Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 484/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2008 r. sprawy ze skarg M. W. i W. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) stycznia 2008 r. nr (...) w przedmiocie zameldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...); II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 484/08

Uzasadnienie

W dniu 17 lipca 2007 r. wpłynął do Urzędu W. wniosek W. P. o zameldowanie go na pobyt stały w "osobnym pomieszczeniu mieszkalnym, konstrukcji modułowej", znajdującym się w W. na działce przy ul. [...] (k. 1 akt adm.). W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, iż na działce tej, będącej współwłasnością W. P. oraz M. W., zamieszkuje od 2000 r.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] orzekł o zameldowaniu wnioskodawcy na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w W. (k. 42 akt adm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawca zamieszkuje w przedmiotowym lokalu (kontenerze). Zdaniem organu przemawiają za tym kontrole meldunkowe przeprowadzone przez Policję (k. 26 akt adm.), a także kontrola przeprowadzona przez pracowników urzędu, z której wynikało, że wniosek taki jest zasadny z uwagi na zgromadzone w lokalu sprzęty i rzeczy osobiste (k. 27-29 akt adm.).

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji W. P. i M. W. podniosły, że nieprawdziwe są ustalenia organu, jakoby wnioskodawca mieszkał w kontenerze znajdującym się na przedmiotowej, należącej do nich działce. Wskazały ponadto, że kontener ten nie jest lokalem mieszkalnym, ponieważ nie jest wyposażony w wodę, urządzenia sanitarne i kanalizacyjne. Odwołujące się zaznaczyły, że w 2000 r. zawarły z wnioskodawcą ustną umowę, na mocy której wyraziły zgodę na zamieszkanie przez niego w prowizorycznym kontenerze na okres od września 2000 r. do grudnia 2001 r. Zdaniem odwołujących się wnioskodawca od 2002 r. zjawiał się sporadycznie.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że wnioskodawca zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, co zostało potwierdzone przez strony postępowania oraz kontrole meldunkowe przeprowadzone przez Policję i pracowników urzędu. W decyzji podkreślono, że zameldowanie służy jedynie celom ewidencyjnym i nie rodzi uprawnień do lokalu, a jedyną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu na pobyt stały jest fakt jej zamieszkiwania w lokalu z zamiarem stałego przebywania.

Skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego wniosły W. P. i M. W. W skargach - oprócz argumentów podniesionych w odwołaniu -wskazano, iż wnioskodawca nigdy nie mieszkał w lokalu, w którym mieszka M. W., lecz pomieszkiwał od czasu do czasu w kontenerze znajdującym się na przedmiotowej działce. Natomiast w ostatnim czasie wnioskodawca bardzo dobrze upozorował zamieszkiwanie w tym kontenerze i wystąpił o stały meldunek w związku z ogłoszeniem o sprzedaży działki, licząc na korzyści materialne w zamian za opróżnienie kontenera i wymeldowanie się. Skarżące zaznaczyły, że prowizoryczny kontener nie jest lokalem, lecz wyłącznie adresem, który można wpisać do dowodu tożsamości (stanowisko to szerzej uzasadniono w złożonym na rozprawie piśmie procesowym, k. 33-35). Zameldowanie nie wywiera co prawda skutków w sferze cywilnoprawnej, ale - w ocenie skarżących - pociąga inne negatywne dla właścicieli konsekwencje, np. niechęć ewentualnych chętnych do nabycia działki z zameldowanym na niej lokatorem.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda Mazowiecki wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Decyzja o zameldowaniu W. P. w lokalu przy ul. [...] wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 z p. zm.).

Art. 6 ust. 1 tej ustawy stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Natomiast art. 9b ust. 1 ustawy określa, że zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem. Art. 9b ust. 2 ustawy wskazuje zaś, że adres określa się przez podanie - w gminach, które uzyskały status miasta - nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu, nazwy województwa oraz kodu pocztowego.

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji orzekł o zameldowaniu W. P. na pobyt stały w W. w lokalu przy ul. [...].

Tymczasem z akt sprawy wynika, że na posesji położonej przy ul. [...] znajduje się budynek mieszkalny oraz osobny kontener mieszkalny. Organ meldunkowy nie określił w swojej decyzji, czy zameldowanie następuje w budynku mieszkalnym czy też w kontenerze.

Prowadzące postępowanie organy obu instancji nie wyjaśniły, jaki charakter ma ww. kontener. Nie ustaliły również, czy ww. kontener jest osobnym budynkiem mającym własny numer lub ewentualnie, jeżeli w kontenerze tym znajduje się pomieszczenie mieszkalne to, czy jest ono oznaczone odrębnym numerem lokalu.

Jak zostało wyżej wskazane ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych definiując pojęcie adresu wskazała na konieczność podania m.in. numeru domu i numeru lokalu.

Kwestia numeracji nieruchomości uregulowana została w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne i wydanym na podstawie art. 47b tej ustawy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz. U. Nr 243, poz. 2432).

Rozporządzenie to określa sposób ustalania numerów porządkowych i oznaczania nieruchomości zabudowanych. A zatem dla wskazania adresu danej nieruchomości dla celów ewidencyjnych niezbędne jest ustalenie, w jakiej miejscowości położona jest ta nieruchomość, przy jakiej ulicy oraz jakim numerem porządkowym została oznaczona. Zaś w przypadku, gdy na nieruchomości znajduje się kilka lokali mieszkalnych konieczne jest określenie ich numerów.

W myśl ogólnych zasad postępowania administracyjnego organy administracji powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa), zaś wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 i 3 kpa).

Tymczasem z akt niniejszej sprawy jak też z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, aby przy ich wydaniu organy administracji kierowały się wskazanymi zasadami.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy administracji orzekające w sprawie nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego. Nie określiły precyzyjnie - zgodnie z art. 9b ustawy - adresu, pod którym dokonano zameldowania. Powyższe należy zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).