Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 407/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 3b
journal: Dz.U. 2021 poz 1128
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia del. WSA Renata Kantecka, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 385/21 w sprawie ze skargi D.S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 lutego 2021 r., nr 0115-KDIT2.4011.761.2020.2.ŁS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. S. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 9 listopada 2021 r., I SA/Wr 385/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę D. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 lutego 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

2. Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącego zaskarżając orzeczenie w całości, zarzucił mu naruszenie, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f."), poprzez błędną interpretację i uznanie, że wypłata odszkodowania opisanego w stanie faktycznym przez skarżącego, nazwanego w ugodzie sądowej "odszkodowaniem", które wyczerpało wszelkie roszczenia powoda objęte pozwem w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w L. w sprawie o sygn. akt [...], nie stanowi odszkodowania w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., które nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w sytuacji gdy podlegająca wypłacie skarżącemu kasacyjnie kwota w sprawie [...], tytułem odszkodowana, została wypłacona za poniesioną przez skarżącego kasacyjnie szkodę rzeczywistą i w związku z tym jest kwotą wolną od podatku dochodowego..

Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargi w całości i oddalenie skargi w całości, podczas gdy istniały podstawy do uchylenia w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej z 1 lutego 2021 r.

Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty skarżący na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości interpretacji indywidualnej z 1 lutego 2021 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie niniejszej sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, celem ponownego jej rozpoznania, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wystąpił o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjną należy oddalić jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie są zasadne. Należy przy tym zauważyć, że wynikające z łączącego strony stosunku pracy świadczenie ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Zatem, wbrew twierdzeniu skarżącego, odszkodowanie to ma zrekompensować zarobek, jaki mógłby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło. Wypłacone przez pracodawcę odszkodowanie nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, skoro w wyniku zawartej ugody doszło do rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. Wobec tego świadczenie pieniężne otrzymywane przez skarżącego na podstawie zawarcia ugody sądowej z pracodawcą, na mocy, której nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy na podstawie porozumienia stron nie jest więc zwolnione z opodatkowania.

Podobnie jak wynagrodzenie ze stosunku pracy pobierane przez pracownika stanowi przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu po odliczeniu kosztów uzyskania przychodów. Natomiast otrzymane przez skarżącego świadczenie w wyniku zawartej ugody przed sądem powszechnym miało zrekompensować utracone, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.

Wobec tego wypłacone świadczenie nie może korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. Ze zwolnienia z opodatkowania odszkodowania dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono. Skarżący otrzymał świadczenie pieniężne, które miało zrekompensować utracone, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Natomiast wypłaconą kwotę pieniężną na podstawie ugody sądowej należy ocenić jako przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., podlegający opodatkowaniu tym podatkiem. Wypłata świadczenia pieniężnego miała swe źródło w uprzednio łączącym skarżącego z pracodawcą stosunku pracy.

Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zaś zgodnie z art. 204 pkt 1

w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.