Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1418/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 693/21 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 lipca 2021 r., nr SKO.41/2385/SD/2021 w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 693/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: SKO, organ) z 22 lipca 2021 r., nr SKO.41/2385/SD/2021 w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do wytwarzania [...] wraz z halą produkcyjną o powierzchni [...] na działce nr ew. [...] na terenie zakładu przy ulicy [...] w L.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziło się Stowarzyszenie [...] (dalej: skarżący kasacyjnie, Stowarzyszenie) i w skardze kasacyjnej zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi:

• naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U z 2018 r., poz. 2107 ze zm.; dalej: p.u.s.p.) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne orzekające w sprawie przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.: art. 7, 77 i 80 k.p.a. przez:

o nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia zachowania w ramach planowanej inwestycji warunków uchwały nr 343/XIX/2008 Rady Miasta Lublin z 24 kwietnia 2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina - część IV - obszar A (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego, dnia 14 maja 2008 r. Nr 58 poz. 1737; dalej: m.p.z.p.), a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie zakresu negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

o nieprawidłową ocenę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tj. zwłaszcza niedostrzeżenie sprzeczności jego ustaleń z wymogami m.p.z.p.;

o nieuwzględnienie przy ocenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko tła emisji zanieczyszczeń, np. silnie rakotwórczego benzoapirenu, którego norma w Lublinie jest przekroczona ponad dwukrotnie;

o nieudowodnienie w raporcie, czy przedsięwzięcie spełnia wymóg rozporządzenia Ministra Środowiska z 2010 r. (§ 4 ust. 1);

• naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.; dalej: u.i.ś.; u.i.o.ś.; ustawa środowiskowa) w zw. z § 6 ust. 1 pkt 18 m.p.z.p. i w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1, 2 oraz pkt 3 lit. d m.p.z.p. przez ich niezastosowanie, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż skutkowało wydaniem pozytywnej decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia mimo jego sprzeczności z ustaleniami m.p.z.p.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak również poprzedzających go decyzji administracyjnych i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta Lublin oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Ponadto, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, Stowarzyszenie oświadczyło, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu Stowarzyszenie wskazało, że planowane przedsięwzięcia nie spełnia warunków m.p.z.p. tj. § 9 ust. 1 pkt 2 lit. o, który dla terenu [...] nakazuje "ograniczenie wszelkiej uciążliwości wywołanej określonym rodzajem działalności do granic własnej posesji, przy czym uciążliwość określana na granicy działki zajmowanej przez działalność uciążliwą nie może przekraczać dopuszczalnej wielkości normy". Zdaniem skarżącego kasacyjnie, warunek ten nie będzie spełniony dla pyłu PM 2,5, którego poziom w każdym miesiącu minionego roku notował przekroczenia obowiązującej normy. Norma ta od 1 stycznia 2020 r. określa jego stężenie średnioroczne na 20 µg/m3, tymczasem dane za rok 2021 opublikowane na stronie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, pochodzące ze stacji pomiarowej przy ul. [...] w Lublinie określają jego emisję średnioroczną dla Lublina za rok 2021 na poziomie 23,9 µg/m3, tak więc tło dla pyłu PM 2,5 powiększone o bieżące emisje z planowanej inwestycji nie spełni postanowień m.p.z.p. Jak podkreśliło Stowarzyszenie, z raportu wynika wprost, że na granicy działki, z określonym poziomem przekroczenia będzie dodatkowa emisja tego pyłu, a brak tego dostrzeżenia jest ewidentną wadą wyroku. Zauważono, że średnia wielkość zanieczyszczenia powietrza pyłem PM 2,5 była również niekorzystna w dniu 22 lipca 2021 r., kiedy SKO orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy twierdząc, że wielkość emisji pyłu PM 2,5 nie przekracza dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń określanych w µ/m3 emitowanych do powietrza zarówno na granicy terenu, jak i poza nim.

Następnie wskazano, że opiniujący, SKO, jak i WSA nie zauważają również zagrożeń związanych z godzinowymi maksymalnymi stężeniami substancji niebezpiecznych dla zdrowia i życia ludzi, wykazanymi w uzupełnieniu do raportu z 8 października 2020 r., niektóre są niepokojąco bardzo wysokie. Wskazana jest również emisja silnie rakotwórczego benzenu i węglowodorów aromatycznych. Skarżący kasacyjnie podniósł, że roczna norma wyżej wymienionych związków według raportu nie jest przekroczona, ale chwilowe, gwałtowne wzrosty emisji substancji tak szkodliwych i toksycznych występujące zbyt często nie są obojętne dla zdrowia mieszkańców. W ocenie Stowarzyszenia, WSA nie rozważył co jest bardzo istotne - czy czas tych krótkich, ale bardzo wysokich emisji spełnia wymóg określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. - § 4 ust. 1, który brzmi "Uznaje się że wartość odniesienia substancji w powietrzu uśredniona dla jednej godziny, określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia, jest dotrzymywana, jeżeli wartość ta nie jest przekraczana więcej niż przez 0,274% czasu w roku dla dwutlenku siarki oraz więcej niż przez 0,2% czasu w roku dla pozostałych substancji". Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji winien był ustalić, czy zasady tego rozporządzenia są spełnione, inwestor bowiem w raporcie nie udowodnił, nie wyliczył tego, czy łączny czas maksymalnych emisji substancji szkodliwych dla zdrowia i życia ludzi spełnia wymóg tego rozporządzenia, co jest dużą wadą raportu i jest powodem do wydania negatywnej decyzji przez Urząd Miasta.

W opinii Stowarzyszenia, raport ma istotną wadę, wskazuje bowiem emisje, które będą skutkiem działalności zakładu, nie wykazuje emisji łącznie z tłem. Na przykład brak jest wskazań dla silnie rakotwórczego benzoapirenu, którego norma jest przekroczona w Lublinie ponad dwukrotnie. Organ decyzyjny, jak i opiniujący tego nie zauważają, podkreślając, że emisja z przedsięwzięcia nie będzie przekraczała dopuszczalnych poziomów. Skarżący kasacyjnie zauważył, że ustalenia m.p.z.p. stanowią o zachowaniu standardów jakości powietrza na granicy działki i o niepogarszaniu jego jakości poza jej terenem, o czym stanowią: § 6 ust. 1 pkt 18: "należy przez to rozumieć taki rodzaj działalności, użytkowania i gospodarowania obiektami i terenami, który nie wykracza poza ramy uzyskanych pozwoleń i nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska, określonych w przepisach odrębnych, a którego ewentualna uciążliwość obejmująca zwłaszcza hałas, wibracje, zanieczyszczenia powietrza i odory ogranicza się do granicy działki, na której prowadzona jest dana działalność" i § 9 ust. 1 pkt 1, w którym uchwała wprowadza obowiązek dla wszystkich inwestycji w obszarze A niepogarszania stanu środowiska przyrodniczego, w tym, m.in.: elementów abiotycznych (gleby, stan powietrza atmosferycznego, woda, hałas).

Wskazano również, że m.p.z.p. w § 9 ust. 1 pkt 3 lit. d zakazuje wprowadzania funkcji, które mogą spowodować rozprzestrzenianie się drażniących woni poza teren, do którego właściciel posiada tytuł prawny. Lista substancji odorowych jest znaczna, a w ocenie Stowarzyszenia raport nie udawania, że zapachy odorowe będą w 100% eliminowane w filtrach. Raport jedynie opisuje metodę ograniczania ich emisji, a to nie spełnia powyższego zakazu, przezornie odnoszącego się do możliwości powstawania takich zjawisk, a nie do ich ograniczania. Skarżący kasacyjnie podniósł, że dowodem na słuszność takich tez jest obecne funkcjonowanie zakładu, kiedy to o różnych porach, a zwłaszcza wczesnym rankiem lub nocą, okoliczni mieszkańcy obserwują obłoki dymu o kolorze żółtym, pomarańczowym lub rdzawym, którym towarzyszy roznoszący się bardzo uciążliwy zapach chemikaliów, tymczasem organ decyzyjny nie bierze pod uwagę wyżej wskazanego zapisu m.p.z.p twierdząc, że ani w Polsce, ani w Unii Europejskiej nie ma ustawy antyodorowej, jednak zapis uwzględniający dobro mieszkańców i chroniący ich zdrowie został zawarty w wyżej cytowanych paragrafach prawa miejscowego.

Następnie Stowarzyszenie zauważyło, że inwestor już obecnie łamie prawo, zanieczyszczając swoją działalnością przyległe tereny, pokazane w raporcie izolinie niektórych skażeń sięgają na okoliczne tereny rolne. Skażenia te mimo zakładanej obecnie normy, z upływem czasu będą kumulowały się w glebie, na której uprawiane są różne warzywa i zboża przez niektórych mieszkańców.

Skarżący kasacyjnie podkreślił, że § 9 ust. 1 pkt 3 lit. d m.p.z.p. zakazuje wprowadzania funkcji "które powodują, lub mogą spowodować przekroczenie dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń, dopuszczalnego poziomu hałasu lub wibracji, rozprzestrzeniania się drażniących woni i światła o dużym natężeniu poza terenem do którego właściciel posiada tytuł prawny lub wprowadzające ograniczenia w użytkowaniu terenów przylegających", jednocześnie wskazując, że nieprzyjemny zapach chemikaliów jest niekiedy wyczuwany nie tylko przez okolicznych mieszkańców, ale także przez mieszkańców sąsiadującej 9-cio tysięcznej dzielnicy [...].

W ocenie Stowarzyszenia jest to ponadto niespełnienie zapisów m.p.z.p. w którym to dla Stref aktywizacji gospodarczej [...] ustala się dodatkowo w § 10 ust. 1 konieczność uwzględnienia zapisów § 9 ust. 1 pkt 1 uchwały, dotyczących ograniczenia uciążliwości (pkt e), wyklucza się realizację zakładów produkcyjnych i programów o uciążliwości wykraczającej poza granice własności oraz powodujących degradację środowiska naturalnego (pkt h). Zdaniem skarżącego kasacyjnie, zapisy powyższe nie są interpretowane na korzyść mieszkańców, na ich podstawie można przecież wydać decyzję negatywną dla inwestora, zwłaszcza, że przepisy art. 80 - 82 u.i.o.ś. stanowią, że organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p., jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 t.j.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej zarówno dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego sprowadzają się w istocie do kwestionowania treści złożonego w tej sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przypomnieć należy, że ustawa środowiskowa stanowi transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.Urz.UE.L 26 z 28.01.2012, str. 1, dalej: dyrektywa 2011/92/UE), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z 16 kwietnia 2014 r. (Dz.Urz.UE.L 124 z 25.04.2014, str. 1). Podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Ocena ta obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie, a następnie analizę uzgodnień i opinii pod kątem ich uwzględnienia w decyzji środowiskowej oraz ocenę prawidłowości postępowania mającego zapewnić udział społeczeństwa w tym postępowaniu, jak i w tym zakresie rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu. W postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi podstawowy dowód w sprawie, ponieważ w postępowaniu tym wymagana jest wiedza specjalistyczna. Z tego względu taki raport ma charakter specjalistycznego opracowania uwzględniającego aktualny stan prawny w zakresie jego wymagań formalnych, a autorzy takiego opracowania - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym - powinni posiadać wiedzę specjalistyczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 1514/21). Z punktu widzenia zasad postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raport jest dokumentem prywatnym. Raport nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., lecz jest to dokument, który posiada szczególną moc dowodową, która wynika przede wszystkim z kompleksowej oceny przedsięwzięcia. Ten szczególny charakter raportu wynika z jednej strony z jego celu, jakim jest określenie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. Z drugiej strony wynika to ze specyfiki postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które jest postępowaniem z udziałem społeczeństwa tzn. z udziałem podmiotów, które nie muszą dysponować w tego rodzaju sprawach interesem prawnym ani nawet interesem faktycznym, ale ustawodawca zapewnia im dostęp do informacji o wpływie danego przedsięwzięcia na środowisko. Raport jako dowód podlega ocenie na zasadach określonych w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. Właściwy organ jest zobowiązany do sprawdzenia treści raportu w kontekście spełnienia przez niego warunków, o jakich stanowi art. 66 ustawy środowiskowej oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Organ nie jest zatem związany treścią raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania orzeczenia odpowiadającego wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest zatem w pierwszej kolejności sprawdzenie raportu pod względem spełnienia wymogów formalnych oraz materialnych. Obowiązkiem organu jest również weryfikacja materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Ponadto, chociaż organ nie jest związany treścią raportu, to ustalenia w nim zawarte mogą kształtować treść osnowy decyzji środowiskowej, jeżeli raport jest rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości. Raport może być kwestionowany przez strony, jak i również przez przedstawicieli społeczeństwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2213/13). Organ ocenia zatem raport pod kątem jego zupełności, rzetelności i spójności. W konsekwencji jednak, kwestionowanie merytorycznej treści raportu przez strony postępowania możliwe jest wyłącznie na podstawie dokumentu posiadającego taką samą moc dowodową, a więc tzw. kontrraportu, czyli opinii sporządzonej również przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Nie jest natomiast możliwe zakwestionowanie raportu przez gołosłowne twierdzenia lub odesłanie do ogólnych ustaleń publikacji naukowych, tak jak to czyni Stowarzyszenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia w sprawie doszło do naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.p. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezasadnie oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji art. 7, 77 i 80 k.p.a. w wyniku nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia zachowania w ramach planowanej inwestycji warunków uchwały nr 343/XIX/2008 Rady Miasta Lublin z dnia 24 kwietnia 2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina - część IV - obszar A (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego, dnia 14 maja 2008 r. Nr 58 poz. 1737; dalej: m.p.z.p.), a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie zakresu negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nieprawidłową ocenę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tj. zwłaszcza niedostrzeżenie sprzeczności jego ustaleń z wymogami m.p.z.p., a także nieuwzględnienie przy ocenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko tła emisji zanieczyszczeń, np. silnie rakotwórczego benzoapirenu, którego norma w Lublinie jest przekroczona ponad dwukrotnie i nieudowodnienie w raporcie, czy przedsięwzięcie spełnia wymóg rozporządzenia Ministra Środowiska z 2010 r. (§ 4 ust. 1).

Zarzut naruszenia przepisów postępowania związany jest z zarzutem naruszenia prawa materialnego to jest art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 18 m.p.z.p. i w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1, 2 oraz pkt 3 lit. d m.p.z.p przez ich niezastosowanie.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia planowane przedsięwzięcie nie spełnia warunków § 9 ust. 1 pkt 2 lit. o m.p.z.p. w odniesieniu do pyłu PM 2,5, Norma stężenia średniorocznego dla pyłu PM 2,5 została określona na 20 µg/m3, a z danych za rok 2021 wynika, że jego emisja średnioroczna dla Lublina wynosiła 23,9 µg/m3 . Zdaniem więc skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia tło dla pyłu PM 2,5 powiększone o bieżące emisje nie spełnia postanowień m.p.z.p.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu stwierdzić należy, że nie został on poparty jakimikolwiek dowodami specjalistycznymi mającymi charakter kontrraportu, które potwierdzałyby zasadność powyższych twierdzeń.

Z powołanego § 9 ust. 1 pkt 2 lit. o m.p.z.p. wynika nakaz dla terenów: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ograniczenia wszelkiej uciążliwości wywołanej określonym rodzajem działalności do granic własnej posesji, przy czym uciążliwość określana na granicy działki zajmowanej przez działalność uciążliwą nie może przekraczać dopuszczalnej wielkości normy. Z przepisu tego wynika więc wprost, że uciążliwość określana na granicy działki zajmowanej przez działalność uciążliwą nie może przekraczać dopuszczalnej wielkości normy. Analiza treści raportu dokonana przez organy administracji, którą jako właściwą ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, że normy te zostaną zachowane. Wynika to wprost z tabeli nr 12 zawierającej zestawienia wartości dopuszczalnych i maksymalnych stężeń na granicy zakładu. Podkreślić należy, że do oceny w zakresie rodzajów i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii skumulowanego oddziaływania posłużono się wydanym uprzednio pozwoleniem zintegrowanym.

Zwrócić należy uwagę, że w zakresie negatywnej emisji do powietrza z projektowanej instalacji w raporcie przeprowadzono analizę wpływu planowanego zamierzenia na jakość powietrza, przyjmując źródła emisji z terenu planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem emisji związanych z aktualnie prowadzonymi procesami technologicznymi. Zostały więc także rozważone wszelkie emisje tła, co przedstawiono na załącznikach graficznych do raportu. Analiza ta wykazała, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia wartości w powietrzu w odniesieniu do substancji określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości w odniesieniu dla niektórych substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, a co za tym idzie określone będą wymagania w zakresie ochrony powietrza.

Odnosząc się zaś do wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia § 9 ust. 1 pkt 3 lit. d m.p.z.p. podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że również w tym zakresie Stowarzyszenie nie przedstawiło jakichkolwiek dowodów wskazujących, że realizacja planowanej inwestycji naruszy zawarty w ustaleniach m.p.z.p. zakaz rozprzestrzeniania się drażniących woni poza teren, do którego właściciel posiada tytuł prawny. Zasadnie Sąd I instancji podkreślił, że takich uciążliwości nie stwierdzono również w toku kontroli prowadzonych przez uprawnione do tego organy. W odpowiedzi na powyższy zarzut inwestor wskazał, że dotychczas nie były wnoszone skargi na działalność zakładu.

Powyższe rozważania wskazują na niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 1 § 1 i 2 p.u.s.p. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezasadnie oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji art. 7, 77 i 80 k.p.a., jak i prawa materialnego - art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 18 m.p.z.p. i w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1, 2 oraz pkt 3 lit. d m.p.z.p. przez ich niezastosowanie.

Wszystkie poruszone w skardze kasacyjnej zagadnienia były przedmiotem oceny dokonanej przez organy administracji. Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie nie podziela tych wniosków nie stanowi podstawy do skutecznego postawienia zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a.

Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 18 m.p.z.p. zauważyć należy, że nie zasługiwał on na uwzględnienie, albowiem w skardze kasacyjnej nie wskazano na czym powyższe naruszenie miałoby polegać. § 6 ust. 1 pkt 18 m.p.z.p. zawiera definicję pojęcia "usług nieuciążliwych". Przedmiotowa inwestycja ma być zlokalizowana na terenie techniczno-produkcyjnym oznaczonym symbolem [...] o podstawowym przeznaczeniu pod lokalizację obiektów produkcyjnych, składów, magazynów o ograniczonej uciążliwości, niestwarzających zagrożeń dla istniejącej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Przeznaczenie tego terenu nie dotyczy więc usług nieuciążliwych.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.