Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1242/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu
article: art. 178 ust. 1, art. 190 ust.4.
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Katowice od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 36/21 w sprawie ze skargi "P. L." Sp. z o.o. w W. na akt Prezydenta Miasta Katowice z dnia 12 listopada 2020 r. nr UK-II.5410.1.13956.2020.IP w przedmiocie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezydenta Miasta Katowice na rzecz "P. L." Sp. z o.o. w W. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dniu 31 marca 2021 r., uwzględnił skargę P. L. sp. z o.o. w W. na akt Prezydenta Miasta Katowice z dnia 12 listopada 2020 r., w przedmiocie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, uchylając zaskarżony akt, uznając obowiązek Prezydenta Miasta Katowice dokonania na rzecz skarżącej zwrotu kwoty 425 złotych tytułem części opłaty za wydanie karty pojazdu oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

skarżąca, będąc następcą prawnym Spółki B. L. S.A., wystąpiła w dniu 29 października 2020 r., o zwrot kwoty 425 zł, stanowiącej część opłaty wniesionej za wydanie karty pojazdu nr [...][...] dotyczącej pojazdu marki SCANlA 143H 500 o nr rej. [...] [...].

Objętym skargą aktem Prezydent Miasta Katowice odmówił zwrotu żądanej kwoty pobranej przy pierwszej rejestracji pojazdu.

Sąd I instancji uwzględniając wywiedzioną na ten akt skargę wskazał, że w chwili pierwszej rejestracji wymienionego pojazdu, w zakresie uiszczenia opłat za kartę pojazdu, obowiązywało rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r., w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310, dalej: rozporządzenie w sprawie opłat za kartę pojazdu). Opłata ta, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia, wynosiła 500 zł i została przez stronę uiszczona w takiej wysokości.

Sąd wskazał, że przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia został uznany, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, za niezgodny z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Trybunał uznał, że wysokość opłaty określona rozporządzeniem była zawyżona gdyż nie uwzględniała wytycznych do określenia wysokości tej opłaty zawartych w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Mając na uwadze możliwe skutki finansowe wydanego wyroku, Trybunał Konstytucyjny orzekł o utracie mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu rozporządzenia dopiero z dniem 1 maja 2006 r.

Sąd I instancji podzielając stanowisko Trybunału Konstytucyjnego uznał sporny § 1 ust. 1 rozporządzenia za niekonstytucyjny w dacie jego zastosowania przez organ. W konsekwencji objęty skargą akt podjęty został z naruszeniem prawa.

Sąd stwierdził, że organ odmawiając stronie skarżącej zwrotu części uiszczonej przy rejestracji samochodu opłaty, pomimo faktu jej pobranie w oparciu o przepis wykraczający poza zakres udzielonego Ministrowi Infrastruktury upoważnienia, a więc w wysokości zawyżonej w stosunku do wskazań zawartych w art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pobrał kwotę opłaty w powołanej części nienależnie.

Sąd I instancji wskazał, że do opłat za wydanie karty pojazdu począwszy od dnia 1 stycznia 2010 r. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240), zastosowanie mają przepisy k.p.a. i przepisu Działu lll Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że przepisy te dotyczą tylko tych opłat za wydanie karty pojazdu, które pobrane zostały po dniu 1 stycznia 2010 r.

Wobec tego Sąd stwierdził, że skoro czynność w postaci wniesienia opłaty ewidencyjnej za wydanie karty pojazdu, jak i wydanie decyzji o rejestracji pojazdu miały miejsce przed dniem 1 stycznia 2010 r., to w sprawie nie będą miały zastosowania przepisy k.p.a. i Ordynacji podatkowej, w szczególności zaś jej art. 70 § 1, przewidujący 5-letni okres przedawnienia.

Sąd stwierdził również, że do spornej opłaty nie miał zastosowania art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 ze zm.), gdyż norma w nim zawarta dotyczy wyłącznie spraw będących w toku w dniu wejścia ustawy w życie, a nie spraw już zakończonych.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 146 § 1, art. 152 § 1 oraz art. 200, art. 205 i art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).

Prezydent Miasta Katowice, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:

I. naruszenia prawa materialnego:

1) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art.178 ust.1 Konstytucji RP, zwanej dalej KRP. przez przyjęcie, że orzekający Wojewódzki Sąd Administracyjny jest władny samodzielnie oceniać zgodność przepisu z Konstytucją, pomimo wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia określającego moment utraty mocy obowiązującej określonego przepisu prawa od początku jego obowiązywania, co prowadzi do odmowy zastosowania przepisu który formalnie istnieje w systemie prawnym;

2) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowane art.1 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. przez przyjęcie, że organ rozstrzygający miał prawo samodzielnie dokonać oceny zgodności aktu podustawowego z Konstytucją i ustawami oraz odmówić jego zastosowania;

3) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 77 ust.3 Prawa o ruchu drogowym oraz § 1 ust.1 rozporządzenia w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu poprzez nietrafne przyjęcie, że stwierdzone przez Sąd I instancji przekroczenie upoważnienia ustawowego przez organ powoduje uznanie ww. przepisu za niekonstytucyjny w dacie jego zastosowania przez organ administracji publicznej;

4) naruszenie przepisu art. 77 ust. 4 pkt. 2 ustawy Prawa o ruchu drogowym polegające na uznaniu Prezydenta Miasta Katowice za organ właściwy do określenia wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu oraz zwrotu opłaty z pominięciem kompetencji Ministra do spraw transportu;

5) naruszenie prawa materialnego w postaci art. 72 § 1 i art. 80 § 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez ich niezastosowanie;

II. naruszenie przepisów postępowania przez sąd administracyjny poprzez:

1) naruszenie art. 146 § 1 p.p.s.a., poprzez uchylenie czynności Prezydenta Miasta Katowice w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty w wysokości 425 zł podczas gdy brak jest bezpośrednich i jednoznacznych przepisów prawa z których wynika uprawnienie skarżącego do domagania się zwrotu takiej należności i obowiązek organu do dokonania takiego zwrotu;

2) naruszenie art. 146 § 2 p.p.s,a. polegające na tym że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej uznał obowiązek organu do zwrotu części pobranej opłaty bez podstawy prawnej, a skargi nie oddalił;

3) naruszenie przepisu art. 146 § 2 p.p.s.a., przez jego błędną wykładnię prowadzącą do wniosku o samoistności uprawnienia sądu administracyjnego do orzekania w sprawach podatkowych poza tokiem instancji.

Podnosząca te zarzutu skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania podług norm przepisanych.

P. L. sp. z o.o. w W., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji i zawartej w nim oceny.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również: "NSA"), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny bierze jednak pod uwagę z urzędu przesłanki nieważności postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie (art. 186 p.p.s.a.) oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).

Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego oraz podstaw do zastosowania art. 186 i art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutów skargi kasacyjnej.

Zaznaczyć należy na wstępie, że w orzecznictwie panuje ugruntowany pogląd dotyczący oceny stanowiska prawnego wyrażonego w treści tego rodzaju zarzutów na tle podobnych stanów faktycznych (zob. m.in. wyroki NSA z dnia:; 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1383/22; 29 września 2023 r., I OSK 2317/20; 29 września 2023 r., I OSK 2853/20; 7 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 2646/21; 7 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 155/21; 27 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 342/21; 14 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 7/21). W nawiązaniu do ww. orzecznictwa Sąd stwierdza, że sformułowane przez Organ zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowej są bezzasadne.

Stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowanie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP przez przyjęcie, iż "Wojewódzki Sąd Administracyjny jest władny samodzielnie oceniać zgodność przepisu z Konstytucją pomimo wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia określającego moment utraty mocy obowiązującej przepisu prawa od początku jego obowiązywania, co prowadzi do odmowy zastosowania przepisu który formalnie istnieje w systemie prawnym".

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę indywidualną, w której przepis ten może być zastosowany (zob. np. uchwałę składu 7 sędziów NSA z 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05). Uprawnienie to jest niezależne od określenia przez Trybunał Konstytucyjny innego terminu utraty mocy danej regulacji prawnej (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2024 r., sygn. II GSK 566/22). Oznacza to, że nawet w okresie po ogłoszeniu wyroku negatoryjnego w zakresie przepisów rozporządzenia z zastosowaniem klauzuli odraczającej, a przed wejście w życie tego wyroku, sąd administracyjny jest władny pominąć stosowanie tych przepisów w indywidualnej sprawie, pomimo ich formalnego obowiązywania w systemie prawnym. Ponadto należy podkreślić, że zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie organu, jak i wyrok Sądu I instancji, zostały wydane po wejściu w życie wyroku TK z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 (OTK-A 2006, nr 1, poz. 3, dalej: "wyrok TK z 17 stycznia 2006 r."), derogującego sporny przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (dalej: "Rozporządzenie"), co oznacza, że kwestia zastosowania klauzuli odraczającej, o której mowa w art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, nie miała w niniejszej sprawie istotnego znaczenia.

Nie ma uzasadnienie również zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. "przez przyjęcie, że organ rozstrzygający miał prawo samodzielnie dokonać oceny zgodności aktu podustawowego z Konstytucją i ustawami oraz odmówić jego zastosowania".

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sporu nie dotyczy tego, czy organ był zobowiązany stosować przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia w okresie przed jego usunięciem z systemu prawnego, ale tego czy strona, która na podstawie niekonstytucyjnego przepisu uiściła opłatę za kartę pojazdu w zawyżonej wysokości może domagać się następnie zwrotu nadpłaconej kwoty. Nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca ubiegająca się o zwrot pobranej niezgodnie z prawem części opłaty za wydanie karty pojazdu, żądała bezpośredniego zastosowania przepisu art. 190 ust. 4 Konstytucji RP oraz wyroku TK z dnia 17 stycznia 2006 r., który 1 maja 2006 r. wszedł w życie i od tego dnia – niezależnie od kompetencji weryfikacyjnych sądu administracyjnego – mógł i powinien być stosowany bezpośrednio przez organ, który pobrał nielegalnie opłatę w zawyżonej wysokości. O ile zatem właściwy organ w okresie przed wejściem w życie wskazanego powyżej wyroku TK, nie był uprawniony do odmowy zastosowania przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia, o tyle na skutek stwierdzenia niezgodności tego przepisu z Konstytucją i ustawą, po wejściu w życie ww. wyroku, organ ten był zobowiązany do uwzględnienia wynikającego z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP żądania strony w zakresie zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2023 r., I OSK 2317/20).

Zgodnie bowiem z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.

W przedmiotowej sprawie przywrócenie stanu zgodności z prawem polega na odwróceniu skutków prawnych wadliwej czynności pobrania w zawyżonej wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu w związku z pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wadliwa czynność pobrania opłaty jest zatem "rozstrzygnięciem w innych sprawach" w rozumieniu art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, a zatem wejście w życie ww. wyroku TK z dnia 17 stycznia 2006 r. stanowi podstawę do pozbawienia skutków prawnych tego rodzaju "rozstrzygnięcia", które – wobec nieuregulowania odrębnego postępowania w tym zakresie – podlega wzruszeniu w trybie pozaprocesowym, a więc w takim, w jakim doszło do pobrania opłaty. Jeżeli zatem podstawa normatywna do pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu nie obowiązuje już w chwili złożenia żądania o jej częściowy zwrot w związku z derogacją trybunalską jej treści, to obowiązkiem organu, który ją pobrał, było bezpośrednie zastosowanie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP i podjęcie czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., polegającej na zwrocie żądanej kwoty stanowiącej różnicę między wysokością opłaty pobranej (500 złotych) a wysokością opłaty należnej (75 złotych).

Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 77 ust. 3 p.r.d. w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu "poprzez nietrafne przyjęcie, że stwierdzone przez Sąd I instancji przekroczenie upoważnienia ustawowego przez organ powoduje uznanie ww. przepisu za niekonstytucyjny w dacie jego zastosowania przez organ administracji publicznej".

Ponownie należy wskazać, że w momencie rozstrzygania przez skarżony organ wniosku o częściowy zwrot nielegalnie zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu, nie obowiązywała już podstawa prawna jej pobrania (tj. § 1 ust. 1 rozporządzenia). Fakt, że w dniu pobrania powyższej opłaty w wadliwej wysokości podstawa ta obowiązywała, nie ma znaczenia z punktu widzenia obowiązku bezpośredniego stosowania przez organ art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z wyrokiem TK z dnia 17 stycznia 2006 r. W opinii Sądu, przepis art. 190 ust. 4 ma zastosowanie także do czynności pobrania wadliwych opłat za wydanie karty pojazdu, które miały miejsce przed wejściem w życie wyroku TK z dnia 17 stycznia 2006 r.

Za nietrafiony uznać należy również zarzut naruszenie przepisu art. 77 ust. 4 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, "polegający na uznaniu Prezydenta Miasta Katowice za organ właściwy do określenia wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu oraz zwrotu opłaty z pominięciem kompetencji Ministra do spraw transportu".

Zgodnie z dawnym brzmieniem wspomnianej wyżej regulacji, Minister właściwy do spraw transportu był uprawniony do określenie w drodze rozporządzenia wysokości opłaty. Nie ulega wątpliwości, że Prezydent Miasta Katowice nie był uprawniony do określenie wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu. Ustawowe upoważnienie do wydania rozporządzenia nie ma jednak związku z żądaniem zwrotu nadpłaconej opłaty. Skoro bowiem organem administracji uprawnionym i zarazem zobowiązanym do pobrania opłaty za kartę pojazdu jest Prezydent Miasta, to również do jego kompetencji należy obowiązek zwrotu części opłaty, co siłą rzeczy oznacza, że adresowane do ministra właściwego do wydania aktu wykonawczego żądanie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu nie mogłoby być uznane, ani za uzasadnione, ani też za skuteczne (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2023 r., sygn. II GSK 342/21).

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że zarzut dotyczący "naruszenia przepisów art. 72 § 1 i art. 80 § 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie" nie spełnia warunków formalnych.

Skarżący kasacyjnie organ nie zrealizował formalnego wymogu określonego w art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez dokonanie koniecznej konkretyzacji podstawy kasacyjnej w postaci powiązania treści naruszonych wzorców kontroli ze stanem prawnym i faktycznym sprawy w celu właściwego ukierunkowania kontroli kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2023 r., sygn. akt II GSK 1926/22; wyrok NSA z dnia 13 października 2023 r., sygn. akt II GSK 844/20; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2024 r., II GSK 1255/23). Autor skargi kasacyjnej, nie określił dostatecznie szczegółowo w jaki sposób i w jakim zakresie Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni lub wadliwego zastosowania (lub niezastosowania) przepisów prawa materialnego lub procesowego, a także nie wskazał prawidłowego w jego ocenie sposobu zastosowania lub wykładni przepisów, które zostały przyjęte jako wzorce kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku. NSA pragnie przy tym podkreślić, że nie można uznać za prawidłowe uzupełnienie podstaw kasacyjnych w część skargi dotyczącej uzasadnienia (por. wyrok NSA z 13 marca 20124 r., sygn. II GSK 7/21). Uzasadnienie podstaw jest odrębnym elementem skargi kasacyjnej, które ma zawierać argumentację przemawiającą – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – za prawidłowością stanowiska zajętego w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych, natomiast nie powinno służyć jako miejsce konkretyzacji lub uzupełniania podstaw kasacyjnych.

W kwestii zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a., należy je oddalić, ponieważ są one dotknięte nieusuwalną wadą konstrukcyjną.

Wskazane przez skarżący kasacyjnie organ regulacje nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ mają one charakter ogólny i wynikowy, a ich naruszenie zawsze jest następstwem naruszenia innych przepisów materialnych i procesowych (patrz wyrok NSA z 29 września 2023 roku, sygn. I OSK 2552/20). Skarżący zarzucając naruszenie przez Sąd I instancji przepisów konsekwencyjnych (art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a.), powinien bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z naruszeniem innych przepisów, którym sąd uchybił w toku kontroli legalności przedmiotu zaskarżenia. Z uwagi na fakt, że autor skargi kasacyjnej nie powiązał zarzutu naruszenia art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. z odpowiednimi przepisami prawa materialnego lub formalnego, który stanowiły podstawę wydania zaskarżonego aktu, nie było podstaw do merytorycznej oceny powyższego zarzutu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz.1964), zasądzając od skarżącego kasacyjnie organu na rzecz strony skarżącej kwoty 240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.