Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1179/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 , 42 , 43
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 119 , 151 , 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia 18 sierpnia 2017" r., nr [...] stwierdził, że użytki rolne o powierzchni 0,28ha w klasie bonitacyjnej LIII wchodzące w skład działki nr [...] położonej w G. gm. M. przeznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi G. pod tereny przeznaczone pod usługi komercyjne, nowe projektowane drogi lokalne oraz tereny gruntów rolnych z dopuszczeniem remontów i modernizacji zabudowy istniejącej, zostały wyłączone z produkcji rolnej przez A. P. i M. P. -właścicieli przedmiotowej nieruchomości bez decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Organ zezwolił na trwałe wyłączenie z produkcji rolnej omawianego wyżej gruntu, a także ustalił należności z tego tytułu.

Decyzja została doręczona adresatom w dniu 31 sierpnia 2017 r.

W piśmie z dnia 19 czerwca 2018 r. A. P. wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, argumentując, że korespondencja została doręczona adres ul. [...] w M. D., podczas gdy jego adresem do doręczeń jest [...]. Wskazał, że o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu 14 czerwca 2018 r. od żony która pokazała mu zawiadomienie przypominające o realizacji wpłaty wynikającej z decyzji. Wtedy też dowiedział się, że korespondencja została odebrana przez M. P. pod niewłaściwym adresem. Korespondencja nie została mu przekazana. Zaznaczył, że M. P. leczy się neurologicznie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 17 lipca 2018 r., znak: [...], na podstawie art. 59 w związku z art. 58 i art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiło przywróceniu terminu do wniesienia odwołania od opisanej wyżej decyzji Starosty [...].

W uzasadnieniu organ podał, że zagadnieniem kluczowym w niniejszej sprawie jest, że zaskarżona decyzja l instancji z dnia 18 sierpnia 2018 r. została doręczona zarówno A. P., jak M. P. na adres [...], a zatem adres, który we wniosku o przywróceniu terminu określany jest przez skarżącego jako prawidłowy. W aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji skierowanej do A. P. oraz M. P. podpisane przez syna D. P.. W obydwu przypadkach zachodzi skuteczne doręczenie pisma procesowego na prawidłowy

adres, w trybie tzw. doręczenia zastępczego do rąk dorosłego domownika zgodnie z art. 43 K.p.a. Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania tej formy doręczenia. W doręczonej prawidłowo decyzji pouczono o środku zaskarżenia oraz o terminie jego złożenia. Składając prośbę o przywrócenie terminu - nie uprawdopodobniono należycie braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku. Fakty powołane w tym piśmie, w żadnym wypadku nie mogą świadczyć o braku winy strony, tym bardziej, że adres wskazany we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz odwołaniu jest tożsamy z adresem na jaki organ l instancji skierował decyzję i prawidłowo ją doręczył.

A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił, że wydana została z rażącym naruszeniem:

1) art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niepodjęcie niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

2) art. 7 K.p.a. przez niezałatwienie sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela w sytuacji, gdy nie stał temu na przeszkodzie interes społeczny,

3) art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie

faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt

ogólnych stwierdzeń, a także przez dowolność w wydaniu postanowienia przez

niedostateczne i niepełne jego uzasadnienie oraz brak wskazania dokładnej podstawy prawnej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli kwestionowanego postanowienia,

4) 58 § 1 K.p.a. przez jego niezastosowanie, podczas gdy w sprawie zasadnym było

pozytywne załatwienie wniosku skarżącego, ponieważ uprawdopodobnił on, że do

uchybienia terminu doszło bez jego winy, zaś terminowe wniesienie odwołania było

niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody nieprawidłowego

doręczenia pisma /doręczonego w innym miejscu niż powinno/ a przeszkoda ta

istniała w czasie biegu terminu do wniesienia odwołania,

W uzasadnieniu skarżący polemizował ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu, że nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu

terminu. Ponownie podniósł, że jedynym adresem doręczeń jest jego adres zamieszkania [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. póz. 1302 z późn. zm.)- dalej "p.p.s.a." -sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że jest ono prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą zostać uwzględnione.

Zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 K.p.a.).

Przepis ten przewiduje cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, a mianowicie: po pierwsze - wniesienie prośby o przywrócenie terminu, po drugie - uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbę (zainteresowanego), że uchybienie nastąpiło bez jego winy; po trzecie - wniesienie prośby o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; po czwarte - dokonanie jednocześnie z wniesieniem wniosku czynności, dla której określony był termin (w tym przypadku wniesienie odwołania). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Jak słusznie uznał organ II instancji trzy z wymienionych wyżej przesłanek przywrócenia terminu zostały spełnione: skarżący złożył stosowny wniosek w tym zakresie, prośba została wniesiona w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny

uchybienia terminu (skarżący podał, że o wydanej decyzji dowiedział się w dniu 14 czerwca 2018 r., a wniosek został wniesiony w dniu 21 czerwca 2018 r.), jednocześnie z wnioskiem dokonał czynności w postaci złożenia odwołania.'

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji organu l instancji w dniu 31 sierpnia 2017 r.

Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co do tego, że brak winy w uchybieniu terminu nie został uprawdopodobniony.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa sądowego, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że terminowe dokonanie czynności stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Skarżący uzasadnienia dla przywrócenia terminu upatruje w wadliwym doręczeniu mu decyzji na adres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, tj. przy [...] w M. D.. Tymczasem jak wyjaśnił organ w zaskarżonym postanowieniu decyzja organu l instancji - wbrew twierdzeniom we wniosku- została zaadresowana i doręczona na adres zamieszkania skarżącego tj. [...], [...]. W świetle przedstawionych okoliczności argumentacja skarżącego we wniosku, a potem w skardze jest niezrozumiała. Organ poprawnie ustalił, że decyzja organu l instancji została doręczona pod właściwym adresem. Zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się na k. 36 akt administracyjnych dowodzą, że przesyłki polecone skierowane do zobowiązanych zostały odebrane przez dorosłego domownika - D. P., co zostało potwierdzone przez wyżej wymienionego własnoręcznym podpisem. Teza skarżącego, że w istocie dokonano doręczenia pod innym adresem nie znajduje potwierdzenia ani w aktach sprawy, ani w przedłożonych przez niego wraz z wnioskiem dokumentach. Z oświadczenia znajdującego się na k. 55 sporządzonego przez M. P. wynika jedynie, że w dniu 14 czerwca 2018 r. poinformowała A. P. o zawiadomieniu wystosowanym przez Starostwo M. w dniu 24 maja 2018 r., a zawiadomienie to zostało dostarczone przez pracownika poczty do biura bazy transportowej przy ul. [...] w M. D.. W oświadczeniach podpisanych przez pracowników firmy tj. J. S., I. G. oraz M. P. podniesiono z kolei, że w latach poprzednich korespondencja pocztowa była dostarcza przez urzędnika pocztowego na adres bazy transportowej. Z samego faktu, że*przesyłki pocztowe były doręczane w siedzibie firmy nie można wyciągać generalnego wniosku, że miało to miejsce w odniesieniu do całości korespondencji kierowanej do M. P. i A. P., a zatem także w sprawach niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

W zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że sporna korespondencja została odebrana przez dorosłego domownika - D. P.. Skarżący nie ustosunkował się powyższego ustalenia, powtarzając w skardze swoje zastrzeżenia co do prawidłowości doręczenia. Nie podał więc żadnych racjonalnych powodów które pozwoliłyby na zakwestionowanie dotychczasowych ustaleń w sprawie. Twierdzenie, że przesyłki zostały odebrane przez M. P. w siedzibie firmy nie zostało w żadnym stopniu uprawdopodobnione.

Zgodnie z art. 42 § 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W myśl art. 43 K.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza, się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Osoba która odebrała pismo - D. P., jak wynika z doręczeń dokonywanych w toku postępowania administracyjnego, jest pełnoletnim domownikiem, w związku z czym doręczenie należało uznać za prawidłowe.

Reasumując należy stwierdzić, że odmawiając przywrócenia terminu w kontekście regulacji przewidzianej w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., organ orzekł prawidłowo.

Mając powyższe na uwadze, skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.