Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2673/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 50/23 w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w punkcie 1 wyroku z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 50/23 stwierdził, że bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w Ł. (dalej także jako: organ) miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, w punkcie 2 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku J. S. (dalej także jako: skarżąca) z dnia 13 maja 2022 r., w punkcie 3 zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, a w punkcie 4 zwrócił z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu od skargi.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z dnia 13 maja 2022 r. skarżąca zwróciła się do organu o udzielenie informacji czy M. P. nadal jest pracownikiem Uniwersytetu [...] w Ł., czy też została zwolniona, a jeśli tak to w jakim trybie, czy przebywa na zwolnieniu, czy zwolniła się sama lub czy przebywa na urlopie bezpłatnym, tj. jaki jest jej status i powiązanie z uczelnią. Skarżąca wyjaśniła, że jest ofiarą M. P. i ma prawo wiedzieć jaki jest jej obecny status.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 19 maja 2022 r. poinformował skarżącą, że żądane przez nią dane podlegają ochronie w oparciu o obowiązujące przepisy o ochronie danych osobowych.

Skarżąca w piśmie z dnia 17 kwietnia 2023 r. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek, wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udzielenie odpowiedzi na wniosek z dnia 13 maja 2022 r. oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że powoływanie się przez organ w niniejszej sprawie na przepisy o ochronie danych osobowych jest przejawem jego rażącej bezczynności. Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że w jej ocenie, wbrew argumentacji organu, przedmiotem złożonego przez nią wniosku jest informacja publiczna, a w szczególności w zakresie udzielenia odpowiedzi na to, czy wymieniona we wniosku osoba jest pracownikiem organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wskazując, że po dokonaniu analizy skargi J. S. uznał, że istnieje możliwość udzielenia odpowiedzi czy M. P. jest pracownikiem Uniwersytetu [...] w Ł. W związku z tym organ wskazał, że wydał w tej sprawie decyzję z dnia 22 maja 2023 r., na mocy której wskazał, że M. P. nie jest pracownikiem Uniwersytetu [...] w Ł. od dnia 17 lutego 2022 r. Jednocześnie organ uznał na mocy ww. decyzji, że bezczynność w niniejszym postępowaniu nie miała miejsca, bowiem na zapytanie skarżącej odpowiedziano już po 6 dniach, a więc nie występował w sprawie "stan milczenia" ze strony organu. Ponadto, organ wyjaśnił, że jakikolwiek przejaw działania ze strony organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności, pomimo braku otrzymania odpowiedzi zgodnej ze złożonym przez skarżącą wnioskiem. Co więcej, organ wskazał, że syn skarżącej i jednocześnie jej pełnomocnik był wielokrotnie informowany telefonicznie o zakończeniu stosunku pracy M. P. z Uniwersytetem [...], zresztą w świetle prawomocnego wyroku karnego organ zaznaczył, że nie mógł podjąć innej decyzji. Organ zauważył także, że w ogólnodostępnej wyszukiwarce pracowników Uniwersytetu [...] w Ł., do której skarżąca również miała dostęp, od dnia 18 lutego 2022 r. M. P. nie występowała już jako pracownik Uniwersytetu [...] w Ł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w punkcie 1 wyroku z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 50/23 stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, w punkcie 2 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 13 maja 2022 r., w punkcie 3 zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, a w punkcie 4 zwrócił z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu od skargi.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła o udostępnienie informacji publicznej, obejmującej swym zakresem informację czy M. P., będąca nauczycielem akademickim, po dniu 14 lutego 2022 r. nadal była pracownikiem Uniwersytetu [...] w Ł., czy jednak po tej dacie zaprzestała pracy, a jeśli tak, to w jakim trybie został rozwiązany z nią stosunek pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaznaczył przy tym, że wskazana data wynika, z tego, że M. P., nauczyciel akademicki, została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął, że w istocie skarżąca, jako osoba poszkodowana przez M. P. domagała się informacji czy osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu nadal spełnia ustawowe przesłanki do pełnienia funkcji nauczyciela akademickiego.

W związku z powyższym Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego nauczyciel akademicki jest osobą pełniącą funkcję publiczną (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 775/10; wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., I OSK 125/11; wyrok NSA z 30 stycznia 2014 r., I OSK 1978/13; wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1108/14; wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14; wyrok NSA z 12 października 2017 r., I OSK 537/17, wyrok NSA z 18 maja 2021 r., III OSK 669/21; postanowienie SN z 25 czerwca 2004r., V KK 74/04). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w pełni podzielił poglądy zaprezentowane w powyższych orzeczeniach i uznał, że nauczyciele akademiccy są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że nie ulega wątpliwości, że prawo do prywatności nie chroni nauczyciela akademickiego, jako osoby pełniącej funkcję publiczną, w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji, a spełnianie przez niego ustawowych wymagań przewidzianych ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z całą pewnością pozostaje w związku z pełnioną przez niego funkcją.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyjaśnił, że wymóg niekaralności w stosunku do nauczycieli akademickich określa art. 113 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którym nauczycielem akademickim może być osoba, która: posiada kwalifikacje określone w ustawie i statucie; nie została ukarana karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 276 ust. 1 pkt 7 i 8; spełnia wymagania, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1–3 (ma pełną zdolność do czynności prawnych, korzysta z pełni praw publicznych, nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe). Uzupełnienie wskazanej regulacji stanowi art. 124 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którym umowa o pracę z nauczycielem akademickim wygasa miedzy innymi w przypadku zaprzestania spełniania wymagań, o których mowa w art. 113 ustawy. Z przywołanych regulacji wynika więc, że nauczycielem akademickim może być osoba, która m.in. nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną, bowiem odnosi się do zagadnienia dotyczącego tego, czy osoba będąca nauczycielem akademickim spełnia wymagania stawiane nauczycielom akademickim przez ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że organ zobowiązany był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast jak wynika z akt niniejszej sprawy organ najpierw pismem z dnia 19 maja 2022 r. poinformował skarżącą, że wnioskowane przez nią informacje objęte są przepisami o ochronie danych osobowych, a następnie kolejnym pismem z dnia 22 maja 2023 r., zatytułowanym "decyzja", częściowo udzielił wnioskowanej informacji, wskazując w jego treści, że dr M. P. od dnia 17 lutego 2022 r. nie jest pracownikiem Uniwersytetu [...] w Ł. Dodatkowo, organ już w odpowiedzi na skargę udzielił informacji, że ze względu na ww. prawomocny wyrok karny stosunek pracy z dr M. P. został zakończony.

Tym samym Sąd I instancji wskazał, że w momencie doręczenia w dniu 30 czerwca 2023 r. odpowiedzi na skargę, skarżąca uzyskała już komplet żądanych we wniosku informacji i dlatego przyjął, iż w chwili wyrokowania przez sąd skarżąca uzyskała już żądaną informację publiczną.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd I instancji uznał, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 13 maja 2022 r. ustała przed wydaniem przez sąd orzeczenia, a w sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy.

W tym miejscu Sąd I instancji wyjaśnił, że w jego ocenie zarówno pismo z dnia 19 maja 2022 r., jak i pismo zatytułowane "decyzja" z dnia 22 maja 2023 r. nie spełniają wymogów stawianych decyzji administracyjnej. Jak wskazał WSA w Łodzi pierwsze z tych pism nie zawiera jakichkolwiek odniesień do ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zawiera choćby podstawy prawnej, stanowiącej podstawę odmowy udostepnienia żądanej informacji, a jedynie enigmatyczne odniesienie do przepisów o ochronie danych osobowych, zaś drugie pismo - jak wynika z jego treści - stanowiło częściowe uwzględnienie wniosku skarżącej, z powołaniem się na przepis art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przypomniał, że udzielenie informacji publicznej stanowi czynność materialno-techniczną i w tym zakresie nie wydaje się decyzji na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie zmienia tego zawarte w tym piśmie rozstrzygnięcie o braku bezczynności organu. Wobec tego, w ocenie Sądu I instancji żadne ze wskazanych pism nie spełnia wymogów decyzji administracyjnej stawianych przepisami art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 107 k.p.a.

Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skoro organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącej w przewidzianej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej formie (udzielił żądanej informacji publicznej pismem z dnia 22 maja 2023 r. oraz w odpowiedzi na skargę, doręczonej skarżącej w dniu 30 czerwca 2023 r.), postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, to jednak wobec załatwienia wniosku (w tym przypadku poprzez udzielenie informacji publicznej) przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy należało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 13 maja 2022 r. (punkt drugi sentencji wyroku).

Ponadto, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi opisana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 149 § 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji wskazał bowiem, że niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uwzględnił fakt, że organ zareagował na wniosek strony, natomiast załatwienie wniosku skarżącej przez przekazanie pisemnych wyjaśnień, że żądane informacje objęte są przepisami o ochronie danych osobowych było wynikiem błędnej kwalifikacji ich charakteru, na co mogła mieć wpływ także treść złożonego przez skarżącą wniosku z dnia 13 maja 2022 r. Co prawda organ tkwił w błędnym przekonaniu względem prawidłowości załatwienia sprawy, to jednak mógł uznać, że przyjęty przez niego sposób załatwienia sprawy jest prawidłowy. Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca zaskarżając ten wyrok w części dotyczącej stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa i oświadczając, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie, wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania (w tym wynagrodzenia adwokackiego) według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie art. 149 § 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdy okoliczności sprawy przemawiają za tym, że organ potraktował wniosek skarżącej w sposób lekceważący i pomimo kilku sygnalizacji stanowisko swoje podtrzymywał aż do wniesienia skargi (tj. przez okres prawie roku) i w przekonaniu skarżącej nie odpowiada rzeczywistemu stanowi faktycznemu i prawnemu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że na udostępnienie informacji publicznej musiała czekać ponad rok i dopiero złożenie skargi na bezczynność umotywowało organ do spełnienia ciążącego na nim obowiązku prawnego, co w sposób oczywisty wskazuje na jego rażącą bezczynność.

Ponadto, odnosząc się do udostępnionej informacji skarżąca kasacyjnie wskazała, że ma uzasadnione podejrzenie, że nie jest ona zgodna z prawdą, bowiem w dniach 5 i 6 czerwca 2023 r. w szpitalu klinicznym Uniwersytetu [...] w Ł. podległemu Rektorowi wciąż można było umawiać się na wizyty do dr M.P. Skarżąca kasacyjnie dodała także, że na stronie internetowej Uniwersytetu [...] w zakładce pracownicy nadal wyświetlany jest profil M. P. jako pracownika Zakładu [...].

W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie zarzuciła organowi rażącą bezczynność wobec braku udostępnienia informacji publicznej w drodze decyzji administracyjnej, niedochowania terminu 14 dni na udostępnienie informacji publicznej niepodlegającej ograniczeniu oraz udostępnienia informacji niezgodnej z prawdą w celu świadomego wprowadzenia skarżącej w błąd. Ponadto, skarżąca kasacyjnie dodała, że w związku z udzieleniem jej fałszywej informacji publicznej do Prokuratury Regionalnej w Ł. skierowane zostało zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza publicznego, tj. Rektora Uniwersytetu [...] w Ł.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

W piśmie procesowym z dnia 24 października 2023 r. skarżąca kasacyjnie wniosła o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z decyzji Dyrektora Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu [...] w Ł. z dnia 9 października 2023 r., nr DN/1413/2023 na okoliczność wykazania zasadności skargi, a w szczególności w celu potwierdzenia, że organ działał z pełną premedytacją wprowadzając w błąd Sąd I instancji co do okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, co z kolei w ocenie skarżącej kasacyjnie winno prowadzić do wniosku, że bezczynność organu miała charakter rażący. Z ww. decyzji wynika bowiem wprost, że M. P. jest nadal, a także była w spornym okresie, pracownikiem naukowym bezpośrednio podległym Rektorowi Uniwersytetu [...] w Ł.

Z kolei w piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2024 r. strona skarżąca kasacyjnie zażądała dołączenia do akt sprawy zawiadomienia Prokuratury Rejonowej Ł. w Ł. o wszczęciu śledztwa w sprawie składania fałszywych zeznań przez Rektora Uniwersytetu [...] w Ł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na drugiej podstawie kasacyjnej, w ramach której Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 149 § 1a p.p.s.a., którego strona skarżąca upatruje w niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisu i w konsekwencji przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że "w niniejszej sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdy okoliczności sprawy przemawiają za tym, że organ potraktował wniosek skarżącej w sposób lekceważący i pomimo kilku sygnalizacji stanowisko swoje podtrzymywał aż do wniesienia skargi (tj. przez okres prawie roku) i w przekonaniu skarżącej nie odpowiada rzeczywistemu stanowi faktycznemu i prawnemu".

Rozpatrując skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

Z uwagi na konstrukcję skargi kasacyjnej wskazać należy na wstępie, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 149 § 1a, podobnie zresztą jak art. 149 § 1 i § 2, art. 146 § 1, art. 147, czy też art. 145 § 1, jak i art. 151 oraz art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej.

Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14), których w skardze kasacyjnej ani bezpośrednio w powiązaniu ze stawianym zarzutem naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a., ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jednak nie powołano. Brak takich odniesień oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem ww. przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do przypisywania stronie zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej, ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony. Orzekanie w granicach skargi kasacyjnej wyklucza możliwość merytorycznej oceny tak wadliwie skonstruowanego zarzutu naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ani wykładni powyższego przepisu, ani ocen i ustaleń w zakresie stanu faktycznego.

Natomiast w odniesieniu do wniosku dowodowego sformułowanego przez stronę skarżącą kasacyjnie w piśmie procesowym z dnia 24 października 2023 r. należy przypomnieć, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że ze względu na konstrukcję skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie występują wątpliwości wymagające wyjaśnienia, oddalił wniosek dowodowy zawarty przez stronę skarżącą kasacyjnie w piśmie procesowym z dnia 24 października 2023 r.

Skoro więc podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut okazał się nieskuteczny, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.