Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1186/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b  par. 1 pkt 4, par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lipca 2014r. sprawy ze skargi "A" w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: organ odwoławczy, SKO) utrzymało w mocy – po rozpatrzeniu zażalenia A S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca spółka) – postanowienie Wójta Gminy S. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia [...]r. nr [...]w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji tego organu podatkowego z dnia [...]r. określającej skarżącej spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 178.745,00 zł.

Wymienione rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia[...]r. nr [...]organ podatkowy pierwszej instancji określił skarżącej spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 178.745,00 zł.

Postanowieniem wydanym w tym samym dniu organ podatkowy pierwszej instancji nadał wymienionej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, wobec spełnienia – jego zdaniem - przesłanek określonych w art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej w skrócie: O.p. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji z dokumentacji księgowej oraz akt sprawy wynika, że na dzień wydania postanowienia okres do upływu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Ponadto posiada informację (dostępne także na stronie internetowej podatnika), że dokonuje on zbywania majątku znacznej wartości, co może świadczyć o niskiej płynności finansowej. Wskazał również na fakt zaniżania przez skarżącą spółkę podstawy opodatkowania, zarówno w deklaracji podatkowej za 2008 r., jak i za lata następne. Powołał się także na informację o wynikach kontroli gospodarki finansowej spółek grupy A sporządzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli (styczeń 2010), z której wynika, że istnieją zagrożenia dla regulowania zobowiązań przez A S.A. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji powyższe okoliczności stanowią uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane.

W zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżąca spółka zarzuciła: pominięcie strony w postępowaniu oraz brak uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania.

Uzasadniając podniesione zarzuty stwierdziła, że zaskarżone postanowienie doręczone zostało pełnomocnikom ustanowionym w postępowaniu wymiarowym, z pominięciem strony postępowania. Zdaniem skarżącej spółki, postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest odrębnym postępowaniem, co zresztą potwierdza orzecznictwo i piśmiennictwo. Dalej podniosła, że na terenie Gminy S. jest użytkownikiem wieczystym gruntów o łącznej powierzchni 26,79 ha o wartości ponad 2 min zł. W tej sytuacji całkowicie nieuprawnionym jest – jej zdaniem - twierdzenie, że nie wykona ciążącego na niej zobowiązania z przyczyn ekonomicznych. Nie świadczy o tym również protokół NIK-u, który dotyczy okresu sprzed prawie 5 lat.

Po rozpatrzeniu zażalenia, SKO nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, czemu dał wyraz w postanowieniu z dnia [...]r. nr [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał na wstępie, że doręczenie zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi było prawidłowe, gdyż pełnomocnik był ustanowiony w postępowaniu wymiarowym, zakończonym ww. decyzją z dnia [...]r. Ponieważ postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ma charakter wpadkowy, następuje ono w ramach postępowania międzyinstancyjnego, to tak dokonane doręczenie jest skuteczne. Oceniając przesłanki uprawniające organ podatkowy pierwszej instancji do wydania zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Z kolei w myśl art. 239b § 2 O.p. przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie wystąpiły obie wymienione przesłanki. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia okres do upływu terminu przedawnienia, który przypadał na [...]r., był krótszy niż 3 miesiące. Podkreślił, że upływ terminu przedawnienia dostatecznie uprawdopodabnia obawę niewykonania zobowiązania podatkowego szczególnie w sytuacji, gdy strona kwestionuje jego wysokość.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia pierwszoinstancyjnego oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając uchybienia mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1) 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy doszło do doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji z naruszeniem art. 145 § 1 O.p.;

2) art. 239b w związku z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. poprzez zaakceptowanie braku uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji określającej, którego termin przedawnienia jest krótszy niż 3 miesiące, nie zostanie wykonane;

3) art. 187 § 1 w związku z art. 122 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, w związku z brakiem ustaleń w przedmiocie sytuacji majątkowej skarżącego;

4) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 239 O.p. poprzez ich niezastosowanie, bowiem postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji nie mogło być utrzymane w mocy, z uwagi na niewykazanie przez ten organ przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Uzasadniając postawione zarzuty skarżąca spółka podniosła – jak w zażaleniu – że postępowanie w sprawie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, co potwierdza orzecznictwo i literatura przedmiotu, stanowi odrębne od postępowania wymiarowego postępowanie. Tym samym, doręczenie pierwszoinstacyjnego postanowienia nastąpiło z pominięciem strony, gdyż doręczono je pełnomocnikom ustanowionym w postępowaniu wymiarowym. Dalej skarżąca spółka wskazała, że organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, nie odniósł się do przesłanek jakimi kierował się organ podatkowy pierwszej instancji, tj. rzekomej trudnej sytuacji finansowej, wynikającej z informacji o zbywaniu przez spółkę majątku znacznej wartości oraz o zagrożeniach w regulowaniu zobowiązań. W ocenie skarżącej organy obu instancji nie były uprawnione do twierdzenia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, po pierwsze dlatego, że zarówno decyzja jak i postanowienie zostały wydane w tym samym dniu, w związku z czym nie była jeszcze w posiadaniu decyzji, pod drugie – wydanie rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło po opieszałym prowadzeniu postępowania wymiarowego (wobec decyzji wymiarowej dwukrotnie wydano decyzje kasacyjne). Nie została także zbadana jej aktualna sytuacja majątkowa i finansowa. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącej spółki, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej (wydanej po 3,5 roku od wszczęcia postępowania) było podyktowane jedynie zagwarantowaniem organowi prowadzenia dalszego postępowania podatkowego bez żadnych ram czasowych.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i dodało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje rozbieżność co od oceny, czy okoliczność upływu terminu może sama w sobie uzasadniać obawy niewykonania zobowiązania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie była uzasadniona, bowiem zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności Sąd odniesienie się do zarzutu wadliwego doręczenia postanowienia pierwszoinstancyjnego.

Zdaniem skarżącej spółki, doręczenie nastąpiło z jej pominięciem, gdyż dokonane zostało do rąk pełnomocników ustanowionych w odrębnym postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości.

Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że postępowanie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności ma charakter wpadkowy, incydentalny i następuje w ramach postępowania międzyinstancyjnego. W związku z czym doręczenie postanowienia ustanowionemu w postępowaniu wymiarowym pełnomocnikowi (dor. pod. B. K.) uznał za prawidłowe.

Mając na uwadze odmienne stanowiska stron, rozstrzygnięcia wymaga, czy postanowienie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej jest wydawane de facto w ramach postępowania głównego, czy też w postępowaniu odrębnym.

Jak stanowi art. 239b § 1 O.p., decyzji wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności w sytuacjach wskazanych w punktach od 1 do 4 tego przepisu, przy spełnieniu warunku opisanego w § 2. W § 3 postanowiono, że rygor ten jest nadawany przez organ podatkowy pierwszej instancji w drodze postanowienia. Z art. 239a O.p. wynika natomiast, że decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzją nieostateczną jest decyzja, co do której nie upłynął czternastodniowy termin do wniesienia odwołania lub taka, od której odwołanie w ustawowym terminie zostało już wniesione.

Wyjaśnienia wymaga, że po wydaniu i doręczeniu decyzji organ podatkowy pierwszej instancji zgodnie z zasadą dewolucji kompetencji traci uprawnienie do podejmowania czynności w sprawie już przez siebie rozstrzygniętej (za wyjątkiem przypadków dozwolonych przez ustawodawcę). Zatem zawarta w § 3 art. 239b O.p. norma kompetencyjna zastrzegająca uprawnienie tego organu podatkowego do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności wskazuje na wyłom w opisanej zasadzie i dowodzi odrębności tego postępowania. Również norma art. 165 § 5 pkt 3 O.p. wskazuje na odrębność tego postępowania, gdyż znosi ona obowiązek wydania w tym przedmiocie postanowienia o wszczęciu tego postępowania. Tak więc, gdyby postępowanie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności toczyło się w ramach postępowania "głównego", zamieszczanie tej normy byłoby zbędne.

Fakt odrębności owego postępowania potwierdza piśmiennictwo oraz orzecznictwo sądów administracyjnych (por. B. Dauter [w]: B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wyd. Prawnicze LexisNexis wydanie 6, s. 892; np. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2013 r. II FSK 2989/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).

Stwierdzić zatem należy, że postępowanie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności – jak słusznie argumentowała skarżąca spółka - jest odrębnym postępowaniem, w konsekwencji czego, organ podatkowy pierwszej instancji obowiązany jest doręczyć wydane w tym postępowaniu postanowienie nie pełnomocnikowi reprezentującemu stronę w postępowaniu "głównym", lecz samej stronie.

Zgodnie bowiem z art. 137 § 2 i § 3 O.p. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub złożone do protokołu poprzez dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, co w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, wymaga złożenia do akt toczącej się odrębnie sprawy, odrębnego dokumentu pełnomocnictwa, nawet jeśli zakres umocowania określony w pełnomocnictwie ogólnym jest szeroki (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 4 listopada 2010 r. I SA/Op 323/10, CBOSA).

Sąd nie podziela więc twierdzenia organu odwoławczego, że postanowienie o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, jako że wydawane jest w postępowaniu międzyinstancyjnym, winno być doręczone ustanowionemu tam pełnomocnikowi.

Jakkolwiek stanowisko prezentowane w tym zakresie przez organ odwoławczy było nieprawidłowe, to ustalone przez Sąd okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że doręczenie spornego postanowienia było jednak skuteczne. Z zawartości akt sprawy (zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłki) wynika bowiem, że postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji zostało doręczone, zarówno pełnomocnikom skarżącej spółki, w tym dor. pod. B. K., jak i samej stronie (w dniu [...]r.). Oznacza to zatem, że skarżąca spółka – wbrew jej twierdzeniom – nie została pominięta przy doręczeniu spornego postanowienia, wobec czego postanowienie weszło do obrotu prawnego. Nie było zatem podstaw prawnych do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia (art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p.)

Podsumowując rozważania w ramach ocenianego zarzutu Sąd stwierdza, że choć organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia zaprezentował błędną argumentację co do skuteczności doręczenia postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji, to mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy (prawidłowe doręczenie stronie), uznać należało, że naruszenie w tym zakresie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Kolejny kwestia sporna dotyczyła tego, czy organy podatkowe w wystarczający sposób uprawdopodobniły, że zobowiązanie podatkowe skarżącej spółki wynikające z decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...]r. nie zostanie wykonane.

Przypadki, w których ustawodawca przewidział możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności określone zostały w art. 239b § 1 i 2 O.p.

Dla rozstrzygnięcia spornej kwestii najistotniejsze znaczenie ma treść art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ustawy. Zgodnie z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. decyzji nieostatecznej można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, przy czym stosownie do art. 239 b § 2 O.p. nadanie rygoru może nastąpić dopiero, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Nie budzi wątpliwości, że przesłanki określone w art. 239b § 1 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy tym warunkiem koniecznym jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 O.p. wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r. I FSK 1650/10, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie organy powołały się na art. 239b § 1 pkt 4 O.p. i wskazały zaistnienie przesłanki z tego przepisu wynikającej, tj. krótszy niż 3 miesiące termin do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Według ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008 rok, została wydana w dniu [...]r. (doręczona pełnomocnikom skarżącej spółki – najwcześniejsze doręczenie nastąpiło w dniu [...]r.). Tego samego dnia zostało wydane postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, doręczone skarżącej spółce w dniu [...]r. Termin przedawnienia upływał – jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy - w dniu [...] r.

W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji uprawdopodobniły, że zobowiązanie nie zostanie wykonanie. Tym samym Sąd nie podziela zaprezentowanej w tym zakresie argumentacji skarżącej. Jak już bowiem powiedziano, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane, a w konsekwencji wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Organy podatkowe przyjmując, że uzasadnione było nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji nieostatecznej, od której – jak podał organ odwoławczy skarżąca spółka wniosła odwołanie - miały na uwadze krótki okres do upływu terminu przedawnienia tego zobowiązania ([...]r.). Takie stanowisko należy uznać za prawidłowe zważywszy, że przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 4 O.p., związana jest z perspektywą wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji, chociażby z uwagi na czas trwania postępowania odwoławczego.

Sąd stoi na stanowisku, że o ile co do zasady nie można przyjąć, że sam fakt, iż okres do upływu terminu przedawnienia jest krótszy niż 3 miesiące stanowi uprawdopodobnienie niewykonania decyzji, to nie można wykluczyć, że w pewnych sytuacjach czynnik upływu czasu będzie wyczerpywał tę przesłankę. Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Decyzja organu I instancji została bowiem wydana [...], a więc 14 dni przed upływem terminu przedawnienia, co jest już czasem na tyle krótkim, że niezależnie od sytuacji majątkowej podatnika, zagrożenie wykonania decyzji jest realne, choćby z uwagi na terminy doręczeń. W tym przypadku decyzję doręczono – jak wynika z akt sprawy – [...]. Potwierdza to zasadność przekonania organu o wysokim prawdopodobieństwie jej niewykonania.

Wbrew zarzutom skarżącej spółki, przy przesłance nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wskazanej w art. 239b § 1 pkt 4 O.p., organy podatkowe nie były zobowiązane do badania ich sytuacji majątkowej i perspektyw wykonania tego zobowiązania w świetle sytuacji majątkowej (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r. I GSK 1037/11 - CBOSA). W sytuacji gdy, jak w niniejszej sprawie, organy podatkowe powołały się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 (zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania), co szczególnie podkreślił organ odwoławczy, uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę.

W tym kontekście zasadne jest stanowisko, że nie tyle chodzi tu o okoliczności leżące po stronie podatnika, ale te związane z samym upływem czasu. Skoro zatem powołana została przesłanka z pkt 4, to przy tym uprawdopodobnieniu organ podatkowy nie musi odwoływać się do argumentacji i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowanie przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji. Przedawnienie powoduje bowiem wygaśnięcie zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 9 O.p.). W takiej sytuacji wymóg uprawdopodobnienia będzie zachowany bez względu na to, czy stan majątkowy podatnika pozwala na spłatę zobowiązania podatkowego. Tak więc, organ odwoławczy nie musiał koncentrować się na informacjach dotyczących sytuacji finansowej skarżącej spółki, na które powołał się organ podatkowy pierwszej instancji, gdyż owe informacje nie miały przesądzającego znaczenia w sprawie.

W świetle przedstawionych rozważań prawnych Sąd nie podziela zaprezentowanych w orzecznictwie, w tym w wyrokach wskazanych w skardze, odmiennych poglądów w zakresie uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania podatkowego w kontekście przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p.

Powyższe oznacza, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 239b § 2 w związku z art. 187 i art. 122 O.p., są chybione. W konsekwencji, organ odwoławczy nie miał podstaw – jak podniesiono w skardze – do uchylenia postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 239 O.p.

Odnosząc się natomiast do stwierdzenia skarżącej spółki, że zarówno decyzja, jak i postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zostały wydane w tym samym dniu, w związku z czym nie była ona jeszcze w posiadaniu decyzji Sąd wyjaśnia, że okoliczność ta nie ma potwierdzenia w aktach sprawy. Jak już bowiem Sąd wskazał, decyzja nieostateczna została doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu [...]r., a postanowienie o nadaniu natychmiastowej wykonalności tej decyzji, co prawda z tego samego dnia co decyzja, została doręczona skarżącej spółce w dniu [...]r. Zatem, nie ulega wątpliwości, że skarżąca spółka w chwili doręczenia jej postanowienia, wiedziała o istnieniu zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej.

Z kolei podniesiona przez skarżącą spółkę okoliczność przewlekłego prowadzenia postępowania podatkowego nie dotyczy sprawy o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zarzuty co do sposobu prowadzonego postępowania podatkowego przysługują bowiem stronie w toku tego postępowania w trybie przepisów O.p. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu przysługuje stronie skarga na przewlekłość postępowania lub bezczynność organu podatkowego.

Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające jej postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji, odpowiadają prawu.

W tym stanie rzeczy, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.