Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 272/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6i ust. 1 pkt 1, art. 6h, art. 6m ust. 1, art. 6o
journal: Dz.U. 2022 poz 2519
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy, asesor WSA Anna Janowska, Protokolant specjalista Monika Rząp, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 22 maja 2023 r., nr SKO.63.11.2023 w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 czerwca 2018 r. do 31 grudnia 2022 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 22 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako Kolegium, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję z 9 lutego 2023 r. Zarządu Związku Międzygminnego (dalej jako Kierownik, organ I instancji) określającą L. B. (dalej jako strona, skarżący) wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 czerwca 2018 r. do 31 grudnia 2022 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 6q, art. 6c, art. 6k ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r., poz. 2519 ze zm., dalej jako u.c.p.g.), podając, że w niniejszej sprawie wysokość opłaty oraz metoda ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w przypadku nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy, została określona przez Zgromadzenie Związku Międzygminnego w Uchwale nr V/13/2017 Zgromadzenia z dnia 1 grudnia 2017r. w sprawne wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki za pojemniki, Uchwale nr 1/1/2020 Zgromadzenia Związku Międzygminnego z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie zmiany uchwały Nr V/13/2017 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki za pojemniki, Uchwale nr V/27/2020 Zgromadzenia Związku Międzygminnego z dnia 27 listopada 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności.

Kolegium podkreśliło, że organ I instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień, dot. sposobu wykorzystywania nieruchomości położnej w miejscowości W., przy ul. [...], sposobu gromadzenia i oddawania odpadów komunalnych oraz ilości osób zamieszkałych na nieruchomości lub ilości nieruchomości wykorzystywanych sezonowo i przedstawienia dokumentów potwierdzających zużycie prądu za okres od 1 stycznia 2018 r. do 30 listopada 2022 r. oraz potwierdzających zużycie wody z ww. nieruchomości za ten okres. Strona poinformowała, że nieruchomość jest w trakcie budowy a inwestycje realizuje systemem gospodarczym. Nie powstają na niej odpady komunalne oraz, że nieruchomość nie jest zamieszkała i nie jest wykorzystywana sezonowo. Jednocześnie strona oświadczyła, że nie posiada dokumentów potwierdzających zużycie prądu oraz wody na przedmiotowej nieruchomości - co nie wyklucza zużycia przedmiotowych mediów. Niemniej jednak używała energii elektrycznej oraz wody. Strona nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów.

Kierownik pismem z dnia 21 grudnia 2022 r. zawiadomił stronę o przeprowadzeniu dowodów z oględzin nieruchomości. Strona mimo prawidłowego zawiadomienia i odebrania korespondencji, w wyznaczonym terminie nie przystąpiła do okazania przedmiotu oględzin. Dowodu z oględzin nieruchomości przedstawiciele organu pierwszej instancji dokonali "z drogi". Z oględzin wynika, że teren nieruchomości ogrodzony był taśmą. Z komina budynku unosił się dym. W oknach budynku była folia nietransparentna wyklejona wewnątrz budynku. Na działce postawiony kojec, w którym znajdował się pies. Na nieruchomości zaparkowany był samochód osobowy, łódź, ciągnik oraz trzy maszyny do robót ziemnych (w tym minikoparka) oraz dwie lawety.

W związku z brakiem otrzymania od strony rachunków za media Kierownik wystąpił do Gminnego Zakładu Komunalnego o udostępnienia danych dotyczących zużycia wody na ww. nieruchomości. Na podstawie danych przekazanych przez Gminny Zakład Komunalny dotyczących zużycia wody na nieruchomości, organ podatkowy dokonał oszacowania liczby osób zamieszkałych na nieruchomości, z uwagi na fakt, że zużycie wody było regularnie i na podobnym poziomie przez cały okres jej poboru. Odczyty z jednego licznika kształtowały się na poziomie 426 m3.

Organ podatkowy na potrzeby szacunków, o których mowa w art. 6o ust. 1 u.c.p.g., przyjął następujące założenia:

- przeciętne zużycie wody przez gospodarstwa domowe w 2021 r. na jednego mieszkańca na wsi: 31,2 m3 (źródło: Gospodarka mieszkaniowa i infrastruktura komunalna w 2021 r., Główny Urząd Statystyczny, Warszawa 2022);

- przeciętne zużycie wody przez gospodarstwo domowe w miesiącu na jednego mieszkańca w 2021 r. na wsi: 2,6 m3 (źródło: wyliczenie własne w oparciu o ww. dane GUS).

W związku z tym, że opłata naliczana jest w systemie miesięcznym, do wyliczenia zużycia wody przyjęto okres 55 miesięcy poczynając od czerwca 2018 r. a kończąc na grudniu 2022 r. Z pozyskanych danych zużycie wody przez gospodarstwo domowe w zestawieniu miesięcznym na przedmiotowej nieruchomości wynosi 7,75 m3 . Dzieląc tę wartość przez przeciętne zużycie wody przez gospodarstwo domowe w miesiącu na jednego mieszkańca na wsi otrzymujemy wynik 2,98 osoby, co w zaokrągleniu daje nam liczbę 3 osób zamieszkałych. Analogicznie organ podatkowy dokonał oszacowania liczby osób zamieszkałych, na podstawie danych przekazanych przez P. S. A. dotyczących zużycia energii elektrycznej na nieruchomości, które to użycie było regularne. Zużycie energii elektrycznej dla punktu poboru \ w datach 27 kwietnia 2018 r. do 21 października 2022 r. kształtowały się na poziomie taryfa dzienna 3682 kWh; taryfa nocna: 9755 kWh; łącznie 13437 kWh.

Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo Kierownik ustalił, w spornym zakresie, liczbę mieszkańców w danym lokalu, na podstawie danych GUS, na podstawie zużycia wody czy prądu. W sprawie został tym samym prawidłowo ustalony stan faktyczny zgodnie z zasadami określonymi w art. 122. 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej jako O.p.)

Powyższą decyzję zaskarżyła w całości strona, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucając:

I. sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na przyjęciu, że sporna nieruchomość jest nieruchomością zamieszkałą w okresie od 1 czerwca 2018 roku, podczas gdy prawidłowa i wnikliwa analiza i ocena zgromadzonego materiału dowodowego świadczy o tym, że na przedmiotowej nieruchomości trwa budowa domu jednorodzinnego i faktycznie jeszcze nie jest to nieruchomość zamieszkana;

II. naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 233 § 1 pkt 1 i 2 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, że została ona wydana z naruszeniem:

1) art. 127 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, poprzez dokonanie jedynie kontroli decyzji będącej przedmiotem odwołania, zamiast przeprowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego i ustalenia stanu faktycznego,

2) art. 122 w zw. żart. 187 § 1 O.p. polegającym na braku podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia i załatwienia sprawy, a także niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w braku wyjaśnienia okoliczności związanych z zamieszkiwaniem na przedmiotowej nieruchomości, ustalenia daty początkowej zamieszkiwania na przedmiotowej nieruchomości, wyjaśnienia kwestii używania maszyn budowlanych w kontekście zużycia wody i energii elektrycznej i oparcie wniosków wyłącznie o dane statystyczne dotyczące zużycia wody i energii w gospodarstwie domowym bez zestawienia ich z danymi dotyczącymi zużycia wody i energii na budowie;

3) art. 121 ust. 1 w związku z art. 187 ust. 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego wyrażające się pominięciem istotnych dla sprawy dowodów, w szczególności dokumentu w postaci dziennika budowy oraz dokumentacji fotograficznej i w konsekwencji błędne ustalenie faktu, co do zamieszkiwania przedmiotowej nieruchomości;

4) art. 229 O.p. poprzez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na żądanie mocodawcy ujęte w odwołaniu, w związku z odmową przeprowadzenia dowodów przez organ I instancji;

5) art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady nakazującej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych tj. wydanie decyzji bez poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie istnienia odpowiedzialności po stronie skarżącego;

III. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6o w zw. z art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki do określenia z urzędu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W uzasadnieniu podniesiono, że organ odwoławczy nie dokonał własnych ustaleń, nie przeprowadził postępowania dowodowego, a przede wszystkim faktycznie nie rozpatrzył odwołania skarżącego. Doprowadziło to do bezkrytycznego przyjęcia, że nieruchomość zamieszkana była już 1 czerwca 2018 roku, podczas gdy w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających ten fakt. W niniejszej sprawie ani organ I instancji, ani organ II instancji, nie przeprowadziły żadnych dowodów pozwalających na ustalenie początkowej daty zamieszkiwania skarżącego na nieruchomości.

Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do selektywnego zbierania odpadów powstających w trakcie budowy i zagospodarowywania ich przez skarżącego.

Skarżący wielokrotnie wskazywał, że zużycie wody i energii wynika z prowadzenia prac budowalnych i wskazał na konkretne roboty, które były wykonywane przy użyciu wody i energii. Ponadto skarżący przedstawił szczegółowe wyliczenia dotyczące zużycia wody niezbędnej do wykonania robót budowlanych. Te okoliczności zostały pominięte.

Nie wyjaśniono również rozbieżności pomiędzy notatką służbową z dnia 12 października 2022 roku a protokołem oględzin z dnia 11 stycznia 2023 roku. W aktach sprawy brak jest dokumentacji fotograficznej, która pozwalałaby na weryfikację opisów zawartych w notatce i protokole.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Olsztynie z 22 maja 2023 r., która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącemu L. B. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położnej w miejscowości W., [...]:

- od 1 czerwca 2018 roku do 31 marca 2020 roku za każdy miesiąc w wysokości 51,00 zł (według wyliczenia: 3 osoby x stawka 17,00 zł stawka za zbiórkę nieselektywną),

- od 1 kwietnia 2020 roku do 31 grudnia 2022 roku za każdy miesiąc w wysokości 162,00 zł (według wyliczenia: 3 osoby x stawka 54,00 zł opłaty podwyższonej) w łącznej wysokości 6.468,00 zł.

Istotą sporu pomiędzy stronami postępowania jest ocena, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy po stronie skarżącego powstał obowiązek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, czy strona skarżąca była zobligowana do składania deklaracji.

Z zebranych przez organ dokumentów znajdujących się w aktach sprawy - co nie jest kwestionowane przez strony postępowania - nie wynika aby budowa budynku mieszkalnego pod adresem [...] została zakończona. Zdaniem skarżącego, z uwagi na fakt iż w spornym okresie trwa budowa domu nie można mówić o faktycznym zamieszkaniu tej nieruchomości. Zdaniem natomiast organu, okoliczność, że budowa budynku mieszkalnego nie została zakończona, nie ma wpływu na możliwość faktycznego zamieszkania w tej nieruchomości i ponoszenia stosownych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W zaistniałym sporze zdaniem Sądu należy przyznać rację organom.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych, jak również do tego, czy odpady są na nieruchomości wytwarzane, czy też nie.

Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji była ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy są w związku z tym, zobowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h u.c.p.g.)

Na podstawie art. 6m ust. 1 u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania w danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania w danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja ma przy tym charakter bezterminowy, wykazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje aż do zaistnienia okoliczności wpływających na jej wysokość, z czym powinno się wiązać złożenie nowej deklaracji. Zgodnie zaś z art. 6o u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta upoważniony został do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających w nieruchomościach o podobnym charakterze. Wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenie stawki opłaty, następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.).

Z powołanych przepisów wynika, że wysokość opłaty określana jest w uchwale rady gminy, a obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych, jak również do tego, czy odpady są na nieruchomości wytwarzane czy też nie. Spoczywający na skarżącym obowiązek uiszczenia opłaty nie jest zatem uzależniony od wykonania, częściowego wykonania czy też niewykonania przez gminę obowiązku odbioru odpadów od właściciela nieruchomości. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest bowiem ceną za wykonaną usługę. Uprawnienie do pobierania opłat nie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy gminą i właścicielem nieruchomości, lecz z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz unormowań zawartych w uchwałach rady gminy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuję się w sposób jednolity, że pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów. Ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. ustanowił bowiem domniemanie, że w zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1579/15, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt. 542/16 czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. I SA/Ke 377/16, wyroki dostępne w CBOSA na stronie internetowej www.nsa. orzeczenia.gov.pl). W świetle tego orzecznictwa właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorom gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadami komunalnymi. Takie stanowisko Sąd w pełni akceptuje w niniejszej sprawie.

Przywołać wypada również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. K 17/12, w którym stwierdzono, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter daniny publicznej. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że opłata ta została nałożona ustawą i ma charakter powszechnego, jednostronnie ustalanego świadczenia pieniężnego, od którego wniesienia uzależnione jest dopiero świadczenie innego podmiotu, opłata ta jest świadczeniem pieniężnym o charakterze przymusowym. Obowiązek jej zapłaty spoczywa na wszystkich właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6h w związku z art. 6c ust. 1 ustawy). Opłata ta należy do dochodów publicznych i jest przeznaczona na realizację celów publicznych. Stanowi bowiem dochód gminy, z którego pokrywa się funkcjonowanie systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, a mianowicie: odbieranie, transport, zbieranie, odzysk i unieszkodliwianie odpadów komunalnych, tworzenie i utrzymanie punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługę administracyjną tego systemu (art. 6r. ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy).

Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają zatem swobody w decydowaniu o potrzebie (obowiązku) jej ponoszenia, a w szczególności nie są uprawnione do powstrzymywania się od jej uiszczenia w sytuacji, gdy gmina nie realizuje ustawowego obowiązku odbioru odpadów. Opłata nie jest bowiem świadczeniem wzajemnym uiszczanym za wykonaną przez gminę usługę, lecz wynika z ustawowego obowiązku partycypowania przez właścicieli nieruchomości w kosztach gospodarowania odpadami komunalnymi ponoszonymi przez gminę, na terenie której położona jest nieruchomość stanowiąca przedmiot własności podmiotu zobowiązanego do zapłaty tej opłaty.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest również stanowisko, że dopuszczalne jest określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wstecz. Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 1380/22, przepis art. 6o ust. 1 u.c.p.g. uprawnia organ do określenia opłaty w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie stosuje się do obowiązków wynikających z ustawy bądź naliczył opłatę w nieprawidłowej wysokości. W wypadku stwierdzenia rozbieżności organ zobowiązany jest ustalić prawidłową wysokość opłaty za okresy, w którym powstał i uległ konkretyzacji obowiązek jej uiszczenia. Z tego punktu widzenia należy uznać za dopuszczalne określenie wysokości opłaty wstecz. Wskazać należy, że ustawodawca zobowiązuje organ do określenia wysokości opłaty, jeśli właściciel nieruchomości nie wykonał ciążącego na nim obowiązku samoobliczenia opłaty, a więc gdy nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której zobowiązany był obliczyć należną opłatę, albo też złożył deklarację, ale wyliczona w niej wysokość opłaty jest nieprawidłowa. Podkreślenia przy tym wymaga, że wydania w tym trybie decyzja zastępuje deklarację, której nie złożono, i to niezależnie od przyczyn, jakie legły u podstaw niewywiązania się przez właściciela nieruchomości z obowiązku złożenia deklaracji.

Podkreślić w tym miejscu należy, że określając przesłankę zamieszkiwania ustawodawca nie wprowadził jej doprecyzowania, wykorzystując przykładowo definicję legalną, czy też inne środki legislacyjne, poprzez które należałoby ustalić jej zakres znaczeniowy. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II FSK 5051/21, w konkretnym przypadku oznacza to zatem konieczność takiego sposobu rozumienia przesłanki, aby nie wprowadzać dodatkowych wymogów modyfikujących jej zakres znaczeniowy. Inaczej mówiąc, przesłankę tę należy rozumieć poprzez odniesienie do danej nieruchomości, na której zamieszkuje mieszkaniec, a zatem z uwzględnieniem specyfiki konkretnej sytuacji.

Godzi się zauważyć, że prawo budowlane nakłada na inwestorów obowiązek zgłoszenia zakończenia budowy do odpowiednich organów w przypadkach określonych w art. 55 ustawy Prawo budowlane, a zamieszkanie domu musi zostać poprzedzone odebraniem nieruchomości przez specjalistów. Mieszkanie w domu bez odbioru, jest niestety stosunkowo częstym zjawiskiem. Za niewywiązanie się przez inwestora z dopełnienia określonych w Prawie budowlanym obowiązków grozi kara grzywny.

Jedynie na marginesie powyższych wywodów wskazać można, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że zły stan techniczny budynku (zawilgocenie, brak instalacji centralnego ogrzewania, brak podłączenia do sieci energetycznej, brak sanitariatów, piętro do wykończenia), nie ma wpływu na to, czy jest on budynkiem, czy też nie, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji, czy podlega opodatkowaniu. Obiekt budowlany pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów u.p.o.l. nawet wówczas, gdy ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji. Niemniej jednak musi spełniać wszystkie warunki, o których mowa w definicji budynku, czyli w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (por. wyrok NSA z 5 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2569/17). To strona decyduje o przeprowadzeniu prac wykończeniowych i remontowych w budynku. Obojętne jest, czy podejmując taką decyzję strona kieruje się brakiem środków, trudnościami technicznymi, czy też innymi okolicznościami. Brak wykończenia drugiej kondygnacji budynku, czy też brak remontu i wyposażenia budynku i wynikające z tego powodu nieużytkowanie budynku nie mają wpływu na obowiązek podatkowy. Dopiero rozebranie budynku i zgłoszenie tej okoliczności miałoby wpływ na podatek od nieruchomości. Tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje nieruchomość, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości (por. wyrok NSA z 11 września 2007 r., sygn. akt II FSK 959/06; por. T. Brzezicki pkt IV do art. 6 w: W. Morawski [red.] Podatek od nieruchomości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Komentarz. Linie interpretacyjne, publ. SIP LEX/el 2013).

W niniejszej sprawie wysokość opłaty oraz metoda ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w przypadku nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy, została określona przez Zgromadzenie Związku Międzygminnego w Uchwale nr V/13/2017 Zgromadzenia Związku Międzygminnego - z dnia 1 grudnia 2017 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki za pojemniki, Uchwale nr 1/1/2020 Zgromadzenia Związku Międzygminnego z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie zmiany uchwały Nr V/13/2017 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki za pojemniki, Uchwale nr V/27/2020 Zgromadzenia Związku Międzygminnego z dnia 27 listopada 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności. Zgodnie z § 1 uchwały nr V/27/2020 wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana jest od liczby osób zamieszkujących daną nieruchomość.

Z akt sprawy wynika organy podatkowe podjęły szereg czynności procesowych celem ustalenia, czy nieruchomość w miejscowości [...] była zamieszkiwana, a tym samym czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wydania przez organ decyzji, która zastępuje deklarację, której nie złożono.

Zauważyć należy, że organ pierwszej instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień, dotyczących sposobu wykorzystywania nieruchomości położnej w miejscowości [...], sposobu gromadzenia i oddawania odpadów komunalnych oraz ilości osób zamieszkałych na nieruchomości lub ilości nieruchomości wykorzystywanych sezonowo. W celu uwiarygodnienia wyżej wskazanych kwestii wezwał stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzających zużycie prądu za okres od 1 stycznia 2018 r. do 30 listopada 2022 r. oraz potwierdzających zużycie wody z ww. nieruchomości za ten okres. Strona poinformowała, że nieruchomość jest w trakcie budowy a inwestycje realizuje systemem gospodarczym. Nie powstają na niej odpady komunalne oraz, że nieruchomość nie jest zamieszkała i nie jest wykorzystywana sezonowo. Jednocześnie strona oświadczyła, że nie posiada dokumentów potwierdzających zużycie prądu oraz wody na przedmiotowej nieruchomości - co nie wyklucza zużycia przedmiotowych mediów. Zdeklarowała się, dostarczyć rachunki za ostatni okres rozliczeniowy, które powinna otrzymać na przestrzeni tygodnia. Strona jednak dokumentów tych nie dostarczyła.

Organ w trakcie postępowania wyjaśniającego przeprowadził dowód z oględzin i pismem z dnia 21 grudnia 2022 r. zawiadomił stronę o przeprowadzeniu w dniu 11 stycznia 2023 r. na godz. 11:00 oględzin nieruchomości. Strona mimo prawidłowego zawiadomienia i odebrania korespondencji, w wyznaczonym terminie nie przystąpiła do okazania przedmiotu oględzin w dniu 11 stycznia 2023 r. Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, dowodu z oględzin nieruchomości przedstawiciele organu pierwszej instancji dokonali, z uwagi brak możliwości wejścia na teren posesji, tylko z zewnątrz. Z notatki służbowej sporządzonej w dniu 11 stycznia 2023 r. (k. 26 akt sprawy administracyjnej) wynika, że teren nieruchomości ogrodzony był taśmą, wbita tabliczka "teren budowy", "nieupoważnionym wstęp wzbroniony". Z komina budynku unosił się dym. W oknach budynku była folia nietransparentna wyklejona wewnątrz budynku. Na działce postawiony kojec, w którym znajdował się pies. Na nieruchomości zaparkowany był samochód osobowy typu suv, łódź, ciągnik oraz trzy maszyny do robót ziemnych (w tym minikoparka) oraz dwie lawety.

Fakt zamieszkiwania osób na przedmiotowej nieruchomości potwierdza również notatka służbowa znajdująca się aktach sprawy z dnia 12 października 2022 r. (k. 7 akt sprawy administracyjnej). Pracownicy Związku Międzygminnego, w ramach wyjazdu służbowego do R. w dniu 2 września 2022 r. dokonali próby przeprowadzenia wizyty edukacyjno-Informacyjnej w odniesieniu do właściciela przedmiotowej nieruchomości. Z ustaleń inspektorów wynikało, że sporna nieruchomość jest nieruchomością zamieszkałą na którą powinna być złożona deklaracja o wysokości opłat za gospodarowanie nieruchomościami. W przywołanym dokumencie można przeczytać m.in., że pracownicy organu stwierdzili:

- istnienie kwiatów w oknach;

- sposób ustawienia mebli i aranżacja wnętrza świadczy o czynnym i aktywnym wykorzystaniu nieruchomości;

- droga do budynku utwardzona i aktywnie wykorzystywana.

- ze sposobu dbałości o budynek i jego najbliższe otoczenie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że nieruchomość jest zamieszkiwana.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 122 O.p. wyrażającym zasadę prawdy materialnej organy podatkowe w toku postępowania podatkowego podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie do tego unormowania ustawodawca podatkowy nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania szerokiego zakresu działań poprzez wyrażenie "wszelkie działania", przy czym należy jednocześnie zastrzec, iż zakres tych działań został doprecyzowany. Chodzi o takie działania, które po pierwsze są niezbędne, po drugie zaś niezbędność ta jest wyznaczona ich celowością, a zatem dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego oraz załatwieniem sprawy w postępowaniu podatkowym. Trzeba przy tym podkreślić, że ocena zakresu podejmowanych działań z punktu widzenia wskazanej celowości powinna uwzględniać oba jej obszary połączone spójnikiem oraz, a zatem wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym.

Biorąc bowiem pod uwagę wskazany sposób rozumienia zasady prawdy materialnej, zdaniem Sądu organ prawidłowo, w związku z brakiem otrzymania od strony rachunków za media, dopuścił dowód z oględzin spornej nieruchomości i dodatkowo pismem z dnia 4 stycznia 2022 r. wystąpił do Gminnego Zakładu Komunalnego o udostępnienia danych dotyczących zużycia wody na ww. nieruchomości. Dokumenty z Gminnego Zakładu Komunalnego potwierdzały zużycie wody. Na podstawie danych przekazanych przez Gminny Zakład Komunalny dotyczących zużycia wody na nieruchomości, organ podatkowy dokonał oszacowania liczby osób zamieszkałych na nieruchomości, z uwagi na fakt, iż zużycie wody było regularnie i na podobnym poziomie przez cały okres jej poboru. Odczyty z jednego licznika - wodomierza [...] w datach od 22 maja 2018 r. do 23 grudnia 2022 r. kształtowały się na poziomie 426 m3.

W niniejszej sprawie organ podatkowy na potrzeby szacunków, o których mowa w art. 6o ust. 1 u.c.p.g., przyjął następujące założenia; przeciętne zużycie wody przez gospodarstwa domowe w 2021 r. na jednego mieszkańca na wsi: 31,2 m3 (źródło: Gospodarka mieszkaniowa i infrastruktura komunalna w 2021 r.. Główny Urząd Statystyczny, Warszawa 2022); przeciętne zużycie wody przez gospodarstwo domowe w miesiącu na jednego mieszkańca w 2021 r. na wsi: 2,6 m3 (źródło: wyliczenie własne w oparciu o ww. dane GUS). W związku z tym, iż opłata naliczana jest w systemie miesięcznym, do wyliczenia zużycia wody przyjęto okres 55 miesięcy poczynając od czerwca 2018 r. a kończąc na grudniu 2022 r. Z pozyskanych danych zużycie wody przez gospodarstwo domowe w zestawieniu miesięcznym na przedmiotowej nieruchomości wynosi 7,75 m3 . Dzieląc tę wartość przez przeciętne zużycie wody przez gospodarstwo domowe w miesiącu na jednego mieszkańca na wsi otrzymujemy wynik 2,98 osoby, co w zaokrągleniu daje nam liczbę 3 osób zamieszkałych. Analogicznie organ podatkowy dokonał oszacowania liczby osób zamieszkałych, na podstawie danych przekazanych przez P. S. A. dotyczących zużycia energii elektrycznej na nieruchomości, które to użycie było regularne. Zużycie energii elektrycznej dla punktu poboru zlokalizowanego w miejscowości [...] w datach 27 kwietnia 2018 r. do 21 października 2022 r. kształtowały się na poziomie taryfa dzienna 3682 kWh; taryfa nocna: 9755 kWh; łącznie 13437 kWh.

W ocenie Sądu przyjęte przez organ metody ustalania ilości osób zamieszkujących na nieruchomości są do zaakceptowania. Za prawidłowe należy uznać stwierdzenie organu, że informacje dotyczące zużycia wody czy prądu zostały wykorzystane zgodnie z dyspozycją art. 6 o ust. 1 ustawy jako dowód pozwalający na ustalenie ilości osób zamieszkujących lokal oraz dokonanie uzasadnionych szacunków. Prawidłowo organ pierwszej instancji miał prawo ustalić, w spornym zakresie, liczbę mieszkańców w danym lokalu, na podstawie danych GUS, na podstawie zużycia wody czy prądu. Taki sposób ustalenia tych danych, co do liczby tych osób, należy uznać za wiarygodny i rzetelny. Określenia ilości zużywanej wody statystycznie przez jednego mieszkańca na wsi, doprowadziło do ustalenia liczby mieszkańców, którzy zamieszkiwali w danym lokalu.

Podkreślić należy, że właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorom gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadów komunalnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1579/15, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 542/16 czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. I SA/Ke 377/16).

W judykaturze przyjmuje się, że nawet niewielkie zużycie wody wynikające z mycia okien, posadzek, tarasów, czy też podlewania roślin, świadczy, że lokal mieszkalny jest wykorzystywany, a tym samym zamieszkiwany. Dla przykładu w wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1418/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "stylizacja normatywna art. 6c ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g. prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było utożsamianie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, wyłącznie z nieruchomościami zamieszkałymi stale. Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Wytwarzać odpady komunalne mogą zarówno stali mieszkańcy gminy, jak i osoby przebywające na jej terenie tymczasowo, czy nieregularnie. Rolą gminy jest zagwarantowanie i zorganizowanie legalnego systemu odbioru odpadów komunalnych''. Zamieszkanie w rozumieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ma wyłącznie faktyczny charakter i nie należy go utożsamiać z miejscem zamieszkania w rozumieniu Kodeksu cywilnego.

W świetle przywołanej argumentacji podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie. Ustalone przez organy podatkowe okoliczności faktyczne, Sąd przyjmuje także jako własną faktyczną podstawę rozstrzygnięcia, w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

W ocenie Sądu, wydając kontrolowane w tym postępowaniu decyzje, organy podatkowe nie naruszyły art. 120 i art. 121 § 1, art. 122 o.p. Organy nie uchybiły zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 o.p., gdyż w sprawie nie zaistniały istotne dla rozstrzygnięcia niejasności czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika. Okoliczność, że skarżący nie zgodził się z przyjętym w sprawie rozstrzygnięciem, nie oznaczała, że doszło do naruszenia powołanych na wstępie rozważań zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, o naruszeniu art. 121 § 1 o.p. nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z 7 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 178/15).

Zdaniem Sądu nie sposób uznać, aby w niniejszej sprawie organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności wyartykułowaną w art. 127 o.p. Przypomnieć należy, że postępowanie odwoławcze powinno polegać nie tylko na kontroli postępowania organu I instancji, lecz także na weryfikacji zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności i celowości. Innymi słowy, przed organem odwoławczym powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, gdyż organ ten nie jest związany uprzednio poczynionymi ustaleniami w sprawie i dokonaną oceną dowodów. W ocenie Sądu zaskarżona do Sądu decyzja SKO spełnia wymogi określone w przywołanym przepisie.

W ocenie Sądu organy podatkowe zgromadziły w sprawie wystarczający materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując (bez istotnego naruszenia przepisów postępowania) prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ stosując przepisy u.c.p.g. nie jest zobowiązany do badania, czy budowa nieruchomości jest formalnie zakończona czy też nie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy na który składają się m.in. notatki służbowe pracowników organu z przeprowadzonych czynności oględzin nieruchomości oraz dokumentów dotyczących systematycznego zużycia na spornej nieruchomości wody i energii elektrycznej, wynika że spełnione zostały przesłanki do wydania przez organ decyzji. Zwrócić bowiem należy uwagę, że ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. ustanowił bowiem domniemanie, że w zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym.

Nawiązują w tym miejscu do stanowiska pełnomocnika strony skarżącej wyrażonego na rozprawie sądowej, że w niniejszej sprawie organy fakt zamieszkiwania nieruchomości ustaliły w oderwaniu od wpisów w dzienniku budowy nieruchomości położonej w miejscowości [...] - zdaniem Sądu twierdzenia pełnomocnika nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. W aktach sprawy (k. 100 i n.) znajduje się niekompletny dziennik budowy (od strony 5) przedłożony przez stronę. Z dokumentu tego wynika, że w maju 2017 r. w nieruchomości wykonano tynki wewnętrzne. W czerwcu 2017 r. wykonano montaż instalacji c.o. i wodno-kanalizacyjnej. W lipcu 2018 r. wykonano termomodernizację zewnętrzną budynku.

Z dokumentu tego zdaniem Sądu nie wynika, aby w okresie od 1 czerwca 2018 r. do 31 grudnia 2022 r. nieruchomość nie mogła być faktycznie zamieszkiwana. Systematyczne i stabilne zużycia wody i prądu na przedmiotowej nieruchomości w wysokim stopniu uprawdopodabniają fakt zamieszkiwania tej nieruchomości.

Należy w tym miejscu podkreślić, że zamieszkanie w rozumieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ma wyłącznie faktyczny charakter i nie należy go utożsamiać z miejscem zamieszkania w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W przypadku zamieszkania w rozumieniu przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie ma znaczenia, czy dana osoba ma zamiar i wolę stałego pobytu na danej nieruchomości. Istotne jest jedynie, że dana nieruchomość w danym miesiącu jest miejscem, w którym koncentruje się jej aktywność życiowa. Założenie takie wynika z celu regulacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, którym jest zapewnienie odbioru odpadów komunalnych z tych nieruchomości, na których faktycznie przebywają (bytują ludzie), a w związku z tym przebywaniem powstają odpady komunalne. W ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach celowo nie posłużono się więc kategorią "miejsce zamieszkania", lecz wyłącznie pojęciem "zamieszkiwania". Użycie tego pojęcia jest świadomym zabiegiem legislacyjnym, wskazującym, że na gruncie tej ustawy żadnego znaczenia nie ma zamiar stałego pobytu, a znaczenie ma wyłącznie faktyczne przebywanie danej osoby na nieruchomości. Tym samym w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nacisk położony jest na faktyczne przebywanie (bytowanie) danej osoby na nieruchomości, na koncentrację życia w danym miejscu, co powoduje wytwarzanie na tej nieruchomości odpadów komunalnych przez tę osobę i konieczność zagospodarowania tych odpadów.

W świetle przywołanej argumentacji nie zasługuje również na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 6o w zw. z art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki do określenia z urzędu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Biorąc pod uwagę treść odesłania z art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Należy zatem przyjąć, że decyzja, o której mowa w art. 6o, stanowi w istocie decyzję określającą, o której mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Norma wyrażona w tym przepisie stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do określenia wysokości opłaty w drodze decyzji i w wysokości w niej wskazanej. Wobec braku deklaracji, organ miał prawo określić wysokość tej opłaty na podstawie danych wynikających z materiału dowodowego. W tym zakresie, organ I instancji zasadnie oparł się na danych wynikających z rejestru osób zameldowanych w przedmiotowej nieruchomości, i innych dowodów, które zostały omówione wcześniej. Właściciel każdej nieruchomości jest zobowiązany, zgodnie z przywołaną ustawą, do podporządkowania się gminnemu systemowi gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia z tego takiego właściciela, jak chce tego skarżący, okoliczność samodzielnego gospodarowania odpadami komunalnymi. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia obowiązkowego, które obowiązkowo należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Taką przesłanką jest bycie właścicielem nieruchomości zamieszkałej.

Zatem, skoro skarżący sam nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, to uprawniony organ był uprawniony na podstawie art. 6o u.c.p.g., do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, uwzględniając prawidłowo ustalone elementy stanu faktycznego, mające wpływ na jej wysokość.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji skoro ta odpowiada prawu, Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - t.j.), skargę oddalił.