Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2577/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik asesor WSA Anna Fyda-Kawula Protokolant referent Magdalena Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2023 r. sprawy ze skargi Polskich Kolei Państwowych S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr DO-II.7610.297.2021.KC w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności gruntu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 17 sierpnia 2022 r. nr DO-II.7610.297.2021.KC Minister Rozwoju i Technologii (dalej: "Minister"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej: "Wojewoda") z 13 sierpnia 2021 r., nr SN-V.752.39.2019.9 odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa za odszkodowaniem z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności gruntu położnego w S., gmina W., obręb [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w W. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz stwierdzenia nabycia z tym samym dniem prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu wraz z prawem własności znajdujących się na nim budynków, lokali i innych urządzeń, na rzecz przedsiębiorstwa Polskie Koleje Państwowe S.A. (dalej: "PKP").

Decyzja Ministra wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wojewoda, działając na podstawie art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2542) dalej: "ustawa o komercjalizacji", oraz art. 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1984), decyzją z 13 sierpnia 2021 r. odmówił stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa za odszkodowaniem z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności przedmiotowego gruntu oraz stwierdzenia nabycia z tym samym dniem prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu wraz z prawem własności znajdujących się na nim budynków, lokali i innych urządzeń, na rzecz przedsiębiorstwa PKP.

Niezgadzając się z powyższą decyzją PKP wniosło odwołanie zarzucając jej naruszenia art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o komercjalizacji w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) dalej: "k.p.a.", poprzez mylne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej nabycie prawa własności przez Skarb Państwa i prawa użytkowania wieczystego przez PKP. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że PKP nie przedłożyło dowodów pozwalających stwierdzić, iż przedmiotowa nieruchomość pozostawała w jej władaniu w dniu 28 lutego 2003 r. oraz błędne uznanie, iż oświadczenie osób reprezentujących wnioskodawcę nie może stanowić podstawy do przyjęcia, iż przedmiotowy grunt był zajęty przez PKP w tej dacie, a także naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i przyjęcie wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że sporna nieruchomość nie pozostawała w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu PKP.

Minister decyzją z 17 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z 3 sierpnia 2021 r., uznając ją za prawidłową, wobec braku łącznego wystąpienia wszystkich przesłanek z art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o komercjalizacji. W uzasadnieniu wskazał, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania uwłaszczeniowego działka nr [...] o pow. [...] ha stanowiła dawniej część działki nr [...] o pow. [...] ha (zgodnie z zupełną treścią księgi wieczystej nr [...]). Podał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że według stanu na dzień 28 lutego 2003 r., grunt oznaczony jako działka nr [...], był własnością H. N. Wskazał, że aktualnie prawo własności do przedmiotowej nieruchomości przysługuje P. F. na podstawie umowy sprzedaży z [...] listopada 2003 r. Rep. A Nr [...], z której wynika, że H. N. sprzedała P. F. prawo własności działki nr [...] o pow. [...] ha, z której powstała m.in. działka nr [...] o pow. [...] ha, a umowa ta stała się podstawą wpisu prawa własności przedmiotowej działki na rzecz P. F. w księdze wieczystej nr [...].

Minister analizując zgromadzoną w sprawie dokumentację stwierdził, że z wypisu z rejestru gruntów z [...] lutego 2019 r. oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej z [...] lutego 2019 r. wynika jedynie, iż działka nr [...] oznaczona została w rejestrze gruntów jako inne tereny komunikacyjne. Podkreślił również, że ww. dokumenty opracowane zostały według stanu istniejącego w dniu ich podpisania, a nie według stanu istniejącego na nieruchomości w dniu 28 lutego 2003 r. Natomiast z mapy ewidencyjnej z 22 lutego 2019 r. nie wynika dokładny przebieg linii kolejowej przez działkę nr [...]. Z kolei z wypisu z ewidencji środków trwałych dotyczącego działki nr [...] wynika, iż na przedmiotowej działce znajduje się skarpa i podtorze wchodzące w skład linii [...], jednakże podkreślił, że na wypisie brak adnotacji, iż wykaz został sporządzony wg stanu na dzień [...] lutego 2003 r. Podał, że w aktach brak innych dokumentów wskazujących kiedy opisane powyżej budowle zostały wybudowane.

Wskazał, że niewykazanie przez wnioskodawcę PKP, iż przedmiotowy grunt wchodził w dniu 28 lutego 2003 r. w skład czynnej linii kolejowej nie pozwala także na stwierdzenie, iż przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w ww. dacie we władaniu PKP.

Stwierdził również, że z treści oświadczenia A. S. – Dyrektora Oddziału i D. O. - Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Eksploatacji z 9 kwietnia 2019 r. wynika, że grunt położony w obrębie [...], oznaczony jako działka nr [...] o pow. [...] ha, był w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu PKP. Jednakże zdaniem organu ww. oświadczenie samo w sobie nie potwierdza, aby działka nr [...] w dniu [...] lutego 2003 r. była we władaniu PKP. Podkreślił, że nie jest ono bowiem wystarczającym dokumentem potwierdzającym opisane w nim okoliczności, gdyż pochodzi od podmiotu będącego beneficjentem uwłaszczenia, a więc od bezpośrednio zainteresowanego w sprawie, zwłaszcza w sytuacji, gdy oświadczenie jest na dużym poziomie ogólności (bez powołania się na określone dokumenty, czy podania konkretnych czynności i dat ich wykonywania).

Minister podniósł, że pismami z 17 czerwca 2019 r. i z 14 sierpnia 2019 r. Wojewoda wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia materiału dowodowego (tj. ww. dokumentów dołączonych do wniosku wg stanu na dzień 28 lutego 2003 r.), oraz ustosunkowania się do zarzutów właścicieli przedmiotowej nieruchomości którzy wskazali, iż na nieruchomości brak jest infrastruktury kolejowej. Przedmiotowe działki miały być zajęte pod infrastrukturę kolejową w postaci drugiego toru kolejowego linii kolejowej [...], jednakże tor ten nigdy nie powstał w związku z czym na przedmiotowych nieruchomościach brak jest jakiejkolwiek infrastruktury kolejowej. Podkreślił jednocześnie, że pisma te pozostały bez odpowiedzi.

Odnosząc się natomiast do dołączonych do pisma z 31 sierpnia 2021 r., zatytułowanego "Uzupełnienie odwołania od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 13 sierpnia 2021 r.", dokumentów w postaci mapy sytuacyjnej sporządzonej wg stanu na dzień 1 maja 1982 r., mapy zmian i dwóch szkiców (datowane na kwiecień 1982 r.), Minister stwierdził, że nie potwierdzają one, aby grunt oznaczony jako działka nr 68/1 byt w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu PKP oraz w tej samej dacie był zajęty pod czynną linię kolejową. Podkreślił, że ww. dokumenty obrazują bowiem stan istniejący na przedmiotowym gruncie prawie 20 lat przed datą 28 lutego 2003 r. według, której ocenia się spełnienie przesłanek uwłaszczenia na podstawie art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o komercjalizacji.

W ocenie organu żaden ze zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów nie potwierdził, aby na przedmiotowym gruncie w dniu 28 lutego 2003 r. usytuowana była linia kolejowa w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym, a PKP w tej dacie miały tę nieruchomość we władaniu. Zatem brak było podstaw do stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. przez Skarb Państwa prawa własności przedmiotowego gruntu oraz nabycia z tym samym dniem prawa użytkowania wieczystego tego gruntu i prawa własności znajdujących się na nim budynków, lokali i innych urządzeń, na podstawie art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o komercjalizacji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło PKP zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego tj. art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nieprawidłową, niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ocenę zgromadzonych dowodów, a także poprzez niewyczerpanie środków dowodowych jak np oględziny czy opinia biegłego, które mogłyby usunąć wątpliwości organu co do posadowienia na nieruchomości elementów infrastruktury kolejowej według stanu na dzień 28 lutego 2003 r.;

2. przepisów prawa materialnego tj. art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o komercjalizacji w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i mylne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej nabycie prawa własności przez Skarb Państwa i prawa użytkowania wieczystego przez PKP gruntu oraz prawa własności znajdujących się na nim budowli, wchodzącego w skład linii kolejowej, położonej w S., gm. W., oznaczonego geodezyjnie jako obręb [...] S., ark. mapy [...], działka nr [...] o pow. [...] ha.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w motywach skargi, wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody w całości i wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Skarb Państwa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności wyżej opisanej nieruchomości oraz nabycie z tym dniem prawa użytkowania wieczystego działki i własności posadowionych na niej budowli, przez PKP za odszkodowaniem. Jak również o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Ewentualnie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargę jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Ministra nie narusza obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest prawidłowe.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 37a ustawy o komercjalizacji, zgodnie z którym grunty wchodzące w skład linii kolejowych, pozostające w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu Polskich Kolei Państwowych S.A., niestanowiące własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub Polskich Kolei Państwowych S.A., stają się z dniem 1 czerwca 2003 r. z mocy prawa własnością Skarbu Państwa za odszkodowaniem, z zastrzeżeniem ust. 7 (ust. 1). Do gruntów, o których mowa w ust. 1, Polskim Kolejom Państwowym S.A. przysługuje z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawo użytkowania wieczystego i prawo własności budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na tych gruntach (ust. 2).

Powyższe oznacza, że przesłankami warunkującymi zastosowanie powołanego przepisu są: zagospodarowanie gruntu w dniu 28 lutego 2003 r. infrastrukturą techniczną, która stanowi linię kolejową, władanie gruntem w rzeczonej dacie przez PKP oraz nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa, jednostce samorządu terytorialnego lub PKP prawa własności do tego gruntu. Przy tym, dla regulacji stanu prawnego gruntu w trybie art. 37a ustawy o komercjalizacji kluczowe znaczenie ma stan prawny i faktyczny tego gruntu istniejący w dacie 28 lutego 2003 r.

W sprawie niniejszej poza sporem jest, że została w niej spełniona przesłanka nieprzysługiwania Skarbowi Państwa, jednostce samorządu terytorialnego lub PKP prawa własności do spornego gruntu. Spór dotyczy natomiast tego czy przedmiotowy grunt był zajęty w dniu 28 lutego 2003 r. pod linię kolejową oraz pozostawał w tej dacie we władaniu PKP.

Zdaniem Ministra oświadczenie osób upoważnionych do reprezentowania PKP z 9 kwietnia 2019 r., zgodnie z którym działka nr [...] była w dacie 28 lutego 2003 r. we władaniu skarżącego, przy jednoczesnym braku dostatecznego wykazania istnienia w powołanej dacie na spornym gruncie linii kolejowej, nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że grunt ten pozostawał we władaniu PKP.

W zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że organ pierwszej instancji podejmował dodatkowe czynności mające na celu uzyskanie materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczne ustalenie przebiegu linii kolejowej na spornym gruncie oraz tego jakie dokładnie elementy infrastruktury kolejowej znajdowały się na tym gruncie w dniu 28 lutego 2003 r. Wobec braku odpowiedzi ze strony skarżącego Wojewoda uznał, że nie może opierać się wyłącznie na domniemaniu, że przedmiotowy grunt zajęty był we wskazanej dacie pod linię kolejową i wydał decyzję odmowną, zaś Minister argumentację tę podzielił utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Sąd powyższą ocenę organów w całości podziela.

Rację ma bowiem Minister, że znajdująca się w aktach dokumentacja, tj. wypis z rejestru gruntów sporządzony według stanu na dzień 22 lutego 2019 r., wyrys z mapy ewidencyjnej z [...] lutego 2019 r., wydruk z księgi wieczystej nr [...] oraz wypis z ewidencji środków trwałych znajdujących się na działce nr [...], została opracowana według stanu z dnia złożenia wniosku a nie według stanu z [...] lutego 2003 r. Dokumentacja ta potwierdza zatem jedynie, że działka nr [...] oznaczona została w rejestrze gruntów jako teren kolejowy. W wypisie z ewidencji środków trwałych zawarto wprawdzie opis urządzeń, ale brak jest dalszych informacji, w szczególności daty powstania danego środka trwałego oraz wskazania czy wymienione w wykazie elementy infrastruktury stanowiły w dniu [...] lutego 2003 r. fragment linii kolejowej. Wbrew stanowisku skarżącej, w okolicznościach niniejszej sprawy, jedynego i wystarczającego dowodu na okoliczność zajętości nieruchomości pod linię kolejową w dacie [...] lutego 2003 r. nie może stanowić oświadczenie osób uprawnionych do reprezentowania skarżącej jako zainteresowanej bezpośrednio wynikiem rozstrzygnięcia w sprawie. Tym samym jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia przez organy art. 37a ustawy o komercjalizacji.

Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania. Brak jest podstaw do uznania, że to organy nie dopełniły obowiązku wyczerpującego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Sąd podziela pogląd, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał bowiem nie na organie, lecz na skarżącym. Wyjaśnić trzeba, że wprawdzie zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ obowiązek prowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale nie zwalnia ona z inicjatywy dowodowej strony postępowania, o czym świadczy brzmienie art. 7 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, że organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), a następnie jego oceny z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Jednakże po nowelizacji art. 7 k.p.a. (dokonanej ustawą z 3 grudnia 2010 r.), strona nie może pozostać bierna w zbieraniu materiału dowodowego. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie przyjmuje się również, że obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji jej pasywnej postawy w tym zakresie (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3577/18).

Z przepisów k.p.a. normujących postępowanie dowodowe nie można bowiem wywodzić, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy strona, pomimo wezwania, środków takich nie przedstawia (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1830/11; z 9 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1203/15 oraz z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3581/18). Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia bowiem strony od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. akt Il GSK 3719/17). Sąd w składzie orzekającym powyższe poglądy orzecznictwa w całości podziela.

Zdaniem Sądu, brak jest przy tym podstaw do poszukiwania materiału dowodowego dotyczącego ustalenia przebiegu linii kolejowej na spornej nieruchomości, czy istniejącej na tym gruncie infrastruktury kolejowej, w innym miejscu jak tylko u wnioskodawcy, czyli skarżącego. Z istoty zarządzania infrastrukturą kolejową wynikają bowiem określone obowiązki związane z utrzymywaniem eksploatowanych linii kolejowych. Powyższe, w ocenie Sądu, uzasadnia w realiach rozpoznawanej sprawy poszukiwanie właśnie u PKP stosownych informacji dotyczących elementów infrastruktury kolejowej zlokalizowanej na działce nr [...].

Wskazać trzeba, że przed wystąpieniem z żądaniem wszczęcia postępowania w trybie art. 37a ustawy o komercjalizacji, obowiązkiem skarżącego było staranne przygotowanie całości dokumentacji potwierdzającej w sposób nie budzący wątpliwości zajętość spornego gruntu w dniu 28 lutego 2003 r. pod linię kolejową oraz władanie przez PKP spornym gruntem w rzeczonej dacie. Tymczasem skarżący przedstawił dokumenty wykazujące stan na gruncie istniejący na datę o wiele późniejszą niż relewantna dla przedmiotowego postępowania data 28 lutego 2003 r. Przedstawił bowiem wypis z rejestru gruntów oraz wyrys z mapy ewidencyjnej według stanu na 22 lutego 2019 r. zaś wypis z ewidencji środków trwałych dotyczący spornej działki, z KW oraz oświadczenie osób uprawnionych wg stanu aktualnego. Dokumenty dołączone do pisma z 31 sierpnia 2021 r., jak słusznie zauważył Minister, obrazują stan istniejący na przedmiotowym gruncie prawie 20 lat przed datą 28 lutego 2003 r.

Nie można zatem potwierdzić, co prawidłowo ocenił organ odwoławczy, istnienia na spornym gruncie w dniu 28 lutego 2003 r. wskazanych w tym dokumencie: rowu odwadniającego, skarpy oraz podtorza. Z kolei, sama treść oświadczenia skarżącego nie świadczy o tym, jak słusznie wskazał organ, że sporny grunt w dniu 28 lutego 2003 r. pozostawał we władaniu PKP.

Sąd zauważa, że Wojewoda dwukrotnie wzywał skarżącego pismami z 17 czerwca 2019 r. oraz 14 sierpnia 2019 r. do wyjaśnienia powstałych w sprawie wątpliwości, w tym związanych z brakiem infrastruktury kolejowej na przedmiotowym gruncie i przedstawienia właściwych dokumentów potwierdzających zajętość spornego gruntu pod linię kolejową w dacie 28 lutego 2003 r. Skarżący jednak na powyższe wezwania organu nie udzielił odpowiedzi, choć niewątpliwie leżało to w jej interesie jako strony postępowania.

Wobec powyższego, za niezasadne uznać trzeba podniesione w skardze zarzuty niedopełnienia przez organy obowiązków dotyczących prowadzonego postępowania dowodowego skoro obowiązek prowadzenia przez organ postępowania dowodowego nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że strona zwolniona jest od dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje lub które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zwłaszcza wtedy gdy nieudowodnienie określonego faktu dotyczącego strony może doprowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa także na stronie. Jeżeli więc istnieją jakiekolwiek dowody mające wpływ na inne niż w decyzji rozstrzygnięcie w sprawie, strona powinna je przedłożyć, ponieważ w swoim dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Brak takiej aktywności może pociągnąć negatywne dla niej skutki.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.