Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1934/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i n.
journal: Dz.U. 2023 poz 1630
law: Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t.j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 października 2023 r. nr SKO.PSW/41.5/2952/2023/20354 w przedmiocie dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia 28 sierpnia 2023 r., znak [...].


UZASADNIENIE

Wójt Gminy L. decyzją z dnia 28 sierpnia 2023 roku, znak [...], działając na podstawie art. 104 i in. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej k.p.a.), art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 1630 – dalej: u.d.w.) i in., odmówił G. G. (dalej: strona, skarżąca) przyznania prawa do dodatku węglowego.

W treści uzasadnienia wskazano m. in., że wniosek jest kolejnym wnioskiem o wypłatę dodatku węglowego, dotyczącym tego samego adresu miejsca zamieszkania. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku organ ustalił, iż strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe pod ww. adresem. Organ przeprowadził wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania wnioskodawczyni, podczas którego potwierdzono, że pod wskazanym adresem istnieją dwa lokale mieszkalne. Budynek posiada klatkę schodową, która prowadzi do lokalu na piętrze. Lokal na parterze jest zamknięty, oddzielony drzwiami od klatki schodowej. Budynek posiada jedno wejście, który jest częścią wspólną dla mieszkańców budynku. Z akt sprawy wynika, że strona złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu do Starosty w dniu 23 stycznia 2023 r. Wnioskodawczyni przedłożyła w organie kopię zaświadczenia wydanego w dniu 25 stycznia 2023 r. przez Starostę [...], iż w budynku istnieją samodzielne lokale mieszkalne. Organ stwierdził, że podjęte działania formalne przez stronę w efekcie nie doprowadziły do ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych, pomimo iż zaświadczenie o samodzielności lokali zostało wydane już 25 stycznia 2023 r. Strona nie podjęła żadnych dalszych czynności formalnych od stycznia 2023 r. w celu wyodrębnienia lokalu. Ustawodawca skutki prawne wiąże z brakiem możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym samym adresem w odrębnych lokalach w terminie do 30 listopada 2022 r., a nie z faktem złożenia dokumentów (dokonania czynności w sensie formalnym) w terminie do 30 listopada 2022 r. Podjęcie jedynie dodatkowych czynności (dokonania czynności w sensie formalnym, tj. złożenia dokumentów związanych z wyodrębnieniem lokalu lub ustaleniem odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych nie może wiązać skutków prawnych, polegających na przyznaniu dodatku węglowego stronie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła strona. Wskazano m. in., że w nieruchomości prowadzone są dwa gospodarstwa domowe. Faktycznie w budynku są dwa wejścia. Nie było możliwe nadanie odrębnego adresu, co zostało potwierdzone urzędowo.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO), decyzją z dnia 23 października 2023 roku, nr SKO.PSW/41.5/2952/2023/20354, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona nie podjęła skutecznie prawem wymaganych działań mających na celu ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach. Tym samym nie spełnia przesłanek ustawowych uprawniających do przyznania dodatku węglowego.

Skargę na powyższą decyzję SKO wniosła strona. Powtórzyła argumentację z odwołania. Dodała, że jest dyskryminowana i traktowana inaczej niż inne osoby, które otrzymały dodatek.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie uprzednio wyrażone stanowisko w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1634 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.w., dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 438 ze zm.), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.

Przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 u.d.w.).

Art. 2 ust. 3c u.d.w. stanowi, że w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła.

Z kolei art. 2 ust. 3d u.d.w. stwierdza, że w przypadku, o którym mowa w ust. 3c, gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową.

Należy wskazać, że cytowane przepisy posługują się pojęciem "gospodarstwa domowego". Przez "gospodarstwo domowe" (o czym stanowi art. 2 ust. 2 u.d.w.), rozumie się:

1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo

2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe).

Organy bardzo pobieżnie oceniły i odniosły się do stanu faktycznego sprawy. Organ I instancji pisze, że strona nie podjęła żadnych dalszych czynności formalnych od stycznia 2023 r. w celu wyodrębnienia lokalu. Ta z kolei w odwołaniu zarzuciła, że nie było możliwe nadanie odrębnego numeru lokalu, co zostało potwierdzone urzędowo przez Starostwo i Wydział Meldunkowy Urzędu Gminy oraz zgłoszone do organu. Wykazywała zatem, że starania podejmowała, jednak bezskutecznie. SKO z kolei szeroko opisało stan faktyczny i prawny sprawy, a odnosząc się do zarzutów wskazało właściwie tyle, że "(...) strona nie podjęła skutecznie prawem wymaganych działań mających na celu ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach. Tym samym, strona nie spełnia przesłanek ustawowych uprawniających do przyznania dodatku węglowego." Uzasadnienie takie nie odnosi się do zarzutów odwołania i nie poddaje się kontroli, bowiem motywy są bardzo lakoniczne.

Należało w decyzjach także poczynić konkretne ustalenia w zakresie kwalifikacji "gospodarstwa domowego". Oparto je bowiem na treści art. 2 ust. 3c – 3d u.d.w., które dotyczą sytuacji, gdy "pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe." Czym innym jest istnienie różnych lokali w budynku, a czym innym prowadzenie odrębnych gospodarstw domowych. W różnych lokalach mogą bowiem funkcjonować osoby, które faktycznie, w konkretnej sytuacji, prowadzą jedno gospodarstwo domowe.

W tym kontekście należało zatem wykazać precyzyjnie, czy można mówić o istnieniu jednego, czy też dwóch gospodarstw domowych w jednym budynku. Konieczne było jednoznaczne ustalenie i odniesienie się do kwestii, czy np. rachunki za prąd, wodę, itp. były płacone odrębnie (jeśli zamontowano odrębne liczniki, bądź "podliczniki" do poszczególnych gospodarstw domowych), czy wspólnie (np. czy opłacała je jedna osoba i która). W ramach jednego gospodarstwa domowego następuje bowiem "wspólne gospodarowanie" (w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 2 u.d.w.), a w ramach odrębnych gospodarstw – odrębne gospodarowanie. Brak precyzyjnych ustaleń w decyzjach w tym zakresie nie pozwala Sądowi na zweryfikowanie stanu faktycznego.

Organ odwoławczy podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu.

Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu.

Treści rozstrzygnięcia Sąd nie przesądza, bowiem nie pozwalają na to niepełne ustalenia faktyczne.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

-----------------------

Sygn. akt II SA/Gl 1934/23