Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1426/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 200, art. 205 ust.1, art. 145 ust.1 pkt.1 lit.b
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 77 ust.1, art.7,
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2024 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2021 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 7 marca 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO", "Kolegium"), działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r. poz. 775, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570 z późn. zm.) utrzymało w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję z 29 listopada 2021 r. nr [...], Prezydenta m.[....] orzekającej o zatrzymaniu M. T. (dalej: "Strona", "Skarżący"), prawa jazdy nr [...] wydanego 18 maja 2001 r. przez Prezydenta m. [...] nr druku [...] na okres trzech miesięcy tj. od dnia 23.09.2021r. do dnia 23.12.202Ir. włącznie i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że 24 września 2021 r. do Prezydenta m. [...] wpłynęła informacja z Komendy Stołecznej Policji, o tym że w 23 września 2021 r. w W., Strona kierując pojazdem, przekroczyła na obszarze zabudowanym dopuszczalną prędkość, prędkość dopuszczalna 80 km/h, prędkość zmierzona 140 km/h. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że Strona przyjęła mandat kamy seria [...] numer [...]. SKO dodało, że z przedstawionego przez Stronę mandatu oraz pokwitowania zatrzymania dokumentu wynika, iż nastąpiło przekroczenie prędkości o 40,5 km/h.

Kolegium następnie wyjaśniło, że 9 listopada 2021 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji wraz z kserokopią notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji dotyczącą zatrzymania Strony. W treści notatki wskazano, iż w mandacie oraz w pokwitowaniu zatrzymania dokumentu omyłkowo wpisano "błędną przekroczoną prędkość o 40,5 km/h zamiast prawidłowej przekroczonej prędkości o 60,5 km/h". Z notatki tej wynika także, że kierujący przy ograniczeniu do 80 km/h poruszał się z prędkością 140,5 km/h.

Pismem z 18 listopada 2021 r. Prezydent m. [...] zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy, a 29 listopada 2021 r. Prezydent m. [...] decyzją nr [...], wydaną na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1212, dalej: "u.k.p."), orzekł o zatrzymaniu Stronie prawa jazdy nr [...] wydanego 18 maja 2001 r. przez Prezydenta m. [...] nr druku [...] na okres trzech miesięcy tj. od dnia 23 września 2021 r. do 23 grudnia 2021 r. włącznie i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji Kolegium wyjaśniło, że decyzja wydawana przez właściwego starostę na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. nie jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego, a organ administracyjny związany jest uzyskaną informacją w związku z przekroczeniem przez kierowcę dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

SKO stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie mając na względzie dokumenty przedstawione przez Stronę organ administracyjny przeprowadził postępowanie wyjaśniające, zgodnie ze stanowiskiem Komendy Stołecznej Policji doszło do przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h, w związku z czym organ administracyjny jest tym stanowiskiem związany. SKO uznało, że organ administracyjny I instancji ani też Kolegium nie są organami właściwymi do prowadzenia postępowania w zakresie należącym do właściwości Policji. Kolegium stwierdziło, że organy administracji nie mają żadnych kompetencji w zakresie badania, czy w sposób prawidłowy zostały przeprowadzone czynności kontroli prędkości pojazdu, w związku z tym wszelkie argumenty prowadzące do podważenia ustalonego przez Policję stanu faktycznego w sprawie, nie mogą być uwzględnione.

Skarżący zaskarżył decyzję SKO z 7 marca 2024 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc w skardze o uchylenie decyzji obu instancji a w piśmie procesowym z 22 czerwca 2024 r., o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:

1) wydanie decyzji z pominięciem stanu faktycznego oraz kluczowego, obiektywnego dowodu, który bezsprzecznie i jednoznacznie wskazywał stan faktyczny odmienny od tego będącego przedmiotem wydanej decyzji,

2) oparcie wadliwej decyzji na wątpliwej jakości subiektywnych i nieprawdziwych informacjach, a zatem bezpodstawne sankcjonowanie przez decyzję nieprawdziwego stanu rzeczy - poświadczenie nieprawdy,

3) pominięcie część zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

4) nie odniesienie się przez organ wydający do istotnych wniosków, części zarzutów, istotnych materiałów i okoliczności, pomimo podstaw, a nawet konieczności wzięcia pod uwagę pominiętych materiałów,

5) naruszenie szeregu różnych przepisów, w tym w szczególności:

a) art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1c u.k.p.

b) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12 oraz art. 13 K.p.a.,

c) oraz innych.

6) pozbawienie Skarżącego przysługujących mu praw, w szczególności prawa do rzetelnego rozpatrzenia sprawy przez organ oraz prawa do sprawiedliwego rozstrzygnięcia,

7) zaniedbania przy rozpatrywaniu sprawy prowadzące do wydania błędnej decyzji i eskalacji sporu,

8) brak poszanowania porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej,

9) niegodne urzędników państwowych działania powodujące utratę zaufania obywatela do władzy publicznej,

10) bezpodstawne stosowanie nieuzasadnionych represji w stosunku do obywatela,

11) współudział w procederze uporczywego nękania obywatela przez osoby reprezentujące tzw. wymiar sprawiedliwości,

12) podjudzanie do zachowań wykraczających poza normy społeczne, w tym do łamania prawa,

13) wskazanie niewłaściwego organu w postaci Starosty [...] jako tego, który rzekomo miał w sprawie jakiś obowiązek.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Po przeanalizowaniu sprawy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W przedmiotowej sprawie Skarżącemu zostało zatrzymane prawo jazdy na okres trzech miesięcy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p.

Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy: kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Jak wynika z ust. 1c tego artykułu, starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4, 5 lub 7, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności.

W przedmiotowej sprawie, postępowanie administracyjne zostało zainicjowane informacją z Komendy [...] Policji, o tym że w 23 września 2021 r., o godz. 20:19, na ul. W.w Warszawie, Skarżący kierując pojazdem, przekroczył na obszarze zabudowanym dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h. Z informacji wynika, że prędkość obowiązująca wynosiła 80 km/h, a prędkość zmierzona – 140 km/h.

Podkreślenia jednak wymaga, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się notarialnie potwierdzone kopie: przyjętego przez Skarżącego mandatu karnego seria [...] numer [...] oraz pokwitowanie zatrzymania dokumentu z 23 września 2021 r. seria [...] nr [...], z których jednoznacznie wynika, iż nastąpiło przekroczenie prędkości o 40,5 km/h.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również notatka urzędowa sporządzona 7 listopada 2021 r., przez policjanta, który dokonał kontroli drogowej 23 września 2021 r. pojazdu, którym kierował Skarżący i który nałożył na Skarżącego mandat karny. Z notatki wynika, że w mandacie karnym oraz w pokwitowaniu zatrzymania dokumentu omyłkowo zostało wpisane przekroczenie prędkości o 40,5 km/h zamiast prawidłowej przekroczonej o 60,5 km/h. Z notatki wynika, że kierujący przy ograniczeniu 80 km/h poruszał się z prędkością 140,5 km/h.

Należy zatem zauważyć, że powyższe cztery dokumenty stanowiące dowody w niniejszej sprawie zawierają trzy różne informacje o przekroczeniu prędkości przez Skarżącego 23 września 2021 r. Z mandatu karnego oraz pokwitowania zatrzymania dokumentu wynika, że Skarżący przekroczył prędkość o 40,5 km/h. Z informacji inicjującej postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wynika, że Skarżący przekroczył prędkość o 60 km/h. Z notatki urzędowej policjanta wynika natomiast, że Skarżący przekroczył prędkość o 60,5 km/h.

SKO powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie 7 sędziów z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18 podniosło, że organ administracyjny związany jest uzyskaną informacją w związku z przekroczeniem przez kierowcę dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym i, że organy administracji nie mają żadnych kompetencji w zakresie badania, czy w sposób prawidłowy zostały przeprowadzone czynności kontroli prędkości pojazdu, w związku z tym wszelkie argumenty prowadzące do podważenia ustalonego przez Policję stanu faktycznego w sprawie, nie mogą być uwzględnione.

Sąd zauważa jednak, że w niniejszej sprawie nie chodzi o badanie, czy w sposób prawidłowy zostały przeprowadzone czynności kontroli prędkości pojazdu, lecz o ustalenie, czy w sprawie rzeczywiście doszło do przekroczenia przez Skarżącego dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W niniejszej sprawie informacja z 23 września 2021 r. pochodząca z Komendy [...] Policji nie może być dla organów administracji wiążąca ponieważ Skarżący przedstawił dwa dokumentu urzędowe zaprzeczające danym wskazanym w tej informacji, co do przekroczonej prędkości. Organ I instancji słusznie podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia rozbieżności wynikających z materiału dowodowego, jednak w żaden sposób nie ocenił uzyskanej notatki urzędowej z 7 listopada 2021 r. i nie odniósł jej do pozostałych dowodów w sprawie. Podobnie nie zrobiło tego Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznając, że jest związane stanowiskiem Komendy [...] Policji w kwestii przekroczenia przez Skarżącego dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h, co wynika zarówno z informacji z 23 września 2021 r. oraz z notatki urzędowej z 7 listopada 2021 r.

W ocenie Sądu organy w niniejszej sprawie nie wyjaśniły w sposób przekonywujący rozbieżności wynikających ze zgromadzonej dokumentacji w zakresie kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, naruszając tym samym przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie na Skarżącego został nałożony mandat karny oraz zostało Skarżącemu zatrzymane prawo jazdy za przekroczenie dozwolonej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Tymczasem z mających potwierdzić tę okoliczność dowodów, a więc mandatu karnego oraz pokwitowania zatrzymania dokumentu wynika, że przekroczenie dopuszczalnej prędkości wynosiło 40,5 km/h. Są to dwa podstawowe dokumenty odnoszące się bezpośrednio do okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, które w tym zakresie zakwestionował organ Policji (informacja z 23 września 2021 r. oraz notatka urzędowa z 7 listopada 2021 r.), jednak nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego Jego stanowisko. Organy administracji natomiast oparły się wyłącznie na niepotwierdzonym w przekonywujący sposób stanowisku organu Policji.

Tymczasem jak wynika z art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).

Sąd stwierdza, że organy obu instancji wydając decyzje w przedmiotowej sprawie nie spełniły powyższych wymogów procedury administracyjnej nie wyjaśniając w sposób nie budzący wątpliwości kluczowej okoliczności faktycznej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a więc czy Skarżący przekroczył dozwoloną prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższe stanowisko Sądu i podejmie działania mające na celu rozstrzygniecie wątpliwości wynikających ze zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy.