Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 416/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 59 par. 2 i par. 3, art. 110 par. 1, par. 3, par. 7
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie NSA Jerzy Małecki /spr./ WSA Katarzyna Nikodem Protokolant Stażysta Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010r. sprawy ze skargi Z.U.S. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. /-/K. Nikodem /-/S. Małek /-/J. Małecki


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] – [...] z dnia [...] marca 2006r. wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeciwko zobowiązanej A. W. zam. w K., ul. [...] wszczął postępowanie egzekucyjne. W trakcie prowadzonego postępowania zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2008r. dokonano zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej w [...] I Oddział w P. Zajęcie powyższe okazało się nieskuteczne ponieważ kasa prowadziła jedynie rachunek oszczędnościowo - rozliczeniowy zobowiązanej, na którym brak było środków.

Podczas dalszych czynności ustalono, iż zobowiązana oprócz nieruchomości nie posiada majątku, z którego możliwa byłaby egzekucja przy zastosowaniu środków egzekucyjnych dotyczących należności pieniężnych wymienionych w ustawie.

Powyższe ustalenia zweryfikowano na podstawie bazy komputerowej (dane o stanie majątkowym na podstawie deklaracji i zeznań podatkowych) urzędu oraz informacji przekazanych przez Starostwo Powiatowe Wydział Komunikacji oraz Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej a także GEOPOZ. Potwierdził to również spisany ze zobowiązaną w dniu [...] kwietnia 2009r. protokół o stanie majątkowym.

Dlatego pismem z dnia [...] września 2009r. organ egzekucyjny poinformował wierzyciela, że egzekucja prowadzona na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych przy zastosowaniu środków egzekucyjnych, o których mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji okazała się bezskuteczna i kontynuowanie jej jest możliwe jedynie w przypadku skierowania egzekucji do nieruchomości dłużnika. Organ egzekucyjny zwrócił się jednocześnie do wierzyciela z zapytaniem czy wnosi on o wszczęcie egzekucji z majątku nieruchomego dłużnika, wyznaczył także kwotę zaliczki, która powinna być wpłacona w przypadku skierowania wniosku o wszczęcie egzekucji z nieruchomości na pokrycie przewidywanych wydatków egzekucyjnych. Kolejnym pismem z dnia [...] listopada 2009r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. wyznaczył 7- dniowy

termin do złożenia przez wierzyciela wniosku o wszczęcie egzekucji z nieruchomości oraz wpłacenie zaliczki na pokrycie przewidywanych wydatków egzekucyjnych - pod rygorem, że w przypadku nie uiszczenia zaliczki we wskazanym terminie nastąpi umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Z uwagi na upływ terminu wyznaczonego do dokonania powyższej czynności przez wierzyciela - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. umorzył przedmiotowe postępowanie egzekucyjne w trybie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Na powyższe rozstrzygnięcie wierzyciel - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu złożył w dniu [...] lutego 2010r. zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Kwestionował w nim przepisy prawa, na podstawie których organ I instancji wydał orzeczenie.

Zdaniem skarżącego brak było podstaw faktycznych i prawnych do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 3, w związku z art. 59 § 2. Biorąc pod uwagę, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera szczegółowe uregulowania dotyczące prowadzenia postępowania egzekucyjnego z nieruchomości, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. winien w przedmiotowej sprawie wydać postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego podając jako podstawę prawną art. 110 § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu rozpatrując w trybie odwoławczym przedłożone w zażaleniu argumenty strony - postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2010r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. W.

Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zgodnie z art. w art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy organ nadzoru stwierdził, iż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. miał prawo umorzyć postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej. Organ egzekucyjny podejmował bowiem działania i czynności zmierzające do wyegzekwowania zaległości objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi.

Z uwagi jednak na trudności w dostępie do majątku dłużnika, a właściwie brakiem tego majątku powadzone wobec zobowiązanej postępowanie egzekucyjne było nieskuteczne.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. po wszczęciu w dniu [...] stycznia 2008r. postępowania egzekucyjnego (doręczenie A. W. i dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu rachunku w [...] B.P. I Oddział w Poznaniu) po otrzymaniu informacji, iż przedmiotowe zajęcie z uwagi na brak środków na zajętym rachunku okazało się nieskuteczne przystąpił do następnych czynności w poszukiwaniu majątku dłużnika. W trakcie podjętych czynności (spisanie protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej, wystąpienie z zapytaniem do Starostwa Powiatowego Wydziału Komunikacji oraz Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej a także do GEOPOZ, o udostępnienie informacji czy zobowiązana posiada jakiekolwiek nieruchomości) ustalono, iż zobowiązana oprócz nieruchomości nie posiada majątku, z którego możliwa byłaby egzekucja przy zastosowaniu środków egzekucyjnych dotyczących należności pieniężnych wymienionych w ustawie.

Biorąc pod uwagę fakt, iż jedynym środkiem, z którego można było prowadzić egzekucję była posiadana przez A. W. nieruchomość, organ egzekucyjny zobligowany art. 110 § 1a i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prawidłowo pismem z dnia [...] września 2009r. powiadomił o tym fakcie wierzyciela i jednocześnie zwrócił się do niego z zapytaniem czy wnosi on o wszczęcie egzekucji z majątku nieruchomego dłużnika i wyznaczył kwotę zaliczki, która powinna być wpłacona w przypadku skierowania wniosku o wszczęcie egzekucji z nieruchomości na pokrycie przewidywanych wydatków egzekucyjnych. Ponadto oddzielnym pismem z dnia [...] listopada 2009r., zgodnie z art. 110 § 7 w/w ustawy wezwał ponownie wierzyciela do złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji z nieruchomości oraz wpłacenie zaliczki na pokrycie przewidywanych wydatków egzekucyjnych - pod rygorem, że w przypadku nie uiszczenia zaliczki we wskazanym terminie nastąpi umorzenie prowadzonego wobec zobowiązanej postępowania egzekucyjnego.

Mając na uwadze powyższe oraz z uwagi na upływ terminu określonego w art. 110 § 7 w/w ustawy do dokonania przez wierzyciela powyższych czynności Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. miał prawo umorzyć postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W kwestii podniesionego w zażaleniu zarzutu, iż organ I instancji wydał orzeczenie powołując złą podstawę prawną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził, iż jest on bezzasadny. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. nie miał prawa umarzać przedmiotowego postępowania egzekucyjnego w trybie wskazanym przez wierzyciela w zażaleniu t. j. na podstawie art. 110 § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż umorzenie postępowania egzekucyjnego w powyższym trybie może nastąpić tylko wówczas, gdy wierzyciel złoży wniosek o kontynuację postępowania egzekucyjnego z majątku nieruchomego zobowiązanego, ale nie dopełni formalności związanych z wpłatą zaliczki.

Z akt przedmiotowej sprawy nie wynikało jednak, aby wierzyciel złożył wniosek o kontynuację prowadzenia postępowania egzekucyjnego z nieruchomości. Tym samym organ egzekucyjny umarzając przedmiotowe postępowanie egzekucyjne nie miał prawa dokonać tego na podstawie uregulowań dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego z nieruchomości.

Z uwagi na powyższe oraz fakt, iż zobowiązana oprócz nieruchomości nie posiada majątku, z którego możliwa byłaby egzekucja przy zastosowaniu środków egzekucyjnych dotyczących należności pieniężnych wymienionych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Poznaniu słusznie umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec A. W. w trybie art. 59 § 2 w/w ustawy.

Na wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. pełnomocnik wierzyciela – J. A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. W uzasadnieniu pełnomocnik nie podniósł żadnych nowych okoliczności w sprawie, powtórzył jedynie argumenty wniesione w złożonym wcześniej zażaleniu na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. W.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu po zapoznaniu się z zarzutami zawartymi w skardze w pełni podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w postanowieniu nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. i nie znalazł podstaw, aby przychylić się do skargi i uwzględnić ją na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Organ odwoławczy wyjaśnia, że odnośnie wniesionych zarzutów szczegółowo przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Ocenie Sądu podlegają w szczególności wydawane przez organy administracji publicznej akty administracyjne, jednakże dopiero po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji. Sąd administracyjny nie jest też kolejną instancją merytoryczną rozstrzygającą o takiej lub innej sprawie administracyjnej, ale ma on w procesie sądowej kontroli jedynie uprawnienia kasacyjne. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w niniejszej rozpatrywanej sprawie skarbowej organy egzekucyjne nie naruszyły materialnego lub procesowego prawa powszechnie obowiązującego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena przy tym legalności postanowień wydanych przez organy egzekucyjne dokonywana jest według stanu prawnego obowiązującego w dniu ich wydania i na podstawie przesłanych Sądowi akt administracyjnych dotyczących postępowania egzekucyjnego przeciwko zobowiązanej A. W. na wniosek wierzyciela - tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych , I Oddział w Poznaniu.

W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje ponadto zasada oficjalności, mająca tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z powyższą zasadą oficjalności, wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej argumentacją prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich istotnych naruszeń przede wszystkim przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) przez postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. W. na podstawie sześciu tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2006 r. dotyczących zobowiązań z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za lata [...] - [...] w kwocie głównej [...] zł.

Sąd rozstrzygając spór pomiędzy wierzycielem a skarbowymi organami egzekucyjnymi wskazuje przede wszystkim na to, że administracyjne postępowanie egzekucyjne winno - co do zasady - zakończyć się poprzez realizację tytułu wykonawczego. Tylko wyjątkowo zatem może zakończyć się ono z innego powodu, a mianowicie poprzez jego umorzenie. Przesłanki umorzenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego są wyczerpująco i taksatywnie wyliczone w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Są to przesłanki merytoryczne dotyczące bezpodstawności istnienia egzekwowanego w drodze przymusowej obowiązku (np. umorzenie zaległości pieniężnej, nieistnienie obowiązku pieniężnego, wykonanie zobowiązania pieniężnego), albo przesłanki proceduralne (formalnoprawne), które niekiedy mogą być naprawione przy ponownym wszczęciu egzekucji. W świetle natomiast brzmienia art. 59 § 2 i 3 w związku z art. 110 § 1 powyższej ustawy egzekucyjnej - postępowanie egzekucyjne może być ponadto umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W tym przypadku postanowienie o umorzeniu wszczętego na wniosek ZUS postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanej zostało oparte - co do zasady - na uznaniu administracyjnym organu egzekucyjnego w przypadku bezskuteczności egzekucji lub braku możliwości prowadzenia egzekucji z nieruchomości. Organ egzekucyjny musi zatem wykazać w swym postanowieniu o umorzeniu , iż wykonując czynności egzekucyjne stwierdzono brak możliwości zrealizowania zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne zobowiązanej przy zastosowaniu środków egzekucyjnych o których mowa w rozdziałach 2-6 ustawy i jednoczenie nie został złożony wniosek wierzyciela o prowadzenie egzekucji z nieruchomości.

W niniejszej sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział I w Poznaniu - tytuły egzekucyjne dla skarbowych organów egzekucyjnych wystawił dopiero po 10 latach od powstania zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Nawet sam wierzyciel nie kwestionuje tego, iż skarbowe organy egzekucyjne wykorzystały wszystkie możliwe (poza egzekucją z nieruchomości) środki egzekucyjne, które okazały się bezskuteczne. Wierzyciel, mimo istniejącego obowiązku prawnego nie złożył wniosku przewidzianego w art. 110 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. W tej sytuacji organ egzekucyjny prawidłowo zastosował art. 59 § 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o bezskuteczności egzekucji administracyjnej. Zgodnie bowiem z wykładnią językową przepisu art. 110 § 7 powyższej ustawy – umorzenie - postępowania egzekucyjnego w oparciu o tenże przepis ma zastosowanie jedynie w tych przypadkach, gdy wierzyciel złoży wniosek o prowadzenie egzekucji z nieruchomości i jednocześnie w terminie 7 dni nie uiści wyznaczonej mu przez organ egzekucyjny zaliczki na poczet prowadzonych kosztów egzekucyjnych z nieruchomości.

Sąd zwraca także uwagę na to, iż nawet ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza zwolnienia dłużnika od ciążącego na nim obowiązku, ani też nie można mu nadać waloru powagi rzeczy osądzonej, gdyż organ egzekucyjny nie jest do tego uprawniony. Oznacza to zatem, że postępowanie egzekucyjne, które umorzono z przyczyn określonych w art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej można ponownie wszcząć, gdy Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział I w Poznaniu złoży m.in. stosowny wniosek o przeprowadzenie egzekucji administracyjnej z nieruchomości i uiści wyznaczoną mu zaliczkę na poczet przewidywanych wydatków egzekucyjnych.

Z tych zatem powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/ K. Nikodem /-/St. Małek /-/J. Małecki

LF