Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 643/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 5b, art. 8 ust. 1-3, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 92a ust. 1 i 7, art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: par. 24
journal: Dz.U. 2016 poz 2022
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik Protokolant: Asystent Sędziego Diana Wójtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 sierpnia 2023 r. nr BP.501.1785.2023.0161.GD11.449223 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 sierpnia 2023 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", organ I instancji) z dnia 19 czerwca 2022 r., którą nałożono na P. J. (dalej: "skarżący") karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Jako podstawę materialnoprawną wskazano art. 4 pkt 1, 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3, 6, 7 pkt 1 oraz ust. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.5 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

W wyniku przeprowadzonej w dniu 22 sierpnia 2021 r. kontroli drogowej pojazdu marki BMW o nr.rej. [...] stwierdzono, że kierujący pojazdem D. D. wykonywał okazjonalny przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. P. J. W piśmie z dnia 19 października 2021 r. B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (pośrednik) wskazała, że przejazd z dnia 22 sierpnia 2021 r. został przekazany do wykonania skarżącemu, jako przedsiębiorcy, pojazdem marki ŠKODA o nr. rej. [...] (informacji udzielono na podstawie danych z rejestru przekazanych zleceń).

W związku z powyższym WITD decyzją z dnia 8 marca 2022 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.

GITD, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 16 lutego 2023 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie sprawy wymagało bowiem ustalenia, jakie uprawnienia, na dzień kontroli, posiadał skarżący, a w przypadku stwierdzenia naruszenia- jego prawidłowej kwalifikacji, zgodnie z załącznikiem nr 3 do u.t.d.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, WITD decyzją z dnia 19 czerwca 2022 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 8.800 zł za naruszenia polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie (lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.p.) oraz na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.p.).

GITD, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, zaskarżoną decyzją z dnia 21 sierpnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy ustalił, że podczas kontroli drogowej kierujący pojazdem okazał dowód rejestracyjny pojazdu, będący jego własnością, natomiast nie okazał licencji na przewóz drogowy osób. Pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą i nie był oznakowany w pełni jako taksówka – posiadał jedynie lampę barwy żółtej z napisem "TAXI". W chwili kontroli kierowca przewoził pasażera, który zamówił przewóz za pomocą aplikacji B. i uiścił opłatę. Usługa została zlecona G. P. J. pojazdem marki ŠKODA o nr. rej. [...]. Przewóz realizowany był na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu okazjonalnego osób samochodem osobowym. Kontrolowany pojazd nie był zgłoszony do ww. licencji.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że doszło do naruszeń wskazanych w załączniku nr 3 do u.t.d. Skarżący nie dopełnił obowiązku z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d., tj. nie dokonał zmian danych do licencji w terminie, poprzez zgłoszenie do niej samochodu, którym była wykonywana usługa transportowa, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 800 zł, stosownie do art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 utd oraz lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Kontrolowanym pojazdem wykonano przewóz okazjonalny i pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem ust. 4b u.t.d. (był przeznaczony do przewozu 5 osób, a nie powyżej 7 osób łącznie z kierowcą), co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł, stosownie do art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.

W konsekwencji organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 w zw. z lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 14 w zw. z art. 18 ust. 4b u.t.d. oraz art. 92c u.t.d.

Organ odwoławczy nie podzielił również żadnego z podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., art. 12 k.p.a.). W jego ocenie uzasadnienie decyzji organu I instancji spełnia wszystkie wymogi, o których mowa w art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono także, że organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, których wysokość została określona w art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 u.t.d. w sposób sztywny. Kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W sprawie nie ma zastosowania również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale Iva k.p.a.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia jej w całości oraz umorzenia postępowania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia następujących przepisów prawa materialnego i procesowego:

1/ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w związku z niewyczerpującym rozpatrzeniem całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia, że w dniu 22 sierpnia 2021 r. był wykonywany przewóz okazjonalny osób, a podmiotem wykonującym przewóz był skarżący, podczas gdy kierujący pojazdem potwierdził, iż wykonywał przejazd bez zgłoszenia go skarżącemu, a kontrolowany pojazd nie został mu przekazany w ramach usług świadczonych na rzecz skarżącego;

2/ art. 12 § k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą szybkości i prostoty, co przejawia się w rozszerzeniu zakresu prowadzonego postępowania administracyjnego o naruszenie określone pod Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy, w tym z zebranego materiału dowodowego, istniejących na ówczesnym etapie postępowania wynikało, iż wszczęcie postępowania przez organ I instancji w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe;

3/ art. 107 §1 pkt 6 k.p.a., poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego przejawiające się w powołaniu faktów niewynikających z zebranego materiału dowodowego, a dotyczących marki pojazdu, który miał zostać poddany kontroli;

4/ art. 105 §1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w całości jako bezprzedmiotowego;

5/ art. 92a ust. 1 w związku z art. 92 a ust. 7 u.t.d. w zw. z Ip. 1.5 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich błędne zastosowanie, podczas gdy prawidłowo dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie uprawnia do dokonania takiej subsumpcji, a tym samym przedmiotowe przepisy nie znajdują zastosowania i brak było podstaw do nałożenia na skarżącego kar pieniężnych;

6/ art. 14 w zw. z art. 18 ust. 4b u.t.d., poprzez ich zastosowanie, podczas gdy skarżący nie zgłosił do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym kontrolowanego pojazdu z uwagi na fakt, iż nigdy tym pojazdem nie był wykonywany przewóz, w tym przewóz okazjonalny i nie był on przekazany kierowcy wykonującemu przewozy w ramach współpracy, co zostało przez niego potwierdzone;

7/ § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2022 r., poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż pojazd wykonujący przejazd w dniu 22 sierpnia 2021 r. nie spełniał kryteriów w nim wskazanych, podczas gdy pojazd, jakim poruszał się kierowca, nie był pojazdem przekazanym i wykorzystywanym przez skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności;

8/ art. 92c u.t.d., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżący nie zdołał wykazać okoliczności pozwalających na skorzystanie z dobrodziejstwa wskazanego w tym przepisie, podczas gdy treść zeznań kierowcy potwierdziła twierdzenia skarżącego w zakresie wykonywania przewozu w dniu 22 sierpnia 2021 r. niezgłoszonym pojazdem i bez wiedzy skarżącego, zatem doszło do powstania okoliczności, których nie był on w stanie przewidzieć.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała oddaleniu.

Spór między stronami koncentrował się na możliwości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej , określonej przepisami ustawy o transporcie drogowym, w związku z przewozem dokonanym w dniu 22 sierpnia 2021 r.

Z zebranego przez organy materiału dowodowego wynika, że w dniu 22 sierpnia 2021 r. funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli na terenie G. samochód osobowy marki BMW o nr rej. [...], którym kierował D. D. W chwili kontroli kierowca przewoził pasażera, który oświadczył, że korzystał z aplikacji do przewozu osób B. , kurs był realizowany na terenie G. , płatność była płatnością gotówkową i miała wynosić 38,05 zł. Płatność nie była naliczana na podstawie wskazań taksometru i była znana pasażerowi z góry.

Usługa transportowa (przewozu pasażera), zgodnie z danymi przekazanymi przez podmiot zlecający przewóz osób – B. Spółka z o.o. w W. – została zlecona przedsiębiorcy G. – P. J. pojazdem marki Skoda rej. [...].

P. J. dysponował w dniu kontroli udzieloną mu przez Prezydenta Miasta Gdańska licencją nr [...], wydaną na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a także licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

Samochód osobowy marki BMW o nr rej. [...] nie był wpisany do żadnej z tych licencji.

Kierowca przyznał, że realizował przewóz swoim prywatnym pojazdem, który nie jest wpisany do licencji P. J., bowiem pojazd, którym na co dzień się porusza i który jest prawidłowo oznakowany, uległ awarii. O tym fakcie nie poinformował P. J.

Skarżący twierdził, że z przedmiotowym przewozem nie miał nic wspólnego, bowiem kierujący pojazdem w momencie kontroli nie świadczył usługi i nie działał na rzecz skarżącego. Skarżący przekazał co prawda kierowcy pojazd do świadczenia usług przewozu drogowego, ale był to pojazd marki Skoda Fabia nr rej. [...]. Kierowca nie miał upoważnienia do korzystania z będącego jego własnością samochodu BMW w ramach świadczonych usług przewozu.

Dla oceny legalności kwestionowanej decyzji konieczne jest przywołanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, mających znaczenie przy rozpoznaniu niniejszej sprawy.

Zgodnie z definicjami ustawowymi, zawartymi w art. 4 u.t.d. , użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) krajowy transport drogowy – podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7) przewóz regularny – publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983 oraz z 2018 r. poz. 2244);

9) przewóz regularny specjalny – niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób;

10) przewóz wahadłowy – wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km;

11) przewóz okazjonalny – przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W myśl art. 5b u.t.d.:

1. Podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W myśl art. 8 ust. 1 licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

7) określenie liczby wypisów z licencji – w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1.

3. Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się:

5) wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:

a) markę, typ,

b) rodzaj/przeznaczenie,

c) numer rejestracyjny,

d) numer VIN,

e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;

6) dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji i wypisów z tej licencji.

W myśl art. 14 ust.1 pkt 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 – nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Przepis § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( tj. Dz.U. z 2016r., poz. 2022 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie" określa obowiązkowe wyposażenie taksówki stanowiąc, że

1. Taksówkę wyposaża się w:

1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje;

2) co najmniej dwa miejsca dla pasażerów;

3) co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia lub dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia umożliwiające, tylko w razie konieczności, wyjście na zewnątrz;

4) pomieszczenie na podręczny bagaż pasażerów;

5) (uchylony);

6) apteczkę doraźnej pomocy;

7) ogumione koło zapasowe lub zestaw naprawczy, oponę samouszczelniającą (Seal tyre);

8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom:

a) rozmieszczenie: na dachu,

b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu,

c) (uchylona),

d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza.

2. Dopuszcza się uzupełnienie światła, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, o dwa światła migające barwy żółtej samochodowej, umieszczone po obu stronach lampy we wspólnej obudowie. Światła te mogą być włączane i wyłączane odrębnym wyłącznikiem przez kierowcę taksówki w razie zagrożenia jego bezpieczeństwa.

3. Dopuszcza się stosowanie dodatkowych lamp z napisami określającymi firmę, jej telefon lub inne dane dodatkowo identyfikujące taksówkę, odpowiadających następującym warunkom:

1) rozmieszczenie: na dachu, symetrycznie z lewej i z prawej strony światła z napisem "TAXI";

2) barwa: biała lub żółta samochodowa;

3) nie mogą one utrudniać czytelności i widoczności napisu "TAXI".

4. Dopuszcza się stosowanie dodatkowych oznaczeń zawierających nazwę miejscowości, herb miejscowości, numer boczny oraz inne oznaczenia identyfikujące miejscową taksówkę, pod warunkiem że są one zgodne z ustaleniami obowiązującymi na obszarze danych gmin lub związku komunalnego.

Ustawa o transporcie drogowym normuje także nakładanie kar za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej. Zgodnie z art. 92a ust.1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie (...).

Z kolei art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d. stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy.

Na skarżącego nałożono karę pieniężną za naruszenia opisane w lp.1.5 załącznika nr 3 do ustawy oraz w lp. 2.11.

| |Zgodnie z lp. 1.5 , niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, |800 | |

| |organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub | | |

| |licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie | | |

| |drogowym, w wymaganym terminie – wysokość kary pieniężnej za każdą zmianę | | |

| |wynosi 800 zł. | | |

Natomiast lp. 2.11 przewiduje, że za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy – wysokość kary pieniężnej wynosi 8000 zł.

|Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że organy, co do zasady, prawidłowo zakwalifikowały przewóz wykonywany w dniu 22 sierpnia 2021|

|r. za wypełniający przesłanki naruszenia określonego w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. |

|Wykonywany przewóz został zlecony skarżącemu za pośrednictwem aplikacji B. Okoliczność, że kierowca zrealizował usługę za pośrednictwem |

|tej aplikacji wskazuje na zarobkowy charakter przewozu. Pojazd, którym wykonywano przewóz nie był taksówką, bowiem nie miał niezbędnych, |

|kompletnych oznaczeń i wyposażenia. Świadczy to o okazjonalnym charakterze przewozu. Skoro, zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz |

|okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, a pojazd, |

|którym realizowano przedmiotowy przejazd - BMW o nr rej. [...] – tego wymogu nie spełniał (przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z |

|kierowcą), jak również nie zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4a u.t.d., bowiem pojazd nie był własnością przedsiębiorcy, organy |

|zasadnie uznały , że doszło do naruszenia, ujętego w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. |

|Nie budziło wątpliwości, że pojazd marki BMW o nr rej. [...], którym dokonywano przewozu, nie był wpisany w dniu 22 sierpnia 2021 r. do |

|licencji posiadanej przez skarżącego. Skarżący nie zgłosił także właściwemu organowi zmiany danych dotyczących tego pojazdu ( art. 8 |

|ust. 3 pkt 5 u.t.d.) nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania ( art. 14 ust.1 pkt 2 u.t.d. ). |

|Sąd nie podziela zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego i materialnego. Jak zostało wykazane |

|przez organy, przewóz wykonany w dniu 22 sierpnia 2021 r. został zlecony skarżącemu za pośrednictwem aplikacji B. i był to przewóz |

|odpłatny. Wykonanie tego przewozu innym pojazdem, niż skarżący formalnie przekazał kierowcy i bez zgłoszenia tego faktu skarżącemu nie |

|oznacza zatem, że był to przejazd niewykonywany przez skarżącego, a kierowca nie świadczył usługi na jego rzecz. Organ nie kwestionował|

|okoliczności, że skarżący przekazał kierowcy pojazd Skoda o numerze rej. [...]. Okoliczność ta nie stała na przeszkodzie uznaniu przez |

|organy , że skarżący wykonywał przewóz innym pojazdem z naruszeniem przepisów prawa. |

|Sąd nie podziela zarzutu nienależytego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji poprzez powołanie faktów niewynikających z zebranego|

|w sprawie materiału dowodowego. Skarżący zarzuca, że na stronie 11 zaskarżonej decyzji wskazano na dokonanie kontroli pojazdu BMW o nr |

|rej. [...], czyli pojazdu, który kontroli poddany nie był. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajdującej się w aktach administracyjnych |

|brak jest zapisu o treści przywoływanej przez skarżącego. |

|Nie można podzielić też zarzutu skargi dotyczącego prowadzenia postępowania przez organy w sposób sprzeczny z zasadami szybkości i |

|prostoty poprzez rozszerzenie zakresu prowadzonego postępowania o naruszenie określone pod lp. 1,5 załącznik nr 3 do u.t.d. Decyzja organu|

|pierwszej instancji z dnia 8 marca 2022 r. została uchylona decyzją z dnia 16 lutego 2023 r. przez organ odwoławczy , który wskazał na |

|konieczność ustalenia uprawnień posiadanych przez skarżącego i w dalszej kolejności rozważenia, czy doszło do popełnienia i których |

|naruszeń z załącznika nr 3 do u.t.d. Dokonana zmiana określenia naruszeń wynikała z uwzględnienia przez organ pierwszej instancji wskazań |

|organu odwoławczego, zawartych w decyzji z dnia 16 lutego 2023 r, od której skarżący nie wniósł skargi do wojewódzkiego sądu |

|administracyjnego. |

|Ustalenia poczynione przez organy nie uprawniały ich do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, wobec czego zarzut naruszenia art. |

|105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie należy uznać za niezasadny. |

| |

| |

|Sąd z powyżej wskazanych względów nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92 a ust. 7 u.t.d. w |

|zw. z Ip. 1.5 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., naruszenia art. 14 w zw. z art. 18 ust.4b u.t.d. oraz § 24 rozporządzenia poprzez |

|ich błędne zastosowanie. W ocenie Sądu organy prawidłowo zastosowały wskazane przepisy prawa materialnego do prawidłowo ustalonego przez |

|siebie stanu faktycznego. |

|Zdaniem Sądu organy przy wydaniu kwestionowanych decyzji nie naruszyły także art. 92c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie. |

|Skarżący zarzuca w istocie naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia |

|kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z |

|tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący |

|przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie |

|nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. |

|Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że kierowca w dniu 22 sierpnia 2021 r. wykonywał przewóz w imieniu skarżącego i na jego |

|rzecz z naruszeniem przepisów u.t.d.. Okoliczność ta wynika z oświadczenia kierowcy złożonego na miejscu kontroli, jak i ze zlecenia |

|przewozu poprzez aplikację B. Charakter przewozu wykonywanego przez kierowcę został prawidłowo określony przez organy. Kierowca w dniu |

|kontroli współpracował ze skarżącym. Wcześniej skarżący udostępnił mu do wykonywania przewozów pojazd marki SKODA o nr rej. [...] wraz z |

|licencją. |

|Należy zgodzić się z organem, że wyjaśnienia skarżącego o samowolnym wykonaniu przewozu przez kierującego innym pojazdem niż ten, który |

|został mu przekazany i niewiedza o tym nie zwalniają skarżącego z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Zamiana pojazdu i |

|posługiwanie się zastępczym pojazdem z uwagi na awarię czy kolizję pojazdu wpisanego do licencji nie może wyłączyć |

|odpowiedzialności skarżącego. Należy zauważyć, że prowadzona przez skarżącego działalność w sposób oczywisty związana jest z |

|samodzielnym kierowaniem pojazdu przez kierowcę. W takiej sytuacji nie ma możliwości wykonywania przez skarżącego osobistego nadzoru nad |

|kierującym, bowiem wymagałoby to każdorazowej jego obecności w pojeździe, który wykonuje przewóz, co jest nieracjonalne i niewykonalne. |

|Braku możliwości osobistego nadzoru pracodawcy nad kierowcami nie można zatem kwalifikować jako okoliczności wyłączającej |

|odpowiedzialność przedsiębiorcy. |

|Należy też zauważyć, że nie można mówić o wyłączeniu odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego |

|działania kierowcy, którym przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego. Kierowca wskazał, że udostępniony mu przez|

|skarżącego pojazd uległ awarii. Awaria samochodu nie jest sytuacją niemożliwą do przewidzenia, bowiem nawet nowe i dobrze utrzymywane |

|samochody mogą ulec awarii. Skarżący powinien wcześniej ustalić z kierowcą sposób postępowania w takim przypadku. Należy podzielić |

|stanowisko organu, że nawet brak wiedzy skarżącego o zamianie pojazdów nie zwalnia go z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. W |

|takiej sytuacji bowiem przedsiębiorca każdorazowo uniknąłby odpowiedzialności za naruszenia przepisów u.t.d. mimo błędów w doborze |

|pracowników, szkoleniu czy nadzorze. |

|Sąd podziela zatem stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że przyjęcie za prawidłową takiej wykładni art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d, |

|która uznaje, że dotyczy on okoliczności wyjątkowych i nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy, prowadzi do wniosku, że |

|przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy nie jest zwolniony z odpowiedzialności, gdy wina za powstanie naruszenia spoczywa na kierowcy. |

|Wpływ przedsiębiorcy na pracę realizujących przewóz w jego imieniu i na jego rzecz kierowców polega przede wszystkim na doborze kadry w |

|taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Przesłanki zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności odnoszą się do takich okoliczności,|

|których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Skarżący nie wykazał, by do takiej |

|sytuacji doszło w niniejszej sprawie. Z zaoferowanego przez skarżącego materiału dowodowego nie wynika, by |

|ustalił on sposób postępowania kierowcy w przypadku awarii powierzonego mu pojazdu. |

|Mając na uwadze powyższe Sąd, nie stwierdzając naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy ani przepisów |

|prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. |

| |