Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 633/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66,  art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 07 grudnia 2017r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w J.G. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

U Z A S D A D N I E N I E

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej O. ul. [...] w J. G. usunięcie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w J. G., w zakresie stanu technicznego izolacji przeciwwodnej loggii i balkonów oraz instalacji odprowadzającej wody opadowe w budynku, poprzez: I. w loggiach budynku: 1 zdemontowanie warstw wykończeniowych ułożonych na płycie stropowej; 2 wykonanie na płycie stropowej podłoża o spadku min. 1,5% (zalecane 2,5%) skierowanym od budynku do wpustu podłogowego; 3 wykonanie na podłożu poziomej hydroizolacji wpuszczonej w ściany budynku; 4 wpięcie poziomego odpływu wpustu podłogowego, wyprowadzonego na zewnątrz poza lico ściany, do rury spustowej zamontowanej na elewacji budynku z rozprowadzeniem wód opadowych powierzchniowo; w terminie do dnia 30 czerwca 2017 r. II na balkonach budynku: 1. zdemontowanie warstw wykończeniowych płyty balkonowej; 2 wyczyszczenie i zaślepienie rur spustowych, znajdujących się w słupach cylindrycznych podpierających płyty balkonowe; 3 wykonanie na płycie balkonowej podłoża o spadku min. 1,5% (zalecane 2,5%) skierowanym od budynku do odkrytej krawędzi balkonu; 4. wykonanie na podłożu poziomej hydroizolacji wpuszczonej w ściany budynku; 5. wykonanie krawędziowych obróbek blacharskich; 6. zamontowanie na dostępnym obwodzie balkonu rynny wiszącej z wpięciem do rury spustowej zamontowanej na elewacji budynku, po jednej stronie przy każdym pionie balkonów, z rozprowadzeniem wód opadowych powierzchniowo; w terminie do dnia 31 października 2018 r.

Opisana decyzja, w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia została oprotestowana przez Wspólnotę Mieszkaniową O. reprezentowaną przez adw. W. W., który złożył odwołanie.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. NR [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej O. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku w zakresie pkt I i wyznaczył nowy termin wykonania do dnia 31 grudnia 2017 r.; w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na uzasadnienie organ wskazał, że w dniu 29.08.2016 r. do PINB Powiatu Grodzkiego J. G. wpłynęło pismo A. W.-G. o wykonanie kontroli budynku przy ul. [...] w J. G.. W związku z tym, po zawiadomieniu stron, PINB dokonał w dniu 24.10.2016 r. oględzin budynku przy ul. [...] nr [...] w J. G., w zakresie nieszczelnej izolacji przeciwwodnej stropodachu i balkonów oraz instalacji odprowadzającej wody opadowe ww. budynku, swym zakresem objęła lokal nr 43 oraz przynależny do niego balkon. Podczas oględzin stwierdzono zacieki przy futrynie drzwi balkonowych. Według oświadczeń uczestniczących w oględzinach: A. W.-G. - właściciela lokalu mieszkalnego nr [...] i M. S. - zarządcy nieruchomości, zaciek występuje również na suficie dużego pokoju tego lokalu po prawej stronie nad wejściem na balkon, co potwierdza załączona do pisma A. W.-G. z dnia 25.08.2016 r. fotografia zacieku. Ponadto obecne na oględzinach osoby wskazują, że zacieki powiększają się po intensywnych opadach deszczu. Powyżej zacieków znajduje się loggia balkonowa lokalu nr 50. Na posadzce balkonu przynależnego do lokalu nr 43 są ułożone płytki gress, uszczelnione silikonem przy cokole, wykonanym z płytek gress i progu drzwiowym. Fuga płytek nie posiada widocznych ubytków-"wypłukań". Posadzka płyty balkonowej ograniczona jest cokolikiem, za wyjątkiem strony południowo-zachodniej zaopatrzonej w rynnę z rzygaczem. W posadzce balkonu zamontowana jest kratka ściekowa. Na czole płyty balkonowej widoczne są zacieki - wycieki solne. Balustrada balkonu metalowo- drewniana z widocznymi odpryskami farby. W dniu 24.10.2016 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego przedmiotowego budynku. W dniu 19.12.2016 r. do PINB wpłynęły pisma Wspólnoty Mieszkaniowej O. wraz z opinią techniczną dot. przedmiotowego budynku. Zapewniając stronom czynny udział w postępowaniu, przed wydaniem decyzji PINB Powiatu Grodzkiego J. G. zawiadomił strony pismem z dnia 20.12.2016 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. W dniu 13.01.2017 r. do PINB wpłynęło pismo zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej O. w którym odniesiono się do wyznaczenia terminów nakazania obowiązków stanu technicznego rzeczonego budynku.

W opisanym stanie faktycznym organ I instancji nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej O. ul. [...] w J. G. usunięcie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w J. G., w zakresie stanu technicznego izolacji przeciwwodnej loggii i balkonów oraz instalacji odprowadzającej wody opadowe ww. budynku, poprzez: I. w loggiach budynku: 1. zdemontowanie warstw wykończeniowych ułożonych na płycie stropowej; 2.wykonanie na płycie stropowej podłoża o spadku min. 1,5% (zalecane 2,5%) skierowanym od budynku do wpustu podłogowego; 3 wykonanie na podłożu poziomej hydroizolacji wpuszczonej w ściany budynku; wpięcie poziomego odpływu wpustu podłogowego, wyprowadzonego na zewnątrz poza lico ściany, do rury spustowej zamontowanej na elewacji budynku z rozprowadzeniem wód opadowych powierzchniowo w terminie do dnia 30 czerwca 2017 r. II na balkonach budynku: 1.zdemontowanie warstw wykończeniowych płyty balkonowej; 2. wyczyszczenie i zaślepienie rur spustowych, znajdujących się w słupach cylindrycznych podpierających płyty balkonowe; 3. wykonanie na płycie balkonowej podłoża o spadku min. 1,5% (zalecane 2,5%) skierowanym od budynku do odkrytej krawędzi balkonu; 4. wykonanie na podłożu poziomej hydroizolacji wpuszczonej w ściany budynku; 5. wykonanie krawędziowych obróbek blacharskich; 6. zamontowanie na dostępnym obwodzie balkonu rynny wiszącej z wpięciem do rury spustowej zamontowanej na elewacji budynku, po jednej stronie przy każdym pionie balkonów, z rozprowadzeniem wód opadowych powierzchniowo w terminie do dnia 31 października 2018 r.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wskazał, że podstawę prawną opisanej decyzji stanowi art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym, "w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku". Przepis ten ma umożliwić bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem. Konstrukcja normy prawnej, zawartej w art. 66 Prawa budowlanego, a w szczególności użyty w niej zwrot: "właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji" wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w treści art. 66 pkt 1-4, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przez pojęcie "utrzymanie" rozumie się zachowanie obiektu w dobrej sprawności, w stanie niepogorszonym i należytym. Stosownie do treści art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować go zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy. Przepis art. 66 nie tworzy zatem dla właściciela czy zarządcy obiektu budowlanego nowego obowiązku, lecz precyzuje obowiązek wynikający z art. 61 ustawy dodając element pozwalający organom na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności. Norma art. 66 Prawa budowlanego skierowana jest do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w orzecznictwie administracyjnym, przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Przepis ten nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 ustawy Prawo budowlane i dodaje element pozwalający organom nadzoru budowlanego na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności. - patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6.05.2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 276/11. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w orzecznictwie administracyjnym, przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Przepis ten nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 ustawy Prawo budowlane i dodaje element pozwalający organom nadzoru budowlanego na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności. - patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6.05.2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 276/11.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, organ wskazuje, że opinia techniczna z grudnia 2016 r. sporządzona przez mgr inż. W. T. oraz dr hab. inż. T. T. potwierdziła nieodpowiedni stan techniczny izolacji przeciwwodnej (zastosowania izolacja nie spełnia swojej funkcji) i odwodnienia balkonów oraz loggii przedmiotowego budynku (niedrożność odwodnienia) wskazując sposób ich usunięcia. W opinii zalecono zdemontowanie warstw wykończeniowych posadzki balkonów i loggii, wyczyszczenie i zaślepienie rur spustowych, znajdujących się w słupach cylindrycznych podpierających płyty balkonowe. Wykonanie na płytach balkonowych i stropowych loggii podłoży o minimalnym spadku 1,5% (zalecane 2,5%), skierowanym od budynku do odkrytej krawędzi balkonu, wyposażonego w obróbki krawędziowe z kapinosem, bądź wpustu podłogowego loggii, a na nich ułożenie poziomej hydroizolacji wpuszczonej w ściany budynku. Wody opadowe z wpustu podłogowego loggii opinia zleca odprowadzić odpływem wyprowadzonym poza lico ściany do rury spustowej zbierającej również wody opadowe z rynien balkonów, z rozprowadzeniem ich na powierzchnię terenu. Opinia techniczna potwierdziła nadto ustalenia z wizji lokalnej przeprowadzonej w lokalu nr 43 w budynku dniu 24.10.2016 r., w sprawie stanu technicznego przedmiotowego budynku, w zakresie nieszczelnej izolacji przeciwwilgociowej stropodachu i balkonów oraz instalacji odprowadzającej wody opadowe budynku. Podnosząc, że brak odpowiedniego odwodnienia i wadliwa izolacja balkonów i loggii całego budynku, a nie tylko loggii i balkonu powiązanych z lokalem nr 43, powoduje przesiąkanie wody opadowej i wód pochodzących z topnienia śniegu przez warstwy wykończeniowe do pomieszczeń niższych kondygnacji. Zatem, przedłożona opinia techniczna wskazuje jednoznacznie, że zastosowana izolacja przeciwwodna nie spełnia swej funkcji, a wykonane odprowadzenie wód opadowych z balkonów i loggii jest niedrożne. Organ zaznacza, iż nakaz wykonania określonych obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją, ma na celu usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego izolacji i odwodnienia w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w J. G.. Biorąc pod uwagę, iż właściciel budynku nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku i sam nie podjął stosownych działań nakazanych przepisami prawa, mających na celu usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było rozstrzygnięcie nakazujące właścicielowi usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w celu doprowadzenia przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami prawa. Właściciel (właściciele) obiektu budowlanego ma obowiązek prawny usuwania nieprawidłowości stanu technicznego nie czekając na działania przymuszające ze strony odpowiednich organów państwowych. Decyzja oparta na normie prawnej art. 66 ustawy Prawo budowlane, którą zastosował organ I instancji, stanowi podstawę do wyegzekwowania ciążącego na adresacie decyzji obowiązku, który już istniał. Niestosowanie się do obowiązku utrzymywania odpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego naraża jego właściciela na sankcje karne. Nadto, odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku możliwości zapoznania się z protokołem czynności oględzin lokalu nr 43, należy wyjaśnić, iż zawiadomieniem o zamiarze wydania decyzji z dnia [...] r., doręczonym w dniach 02.01.2017 r. i 09.01.2017 r., powiadomiono Zarząd Wspólnoty nieruchomości o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłaszania swoich wniosków i żądań w sprawie. Organ odwoławczy zdecydował się na dokonanie uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia w części dotyczącej terminu określonego w pkt I rozstrzygnięcia, z uwagi na jego upływ przed wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym i wyznaczył nowy termin wykonania obowiązków do dnia 31 grudnia 2017 r. Jak wskazuje się w orzecznictwie administracyjnym niezależnie od istnienia ustawowych powinności właściciela budynku w zakresie jego należytego utrzymania (czyli utrzymania w należytym stanie technicznym), należało uwzględnić, że w przypadku uchylania się od nich to organ wyznacza termin ich spełnienia. Termin ten biegnie na przyszłość i z reguły od daty, w której decyzja zawierająca nakaz stała się ostateczna. Wyznaczając termin według własnego uznania organ powinien rozważyć w sposób wszechstronny okoliczności sprawy, mając na uwadze zarówno zakres nakazanych robót, jak i wszelkie inne czynniki uzasadniające jego realność. Uzasadnione jest więc co najmniej przesunięcie terminu o okres trwania postępowania odwoławczego - wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17.07.2013 r., sygn. akt II SA/Wr 370/13.

Wspólnota Mieszkaniowa "O.'' zastępowana przez radcę prawnego P. K. złożyła skargę na ostateczną decyzję, zaskarżając ją w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych w pkt. I oraz pkt. II sentencji obowiązków. Skarżonej decyzji zarzucono 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest normy art. 66 ust. 1 Ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że objęty obowiązkiem wykonania prac budowlanych nałożonych w pkt. I oraz pkt. II sentencji zaskarżonej decyzji, może zostać doprowadzony do właściwego stanu technicznego w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. Naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest przepisów art. 76 kpa, art. 77 kpa oraz art. 80 kpa oraz art. 7 kpa i art. 8 kpa poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie za udowodnioną okoliczność faktyczną, że objęty obowiązkiem wykonania prac budowlanych nałożonych w pkt. I oraz pkt. II sentencji zaskarżonej decyzji, budynek skarżącego może zostać doprowadzony do właściwego stanu technicznego w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. Podnosząc te zarzuty strona skarżąca wnosi o uwzględnienie skargi w całości i zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez orzeczenie, że skarżący ma obowiązek wykonania prac budowlanych nałożonych w pkt. I oraz pkt. II sentencji zaskarżonej decyzji w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r.; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Na uzasadnienie strona skarżąca podnosi, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji po zweryfikowaniu zasadności rozstrzygnięcia zapadłego w I instancji dokonał uchylenia skarżonej decyzji jedynie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku wskazanego w sentencji. Skarżący co do zasady podziela pogląd, że termin ten winien ulec zmianie, nie zgadza się jednak z datą 31 grudnia 2017 roku, która jest jego zdaniem zdecydowanie zbyt wczesna. Strona skarżąca podkreśla przy tym, że nie neguje, iż w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 66 ust. 1 pkt. 1 i 3 Ustawy Prawo budowlane i podziela wszystkie wnioski prywatnej ekspertyzy sporządzonej na jego zlecenie przez specjalistę z zakresu budownictwa, W. T.. Wspólnota podziela pogląd, że istnieje konieczność wykonania wskazanych w treści decyzji prac budowlanych w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego do odpowiedniego stanu technicznego. Natomiast zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie przedstawił żadnej argumentacji uzasadniającej przyjęty termin wykonania nakazów. Ich arbitralne wyznaczenie w ogóle nie uwzględnia realiów wykonania zaskarżonej decyzji, na gruncie konkretnych okoliczności w indywidualnej sprawie. Wyznaczając termin według własnego uznania organ powinien rozważyć w sposób wszechstronny okoliczności sprawy, mając na uwadze zarówno zakres robót, jak i wszelkie inne czynniki uzasadniające możliwość jego wykonania (wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 3 marca 2010 r., II SA/WR 25/10 oraz z 17 lipca 3,11 SA/Wr 370/13). Wspólnota mieszkaniowa nie jest w stanie dotrzymać ustalonego przez organ terminu, z obiektywnych przyczyn, niezależnych od strony. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na rozległość nałożonych obowiązków, które wymagają załatwienia szeregu kwestii formalnych dotyczących przygotowania stosownego projektu budowlanego, zlecenia nadzoru, wyłonienia wykonawcy, a przede wszystkim zgromadzenia wymaganych na ten cel środków finansowych. Istotne znaczenie ma w tym wypadku prawne uwarunkowanie sposobu funkcjonowania Wspólnoty Mieszkaniowej, która jako tzw. "duża wspólnota" (więcej niż 7 wszelkie swoje decyzje i czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu - a taką bez wątpienia jest realizacja zaskarżonej decyzji - winna podejmować poprze kolegialne czynności prawne, jakimi są uchwały ogółu właścicieli wszystkich lokali (przepisy art. 19 i n. ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali). Zasady transparentności i przejrzystości przy zarządzaniu majątkiem wspólnym zawarte w tych regulacjach wymagają od zarządu wspólnoty przedstawienia kilku aktualnych rynkowych ofert, zarówno na sporządzenie projektu, jak i nadzór i wykonanie inwestycji. Samo zachowanie wszystkich procedur wnątrzwspólnotowej procedury warunkującej skuteczne podjęcie uchwały w przedmiocie wykonania remontu, to minimum 12 tygodni - 6 na zebranie ofert, zwołanie i przeprowadzenie zebrania oraz drugie 6 na termin do zaskarżenia uchwały zatwierdzającej ten wybór. Organ nie rozważył również, że odrębnej uchwały wymaga określenie sposobu finansowania prac. Jeśli uznać jako miarodajne szacunki autora prywatnej opinii, to wspólnota na dzień sporządzenia skargi nie posiada środków wystarczających na wykonanie wszystkich prac. Ich pozyskanie wymagać będzie zatem, albo zwiększenia kwoty funduszu remontowego, w drodze wpłat właścicieli wszystkich samodzielnych lokali - adekwatnie do wielkości udziału częściach wspólnych nieruchomości - albo zaciągnięcia zobowiązania kredytowego, podjęcie takiej decyzji wiąże się z analogiczną wewnąrzwspólnotową procedurą. W ocenie wnioskodawczyni treść zaskarżonej decyzji jest w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku niewykonalna, co w zupełności uzasadnia skargę i zawarty w jej treści wniosek o zmianę zaskarżonej decyzji. Jak wskazano powyżej, w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wydanie decyzji ustalającej zbyt krótki termin realizacji prac, w oderwaniu od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy stanowi podstawę zasadności skargi (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 03 marca 2010 r., II SA/Wr 25/10). Organ nie wskazał jakie konkretne ustalenia które wynikałby z materiału dowodowego pozwalały na przyjęcie poglądu o możliwości wykonania nałożonych decyzją obowiązków w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r., co prowadzi do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Organ nie umotywował również należycie przyczyn, dla których uznał, że zakreślony termin jest terminem realnym i umożliwiającym stronom wykonanie nałożonego obowiązku, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny są decyzje wydane przez kompetentne organy nadzoru budowlanego, nakładające obowiązki w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Artykuł 66 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi podstawę do nałożenia w drodze decyzji obowiązku usunięcia nieprawidłowości w celu doprowadzenia niewłaściwie użytkowanego obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu, określając wypadki, w których nakaz taki może zostać nałożony. Przepis ten znajduje zastosowanie wówczas, gdy nieodpowiedni stan techniczny obiektu jest następstwem niewłaściwego użytkowania obiektu bądź też utrzymania w niewłaściwym stanie, zużycia lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Ponadto, tryb ustalony w art. 66 Prawa budowlanego służy wyegzekwowaniu obowiązków określonych w art. 61 Prawa budowlanego, jakie ustawodawca nałożył na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego w zakresie jego utrzymania i użytkowania. Stąd też, na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, określone nakazy w drodze decyzji mogą być kierowane do właścicieli lub zarządców obiektów budowlanych w celu usuwania nieprawidłowości związanych z naruszeniem zasad prawidłowego utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego. Ugruntowany w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie jest pogląd, zgodnie z którym stronami postępowania prowadzonego na podstawie art. 66 Prawa budowlanego są jedynie właściciele lub zarządca obiektu budowlanego objętego postępowaniem. Tylko na te podmioty może być nałożony nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Właściciele nieruchomości sąsiednich nie mają natomiast uprawnień strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 999/06, LEX nr 366267).

Skarżona decyzja jest, zdaniem sądu, trafna, a skarga wydaje się polegać na nieporozumieniu. Jak bowiem wynika z sentencji skarżonej decyzji (decyzji organu drugiej instancji) organ ten wyznaczył termin wykonania obowiązków I. w loggiach budynku: 1 zdemontowanie warstw wykończeniowych ułożonych na płycie stropowej; 2 wykonanie na płycie stropowej podłoża o spadku min. 1,5% (zalecane 2,5%) skierowanym od budynku do wpustu podłogowego; 3 wykonanie na podłożu poziomej hydroizolacji wpuszczonej w ściany budynku; 4 wpięcie poziomego odpływu wpustu podłogowego, wyprowadzonego na zewnątrz poza lico ściany, do rury spustowej zamontowanej na elewacji budynku z rozprowadzeniem wód opadowych powierzchniowo; w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. II na balkonach budynku: 1. zdemontowanie warstw wykończeniowych płyty balkonowej; 2 wyczyszczenie i zaślepienie rur spustowych, znajdujących się w słupach cylindrycznych podpierających płyty balkonowe; 3 wykonanie na płycie balkonowej podłoża o spadku min. 1,5% (zalecane 2,5%) skierowanym od budynku do odkrytej krawędzi balkonu; 4. wykonanie na podłożu poziomej hydroizolacji wpuszczonej w ściany budynku; 5. wykonanie krawędziowych obróbek blacharskich; 6. zamontowanie na dostępnym obwodzie balkonu rynny wiszącej z wpięciem do rury spustowej zamontowanej na elewacji budynku, po jednej stronie przy każdym pionie balkonów, z rozprowadzeniem wód opadowych powierzchniowo; w terminie do dnia 31 października 2018 r.

Z zacytowanych określeń wynika, że zasadniczą część robót strona zobowiązana ma wykonać do końca przyszłego roku kalendarzowego, co (wbrew twierdzeniom skargi) trudno uznać za termin zbyt krótki. Organ odwoławczy wydłużył też termin wykonania czynności, objętych pierwszą częścią decyzji do końca bieżącego roku. Biorąc pod uwagę, że już na etapie postepowania przed organem pierwszej instancji strona była świadoma nałożonych obowiązków (wynikały one wprost z opinii rzeczoznawcy) i fakt, że organ odwoławczy przedłużył ten termin o dalsze pół roku, trudno przyjąć, aby termin, wbrew twierdzeniom skargi, mógł być uznany za niewystarczający. Opisany wyżej zakres obowiązków w terminie półrocznym, zdaniem sądu, jest możliwy do wykonania. Wskazać także trzeba, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia właściwie uzasadnił określone w orzeczeniu terminy, bowiem wskazał, że "termin wykonania ww. robót budowlanych, został określony z uwzględnieniem wystąpienia zagrożeń dla zdrowia i życia ludzi (..loggie), odpowiednich warunków atmosferycznych i niezbędnego czasu potrzebnego na wykonanie znacznego zakresu robót budowlanych". Jak dalej wskazuje lektura motywów tej decyzji organ owo narażenie znajduje w nieprawidłowym stanie hydroizolacji loggii, co w dłuższym czasie może spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, poprzez zawilgocenie i potencjalne zagrzybienie ścian lokali mieszkalnych. Nadto trzeba pamiętać, że ten stan rzeczy istnieje w tym budynku już od pewnego czasu, bowiem lokatorzy informowali o tym nadzór budowlany, a budynek w 2001 r. został przeznaczony do przebudowy z koszar na cele mieszkalne.

Lektura uzasadnienia skargi wskazuje także, że sama strona skarżąca podnosi, że na prace przygotowawcze (opisane w piśmie) potrzeba łącznie ok. 12 tygodni. Zatem już w połowie października, działając zgodnie z harmonogramem podanym w skardze, strona winna przystąpić do pierwszego etapu robót, co spowoduje, że do końca roku mogą być one zakończone. Jeśli chodzi o koszty robót, to zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem ponieważ w sprawie chodzi o należyte utrzymanie budynku, ta okoliczność nie może mieć wpływu na wynik postępowania. Nadto organ w uzasadnionych przypadkach może na złożony w odpowiedni sposób i odpowiednio umotywowany wniosek strony przedłużyć ustalony w decyzji termin.

Reasumując, na zasadzie art.. 151 ppsa należało orzec jak na wstępie.