Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 750/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 kpa
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B. R., A.S., A. K., J. S., W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. R. od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2019 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę zespołu budynków garażowych i stróżówki, umorzył postępowanie odwoławcze.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła w dniu [...] stycznia 2019 r. wniosek do organu I instancji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbiórkę zespołu budynków garażowych i stróżówki na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...]. Po jego rozpatrzeniu Prezydent [...] decyzją z [...] lipca 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Odwołania od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli B. R., W. S., A. S. oraz J. S.(dalej: "odwołujący się"). Następnie Wojewoda [...] wezwał odwołujących się do wykazania interesu prawnego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi pismami z [...] września 2019 r. oraz [...] grudnia 2019 r. odwołujący się wskazali, że mają interes prawny do zaskarżenia decyzji Prezydenta [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2020r., Nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze w rozpoznawanej sprawie wywołane odwołaniem B. R..

Po przeanalizowaniu przedmiotowych pism pozostałych odwołujących się, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2020r.Nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze po rozpatrzeniu odwołań W.S., A. S. oraz J. S..

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2020r., organ II instancji wskazał, że w myśl art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z treści przywołanego unormowania wynika jednoznacznie, że uprawnionym do skutecznego kwestionowania decyzji w trybie odwoławczym jest wyłącznie podmiot, któremu przysługuje przymiot strony danego postępowania. Tym samym, jednym z podstawowych obowiązków organu II instancji jest ustalenie, czy odwołujący się jest stroną postępowania administracyjnego. Jeżeli zaś organ odwoławczy ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną postępowania, obowiązany jest umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Równocześnie Wojewoda [...] wyjaśnił, że stosownie art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy zaś ustalić według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Ponadto koniecznymi cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Co więcej, organ odwoławczy podniósł, że przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Wojewoda [...] zauważył, że odwołujący nie zostali uznani za strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Prezydenta [...]. Stąd też zobowiązał ich do wykazania interesu prawnego w niniejszym postępowaniu poprzez dostarczenie do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem (przez notariusza albo ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego) kopii dokumentu, z którego wynika dla odwołujących się na chwilę obecną, prawo własności, użytkowania wieczystego lub zarządu nieruchomością, znajdującą się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a także określenie i sprecyzowanie interesu prawnego lub obowiązku (popartego stosownymi dowodami), w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), legitymującego odwołujących się do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze strony. W odpowiedzi na powyższe wezwanie odwołujący wywiedli swój interes prawny z art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204) . Zgodnie z tym przepisem osoba, która przed 5 grudnia 1990 r. na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub własność gminy, a także jej następca prawny, może żądać nabycia tego garażu na własność oraz oddania w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu, jeżeli jest jego najemcą. Warunkiem skorzystania z tego uprawnienia jest złożenie wniosku do właściwego organu przed 31 grudnia 2000 r. Zdaniem organu II instancji z przywołanego przepisu wynika jedynie roszczenie nabycia prawa własności wynajmowanego garażu, nie zaś przysługiwanie odwołującym się tego prawa, co nie jest wystarczające, aby uznać istnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego. Co więcej, odwołujący się nie dostarczyli oryginałów ani poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii żadnych dokumentów, z których wynikałoby prawo własności, użytkowania wieczystego lub zarządu nieruchomością, znajdującą się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Do pisma z [...] września 2019 r. oraz kolejnych kierowanych w toku postępowania do tutejszego organu, dołączane były jedynie kopie różnych pism związanych z próbą dochodzenia roszczeń w stosunku do garaży wybudowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...]. Dodatkowo Wojewoda [...] wyjaśnił, że nabycie prawa własności garażu, które odwołujący się wedle swoich twierdzeń wybudował z własnych środków, nie odbywa się z mocy wspomnianej ustawy, ale wymaga dochodzenia przed właściwym organem. Dopóki zaś roszczenia to nie zostało uznane przez organ lub sąd, który ma do tego kompetencje, tutejszy organ jest zobowiązany rozpatrywać niniejszą sprawę w oparciu o aktualnie dostępny materiał dowodowy, w szczególności treść księgi wieczystej prowadzonej dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], w której jako właściciel nieruchomości widnieje [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności Wojewoda [...] nie przyznał odwołującemu się przymiotu strony niniejszego postępowania, a więc uprawnienia do wniesienia skutecznego odwołania od decyzji Prezydenta [...] Nr [...]. Z uwagi zaś na fakt, że organ odwoławczy nie może prowadzić postępowania administracyjnego na wniosek dowolnego podmiotu, koniecznym było umorzenie niniejszego postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Skargę na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2020r, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli B. R., A. K., J. S., A. S. oraz W.S., wnosząc o jej uchylenie i zobowiązanie organu do rozpatrzenia odwołań skarżących, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zarzucili kwestionowanej decyzji:

- naruszenie interesów skarżących poprzez pozbawioną podstaw prawnych odmowę uznania ich za strony postępowania w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a.,

- niedysponowanie przez organ kompletnym materiałem dowodowym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, bądź też pominięcie istotnych dowodów, mogących mieć wpływ na ocenę praw stron postępowania,

- naruszenie art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W uzasadnieniu skarżący rozwinęli powyższe zarzuty. Podkreślili, że Agencja Mienia Wojskowego, Oddział Terenowy w [...] w piśmie z [...] marca 2001 r., skierowanym do Starosty Powiatu [...] potwierdziła, że na nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem zostały wybudowane ze środków własnych skarżących garaże. Miało to miejsce przed 1990 rokiem. Stąd też w świetle art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami Agencja Mienia Wojskowego jest w takim przypadku obowiązana oddać grunt pod garażami i placami manewrowymi w użytkowanie wieczyste skarżącym. Co więcej, w piśmie z [...] sierpnia 2003 r. do Burmistrza Dzielnicy [...], Agencja Mienia Wojskowego stwierdziła jednoznacznie, że skarżący legitymują się niezbywalnymi roszczeniami wynikającymi z powyższego przepisu. W późniejszych latach doszło do sporu pomiędzy Agencją Mienia Wojskowego a budowniczymi garaży, a przetarg w wyniku którego doszło do sprzedaży garaży był – zdaniem skarżących – niezgodny z prawem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2020r.,umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2019 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę zespołu budynków garażowych i stróżówki na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...], po rozpatrzeniu odwołania B. R..

Na wstępie podkreślić trzeba, że przepis art. 138 § 1 pkt 3 kpa znajduje zastosowanie w przypadku, w którym odwołanie nie pochodzi od strony postępowania. Sąd orzekający podziela tezę wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego OPS 16/98, wedle której stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że środek zaskarżenia decyzji administracyjnej, jakim jest odwołanie, który jest sposobem wzruszenia decyzji nieostatecznej, stanowi gwarancję realizacji zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. Oznacza to, że strona postępowania niezadowolona z wydanej decyzji ma prawo domagać się, w drodze złożonego odwołania, ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Stosownie jednak do treści art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie. W sytuacji więc, gdy do organu odwoławczego wpływa odwołanie, organ ten - przed wydaniem decyzji merytorycznej w sprawie - dokonuje sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy odwołanie jest wniesione prawidłowo, w tym czy pochodzi od strony postępowania. Jeżeli organ ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną postępowania, obowiązany jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 .p.a. umorzyć postępowanie odwoławcze.

Wojewoda [...] stosując ten przepis uznał, że odwołujący się nie jest stroną w sprawie i przedstawił w uzasadnieniu decyzji analizę w tym zakresie, uwzględniającą -zdaniem Sądu- wszystkie te aspekty, które mogły mieć jakiekolwiek znaczenie prawne, w tym te - istotne dla samego skarżącego. W ocenie Sądu, analiza ta potwierdza zasadność i prawidłowość wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia.

Po rozpatrzeniem odwołania podmiotu, który twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, a organ stwierdzi w wyniku jego rozpatrzenia, że ta jednostka nie ma w danej sprawie indywidualnej interesu prawnego lub obowiązku to organ odwoławczy wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, wyd. 5, Warszawa 2007, s. 281 - 282).

W ocenie Sądu dokonana przez organy ocena przymiotu strony B. R. jest prawidłowa, zaś zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z normą art. 138 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 28 k.p.a.

Kwestię przymiotu strony w niniejszym postępowaniu reguluje zakres przedmiotowy decyzji organu i instancji.

Podkreślenia wymaga, że przesłanką uznania za stronę postępowania dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 28 k.p.a. jest posiadanie interesu prawnego – indywidualnego, konkretnego, aktualnego, sprawdzalnego obiektywnie oraz znajdującego potwierdzenie w okolicznościach faktycznych.

Powyższe wynika zaś bezpośrednio z ugruntowanego już orzecznictwa, zgodnie z którym w sprawie dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wprawdzie reguły wykładni językowej mogą prowadzić do wniosku, że powołany przepis stosuje się także do postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego, to opierając się jednak na wynikach wykładni funkcjonalnej art. 28 Prawa budowlanego, przyjmuje się, że przyjęcie takiego poglądu pozostawałoby w sprzeczności z funkcją tego przepisu. Ma on bowiem na celu określenie stron postępowania, z uwagi na możliwe ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich, spowodowane przez obiekt budowlany, który zostanie wybudowany. Wynika to z tego, że ustawodawca odwołuje się w treści omawianego przepisu do pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego", zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Oczywiste jest zaś, że w przypadku rozbiórki obiektu budowlanego określenie stron postępowania administracyjnego w nawiązaniu do obiektu budowlanego, którego to postępowanie ma dotyczyć, nie byłoby możliwe, ponieważ nie da się określić obszaru oddziaływania nieistniejącego obiektu budowlanego (zob. wyrok NSA z 6 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3099/17 ). Z powyższego wynika zatem, że ustalenie kręgu stron postępowania rozbiórkowego następuje na zasadach ogólnych, czyli na podstawie art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Wskazać należy przy tym, iż nie uszło uwadze Sądu, że w sprawie organy w zakresie wyznaczenia stron postępowania wadliwie oparły się na treści art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, co ocenie Sądu pozostaje bez żadnego wpływu na ocenę wniesionej w sprawie skargi.

Wyjaśnić trzeba, że na wezwanie organu skarżący wskazał, że swój interes prawny wywodzi z art. 211 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2018r., poz.2204), zgodnie z którym osoba, która na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała przed dniem 5 grudnia 1990 r. ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub własność gminy, a także jej następca prawny, mogą żądać nabycia tego garażu na własność oraz oddania w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu, jeżeli jest jego najemcą. Nabycie garażu na własność następuje nieodpłatnie. Przy czym powyższe uprawnienie, wygasa, jeżeli żądanie nabycia garażu na własność oraz oddania użytkowania wieczystego gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu nie zostanie złożone właściwemu organowi do dnia 31 grudnia 2000 r.

Nie ulega wątpliwości, że roszczenie o nabycie gruntu i ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu jest roszczeniem cywilnoprawnym - uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt III CZP 120/05 (opubl. w Biuletynie Sądu Najwyższego 2006/1, Wokanda 2006/3).Ustawodawca w art. 211 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami mającym swe źródło w art. 8 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) przyznał osobom, które na podstawie pozwolenia na budowę wybudowały przed dniem 5 grudnia 1990 r. ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub gminy, m.in. roszczenie o oddanie na ich rzecz w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu. W razie odmowy zadośćuczynienia temu roszczeniu, osobom tym przysługuje droga sądowa o wydanie przez sąd orzeczenia stwierdzającego obowiązek Skarbu Państwa lub gminy złożenia odpowiedniego oświadczenia woli (art. 64 kc w związku z art. 1047 kpc).

Powyższe oznacza, że zainteresowany, który spełnia wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie, zgłasza swoje "żądanie" Skarbowi Państwa lub gminie, które mogą je uwzględnić lub odmówić realizacji. W pierwszym wypadku następuje zawarcie umowy o ustanowieniu użytkowania wieczystego gruntu i przeniesieniu własności garażu i zbędne jest wówczas wydanie jakiejkolwiek decyzji. W drugim wypadku, gdy Skarb Państwa lub gmina uchylają się od zawarcia takiej umowy, zainteresowany może dochodzić swych praw, lecz jedynie w drodze procesu cywilnego. Sprawa ma bowiem charakter sprawy cywilnej w rozumieniu przepisu art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Oznacza to, że właściwym w niniejszej sprawie może być jedynie sąd powszechny.

Słuszne jest zatem stanowisko organu, że dopóki roszczenie skarżącego nie zostało uznane przez organ w formie umowy lub Sąd w formie wyroku zastępującego taką umowę, nie można uznać, że skarżący posiada interes prawny w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na rozbiórkę. Stan prawny działki nr ew. [...] oraz znajdujących się na niej zabudowań potwierdzają, że właścicielem nieruchomości jest inwestor [...] sp. z o.o.

Należy także podkreślić, że zarówno kwestie złożonego przez skarżącego wniosku na podstawie art. 211 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ( którego brak w aktach administracyjnych) jak również zasadności samego roszczenia , a także okoliczności sprzedaży gruntu przez Agencję Mienia Wojskowego w 2013r., pozostają poza kompetencjami organów architektoniczno-budowlanych prowadzącym postepowanie w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę i nie mogą stanowić o posiadaniu przez skarżącego interesu prawnego w tym postepowaniu.

Z tych też względów sąd administracyjny stwierdził, że prawidłowo organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., jako że skarżący nie będący stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do skargi A. S., A. K., J. S. i W. S. należy wskazać, że podlega ona oddaleniu wprost.

Jak wynika z dyspozycji art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem.

Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. jest szersze od pojęcia "interesu prawnego" zawartego w art. 28 Kpa. Art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę uprawnienia do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym ujęciu o istnieniu legitymacji nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi "żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym" (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., s. 122, 123). Skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Komentowany przepis wprowadza nową, oddzielną kategorię interesu prawnego, jakim jest "interes we wniesieniu skargi" (J. Zimmermann, glosa do postanowienia NSA z 19 sierpnia 2004 r., OZ 340/04, OSP 2005, z. 4, poz. 51, s. 21). 45). Skarżącym może być każdy, kto ma interes prawny we wniesieniu skargi . Interes ów musi zatem wynikać z przepisu prawa – zawartego nie tylko w ustawach materialnoprawnych, ale także procesowych czy ustrojowych – który dla konkretnego podmiotu przewiduje określone uprawnienia lub ustanawia obowiązki pozostające w związku z zaskarżonym aktem lub czynnością.

Uwzględniając powyższe uwarunkowania, Sąd stwierdził, że A. S., A. K., J. S. i W. S. ma mają legitymacji skargowej – nie są uprawnieni do wniesienia skargi na decyzję o charakterze formalny jakim jest decyzja Wojewody [...] Nr[...]z dnia [...] lutego 2020r. umarzająca postępowanie odwoławcze na skutek wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przez B. R.. Ochrony swojego interesu prawnego skarżący winni poszukiwać w zaskarżeniu decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2020r., a w przypadku A. K. – postanowienia tego organu Nr [...] z dnia [...] lutego 2020r.

Prawny charakter interesu prawnego o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. wyraża się w jego związku z konkretną normą prawa, którą można wskazać jako jego podstawę i z której to podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W rezultacie o tym, czy konkretny podmiot ma interes prawny w danej sprawie sądowoadministracyjnej decyduje zawsze określony przepisy prawa. Uprawnienie do złożenia skargi wynika nie tyle z samego interesu prawnego rozumianego abstrakcyjnie, ale interesu ocenianego w kontekście określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej podlegających kontroli legalności. Musi istnieć związek między chronionym przez przepis materialny konkretnym interesem prawnym a określonym aktem lub czynnością organu, któremu skarżący zarzuca ingerencję w określoną sferę prawną. Skarga powinna być instrumentem doprowadzenia relacji pomiędzy skonkretyzowanym interesem prawnym strony, a konkretnym aktem do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 marca 2012 r., II SA/Łd 35/12, Legalis; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2013 r., IV SA/Wr 401/13, Legalis).

Choć w istocie chodzi tu o przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, przyjmuje się, że stwierdzenie braku legitymacji skargowej skarżącego powoduje oddalenie skargi w wyroku, nie zaś jej odrzucenie w postanowieniu (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, W. 2013, s. 121). Dlatego też Sąd skargę A. S., A. K., J. S. i W.S. oddalił z uwagi na brak legitymacji skargowej w odniesieniu do zaskarżonego aktu.

W ocenie Sądu nie można skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.