Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2913/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7, 77, 107
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, orzekającym o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Wójta Gminy [...] znak: [...] dla planowanej inwestycji polegającej na: "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...], w skład której wchodzi: stalowa wieża kratowa, anteny sektorowe (6 szt.), anteny radioliniowe (5 szt.), urządzenia sterujące, drogi kablowe, ogrodzenie, instalacja elektroenergetyczna" na terenie części działki nr ewid. [...], obręb [...] w Gminie [...], utrzymał w mocy poprzedzające postanowienie.

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zastępca Wójta Gminy [...] zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji polegającej na: "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...], w skład której wchodzi: stalowa wieża kratowa, anteny sektorowe (6 szt.), anteny radioliniowe (5 szt.), urządzenia sterujące, drogi kablowe, ogrodzenie, instalacja elektroenergetyczna" na terenie części działki nr ewid. [...], obręb [...] w Gminie [...], poza terenem zabudowy przy autostradzie [...].

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., Nr [...] odmówił uzgodnienia ww. inwestycji.

W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do projektu decyzji (pkt 2.1 litera a projektu decyzji) linie rozgraniczające teren inwestycji zlokalizowano w odległości ok. 15 m od dodatkowej jezdni autostrady [...] [...] – [...]. Odległość powyższa nie spełnia wymogów zawartych w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Skomunikowanie inwestycji zostało wskazane w pkt 2.4 tiret 3 projektu decyzji w ten sposób że: "planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej - powiatowej nr [...] ([...] – [...] – [...]). Dojazd do niej będzie odbywał się poprzez projektowany zjazd do działki nr ewid. [...] poprzez drogę serwisową autostrady [...]. Zjazd należy wykonać zgodnie z przepisami odrębnymi oraz w uzgodnieniu z zarządcą drogi publicznej". Z powyższego wynika, iż działka o nr ewid. [...], obręb [...] nie posiada urządzonego zjazdu publicznego z dodatkowej jezdni autostrady [...]. W tej sytuacji, organ wyjaśnił, iż dokonywanie przez organ uzgadniający jakichkolwiek ustaleń odnośnie projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz warunkowych uzgodnień nie jest możliwe, bo zarządca drogi, dokonując oceny wyłącznie literalnych zapisów zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający nie może ich ani zmienić, ani sam określać. Zatem w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy nie można uzgodnić pozytywnie przesłanego projektu decyzji z uwagi na to że: 1) teren inwestycji zlokalizowano w odległości ok. 15 m od dodatkowej jezdni autostrady [...] w [...] – [...], zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych odległość winna wynosić nie mniej niż 50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, a nadto 2) brak jest istniejącej komunikacji działki.

Z postanowieniem tym nie zgodziła się spółka [...] Sp. z o.o. i wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego do Sądu postanowienia wskazał, iż w ramach budowy autostrady [...] w jej pasie drogowym zostały wybudowane do obsługi przyległych terenów dodatkowe jezdnie (drogi serwisowe), które odpowiadają parametrom technicznym dróg klasy D - § 8a ust. 1 pkt 2 i ust 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organ wyjaśnił, iż w wyroku z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 313/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że droga serwisowa stanowi kolejną (dodatkową) jezdnię w ramach drogi głównej. Nie jest ona zatem drogą samoistną, przez co podlega zasadom, które dotyczą drogi głównej. Jezdnia główna (autostrada [...]) służy do obsługi ruchu tranzytowego, natomiast droga serwisowa klasy D pełni wobec jezdni głównej rolę służebną. Umożliwia bowiem zarządcy drogi dojazd do znajdujących się w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń technicznych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu na trasie głównej, bez konieczności jej blokowania, a co za tym idzie musi spełniać warunki techniczne dla przyporządkowanej dla niej klasy.

Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że odległość inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi dojazdowej klasy D (dodatkowej jezdni autostrady) w przedłożonym przez Wójta Gminy [...] projekcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ok. 15 m.) określona została niewłaściwie, albowiem z naruszeniem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Przypomniał nadto, że zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, dodatkowa jezdnia autostrady [...] zarządzana jest przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w związku z czym podlega takim samym regulacjom prawnym jak autostrada [...], w tym w szczególności ujętej w art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych ochronie drogi.

Podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi jest przepis art. 35 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z jego treścią "zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Działka [...] obręb [...] przylega do działki pasa drogowego autostrady [...] o nr ewid. [...] i nie posiada urządzonego zjazdu. W dniu [...] września 2017 r., GDDKiA wydał decyzję na lokalizację zjazdu z dodatkowej jezdni autostrady na działce o nr ewid. [...] do działki [...] w trybie art. 29 ustawy o drogach publicznych. Niemniej w dacie wydawania postanowienia nie było urządzonego zjazdu jak również decyzji na lokalizację zjazdu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad złożyła spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (Skarżąca), zarzucając naruszenie:

1) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak wykazania w uzasadnieniach skarżonych postanowień związku między powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia dla ruchu a faktem, że określona przez inwestora liczba pojazdów na skutek zmiany sposobu zagospodarowania będzie wjeżdżać lub zjeżdżać na nieruchomość przyległą do drogi;

2) art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie co to jest dodatkowa jezdnia, gdzie i jak ona przebiega, dlaczego zdaniem organu "dodatkowa jezdnia" autostrady [...] [...] – [...] jest "autostradą", o której mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1440), a tym samym czy stosuje się do niej wymóg, aby obiekty budowlane przy drogach poza obszarami zabudowanymi, były usytuowane w odległości 50 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni oraz nie wskazanie, w jaki sposób organ, przyjmując czysto hipotetycznie, że tak jest, ustalił, że ten wymóg nie jest spełniony;

3) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowanie w sposób niebudzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w tym wydanie uzgodnienia dla poprzedniego wariantu inwestycji [...] Sp. z o.o. planowanej do realizacji na działce nr [...] w miejscowości [...], dla analogicznego położenia wieży w stosunku do drogi [...] (50 m od skrajnej jezdni autostrady) a nieuzgodnienie dla obecnego wariantu w istocie rzeczy tożsamego z poprzednim w zakresie uzgodnień dokonywanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad;

4) naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U.2016. poz. 1440 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu jako kryterium uzgodnień – odległości usytuowania obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni – w sytuacji, gdy zarządca drogi uzgadnia zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą;

5) art. 43 ust. 1 poprzez zastosowanie tego przepisu na etapie uzgodnień projektu decyzji lokalizacyjnej, czyli zmiany zagospodarowania terenu, podczas gdy ma on zastosowanie na etapie wydania decyzji dotyczącej budowy obiektu budowlanego i jego usytuowania w zależności od krawędzi jezdni, także z tego powodu, że reguluje on sytuowanie obiektów budowlanych od krawędzi jezdni dróg publicznych a droga serwisowa autostrady drogą publiczną nie jest, ewentualnie z ostrożności niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na uznaniu, iż w sytuacji występowania "drogi serwisowej" autostrady powoduje, że odległość usytuowania obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni tej drogi serwisowej winna być taka sama jak odległość usytuowania obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni samej autostrady.

Wobec powyższych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Uzasadniając skargę Spółka wskazała, że art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wskazuje zakres, w jakim może poruszać się zarządca drogi, dokonując uzgodnień projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Skarżącej, w ramach tego przepisu zarządca, współdziałając z organem wydającym wymienione decyzje, może wypowiadać się wyłącznie, co do możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą (art. 35 ust. 3 infine). Dokonanie uzgodnienia poza granice wyznaczone art. 35 ust. 3 narusza dozwolone ramy działania administracji drogowej. Odmowa pozytywnego uzgodnienia w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych może być podyktowana zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu wszystkim użytkownikom drogi przyległej do nieruchomości inwestowanej oraz użytkownikom tej nieruchomości. Zarządca powinien w negatywnym postanowieniu wykazać związek między powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia dla ruchu a faktem, że określona przez inwestora liczba pojazdów na skutek zmiany sposobu zagospodarowania będzie wjeżdżać lub zjeżdżać na nieruchomość przyległą do drogi. W skarżonych postanowieniach w ogóle nie wyjaśniono zaistnienia tych przesłanek w stanie faktycznym sprawy.

Nadto skarżąca wskazała, że przepis art. 43 ustawy o drogach publicznych nie znajduje zastosowania na etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji drogi. Zdaniem skarżącej przepis ten normuje dopuszczalność usytuowania nowo projektowanych obiektów budowlanych przy drogach już istniejących na etapie uzyskiwania ww. zezwoleń. Oraz dotyczy sytuowania obiektu budowlanego przy drodze publicznej (autostrada, droga ekspresowa, ogólnodostępna droga krajowa, wojewódzka, powiatowa czy gminna) a droga serwisowa autostrady nie zalicza się do tej kategorii dróg a zatem nie mają do niej zastosowania unormowania tego przepisu.

Zdaniem skarżącej droga serwisowa autostrady to nie jest dodatkowa jezdnia autostrady tylko droga inna niż publiczne, co do której w ogóle przepisy prawa nie wprowadzają żadnych wymogów uzgodnień w tym zakresie. Uzgodnienia są konieczne tylko do dróg publicznych, czyli np. autostrady. Odległość obiektów budowlanych od krawędzi jezdni dróg publicznych, jak wskazuje treść art. 43 ustawy o drogach publicznych, jest tym większa im rodzaj drogi wskazuje na większy ruch pojazdów. Odległość liczy się od krawędzi jezdni, czyli części drogi przeznaczonej do ruchu pojazdów. Zatem, w drodze analogii, do drogi serwisowej autostrady można przyjąć normy dla ogólnodostępnej drogi gminnej, czyli 15 metrów od krawędzi jezdni poza terenem zabudowy i ten parametr [...] sp. z o.o. spełnia.

Planowane zamierzenie inwestycyjne zostało zaprojektowane z zachowaniem obowiązujących przepisów wyartykułowanych w ustawie o drogach publicznych, które stanowią, że obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, co najmniej 50 m (w omawianym przypadku jest to autostrada poza terenem zabudowy). Planowa inwestycja znajduje się około 60 m od skrajnej jezdni autostrady. Zdaniem skarżącej bowiem, nawet gdyby przyjąć, że droga serwisowa stanowią kolejną (dodatkową) jezdnię w ramach autostrady, to na gruncie art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zewnętrzną krawędzią jezdni, od której będzie liczona odległość planowanej inwestycji, będzie krawędź zasadniczej jezdni autostrady a nie jej drogi serwisowej.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ administracji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Przede wszystkim sytuacja faktyczna w rozpoznawanej sprawie wyczerpuje znamiona przepisu, który wymaga uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotem tej decyzji jest ustalenie uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...], w skład której wchodzi: stalowa wieża kratowa, anteny sektorowe (6 szt.), anteny radioliniowe (5 szt.), urządzenia sterujące, drogi kablowe, ogrodzenie, instalacja elektroenergetyczna" na terenie części działki nr ewid. [...], obręb [...] w Gminie [...], poza terenem zabudowy przy autostradzie [...]. Działka [...] obręb [...] przylega bowiem do działki pasa drogowego autostrady [...] o nr ewid. [...]. Zatem w oparciu o przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst Dz. U z 2017 r., poz. 1073), przedmiotowa inwestycja wymagała uzgodnienia właściwego zarządcy drogi.

Dokonując oceny prawidłowości zakresu zaskarżonego postanowienia oraz jego podstawy prawnej, Sąd w pierwszym rzędzie przypomina, że jak stanowi art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg jest zarządcą drogi. Zarządcą drogi w przypadku drogi krajowej jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (ust. 2 pkt 1 tego przepisu). W ocenie Sądu, skoro jednym z obowiązków zarządcy drogi jest – jak wynika z przytoczonego przepisu – również utrzymanie i ochrona dróg, to wymagane uzgodnienia mogą również dotyczyć obowiązków nałożonych ustawą w zakresie właśnie utrzymania i ochrony dróg. Przy tym, zdaniem Sądu, obowiązek utrzymania i ochrony dróg publicznych ustawodawca zagwarantował poprzez wprowadzenie m.in. normy art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który wymaga, aby obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, były usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej – w przypadku autostrad: jeśli chodzi o teren zabudowy – 30 m, natomiast poza terenem zabudowy – 50 m.

Z powyższych względów za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 i 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez brak wykazania w uzasadnieniach skarżonych postanowień związku między powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia dla ruchu a faktem, że określona przez inwestora liczba pojazdów na skutek zmiany sposobu zagospodarowania będzie wjeżdżać lub zjeżdżać na nieruchomość przyległą do drogi oraz wobec błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Sąd stoi bowiem na stanowisku, że zakres uzgodnienia dokonywanego w ramach postępowania przewidzianego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi nie tylko wynikająca z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych kwestia możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, bądź zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, ale również – o czym była mowa powyżej – kwestia planowania i ochrony dróg. Przy tym zgodnie z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, do zadań zarządcy drogi należy m.in. planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Definicja pojęcia "ochrona drogi" znalazła się w art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z jej brzmieniem są to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania ale także pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu W tym zakresie w gestii zarządcy drogi stoi zapewnienie spełnienia przez nowe obiekty budowlane warunków wynikających z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Organ jako wyspecjalizowany zarządca dróg krajowych i autostrad zobowiązany jest do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych, może zatem realizować swoje zadania również poprzez podejmowanie działań prewencyjnych zmierzających do poprawy bezpieczeństwa na drodze.

Przechodząc do powodów, dla których odmówiono uzgodnienia planowanej inwestycji, przypomnieć należy, ze organ jako podstawę odmowy uzgodnienia przyjął poczynione ustalenie, że projektowana inwestycja znajduje się poza terenem zabudowy, co oznacza, że musi zostać zachowany wymóg odległości 50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Zdaniem organu jednak, odległość ta winna być liczona od krawędzi tzw. drogi serwisowej, która stanowi dodatkową jezdnię autostrady [...] wybudowaną w jej pasie drogowym. Strona skarżąca natomiast uważa, że droga serwisowa nie stanowi elementu autostrady, co więcej nie jest drogą publiczną, zatem nie można stosować wobec inwestycji do niej przylegających wymogów wynikających z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w ogóle.

W ocenie Sądu na aprobatę zasługuje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Jak wyjaśnił bowiem organ, a okoliczność ta nie została w jakikolwiek sposób podważona przez skarżącą Spółkę, droga serwisowa została wybudowana jako dodatkowa jezdnia w pasie drogowym autostrady. O ile rację ma skarżąca, że brak jest podstaw prawnych aby zaliczyć "drogę serwisową" do dróg publicznych, to sprawa ma się inaczej gdy chodzi o jezdnie dodatkowe. Jezdnia dodatkowa bowiem stanowi element drogi publicznej, gdyż jest ona wybudowana w ramach pasa drogowego danej drogi publicznej, co wynika z § 8a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (jedn. tekst Dz. U z 2016 r., poz. 124). Przy tym jezdnie dodatkowe są budowane celem obsługi ruchu z terenów, przyległych do pasa drogowego drogi publicznej, w sytuacji gdy na skutek budowy bądź przebudowy drogi publicznej nieruchomość przyległa do jej pasa drogowego utraci dostęp do drogi publicznej.(§ 8a ust. 1 zdaniem pierwsze w związku z ust. 2 ww. rozporządzenia). Skoro zatem jezdnia dodatkowa stanowi element danej drogi publicznej, jest ona – jak słusznie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę – jej integralną częścią, to obiekty budowlane winny być lokalizowane co najmniej w odległości, określonej w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, przewidzianej dla danej drogi publicznej. W konsekwencji, w rozpoznanej sprawie organ zasadnie przyjął, że obiekt budowlany może zostać posadowiony w odległości 50 m. od krawędzi jezdni dodatkowej autostrady [...] jako elementu pasa drogowego tejże drogi.

Z powyższych względów Sąd za niezasadne uznał zarzuty sformułowane w skardze w zakresie art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., których naruszenia skarżąca upatruje w nie wyjaśnieniu co to jest dodatkowa jezdnia, gdzie i jak ona przebiega oraz dlaczego dodatkowa jezdnia autostrady [...] jest "autostradą", o której mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Organ wbrew ww. zarzutom wyjaśnił, że dodatkowa jezdnia została wybudowana w pasie drogowym autostrady [...], natomiast kwestia przyczyn uznania jej za element autostrady wyjaśniona została powyżej przez Sąd.

W ocenie Sądu również brak jest powodów do zakwestionowania stanowiska organu, że planowana inwestycja będzie się znajdować w odległości mniejszej niż 50 m. od zewnętrznej krawędzi jezdni dodatkowej autostrady [...]. Sama bowiem strona skarżąca bowiem wskazuje, że odległość od drogi serwisowej wynosi około 15 m (przedostatnia strona skargi)..

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. wobec wydania uzgodnienia dla poprzedniego wariantu inwestycji [...] Sp. z o.o. planowanej do realizacji na działce nr [...] w miejscowości [...], dla analogicznego położenia wieży w stosunku do drogi [...] (50 m od skrajnej jezdni autostrady) a nieuzgodnienie dla obecnego wariantu w istocie rzeczy tożsamego z poprzednim w zakresie uzgodnień dokonywanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Kwestia ta bowiem pozostaje poza oceną Sądu, którego kognicja sprowadza się w związku z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U z 2017 r., poz. 1369, daej "p.p.s.a.") do oceny zaskarżonego postanowienia w granicach danej sprawy. Oznacza to, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy niż sprawa objęta skargą. Tym samym ocena innego postępowania bądź postanowienia wydanego w innym postępowaniu, jak i ocena jego wpływu na zaskarżone postanowienie, nie może być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie.

Z tych względów, wobec nie stwierdzenia innych uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd – działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił.