Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 57/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: Art. 149
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Wójta Gminy Kocmyrzów - Luborzyca w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 grudnia 2020 r. o rozgraniczenie nieruchomości; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca do załatwienia wniosku skarżącego w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości; IV. zasądza od Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca na rzecz skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 listopada 2021 r. R. M. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca w sprawie rozgraniczenia nieruchomości składającej się z działki nr [...] (poprzednio [...]) jednostka ewidencyjna [...], obręb C. od nieruchomość składającej się działki i nr [...] jednostka ewidencyjna [...], obręb C.

Skarżąca wniosła o: stwierdzenia, że Wójt Gminy Kocmyrzów – Luborzyca dopuścił się bezczynności nie nadającej biegu wnioskowi o rozgraniczenie nieruchomości z dnia 15 grudnia 2020 r., o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o rozgraniczenie nieruchomości z dnia 15 grudnia 2020 r. niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu miesiąca oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że pismem z dnia 15 grudnia 2009 r. skierowała do Wójta Gminy – Kocmyrzów – Luborzyca wiosek o rozgraniczenie nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym [...] (poprzednio [...]) jedn. ewid. [...], obręb C. od nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym [...] jedn. ewid. [...], obręb C. Podkreśliła, że jest współwłaścicielką nieruchomości składającej się z działki nr [...] (poprzednio [...]) jednostka ewidencyjna [...]. Przebieg granicy powyższej nieruchomości z nieruchomością składającą się z działki o numerze ewidencyjnym [...] jednostka ewidencyjna [...], obręb C. stał się sporny na skutek naruszenia posiadania nieruchomości od strony działki o numerze ewidencyjnym [...] jednostka ewidencyjna [...] obręb C.

W związku z nierozpatrzeniem wniosku, skarżąca pismem z dnia 22 lutego 2021 r. wniosła ponaglenie. Pomimo ponaglenia, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie. W związku z tym skarżąca pismem z dnia 16 listopada 2021 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność organu.

Następnie wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2023 r., skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy Kocmyrzów-Luborzyca za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu z dnia 16 listopada 2021 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 r. Sąd wymierzył grzywnę Wójtowi Gminy Kocmyrzów – Luborzyca w wysokości 2000 zł za nieprzekazanie skargi oraz zasądził na rzecz skarżącej kwotę 597 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2023 r. skargę na bezczynność ww. organu z dnia 16 listopada 2021 r., która została dołączona do wniosku o wymierzenie organowi grzywny, wyłączono z akt tamt. sprawy i zarejestrowano pod nową sygnaturą.

Następnie zarządzeniami z dnia 23 czerwca 2023 r. i 8 sierpnia 2023 r. wezwano organ do nadesłania odpowiedzi na skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości.

W nadesłanej odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ podniósł, że wniosek skarżącej z 15 grudnia 2020 r. został zarejestrowany na Dzienniku Podawczym w dniu 29 grudnia 2020 r., co wynika z kwerendy dokumentacji. Przedmiotowe pismo skarżącej, jak wiele innych znajdujących się w pomieszczaniu Dziennika Podawczego, na skutek awarii tj. zalanie pomieszczeń biurowych uległo zniszczeniu i nie zostało przekazane do pracownika merytorycznego. Sprawie nie został nadany bieg. Przez kolejne tygodnie na skutek zalania uszkodzone pomieszczenia Urzędu były wyłączone z funkcjonowania, dokonywano segregacji dokumentów bowiem znaczna część została zutylizowana mając na uwadze stopień ich degradacji. Następnie przez kolejne tygodnie trwał remont, dokumenty wymagały ciągłego przenoszenia co mogło doprowadzić do ich zagubienia. Ponieważ w tym czasie w Urzędzie nie obowiązywał elektroniczny obieg dokumentów doszło do wielu nieprawidłowości w zakresie ich dekretowania czy przekazywania w dalszy obieg. Doszło też do niewłaściwego zmieszania dokumentów co skutkowało ich zaginięciami lub na skutek awarii uległo zniszczeniu, bądź nie dotarło do pracownika merytorycznego. W ocenie organu, zaistniała sytuacja była następstwem przenoszenia dokumentów w trakcie remontu i stanowi splot niefortunnego zbiegu okoliczności.

Z kolei skargę z dnia 16 listopada 2021 r. przekazano do rąk pracownika, który nie nadał jej dalszego biegu z uwagi na brak oryginału dokumentów z dnia 15 grudnia 2020 r. oraz 22 lutego 2021 r.

Po zapoznaniu się w dniu 24 maja 2023 r. z treścią pisma skarżącej z dnia 15 grudnia 2020 r., stanowiącego załącznik do wniosku o wymierzenie kary grzywny przesłanego do Urzędu Gminy Kocmyrzów-Luborzyca przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 17 maja 2023r. wydano postanowienie w dniu 29 maja 2023 r. o odmowie wszczęcia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości.

Nadto Wójt Gminy Kocmyrzów -Luborzyca oświadczył, iż od 2022 r. celem przeciwdziałania sytuacją jakie były konsekwencją awarii w 2021 roku wprowadził w Urzędzie elektroniczny obieg dokumentów, a wobec pracownika zostaną zastosowane odpowiednie środki dyscyplinujące. sytuacją jakie były konsekwencją awarii w 2021 roku wprowadził w Urzędzie elektroniczny obieg dokumentów, a wobec pracownika zostaną zastosowane odpowiednie środki dyscyplinujące.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sądowa kontrola legalności sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy Kocmyrzów – Luborzyca w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 15 grudnia 2020 r. o rozgraniczenie nieruchomości.

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnianie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z 9 października 2018 r., I OSK 1987/18, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy rozpoznania sprawy (§ 4). Zarazem, do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Jednakże nie każde przekroczenie przez organ wskazanych wyżej terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności. Konieczne jest tutaj poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (zob. np. wyroki NSA z 13 maja 2011 r., I OSK 711/11 oraz z dnia 24 lipca 2018 r., II OSK 3021/17, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Należy podkreślić, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem, w którym pozycja strony postępowania i organu administracji publicznej nie są równe. Dlatego też Kodeks postępowania administracyjnego statuuje zasady rządzące tym postępowaniem mające za zadanie wyrównać relacje między organem a stronami postępowania, w szczególności zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych wyrażoną w art. 8 k.p.a. Pogłębieniu zaufania obywateli do organów państwa służy zaś m.in. zasada szybkości postępowania, którą statuuje art. 12 k.p.a. W myśl ogólnej reguły wyrażonej w art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia i realizując jednocześnie obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 k.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, także z przyczyn niezależnych od organu, organ ten jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 5.05.2021 r., II SAB/Gd 19/21, LEX nr 3171419, wyrok WSA w Gdańsku z 6.09.2018 r., III SAB/Gd 26/18, LEX nr 2554317).

Wskazane zasady ogólne postępowania administracyjnego, wraz konstytucyjnymi zasadami demokratycznego państwa prawnego i zasadą legalizmu, służą realizacji prawa obywateli do dobrej administracji. Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych - Dz.U.UE.C2007.303.1). Powołany przepis Karty, uznany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego za wiążący dla państw członkowskich jako zasada ogólna prawa unijnego (zob. np. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., II GSK 2294/14, i cyt. tam orzecznictwo, CBOSA), stanowi, że podstawowym prawem obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów zgodnego z prawem rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 23.02.2022 r., II SAB/Gd 89/21, LEX nr 3321608).

Nadto, zasada załatwienia sprawy w rozsądnym terminie wynika z art. 6 ratyfikowanej przez Polskę Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.).

Analiza chronologii czynności podejmowanych przez organ w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że organ dopuścił się bezczynności.

W niniejszej sprawie zostały spełnione warunki formalne konieczne do rozpatrzenia skargi. Przed wniesieniem skargi skarżący bowiem wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 p.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność środkiem takim jest ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.). W stanie faktycznym sprawy skarżąca bez wątpienia ten wymóg formalny dopełniła, wnosząc ponaglenia do organu, co potwierdzają akta administracyjne.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na mocy art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie wniosek o rozgraniczenie nieruchomości z 15 grudnia 2020 r., wpłynął do organu w dniu 29 grudnia 2020 r. Mimo upływu ww. terminów organ nie podjął żadnych działań zmierzających do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, zgodnie z ww. art. 35 § 3 k.p.a. W dniu 22 lutego 2021r. skarżąca złożyła wzmiankowane wyżej ponaglenie, które w żaden sposób nie zostało rozpoznane.

W związku z tym skarżąca pismem z dnia 16 listopada 2021 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność organu.

Następnie wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2023 r., skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy Kocmyrzów-Luborzyca za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu z dnia 16 listopada 2021 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 r. Sąd wymierzył grzywnę Wójtowi Gminy Kocmyrzów – Luborzyca w wysokości 2000 zł za nieprzekazanie skargi oraz zasądził na rzecz skarżącej kwotę 597 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2023 r. skargę na bezczynność ww. organu z dnia 16 listopada 2021 r., która została dołączona do wniosku o wymierzenie organowi grzywny, wyłączono z akt tamt. sprawy i zarejestrowano pod sygnaturą III SAB/Kr 57/23.

Następnie zarządzeniami z dnia 23 czerwca 2023 r. i 8 sierpnia 2023 r. wezwano organ do nadesłania odpowiedzi na skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Kocmyrzów – Luborzyca, wskazał, że rozpoznał wniosek skarżącej z 15 grudnia 2020 r. i postanowieniem z dnia 29 maja 2023 r. odmówił wszczęcia postepowania rozgraniczeniowego.

W ocenie Sądu nie budzi więc wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności. Z czynności przedstawionych powyżej, wynika, że organ nie przeprowadził postępowania terminowo. W szczególności istotny jest tutaj okres od 29 grudnia 2020 r., kiedy do organu wpłynął wniosek skarżącej, do dnia 29 maja 2023 r., kiedy w przedmiotowej sprawie zostało wydane postanowienie, a więc po wniesieniu już przez skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Stąd Sąd był zobligowany do jej merytorycznego rozpatrzenia. Jednak z uwagi na fakt, że wniosek skarżącej z dnia 15 grudnia 2020 r. został już rozpatrzony przez organ, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do jego rozpoznania.

W punkcie II wyroku Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (wyrok NSA z 28.01.2022 r., III OSK 4360/21, LEX nr 3331135, wyrok NSA z dnia: 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; 1 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12,. CBOSA). W jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa(Wyrok NSA z 7.04.2022 r., III OSK 4394/21, LEX nr 3331273). Odnosząc powyższe wywody do stanu sprawy rozstrzyganej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie należy wskazać, że organ wprawdzie przekroczył ustawowy termin, tym niemniej skarga na bezczynność postępowania okazała się środkiem skutecznym i spełniła swoje zadanie – wniosek skarżącej został rozpoznany. Sąd wziął również pod uwagę okoliczności przytaczane przez organ, a związane z awarią w budynku urzędu gminy czego konsekwencją było zalanie pomieszczeń biurowych i zniszczenie wielu dokumentów znajdujących się w pomieszczeniu Dziennika Podawczego, w tym wniosku skarżącej z 15 grudnia 2020 r. Zdaniem Sądu nie są to okoliczności usprawiedliwiające bezczynność, albowiem administracja publiczna winna działać w sposób sprawny, tak ażeby wzbudzać zaufanie społeczeństwa do podejmowanych działań, niemniej jednak wskazane wyżej okoliczności mogą powodować opóźnienia w pracy organu. Zauważyć również należy, iż w pewnym stopniu są to okoliczności niezależne od organu, choć podstawowym zadaniem organów administracji publicznej jest organizowanie funkcjonowania urzędu w ten sposób, aby nie działać z uszczerbkiem dla obywateli. Co ważne, w rozpoznawanej sprawie - organ zaraz po zapoznaniu się w dniu 24 maja 2023 r. z treścią wniosku skarżącej z 15 grudnia 2020 r. stanowiącego załącznik do wniosku o wymierzenie kary grzywny, usunął stan bezczynności. Nie można zatem przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem skarżącej, czy też celowym przedłużeniem postępowania. Stąd zdaniem Sądu nie nastąpiło rażące naruszenia prawa przez organ.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.