Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 227/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art 1 , art 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w zakresie udostępnienia informacji publicznej 1/ zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie wniosku skarżącego z dnia 7 września 2023 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2/ stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3/ w pozostałym zakresie skargę oddala; 4/ zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 września 2023 r. B. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Organowi zarzucił naruszenie:

1/ art.7 K.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie sprawy oraz niezakończenie sprawy udzieleniem informacji publicznej;

2/ art. 12 § 1 K.p.a. poprzez niezakończenie sprawy udzieleniem informacji publicznej w terminie ustawowym, tym samym rażące naruszenie zasady, iż organy powinny działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia;

3/ art.13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w terminie ustawowym, tj. 14 dni od dnia złożenia wniosku przez skarżącego;

4/ art.13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez zastosowanie tego przepisu i bezpodstawne przedłużenie terminu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 7.09.2023 r. o udzielenie informacji publicznej jedynie w celu "odroczenia" na okres do 2 miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pismem z dnia 7.09.2023 r. na podstawie art. 2, art.3, art.6 ust. 1 pkt 4 lit.a oraz art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wniósł o udzielenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem odpowiedzi na pytanie:

1/ czy Powiatowy Inspektor prowadzi postępowanie w sprawie legalizacji 5 budynków

jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, znajdujących się na działce ewid. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Z., które zostały wybudowane w

warunkach samowoli budowlanej lub z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonej dokumentacji projektowej do decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 23.08.2004r. znak:

AB.VL7351/ZAK-015/04?

2/ w jakiej dacie przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte?

oraz wniósł o wydanie odpisu/kopii dokumentów dot. w/w postępowania:

a/ zawiadomienia o wszczęciu postępowania;

b/ decyzji i postanowień wydanych w przedmiotowej sprawie.

Pismem z dnia 18.09.2023r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem poinformował, że, cyt: "wyznacza dzień 20 października 2023 r. jako nowy termin na załatwienie tego wniosku". Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej, ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie. Co istotne o bezczynności organu na gruncie u.d.i.p. można mówić wyłącznie wówczas, gdy adresatem wniosku jest podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, a żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Niewątpliwie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, bowiem stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie budzi także wątpliwości, iż żądana w niniejszej sprawie informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., bowiem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Uwzględniając powyższe stwierdzić zatem trzeba, że skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, zaś sama informacja jest informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p., to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem zobowiązany był rozpoznać wniosek o udostępnienie wskazanych informacji w trybie u.d.i.p. poprzez udzielenie żądanej informacji lub odmowę jej udostępnienia, ewentualnie w innych formach przewidzianych przez przepisy u.d.i.p. w terminie 14-dni od daty otrzymania wniosku. O ile zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. organ może przedłużyć termin do rozpoznania wniosku do maksymalnie dwóch miesięcy, to z uprawnienia tego organ może skorzystać tylko wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego zakresu (np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy, lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy informacji publicznej). Niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W konkluzji skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej oraz zasądzenie sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem wskazał, że pismem z dnia 18 września 2023 r. wyznaczono nowy termin załatwienia wniosku z dnia 7 września 2023 r. Następnie organ za pismem z dnia 16.10.2023 r. udzielił informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona i odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialnotechnicznej zgodnie z art. 10 u.d.i.p, bądź też odmówić jej udostępnienia na zasadzie art. 16 ust. 1 ustawy albo też umorzyć postępowanie na zasadzie art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust.1 ustawy. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej lub niezgodnej z wnioskiem. W przypadku sytuacji, gdy organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności. Organ nie zignorował wniosku skarżącego i udzielił informacji za pismem z dnia 16.10.2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.) sprawa niniejsza ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z kolei w myśl przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).

Zauważyć również należy, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a.

Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się zasadna.

Prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Określa ona m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6).

Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy organ (podmiot zobowiązany) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (informacja o sprawach publicznych), czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę.

Jeśli zatem, przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Nie wydaje się natomiast decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej lub gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o przyczynie, która uniemożliwia zrealizowanie wniosku.

W konsekwencji stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oznacza sytuację, w której "mimo upływu ustawowych terminów nie udostępnia żądanej informacji w sposób i formie zgodnych z wnioskiem, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy" (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2017r., sygn. akt I OSK 2808/15, Lex nr 2348878); "nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.)" (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017r., sygn. akt I OSK 753/17, Lex nr 2429333), czy też nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej lub odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej prawem formie prawnej (tak wyrok NSA z dnia 29 maja 2018r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307). Na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej traktowane jest także "udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, o którą wnosił, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego" (tak wyrok NSA z dnia 29 maja 2018r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307).

W przedmiotowej sprawie skarżący pismem z dnia 7 września 2023 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem o udzielnie odpowiedzi na pytanie:

1/ czy Powiatowy Inspektor prowadzi postępowanie w sprawie legalizacji 5 budynków

jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, znajdujących się na działce ewid. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Z., które zostały wybudowane w

warunkach samowoli budowlanej lub z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonej dokumentacji projektowej do decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 23.08.2004r. znak:

AB.VL7351/ZAK-015/04?

2/ w jakiej dacie przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte?

oraz wniósł o wydanie odpisu/kopii dokumentów dot. w/w postępowania: a/ zawiadomienia o wszczęciu postępowania; b/ decyzji i postanowień wydanych w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi organ w piśmie z dnia 16 października 2023 r. wskazał, że w zakresie pytania pierwszego i drugiego wniosku nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 czerwca 2015 r. IV SAB/GI 29/15 informacja w sprawie w której jest się stroną nie jest w żaden sposób związana z funkcjonowaniem władzy publicznej i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, nie jest nawet informacją odnoszącą się do władz publicznych lub podmiotów czy osób pełniących funkcje publiczne, a zatem nie jest informacją o sprawach publicznych. Zważając na powyższy wyrok, a także na zapisy ustawy, w ocenie organu nie jest informacją publiczną wniosek zawierający żądanie wskazania, czy toczy się postępowanie administracyjne przed organem administracji dotyczące wskazanej działki ewidencyjnej w zakresie objętym przedmiotowym wnioskiem. Z kolei odnosząc się do części wniosku dotyczącej udostępnienia przez organ w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej odpisu/kopii dokumentów dotyczących w/w postępowania organ stwierdził, że nie jest to w rozumieniu ustawy dokument urzędowy, który podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do pozostałej części wniosku o udostępnienie informacji organ poinformował, że na podstawie rejestrów nie dysponuje dokumentami

wskazanymi w tym wniosku.

W niniejszej sprawie niesporne pozostawało, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem jako organ władzy publicznej stanowi, co do zasady, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie też wniosek skarżącego w aspekcie przedmiotowym dotyczył informacji publicznej również w zakresie udostępnienia wskazanych dokumentów. Jak wskazano wyżej, pojęcie informacji publicznej określono w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informacją publiczną jest informacja o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, stanowiącej sprawy publiczne. W szczególności informacją publiczną jest informacja o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p., przy czym wskazany w tym przepisie katalog spraw nie jest zamknięty. Jego funkcją jest wskazanie najbardziej typowych kategorii informacji publicznych. W art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p. wskazano, że informacją publiczną jest informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

Odnosząc się do udzielonej przez organ odpowiedzi wskazać należy, że jest ona dalece nieprecyzyjna i nie można uznać, że organ wyczerpał tym samym dyspozycję ustawy. Organ wskazał, że do części wniosku skarżącego nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Można domyślać się, że organowi chodziło o to, że skarżący jest stroną postępowania dotyczącego legalności 5 budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej znajdujących się na działce nr [...] obr[...] przy ul. [...] a w Z.. Jednakże w piśmie z dnia 16 października 2023 r. kwestia ta w ogóle nie wybrzmiała. Organ nie wyjaśnił skarżącemu jakie są jego uprawnienia procesowe w tej sytuacji i na jakiej innej podstawie może uzyskać wskazane informacje. Oceniając adekwatność odpowiedzi udzielonej przez Inspektora Powiatowego względem wniosku skarżącego z 7 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, należało dostrzec, bez żadnej wątpliwości, że organ nie zrealizował poprawnie żądania skarżącego.

W tej sytuacji należało uznać, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem dopuścił się bezczynności polegającej na braku jednoznacznej i precyzyjnej odpowiedzi na wniosek skarżącego z 7 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a P.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, wobec czego Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a.

Ponieważ do dnia wyrokowania żądana informacja publiczna nie została skarżącemu udzielona, należało zobowiązać organ do wydania aktu lub dokonania czynności w zakreślonym terminie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co też Sąd uczynił w punkcie I sentencji wyroku. W pozostałym zakresie dotyczącym przyznania od organu sumy pieniężnej na rzecz skarżącego Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną przez skarżącego tytułem wpisu sądowego od skargi.