Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1304/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153 ust. 4 i 5 i 6, art. 224 ust. 2 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o. o. Sp. k. zs. w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 153 ust. 4, 5, 6 oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku spółki E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w L. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy [...]

W uzasadnieniu swojego stanowiska Urząd Patentowy wskazał, że w dniu 1 października 2015 r. (data stempla pocztowego) uprawniona złożyła wniosek o dokonanie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy o numerze [...] na kolejny dziesięcioletni okres ochrony. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 153 ust. 5 i 6 ustawy p.w.p. odmówił przedłużenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy albowiem uprawniona nie wniosła dopłaty za wniosek złożony po terminie.

Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku wniosku spółki Urząd Patentowy RP przytoczył treść art. 153 ust. 4, ust. 5, ust. 6, art. 224 ust. 2 i 4 ustawy p.w.p. stanowiące materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia.

Wyjaśnił, że przedmiotowy znak towarowy został zgłoszony w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] września 2005 r., tak więc ostatnim dniem podstawowego terminu umożliwiającym złożenie wniosku o przedłużenie oraz wniesienie należnych opłat był dzień [...] września 2015 r. Jednakże uprawnionej przysługiwała możliwość złożenia wniosku o przedłużenie prawa w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie, tj. do dnia [...] marca 2016 r. przy równoczesnym uiszczeniu dodatkowej opłaty. W niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek został złożony 1 października 2015 r. (data stempla pocztowego), a zatem w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie. Opłata za kolejny okres wpłynęła na konto Urzędu w dniu [...] września 2015 r. w wysokości 1000 PLN, jednakże prawidłowa opłata za przedłużenie prawa ochronnego na następny dziesięcioletni okres ochrony, powinna wynosić 1300 PLN, w tym 200 PLN za wniosek o przedłużenie, 300 PLN dodatkowa oplata za złożenie wniosku w ciągu sześciu miesięcy po upływie okresu ochrony oraz 800 PLN za dwie klasy towarowe.

Odnosząc się do argumentów przedstawionych w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ uznał je za bezzasadne.

Stwierdził, że zestawienie przesyłek rejestrowych (opatrzone pieczątką placówki pocztowej [...] z datą [...] października 2015 r.) jest jedynie zestawieniem ilościowym, przekazanych przez spółkę przesyłek do nadania, jednakże brak jest potwierdzenia, że pismo dotyczące konkretnego wniosku o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy [...] zostało faktycznie nadane w dniu [...] września 2015 r. Zatem należy uznać, że wniosek o przedłużenie prawa ochronnego wpłynął w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie i zgodnie z art. 153 ust. 5 p.w.p. powinien był być złożony za dodatkową opłatą od wniosku złożonego po terminie w wysokości 300 PLN.

Ponieważ uprawniona nie zachowała wyznaczonego w ustawie terminu na wniesienie wymaganej opłaty za przedłużenie prawa ochronnego to zostały spełnione przesłanki wydania decyzji o odmowie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy [...], o których mowa w art. 153 ust. 6 p.w.p.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółki E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania

Podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 77 § 1 i § 4, 80, art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 252 pwp, polegające na nie poczynieniu przez organ ustaleń prowadzących do prawidłowego ustalenia, że wniosek o przedłużenie terminu prawa ochronnego na znak towarowy [...] faktycznie został złożony przez uprawnionego w oddziale Poczty Polskiej SA [...] w dniu [...].09.2015 r., jak również, że na dzień [...].09.2015r. uprawniony wniósł opłatę urzędową za przedłużenie prawa ochronnego [...] w prawidłowej wysokości, czym Urząd Patentowy naruszył szereg podstawowych zasad postępowania administracyjnego i uniemożliwił stronie postępowania skarżącej czynny udział w postępowaniu i obronę swoich praw,

- art. 7 kpa polegające na naruszeniu zasady praworządności, a ponadto błędne zastosowanie art. 77 § 1 kpa, polegające na pominięciu szeregu istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji i rozpoznanie sprawy;

- art. 7 i 107 § 3 kpa polegającego na braku prawidłowego uzasadnienia decyzji polegającego na braku właściwego uzasadnienia zarówno faktycznego jak i prawnego decyzji;

- art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez brak prawidłowej oceny materiału dowodowego zaoferowanego przez strony postępowania w toku postępowania przed Urzędem Patentowym, co doprowadziło organ do błędnych konkluzji i w konsekwencji do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że przedłożyła dokumenty potwierdzające, że w dniu [...].09.2015 r. zostały przekazane do placówki pocztowej [...] dwa pisma skierowane do UPRP w celu ich nadania w dniu [...].09.2015 r.. Pisma te, bez zgody skarżącej i bez jej winy, zostały nadane przez [...] dzień później niż zostały złożone tj. w dniu [...] października 2015 r.. Pomimo, że w zaskarżonej decyzji UPRP przyznał, iż wniosek o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy [...] został złożony w dniu [...] października 2015 r. - zgodnie z datą stempla pocztowego, to jednak UPRP błędnie uznał, że złożone w dniu [...] września 2015r., a nieprawidłowo nadane w dniu [...] października 2015 r., dokumenty w placówce [...] nie mogły dotyczyć znaku towarowego [...].

Co więcej UPRP uznał, że skarżąca powinna wnieść opłatę urzędową w wysokości 1300 PLN, w tym uwzględniając dodatkową opłatę urzędową za złożenie wniosku o przedłużenie prawa ochronnego po terminie w wysokości 300 PLN, pomimo, iż na dzień składania wniosku o przedłużenie prawa ochronnego [...] skarżąca wniosła prawidłową wysokość opłaty urzędowej - 1000 PLN: 200 PLN za wniosek o przedłużenie wniesiony w terminie oraz 800 PLN za dwie klasy towarowe.

Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 10 kpa jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podkreśliła, iż wydawanie decyzji administracyjnych pomimo wątpliwości co do stanu faktycznego, bez uprzedniego wezwania strony do wypowiedzenia się co do stanu faktycznego stanowi niewątpliwie naruszanie przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Prawo ochronne na znak towarowy ma charakter czasowo ograniczony albowiem istnieje zasadniczo 10 lat. Po jego upływie prawo to wygasa (art. 168 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.).

W praktyce jednak ochrona znaku może trwać w nieskończoność, dzięki możliwości wielokrotnego jej przedłużania o kolejne okresy 10-letnie. Prolongowanie wyłączności na znak towarowy następuje na wniosek uprawnionego. Warunkiem stałego utrzymania ochrony jest jedynie składanie wniosków i wnoszenie opłat okresowych. Okres ochrony znaku biegnie od daty zgłoszenia go do rejestracji.

Zgodnie z art. 153 ust. 4 p.w.p. wniosek o przedłużenie powinien być złożony przed końcem upływającego okresu ochrony, jednak nie wcześniej niż na rok przed jego upływem. W myśl art. 153 ust. 5 p.w.p. wniosek o przedłużenie może zostać złożony również w ciągu 6 miesięcy po upływie okresu ochrony jednakże za dodatkową opłatą. Termin ten jednak nie podlega przywróceniu. W przypadku uchybienia temu dodatkowemu terminowi, jak również niewniesienia należnych opłat, Urząd Patentowy, zgodnie z art. 153 ust. 6 ustawy p.w.p., wydaje decyzję o odmowie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy.

Wraz z wnioskiem o przedłużenie należy uiścić opłatę za ochronę, na zasadach określonych w art. 224 ust. 2-4. Na podstawie art. 224 ust. 2 i 4 ustawy p.w.p. opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony lub w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie po upływie poprzedniego okresu ochrony przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej.

Tak więc jeśli uprawniony spóźni się ze złożeniem wniosku o przedłużenie przed upływem okresu ochrony, art. 153 ust. 5 omawianej ustawy przewiduje, że taki wniosek może zostać złożony także w ciągu 6 miesięcy po upływie okresu ochrony. Niemniej jednak w takim wypadku uprawniony musi uiścić tzw. opłatę dodatkową, a więc standardową opłatę powiększoną o 30% . Wymaga przy tym podkreślenia, że na gruncie obowiązujących przepisów UP nie jest zobligowany do przesyłania uprawnionym jakichkolwiek informacji przypominających o zbliżającym się terminie na złożenie wniosku o przedłużenie prawa ochronnego.

Urząd Patentowy nie zawiadamia bowiem o terminie wnoszenia opłat okresowych, za wyjątkiem opłaty za pierwszy okres ochrony, której termin liczony jest od dnia doręczenia wezwania zawartego w decyzji o udzieleniu prawa wyłącznego. Obowiązek dozorowania opłat spoczywa na uprawnionym, który winien czuwać nad prawidłowym i terminowym wypełnianiem ciążących na nim obowiązków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą zwłaszcza będąc świadomym negatywnych konsekwencji ich zaniedbań.

W przypadku uchybienia terminowi złożenia wniosku o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy, oprócz podwyższonej opłaty okresowej za ochronę, uprawniony obowiązany jest uiścić dodatkową opłatę jednorazową od wniosku złożonego po terminie. W orzecznictwie podkreśla się, że "termin dodatkowy uiszczenia opłaty, przewidziany w art. 224 ust. 4 (...) spełnia funkcję podobną do instytucji przywrócenia terminu (podstawowego)" (wyr. NSA z 4.2.2014 r., II GSK 1730/12, Legalis; wyr. NSA z 13.4.2007 r., II GSK 304/06, ONSAiWSA 2008, Nr 3, poz. 47; wyr. WSA w Warszawie z 22.4.2009 r., VI SA/WA 1473/08, Legalis; wyr. NSA z 5.4.2011 r., II GSK 405/10, Legalis; wyr. WSA w Warszawie z 8.10.2013 r., VI SA/WA 636/13, Legalis; wyr. WSA w Warszawie z 22.10.2008 r., VI SA/WA 1418/08, Legalis). Nie podlega przywróceniu termin do uiszczenia opłaty okresowej "w sytuacji, w której upłynęło sześć miesięcy od dnia upływu poprzedniego okresu ochrony, jak wyraźnie stanowi przepis art. 224 ust. 4 p.w.p. W konsekwencji należy uznać, iż termin, o którym mowa w tym przepisie należy do terminów prawa materialnego, które nie podlegają przywróceniu bez względu na przyczynę uchybienia" (wyr. WSA w Warszawie z 31.10.2006 r., VI SA/WA 243/06, Legalis; zob. też: wyr. WSA w Warszawie z 2.11.2006 r., VI SA/WA 237/06, Legalis; wyr. NSA z 13.4.2007 r., II GSK 306/06, niepubl.; wyr. WSA w Warszawie z 22.4.2009 r., VI SA/WA 1473/08, Legalis; wyr. WSA w Warszawie z 9.11.2007 r., VI SA/WA 2191/06, Legalis).

Pozostaje poza sporem, że przedmiotowy znak towarowy został zgłoszony w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] września 2005 r., tak więc ostatnim dniem podstawowego terminu umożliwiającym złożenie wniosku o przedłużenie oraz wniesienie należnych opłat był dzień [...] września 2015 r.

Jak wynika z daty stempla pocztowego wniosek o przedłużenie prawa ochronnego [...] na kolejny dziesięcioletni okres ochrony został złożony w dniu [...] października 2015 r. a zatem w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie i w związku z powyższym wraz z wnioskiem winna być uiszczona dodatkowa opłata czego skarżąca nie uczyniła a co także nie jest sporne.

Argumenty przedstawione przez skarżącą nie zasługują na uwzględnienie.

Znajdujące się w aktach sprawy zestawienie przesyłek rejestrowych, opatrzone pieczątką placówki pocztowej [...] z datą [...] października 2015 r., jest wewnętrznym zestawieniem ilościowym, przekazanych przez skarżącą przesyłek do nadania. Złożenie przez skarżącą korespondencji w placówce pocztowej w dniu [...] września 2015 r., a nadanie jej przez pocztę następnego dnia jest kwestią wewnętrznych uregulowań wynikających z zawartej pomiędzy spółką a [...] umowy. Podnoszona przez skarżącą w skardze kwesta winy czy też zgody uprawnionego pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, przy czym należy zauważyć, że skarżąca nie składała na poczcie żadnej reklamacji, nie podjęła też żadnych innych działań.

Zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP, wbrew twierdzeniom skarżącej w sposób prawidłowy dokonał analizy i oceny okoliczności przedstawionych przez uprawnionego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zarzuty naruszenia przepisów wskazanych w skardze nie są więc zasadne.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

-----------------------

6