Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 415/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2025-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow (spr.), , , po rozpoznaniu 3 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.N. (N.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 29 stycznia 2024 r. nr SKO.F/41.4/1533/2023/23800 w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2022 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z 15 marca 2023 r. (winno być: 2024 r.) J.N. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia.

W skardze skarżący sformułował wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z 22 października 2024 r. sygn. akt I SPP/Gl 102/24 starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie to jest prawomocne.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z 25 listopada 2024 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka pocztowa zawierająca m.in. odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego została doręczona na adres skarżącego podany w skardze 10 grudnia 2024 r.

Wpis sądowy od skargi nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Równocześnie, zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, § 3 i § 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., do którego odwołuje się § 1 tegoż artykułu przewiduje, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należało, że skarga złożona przez skarżącego nie została należycie opłacona. Skarżący ubiegał się o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, jednakże jego wniosek został prawomocnie pozostawiony bez rozpoznania. W związku z tym w prawidłowy sposób wezwano skarżącego do usunięcia braku fiskalnego skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono na adres skarżącego podany w skardze 10 grudnia 2024 r. Przewidziany prawem termin, do którego skarżący mógł uiścić wpis od skargi upłynął 17 grudnia 2024 r. (wtorek). W tym terminie skarżący nie podjął czynności zmierzających do sanowania braku skargi.

W konsekwencji zaistniałych okoliczności stwierdzić przyszło, że skarga obarczona była brakiem fiskalnym, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu. W związku z powyższym na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.