Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 959/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, 61, 53 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 106, 57
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2018 r. sprawy ze skargi Parafii Rzymskokatolickiej [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją nr [...]z [...]stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...]przy ul. [...] w [...]od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...]sierpnia 2017 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działach ew. nr [...] i [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w Dzielnicy [...], utrzymało w mocy decyzję z dnia [...]sierpnia 2017 r.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Zarząd Dzielnicy [...] decyzją nr [...] z dnia [...]sierpnia 2017 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu wskazano, że teren inwestycji przy ul. [...]znajduje się w obrębie Osiedla [...], którego układ urbanistyczny i zespół budowlany ujęte zostały w gminnej ewidencji zabytków, utworzonej na mocy zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z [...].07.2012 r. Powołano, że w toku prowadzonego postepowania uzgodnieniowego [...]Konserwator Zabytków postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2017 r. nie uzgodnił decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i zachodziła więc przesłanka uniemożliwiająca wydanie pozytywnej decyzji. Wskazano, że uzgodnienia dokonano w terminie dwutygodniowym, a Inwestor nie skorzystał z możliwości złożenia zażalenia na to postanowienie.

Od powyższej decyzji odwołała się Parafia Rzymskokatolicka pw. [...] przy ul. [...] w [...], kwestionując zachowanie terminu dwutygodniowego. Zarzucono, że termin na uzgodnienie kończył się z dniem [...] maja 2017 r., a postanowienie nie zostało nadane w sposób wynikający z art. 57 § 5 k.p.a. Powołano, że postanowienie z [...].05.2017 r. wpłynęło do kancelarii Wydziału Obsługi Mieszkańców i Wydziału Architektury dopiero [...].05.2017 r., a więc uznać należy, że w ustawowym terminie [...] Konserwator Zabytków nie zajął stanowiska, a zatem projekt decyzji został uzgodniony pozytywnie.

Postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z [...] maja 2017 r. nie zostało zaskarżone przez stronę postępowania.

Po rozpoznaniu odwołania SKO w [...] wydało powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą wydania decyzji były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2017r., poz. 1073). Powołano, że zgodnie art. 60 ust. 1 cyt. ustawy decyzje o warunkach zabudowy, wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (o ile istnieje taki obowiązek) i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, zaś jak wynika z art. 53 ust. 5 powołanej ustawy uzgodnienia te winny być dokonane w formie postanowienia wydawanego na podstawie art. 106 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał, że organ dokonujący uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy, działa w ramach postępowania głównego, jednakże niezależnie od akcesoryjnego charakteru uzgodnień, ich wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyłącza to również możliwość weryfikacji postanowień opiniujących tak przez organ prowadzący postępowanie główne, jak również organ odwoławczy. Zatem dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne. Wskazano, że jak wynika z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Teren inwestycji przy ul. [...]znajduje się w obrębie Osiedla [...], którego układ urbanistyczny i zespół budowlany ujęte zostały w gminnej ewidencji zabytków, utworzonej na mocy zarządzenia nr [...]Prezydenta [...]z [...]lipca 2012 r., a zatem stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 60 ust. 1 upzp Wojewódzki Konserwator Zabytków jest uprawniony do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Organ odwoławczy ustalił, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został doręczony [...]Konserwatorowi Zabytków w dniu [...]maja 2017 r. (piątek), a zatem 2 tygodniowy termin do wydania postanowienia uzgadniającego wypadał w sobotę w dniu 20 maja 2017 r. Zważywszy, iż sobota uznawana jest za dzień równoważny z dniem wolnym od pracy, to termin do wydania postanowienia upływał w dniu [...]maja 2017 r., i w tym dniu zostało wydane przez [...]Konseiwatora Zabytków postanowienie Nr [...]z [...]maja 2017 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach ew. nr [...]i [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w dzielnicy [...]. Organ zauważył, że przywołany powyżej art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa wyłącznie początkowy bieg terminu (dzień doręczenia wystąpienia o uzgodnienie), zaś upływ tego terminu winien być liczony zgodnie z art. 57 § 2 kpa. Bez znaczenia w ocenie organu odwoławczego pozostaje kwestia daty doręczenia postanowienia uzgadniającego, albowiem w postępowaniu administracyjnym doręczenie decyzji (postanowienia) stanowi czynność materialno- techniczną. Wskazano, że postanowienie [...]Konserwatora jest ostateczne, a w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy, organ prowadzący postępowanie główne nie ma obowiązku kontrolowania postanowienia organu współdziałającego w takim zakresie, jak organ uprawniony do rozpoznania zażalenia na te postanowienia. Badanie to jest ograniczone tylko do takiego zakresu, aby organ prowadzący mógł stwierdzić, że rzeczywiście do uzgodnień doszło. Sformułowanie zaś zawarte w art. 53 ust. 4 ustawy, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" oznacza, że uzgodnienie negatywne jest przeszkodą do wydania decyzji głównej. Postanowienie uzgadniające wydawane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest częścią postępowania o ustalenie warunków zabudowy i jest ono wiążące dla organu wydającego decyzje główną.

Wskazano, że [...]Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, a zatem zaistniały przesłanki do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano, że wyznaczony przez ustawodawcę termin 2 tygodni na dokonanie uzgodnienia należy odnieść wyłącznie do organu pierwszej instancji, ponieważ w omawianym przepisie ustawodawca wskazał na obowiązki organu uzgadniającego, do którego formułowane jest wystąpienie o dokonanie uzgodnienia. Okoliczność doręczenia inwestorowi postanowienia uzgadniającego, jak również wskazanie w przywołanym powyżej przepisie, iż jest on jedynym podmiotem uprawnionym do zakwestionowania postanowienia, pozostaje bez wpływu na sposób liczenia 2 tygodniowego terminu. Doręczenie inwestorowi postanowienia uzgadniającego wywiera skutki procesowe wyłącznie w odniesieniu do niego jako strony postępowania, uprawnionej do wniesienia zażalenia. Z chwilą doręczenia rozstrzygnięcia rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia, który umożliwia inwestorowi zakwestionowanie stanowiska organu uzgadniającego. Doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną, a także umożliwia stronie możliwość zakwestionowania rozstrzygnięcia w postępowaniu przed organem II instancji. Nadto, doręczenie pism w postępowaniu administracyjnym, jak wynika z art. 39 k.p.a. może nastąpić za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), przez pracowników organu lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Obowiązek doręczenia ciąży na organie prowadzącym postępowanie, podczas gdy wskazywany przez skarżącego art. 57 § 5 k.p.a. jest adresowany do strony postępowania, nie zaś organu. Powołano również, że zgodnie z art. 16 ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Ponieważ postępowanie będące przedmiotem niniejszej sprawy zostało wszczęte przed dniem 1 czerwca 2017 r., do jej rozpoznania będą miały zastosowanie przepisy kpa w brzmieniu przed zmianą.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Parafia Rzymskokatolicka pw. [...]– reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Decyzji zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie:

- art. 53 ust 5 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm) poprzez przyjęcie, iż o fakcie zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w trybie art. 106 k.p.a. (lub o jego braku) decyduje data wydania postanowienia, a nie data jego wprowadzenia do obrotu prawnego,

- art. 110 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na przyjęciu, że postanowienie wchodzi do obrotu prawnego z chwilą jego wydania, a nie od chwili jego doręczenia.

Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji i zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że termin na wydanie postanowienia w przedmiocie uzgodnienia mijał [...] maja 2017 r., a zgodnie z art. 110 k.p.a., dopiero doręczenie postanowienie będzie stanowiło jego wprowadzenie do obrotu prawnego. Ani organ prowadzący postępowanie, ani Skarżąca nie otrzymali postanowienia organu uzgadniającego w terminie dwutygodniowym od dnia otrzymania przez niego decyzji do uzgodnienia. W związku z powyższym, w myśl art. 53 ust.5 zdanie 2 u.p.z.p. należy uznać, iż organ uzgadniający dokonał uzgodnienia decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja, ani ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2017r., poz. 1073).

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z art. 53 ust. 3 ww. ustawy wynika, że organ prowadzący postępowanie dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Natomiast z art. 53 ust. 4 pkt. 2 ustawy wynika zaś obowiązek uzgodnienia decyzji z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków.

Jak wynika zaś z art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, uzgodnienia te winny być dokonane w formie postanowienie wydawanego na podstawie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.

W przedmiotowej sprawie niewątpliwie zachodziła konieczność dokonania uzgodnień, albowiem teren inwestycji położony przy ul. [...]znajduje się w obrębie Osiedla [...], którego układ urbanistyczny i zespół budowlany ujęte zostały w gminnej ewidencji zabytków, utworzonej na mocy zarządzenia nr [...]Prezydenta [...] z [...].07.2012 r.

Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w przypadku formy współdziałania, gdy formą jest "uzgodnienie", organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem organu uzgadniającego (lub odmawiającego uzgodnienia). Zatem organ dokonujący uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy, działa w ramach postępowania głównego, jednakże niezależnie od akcesoryjnego charakteru uzgodnień, ich wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok z dnia 20 czerwca 2007 r. II OSK 922/06 (baza orzecz. Lex nr 340121 z glosą aprobującą G. Krawiec, Przegląd Prawa Publicznego 2009 Nr 2, s.75). Wyłącza to również możliwość weryfikacji postanowień opiniujących, tak przez organ prowadzący postępowanie główne, jak również organ odwoławczy. Zatem dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne. W przedmiotowej sprawie, jak ustalił organ odwoławczy, postanowienie [...]Konserwatora jest ostateczne.

[...]Konserwator Zabytków, Postanowieniem Nr [...] z [...].05.2017 r. znak: [...] ([...]) ([...]), nie uzgodnił decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...]w dzielnicy [...]. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja jest niedopuszczalna pod względem konserwatorskim. Powołano, że "powojenny [...] jest kontynuacją w pewnym sensie postępowej myśli urbanistycznej, która przeciwstawiała się nadmiernemu zagęszczeniu zabudowy mieszkaniowej i w sensie społeczno- przestrzennym nawiązuje do najlepszych tradycji budownictwa mieszkaniowego z okresu międzywojennego (B. Chmiel, L. Piskowski, J. Stępkowski "Muranów Południowy. Ocena wartości kulturowych. Propozycja ochrony", Warszawa 2002). W ww. publikacji, wśród propozycji ochrony konserwatorskiej, autorzy wymieniają m.in. zakaz wprowadzenia zabudowy uzupełniającej, która w istocie spowodowałaby dogęszczenie kameralnej w swoim charakterze zabudowy powojennej. Luźny układ budynków wraz z intencjonalnie niezabudowanymi działkami ew. nr [...] i [...]z obrębu [...], przeznaczonymi oryginalnie pod zieleń, widoczny jest nadal na analizowanym terenie przy ul. [...]. Realizacja 22-metrowego wielkogabarytowego obiektu mieszkalnego, który niemal całkowicie zapełniłby teren ww. działek, jest sprzeczna z zasadami kompozycji urbanistycznej tego osiedla. Teren na wschód od kościoła Św. [...]przy ul. [...] a al. [...]podzielony jest aktualnie wewnętrzną, osiedlową uliczką na dwie strefy: niższą oraz wyższą. Budynki mieszkalne zlokalizowane na wschód od ww. uliczki oraz w granicach ulic: [...],[...] oraz [...], tworzą rodzaj zamkniętej wyższej kompozycji usytuowanej na planie zbliżonym do litery P. Niższą zabudowę na zachód od ww. uliczki, tj. w miejscu, w którym zrealizowana miałaby być nowa, VI-kondygnacyjna inwestycja, tworzą II-kondygnacyjny budynek administracyjny oraz l-kondygnacyjne garaże. Planowane zamierzenie prowadzi więc nie tylko do dogęszczenia zabudowy ale także degradacji walorów urbanistycznych Osiedla [...], stanowiących podstawę ujęcia układu urbanistycznego i zespołu budowlanego ww. osiedla w gminnej ewidencji zabytków nieruchomych [...]. W świetle powyższego, należy uznać, że, realizacja nowego obiektu w lokalizacji ustalonej w przedłożonej decyzji o warunkach zabudowy jest niedopuszczalna pod względem konserwatorskim, gdyż planowane zamierzenie wpłynie negatywnie na walory zabytkowe ww. terenu."

Z akt sprawy wynika, że pismo z wnioskiem o uzgodnienie wpłynęło do [...]Konserwatora w dniu [...] maja 2017 r. (piątek), a więc dwutygodniowy termin na dokonanie uzgodnienia przypadał w sobotę [...] maja 2017 r,. zgodnie z brzmieniem art. 57 § 1 i 2 k.p.a. Natomiast z uwagi na fakt, że koniec terminu przypadał w sobotę, która była dniem ustawowo wolnym od pracy, to termin do wydania postanowienia upływał [...] maja 2017 r., zgodnie z § 4 ww. art. W tym miejscu wskazać należy, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte przed dniem 1 czerwca 2017 r., a więc do rozpoznania sprawy będą miały zastosowanie przepisy kpa w brzmieniu przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), zgodnie z treścią art. 16 tej ustawy.

W dniu [...]maja 2017 r. zostało wydane postanowienie przez [...]Konserwatora Zabytków, data wydania postanowienia widnieje na jego pierwszej stronie, również została tam umieszczona naklejka z wygenerowaną datą [...].05.2017 r. potwierdzającą fakt zaewidencjonowania korespondencji wychodzącej z Biura [...]Konserwatora Zabytków. Organ I instancji powołał również, że dowodem wysłania postanowienia w terminie, jest metryka sprawy znajdująca się w systemie [...]pod pozycjami [...], z której wynika, że postanowienie w dniu [...].05.2017 r. zostało wysłane do wszystkich stron postępowania, jak również do wiadomości [...]Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków.

Prawidłowo wskazał organ odwoławczy, że art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa wyłącznie początkowy bieg terminu, zaś upływ tego terminu winien być liczony zgodnie z art. 57 § 2 k.p.a. Termin dwutygodniowy jest niewątpliwie terminem, w czasie którego organ winien zająć stanowisko w sprawie, nie jest termin doręczenia rozstrzygnięcia wydanego w toku postępowania uzgodnieniowego. Z treści przepisu wynika jednoznacznie, że to organ ma zająć stanowisko w sprawie, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Przepis ten nie reguluje kwestii związanych z doręczaniem rozstrzygnięć wydawanych w ramach postępowań uzgodnieniowych. Kwestia doręczenia przedmiotowego rozstrzygnięcia jest już czynnością materialno-techniczną, która to czynność może polegać na osobistym odbiorze, bądź doręczeniu za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 201 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. 2016 poz. 1113, 1250, 1823, 1948 ze zm.), zgodnie z art. 39 k.p.a. Zasadnie również organ odwoławczy w zaskrzonej decyzji zauważył, że art. 57 § 5 k.p.a. jest skierowany do stron i reguluje kwestie zachowania terminów do wnoszenia pism procesowych.

W przedmiotowej sprawie [...]Konserwator Zabytków, w terminie wskazanym w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, odmówił uzgodnienia przesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez stronę i stało się ostateczne. W tej sytuacji organ prowadzący postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy był związany decyzją negatywną i to negatywne rozstrzygnięcie stanowiło przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji dla inwestora.

Niezasadny jest więc zarzut naruszenia art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również 110 k.p.a. w. zw. z art. 126. k.p.a. Zwrócić należy uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przesądzona jest kwesta związania decyzją administracyjną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 714/05 (publ. ONSA WSA 2006, Nr 5, poz. 132)"... decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie ma zaś na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Nie można podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji a momentem jej zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona (nie zakończone zostało postępowanie administracyjne). W postępowaniu administracyjnym załatwienie sprawy poprzedza moment, w którym strona ma możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem. Chwilą wydania decyzji (postanowienia) jest wobec tego data jej sporządzenia nie zaś doręczenia stronie. Data sporządzenia decyzji (postanowienia) wywołuje ponadto oznaczone skutki prawne. Zauważyć także należy, że z chwilą podpisania decyzji czy postanowienia tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, mamy do czynienia z wydaniem postanowienia w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje postanowienie, a dzień jego wydania jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej. Zasada związania rozciąga się zatem także na okres między wydaniem postanowienia a jego doręczeniem, postanowienie bowiem "istnieje" już w momencie wydania". W wyroku z dnia 12.05.2011 r. w sprawie II OSK 367/11 (LEX nr 1081777) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że "decyzja administracyjna wywiera wprawdzie skutki prawne dopiero z chwilą jej doręczenia stronie, co nie oznacza jednak, by wcześniej decyzja ta nie istniała. Już z chwilą podpisania decyzji mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji z sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i faktycznej decyzji".

Sąd działając z urzędu nie dostrzegł też w zaskarżonej decyzji, ani w decyzji organu I instancji, uchybień uzasadniających stwierdzenie nieważności, bądź ich uchylenia.

Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.