Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1949/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 221, art. 230. art. 231
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej H. K. i M. O. – byłych wspólników Przedsiębiorstwa Handlowego "M." s. c. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 366/09 w sprawie ze skargi H. K. i M. O. – byłych wspólników Przedsiębiorstwa Handlowego "M." s. c. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 22 czerwca 2009 r., w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiąc VII i IX 2005 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 lipca 2009 r. Skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 22 czerwca 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiąc VII i IX 2005 r.

Sąd I instancji, postanowieniem z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 366/09, odrzucił ww. skargę. Uzasadniając postanowienie WSA w Białymstoku wskazał, że skarga została złożona przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) i podlegała opłacie stałej, która nie została uiszczona. To zaś, w ocenie Sądu, spowodowało konieczność odrzucenia skargi z uwagi na treść art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – Ppsa).

Pismem z dnia 4 października 2009 r. Skarżący wnieśli skargę kasacyjną na powyższe postanowienie sądu I instancji, w której zarzucili:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 231 Ppsa zdanie pierwsze w związku z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2003 nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, poprzez błędną wykładnię pojęcia "sprawy w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna" wyrażającą się w bezpodstawnym uznaniu, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące lipiec i wrzesień 2005 r. w łącznej kwocie 23.536,00 zł, nie jest sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a objęta jest za to zakresem regulacji § 2 ust. 3 pkt 12 wskazanego wyżej rozporządzenia, a co za tym idzie w sprawie takiej właściwa jest opłata stała w wysokości 500 zł, podczas gdy prawidłowo dokonana ocena przepisu art. 231 zd. pierwsze Ppsa w związku z przepisami powyższego rozporządzenia pozwala uznać, że skarga wniesiona przez stronę na tego rodzaju decyzję organu administracyjnego, została wniesiona w sprawie w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w kwocie 23.536,00 zł, a co za tym idzie podlegała opłacie stosunkowej, a nie opłacie stałej.

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 221 Ppsa poprzez nieuzasadnione odrzucenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 czerwca 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące lipiec i wrzesień 2005 r. z powołaniem się na nieopłacenie skargi wniesionej przez pełnomocnika skarżących będącego radcą prawnym w sytuacji gdy - w ocenie Sądu - skarga wniesiona przez stronę nie podlegała ze względu na jej przedmiot wpisowi stosunkowemu, a była objęta wpisem stałym, podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym zastosowanie tego przepisu było bezpodstawne z uwagi na to, że właściwa interpretacja przepisów regulujących zasady wpisów sądowych, to jest art. 231 Ppsa w związku z przepisami rozporządzenia, nakazuje uznać, że skarga złożona w niniejszej sprawie podlegała opłacie stosunkowej.

W oparciu o powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania w innym składzie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wskazał sąd I instancji, zgodnie z treścią art. 230 Ppsa od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Sąd nie podejmie jednak żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z powyższej regulacji, a także z treści zaskarżonego postanowienia oraz z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią sporną jest to, czy w przypadku zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze powinien być pobrany wpis stały, czy stosunkowy.

Odpowiedź na powyższe pytanie daje art. 231 Ppsa oraz ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 231 Ppsa, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Zgodnie natomiast z § 1 ww. rozporządzenia, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. § 2 ust. 3 pkt 12 wskazuje natomiast, że wpis stały w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym wynosi – w przypadku spraw z zakresu zobowiązań podatkowych – 500 zł.

Należy uznać, że to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się bezpośrednio z wysokością określonych świadczeń pieniężnych, będzie przesądzał o tym, jaki rodzaj wpisu strona będzie zobowiązana uiścić.

Przedmiotem zaskarżenia do sądu I instancji była decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze. Spór, w jaki wdała się strona, sprowadza się zatem de facto do zakwestionowania prawidłowości umorzenia postępowania odwoławczego, a nie do weryfikacji wysokości należności pieniężnej. W sprawie nie może zatem znaleźć zastosowania regulacja dotycząca pobrania wpisu stosunkowego, lecz należało pobrać wpis stały (analogicznie – postanowienie NSA z 30 maja 2008 r., sygn. I FZ 132/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Stosownie do art. 221 Ppsa, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że odrzucenie przez sąd I instancji skargi wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika, od której powinien zostać uiszczony wpis stały, było prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są niezasadne.

Powyższej oceny nie może zmienić podniesiona w skardze kasacyjnej okoliczność, że w analogicznej sprawie, lecz dotyczącej innego okresu, ten sam sąd wezwał Stronę do uiszczenia wpisu stosunkowego. Należy bowiem mieć na uwadze, że ewentualne nieprawidłowe działanie sądu w innej sprawie nie może usprawiedliwiać ani sanować nieprawidłowości w ramach postępowania w sprawie niniejszej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji.