Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 3796/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: 121 § 1, 122 oraz 187 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Po 215/20 w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 23 grudnia 2019 r. nr SKO.4100.1534.371.2019.PD w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 215/20 oddalił skargę J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z 23 grudnia 2019 r., nr SKO.4100/1534.371.2019.PD w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a."

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J.B. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił mające wpływ na wynik sprawy naruszenie:

1) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, do wszystkich zarzutów oraz okoliczności uzasadniających podniesione zarzuty wobec zaskarżonej decyzji organu odwoławczego;

2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 oraz art.187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej jako: "O.p." poprzez oddalenie skargi, pomimo, że w toku postępowania podatkowego przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania dowodowego tj. art. 121 § 1 oraz art.187 § 1 O.p., które następnie nie zostały dostrzeżone przez organ II instancji, które to naruszenie miały istotny wpływ na wynik sprawy

3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 oraz art. 220 § 1 O.p. poprzez oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania podatkowego przed organem II instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 123 § 1 oraz art. 220 § 1 O.p., które to naruszenie miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości oraz przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania temu Sądowi;

2. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie w myśl art. 176 § 2 P.p.s.a.

3. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P.W. kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, za obie instancje, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one uiszczone nawet w części.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 15 kwietnia 2023 r., sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne. O powyższym strony zostały zawiadomione przy jednoczesnym pouczeniu co do możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Zawiadomienie to doręczono Skarżącej i organowi 20 listopada 2023 r. Przed wyznaczonym terminem posiedzenia niejawnego strony nie zgłosiły sprzeciwu co do trybu jej rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. dalej jako: "P.p.s.a."). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może badać sprawy w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych. Granice kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyznaczają wskazane przez stronę skarżącą naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego. Sąd kasacyjny nie może zastępować stron postępowania i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2013 r., II FSK 2208/11). Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować uzasadnienia zarzutów kasacyjnych pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2015 r., II FSK 1079/13).

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, a złożona skarga kasacyjna nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Mając na uwadze przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji administracyjnej, tj. ustalenie podatku od nieruchomości za 2019 r,. należy powtórzyć za Sądem I instancji, że stosownie do art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków należą do danych bezwzględnie wiążące organ podatkowy, a ich weryfikacja nie jest możliwa w toku postępowania podatkowego. Związanie organów podatkowych, na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.g.k., danymi z ewidencji gruntów i budynków oznacza, że organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania powierzchni gruntu i budynków we własnym zakresie, ani nie mają obowiązku uwzględniać żadnych wniosków dowodowych podatników, którzy w postępowaniu podatkowym kwestionują powierzchnię gruntu ujawnioną w ewidencji. Wobec jednoznacznego nakazu uwzględnienia przy wymierzaniu podatku danych wynikających z ewidencji, takie żądania nie prowadzą bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 20 marca 2018 r., II FSK 755/17).

W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ani wykładni powołanego wyżej art. 21 ust. 1 u.p.g.k. ani jego zastosowania.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że bezzasadne są zarzuty naruszenia 121 § 1, 122 oraz 187 § 1 O.p. Skoro bowiem organ podatkowy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości w oparciu o aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków obejmujący dane dotyczące m.in. powierzchni nieruchomości to zgromadził w tym zakresie konieczny materiał dowodowy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 123 § 1 oraz art. 200 § 1 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sąd I instancji zasadnie odwołał się w tym zakresie do tezy uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, w której stwierdzono, że: Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, tylko wtedy, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji uzasadnił i ocenił, że podnoszone w skardze naruszenie art. 200 § 1 O.p. nie miało wpływu na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej ta ocena nie została skutecznie podważona.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy wskazać, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera ono stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy jest ono sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2023 r., sygn. akt I GSK 267/20). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest obarczone żadną z wymienionych wyżej wad.

Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. W związku z tym sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2765/22).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

sędzia NSA Bogusław Woźniak sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Paweł Borszowski