem Skarżącego we wniosku jednoznacznie wskazał, iż zakup gruntu dokonywany był z zamiarem przeznaczenia na cele prywatne, a dokonując zakupu gruntu rolnego trudno przewidzieć, iż za okres 4 lat nastąpi zmiana jego przeznaczenia na cele budowlane, która umożliwi podział gruntu na małe działki i ich odsprzedaż. Ponadto, każdy z właścicieli posiada wydzielone działki budowlane, które nie zostały sprzedane i których nie ma zamiaru sprzedawać. Skarżący podniósł również, iż mając na uwadze, że w momencie zakupu gruntu, nabywca podjął decyzję o jego przeznaczeniu na cele prywatne, to późniejsza sprzedaż stanowi jedynie korzystanie z przysługującego mu prawa własności do majątku prywatnego, a wobec tego należy uznać iż przedmiotowa sprzedaż gruntu nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Na poparcie swojego stanowiska ponownie powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2006 r. sygn. akt l SA/Wr 830/06.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że dotyczyła ona postępowania o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W postępowaniu takim, toczącym się na podstawie przepisów art. 14a – 14p Ordynacji, Minister Finansów ma obowiązek ocenić stanowisko wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Oznacza to, że Minister Finansów za podstawę rozważań może przyjąć wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez domagającego się wydania indywidualnej interpretacji podatkowej. Wobec tego, to na wnioskodawcy, ciąży obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, ze wszelkimi konsekwencjami, wynikającymi z przywołanych przepisów. Natomiast Minister Finansów, nie prowadząc postępowania podatkowego czy też kontrolnego, przewidzianych w dziale IV i VI Ordynacji, bo tak wynika z art. 14 h Ordynacji, do tak przedstawionego stanu faktycznego i stanowiska zainteresowanego, wyraża jedynie swoją ocenę prawną z uzasadnieniem. Ewentualnie, w sytuacji gdy wniosek nie zawiera danych faktycznych, niezbędnych dla prawidłowej kwalifikacji prawnej i przedstawienia oceny prawnej badanego przepisu podatkowego, może zażądać od wnioskodawcy, w trybie art. 169 § 1 Ordynacji, uszczegółowienia opisu stanu faktycznego. W postępowaniu tym, z założenia, nie może toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone postępowanie dowodowe, zmierzające do oceny przedstawianych przez wnioskodawcę dowodów, a organ wydający interpretację nie jest też uprawniony do kwestionowania stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę i jest zobligowany do przyjęcia za wnioskodawcą opisany przez niego stan faktyczny. Weryfikowanie zatem rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, jak również dokonywanie oceny dowodów, istotnych dla ustaleń faktycznych będzie mieć miejsce wówczas, gdy dojdzie do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Kategorycznie należy więc stwierdzić, że granice interpretacji przepisów prawa podatkowego zakreśla stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę.

W niniejszej sprawie, Skarżący W. D. we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji wyraźnie wskazał, że wraz z dwoma osobami fizycznymi w roku 2000 nabył 30 ha gruntów rolnych, nie prowadząc działalności gospodarczej w obszarze handlu nieruchomościami. Grunty te miały być podzielone na trzech nabywców i częściowo przeznaczone pod budowę prywatnych domów, pozostały teren miał być używany dla celów rekreacyjnych przez właścicieli. W roku 2004 w wyniku wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściciele zdecydowali się do częściowego podziału gruntów i dalszej ich odsprzedaży. Wobec tego wydzielono 18 działek pod budownictwo mieszkaniowe celem ich sprzedaży. Problem podatnika to "czy sprzedaż majątku prywatnego (w tym przypadku działek wydzielonych z gruntu używanego do celów prywatnych) jest podstawą do odprowadzenia należnego podatku VAT?"

Skoro tak został przedstawiony stan faktyczny, przy założeniu, że grunty zostały zakupione jako majątek prywatny współwłaścicieli, a więc nie służący ich działalności gospodarczej i nadal, nawet po wyodrębnieniu 18 działek budowlanych, pozostaje majątkiem prywatnym, na którym mają być postawione domy mieszkalne współwłaścicieli i postawione pytanie, konsekwentnie dotyczące majątku prywatnego, to Minister Finansów nie miał podstaw do dokonywania stwierdzeń wykraczających poza dane z wniosku. W szczególności użyte w interpretacji indywidualnej, na str.3, zwroty o treści: "Okoliczności sprawy wskazują jednak, iż już w momencie zakupu Wnioskodawca przewidywał, że grunty zostaną przekształcone na tereny o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową, mając zamiar budowy domu mieszkalnego na tym gruncie." i " W stanie faktycznym opisanym w przedmiotowym wniosku brak argumentacji, iż zakupu nieruchomości dokonano dla innych celów aniżeli późniejsze zbycie", zawierają założenia, których w stanie faktycznym Wnioskodawcy brak.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na str. 4 napisano "W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek dla stwierdzenia, iż zakupu nieruchomości dokonano dla innych celów aniżeli późniejsze zbycie" jak też "Z opisu stanu faktycznego wynika, iż poczynaniom Zainteresowanego można przypisać znamiona częstotliwości, które wynikają z faktu dokonania podziału przedmiotowych nieruchomości gruntowych i zamiaru ich sprzedaży z określonym zyskiem" . Tymczasem z wniosku nic takiego nie wynika, a więc jest to ocena stanu faktycznego, dokonana przez interpretatora. Z wniosku wynika jedynie, że wyodrębniono 18 działek celem ich sprzedaży, a nie to, że podzielono przedmiotowe nieruchomości gruntowe na owe 18 działek. To samo dotyczy użytego zwrotu "dostawa działek" , który oznacza czynności wykonywane w sposób periodyczny i ciągły, podczas gdy z wniosku wynika, że ma być to sprzedaż działek gruntowych bez oznaczenia tej sprzedaży w czasie. Na marginesie, w toku rozprawy Skarżący oświadczył, że działki stanowią 1/15 powierzchni nieruchomości. Zauważyć też należy, że z wniosku nie wynikało czy pomiędzy trzema współwłaścicielami nastąpiło zniesienie współwłasności nieruchomości wspólnej, co oznacza, że każdy z nich jest nadal współwłaścicielem całości nieruchomości, w tym również 18 wyodrębnionych działek.

Minister Finansów powinien ocenić stan faktyczny podany we wniosku podatnika, nie przypisując mu dodatkowych elementów czy też nie czyniąc innych założeń tym bardziej, że to właśnie te elementy przy interpretacji indywidualnej art.15 ust.2 ustawy o VAT, w konsekwencji rzutować muszą, na ocenę prawną przedstawionego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu o ile Minister Finansów, w przedstawionym mu stanie faktycznym, miał problemy interpretacyjne, powinien albo uzupełnić materiał w trybie art. 169 § 1 Ordynacji albo udzielić odpowiedzi hipotetycznej, zakładającej istnienie w rzeczywistości tego stanu faktycznego, który został opisany wnioskiem.

Zdaniem Sądu, ma to istotne znaczenie, właśnie w tej sprawie, gdyż właśnie w niej, w sposób klasyczny i w przejrzystej formie wystąpiła konieczność dokonania interpretacji, użytego w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, zapisu o treści :"Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujący na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły lub dla celów zarobkowych". Nie można jednak przy tym całkowicie pominąć poglądu jaki zawarł w wyroku z dnia 29 października 2007 r. sygn. Akt I FPS 3/07, Naczelny Sąd Administracyjny. Oczywiście nie ma on charakteru wiążącego sądy w innych sprawach, nie będąc uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mniej jednak, został wydany przez skład siedmioosobowy z obszernym i przekonywującym uzasadnieniem. Sprowadza się on do uznania, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynność musi być ujawniony już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. "Nie można bowiem pominąć tego, że przez pojęcie "handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Więcej nawet: z orzecznictwa ETS wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami, przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika, nawet wtedy, gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (orzeczenie z dnia 8 czerwca 2000r.,LexPolonicanr367656, w sprawie C-400/98 pomiędzy Finanzamt Goslar a Brigitte Breitsohl). Z kolei brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług" Należy też zwrócić uwagę na inny fragment wyroku "Różnica pomiędzy regulacją unijną a polską ujawnia się natomiast na tle samej definicji działalności gospodarczej. O ile bowiem zgodnie z art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą, wykonywaniem wolnych zawodów, a także wykorzystywanie w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych, o tyle przepis art. 15 ust. 2 ptu., definiując działalność gospodarczą jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, operuje zwrotem "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy". Zwrotu takiego nie ma w przepisie art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy. Należy jednak podnieść, że w przepisie art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy zawarto upoważnienie dla państw członkowskich do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie (podkreślenie Sądu) zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą zdefiniowaną w art. 4 ust. 2, w szczególności (podkreślenie Sądu) dotyczącą określonych dostaw budynków, części budynków wraz z gruntami oraz dostaw działek budowlanych, przez które to działki Vl Dyrektywa rozumieć każe każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną, "uznaną za budowlaną przez państwa członkowskie" Oznacza to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że użyty w treści art. 15 ust. 2 ptu zwrot "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", jest wyrazem swoistej realizacji przez polskiego ustawodawcę opcji zawartej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy. Realizacja tej opcji nie została przy tym ograniczona wyłącznie do dostaw budynków lub części budynków wraz z gruntem oraz działek budowlanych wymagających zdefiniowania, lecz dotyczy wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu, które dokonywane sporadycznie w związku z działalnością handlową, usługową lub produkcyjną, są wykonywane przez dany podmiot. Możliwość taka została przewidziana w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy, gdy zważyć, że w przepisie tym użyto zwrotu "w szczególności", nie ograniczając w ten sposób katalogu sporadycznych transakcji uzasadniających uznanie danego podmiotu za podatnika do transakcji dotyczących wyłącznie budynków i działek budowlanych. (...) Nie sposób jednak nie zauważyć, że realizacja opcji określonej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy w ustawie o podatku od towarów i usług nastąpiła w sposób wysoce niedoskonały i budzący wątpliwości interpretacyjne. Zamiast bowiem określić wprost i jasno, że za podatnika uznaje się każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą ustawodawca zdecydował się na skomplikowane i wymagające zabiegów interpretacyjnych rozwiązanie polegające na rozszerzeniu definicji działalności gospodarczej."

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, Minister Finansów może wypowiedzieć każdy pogląd prawny dotyczący przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, ale przy treści wniosku o interpretację, określonej przez podatnika, stosownie do art. 14a – 14p Ordynacji, pogląd ten może mieć w podstawie do rozważań, jedynie stan faktyczny wskazany przez podatnika.

Sąd, przedstawiając niniejszy pogląd, nie przesądza wniosków finalnych Ministra Finansów, jakie zapadną w tej sprawie, tym bardziej, że nie one stanowią podstawę uchylenie zaskarżonej interpretacji.

Sąd uchylił wskazany akt wobec naruszenia przez ten akt art. 14c § 1 Ordynacji poprzez wydanie oceny prawnej stanowiska podatnika przy odmiennym, do wskazanego przez niego, stanie faktycznym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ppsa oraz art. 152 ppsa i art. 200 ppsa,co do kosztów postępowania sądowego, orzekł jak w sentencji.