Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 202/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: art. 96 ust. 9 i 9a
journal: Dz.U. 2022 poz 931
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Andrzej Niezgoda Protokolant asystent sędziego Katarzyna Jacyniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na czynność wykreślenia z rejestru podatników podatku od towarów i usług przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 września 2022 r. I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; II. zasądza od Naczelnika Urzędu Skarbowego na rzecz M. S. 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. czynnością z 8 września 2022 r. wykreślił podatniczkę M. S. z rejestru podatników podatku od towarów i usług. W adnotacji służbowej z 8 września 2022 r., dokumentującej czynność (k. 6 akt administracyjnych), pracownik Urzędu Skarbowego w P. wskazał, że podstawą wykreślenia jest art. 96 ust. 9 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm., dalej "ustawa o VAT"), ponieważ podatniczka albo jej pełnomocnik nie stawia się na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Wskazano, że podatniczka w dniu 14 lipca 2022 r. zmieniła adres zamieszkania, a tym samym zmieniła właściwość Urzędu Skarbowego. Podatniczka do chwili dokonania czynności wykreślenia z rejestru nie złożyła zgłoszenia aktualizacyjnego VAT-R, nie złożyła informacji na temat działalności gospodarczej, nie złożyła tytułu prawnego do miejsca działalności gospodarczej oraz nie zgłasza się na wezwania Urzędu. Podatniczka nie była zawiadomiona o czynności wykreślenia, zgodnie z art. 97 ust. 9 ustawy o VAT

W skardze na wskazaną wyżej czynność M. S., wyjaśniając, że uzyskała wiadomość o czynności w dniu 30 stycznia 2023 r. podczas osobistego stawiennictwa w Urzędzie Skarbowym w P., zarzuciła naruszenie:

1. art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.) w związku z art. 96 ust. 9 pkt 4 ustawy o VAT poprzez wykreślenie podatniczki z rejestru podatników podatku od towarów i usług, to jest orzeczenie o prawach i obowiązkach podatniczki bez wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji;

2. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do dokonania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.

Formułując wskazane wyżej zarzuty podatniczka wnosiła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w czerwcu 2022 r. chciała dokonać aktualizacji wpisu adresu do korespondencji poprzez system CEIDG i zmienić go na adres [...], [...], ponieważ sezonowo zajmuje się wynajmem domków - miejsc krótkotrwałego zakwaterowania. Z względu na trudności w obsłudze stron biznes.gov.pl zamiast wprowadzić wskazany adres jako korespondencyjny podatniczka odznaczyła go jako adres zamieszkania, przez co bez swojego zamiaru zmieniła właściwość urzędu skarbowego. Podatniczka nie poinformowała o tym księgowej prowadzącej usługowo jej księgi podatkowe, ponieważ uważała że prawidłowo zmieniła jedynie adres korespondencyjny. Po miesiącu księgowa poinformowała podatniczkę, że zadzwonił do niej pracownik Urzędu Skarbowego w K. z informacją, że do tego Urzędu została przesłana według właściwości deklaracja VAT -7 z Urzędu Skarbowego w P., a podatniczki nie ma w ewidencji podatników Urzędu Skarbowego w K.. Podatniczka natychmiast po wykryciu błędu zmieniła wszystkie wpisy w CEIDG, przywracając je do stanu pierwotnego.

Podatniczka była zarejestrowana jako podatnik VAT czynny od 31 grudnia 2013 r. i przez cały okres terminowo przesyłała deklaracje oraz uiszczała należności podatkowe. Pomimo wykreślenia, o którym do dnia 30 stycznia 2023 r. nie wiedziała, w dalszym ciągu deklaracje składała terminowo, jak również uiszczała podatek należny, działając jako podatnik VAT czynny.

Wskazała, że organ podatkowy wykreślając podatniczkę z rejestru nie wydał jakiegokolwiek merytorycznego rozstrzygnięcia, nie zawiadomił jej o wykreślenia z rejestru, czym uniemożliwił złożenie wniosku o przywrócenie do rejestru w terminie 2 miesięcy od dnia wykreślenia. Oznacza to, że w drodze czynności faktycznej (bez merytorycznego rozstrzygnięcia) organ orzekł o prawach i obowiązkach podatniczki, przez co, według jej oceny, naruszył art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej.

Podatniczka wyjaśniła, że przez cały czas, w dalszym ciągu do Urzędu Skarbowego w P. wysyłane były deklaracje VAT-7 oraz uiszczany był podatek należny. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości pracownik urzędu w każdej chwili mógł skontaktować się z osobą wskazaną i odpowiedzialną za wysyłkę deklaracji, bowiem na każdym dokumencie JPK jest wpisywany adres mailowy oraz kontakt telefoniczny, jak również widnieje NIP/PESEL osoby wysyłającej (księgowej). Pracownik organu nie podjął jednak próby nawiązania takiego kontaktu, ograniczając się jedynie do wysłania dwóch wezwań do złożenia wyjaśnień, które odebrał dorosły domownik podatniczki.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., wnosił w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi na podstawie art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wskazując na jej niedopuszczalność i wyjaśniając, że obecnie toczy się postępowanie przed organem drugiej instancji (Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w L.) na skutek zażalenia skarżącej na postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia rejestracji w rejestrze podatników podatku od towarów i usług.

W razie nieuwzględnienia zarzutu niedopuszczalności skargi organ podatkowy wnosił o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podatkowy wyjaśnił, że skarżąca, zarejestrowana jako czynny podatnik podatku VAT, w dniu 14 lipca 2022 r. wnioskiem CEIDG-1 skierowanym do Urzędu Miasta i Gminy M., zgłosiła zmianę adresu swojego miejsca zamieszkania na P., ul. [...], wskazując we wniosku datę powstania zmiany 14 lipca 2022 r., co zgodnie z przepisami spowodowało zmianę właściwości organu podatkowego od tego samego dnia. Wobec powyższego skarżąca na podstawie art 96 ust. 12 ustawy o VAT była zobowiązana do złożenia w Urzędzie Skarbowym w P. w terminie 7 dni (licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana) aktualizacji zgłoszenia w zakresie rejestracji VAT. Z uwagi na zgłoszoną przez skarżącą zmianę w zakresie jej adresu zamieszkania, która spowodowała zmianę właściwości organu podatkowego, pracownik komórki rejestracji Urzędu Skarbowego w P., po weryfikacji wniosku o zmianę wpisu CEIDG, tego samego dnia, to jest 14 lipca 2022 r. skontaktował się telefonicznie ze skarżącą w celu potwierdzenia dokonanych zmian i poinformował skarżącą o konieczności złożenia w terminie 7 dni zgłoszenia aktualizacyjnego na formularzu VAT-R zgodnie z obowiązującymi przepisami (kserokopia notatki z przeprowadzonej rozmowy potwierdzona za zgodność z oryginałem znajduje się w aktach sprawy).

Ze względu na niezastosowanie się skarżącej do informacji przekazanej jej przez pracownika Urzędu Skarbowego i niewykonanie obowiązku w zakresie aktualizacji zgłoszenia, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. pismem z dnia 25 lipca 2022 r., wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień w sprawie oraz do złożenia zgłoszenia aktualizacyjnego na formularzu VAT-R wraz z informacjami dotyczącymi prowadzonej przez nią działalności. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania, to jest o wykreśleniu z rejestru podatników VAT bez zawiadomienia. Wezwanie zostało wysłane na adres do doręczeń zgłoszony przez skarżącą do CEIDG i jednocześnie tożsamy z adresem stałego, głównego miejsca wykonywania działalności skarżącej oraz aktualnym po zmianie miejscem zamieszkania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 26 lipca 2022 r. pełnoletniemu domownikowi, który zgodnie z adnotacją zamieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, podjął się oddania pisma adresatowi. Pomimo powyższego, skarżąca nie zareagowała na wezwanie. We wskazanym w wezwaniu terminie nie zgłosiła się do Urzędu Skarbowego i nie złożyła brakujących dokumentów. Pismem z dnia 24 sierpnia 2022 r. skarżąca została ponownie wezwana do złożenia dokumentów z pouczeniem o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania, to jest o wykreśleniu z rejestru podatników VAT bez zawiadomienia na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT. Wezwanie zostało doręczone w dniu 26 sierpnia 2022 r. pełnoletniemu domownikowi. Wezwania organu podatkowego okazały się bezskuteczne, bowiem w wyznaczonych w wezwaniach terminach, skarżąca nie zgłosiła się Urzędu, nie skontaktowała się telefonicznie lub w inny możliwy i dogodny dla siebie sposób i co najważniejsze nie dopełniła ciążących na niej obowiązków związanych ze złożeniem zgłoszenia aktualizacyjnego. Z tej przyczyny Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu 8 września 2022 r. na podstawie art 96 ust. 9 pkt 4 ustawy o VAT wykreślił skarżącą z rejestru podatników VAT.

Organ wyjaśnił, że skarżąca w przewidzianym prawem terminie nie składała wniosku o przywrócenie do rejestru podatników VAT. Wniosek tej treści złożyła do organu podatku po upływie 5 miesięcy od dnia wykreślenia jej z rejestru podatników VAT, to jest w dniu 2 lutego 2023 r. Rozpoznając ten wniosek Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z 22 lutego 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia skarżącej do rejestru podatników VAT z uwagi na upływ terminu wynikającego z art. 96 ust 9h ustawy o VAT. Skarżąca w terminie. wniosła zażalenie na ww. postanowienie. Akta sprawy w dniu 20 marca 2023 r. zostały przekazane organowi drugiej instancji w celu rozpoznania zażalenia.

Ponadto w dniu w dniu 28 lutego 2023 r. do organu podatkowego przesłane zostało zgłoszenie rejestracyjne skarżącej na formularzu VAT-R, w którym jako okoliczności rejestracji skarżąca wskazała utratę zwolnienia z datą 8 września 2022 r. (data wykreślenia z rejestru podatników VAT). Obecnie wniosek jest rozpoznawany przez organ podatkowy.

Według organu podatkowego wykreślenie podatniczki z rejestru czynnych podatników VAT było zgodne z prawem. Przepisy ustawy o VAT nie nakładają na organy podatkowe obowiązku wydania decyzji, która kończyłaby postępowanie w sprawach rejestracji. W przepisach ustawy o VAT określone są ściśle przesłanki zarówno w sprawach rejestracji jak i wykreślenia z rejestru podatników VAT. W art. 96 ust 9 ustawy o VAT jednoznacznie wskazano z jakich powodów podatnik podlega wykreśleniu z rejestru oraz że czynność ta następuje bez konieczności zawiadamiania podatnika. Wykreślenie z urzędu podatnika z rejestru podatników podatku od towarów i usług na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT jest czynnością materialno-techniczną i z uwagi na przesłanki zawarte w tym przepisie nie zachodzi potrzeba wydawania decyzji, postanowienia czy innego aktu prawnego.

Organ podatkowy wskazał, że skarżąca nie dopełniła obowiązków wynikających z ustawy o VAT i nie złożyła aktualizacji zgłoszenia VAT-R do czego była zobowiązana na podstawie art. 96 ust. 12 ustawy o VAT, pomimo wielokrotnych wezwań organu podatkowego zarówno pisemnych jak i telefonicznych informujących o ww. obowiązku i konsekwencjach niezastosowania się do wezwań, to jest wykreślenia z rejestru podatników VAT bez zawiadomienia na podstawie art 96 ust. 9 ustawy o VAT.

Organ podatkowy wyjaśnił, że czynności poprzedzające wykreślenie z rejestru podatników VAT ograniczają się tylko do ustalenia, czy istnieją przesłanki określone w podstawie prawnej wykreślenia. W sprawie podatniczki takie czynności były prowadzone. Skarżąca pomimo szczegółowej informacji przekazanej jej drogą telefoniczną przez pracownika urzędu skarbowego, nie dopełniła ciążących na niej obowiązków wynikających z przepisów podatkowych i nie zgłaszała się na wezwania kierowane na zgłoszony przez nią adres do doręczeń, który jest tożsamy z jej adresem zamieszkania oraz głównym adresem wykonywania działalności gospodarczej a także nie złożyła swojego stanowiska w sprawie. Zaniechanie złożenia przez skarżącą zgłoszenia aktualizacyjnego na formularzu VAT-R w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania, które skutkowało jednocześnie zmianą właściwości organu podatkowego oraz niezgłaszanie się na wezwania Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., doprowadziło do wykreślenia skarżącej z rejestru podatników VAT na podstawie art 96 ust 9 pkt 4 ustawy o VAT.

W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nie nastąpiło naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do dokonania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie należy odnieść się do wniosku organu podatkowego o odrzucenie skargi. Wniosek ten został uzasadniony powołaniem się na art. 52 p.p.s.a. bez wskazania paragrafu tej jednostki redakcyjnej i jednocześnie twierdzeniem, że skarga jest niedopuszczalna, bowiem toczy się postępowanie przed organem drugiej instancji (Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w L. ) na skutek zażalenia skarżącej na postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia rejestracji w rejestrze podatników podatku od towarów i usług.

Tak sformułowane uzasadnienie wniosku pozwala na przyjęcie, że organ dopatruje się podstawy do odrzucenie skargi w przepisie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., według którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Wniosek o odrzucenie skargi jest bezzasadny. Przedmiotem skargi jest czynność organu podatkowego podlegająca właściwości sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.ps.a. jako inna niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dla takiej czynności nie przewidziano środków zaskarżenie, a więc możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może być związana z obowiązkiem wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Nie jest też przyczyną niedopuszczalności skargi wskazywana przez organ okoliczność, że toczy się postępowanie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia rejestracji w rejestrze podatników podatku od towarów i usług ani także wskazane w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę postępowanie na skutek nowego zgłoszenia rejestracyjnego, Nie są to bowiem postępowania przed sądem administracyjnym i w związku z tym nie zachodzi stan sprawy w toku (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Nie ma też podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 56 p.p.s.a. Skarga nie dotyczy decyzji lub postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., zaskarżona czynność została dokonana bez konieczności przeprowadzenia postępowania podatkowego i nie zostało wszczęte przed organem administracji publicznej postępowanie w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Brak jest również innych podstaw do odrzucenia skargi. W szczególności skargę przekazano placówce pocztowej w dniu 1 marca 2023 r., czyli w terminie 30 dni liczonym od 30 stycznia 2023 r., to jest od dnia kiedy skarżąca dowiedziała się o podjęciu czynności.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej przez wykreślenie podatniczki z rejestru podatników podatku od towarów i usług bez wydania decyzji. Wykreślenie podatnika z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT nie jest dokonywane w formie decyzji lub postanowienia, lecz jest czynnością materialno-techniczną. Czynność taka nie wymaga przeprowadzenia postępowania podatkowego. Postępowanie organu ogranicza się do wykonania czynności sprawdzających. Zgodnie z art. 96 ust. 9 ustawy o VAT wykreślenie z urzędu podatnika z rejestru podatników następuje bez konieczności zawiadamiania o tym podatnika. Ta okoliczność wskazuje, że ustawodawca nie przewiduje konieczności przeprowadzenia postępowania podatkowego ani wydania decyzji lub postanowienia. Czynności sprawdzające stanowią zaś odrębny od postępowania podatkowego tryb postępowania i nie kończą się wydaniem decyzji ani postanowienia. Sąd rozpoznający sprawę podziela takie stanowisko prezentowane w judykaturze (np. wyroki NSA: z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1370/11; z dnia 3 czerwca 2022 r, sygn. akt I FSK 299/22).

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do dokonania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Pomijając kwestię zakresu zastosowania tych przepisów w toku czynności sprawdzających, należy wskazać, że okoliczności faktyczne sprawy zostały stwierdzone wystarczająco dla rozstrzygnięcia o istnieniu bądź braku podstawy do wykreślenia skarżącej podatniczki z rejestru podatników VAT.

Skarga jest natomiast usprawiedliwiona ze względu na wykreślnie podatniczki z rejestru podatników VAT z naruszeniem art. 96 ust. 9 i 9a ustawy o VAT, w tym wskazanego przez organ jako podstawa czynności art. 96 ust. 9 pkt 4 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 96 ust. 9 ustawy o VAT naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT bez konieczności zawiadamiania o tym podatnika, jeżeli:

1) podatnik nie istnieje lub

2) mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem, lub

3) dane podane w zgłoszeniu rejestracyjnym okażą się niezgodne z prawdą, lub

4) podatnik albo jego pełnomocnik nie stawia się na wezwania naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celno-skarbowego, dyrektora izby administracji skarbowej lub Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, lub

5) posiadane informacje wskazują na prowadzenie przez podatnika działań z zamiarem wykorzystania działalności banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 Ordynacji podatkowej lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi w rozumieniu art. 119zg pkt 9 Ordynacji podatkowej, lub

6) wobec tego podatnika sąd orzekł, na podstawie odrębnych przepisów zakaz prowadzenia działalności gospodarczej.

Według art. 96 ust. 9a ustawy o VAT wykreśleniu z urzędu z rejestru jako podatnik VAT podlega także podatnik, który:

1) zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na okres co najmniej 6 kolejnych miesięcy lub

2) będąc obowiązanym do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3, nie złożył takich deklaracji za 3 kolejne miesiące lub takiej deklaracji za kwartał, lub

3) składał przez 6 kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały deklaracje, o których mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3, w których nie wykazał sprzedaży, nabycia towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do odliczenia, lub

4) wystawiał faktury lub faktury korygujące, dokumentujące czynności, które nie zostały dokonane, lub

5) prowadząc działalność gospodarczą wiedział lub miał uzasadnione podstawy do tego, aby przypuszczać, że dostawcy lub nabywcy biorący udział pośrednio lub bezpośrednio w dostawie tego samego towaru lub usługi uczestniczą w nierzetelnym rozliczaniu podatku w celu odniesienia korzyści majątkowej

- z zastrzeżeniem ust. 9b-9f.

Odnosząc się do wskazywanej przez organ podatkowy podstawy wykreślenia skarżącej z rejestru podatników VAT, to jest art. 96 ust. 9 pkt 4 ustawy o VAT należy zwrócić uwagę, że według tego przepisu naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT, jeżeli podatnik albo jego pełnomocnik nie stawia się na wezwania naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celno-skarbowego, dyrektora izby administracji skarbowej lub Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Treść przepisu oznacza, że jedyną podstawą faktyczną przewidzianą w tym przepisie jest niestawianie się podatnika albo jego pełnomocnik na wezwania między innymi naczelnika urzędu skarbowego. Oznacza to, że do wykreślenia podatnika nie wystarcza stwierdzenie, że podatnik nie stawia się do urzędu skarbowego, ale należy ustalić, że nie czynni tego, mimo że organ wezwał go do stawienia się.

Żadna inna okoliczność faktyczna nie może być podstawą wykreślenie podatnika z powołaniem się na przepis art. 96 ust. 9 pkt 4 ustawy o VAT. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżąca nie była wzywana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. do stawienia się. Z obydwu pism skierowanych do skarżącej (z dnia 25 lipca oraz z dnia 24 sierpnia 2022 r. – karta 3 i 4 akt administracyjnych) wynika, że skarżąca była wzywana do wykonania różnych obowiązków, w tym złożenia zgłoszenia aktualizacyjnego VAT-R, lecz z pewnością nie była wzywana do stawienia się. Treści tych pism nie można interpretować jako wezwania do stawienia się, bowiem wezwanie do złożenia wyjaśnień w sprawie zgłoszenia VAT-R, złożenia zgłoszenia aktualizacyjnego i wykonania innych czynności nie jest równoznaczne z wezwaniem do stawienia się. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca była wzywania do stawienia się w inny sposób, np. telefonicznie. Z adnotacji służbowej z dnia 14 lipca 2022 r. (k. 2 akt administracyjnych) dotyczącej rozmowy telefonicznej pracownika Urzędu Skarbowego ze skarżącą nie wynika, aby skarżąca była wzywana do stawienia się. W związku z tym stwierdzenie w adnotacji służbowej z dnia 8 września 2022 r. dokumentującej wykreślenie, że podatniczka nie stawia się na wezwanie Urzędu nie ma oparcia w udokumentowanych czynnościach pracowników Urzędu Skarbowego.

Inne wskazane w adnotacji służbowej z dnia 14 lipca 2022 r. faktyczne przyczyny wykreślenia (niezłożenie zgłoszenia aktualizacyjnego VAT-R, niezłożenie informacji na temat prowadzonej działalności gospodarczej, niezłożenie tytułu prawnego do miejsca wykonywania działalności gospodarczej) nie są przyczynami wykreślenia na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 4 ustawy o VAT.

Wprawdzie organ nie powoływał się na inną podstawę wykreślenia, ale należy podkreślić, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy okoliczności wskazane w adnotacji służbowej z dnia 14 lipca 2022 r. nie mogą być same w sobie podstawą wykreślenia z rejestru podatników na podstawie innych przepisów art. 96 ust. 9 oraz art. 96 ust. 9a ustawy o VAT. Zauważyć trzeba, że niezłożenie zgłoszenia aktualizacyjnego może niekiedy prowadzić do tego, że dane podane w zgłoszeniu rejestracyjnym okażą się niezgodne z prawdą, czyli do postawy wykreślenia z art. 96 ust. 9 pkt 3 ustawy o VAT. Organ jednak tak nie twierdził a okoliczności sprawy wskazują, że takiej niezgodności nie było. Niewątpliwe jest, że faktycznie adres zamieszkania w P. był niezmienny, mimo omyłkowego wypełnienia zgłoszenia w CEIDG w czerwcu 2022 r. Z akt sprawy nie wynika, aby adres zamieszkania w obszarze właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. został wprowadzony w rejestrze podatników VAT, bowiem brak jest informacji, aby skarżąca złożyła zgłoszenie aktualizacyjne VAT-R do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. Z faktów, że skarżąca dowiedziała się o skutkach wpisu w CEIDG zmienionego w czerwcu 2002 r. dopiero po kontakcie pracownika Urzędu Skarbowego w K. z księgową skarżącej oraz że deklaracja podatkowa VAT-7 była złożona w Urzędzie Skarbowym w P. i dopiero później przekazana do Urzędu Skarbowego w K. wynika, że skarżąca nie złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. zgłoszenia aktualizacyjnego VAT-R, bo w przeciwnym razie wiedziałaby o zmianie właściwości organu. W związku z tym ponowne wskazanie w CEIDG w lipcu 2022 r. adresu zamieszkania w P. przywróciło zgodność faktycznego adresu zamieszkania z adresem wskazanym w CEIDG oraz w zgłoszeniu rejestracyjnym.

Nie można też przyjąć aby miała miejsce podstawa wykreślenia z rejestru podatników VAT wskazana w art. 96 ust. 9 pkt 3 ustawy o VAT, ponieważ skuteczne wysyłanie korespondencji na adres zamieszkania w P. oraz skuteczne nawiązanie kontaktu telefonicznego ze skarżącą przez pracownika Urzędu Skarbowego w P. nie pozwalają twierdzić, że pomimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatniczką albo jej pełnomocnikiem.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm), uwzględniając wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł oraz opłatę skarbową od złożenia dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.