Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124b ust. 1, art. 113 ust. 6 i 7, art. 124 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski NSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia nieruchomości - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. "A" S.A. z/s w [....] zwróciła się do Starosty Powiatu [...] o zobowiązanie właściciela działki nr [...] położonej w miejscowości S., gm. [...], względnie zobowiązanie osoby, której przysługują inne prawa rzeczowe do ww. działki, do udostępnienia Spółce wnioskowanej nieruchomości, w celu wykonania remontu napowietrznej linii energetycznej 110 kV. Spółka wskazała, że zgłoszone żądanie opiera na treści art. 124b ust. 1 – 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 65 z późn. zm.) – dalej: "u.g.n.".

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], Starosta Powiatu [...] odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w S., poprzez jej udostępnienie "A" S.A. w zakresie objętym wnioskiem. Zdaniem organu I instancji, wymiana słupów na całej długości linii energetycznej B. – S., wraz z modernizacją lub wykonaniem nowych konstrukcji słupowych i fundamentów, a także wykonaniem nowych przewodów, nie stanowi remontu istniejącej linii, lecz jej przebudowę. To zaś wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku Spółki, jako że przepis art. 124b ust. 1 u.g.n. przewiduje możliwość zobowiązania podmiotu do udostępnienia nieruchomości wyłącznie w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii linii energetycznej. Starosta zaznaczył przy tym, że wnioskodawca nie przedłożył pełnej dokumentacji projektowej dotyczącej planowanych prac na całym obiekcie liniowym, wobec czego wyrażona ocena opiera się wyłącznie na materiale dowodowym zgromadzonych w aktach sprawy. Niemniej w ocenie Starosty jest on wystarczający do merytorycznego rozpatrzenia wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 124b ust. 1 u.g.n.

"A" S.A. wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie:

I. art. 7, art. 77 § 1, art. 11, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez niedokonanie wnikliwej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak wyjaśnienia stanu faktycznego i wszystkich okoliczności niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia;

II. art. 124b ust. 1 u.g.n. w związku z art. 3 pkt 8 oraz art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że planowana inwestycja polegająca na remoncie napowietrznej linii energetycznej 110 kV przebiegającej na trasie B. – S. nie ma charakteru remontu, a stanowi jej przebudowę i nie spełnia przesłanek określonych w art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami;

III. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 833 z późn. zm.), poprzez nieuwzględnienie przy rozpatrywaniu wniosku obowiązku przedsiębiorstwa energetycznego do utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r nr [...], Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty Powiatu [...] i orzekając w tym zakresie zobowiązał właściciela lub osoby, którym przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, położonej w miejscowości S. gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, do udostępnienia tej nieruchomości "A" S.A., w celu wykonania czynności związanych z remontem napowietrznej linii energetycznej 110 kV na trasie B. – S. , polegających na wymianie istniejącego słupa na nowy słup kratowy serii [...]. Jednocześnie organ odwoławczy określił obszar nieruchomości podlegający udostępnieniu, określił sposób realizacji obowiązku udostępnienia nieruchomości, zobowiązał Spółkę do dokonania protokolarnego opisu stanu nieruchomości przed przystąpieniem do wykonania robót oraz do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, względnie zapłaty odszkodowania, oraz ustalił, ze obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Wojewoda podniósł, że jak wynika z informacji uzyskanych od Sądu Rejonowego w [...], dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w S., nie został założona i nie jest prowadzona księga wieczysta. Natomiast wskazana w ewidencji gruntów i budynków księga wieczysta nr [...] prowadzona jest dla nieruchomości położonej w P. Wprawdzie z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] w S. stanowi własność J. G., zmarłej [...] października 2013 r., jednak ewidencja gruntów i budynków nie korzysta z rękojmi wiary publicznej w zakresie podmiotów, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości. Zakwalifikowania działki nr [...] jako nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym nie zmienia również fakt, że po zmarłej J. G. zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe przed Sądem Rejonowym w [...], w wyniku którego spadek nabyli R. G. i M. G. – każdy po ½ części. Do dnia wydania decyzji nie zostało bowiem uregulowane prawo własności działki nr [...].

Odnosząc się zaś do oceny planowanego zamierzenia inwestycyjnego organ odwoławczy podniósł, że w jego ocenie zakres prac planowanych na przedmiotowej nieruchomości mieści się w pojęciu remontu, a nie przebudowy czy odbudowy, gdyż, jak wskazał to również sam wnioskodawca, nie dojdzie do zmiany długości ani lokalizacji linii oraz paramentów użytkowych linii, takich jak: napięcie, moc czy wytwarzane pole elektroenergetyczne. Jedyna rzecz jaka zostanie wymieniona to stare ponad 50-letnie słupy na nowe, które wprawdzie będą posiadały inne wymiary niż pierwotne, jednakże obecne przepisy (normy PN-EN 50341-1:2005 i PN-EN 50341-3:22:2010) nie dopuszczają możliwości montażu słupów wyprodukowanych w okresie budowy tejże linii tj. w latach 1959 - 1960. Zastąpienie starych słupów nowymi nie spowoduje również, że w miejsce pierwotnej linii powstanie "nowa substancja" gdyż wykonywanie w istniejącym obiekcie liniowym robót budowlanych polegać będzie na odtworzeniu stanu pierwotnego, niebędącego bieżącą konserwacją. Ponadto definicja remontu dopuszcza możliwość zastosowania wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym.

Zdaniem Wojewody [...], w realiach opisywanej sprawy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., uprawniające do wydania wnioskowanej decyzji. Planowane prace stanowią remont linii energetycznej, a nieuregulowany stan prawny nieruchomości wyklucza prowadzenie skutecznych negocjacji Spółki z innymi podmiotami w przedmiocie uzyskania zgody na wejście na teren nieruchomości. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne udostępnienie Spółce nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w S., w zakresie wskazanym przez Spółkę we wniosku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, R. G. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [....] oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 124a w zw. z art. 124b w zw. z art. 113 ust. 6 i 7 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w S. ma nieuregulowany stan prawny. Skoro prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] o stwierdzeniu nabycia spadku zostało przekazane Staroście jako organowi właściwemu do spraw ewidencji gruntów i budynków, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że działka nr [...] posiada nieuregulowany stan prawny. W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, właściciel nieruchomości jest znany zarówno stronie wnioskującej o wydanie decyzji, jak również organom administracji.

Z kolei przyjęcie, że planowane prace stanowią remont istniejącej linii energetycznej a nie jej przebudowę, stanowiło w ocenie skarżącego naruszenie art. 124b ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 3 pkt 7a i 8 ustawy Prawo budowlane. Zmiana słupów na większe i wyższe na całej długości linii energetycznej oraz zamontowanie nowych przewodów stanowi przebudowę linii energetycznej w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane i z całą pewnością nie może być traktowane jako remont obiektu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Wojewoda wskazał na brak legitymacji skargowej skarżącego, będącej pochodną objęcia zaskarżoną decyzją nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ wskazał z kolei na wydanie decyzji na podstawie i zgodnie z obwiązującymi przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Dokonując takiej kontroli Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga R. G. podlega oddaleniu.

Na wstępie wymaga wskazania, że zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Sąd nie podziela stanowiska Wojewody o braku istnienia interesu prawnego po stronie skarżącego do zaskarżenia decyzji orzekającej o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości, z tego tylko powodu, że nieruchomość został uznana za nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym. Zdaniem Sądu fakt wydania zaskarżonej decyzji o charakterze reformatoryjnym w postępowaniu, w którym skarżący został uznany za stronę postępowania przez organ I instancji, jest spadkobiercą J. G., a Spółka prowadziła z nim rokowania, uprawnia R. G. do skutecznego wniesienia skargi.

Oceniając natomiast zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa wskazać należy, że zgodnie z art. 124b ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności.

Przepis art. 124b ust. 1 u.g.n. wprowadza specyficzną formę wywłaszczenia, co z kolei w myśl art. 112 ust. 1 i 2 u.g.n. łączyć należy z realizacją celów publicznych. Wskazana regulacja daje przedsiębiorstwom energetycznym (i niektórym innym) instrument pozwalający na realizację celów publicznych (wymienionych w art. 6 pkt 2 u.g.n.), których obowiązek realizacji nałożony został na nie np. przepisami Prawa energetycznego, co wiąże się z koniecznością utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia odbiorców w paliwa lub energię. Art. 124b u.g.n. służyć ma przedsiębiorcy przesyłowemu (energetycznemu), umożliwiając mu dostęp do ciągów, przewodów i urządzeń przesyłowych, którego nie zapewnia mu art. 124 ust. 6 u.g.n. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19.10.2017 r. II SA/Po 698/17; dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaga ponadto wskazania, że zgodnie z art. 124a u.g.n., przepis m.in. art. 124b stosuje się odpowiednio do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym.

Sąd podziela stanowisko Wojewody odnośnie zakwalifikowania planowanej inwestycji jako remontu. Stosownie do art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robot budowlanych polegających między innymi na remoncie obiektów budowlanych (pkt 1), przebudowie sieci gazowych oraz elektroenergetycznych innych niż wymienionych w ust. 1 pkt 19a lit. a (pkt 11). Zgodnie z ust. 3 art. 29 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26 marca 2019 r. II SA/Rz 65/19, że art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, w stosunku do przebudowy sieci gazowych oraz elektroenergetycznych wprowadza wyjątek od uzyskania pozwolenia na budowę dla tego typu robót budowlanych. Dlatego nie można w tym przypadku stosować ogólnej definicji przebudowy zawartej w art. 3 pkt 7a tej ustawy. Granice robót budowlanych, dla których wymagane jest tylko zgłoszenie na remont sieci oraz przebudowę sieci elektroenergetycznych innych niż wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1a lit. a) wyznacza ust. 3 art. 29 ustawy Prawo budowlane oraz art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.) – dalej: "u.p.z.p.". Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p stanowi, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Z wymienionego przepisu wynika, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku remontu, przebudowy lub montażu jest wymagana, gdy: 1) powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego; 2) zmiany formy architektonicznej; 3) są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska; 4) wymagają pozwolenia na budowę. Sąd zwraca też uwagę, że ustawodawca nie zostawił organom orzekającym żadnego marginesu uznania. gdyż użył zwrotu: "nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane", przy spełnieniu przesłanek wynikających z ust. 2 art. 50 u.p.z.p.

Skoro na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane przy remoncie oraz przebudowie sieci elektroenergetycznych (innych niż wymienione w ust. 1 pkt 19a lit. a) zostały wyłączone z uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i uzyskania pozwolenia na budowę, w przypadku konieczności uzyskania przez inwestora dostępu do nieruchomości, na której jest zlokalizowana ta inwestycja w celu uzyskania do niej dostępu to należy zastosować tryb wynikający z art. 124b ust. 1 i 2, pomimo tego, że w przepisie tym nie została literalnie wprowadzona instytucja przebudowy.

Słusznie wskazał Wojewoda w zaskarżonej decyzji, że zakres prac planowanych na przedmiotowej nieruchomości mieści się w pojęciu remontu, a nie przebudowy czy odbudowy, gdyż, jak wskazał to również sam wnioskodawca, nie dojdzie do zmiany długości ani lokalizacji linii oraz parametrów użytkowych linii, takich jak: napięcie, moc czy wytwarzane pole elektroenergetyczne. Jedyna rzecz jaka zostanie wymieniona to stare ponad 50-letnie słupy na nowe, które wprawdzie będą posiadały inne wymiary niż pierwotne, jednakże obecne przepisy (normy PN-EN 50341-1:2005 i PN-EN 50341-3:22:2010) nie dopuszczają możliwości montażu słupów wyprodukowanych w okresie budowy tejże linii tj. w latach 1959 - 1960. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że zastąpienie starych słupów nowymi nie spowoduje również, że w miejsce pierwotnej linii powstanie "nowa substancja" gdyż wykonywanie w istniejącym obiekcie liniowym robót budowlanych polegać będzie na odtworzeniu stanu pierwotnego, niebędącego bieżącą konserwacją. Odtworzenie to musi uwzględniać obecnie obowiązujące przepisy i normy techniczne.

Odnosząc się natomiast do uznania działki nr [...] w S. za nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 113 ust. 6 u.g.n. przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe. Stosownie zaś do art. 113 ust. 7 tej ustawy, przepis ust. 6 stosuje się również, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie żyje i nie przeprowadzono lub nie zostało zakończone postępowanie spadkowe.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położona w S. nie jest prowadzona księga wieczysta. Do akt sprawy dołączono natomiast księgę wieczystą Nr [...], na którą powołuje się w skardze skarżący, dla działek o nr [...] i [...] położonych w miejscowości P., w której wpisano jako właściciela J. G. Z tych dokumentów wynika, że tylko wypis z ewidencji gruntów dotyczy działki objętej wnioskiem "A" S.A. Dane zawarte w operacie ewidencji gruntów i budynków, wbrew wpisom w księgach wieczystych, nie korzystają z rękojmi wiary publicznej w zakresie podmiotów którym przysługuje prawo własności nieruchomości (por. art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2204). Słusznie zatem wskazał Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ewidencja gruntów i budynków stanowi rejestr publiczny danych liczbowych i opisowych dotyczących gruntów, budynków i lokali. Informacje zawarte w ewidencji są bowiem pochodną wynikającą z innych dokumentów źródłowych, w tym m.in. danych z prowadzonych ksiąg wieczystych. Skoro dla działki nr [...] w S. nie jest prowadzona księga wieczysta, a w aktach sprawy brak jest innych dokumentów (np. aktu własności ziemi) świadczących o tym, że J. G. była właścicielem tej nieruchomości, to prawidłowo Wojewoda uznał tę nieruchomość za nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym. Z postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku nie wynika natomiast, że skarżący – jako spadkobierca J. G. – jest aktualnym właścicielem spornej nieruchomości nr [...].

Wbrew zarzutom skargi ewentualne błędne wpisy w księdze wieczystej nieruchomości, która ma zostać udostępniona w trybie art. 124b u.g.n. nie mogą obciążać podmiotu, który o takie udostępnienie występuje lub też organów wydających decyzje w tym zakresie. Inicjatywa w zakresie sprostowania ewentualnych błędnych zapisów czy uregulowania stanu prawnego należy bowiem wyłącznie do właściciela (i) nieruchomości.

Skoro ustawodawca przewidział w art. 124a u.g.n. możliwość wydania decyzji o udostępnieniu nieruchomości w stosunku do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, a w ocenie Sądu działka nr [...] w S. spełnia to kryterium określone w art. 113 ust. 6 u.g.n., co zasadnie wykazał Wojewoda w zaskarżonej decyzji, decyzja ta prawa nie narusza.

Wobec powyższego Sąd skargę oddalil, na podstawie art. 151 P.p.s.a.