Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1017/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2556
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
article: art. 46 ust. 1a, art. 46 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 884
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 1 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta K., decyzją z dnia 12 kwietnia 2022 r., nr B/240/2022, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

- Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351), dalej jako "u.p.b.", oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 4 lutego 2022 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi P. Sp. z o. o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu [...] o wysokości całkowitej 52,30 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą, w miejscowości M., gm. M., działka nr [...] obręb [...] M. , z zachowaniem warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, określonych w pkt od 1-5.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 34 a ustawy Prawo budowlane podano do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie. Pismem z dnia 17 lutego 2022 r. powiadomiono strony o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia uwag. W przedmiotowej sprawie obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie M., gmina M..

Organ I instancji stwierdził, iż zarzut niezgodności inwestycji z uchwałą nr [...] Rady M. M. , z dnia [...] czerwca 2017 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy M. w obrębach ewidencyjnych C. i M. , jest chybiony, gdyż zgodnie z § 15 ust. 3 planu "Na terenie planu dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i infrastruktury technicznej zgodnie z zasadami określonymi w § 17 ust. 1". Przedmiotowa inwestycja jest zaliczana do inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Starosta opisał elementy planowanej stacji bazowej KOS 4401 E i podkreślił, że przedstawione w projekcie obliczenia i wykonane rysunki, wykazują, że dla maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w przedziale odległości wyznaczonych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w ww. rozporządzeniu (§ 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3), wobec tego nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. G. (właściciel działki nr [...], która bezpośrednio sąsiaduje z działką inwestycyjną). W treści odwołania, uzupełnionego pismami z 12 maja 2022 r. i 27 czerwca 2022 r., odwołujący się podniósł zarzuty braku zapewnienia mu dostępu do całości akt sprawy oraz możliwości wypowiedzenia na ich temat. Wskazał także na brak dostępu inwestycji do drogi publicznej - brak prawa inwestora do korzystania z drogi wewnętrznej oraz brak w aktach sprawy zgody właściciela nieruchomości potwierdzającej prawo do dysponowania nią przez inwestora. Przywołując zapisy miejscowego planu, skarżący zarzucił niezgodność inwestycji z jego ustaleniami. Stwierdził, że organ I instancji nie przeprowadził oceny przedstawionych przez inwestora wniosków dotyczących braku negatywnego wpływu planowanej inwestycji na stan wód powierzchniowych i podziemnych oraz nie przeprowadził samodzielnej oceny złożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia. Zarzucił w sporządzonych opracowaniach pominięcie sumowania mocy wszystkich anten sektorowych i możliwości ich pochylenia oraz brak określenia obszaru gęstości pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny stacji na sąsiednich działkach. Odwołujący zakwestionował również zakres pełnomocnictwa do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę stacji bazowej oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w imieniu P. Spółki z o.o. z w W..

Na skutek rozpatrzenia odwołania, Wojewoda Zachodniopomorski, decyzją z dnia 1 września 2022 r., nr K-AP-2.7840.48-3.2022.AN, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) wyjaśnił, że w razie spełnienia wymagań z ww. przepisu oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust.4 ustawy Prawo budowlane).

Organ II instancji wskazał, że na terenie objętym wnioskiem obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. w obrębach ewidencyjnych C. i M. , uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej M. z [...] czerwca 2017 r., nr [...] Działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem V.19. R, dla którego ustalenia szczegółowe zawarto w Rozdziale VII uchwały (Ustalenia szczegółowe terenów położonych w jednostce V, która obejmuje pozostałe tereny wyznaczone na załączniku graficznym znajdujące się w obrębach geodezyjnych C. i M. ) w § 57. Zgodnie z ustaleniami planu przeznaczenie ww. terenu to tereny rolnicze z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej (§ 57 ust. 1). W ustaleniach szczegółowych dla terenu V.19.R nie zawarto żadnych zapisów, które wprowadzałyby zakaz zabudowy na tym terenie stacji bazowych telefonii komórkowej. W świetle § 7 ust. 4 planu, możliwości takiej zabudowy nie wykluczono w przepisach ustaleń ogólnych dot. przeznaczenia terenu. Zgodnie natomiast z ustaleniami ogólnymi planu, zawartymi w § 12 ust. 2, w odniesieniu do parametrów i wskaźników zabudowy określonych w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów ustalenie wysokości zabudowy nie dotyczy inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (pkt 2), ustalenia dotyczące linii zabudowy obowiązują dla budynków i nośników reklamowych, nie dotyczą budowli z zakresu łączności publicznej (pkt 3).

Organ podkreślił, że art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w świetle art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprost wymienia wśród celów publicznych w rozumieniu tej ustawy budowę obiektów łączności publicznej, a do takich należy wieża telekomunikacyjna wraz z antenami i pozostałą infrastrukturą. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Przepis art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych

(j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 884), dalej jako "u.w.r.u." stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1a).

Zdaniem organu II instancji, w świetle tego przepisu, niezależnie od tego, że w planie wskazano miejsce lokowania stacji telefonii bezprzewodowej, to o ile inwestor wskaże inne miejsce, organ ma obowiązek zbadać, czy lokalizacja ta nie narusza przepisów odrębnych. Stosownie natomiast do treści art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej, która stanowi obiekt łączności publicznej, może być na działce nr [...] obręb M. realizowana. Na fakt ten nie mają wpływu wskazane w odwołaniu zapisy, zawarte w § 17 ustaleń ogólnych miejscowego planu, dotyczące zasad lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. W ustaleniach ogólnych jako odrębne od powyższego rodzaju inwestycji wskazano bowiem inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej (§ 15 ust. 3, § 12 ust. 2 pkt 2 i pkt 3). Nie można również przyjąć, że wskazywane przez skarżącego tereny oznaczone na rysunku planu symbolami 12 IT, 13 IT, 15 IT, 16 IT, 23 IT, 24 IT i 25 IT i opisane odpowiednio w § 27, 28, 35 i 50 uchwały to tereny lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej w tym stacji telefonii komórkowej. Oznaczone zostały jako tereny infrastruktury technicznej, a nie inwestycji z zakresu łączności publicznej, które w ustaleniach planu zostały dodatkowo doprecyzowane. Ponadto, z ustaleń szczegółowych planu wynika, iż teren I.12.IT to teren przepompowni natomiast pozostałe tereny znajdują się w strefie ochrony ekspozycji wsi C., oznaczonej graficznie na rysunku planu, dla której obowiązują ustalenia zawarte § 10 uchwały zakazujące lokalizacji nowych wież telefonii komórkowej (ust. 6 pkt 1).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że terenem w planie wskazanym jako miejsce lokalizacji stacji telefonii jest teren oznaczony na jego rysunku symbolem V.22.IT, dla którego ustalenia szczegółowe zawarto w § 58. Z ustaleń wynika, że jest to teren, na którym przed wejściem w życie planu istniała już stacja bazowa telefonii komórkowej.

Zdaniem Wojewody, pomimo, że inwestor zamierza realizować inwestycję w innym miejscu niż wynika z ustaleń planu to przyjęta lokalizacja nie narusza ustanowionych w tym planie zakazów i ograniczeń, nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu działki nr [...], nie narusza przepisów odrębnych.

Wojewoda wyjaśnił, że z dniem 4 czerwca 2022 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. zostało zmienione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W wyniku wprowadzonej zmiany uchylono w § 2 w ustępie 1 punkt 7 natomiast w § 3 w ustępie 1 punkt 8 dotyczące sposobu kwalifikowania anten sektorowych do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.

W ocenie organu II instancji, w związku ze wskazaną wyżej zmianą przepisów prawa, zobowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny jaki zaistniał w niniejszej sprawie. Oznacza to, że dołączona do projektu kwalifikacja przedsięwzięcia (załącznik nr 3) stała się dokumentem zbędnym w postępowaniu o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] bowiem projektowanych anten sektorowych i anten radioliniowych nie zalicza się przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ odwoławczy stwierdził także, że projektowana stacja bazowa, która znajduje się na terenie obszaru chronionego krajobrazu [...], ustanowionego uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] września 2009 r., nie narusza zakazów wprowadzonych tą uchwałą dla analizowanego terenu. Stacja bazowa znajduje się poza obszarem Natura 2000.

W świetle dokonanych ustaleń, według organu, brak jest podstaw prawnych do uznania stacji bazowej [...] za przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko i wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto, w ocenie Wojewody, wbrew podnoszonym zarzutom, działka nr [...] obręb M. posiada dostęp do drogi publicznej. Przylega bowiem bezpośrednio do działki nr [...] - zgodnie z informacją z rejestru gruntów - działka drogowa (dr) stanowiąca własność gminy M. (w mpzp teren V.03.KDW, dla którego ustalenia szczegółowe zawarto w § 73 (dostępność: bez ograniczeń) wchodzący w skład wewnętrznego układu komunikacyjnego, o którym mowa w § 16 ust. 4 planu). Brak jest zatem podstaw do żądania od inwestora przedłożenia dodatkowej zgody na korzystanie z tej nieruchomości. Brak jest też podstaw do sprawdzania, czy inwestor posiada decyzję zezwalającą na lokalizację zjazdu z drogi wewnętrznej stanowiącej własność gminy. Oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych, stanowi złącznik do projektu technicznego i dotyczy tylko dróg krajowych i wojewódzkich.

Zdaniem organu II instancji, w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane na możliwość realizacji projektowanej inwestycji nie ma wpływu opinia Rady Miejskiej M. wyrażona w formie uchwały Nr [...] [...], przedłożona przez J. G. przy piśmie z 30 sierpnia 2022r.

W ocenie organu odwoławczego przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają

obowiązujących przepisów oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na zarzut z odwołania, Wojewoda wyjaśnił, że przedłożone przez M. P. pełnomocnictwo z 19 maja 2021 r. upoważniało ją do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę stacji bazowej oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w imieniu P. Spółki z o.o. z w W.. Zostało prawidłowo podpisane przez osoby upoważnione do działania w imieniu Spółki, zgodnie z KRS [...]. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego, warunkiem wydania pozwolenia na budowę nie jest wykazanie przez inwestora posiadania prawa do wykorzystania nieruchomości na cele budowlane tylko złożenie pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o posiadaniu takiego prawa (art. 32 ust. 4 pkt 2).

Wojewoda wskazał również, że projektowana stacja bazowa nie wpłynie negatywnie na stan wód powierzchniowych i podziemnych. Zgodnie z informacją zawartą w części opisowej projektu zachowana zostanie naturalna obudowa biologiczna rowów odwadniających i cieków, nie projektuje się instalacji odwadniających ze względu na minimalną ilość projektowanych powierzchni grupujących wody opadowe, zachowana zostanie drożność i prawidłowe funkcjonowanie sieci drenarskich i innych urządzeń melioracyjnych, planowana inwestycja nie będzie stanowić źródła zanieczyszczeń dla środowiska wodnogruntowego, nie będą wykonywane prace, które mogłyby naruszyć stosunki gruntowo-wodne, w tym warunki siedlisk podmokłych, nie będą wykonywane prace trwale przekształcające rzeźbę terenu.

Organ II instancji wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu ponosi wyłącznie projektant oraz projektant sprawdzający, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Nadto, w związku z zarzutem strony ograniczonego dostępu do akt sprawy w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, organ odwoławczy wskazał, że pismem z 22 lipca 2022 r. zawiadomił J. G. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Skarżący nie skorzystał z możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W dniu 30 sierpnia 2022 r. wpłynęło pismo, przy którym odwołujący się przedłożył dodatkowe dokumenty oraz podtrzymał dotychczasowe twierdzenia i zarzuty, do których odniesiono się w uzasadnieniu niniejszej decyzji.

Organ II instancji wyjaśnił, że na etapie postępowania odwoławczego skorygowano krąg stron postępowania, gdyż w związku z wejściem w życie 4 czerwca 2022r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zmianie uległ obszar oddziaływania projektowanej stacji bazowej. W świetle aktualnie obowiązującej treści rozporządzenia, w postępowaniu nie jest uwzględniany przebieg osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, wyznaczanych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia. Zatem stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej na działce nr [...] obręb M. oprócz inwestora i właściciela działki nr [...], nad którą w całości znajduje się pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych, jest tylko właściciel działki nr [...] J. G..

Na powyższą decyzję J. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym m.in. nieprzeprowadzenie całościowej analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- art. 10 k.p.a. gdyż postanowienie z 23 marca 2022r. zostało wydane po informowaniu go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy,

- art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez błędne uznanie, że obowiązujący mpzp wprowadza zakaz budowy stacji bazowych telefonii komórkowej, a tym samym możliwa jest lokalizacja planowanej inwestycji na dowolnie wybranym przez inwestora terenie;

- art. 6 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska, art. 191 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zaniechanie przeprowadzenia działań zapobiegawczych,

- § 3 pkt 9, § 7, § 9, § 15, § 16 ust. 6, § 17 § 28, § 35, § 50 § 57 i § 58 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy M. w obrębach ewidencyjnych C. i M. ,

- rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku,

- rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Pełnomocniczka skarżącego przy piśmie z dnia 6 listopada 2023 r. nadesłała dokumenty, które – w jej ocenie potwierdzają, że w chwili wydawania pozwolenia na budowę teren inwestycyjny nie miał dostępu do drogi publicznej.

Na rozprawie w dniu 9 listopada 2023 r., pełnomocnik uczestnika postępowania – P. Spółki z o. o. wniósł o oddalenie skargi, natomiast pełnomocnik uczestnika – Gminy M. oświadczył, że skargę popiera.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem przeprowadzona przez Sąd – stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – j.t.), kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten prawa nie narusza.

Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego, utrzymującą w mocy decyzję Starosty K., w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, co oznacza, że spełnienie przez inwestora przewidzianych przepisami warunków musi prowadzić do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 u.p.b., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Stosownie do art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) (uchylona),

b) (uchylona),

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) (uchylona);

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

Jednym z podstawowych obowiązków organu jest ustalenie, czy projekt projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Taka analiza w niniejszej sprawie została przeprowadzona i, zdaniem Sądu, organ doszedł do prawidłowego wniosku, iż ustalenia planu miejscowego gminy M. w obrębach ewidencyjnych C. i M. , uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej M. z [...] czerwca 2017 r., nr [...], nie sprzeciwiają się realizacji inwestycji objętej wnioskiem.

Przy badaniu jej zgodności z ustaleniami planu miejscowego kluczowe znaczenie ma art. 46 ust. 1a u.w.r.u., z którego wynika, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nadmienić należy, że omawiana regulacja została wprowadzona ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815) i weszła w życie z dniem 25 października 2019 r. Do tego czasu w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano, że unormowania zawarte w art. 46 ustawy nie zapewniają inwestorom (operatorom sieci telefonii komórkowej) nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zawsze tam, gdzie z powodów technicznych bądź finansowych byłoby to najdogodniejsze.

Niewątpliwie zmiana ustawy i dodanie do art. 46 ust. 1a spowodowało rozluźnienie ograniczeń nakładanych na inwestorów w zakresie lokalizacji inwestycji, niemniej jednak w dalszym ciągu nie można powiedzieć, że stacja bazowa telefonii komórkowej może zostać zlokalizowana w dowolnym miejscu. Obowiązkiem organu jest bowiem zbadanie, czy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W niniejszej sprawie badanie takie zostało przeprowadzone, przy czym podkreślenia wymaga, na co zwrócił również uwagę organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedsięwzięcie będące przedmiotem decyzji, w świetle aktualnie obowiązujących przepisów nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacznie bądź potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko, co zwalniało organy z obowiązku rozważania, czy należy przeprowadzić w niniejszej sprawie ocenę oddziaływania na środowisko, czy też uzyskać przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.

Zgodnie bowiem z § 1 pk1 lit.b) i pkt 2 lit.b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), uchylono przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), które zaliczały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne z wyłączeniem radiolinii do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7), bądź do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8). Jednocześnie, stosownie do § 2 rozporządzenia z dnia 5 maja 2022 r., do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Zatem zastosowanie regulacji wprowadzonych rozporządzeniem z dnia 5 maja 2022 r. było właściwe.

Powyższe nie zwalniało jednak organu z obowiązku sprawdzenia projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska – stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo budowlane i taka ocena projektu, z punktu widzenia ochrony środowiska została przeprowadzona, o czym świadczy chociażby to, że przeprowadzono analizę promieniowania i stwierdzono, iż realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje obniżenia standardów ochrony środowiska. Badanie to uwzględniło okoliczność, iż stacja bazowa znajdzie się na terenie obszaru chronionego krajobrazu [...] ustanowionego Uchwałą Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] września 2009 r., nr [...]. Analiza ta doprowadziła organ do, prawidłowego zdaniem Sądu, wniosku, że inwestycja nie narusza zakazów wprowadzonych tą uchwałą.

W projekcie budowlanym przedstawiono zarówno typy anten, które zostaną wykorzystane, jak i dane dotyczące mocy promieniowania i jego zasięgu. Przedstawiono także obszar oddziaływania pojedynczych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych, zatem organ dysponował wszystkimi danymi, niezbędnymi dla oceny zamierzenia budowlanego. Trafnie przy tym organ ocenił, że prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych poziomom dopuszczalnym znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Prawidłowo również zwrócono uwagę na fakt, iż zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 – j.t.), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Jak już wspomniano, w przedstawionej przez inwestora dokumentacji znajduje się informacja na temat typu anten jakie zostaną zastosowane, ich parametrów i emitowanego promieniowania. Okoliczności te zostały wzięte pod uwagę przy ocenie zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności wymaganiami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448).

W ocenie Sądu dokonana przez organ ocena zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi prowadzi do wniosku, że kompleksowo zbadano, czy zachodzą warunki do zastosowania art. 46 ust. 1a u.w.r.u., a skarżący tych ustaleń skutecznie nie podważył.

Działka inwestycyjna jest położona na terenie oznaczonym w mpzp symbolem V.19.R o przeznaczeniu "tereny rolnicze", na którym dopuszczono zabudowę zagrodową (§ 57 ust. 1 pkt 7 mpzp). W ustaleniach ogólnych dla terenu oznaczonego symbolem R (§ 7 ust. 4 mpzp) wykluczono lokalizację zabudowy, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej, lokalizację campingów, pól namiotowych oraz budynków rekreacji indywidualnej. W świetle powyższych ustaleń działka inwestycyjna ma przeznaczenie rolnicze z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej.

Takie przeznaczenie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza jednak, zdaniem Sądu, możliwości realizacji planowanej inwestycji. Wynika to bezpośrednio z art. 46 ust. 2 u.w.r.u., który stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Przywołany przepis, w powiązaniu z regulacją, o której mowa w art. 46 ust. 1a u.w.r.u. prowadzi do wniosku, że po pierwsze lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach o przeznaczeniu rolniczym jest dopuszczalna, a po wtóre, nawet gdyby w planie miejscowym ustanowiono zakazy co do lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, bądź przyjęto rozwiązania, które uniemożliwiałyby taką lokalizację, to jeżeli badanie zgodności takiego zamierzenia z przepisami odrębnymi potwierdzi tę zgodność, wówczas realizacja inwestycji również jest dopuszczalna.

Taka sytuacja ma miejsce w badanej sprawie, przy czym podkreślenia wymaga, że w planie miejscowym w § 58 teren o symbolu V.22.IT przeznaczono pod infrastrukturę techniczną – stację telefonii. Jak wynika jednak z ustaleń poczynionych przez organ na terenie tym znajduje się już stacja bazowa telefonii komórkowej. W tym stanie rzeczy, idąc tokiem rozumowania skarżącego, skoro teren przeznaczony na ten cel został już wykorzystany, to posadowienie kolejnej stacji byłoby niemożliwe. Zdaniem Sądu w świetle przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest to stanowisko wadliwe, bowiem przyjęte w planie miejscowym rozwiązania nie mogą prowadzić do zakazu lokalizacji z zakresu łączności publicznej, jeżeli jest to zgodne z przepisami odrębnymi.

Nie ma racji skarżący wywodząc, że organ nie wziął pod uwagę tego, iż w planie miejscowym znajdują się tereny przeznaczone pod lokalizację infrastruktury technicznej, wymienione w skardze. Jak trafnie zauważył organ, tereny te znajdują się w strefie ochrony ekspozycji wsi C. i na terenach tych obowiązuje zakaz lokalizacji nowych wież telefonii komórkowej. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż anteny mogą być montowane nie tylko na wieżach, ale również istniejących budowlach jest bez znaczenia, skoro przedmiotem wniosku jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej o określonych parametrach, a organ jest tym wnioskiem związany i jego rzeczą jest dokonanie oceny, o której mowa w art. 35 ust. 1 u.p.b., nie zaś proponowanie inwestorowi nowych nieprzewidzianych przez niego rozwiązań.

W końcu Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego co do braku dostępu działki inwestycyjnej do drogi publicznej. Wskazać należy, że ani ustawa Prawo budowlane, ani też regulacje zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych nie definiują pojęcia "dostępu do drogi publicznej". Pojęcie to zostało zdefiniowane natomiast w art. 2 pkt 14 u.p.z.p., zgodnie z którym przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Można zatem przyjąć, że wymóg "dostępu do drogi publicznej" wynikający z art. 35 ust. 1 u.p.b., w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych należy oceniać w oparciu o definicję użytą w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. (por. wyrok WSA w Kielcach z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 286/16). Zatem przez "dostęp do drogi publicznej" - należy rozumieć:

a) bezpośredni dostęp do tej drogi,

b) dostęp do niej przez drogę wewnętrzną,

c) dostęp przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Dostęp do drogi publicznej musi zostać wykazany przez inwestora w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dostęp ten może być bezpośredni, jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej lub pośredni, przez inne nieruchomości, na których albo ustanowiono służebność drogową albo stanowiących drogi wewnętrzne (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 207/18).

Wbrew wywodom skarżącego działka posiada dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...], stanowiącą gminną drogę wewnętrzną, która to kwestia nie jest sporna. Dostęp do tej drogi nie może być limitowany w ten sposób, że organ, według niejasnych kryteriów decyduje, kto i w jakim zakresie może z drogi tej korzystać, skoro plan miejscowy ograniczeń takich nie zawiera. Oceny tej nie zmienia przedłożenie przez skarżącego dokumentów, z których wynika, że Burmistrz Gminy M. nie wyraża zgody na obsługę komunikacyjną inwestycji przy wykorzystaniu gminnej drogi wewnętrznej z uwagi na sprzeciw mieszkańców. Prowadziłoby to bowiem do faktycznej zmiany ustaleń planu miejscowego zwykłym pismem.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.