Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 62/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.55 ust.1 i 3 pkt 2a
journal: Dz.U. 2000 nr 86 poz 959
law: Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 8 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 2 czerwca 2016 r. do Kierownika Biura Powiatu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. (dalej: "organ I instancji") wpłynął wniosek T. Z. (dalej: "producent", "skarżący") o przyznanie na rok 2016 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, obejmujący m.in. jednolitą płatność obszarową, w tym płatność na zazielenienie i płatność dodatkową, płatność do krów oraz płatność do bydła. Producent zadeklarował do wsparcia łącznie 67,77 ha użytków rolnych (zgłoszonych jako 6 działek rolnych, oznaczonych literami od A do F), położonych na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb D. [...], gmina S., w całości w postaci traw na gruntach ornych oraz [...] sztuki bydła w wieku do [...] miesięcy i [...] sztuk krów w wieku powyżej 24 miesięcy.

Decyzją z dnia 21 czerwca 2017 r. nr [...], organ I instancji:

- odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył na producenta sankcję w wysokości [...] zł,

- odmówił przyznania płatności na zazielenienie,

- odmówił płatności redystrybucyjnej (dodatkowej),

- przyznał płatność do bydła w wysokości [...] zł,

- przyznał płatność do krów w wysokości [...] zł,

- przyznał kwotę zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...] zł.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji odmówił producentowi przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności na zazielenienie i płatności redystrybucyjnej, albowiem - w oparciu dokumenty pozyskane w toku postępowania o przyznania płatności na rok 2015 (pismo z dnia 17 listopada 2015 r. [...] [...], oraz pismo z dnia 1 grudnia 2015 r. Prezesa Urzędu Lotnictwa) stwierdził, że całe powierzchnie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie kwalifikują się do płatności, ponieważ stanowią teren lotniska, zaś regulacja § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r., poz. 351 ze zm.; dalej zwanego "rozporządzeniem szczegółowym") nakazuje uznawanie m.in. terenów lotnisk za obszary wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej. Sprawia to, że nie można zaliczyć gruntów wchodzących w skład takiego obiektu do kwalifikujących się hektarów w rozumieniu regulacji art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr [...] z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr [...] i rozporządzenie Rady (WE) nr [...] (Dz.U.UE.L.2013.347.608; dalej zwanego "rozporządzeniem nr [...]"), a co za tym idzie - nie można ich uznać

za uprawnione do jednolitej płatności obszarowej i płatności powiązanych w oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1551 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o płatnościach"). Ponadto organ I instancji wskazał, że w przypadku działek rolnych

E i F (o łącznej deklarowanej powierzchni 1,37 ha), zlokalizowanych na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obszar kwalifikowany do płatności (PEG) wynosi 0,00 ha, co ustalono w ramach kontroli administracyjnej wniosku.

W zakresie płatności do bydła organ I instancji wskazał, że do płatności zatwierdzono 21 z zadeklarowanych 24 sztuk zwierząt. Jedna sztuka nie przebywała w siedzibie stada producenta przez wymagany minimalny okres 30 dni, o czym producent powiadomił organ, w związku z czym zwierzę to podlegało wykluczeniu, ale nie zostało uznane za zawyżające deklarację. Dwie kolejne sztuki urodziły się po dniu 15 maja 2016 r., wobec czego nie mogły zostać uznane za kwalifikujące się do płatności, zaś ich zgłoszenie we wniosku organ I instancji uznał za przedeklarowanie, podlegające sankcjom, polegającym na obniżeniu należnej płatności na podstawie art. 31 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE)

nr [...] z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr [...] w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.181.48 ze zm.).

Natomiast w odniesieniu do płatności związanej do krów organ I instancji wskazał, że z zadeklarowanych we wniosku do przyznania płatności 28 zwierząt wszystkie kwalifikują się do płatności. Organ wyjaśnił również podstawy prawne przyznania producentowi płatności z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.

Pismem z dnia 7 lipca 2017 r., producent złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym wniósł o uchylenie tej decyzji i przyznanie płatności zgodnie z treścią wniosku o przyznanie płatności na rok 2016. Producent wskazał na naruszenie: art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej zwanej "k.p.a."), poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy; oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepełne uzasadnienie rozstrzygnięcia, w tym brak uzasadnienia stanu faktycznego przyjętego jako podstawa rozstrzygnięcia; wadliwą wykładnię art. 32 pkt 3b rozporządzenia nr [...] w zw. z § 3 rozporządzenia szczegółowego, polegającą na wykluczeniu gruntów z płatności w oparciu o jego położenie na terenie lotniska, bez uwzględnienia faktycznego charakteru wykorzystania gruntu.

Decyzją z dnia 6 grudnia 2017 r. nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji

W uzasadnienia decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy i wskazał, że, po przeanalizowaniu materiału dowodowego w sprawie oraz treści odwołania, nie znalazł podstaw do uwzględnienia podniesionych w nim zarzutów.

Zdaniem organu odwoławczego, niezasadny jest zarzut co do niepełnego uzasadnienia decyzji organu I instancji, jakkolwiek bowiem nie odnosi się ono do kwestii faktycznego użytkowania spornych gruntów, to z jego treści wynika, jakimi motywami kierował się organ I instancji. Organ ten zasadnie zastosował formalistyczne podejście do oceny stanu faktycznego sprawy i odnośnych przepisów prawa, przyjmując, że skoro oficjalny rejestr lotnisk, prowadzony przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, obejmuje lotnisko [...], zaś Prezes Urzędu - w odpowiedzi na odnośne zapytanie organu - wskazał, że wszystkie działki ewidencyjne, objęte wnioskiem producenta, znajdują się w granicach lotniska [...], to organ I instancji uzyskał dowód o mocy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., wskazujący, iż całość deklarowanych przez producenta gruntów stanowi część składową lotniska w rozumieniu regulacji art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 3 lipca 2012 r. Prawo lotnicze (Dz. U z 2017 r., poz. 959). Powyższe ustalenie w zestawieniu z § 3 rozporządzenia szczegółowego (aktualnie już uchylonym, ale obowiązującym dla postępowań o przyznanie płatności na rok 2016), zgodnie z którym przyjmuje się, że lotniska stanowią obszary wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej, doprowadziło organ I instancji do wniosku, że nie można zaliczyć gruntów wchodzących w skład takiego obiektu do kwalifikujących się hektarów w rozumieniu regulacji art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr [...], a co za tym idzie - nie można ich uznać za uprawnione do jednolitej płatności obszarowej i płatności powiązanych. W ocenie organu odwoławczego, jest to uzasadnienie logiczne i spójne, niesprzeczne z literą zastosowanego prawa.

Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że jakkolwiek - jak to podniósł producent - zbliżona kwestia była rozpatrywana i oceniona odmiennie (z nakazem dokonywania faktycznej oceny sposobu użytkowania danego gruntu) przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (spór Johannes Demmer przeciwko Fodevareministeriets Klagecenter, sygn. akt [...]), to jej bliższa analiza wskazuje, że nie jest możliwe zastosowanie tego rozstrzygnięcia na gruncie niniejszej sprawy. Wskazane orzeczenie zostało wydane w odniesieniu do uchylonych już regulacji prawnych (art. 44 ust. 2 rozporządzenia [...] i art. 34 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr [...]), w sytuacji gdy prowadzone postępowanie podlega unormowaniom rozporządzenia nr [...]. I choć definicje "kwalifikujących się hektarów", sformułowane we wszystkich trzech przywołanych aktach prawa wspólnotowego mają wiele cech wspólnych, to obowiązujące rozporządzenie nr [...] zawiera zapis, którego nie było w przepisach wcześniejszych, a który ma fundamentalne znaczenie dla stanu prawnego, w jakim prowadzone jest postępowanie w rozpoznawanej sprawie, tj. art. 32 ust. 3 lit. b tego aktu, przyznający państwom członkowskim Wspólnoty prawo do tworzenia, wykazów obszarów, które z mocy prawa będą uznawane za wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej, niezależnie od tego, jak faktycznie przedstawia się kwestia użytkowania tych gruntów. Do unormowania tego odnosi się wprost § 3 rozporządzenia szczegółowego, zgodnie z którym "lotnisko, boiska sportowe i pola golfowe uznaje się za obszary, które są wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej, o których mowa w art. 32 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr [...]".

W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na brak definicji lotniska w przepisach regulujących zasady przyznawania płatności bezpośrednich, konieczne jest - tak jak to uczynił organ I instancji - odwołanie się do legalnej definicji takiego obiektu, zawartej w art. 2 pkt 4 ustawy - Prawo lotnicze, który stwierdza, że "lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk". Organ odwoławczy wskazał również, że w sprawie niesporne jest, iż lotnisko w D. jest ujęte w rejestrze lotnisk, prowadzonym przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, oraz że jest to położony na lądzie, wydzielony obszar, przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego ruchu statków powietrznych, co oznacza, że obiekt ten jest lotniskiem w rozumieniu przepisów prawa.

Ponadto, co istotne, wskazana legalna definicja lotniska nie ogranicza tego pojęcia do szeroko rozumianej infrastruktury technicznej. Lotniskiem jest bowiem obszar w całości lub w części przeznaczony do realizacji zadań związanych z obsługą statków powietrznych i ruchu powietrznego. Z powyższego wynika, że za lotnisko należy także uznawać te jego elementy, które nie maja znaczenia dla realizowania funkcji takiego obiektu, ale które znajdują się na obszarze uznawanym legalnie za lotnisko. W przypadku lotniska w D. oznacza to, że także użytki zielone, zlokalizowane na działkach ewidencyjnych wchodzących w skład lotniska (co potwierdził w swoim piśmie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego), muszą być uznawane za lotnisko z mocy prawa. Kwestia faktycznego użytkowania nie ma w takiej sytuacji znaczenia dla oceny, czy grunty te mogą zostać objęte płatnościami, o które producent wnioskował w roku 2016.

Dodatkowo, uzupełniając powyższe rozważania oraz stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji, organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia PEG dla działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb D. 404, gmina S., na których zadeklarowane zostały działki rolne E i F, została ustalona

na 0,00 ha również z uwagi na ich położenie na terenie lotniska D.. Jakkolwiek organ I instancji w swoim zapytaniu wystosowanym w ramach postępowania dotyczącego przyznanie płatności na rok 2015, nie poruszał kwestii położenia tych gruntów na terenie lotniska D., to informacja taka została pozyskana przez Centralę Agencji (wraz z analogicznymi danymi odnośnie wszystkich obiektów tego rodzaju, ujętych w rejestrach lotnisk cywilnych i wojskowych) i zaimplementowana w systemie komputerowym, wykorzystywanym do obsługi wniosków o przyznanie płatności.

Odnosząc się zaś do przywołanego w odwołaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 stycznia 2017 r. o sygn. akt I SA/Rz 900/16, organ odwoławczy stwierdził, że nie może on wywrzeć wpływu na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy, albowiem dotyczy całkiem odmiennego stanu faktycznego, w szczególności zaś nie ma związku z lotniskiem, lecz z lądowiskiem, które nie podlega automatycznemu wykluczeniu z płatności na mocy § 3 rozporządzenia szczegółowego.

Producent wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję organu odwoławczego, domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia na rzecz skarżącego od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a mianowicie:

1) obrazę przepisów prawa materialnego - art. 32 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013 w zw. z § 3 rozporządzenia szczegółowego, polegającą na jego wadliwej wykładni prowadzącej do wykluczenia z prawa do płatności gruntów wykorzystywanych rolniczo ze względu na jego położenie, mimo że na terenie objętym wnioskiem nie jest prowadzona działalność lotnicza i grunt ten me służy realizacji zadań lotniska;

2) obrazę prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 4 ustawy - Prawo lotnicze przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne zakwalifikowanie do lotniska terenu, który nie jest przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk, w sytuacji gdy prowadzona jest na tym terenie jedynie działalność rolnicza;

3) obrazę przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności przez wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności brak oceny informacji uzyskanej od Dyrektora [...] [...], wskazującą, że wszystkie objęte wnioskiem o płatność działki nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności lotniczej oraz informacji z przeprowadzonej kontroli na miejscu na terenie działek objętych wnioskiem o płatność wskazujących na rolniczy charakter wykorzystywanych działek, prowadzące do:

- pominięcia faktu, że na tym terenie nie jest prowadzona działalność lotnicza,

- teren objęty wnioskiem o płatność nie posiada ogrodzenia i jest trawiastą powierzchnią poddawaną zabiegom agrotechnicznym,

- teren objęty wnioskiem wykorzystywany jest do działalności rolniczej na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego.

W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację na poparcie prezentowanego przez niego stanowiska, że to właśnie faktyczny sposób użytkowania spornych gruntów, a nie ich kwalifikacja jako terenów lotniska, winna przesądzać o uznaniu tych gruntów za użytki rolne kwalifikujące się do przyznania wnioskowanych płatności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Sz 61/18 oraz I SA/Sz 62/18 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odmiennej oceny przez organy oraz skarżącego możliwości zakwalifikowania do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016gruntów rolnych położonych na działkach ewidencyjnych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Kwestie dotyczące płatności do zwierząt pozostawały poza sporem.

Zdaniem organów skoro działki te, jak wynika pisma Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 1 grudnia 2015 r., znajdują się w granicy lotniska S. D. i są użytkowane przez zarządzającego na podstawie umowy użyczenia między Gminą Miasta S. a [...] [...], to wchodzą w skład lotniska i jako takie są obszarami wykorzystywanymi głównie do działalności pozarolniczej.

Natomiast zdaniem skarżącego skoro z informacji A. [...]

z dnia 17 listopada 2015 r. wynika, że działki te w całości lub części nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności związanej z działalnością lotniczą,

a skarżący wykonuję na nich zabiegi agrotechniczne, to do gruntów tych płatności powinny być przyznane.

W tak zarysowanym sporze rację należało przyznać organom.

Zakreślając ramy prawne rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy na treść art. 32 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

Nr 1307/2013 z dnia z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.347.608) zatytułowany aktywacja uprawnień do płatności, który w ust. 1 stanowi, że: "Wsparcie w ramach systemu płatności podstawowej przyznaje się rolnikom po aktywacji - w formie zgłoszenia zgodnie z art. 33 ust. 1 -uprawnienia do płatności na kwalifikujący się hektar w państwie członkowskim, w którym przydzielono uprawnienie. Aktywowane uprawnienia do płatności zapewniają prawo do rocznej płatności określonych w nich kwot, bez uszczerbku dla stosowania dyscypliny finansowej, zmniejszania płatności zgodnie z art. 11 oraz liniowych zmniejszeń zgodnie z art. 7, art. 51 ust. 2 i art. 65 ust. 2 lit. c) niniejszego rozporządzenia oraz dla stosowania art. 63 rozporządzenia (UE)

nr 1306/2013."

Definicję kwalifikującego się hektara zawiera ust. 2 tego artykułu, stosownie do którego: "Do celów niniejszego tytułu "kwalifikujący się hektar" oznacza:

a) wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu

30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub

- w przypadku gdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej - wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej; lub

b) każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i który:

(i) nie jest już zgodny z definicją "kwalifikującego się hektara" na mocy lit. a)

w wyniku wdrożenia dyrektywy 92/43/EWG, dyrektywy 2000/60/WE oraz dyrektywy 2009/147/WE;

(ii) w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest zalesiony zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 lub art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE)

nr 1305/2013 lub w ramach systemu krajowego, którego warunki są zgodne

z art. 43 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013; lub

(iii) w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest obszarem odłogowanym zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.

Następnie w art. 32 ust. 3 unijny prawodawca zawarł następującą regulację:

"Do celów ust. 2 lit. a):

a) w przypadku gdy użytki rolne gospodarstwa rolnego wykorzystywane są także do prowadzenia działalności pozarolniczej, obszar ten uznaje się za wykorzystywany głównie do prowadzenia działalności rolniczej, pod warunkiem że jej prowadzenie nie jest znacząco utrudnione przez intensywność, charakter, okres trwania

i harmonogram działalności pozarolniczej;

b) państwa członkowskie mogą sporządzić wykaz obszarów, które są wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej.

Państwa członkowskie ustanawiają kryteria wykonania niniejszego ustępu na swoim terytorium."

Stosownie do przytoczonych powyżej regulacji za kwalifikujący się hektar mogą być uznane użytki rolne gospodarstwa rolnego wykorzystywane nie tylko wyłącznie do działalności rolniczej, lecz także obszary wykorzystywane w przeważającym zakresie do działalności rolniczej.

Jednocześnie jednak gdy użytki rolne gospodarstwa rolnego wykorzystywane są także do prowadzenia działalności pozarolniczej, obszar ten uznaje się za wykorzystywany głównie do prowadzenia działalności rolniczej, pod warunkiem że jej prowadzenie nie jest znacząco utrudnione przez intensywność, charakter, okres trwania i harmonogram działalności pozarolniczej. Czyli co do zasady z unormowań unijnych wynika, że jeżeli grunt jest wykorzystywany zarówno do działalności rolniczej, jak i do działalności pozarolniczej, to uznawany jest za wykorzystywany głównie do działalności rolniczej o ile jej prowadzenie nie jest znacząco utrudnione przez drugi rodzaj działalności. Jednak norma ta powinna być uznana za względną gdyż już w następnej jednostce redakcyjnej art. 32, czyli w ust. 3 lit. b wskazano, że państwa członkowskie mogą sporządzić wykaz obszarów, które są wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej oraz że państwa członkowskie ustanawiają kryteria wykonania niniejszego ustępu na swoim terytorium. Tym samym to państwa członkowskie uzyskały kompetencję do wprowadzenia do swoich systemów prawnych uregulowań, w których wskażą jakie obszary uznają za wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej. Skorzystanie z tej kompetencji przez ustawodawców krajowych wyłączy stosowanie normy z art. 32 ust. 3 lit. a odnośnie oceny wpływu działalności pozarolniczej na działalność rolniczą.

Normodawca krajowy skorzystał z opisanej powyżej kompetencji

i w obowiązującym w roku przyznawanej płatności § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków

i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z dnia 13 marca 2015 r.) wskazał, że lotniska, boiska sportowe i pola golfowe uznaje się za obszary, które są wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej, o których mowa w art. 32 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013.

Tym samym lotniska zostały uznane wprost za obszary, które są wykorzystywane głownie do prowadzenia działalności pozarolniczej. Podkreślenia wymaga, że powyżej cytowanym przepisie nastąpiło odwołanie do rozporządzenia nr 1307/2013, co oznacza, że przepis § 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu, jest normą wykonawczą w stosunku do przyznanej państwu członkowskiemu w rozporządzeniu unijnym nr 1307/2013 kompetencji.

Organy w rozpoznawanej sprawie zatem w sposób prawidłowy zinterpretowały

i zastosowały wskazane powyżej przepisy a zarzut ich naruszenia sformułowany

w skardze nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazania wymaga także, że sporne działki wbrew twierdzeniom skargi wchodzą w skład lotniska, wniosek taki płynie z przytoczonego powyżej pisma Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 1 grudnia 2015 r., gdzie wskazano, że działki ewidencyjne [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] znajdują się w granicy lotniska S. D.. Informacja ta jest na tyle istotna, że stosownie do treści art. 21 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2017 r. poz. 959 ze zm.), to do zadań i kompetencji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego należy prowadzenie rejestru lotnisk.

W ocenie sądu w świetle treści powyższych przepisów jeżeli dany obszar znajduje się w obrębie lotniska obojętne jest czy obszar ten jest wykorzystywany jako lotnisko

i jakim zakresie. Organy przyznające płatności nie mają kompetencji do oceny czy prowadzona faktycznie na obszarze znajdującym się w obrębie lotniska działalność rolnicza jest główną działalnością prowadzoną na tym obszarze czy też nie. Nie mają także kompetencji do oceny czy dany obszar jest lotniskiem. Zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw transportu plan generalny lotniska bowiem jest dokumentem niezbędnym przy uzyskaniu zgody na jego założenie (art. 55 ust. 1 i 3

pkt 2a Prawa lotniczego), dokument ten po uzyskaniu zgody na założenie lotniska pozostaje w rejestrze lotnisk cywilnych (art. 58 ust. 1 i 2 Prawa lotniczego). Tym samym organy w przedmiotowej sprawie nie mogły naruszyć art. 2 pkt 4 Prawa lotniczego przez niezasadne uznanie spornego obszaru za lotnisko skoro były związane informacją właściwego organu o tym, że dane działki znajdują się w obrębie lotniska.

W ocenie sądu postępowanie dowodowe przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie zostało w sposób prawidłowy w niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy zakresie, tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do postępowania dowodowego. Także ocena zgromadzonego materiału dowodowego została przez organy dokonana w sposób prawidłowy i nie nosi znamion oceny dowolnej. Za niezasadne zatem należało uznać zarzuty naruszenia art. 7, art. 77

i art. 80 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę jako niezasadną.