Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 11/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2,  art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2024 r. w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność Zarządu Dróg Wojewódzkich w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Zarządu Dróg Wojewódzkich do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Zarządu Dróg Wojewódzkich na rzecz J. M. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. (dalej jako [...]ZDW) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 12 grudnia 2023 r. Skarżący złożył do ZDW wniosek o udostępnienie informacji obejmującej projekt organizacji ruchu na drodze DW[...] na odcinku od skrzyżowania z DK[...] (wraz ze skrzyżowaniem) do granicy powiatów p. i c. , poprzez przesłanie elektronicznej wersji projektu organizacji zwrotnie mailem lub udostępnienie do pobrania elektronicznej wersji projektu.

Pismem z dnia 22 grudnia 2023 r. ZDW poinformował Skarżącego, iż DW [...] została przekazana bez projektu stałej organizacji ruchy oraz że wszystkie zmiany w organizacji ruchu po 1999 roku dotyczą tylko poszczególnych odcinków DW [...], a ZDW dysponuje nimi jedynie w wersji papierowej i są one dostępne do wglądu w siedzibie ZDW .

W piśmie z dnia 23 grudnia 2023 r. (e-mail) Skarżący wskazał, że propozycja wglądu do wersji papierowej nie stanowi prawidłowego załatwienia wniosku oraz przypomniał, że termin załatwienia wniosku upływa 27 grudnia 2023 r.

Pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. ZDW ponownie poinformował Skarżącego, że nie posiada organizacji ruchu dla całego wnioskowanego odcinka drogi wojewódzkiej nr [...], a zatem nie jest możliwe udostępnienie materiałów zgodnie z wnioskiem. Jednocześnie ZDW zwrócił się do Skarżącego o potwierdzenie czy modyfikuje zakres żądania oraz formę udostępnienia informacji publicznej.

W piśmie z dnia 27 grudnia 2023 r. Skarżący wskazał, że pismo ZDW nadal nie stanowi załatwienia jego wniosku w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, a posiadanie wersji papierowej projektu nie zwalnia ZDW z obowiązku jej przekształcenia do postaci elektronicznej i udostępnienia w sposób wskazany we wniosku.

Ponadto Skarżący wskazał, iż każdy projekt, który jest aktualny, a dotyczy odcinka drogi wskazanego we wniosku winien być udostępniony. Zakres dokumentacji był sformułowany na tyle szeroko aby wyeliminować ryzyko wystąpienia wątpliwości.

ZDW pismem z dnia 28 grudnia 2023 r. wezwał Skarżącego do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej.

Pismem z dnia 28 grudnia 2023 r. Skarżący udzielił odpowiedzi na wezwanie organu.

Pismem z dnia 14 stycznia 2024 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność ZDW zarzucając mu naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2. art. 10 ust. 1 w powiązaniu z art. 12 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a podmiot udostępniający informację publiczny ma obowiązek zapewnić możliwość przesłania informacji publicznej.

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z dnia 12 grudnia 2023 r. dotyczącego udostępnienia w formie elektronicznej projektu organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej DW[...] na odcinku od skrzyżowania z DK[...] (wraz ze skrzyżowaniem) do granicy powiatów p. i c. oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie doszło do bezczynności, gdyż w momencie wystosowania skargi przez Skarżącego (14.01.2024 r.), oczekiwano na pismo wykazujące szczególną istotność dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej. Wobec braku odpowiedzi za pomocą dostępnych środków komunikacji elektronicznej, jak i poczty tradycyjnej w dniu 17 stycznia 2024 r. wydano decyzję odmowną udzielania informacji publicznej.

W piśmie procesowym z dnia 3 marca 2024 r. Skarżący wskazał, iż organ opisując historię korespondencji potwierdził, że dopuścił się bezczynności nie podejmując działań w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie. Ponadto Skarżący wskazał, iż działania podjęte przez organ po wniesieniu skargi są również niezgodne z przepisami – sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji toczy się przed sądem w sprawie II SA/Po [...]. W ocenie Skarżącego żądanie zobowiązania organu do podjęcie działań zgodnych z prawem pozostaje aktualne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Równocześnie, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 powyższej ustawy kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a..

Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia bezczynności Dyrektora [...] Zarządu Dróg w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Z powyższych względów wskazać należy, iż w myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym: także do art. 52 § 2 p.p.s.a.), z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa).

Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie".

Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.

W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu od razu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej – także takiej, której organ nie posiada – podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12; por. też wyrok NSA z 22.02.2019 r., I OSK 414/17, CBOSA).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności można mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W niniejszej sprawie nie jest również przedmiotem sporu, iż Dyrektor [...] Zarządu Dróg był podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p..

Poza sporem pozostawała również kwestia kwalifikacji prawnej żądanej informacji, na co wskazuje choćby wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Ponadto organ w pismach kierowanych do strony jak również w odpowiedzi na skargę nie kwestionuje, iż mamy do czynienia z informacją publiczną.

Dodać jedynie należy, że w tym zakresie wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 czerwca 2016 r., IV SAB/Po 34/16, wyrok WSA w Rzeszowie z 17 sierpnia 2011 r., II SAB/Rz 27/11, wyrok WSA w Gdańsku z 27 października 2011 r., II SAB/Gd 42/11).

Mając powyższe na uwadze ocenie Sądu pozostała kwestia czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w zgodzie z przepisami u.d.i.p.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów k.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.). We wcześniejszym etapie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest natomiast postępowaniem odformalizowanym, a przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku.

Organ winien pamiętać, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może więc przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest treścią żądania.

W niniejszej sprawie treść żądania Skarżącego jest jasna. Z pisma z dnia 12 grudnia 2023 r. jasno wynika, iż wniosek dotyczy udostępnienia projektu organizacji ruchu na drodze DW [...] na odcinku od skrzyżowania z DK[...] (wraz ze skrzyżowaniem) do granicy powiatów p. i c.. Skarżący również jednoznacznie określił formę udostępnienia żądanej informacji.

Wobec powyższego zauważyć należy, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 12 grudnia 2023 r., i od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do rozpoznania wniosku. Co prawa pismami z dnia 22 grudnia 2023 r. i 27 grudnia 2023 r. organ poinformował, że nie dysponuje wersjami elektronicznymi projektu organizacji ruchu, to jednakże powyższe z uwagi na jasną treść żądania nie miało żadnego wpływu na bieg terminu do załatwienia sprawy. Tym samym termin do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej upływał z dniem 27 grudnia 2023 r. (26 grudnia przypadał w dzień wolny od pracy). Natomiast organ w tym okresie nie powiadomił wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz nie poinformował go o terminie, w jakim udostępni informację. Ponadto organ w tym okresie nie wzywał również Skarżącego do uiszczenia dodatkowych kosztów związanych z udostępnieniem żądanej informacji, co mogło ewentualnie wpłynąć na termin do załatwienia sprawy.

Dopiero po upływie tego terminu tj. dnia 28 grudnia 2023 r. organ wezwał Skarżącego do wykazania, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Jednakże w tym zakresie należy mieć na uwadze, iż powyższe nastąpiło po upływie terminu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a ponadto organ w dalszym ciągu nie wystosował do strony powiadamiania o opóźnieniu w załatwieniu wniosku, co powinno nastąpić w trakcie biegu terminu do załatwienia wniosku.

Tym samym uznać należy, iż brak prawidłowej reakcji na wniosek Skarżącego i upływ 14 dniowego terminu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji, a której udostępnienia organ odmówił dopiero dnia 17 stycznia 2024 r., a więc po wniesieniu skargi (14 stycznia 2024 r.), spowodował, że w dniu wniesienia skargi organ był bezczynny.

Na marginesie wskazać należy, iż nawet gdyby przyjąć, że pisma organu przerywały termin do załatwienia sprawy, co na kanwie zapisów u.d.i.p. i stosowania przepisów k.p.a. wyłącznie do decyzji uznać należy za niezasadne, to i tak organ dopuścił zarzucanej bezczynność. Skarżący zasadnie podniósł bowiem, iż organ pomimo otrzymania odpowiedzi na wezwanie do wykazania interesu publicznego dnia 29 grudnia 2023 r. ( z uwagi na godzinę wpływu odpowiedzi tj. 22:22 Sąd przyjął na korzyć organu datę wpływu 29 grudnia 2023 r. ) organ dopiero 17 stycznia 2024 r. wydał decyzję. Argumentacja organu, iż oczekiwał on na upływ terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie nie znajduje żadnego uzasadnienia, gdyż organ taką odpowiedź uzyskał długo przed upływem tego terminu, a ponadto co wskazano już wyżej organ już przed wystosowaniem wezwania popadł w bezczynność.

W tym miejscu wskazać należy, iż okoliczność, że w dacie orzekania przez Sąd wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został przez organ rozpoznany i załatwiony spowodowała, że postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) stało się bezprzedmiotowe. Dla powyższej oceny bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż Skarżący wystosował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Prawidłowość wydania decyzji nie może być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Podobnie Sąd nie jest uprawniony do badania czy na kanwie niniejszej sprawy mamy do czynienia z informacją przetworzoną, gdyż taka ocena dokonana zostanie ewentualnie w postępowaniu którego przedmiotem będzie decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W sytuacji, gdy – tak jak w rozpoznawanej sprawie – zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd, to postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej zobowiązanie do dokonania czynności, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63).

Fakt załatwienia wniosku nie zwalnia jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi – przewidzianych obecnie w art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. oraz (ewentualnie) w art. 149 § 2 p.p.s.a. – tj. orzeczenia w kwestii dopuszczenia się przez organ bezczynności oraz oceny jej charakteru (rażącego / nierażącego), a także (ewentualnie) w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny (por. wydane jeszcze na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed 15 sierpnia 2015 r.: postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2390/12 – CBOSA).

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Skarżącego (pkt I sentencji wyroku).

Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt II sentencji wyroku), co zostało omówione szerzej wyżej.

Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażącego (pkt III sentencji wyroku).

Sąd wziął bowiem pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia (względnie braku zakończenia), lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W tradycyjnym ujęciu rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na akceptację w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Z konieczności logicznej kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe". Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. To przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; a także wyroki WSA: z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; z 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13; z 11 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15 – CBOSA).

W niniejszej sprawie taka sytuacja – zdaniem Sądu – nie wystąpiła.

W tej sprawie okoliczności związane z charakterem i okresem stosunkowo niewielkiej zwłoki w załatwieniu sprawy nie pozwalały na stwierdzenie, że po stronie organu doszło do rażącego zlekceważenia zasad postępowania.

O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu sądowego w kwocie 100 zł.