Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 3365/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska, Protokolant Natalia Zawadka, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 186/20 w sprawie ze skargi M. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Burmistrza S. z dnia 15 stycznia 2020 r. nr WP.3120.22051.1.2020 w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, zasądza od Burmistrza S. na rzecz M. S.A. z siedzibą w W. kwotę 577 (słownie: pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 24 września 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 186/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA") oddalił skargę M. K. S.A. z siedzibą we W.(dalej: "Skarżąca", "Spółka") na interpretację indywidualną Burmistrza S. (dalej: "Burmistrz") z 15 stycznia 2020 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżąca żądając przeprowadzenia rozprawy, zaskarżyła go w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego przez dokonanie błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. - o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 z późn. zm.; dalej jako: "u.p.o.l.") poprzez uznanie, że grunty znajdujące się w posiadaniu Spółki położone w międzywałach w tej części, na której Skarżąca nie wykonuje żadnych czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą są zajęte na działalność gospodarczą Spółki i tym samym nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Burmistrz wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

W rozpatrywanej sprawie istotą sporu jest to, czy grunty położone w miedzy walu, są czy też nie są zajęte na działalność gospodarczą w przedmiocie poboru, uzdatniania i dostarczania wody. Brak takowego zajęcia uprawniałby Spółkę do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l. Zdaniem WSA zajecie spornych gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej wynika wprost z przedstawionego we wniosku o interpretację indywidualną stanu faktycznego, z którym to poglądem nie zgadza się Skarżąca.

Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego przez dokonanie błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l., poprzez uznanie, że grunty znajdujące się w posiadaniu Spółki położone w międzywałach w tej części, na której Skarżąca nie wykonuje żadnych czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą są zajęte na działalność gospodarczą Spółki i tym samym nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, uznaje go w części za zasadny.

Stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l., zwolnienie z podatku od nieruchomości obejmuje budowle wałów ochronnych, grunty pod wałami ochronnymi i położone w międzywalach, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przez inne podmioty niż spółki wodne, ich związki oraz związki wałowe. Z powyższego przepisu bezspornie wynika, że zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegają miedzy innymi "grunty położone w międzywałach", jeżeli nie są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem grunty pod wałami lub w miedzywalach, będące w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy przedsiębiorca wykorzystuje go bezpośrednio do prowadzenia działalności gospodarczej. Jeżeli takie grunty nie są wykorzystywane przez przedsiębiorcę do takiej działalności, lecz jedynie są w jego posiadaniu, to takie grunty są objęte omawianym zwolnieniem z podatku od nieruchomości (podobnie zob. L. Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz, LEX 2012 r.). WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyjaśnił w sposób pełny, jak należy rozumieć przepis art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l., w odniesieniu do spornych gruntów położonych w miedzywalu. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się ze stanowiskiem WSA wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zajecie spornych gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej wynika wprost z przedstawionego we wniosku o interpretację indywidualną stanu faktycznego. WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zgodził się z zapatrywaniem wyrażonym w zaskarżonej interpretacji, że w przypadku Spółki za grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej należy uznać te, na których odbywa się proces składający się na pobieraniu, uzdatnianiu i dostawie wody, albowiem w tym zakresie, w przeważającej części Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą. Takimi gruntami są grunty, na których zachodzi proces naturalnej infiltracji, które stanowią do 1/5 (do 20%) wód zbieranych w działalności gospodarczej Spółki i obniżają niewątpliwie koszt jej prowadzenia, skoro ta część wód nie wymaga dodatkowego wzbogacania w zakładach uzdatniania Skarżącej. Należy bowiem podkreślić, na co słusznie zwraca uwagę autor skargi kasacyjnej, że woda pobierana i uzdatniana jest przez Spółkę na terenach bezpośrednio zajętych przez system stawów infiltracyjnych, studni i rowów odwadniających. Wskazane grunty zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast pozostałe grunty są niewątpliwie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Natomiast czy można uznać, że grunty te są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. WSA powinien wyjaśnić, czy sporne grunty położone w międzywalu są, czy też nie są zajęte przez Spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej, a zatem podlegają, czy też nie podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości w rozumieniu przepisu art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną w części za usprawiedliwioną i stosując przepisy art. 185 p.p.s.a., orzekł o jej uwzględnieniu.

O kosztach postanowiono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

s. Anna Juszczyk-Wiśniewska s. Dominik Gajewski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)