Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1155/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Banku Gospodarstwa Krajowego na rzecz skarżącej P. C. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. C. wniosła skargę na decyzję Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia [...] maja 2023r., w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Wnioskiem z dnia 24 lutego 2022 r. Skarżąca zwróciła się do Banku Gospodarstwa Krajowego w W. (dalej: "BGK", "Bank", "Organ") na podstawie art 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.d.i.p. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przedłożenie w dokumentów wszystkich umów o dofinansowanie wraz ze wszystkimi aneksami do tych umów, zawartych z beneficjentami w wyniku przeprowadzenia przez BGK konkursu z Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 Oś Priorytetowa III: Wsparcie Innowacji w Przedsiębiorstwach Działanie 3.2: Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R, Poddziałanie 3.2.2: Kredyt na innowacje technologiczne. Konkurs nr 3, rok 2017 oraz Konkurs nr 4, rok 2018, a także Konkurs nr 5, rok 2018.

Wyrokiem wydanym z dnia 19 stycznia 2023 roku (sygn. akt: II SA/Wa 880/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2022 r., a także decyzję ją poprzedzającą. Sąd, na wstępie wskazuje, że uznał, że w sprawie doszło do wydania przez Bank decyzji administracyjnych. Za takim stanowiskiem przemawia zarówno to, że oba skierowane przez Bank do Skarżącej pisma z [...] marca 2022r. i [...] kwietnia 2022r. zawierały wszystkie niezbędne składniki, które powinna zawierać decyzja administracyjna, w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a.: oznaczenie organu, który był władny orzekać w kwestii odmowy udzielenia informacji publicznej (pkt 1), datę wydania (pkt 2), oznaczenie strony – Skarżącej (pkt 3), powołanie podstawy prawnej (pkt 4), rozstrzygnięcie (pkt 5), uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6); pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej środek zaskarżenia (pkt 7) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji (pkt 8), pouczenia o dopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (decyzja pierwszej instancji) lub o skardze do sądu administracyjnego (decyzja drugiej instancji). Sąd stwierdza ponadto, że oceniając zaskarżoną decyzję w świetle ww. kryteriów, wynikających z powołanych na wstępie przepisów p.u.s.a. i p.p.s.a., a w szczególności uwzględniając treść art. 134 § 1 p.p.s.a. uznał, że decyzja ta naruszała prawo dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Sąd zauważa bowiem, że zaskarżoną decyzję Prezesa Banku z [...] kwietnia 2022r., którą wydano po ponownym rozpoznaniu sprawy, podpisała A. C., działającą z upoważnienia Banku (pełnomocnictwo nr 82/2011, przedstawione na wezwanie Sądu, załączone do akt administracyjnych). Ta sama osoba podpisała również decyzję z [...] marca 2022r., którą wydał Prezes Banku w pierwszej instancji, w odpowiedzi na wniosek Skarżącej z 24 lutego 2022r. o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że Prezes Banku, wydając decyzję z [...] kwietnia 2022r. dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego: art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. Naruszenie to polegało na tym, że zaskarżona decyzja została wydana przez tą samą osobę, która brała udział w wydaniu postanowienia w pierwszej instancji, a wiec przez pracownika, który podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu (por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2007r. sygn. akt II GPS 2/06, wyroki NSA z: 25 stycznia 2007r. sygn. akt II OSK 213/06; 18 marca 2009r. sygn. akt I OSK 1507/08). To uchybienie stanowi dostateczną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Po uprawomocnieniu ww. wyroku, akta sprawy zostały zwrócone BGK.

W dniu [...] maja 2023 roku Bank wydał decyzję, którą to ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej w powyższym zakresie powołując się na to, że umowy o dofinansowanie objęte wnioskiem o udostępnienie będące jednocześnie umowami o wypłatę premii technologicznej w rozumieniu ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, stanowią czynności bankowe w sensie art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawa bankowego, podlegają więc tajemnicy bankowej i z tego względu nie mogą być udostępnione wnioskodawcy stosownie do treści art. 5 ust. 1 u.d.i.p.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.) prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2153; dalej: Ustawa o BGK), BGK jest bankiem państwowym w rozumieniu ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 2324 z późn. zm.; dalej: Ustawa, Prawo bankowe) i do działalności BGK stosuje się przepisy ustawy Prawo bankowe, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 3 ust. 1 ustawy o BGK).

Zgodnie z przepisami ustawy Prawo bankowe ( art. 104 ust. 1), bank jest zobowiązany do zachowania tajemnicy bankowej w odniesieniu do wszelkich informacji, jakie powziął w związku z dokonywaniem czynności bankowych. Czynnością bankową jest między innymi wykonywanie czynności powierzonych bankowi do realizacji w drodze przepisu ustawy.

Dostęp do informacji stanowiących tajemnicę bankową jest możliwy wyłącznie w przypadkach ściśle określonych w ustawie (art. 104 ust. 2 oraz art. 105 Prawa bankowego). Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 5 ust. 1 pkt 7) Prawa bankowego - czynnością bankową jest wykonywanie czynności przewidzianych dla banku w odrębnych ustawach, w tym niewątpliwie m.in. ustawy z dnia ustawy z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (dalej: UNF). Ustawa ta określa zasady wspierania działalności innowacyjnej poprzez udzielanie premii technologicznej przez BGK. Zgodnie z przepisami UNF Bank przyznaje promesy premii technologicznej, zawiera z przedsiębiorcą umowę o jej wypłatę, przekazuje premię technologiczną na spłatę części kapitału kredytu technologicznego.

W ocenie Organu implikuje to wniosek, że umowy o dofinansowanie zawarte w ramach w oparciu o UNF są umowami dotyczącymi wykonywania czynności bankowych i podlegają ochronie w oparciu o przepisy dotyczące tajemnicy bankowej.

W ocenie Skarżącej nietrafne jest stanowisko BGK, zgodnie z którym umowa o wypłatę premii technologicznej uregulowanej w ustawie o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, stanowi czynności bankową w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawa bankowego i z tego względu dokument takiej umowy jako taki objęty jest tajemnicą bankową, a w konsekwencji możliwa jest odmowa jego udostępnienia jako informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie Skarżącej o tym, iż umowa o wypłatę premii technologicznej nie stanowi czynności bankowej świadczy dobitnie treść art. 13 ust. 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Zgodnie z tym przepisem, "w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do udzielania kredytu technologicznego oraz czynności związanych z wykonaniem umowy kredytu technologicznego, w tym do ustanawiania ustanowienia zabezpieczeń stosuje się przepisy ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe". W unormowaniu tym odesłano do stosowania Prawa bankowego jedynie w zakresie udzielania kredytu technologicznego przez banki kredytujące, nie wymieniono w nim natomiast przyznawania premii technologicznej przez BGK i zawierania umów o wypłatę tej premii. Przyjąć należy zatem, zgodnie z założeniem o racjonalności prawodawcy oraz zgodnie z rozumowaniem a contrario, że skoro ustawodawca dla objęcia regulacjami Prawa bankowego kwestii związanych z kredytem technologicznym uznał za konieczne zastosowanie wyraźnego odesłania do stosowania przepisów tej ustawy, to pominięcie w przepisie odsyłającym kwestii związanych z zawarciem umowy o wypłatę premii technologicznej oznacza, że do umowy tej nie mają zastosowania przepisy ustawy Prawo bankowe, w tym także przepisy o czynnościach bankowych i tajemnicy bankowej.

Skarżąca wskazuje, że powyższe zapatrywanie potwierdzają również rezultaty wykładni historycznej. W treści uzasadnienia projektu ustawy z dnia 9 listopada 2017r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego działalności innowacyjnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2201) (druk sejmowy nr 1934 z dnia 12 października 2017 r., s. 23 i 24), którym dodany został ust. 2 art. 13 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (na mocy art. 9 pkt 7 w/w ustawy zmieniającej), wskazano, iż "wprowadzenie zmian zawartych w pkt 7 ma na celu rozgraniczanie procesów wymagających stosowania i przestrzegania przepisów ustawy y dnia 29 sierpnia 1997 r, — Prawo bankowe, co odnosić się powinno wyłącznie do kwestii związanych z przyznawaniem kredytów technologicznych (rola banków kredytujących), od zadań Banku Gospodarstwa Krajowego jako Instytucji Pośredniczącej, działającej w szczególności na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020". W tym kontekście zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej umowa o wypłatę premii technologicznej jest równocześnie umową o dofinansowanie projektu w rozumieniu art. 2 pkt 26 lit. a ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Stąd zawierając taką umowę BGK działa w ramach wykonywania zadań instytucji pośredniczącej, a nie w zakresie wykonywania czynności bankowych.

W ocenie Skarżącej dodatkowo, powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie także w wynikach wykładni systemowej. Przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego wyraźnie odróżniają działalność Banku w zakresie wykonywania czynności określonych ustawą Prawo bankowe (art. 5 ust. 1) od działalności Banku w ramach innych czynności, realizowanych z wykorzystaniem środków publicznych, określonych umowami zawartymi z organami administracji rządowej (art. 6 ust. 1 pkt 5). W świetle powyższego, na gruncie przepisów ustawy o Banku Gospodarstwa Krajowego, czynności wykonywane przez BGK jako instytucja pośrednicząca w rozumieniu przepisów powołanej wyżej ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, nie mogą być kwalifikowane jako czynności bankowe w sensie art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawa bankowego, a w konsekwencji nie są objęte tajemnicą bankową, o której mowa w art. 104 tej ustawy.

Skarżąca podnosi, że skoro do umów o wypłatę premii technologicznej nie stosuje się przepisów Prawa bankowego, to umowy te nie stanowią czynności bankowych określonych w tej ustawie i stąd nie ma do tych umów jako takich zastosowania tajemnica bankowa. Po drugie, już językowy sposób sformułowania cytowanego przepisu wskazuje na to, że nie kreuje on objęcia tajemnicą bankową umów o wypłatę premii technologicznej zawieranych przez BGK, a jedynie wskazuje, że przekazanie przez BGK informacji związanych z udzielaniem tej premii już uprzednio objętych tajemnica bankowa instytucjom kontrolnym lub organom ochrony prawnej, nie stanowi naruszenia tej tajemnicy.

Powyższe jest związane z faktem, że niewątpliwie tajemnicą bankową objęte są informacje związane z udzielaniem i zawieraniem umów kredytu technologicznego, które zgodnie z przepisami ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej przekazywane są do BGK w związku z zawarciem umowy o wypłatę premii technologicznej i wypłatą tej premii beneficjentom. Zgodnie bowiem z art. 5 ust.3 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej przedsiębiorca składa do BGK wniosek o przyznanie premii technologicznej, do którego dołącza warunkową umowę kredytu technologicznego albo promesę kredytu technologicznego. Stosownie natomiast do treści art. 12 ust. 1 i 2 ostatnio wymienionej ustawy BGK zawiera umowę z bankiem kredytującym, określającą zasady współpracy, zgodną z wzorem zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw gospodarki, w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania, która przewiduje w szczególności obowiązek przekazywania przez bank kredytujący informacji i dokumentów niezbędnych do wypełnienia przez BGK obowiązków sprawozdawczych i kontrolnych wynikających z przepisów dotyczących udzielania pomocy publicznej oraz przepisów dotyczących wydatkowania środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. Z powyższych uregulowań wynika, że proces przyznawania przez BGK i zawierania umów o wypłatę premii technologicznej, a także realizacja przez BGK obowiązków sprawozdawczych i kontrolnych względem instytucji Unii Europejskiej, związane są z pozyskiwaniem przez BGK od banków kredytujących (przyznających kredyt technologiczny) informacji objętych tajemnicą bankową. Z art. 13 ust. 2 wskazanej ustawy wynika więc tylko tyle, że przekazanie przez BGK tego rodzaju informacji otrzymanych od banków kredytujących i objętych tajemnicą bankową odpowiednim instytucjom kontrolnym lub organom ochrony prawnej nie może być uznane za naruszenie tajemnicy bankowej. Taki był zresztą cel wprowadzenia tego przepisu, możliwy do zrekonstruowania z treści uzasadnienia projektu ustawy z dnia 9 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego działalności innowacyjnej (druk sejmowy nr 1934 z dnia 12 października 2017 r., s. 24).

W związku z powyższym, z treści art. 13 ust. 2 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej w żaden sposób nie można wyprowadzić wniosku, że umowy o wypłatę premii technologicznej jako takie są objęte tajemnicą bankową i że w związku z tym możliwa jest odmowa ich udostępnienia na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tajemnicą bankową mogłyby być ewentualnie objęte niektóre informacje zawarte w umowie o wypłatę premii technologicznej, a dotyczące zawarcia bądź realizacji umowy kredytu technologicznego. Analiza przepisów ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej pokazuje, że jedyną taką informacją mogłaby być informacja o rachunku bankowym w banku kredytującym służącym do spłaty kredytu technologicznego udzielonego przedsiębiorcy. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 ostatnio powołanej ustawy rachunek ten wskazany jest również w umowie o wypłatę premii technologicznej. Jednakże powyższa okoliczność nie uprawnia BGK do odmowy udostępnienia umów o wypłatę premii technologicznej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ umowy te mogą zostać udostępnione w formie odpowiednio zanonimizowanej.

Bank Gospodarstwa Krajowego wnosił o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oceniana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

W sprawie sygn. akt II SA/Wa 880/22 Sąd, na wstępie uznał, że w sprawie doszło do wydania przez Bank decyzji administracyjnych. Wskazując, iż za takim stanowiskiem przemawia zarówno to, że oba skierowane przez Bank do Skarżącej pisma z [...] marca 2022r. i [...] kwietnia 2022r. zawierały wszystkie niezbędne składniki, które powinna zawierać decyzja administracyjna, w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a.: oznaczenie organu, który był władny orzekać w kwestii odmowy udzielenia informacji publicznej (pkt 1), datę wydania (pkt 2), oznaczenie strony – Skarżącej (pkt 3), powołanie podstawy prawnej (pkt 4), rozstrzygnięcie (pkt 5), uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6); pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej środek zaskarżenia (pkt 7) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji (pkt 8), pouczenia o dopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (decyzja pierwszej instancji) lub o skardze do sądu administracyjnego (decyzja drugiej instancji).

W przedmiotowej sprawie występuje identyczna sytuacja prawna na tle wydania przez Bank decyzji z dnia [...] maja 2023r.

Bank Gospodarstwa Krajowego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2023r. wskazuje jedynie, iż: " (...) Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., dalej: UDIP) prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2153; dalej: Ustawa o BGK), BGK jest bankiem państwowym w rozumieniu ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 2324 z późn. zm.; dalej: Ustawa, Prawo bankowe) i do działalności BGK stosuje się przepisy ustawy Prawo bankowe, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 3 ust. 1 ustawy o BGK). Zgodnie z przepisami ustawy Prawo bankowe ( art. 104 ust. 1), bank jest zobowiązany do zachowania tajemnicy bankowej w odniesieniu do wszelkich informacji, jakie powziął w związku z dokonywaniem czynności bankowych. Czynnością bankową jest między innymi wykonywanie czynności powierzonych bankowi do realizacji w drodze przepisu ustawy. Dostęp do informacji stanowiących tajemnicę bankową jest możliwy wyłącznie w przypadkach ściśle określonych w ustawie (art. 104 ust. 2 oraz art. 105 Prawa bankowego). Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 5 ust. 1 pkt 7) Prawa bankowego - czynnością bankową jest wykonywanie czynności przewidzianych dla banku w odrębnych ustawach, w tym niewątpliwie m.in. ustawy z dnia ustawy z 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (dalej: UNF). Ustawa ta określa zasady wspierania działalności innowacyjnej poprzez udzielanie premii technologicznej przez BGK. Zgodnie z przepisami UNF Bank przyznaje promesy premii technologicznej, zawiera z przedsiębiorcą umowę o jej wypłatę, przekazuje premię technologiczną na spłatę części kapitału kredytu technologicznego. Implikuje to wniosek, że umowy o dofinansowanie zawarte w ramach w oparciu o UNF są umowami dotyczącymi wykonywania czynności bankowych i podlegają ochronie w oparciu o przepisy dotyczące tajemnicy bankowej. Z tego względu odmawiamy udostępnienia informacji objętych Pani wnioskiem."

Skarżąca już wtoku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z [...] kwietnia 2022r. podnosiła, iż czynności wykonywane przez Bank jako instytucję pośredniczącą w rozumieniu przepisów ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020r. poz. 818, zwana dalej "u.z.r.p.") nie mogą być kwalifikowane jako czynności bankowe z art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawa bankowego. Skarżąca uznała też, umowa o dofinasowanie podlega udostępnieniu w ramach dostępu do informacji publicznej, bo wynika to z art. 37 ust. 6 i 7 u.z.r.p. (por. wyrok WSA w Lublinie z 26 kwietnia 2019r. sygn. akt II SAB/Lu 8/19). Dodatkowo przyjęcie stanowiska Banku za prawidłowe doprowadziłoby do zróżnicowania publicznego dostępu do umów o dofinasowanie, w ramach których dysponuje się środkami publicznymi pochodzącymi z Unii Europejskiej, w zależności od tego, czy rolę instytucji pośredniczącej pełni bank czy podmiot inny niż bank, co nie ma racjonalnego uzasadnienia ani usprawiedliwienia w przepisach prawa. W ocenie Skarżącej umowy o dofinasowanie zawarte wskutek przyznania premii technologicznej nie stanowią czynności bankowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego, a w konsekwencji nie są objęte tajemnicą bankową, o której mowa w art. 104 Prawa bankowego. Czynnością bankową jest wykonywanie innych czynności przewidzianych wyłącznie dla banku w odrębnych ustawach. Z uregulowania tego wynika, że aby daną czynność wskazaną w innej niż Prawo bankowe ustawie można było uznać za czynność bankową konieczne jest: a) uregulowanie niezdefiniowanych na gruncie Prawa bankowego uprawnień w innej ustawie (lex specialis) wraz z b) wyraźnym wskazaniem, że czynności te zastrzeżone są wyłącznie dla banków. Tymczasem w art. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 11 u.n.f.w.d.i. stanowi jedynie o tym, że Bank udziela/przyznaje premię technologiczną. Ustawa ta nie stanowi, że ww. czynność jest zastrzeżona wyłącznie dla banków lub wyłącznie dla Banku. Skarżąca odwołała się do doktryny, w której wskazywane są czynności banków objęte zakresem art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawo bankowe: wydawanie instrumentu pieniądza elektronicznego, prowadzenie kasy mieszkaniowej, emitowanie listów zastawnych, przyjmowanie, przechowywanie i wypłacanie kwot przypadających posiadaczom dowodów składowych, reprezentowanie interesów obligatariuszy. W katalogu czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawa bankowego mieszczą się więc czynności ustawowo zastrzeżone wyłącznie dla banków jako takich, a nie szczególne czynności przypisane Bankowi - specyficznemu podmiotowi, będącemu bankiem państwowym. Z tych względów przyznanie premii technologicznej i związane z tym zawarcie umowy o dofinasowanie nie stanowi czynności bankowej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawa bankowego i umowa taka powinna być udostępniona, bo nie jest objęta tajemnicą bankową z art. 104 tej ustawy.

Argumentacja ta była podtrzymywana i rozbudowywana o kolejne elementy wykładni prawa w toku postępowania sądowoadministarcyjnego zakończonego wyrokiem z dnia 19 stycznia 2023r. (sygn.. akt II SA/Wa 880/22) oraz w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministarcyjnego w niniejszej sprawie.

Nie może umknąć uwadze Sądu, iż Bank w decyzji z dnia [...] maja 2023r. nie odniósł się do bogatej i przekonującej argumentacji strony skarżącej. Organ nie wyjaśnił w sposób przekonujący swojego stanowiska ograniczając się do przytoczenia dyspozycji wskazanych w uzasadnieniu decyzji przepisów.

W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone przez organ z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. Sąd podziela pogląd, że zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2021 r., II GSK 431/21). Jak słusznie wskazał w jednym z orzeczeń NSA (por. wyrok z 13 stycznia 2021 r. III OSK 2858/20, CBOSA), treść uzasadnienia decyzji powinna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Uzasadnienie decyzji powinno stanowić "uzewnętrznienie motywów, pokazanie rozumowania organu, a nie tylko wykaz zebranych faktów i norm. Uzasadnienie ma stanowić właśnie odpowiedź na pytanie: «dlaczego?», a nie tylko stwierdzenie «że». Ono ma nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale właśnie umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania" (wyrok NSA z 25 października 2016 r., II OSK 110/15, CBOSA). Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno bowiem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Ponadto, zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2023r. Sąd wezwał pełnomocnika Organu, do złożenia w terminie 7 dni, oryginałów albo poświadczonych za zgodność z oryginałem dokumentów, będących przedmiotem wniosku Skarżącej z dnia 22 lutego 2022r. Poinformowano, że ww. dokumenty zostaną umieszczone w sejfie, bez ich udostępniania stronie skarżącej (k24).

Pismem z dnia 7 września 2023r. Organ odpowiedział, iż dyspozycje zawarte w art. 104 i 105 ustawy Prawo bankowe nie pozwalają na przekazanie WSA w Warszawie dokumentów wymienionych w wezwaniu (k28).

Organ uniemożliwił zatem Sądowi rozstrzygnięcie oparte na tym, co dokumenty zawierają. Opierając się natomiast na wykładni przepisów zawartych w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnieniu sprawa nie kwalifikowała się do merytorycznego oceny z uwagi na braki formalne uzasadnienia decyzji.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została bowiem wydana z naruszeniem art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.., tym samym stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej Organ weźmie pod uwagę ocenę prawną wynikająca z uzasadnienia orzeczenia, którym jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie w sprawie kosztów oparte jest na podstawie art. 200 i art. 209 p.p.s.a.