Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 271/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1; art. 6; art. 10; art. 13; art. 16
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi E. D. na bezczynność ,,A’’ w P. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 27 sierpnia 2021 r. E. D., (dalej określany jako wnioskodawca lub skarżący) zwrócił się do A w P. (dalej określanego także jako organ) o udzielnie informacji publicznej dotyczącej trzech kwestii.

- podania wysokości wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku za wysługę lat, wysokości nagród premii wraz z uzasadnieniami dyrektora szkoły, kierowników i pracowników, a także umów o dzieło, umów zlecenia, umów specjalnego znaczenia, podania imion i nazwisk osób pełniących w szkole funkcje publiczne, poczynając od 2018 r.;

- podania informacji o inwestycjach przeprowadzonych w A poczynając od 2015 r., przesłania wszelkich umów z tym związanych, kosztorysów, faktur, przelewów bankowych i wszelkich dokumentów związanych z inwestycjami i remontami, w tym remontu instalacji elektrycznej w A;

- podania informacji o usługach prawnych jakie były wykonane na dla szkoły poczynając od 2018 r. przez kancelarie prawne, przesłania faktur, przelewów i innych dokumentów oraz uzasadnienia.

Pismem z 9 września 2021 r. Dyrektor A udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytanie dotyczące nauczycieli, ich wynagrodzeń, nagród, premii, funkcjonariuszy publicznych w szkole, reprezentacji szkoły. Jednocześnie wskazał skarżącemu link z informacją o uchwale opublikowanej na stronach BIP gminy P. zawierającej regulamin przyznawania nagród.

Odpowiadając na zapytanie dotyczące inwestycji i remontów organ wskazał, że od roku 2017 r. zostały przeprowadzone następujące inwestycje i remonty:

Roboty budowlane - sala lekcyjna, wyburzenie daszka nad wejściem - [...] zł.,

Montaż systemu telewizji dozorowanej CCTV HDCVI wraz z urządzeniami - [...] zł.

Roboty ogólnobudowlane: Remont A w P. - zgodnie z umową z dn. [...] r. - [...] zł.

Do w/w inwestycji zostały wykonane nadzory inwestorskie oraz projekty:

Branża elektryczna: remont instalacji elektrycznej i odgromowej budynku szkoły - etap I sanitariaty i korytarz parter - [...] zł.;

Branża budowlana: przebudowa pomieszczeń sanitariatów oraz instalacji wewnętrznej wod.-kan., c.o. w pomieszczeniach W.C. oraz remont korytarza w szkole - [...] zł.

Projekt budowlano-wykonawczy instalacji wod.-kan. i wentylacji w remontowanych sanitariatach - [...] zł.

Wykonanie dokumentacji projektowo-kosztorysowej: instalacji elektrycznej i odgromowej w budynku szkoły - [...] zł.

Zawarł także w piśmie informację o umiejscowieniu całej dokumentacji związanej z w/w inwestycją na stronie BIP P. pod datą 11-06-2018 r. i link do tej informacji

Ponadto w szkole wykonano dostawę oraz montaż drzwi dwuskrzydłowych zewnętrznych z naświetleniem górnym - [...] z;, roboty ogólnobudowlane: Modernizacja korytarzy i klatki schodowej wraz z wymianą instalacji elektrycznej – o wartości [...] zł i awaryjną naprawę zasilania GLZ o wartości [...] zł. I tym razem wskazano skarżącemu miejsce ujawnienia całej dokumentacji związanej z w/w inwestycjami znajduję się na stronie BIP P. pod datą 07-06- 2019 r. oraz link do niej.

Ostatnią inwestycją było wyposażenie placu zabaw za kwotę [...] zł.

Do pisma dołączono żądane przez skarżącego faktury, przelewy.

W kwestii obsługi prawnej organ poinformował, że szkoła tylko raz w czerwcu 2020 r. skorzystała z porady prawnej za kwotę [...]zł. Poza tym nie zawierała żadnych umów o obsługę prawną, w konsekwencji nie posiada żadnych faktur przelewów.

W piśmie z 21 września 2021 r. zatytułowanym "Zażalenie" skarżący przyznał że 9 września 2021 r. otrzymał odpowiedź, a jednoczenie zarzucił, ze nosi ona datę 9 stycznia 2020r. Dalej w treści pisma odniósł się do informacji zawartych w piśmie A opatrzonym datą 9 września 2021 r. W szczególności dotyczyło to informacji o nagrodach przyznanych dyrektorowi i nauczycielom w latach 2018-2020. Zakwestionował poprawność wystawienia otrzymanych przez niego faktur, zażądał kolejnych dokumentów, w tym informacji o wysokości nagród otrzymanych przez konkretnych nauczycieli w raz z uzasadnieniem, dlaczego je otrzymali.

W odpowiedzi na to pismo Dyrektor A kolejnym pismem5 października 2021 r. odniósł się do stanowiska skarżącego zawartego w tzw. "Zażaleniu".

W skardze skierowanej pierwotnie do Dyrektora A, ostatecznie zakwalifikowanej jako skarga na bezczynność tego organu skarżący zarzucił, ze nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek z 27 sierpnia 2021 r.. Zaś pismo z 5 października 2021r. nie rozstrzygało jego zażalenia z 22 września 2021 r. i naruszało prawo.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że żądania przez skarżącego informacja publiczna została mu udzielona w piśmie z 9 września 2021 r. i załączonych do niego dokumentach. Dodatkowo udzielono mu informacji w piśmie z 1 października 2021 r.

Organ nie zgodził się z zarzutem, że działał niezgodnie z prawem, że został naruszony interes skarżącego, w istocie bliżej nie sprecyzowany. Podkreślił, że udzielił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Nie miał obowiązku domyślania się, czego jeszcze skarżący może się domagać. Natomiast w przypadku informacji nie będącej informacją publiczną poinformowano o tym skarżącego. Dotyczyło to uzasadnienia przyznania nagród.

W piśmie z 22 stycznia 2022 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko o nieotrzymaniu zadanej informacji publicznej oraz o niepoinformowaniu go o sposobie załatwienia jego zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym – określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym – regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane – w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 późn. zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy w tym miejscu podkreślić, że celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność w jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu przewlekłości lub bezczynności, a więc np. do czasu wydania ostatecznej decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143.

Ponadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem kontroli sądowej nie jest objęty określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie, w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany.

Podkreślenia wymaga także, że o ile przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia "bezczynności", to pojęcie to zostało zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo oraz art. 37 §1 pkt 1 K.p.a.. Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

W przypadku dostępu do informacji publicznej powyższe reguły ulegają pewnej modyfikacji. W przypadku udzielenia informacji publicznej strona, która uzna ze informacja jej nie udzielono zgodnie z wnioskiem, że jest ona niepełna właśnie w trybie skargi na bezczynność organu skarżący może poddać ocenie sądu kompletność, prawidłowość udzielonej informacji publicznej lub fakt uznania przez organ, że żądana informacja nie jest informacja publiczną.

Wreszcie w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W art. 61 Konstytucji RP, umieszczonym w rozdziale poświęconym prawom politycznym, zagwarantowano osobom fizycznym prawo dostępu do informacji publicznej. Natomiast przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej określanej skrótem u.d.i.p.), służą realizacji tego konstytucyjnego prawa. Przy czym ustawodawca to prawo w art. 2 ust. 1 ustawy zagwarantował każdemu.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ppkt 1-5 ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zakres przedmiotowy stosowania ustawy).

Natomiast krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 powołanej ustawy. I tak, w świetle ust. 1 tegoż artykułu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (zakres podmiotowy stosowania ustawy).

Bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zgodnie z przepisami o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r. II SAB/Łd 259/16).

Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie nosi cech informacji publicznej, albo podlega ona udostępnieniu w oparciu o inne podstawy prawne (art. 1 ust. 2 powołanej ustawy) lub w sytuacji nieposiadania przez organ żądanej informacji, wystarczające jest przekazanie wnioskodawcy wyjaśnienia o przyczynie nieudzielania informacji. W takich sytuacjach działanie organu powinno przybrać formę pisma (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2571/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 73/13, CBOSA). Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że organ dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej.

Po drugie, zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1) jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1; podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informacje, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Analiza powyższych regulacji wskazuje, że stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, kształtujących terminy załatwienia spraw (art. 35 i 36 k.p.a.). Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny, jego upływ nie rodzi za sobą żadnych materialno-prawnych konsekwencji, a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności (por. wyrok WSA w Poznaniu, z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 72/14). Wobec powyższego o bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej można mówić tylko z uwzględnieniem wyżej wskazanych terminów.

W rozpoznawanej sprawie, co jest bezsporne, wniosek o udzielenie informacji publicznej z 27 sierpnia 2021 r., wpłynął do organu. Odpowiedzi na niego udzielono, co potwierdził w skardze sam skarżący, 9 września 2021 r. Zatem organ dochował terminu 14 dni. W tym aspekcie na pewno nie można mówić o bezczynności organu.

Do rozważenia pozostała kwestia kompletności udzielonej skarżącemu informacji publicznej.

Należy w tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, że organ udzielając informacji publicznej jest związany treścią pierwotnego wniosku. Jego modyfikacje dokonane już po udzieleniu informacji nie wpływają na ocenę, czy informacja publiczna została udzielona prawidłowo. Organ nie ma obowiązku domyślania się intencji wnioskodawcy.

Skarżący w swoim wniosku zawarł w istocie trzy pytania, każde dotyczące innego zagadnienia. Pierwsze dotyczyło podania wysokości wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku za wysługę lat, wysokości nagród premii wraz z uzasadnieniami dyrektora szkoły, kierowników i pracowników, a także umów o dzieło, umów zlecenia, umów specjalnego znaczenia, podania imion i nazwisk osób pełniących w szkole funkcje publiczne, poczynając od 2018 r..

W ocenie sądu odpowiedź udzielona przez organ w piśmie z 9 września 2021 r. informacja publiczna w tej materii jest kompletna i odpowiada na konkretne zapytania wyszczególnione we wniosku. Jeżeli skarżący chciał bardziej szczegółowej informacji dotyczącej nagród przyznanych konkretnym nauczycielom, to winien był to wyartykułować we wniosku. Tego nie uczynił. Zawarte w piśmie z 21 września 2021 r. zatytułowanym "Zażalenie" dalej idące żądanie wskazania wysokości nagród z podziałem na konkretne osoby nie wynikało z pierwotnego wniosku. I nie mogło być już rozpatrzone przez organ w ramach załatwienia wniosku z 27 sierpnia 2021 r. Poza tym z treści pisma wynika, ze rozszerzenie żądania pojawiło się dopiero po analizie już otrzymanej informacji publicznej.

Trafnie także organ stwierdził, że uzasadnienie przyznania nagród nie jest informacją publiczną. Informacja jest bowiem w tym przypadku sposób wydatkowania środków publicznych, a tę informację skarżący otrzymał.

Oceniając odpowiedź organu na drugie pytanie skarżącego dotyczące podania informacji o inwestycjach przeprowadzonych w A poczynając od 2015 r., przesłania wszelkich umów z tym związanych, kosztorysów, faktur, przelewów bankowych i wszelkich dokumentów związanych z inwestycjami i remontami, w tym remontu instalacji elektrycznej w A;

Tak sformułowane żądanie wskazuje na to, że skarżący w oprócz informacji o przeprowadzonych inwestycjach lub remontach domagał się w istocie zbioru dokumentów, które mogły zawierać informację publiczną, np. o wysokości wydatkowanych na przeprowadzenie remontów środków publicznych. Sam zbiór nie jest jednak informacją publiczną. Należy przy tym uwzględnić, że prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich.

Zgodnie z art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.Celem podmiotu zobowiązanego powinno być udzielenie odpowiedzi w formie i na zasadach, jakie wybrał wnioskodawca. W tym też zakresie, co do zasady, decydująca jest wola wnioskodawcy.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, wglądu do dokumentów urzędowych i dostępu do posiedzeń Kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze:

1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8;

2) udostępnienie o którym mowa w art. 10 i 11;

3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia;

4) udostępnienia w centralnym repozytorium.

Z art. 10 ust. 1 wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Przepis art. 7 ust. 1 tejże ustawy stanowi podstawę prawną realizacji prawa do informacji publicznej sformułowanego w powołanym już powyżej art. 3 u.d.i.p. i porządkuje środki umożliwiające dotarcie do informacji publicznej poprzez określenie sposobów jej udostępniania. Z punktu widzenia okoliczności przywołanych w niniejszej sprawie należy wymienić dwa sposoby udostępniania informacji publicznej. Z przepisu art. 7 ust. 1 w związku z art. 8 u.d.i.p. wynika, iż podstawowym sposobem udostępniania informacji publicznej jest jej ogłaszanie w publikatorze teleinformatycznym - Biuletynie Informacji Publicznej, udostępnianym za pośrednictwem ujednoliconego systemu stron sieci teleinformatycznej. Drugą, komplementarną formą dostępu do informacji publicznej jest jej udostępnienie na wniosek strony (art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 u.d.i.p.). Najszerszą z form udostępniania informacji publicznej, stanowiącą jednocześnie najprostszy sposób uzyskania informacji publicznej jest ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej. Udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej ma charakter generalny i nie wymaga wniosku żadnego podmiotu (vide: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 55). Następuje ono ex lege, w wyniku realizacji obowiązku nałożonego na organy administracji publicznej, określonego w treści art. 8 ust. 3 omawianej ustawy i obejmuje całodobowy i nieprzerwany dostęp do informacji publicznych.

W przypadku informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej organ administracji nie ma obowiązku dokonywania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich wnioskodawcy. Nie byłoby celowe ponowne udostępnianie informacji publicznej udostępnionej już w Biuletynie, zwłaszcza, że możliwe jest kopiowanie tej informacji, jej wydruk, przesłanie oraz przeniesienie na odpowiedni powszechnie stosowany nośnik informacji. Oznacza to możliwość przekształcania jej tymi wszystkimi sposobami, które z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 12 ust. 2 u.d.i.p. ma umożliwić podmiot udostępniający informację publiczną. Udostępnienie wnioskowanej informacji w Biuletynie zwalnia zatem od powtórnego jej wydania.

Kierując się powyższymi regułami sąd ocenił odpowiedź udzieloną przez organ na drugie pytanie i uznał, że organ korzystnie dla skarżącego zinterpretował treść wniosku i udzielił skarżącemu w prawidłowej formie informacji przesyłając mu faktury, potwierdzenia przelewów, kopie umów oraz linki informacji umieszczonych na stronach BIP Gminy P.. Przedstawiono skarżącemu dokumenty zawierające informacje o wydatkowaniu środków publicznych. Domaganie się przedstawienia wszelkich dokumentów związanych z remontem nie jest żądanie udostępnienia informacji publicznej. Dokument może zawierać informację publiczną, ale należy go skonkretyzować we wniosku, czego skarżący nie uczynił..

Uwagi skarżącego wyrażone w piśmie z 21 września 2021 r. dotyczące np. prawidłowości sporządzenia faktury nie mają żadnego wpływu na ocenę poprawności udzielenia informacji publicznej. Podobnie jak powoływanie się przez skarżącego na fakt bycia kiedyś radnym.

Także w przypadku trzeciego pytania dotyczącego usług prawych skarżący otrzymał informację publiczną o koszcie jednorazowej porady prawnej. Dyrektor szkoły nie podpisał żadnej umowy o obsługę prawną.

Podsumowując, w ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Organ nie był i nie pozostaje w bezczynności.

Na koniec odnosząc się do kwestii niezałatwienia zażalenia skarżącego należy zaznaczyć, że postępowanie o udzieleni informacji publicznej jest postępowanie odformalizowanym, do którego w zasadzie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjątek dotyczący decyzji administracyjnym wydawanych w oparciu o art.16 u.d.i.p. nie ma zastosowania w sprawie. Zatem ustosunkowanie się do pisma – zażalenia skarżącego z 21 września 2021 r. pismem z 5 października 2021 r. było p[prawidłowe. Tym bardziej, że to Dyrektora A skarżący uczynił adresatem swojego pisma.

Wobec powyższego skargę, jako bezzasadną, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalono.