Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 392/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 października 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant : st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2023 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2023 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonania badań technicznych pojazdów I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697,- (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

SKO [...] decyzją z dnia 24 kwietnia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 27 listopada 2022 r. w przedmiocie cofnięcia diagnoście M. S. uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku kontroli stacji kontroli pojazdów nr [...] w dniu 23 września 2021 r. stwierdzono, że diagnosta M. S. przeprowadził badanie niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania.

W trakcie kontroli stacji dokonano kontroli pojazdu [...] – wynik kontroli pozytywny. Kontroli dokonywał diagnosta M. S.. W trakcie kontroli nie dokonano pomiaru światłości świateł drogowych i nie sprawdzono działania świateł awaryjnych. W nieprawidłowy sposób dokonano pomiaru ustawienia świateł mijania ( diagnosta nie wziął pod uwagę współczynnika korekcji lamp ). Diagnosta nie sprawdził ciśnienia powietrza w ogumieniu, wyposażenia pojazdu w trójkąt ostrzegawczy oraz nieprawidłowo dokonał pomiaru hamulca pomocniczego oraz zadymienia spalin pojazdu.

Zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym

Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach wskazuje na 3 rodzaje usterek – drobne, poważne i niebezpieczne.

Organ odniósł się do stwierdzonych naruszeń :

1 . diagnosta nie dokonał pomiaru światłości świateł drogowych – usterki poważne

2. nie sprawdził działania świateł awaryjnych – usterki drobne i /lub poważne

3. w sposób nieprawidłowy dokonał pomiaru ustawienia świateł mijania – usterki poważne

4. w nieprawidłowy sposób dokonał pomiaru hamulca pomocniczego – usterki poważne i/lub niebezpieczne

5. w nieprawidłowy sposób dokonał pomiaru zadymienia spalin pojazdu – usterki poważne.

Zdaniem organu brak badania lub nieprawidłowe badanie powyższych kwestii mogło doprowadzić do dopuszczenia do ruchu pojazdu zagrażającego bezpieczeństwu innych uczestników ruchu.

W skardze do WSA w Poznaniu strona zarzuciła naruszenie :

- art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym

- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa

- art. 107 § 3 kpa poprzez m. in. nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego oraz nieuwzględnienie protokołów z 24 sierpnia i 20 października 2022 r.

- art. 136 § 1 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 15 kpa.

Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako Ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa), albo stwierdzi wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 Ppsa).

W tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie w wyniku kontroli stacji kontroli pojazdów nr [...] w dniu 23 września 2021 r. stwierdzono, że diagnosta M. S. przeprowadził badanie niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania.

W trakcie kontroli stacji dokonano kontroli pojazdu [...] – wynik kontroli pozytywny. Kontroli dokonywał diagnosta M. S.. Zdaniem organu w trakcie kontroli nie dokonano pomiaru światłości świateł drogowych i nie sprawdzono działania świateł awaryjnych. W nieprawidłowy sposób dokonano pomiaru ustawienia świateł mijania ( diagnosta nie wziął pod uwagę współczynnika korekcji lamp ). Diagnosta nie sprawdził ciśnienia powietrza w ogumieniu, wyposażenia pojazdu w trójkąt ostrzegawczy oraz nieprawidłowo dokonał pomiaru hamulca pomocniczego oraz zadymienia spalin pojazdu.

Wskazać należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym

Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Decyzje wydawane w powyższym trybie mają charakter związany, co oznacza, że w przypadku ustalenia zaistnienia przesłanek faktycznych wskazanych w tym przepisie organ musi wydać decyzję o cofnięciu diagnoście uprawnień. Nie ma on zatem luzu decyzyjnego w tej kwestii.

Nie ulega jednak wątpliwości, że decyzja taka winna być wyczerpująco uzasadniona, szczególnie w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych oraz środków dowodowych służących dokonywaniu takich ustaleń w danej sprawie.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołał się na załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, wskazując na 3 rodzaje usterek przy dokonywaniu badań – drobne, poważne i niebezpieczne.

Organ odniósł się do stwierdzonych naruszeń :

1 . diagnosta nie dokonał pomiaru światłości świateł drogowych – usterki poważne

2. nie sprawdził działania świateł awaryjnych – usterki drobne i /lub poważne

3. w sposób nieprawidłowy dokonał pomiaru ustawienia świateł mijania – usterki poważne

4. w nieprawidłowy sposób dokonał pomiaru hamulca pomocniczego – usterki poważne i/lub niebezpieczne

5. w nieprawidłowy sposób dokonał pomiaru zadymienia spalin pojazdu – usterki poważne.

Zdaniem organu brak badania lub nieprawidłowe badanie powyższych kwestii mogło doprowadzić do dopuszczenia do ruchu pojazdu zagrażającego bezpieczeństwu innych uczestników ruchu.

Sąd uznał jednak za zasadne zarzuty strony dotyczące dokonania niewyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i odniesienia go do podstawy prawnej.

Zdaniem organu diagnosta nie sprawdził ciśnienia powietrza w ogumieniu.

Zgodnie jednak z pkt. 5.2.3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. kontrola ciśnienia powietrza w oponach powinna się odbyć w pierwszej kolejności organoleptycznie.

Zdaniem skarżącego opony w kontrolowanym samochodzie były w dobrym stanie, a poziom ich napompowania nie sugerował, że dochodzi do różnicy ciśnień. Z przepisów nie wynika bowiem konieczność dokonywania dalszych badań po prawidłowo dokonanym badaniu organoleptycznym. Organ nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu swojej decyzji.

Zdaniem skarżącego dokonano ponadto – wbrew ustaleniom organu – prawidłowo pomiaru światłości świateł drogowych, sprawdzono działania świateł awaryjnych, dokonano prawidłowo pomiaru ustawienia świateł mijania.

W ocenie Sądu prawidłowo podniósł skarżący w skardze, że organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji , na czym konkretnie miałyby polegać nieprawidłowości opisane w uzasadnieniu decyzji II instancji, jak również na podstawie jakich okoliczności uznał, że niektórych czynności jak np. stan zadymienia nie wykonał w ogóle

Brak wyjaśnień organu II instancji w tym zakresie oznaczał naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 kpa.

Z uzasadnienia decyzji organu II instancji nie wynika w ocenie Sądu, na podstawie jakich przesłanek faktycznych organ uznał konieczność wydania decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnień do kontrolowania pojazdów.

Z tego względu skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a.

O kosztach postanowiono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a