Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1210/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 278
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - teskt jedn.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 9
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi C. D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. na rzecz C. D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i

Modernizacji Rolnictwa w Warszawie (dalej: "Dyrektor ARiMR", "organ odwoławczy")

decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura

Powiatowego ARiMR w W. z/s w W. (dalej: "organ I

instancji") z [...] września 2017 r. nr [...], w sprawie odmowy przyznania

C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Wnioskodawca", "Strona",

"Spółka", "Skarżąca") płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (OB) na

rok 2016.

Powyższe rozstrzygnięcie miało miejsce w następujących okolicznościach

faktycznych i prawnych:

Spółka złożyła w dniu 6 czerwca 2016 r. wniosek o przyznanie płatności na

2016 r. na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach

systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2017 r., poz. 278), dalej: "ustawa o

płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego", wraz z załącznikami

graficznymi. We wniosku o przyznanie płatności Strona ubiegała się o przyznanie

jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej.

W dniu 11 stycznia 2017 r., po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej,

ustalono, iż w ramach prowadzonej kontroli spełnienia kryteriów aktywnego rolnika, na

podstawie kodów PKD zostało stwierdzone, że Wnioskodawca prowadzi jedną z

wykluczonych działalności.

W dniu 27 lutego 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło oświadczenie, z

którego wynika, że Spółka nie prowadzi działalności nierolniczej, określonej w art. 9 ust.

2 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 17

grudnia 2013 r. nr 1307/2013 ustanawiające przepisy dotyczące płatności

bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej

polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie

Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str.608, z późn. zm.), dalej:

"rozporządzenia nr 1307/2013".

W dniu [...] września 2017 r. organ I instancji wydał decyzję o numerze wskazanym

wyżej, odmawiającą Stronie przyznania wszystkich płatności w ramach systemów

wsparcia bezpośredniego, o które ubiegała się we wniosku o przyznanie płatności na

rok 2016. Jak wskazano w treści uzasadnienia, odmowa przyznania płatności wynika z

faktu, że Wnioskodawca prowadzi działalność (PK.D 68.10.Z) z tzw. negatywnej listy i

nie zaznaczył we wniosku pola 08 oraz nie dołączył do wniosku dokumentów, o których

mowa w § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w

sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i

płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz.. z 2015 r., poz. 351 ze zm.), w terminie składania

wniosków.

Strona wniosła odwołanie. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor [...]

Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzją z [...] maja 2018 r. nr

[...], utrzymał w mocy decyzję z [...] września 2017 r.

Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z 12 grudnia 2018 r. sygn. akt: V SA/Wa 1237/18, WSA w Warszawie uchylił

zaskarżoną decyzję z [...] maja 2018 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że odwołanie od

decyzji organu I instancji zostało podpisane przez S.N.

prokurenta Skarżącej. Podczas gdy zgodnie z odpisem z KRS znajdującym się w

aktach administracyjnych, jak również z odpisem z KRS znajdującym się w aktach

sądowych prokura udzielona S.N. jest prokurą łączną

wykonywaną wraz z innym prokurentem. Tym samym zgodnie z treścią rejestru, co

podkreślił Sąd, odwołanie od decyzji organu I instancji powinno prawidłowo zostać

podpisane przez prezesa zarządu albo przez dwóch prokurentów ponieważ udzielona

prokura jest prokurą łączną, co oznacza, że prokurenci mogą dokonać czynności

łącznie, bez współdziałania z członkiem zarządu, ale powinni wnieść razem odwołanie.

Sąd wyjaśnił, że organ odwoławczy zobowiązany był w zakresie umocowania

prokurenta do reprezentacji Strony odwołującej się oraz wyjaśnić wątpliwości co do

skuteczności wniesienia odwołania przez S.N. Organ II instancji

działając w trybie art. 64 § 2 K.p.a., winien albo wezwać wnoszącego odwołanie do

usunięcia braków w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia podania bez

rozpoznania, albo włączyć do akt niniejszego postępowania odpowiedni dokument

upoważniający S.N. do złożenia odwołania w imieniu Skarżącej.

WSA w Warszawie podkreśliło, że Sąd nie mógł w tej sytuacji ustosunkować się do

merytorycznej argumentacji skargi ani oceniać w tym kontekście decyzji organu

odwoławczego. Rozpatrując ponownie sprawę organ został zobowiązany do

uwzględnienia powyższej oceny prawnej i zastosowania w stanie faktycznym ustalonym

w niniejszej sprawie. Nadto organ wyjaśni kwestię reprezentacji Skarżącej w całym

wszczętym w dniu 6 czerwca 2016 r. postępowaniu z wniosku o przyznanie płatności.

Wobec powyższego organ II instancji w dniu 18 kwietnia 2019 r., na podstawie

art. 64 § 2 K.p.a., wezwał S.N. do uzupełnienia braków

formalnych, tj. do przedstawienia dokumentu upoważniającego do reprezentowania

Spółki oraz do złożenia odwołania w jej imieniu.

Przy piśmie Strony z 29 kwietnia 2019 r. dołączono pełnomocnictwo z 5 kwietnia 2018 r.

udzielone S.N. do reprezentowania Spółki przed ARiMR, w

tym składania odwołań od decyzji Kierownika ARiMR oraz składania skarg na decyzje

Dyrektora ARiMR.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor ARiMR wydał decyzję z [...] maja 2019 r. o

numerze wskazanym wyżej, o utrzymaniu w mocy decyzji z [...] września 2017 r.

Organ odwoławczy wskazał, iż w celu zweryfikowania czy działalność rolnicza nie ma

charakteru marginalnego, niezbędne jest zgromadzenie w postępowaniu

administracyjnym dokumentów dotyczących wysokości wszystkich przychodów

uzyskanych przez rolnika w danym roku obrotowym z działalności gospodarczej,

wysokości przychodów z działalności rolniczej uzyskanych przez rolnika w danym roku

obrotowym oraz wysokości przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej

uzyskanych przez rolnika w danym roku obrotowym.

Jak podkreślono, podczas kontroli administracyjnej, w związku ze złożonym

wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2016 – organ ustalił, iż Strona prowadzi

działalność z tzw. negatywnej listy, tj. kupno i sprzedaż nieruchomości. Na podstawie

bowiem danych z KRS i REGON stwierdzono, iż Wnioskodawca prowadzi działalność

polegającą na kupnie i sprzedaży nieruchomościami na własny rachunek - kod PKD

68.10.Z i jest to jego przeważająca działalność. Zakwalifikowanie rodzaju prowadzonej

działalności do działalności wykluczonej z płatności na podstawie art. 9 ust. 2 akapit

pierwszy rozporządzenia 1307/2013 następuje na podstawie Polskiej Klasyfikacji

Działalności (PKD), wprowadzonej przez Radę Ministrów w rozporządzeniu z 24

grudnia 2007 r. (Dz. U. nr 251, poz. 1885 ze zm.).

Nadto, co wskazał Dyrektor ARiMR, bezspornym jest fakt, że Strona składając

wniosek o przyznanie płatności nie zaznaczyła na pierwszej stronie wniosku pola 08, w

którym składa oświadczenie, iż jest rolnikiem aktywnym zawodowo, mimo że prowadzi

jedną z działalności: administruje portem lotniczym, świadczy usługi przewozu

kolejowego, administruje stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, świadczy usługi

w zakresie obrotu nieruchomościami, administruje wodociągami. Jednocześnie po

analizie przedstawionych przez Stronę dokumentów i dowodów, organ podkreślił, że

kwestionuje wymóg spełnienia przez Spółkę kryterium rolnika aktywnego zawodowo.

Złożone dokumenty wpłynęły po terminie składania wniosków, co stanowi o

niedopuszczalności wniosku.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ II instancji

zaznaczył, iż Spółka w toku prowadzonego postępowania nie udowodniła, że w roku

2016 nie prowadziła działalności określonej kodem PKD 68.10.Z. Samo oświadczenie,

że od 2005 r. zajmuje się jedynie działalnością o kodzie PKD 68.20.Z nie jest

wystarczające.

Dyrektor ARiMR podkreślił również, że na podstawie wytycznych Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z 12 grudnia 2018 r., do akt

sprawy został przedłożony dokument uprawniający S.N. do

złożenia odwołania w imieniu Spółki. Tym samym w jego ocenie odwołanie zostało

złożone skutecznie.

W dniu 19 czerwca 2019 r. (data nadania skargi) Spółka złożyła skargę na w/w

decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji

organu II instancji zarzuciła naruszenie:

- art. 8 K.p.a. przez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji

publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów

faktycznych i prawnych, a mianowicie utrzymania w mocy decyzji odmawiającej

przyznania płatności bezpośrednich za rok 2016, a przyznanie płatności bezpośrednich

za rok 2017;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, w tym niewskazanie

przyczyn, z powodu których dowodowi w postaci załącznika do sprawozdania

finansowego Spółki za 2016 r., zawierającego strukturę rzeczową przychodów według

rodzajów działalności, odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz niewyjaśnieniu

sprzeczności znajdujących się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, dotyczących

złożenia przez stronę dowodu - sprawozdania finansowego za 2016 r.;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego oraz wyczerpującego

zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji

niewyjaśnienie okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, tj.

braku faktycznego ustalenia czy Spółka prowadziła działalność z listy zakazanej,

pomimo, iż Spółka złożyła dowody, iż takiej działalności nie prowadziła, jak również

poprzez brak zweryfikowania przez organ faktu wykreślenia z rejestru przedsiębiorców

KRS, przez Spółkę, kodu PKD 68.10.Z;

- art. 9 i art. 11 K.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek

utrzymania w mocy decyzji z [...] września 2017 r. w sprawie odmowy przyznania

płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi

ograniczeniami (ONW) na rok 2016;

- art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu,

niepoinformowanie strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem

zaskarżonej decyzji;

- art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z 17

grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników

na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające

rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z 17

grudnia 2013 r. (Dz. Urz. UE. L 2013 Nr 347, str. 608) poprzez jego zastosowanie,

podczas gdy odwołująca się Spółka nie prowadziła faktycznie żadnej działalności z listy

negatywnej i nie miała obowiązku złożenia w terminie oświadczenia, że jest aktywnym

rolnikiem ani dołączenia do wniosku dokumentów wykazujących wystąpienie przesłanek

z art. 9 ust. 2 akapitu trzeciego rozporządzenia nr 1307/2017 oraz, że prowadzenie

działalności z listy negatywnej ustala się na podstawie PKD ujętych w KRS, a nie na

ustaleniu rzeczywiście prowadzonej działalności rolnika;

- art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego

polegające na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

- zarzucam sprzeczność ustaleń faktycznych decyzji dokonanych w oparciu o uzyskane

dowody z jej treścią, albowiem przedstawione w toku postępowania dowody

wskazywały, że odwołująca się faktycznie nie prowadziła działalności w zakresie kupna

i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek o PKD 68.10.Z., a mimo to organ II

instancji utrzymał w mocy sprzeczną z tym ustaleniem oraz zebranym materiałem

dowodowym decyzję organu I instancji.

Nadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a Skarżąca wniosła o dopuszczenie i

przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj.:

- sprawozdania finansowego C. sp. z o.o. w W. za 2016 r. wraz z

załącznikami na okoliczność rodzajów działalności prowadzonych przez skarżącą w

dniu złożenia wniosku o dopłaty za 2016 r., a w szczególności faktu nieprowadzenia

działalności, znajdujących się na "negatywnej liście", wykluczających przyznanie

płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego;

- wniosku o zmianę w rejestrze przedsiębiorców KRS wraz z zarządzeniem sądu o

zwrocie wniosku, na okoliczność próby wykreślenia przez Skarżącą kody PKD uznane

za działalność z listy negatywnej;

- wniosku o zmianę w rejestrze przedsiębiorców KRS wraz z odpisem pełnym KRS na

okoliczność wykreślenia przez skarżącą kody PKD uznane za działalność z listy

negatywnej;

- decyzji nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów

wsparcia bezpośredniego z dnia 20 grudnia 2018 r. na okoliczność przyznania

Skarżącej płatności za rok 2017 (przy identycznym stanie faktycznym sprawy);

- wniosku o dopuszczenie Strony do czynnego udziału w sprawie wraz z

potwierdzeniem przyjęcia.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i

uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji

oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego od organu

według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumentację na poparcie swojego

stanowiska w sprawie i podkreślił, że w dalszym ciągu decyzja Dyrektora ARiMR nie

wyjaśnia, dlaczego organ przyjął, iż Spółka prowadziła działalność z listy negatywnej.

Podczas gdy w dniu 21 lutego 2019 r. kod ten został z rejestru wykreślony, a organ II

instancji nie zadał sobie trudu, by wyjaśnić tę kwestię i odnieść się do dowodów

przedstawionych przez Stronę. Nadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pojawiły się

liczne pomyłki i nieścisłości, wręcz chaotycznej treści, nie tylko w nazwie podmiotu, ale

też w datach, danych liczbowych, a nieraz w skopiowanych całych akapitach,

dotyczących innego postępowania, co mogło mieć duży wpływ na przebieg całego

postępowania i ostatecznie na jego wynik, który musi być rezultatem rozpatrzenia

wszystkich okoliczności sprawy. Skarżąca powołała się na obszerne fragmenty

uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2018 r.,

sygn. akt: V SA/Wa 603/17, które w jej ocenie są pomocne przy rozpatrywaniu

niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a., sądy

administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki

określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego

jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to

znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i

zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Przedmiotem sporu jest decyzja Dyrektora ARiMR z dnia [...] maja 2019 r. o odmowie

przyznania Skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (OB) na

rok 2016.

Na podstawie danych z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) i Krajowego

Rejestru Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON) organ ustalił, iż Strona prowadzi

działalność wykluczającą przyznanie pomocy na podstawie art. 9 ust. 2 akapit pierwszy

rozporządzenia 1307/2013, tj. działalność polegającą na kupnie i sprzedaży

nieruchomości na własny rachunek - kod Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD)

68.10.Z i jest to jej przeważająca działalność. Jednocześnie po analizie

przedstawionych przez Stronę dokumentów i dowodów, organ podkreślił, że

kwestionuje wymóg spełnienia przez Spółkę kryterium rolnika aktywnego zawodowo.

Zdaniem organu rolnik świadczy usługi w zakresie obrotu nieruchomościami, jeśli w

odpowiednim rejestrze widnieje informacja, że rolnik prowadzi działalność polegającą

na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek (podklasa 68.10.Z PKD).

Spółka podnosi, iż nie prowadzi działalności nierolniczej, określonej w art. 9 ust. 2

akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013 (UE), a od 2005 r. zajmuje się wyłącznie

działalnością w przedmiocie "wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub

dzierżawionymi" kod PKD 68.20.Z oraz prowadzi działalność "użytkowanie własnej

nieruchomości na cele upraw rolnych" dział 01 PKD. Skarżąca stwierdza, że nie

prowadzi działalności w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek

- kod PKD 68.10.Z.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja

narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 (UE) nie przyznaje się płatności

bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub

prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami

sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub

usługi w zakresie obrotu nieruchomościami.

W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą na podstawie obiektywnych i

niedyskryminacyjnych kryteriów zadecydować o uzupełnieniu przedsiębiorstw i

rodzajów działalności wymienionych w akapicie pierwszym o wszelkie inne podobne

nierolnicze przedsiębiorstwa lub rodzaje działalności, a następnie mogą zadecydować o

usunięciu takich uzupełnień.

Osobę lub grupę osób objętych zakresem akapitu pierwszego lub drugiego, uważa się

jednak za rolnika aktywnego zawodowo, jeżeli za pomocą możliwych do zweryfikowania

dowodów, w formie wymaganej przez państwa członkowskie, udokumentuje ona, że:

a) roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi co najmniej 5 % całości przychodów

uzyskanych przez nią z działalności pozarolniczej w ostatnim roku obrotowym, za który

dowody takie są dostępne;

b) jej działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego; lub

c) jej główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności stanowi wykonywanie

działalności rolniczej.

Na podstawie art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 1307/2013, oprócz sytuacji określonych w

ust. 1 i 2, państwa członkowskie mogą zadecydować na podstawie obiektywnych i

niedyskryminacyjnych kryteriów, że nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom

fizycznym lub prawnym lub grupom osób fizycznych lub prawnych:

a) których działalność rolnicza stanowi tylko nieznaczącą część ogółu ich działalności

gospodarczej; lub

b) których główną działalność lub przedmiot działalności nie stanowi działalności

rolniczej.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organ błędnie założył, że sam wpis w rejestrze

sądowym stanowi, wystarczający dowód, że Skarżąca prowadzi działalność

wykluczającą przyznanie pomocy. Ujawnienie przez przedsiębiorcę danej działalności

w KRS nie oznacza, że działalność ta rzeczywiście jest przez przedsiębiorcę

wykonywana. Wpis przedmiotu prowadzonej działalności do KRS ma charakter

informacyjny - informuje on o zamiarach przedsiębiorcy i służy wyłącznie do celów

statystycznych. Dane zawarte w PKD nie mają zatem charakteru przesądzającego. W

orzecznictwie sądów administracyjnych i sądów powszechnych przesądzono wyraźnie,

że działalność gospodarcza "jest faktem, kategorią o charakterze obiektywnym, nie

konstytuuje jej zatem wpis lub jego brak do odpowiedniego rejestru" (por. wyrok WSA

w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 556/10). Z kolei Sąd

Apelacyjny w [...] w wyroku z [...] lipca 2016 r. sygn. akt [...] wprost

stwierdził, że o prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej można mówić

wyłącznie wówczas, gdy ma ona charakter ciągły i zorganizowany i gdy nastąpiło już

jej rozpoczęcie, a w żadnym przypadku sam wpis do ewidencji działalności

gospodarczej nie przesądza o jej prowadzeniu.

Z faktu ujawnienia danej działalności w ewidencji, z którym to ujawnieniem

żaden przepis prawny nie wiąże jakichkolwiek konsekwencji, nie można wywieść, że

działalność ta z pewnością jest prowadzona. Owszem, wpis w ewidencji może

kształtować swego rodzaju przypuszczenie, że rzeczywiście konkretny przedsiębiorca

prowadzi daną działalność. Przypuszczenie to - jako niepewne - musi jednak zostać

zweryfikowane przez organ.

Jeśli organ w związku z treścią wpisu w KRS dotyczącego rolnika powziął

przypuszczenie, że rolnik prowadzi działalność określoną w art. 9 ust. 2 rozporządzenia

1307/2013, powinien był zażądać od rolnika stosownych dowodów. Dyrektor mógł też

zwrócić się do właściwego dla rolnika urzędu skarbowego o udzielenie informacji o

rzeczywiście prowadzonej przez rolnika pozarolniczej działalności. Brak ustaleń

organu w tym zakresie uzasadnia zawarty w skardze zarzut naruszenia wskazanych

przepisów K.p.a.

Zdaniem organów zaklasyfikowanie rodzaju prowadzonej działalności

wykluczonej z płatności na podstawie tego przepisu następuje na podstawie wpisu do

KRS zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, a organ uznaje, że przez "świadczenie

usług" należy rozumieć wpisanie odpowiedniej działalności do odpowiedniego rejestru.

Sąd stwierdza, że taka wykładnia jest nieprawidłowa, bowiem świadczenie usług w

prawie europejskim i w prawie krajowym oznacza "określone zachowanie się podmiotu

na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego,

zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również

podmiotu świadczącego usługę" (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 listopada

2015 r., sygn. akt III SA/Wa 230/15).

W ocenie Sądu wpis do ewidencji nie przesądza jeszcze o fakcie świadczenia

określonych usług przez dany podmiot. Wpis przedmiotu prowadzonej działalności do

odpowiedniego rejestru ma jedynie charakter informacyjny - informuje o zamiarach

przedsiębiorcy i służy wyłącznie do celów statystycznych. Z samego faktu wpisu do

KRS nie można zatem przesądzać, czy dany podmiot prowadzi określoną działalność,

czy świadczy określone usługi. Dopiero faktyczne wykonywanie usług, obwarowane

koniecznością wystawienia paragonu lub faktury VAT powinno być podstawą do

uznania, że dany podmiot świadczy usługi w danym zakresie. Ponadto, proste

odwołanie się do jakiegokolwiek rejestru działalności jest wykluczone z powodu

istnienia w prawie europejskim dotyczącym płatności bezpośrednich określonych

przepisów, które pozwalają na uproszczone ustalanie danych okoliczności faktycznych

wyłącznie na podstawie ewidencji i rejestrów, o czym mowa w uzasadnieniu skargi.

Ze wskazanych wyżej powodów należy przyjąć, że zastosowana przez organy

wykładnia art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 1307/2013, jest błędna.

Prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że zaklasyfikowanie

przedmiotu prowadzonej działalności do działalności wykluczonej z płatności na

podstawie art. 9 ust. 2 rozporządzenia 1307/2013 następuje na podstawie ustalenia

działalności rzeczywiście prowadzonej przez podmiot ubiegający się o płatności.

Ponadto istotne jest, że nawet w przypadku prowadzenia przez podmiot

ubiegający się o płatności działalności tzw. wykluczonych, nie przesądza automatycznie

o odmowie ich przyznania. Nadal bowiem taki wnioskodawca może otrzymać dotacje,

jeśli roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi co najmniej 5% całości przychodów

uzyskanych przez nią z działalności pozarolniczej w ostatnim roku obrotowym oraz

dodatkowo spełni jeden z kolejnych warunków określonych w art. 9 ust. 2 litera b) lub c)

tzn. wykaże, że jej działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego lub jej główną

działalność gospodarczą lub przedmiot działalności stanowi wykonywanie działalności

rolniczej. Należy podkreślić, że użycie przez prawodawcę spójnika "lub" oznacza, że

wystarczającym jest spełnienie jednego z wymienionych warunków. Organ nie

przeprowadził postępowania w tym zakresie.

Odnosząc się do podnoszonego przez organ braku wypełnienia przez Skarżącą

pola nr 08 Sąd stwierdza, że według wytycznych i instrukcji dołączonej do wniosku pole

08 jest wypełniane przez rolnika, który jest aktywnym rolnikiem, a jednocześnie

administruje portem lotniczym lub stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi lub

wodociągami lub świadczy usługi przewozu kolejowego lub w zakresie obrotu

nieruchomościami. Brak natomiast wzmianki, że pole to wypełnia wnioskodawca, który

w odpowiednim rejestrze określającym rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej

zgłoszony ma kod PKD odpowiadający w tym przypadku za świadczenie usług w

zakresie obrotu nieruchomościami.

Sąd podkreśla, że na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach

systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w

przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych

rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu

postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy organ, przed którym toczy się

postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący

rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne

osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane

przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z

prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie,

która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności

zawierać wskazania faktów , które organ uznał za udowodnione, dowodów na których

się oparł , oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i

mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z

przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie faktyczne powinno m.in. zawierać wskazanie faktów, które dowodzą, że

treść przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia została wypełniona.

Sąd stwierdza, że organ był zobowiązany do ustalenia stanu faktycznego w oparciu o

wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a pominięcie okoliczności podnoszonych

przez Skarżącą mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasada praworządności, do której stosowania organ był zobowiązany na podstawie art.

3 ustawy o płatnościach, zobowiązuje organ do przestrzegania swoich kompetencji oraz

stosowania norm prawnych związanych z realizacją tych kompetencji.

Sąd zwraca również uwagę, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji kilkakrotnie

odwołał się do okoliczności dotyczących innego niż Skarżący podmiotu, tj. C. sp. z o.o. organ (str. 1,

2, 3, 5, 8, 11), co organ II instancji, zdaniem Sądu

nieprawidłowo, uznał za oczywistą omyłkę. Ponadto w skardze Strona zaprzeczyła, iż

doręczono jej wezwanie z dnia 30 marca 2017 r. oraz, że złożyła oświadczenie

doręczone Agencji w dniu 27 lutego 2017 r., do czego organ w odpowiedzi na skargę

się nie odniósł.

Wobec powyższego Sąd uznał zarzuty skargi za uzasadnione.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić stan faktyczny w oparciu o

całość zebranego materiału dowodowego, uwzględniając przedstawione wyżej wywody

i wykładnię prawa.

W ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów, które to

naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować

uchyleniem zaskarżonej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. O kosztach

postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.