Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 730/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 a, art. 21 § 3, art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 134 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta K., na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 207, art. 210, art. 47 § 3 i art. 53 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej: "O.p."), art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm. – dalej: "u.p.o.l.") oraz § 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej Kalisza z dnia 20 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2015 r. poz. 7304) określił [...] Sp. z o.o. (dalej: Spółka, podatnik, strona, skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2016 r. Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2016 obowiązującą od miesiąca sierpnia 2016 r., w której od dnia [...] sierpnia 2016 r. zastosowała zwolnienie od podatku od nieruchomości na mocy uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minims. Przedmiotowa uchwała obowiązywała do dnia [...] czerwca 2014 r., a w dniu [...] kwietnia 2014 r. Rada Miejska podjęła nową uchwałę Nr [...] w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków lub ich części, w których utworzono nowe miejsca pracy, która obowiązuje od dnia [...] lipca 2014 r. Z zapisów § 12 nowo podjętej uchwały wynika, że do czasu wygaśnięcia pozostają w mocy prawa nabyte na podstawie przepisów uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minims. Organ wyjaśnił, że Spółka nie może jednak skorzystać ze zwolnienia, pomimo dalszego zwiększenia zatrudnienia, ponieważ § 12 uchwały stanowi o zwolnieniu nabytym do dnia obowiązywania uchwały (tj. do dnia [...] czerwca 2014 r.), które podatnik kontynuował do miesiąca lipca 2016 r. i zwolnione od podatku od nieruchomości były budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynki związane udzielaniem świadczeń zdrowotnych o powierzchni użytkowej [...] m2. W związku z powyższym, pomimo dalszego zwiększenia zatrudnienia Spółka nie może skorzystać w roku 2016 ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały, która nie obowiązuje w roku 2016.

Organ wyjaśnił, że Postępowanie podatkowe zostało wszczęte postanowieniem Nr [...] z dnia [...].12.2016 r. W prowadzonym postępowaniu podatkowym ustalono, że Spółka jest właścicielem nieruchomości położonych w K. przy ulicach: [...] (działki nr: [...], [...] i [...]) oraz [...] 8 (działka nr [...]). Ponadto Spółka dzierżawi obiekt rekreacyjny, położony w K. przy ul. [...] wraz z gruntem, budowlami i urządzeniami niezbędnymi do jego funkcjonowania. Obiekt ten zlokalizowany jest na częściach nieruchomości stanowiących własność Miasta K., oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] jako części działek nr: [...], [...], [...] i [...] o powierzchni gruntu [...] m2 (umowa zawarta w dniu [...] października 2012 r. pomiędzy M. K. a Spółką). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości i posiadaczami nieruchomości lub ich części stanowiących własność Miasta K., jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z M. K., są podatnikami podatku od nieruchomości. W świetle powyższego organ stwierdził, że na "[...]" Sp. z o.o. ciążył w roku 2016 obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik podatnika wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, z uwagi na okoliczność, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania rozstrzygnięcia o treści wymienionej w ww. decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono, iż została wydana z naruszeniem § 12 uchwały Rady Miejskiej K. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., art. 122 w zw. z art. 191 i w zw. z art. 187 § 1 i w zw. z art. 210 § 4, art. 121 § 1, art. 2 a i art. 21 § 3 O.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postepowania i wyjaśnił, że uchwałą z [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] Rada Miejska K. podjęła regulację w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków lub ich części, w których utworzono nowe miejsca pracy. W myśl zapisu § 12 ww. uchwały, do czasu wygaśnięcia pozostają w mocy prawa nabyte na podstawie przepisów uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis. Natomiast zgodnie z zapisem § 13 ww. uchwały, moc obowiązująca uchwały obowiązuje od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] grudnia 2020 r.

Organ zaznaczył, że podatnik stoi na stanowisku, iż w myśl przepisu § 6 ust. 1 pkt. c uchwały z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de mimimis, "Po zakończeniu stosowania jednego zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 podatnik nabywa prawo do kolejnego w sytuacji, gdy nastąpi dalszy wzrost zatrudnienia w stosunku do poprzedniego okresu na warunkach określonych w niniejszej uchwale". Warunek powyższy w ocenie podatnika został spełniony, gdyż nastąpił wzrost zatrudnienia w stosunku do poprzedniego okresu na warunkach określonych w ww. uchwale, (w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia ww. wniosku, tj. od [...] maja 2015 r. do [...] czerwca 2016 r. Spółka utworzyła 19 nowych miejsc pracy. Z uwagi na powyższe w ocenie podatnika przywołana okoliczność obliguje organ podatkowy do udzielenia Spółce zwolnienia z podatku, o którym mowa w uchwale z [...] kwietnia 2008 r.

W ocenie Kolegium stanowisko podatnika przedstawione powyższej jest w omawianej sprawie niezasadne.

Zaznaczenia wymaga fakt, iż wszelkie zwolnienia na jakie powołuje się Spółka mogą w niniejszej sprawie znaleźć odniesienie tylko do regulacji prawnych wynikających z cyt. uchwały z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis. Powyższa uchwała obowiązywała do dnia [...] czerwca 2014 r. Spółka w oparciu o powyższe uzyskała zwolnienie z podatku od nieruchomości za okres od [...] r. na okres 3 lat (tj. do dnia [...] lipca 2016 r.) Bezsprzecznym jest, iż od dnia utraty mocy obowiązującej uchwały z [...] kwietnia 2008 r. tj. od dnia [...] lipca 2014 r., do dnia wygaśnięcia zwolnienia udzielonego Spółce upłynęło 2 lata i 1 miesiąc. W tym zakresie Kolegium uznało, iż organ podatkowy w sposób prawidłowy dokonał wykładni przepisu art. 12 uchwały Rady Miejskiej K. z [...] kwietnia 2014 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków lub ich części, w których utworzono nowe miejsca pracy.

Ewentualne dalsze zwolnienie z podatku od nieruchomości z tytułu utworzenia nowych miejsc pracy (zwiększenie zatrudnienia w okresie od [...] maja 2015 r. do [...] czerwca 2016 r. ) nie może w ocenie Kolegium stanowić podstawy do udzielenia przedmiotowej ulgi na podstawie uchwały z [...] kwietnia 2008 r., z uwagi na fakt, iż ww. uchwała już w omawianym okresie nie obowiązywała (uchwała z 03 kwietnia 2008 r. obowiązywała do dnia 30 czerwca 2014 r.). Sam fakt, iż skutki prawne obowiązywania ww. uchwały zostały w niniejszej sprawie wygaszone dopiero w dniu [...] lipca 2016 r. nie stanowi w ocenie SKO w K. podstawy do przyjęcia tezy, iż ww. Spółce winno zostać udzielone dalsze zwolnienie z podatku od nieruchomości. Gdyby przyjąć stanowisko Spółki reprezentowane w niniejszej sprawie należałoby przyjąć, iż każde nowe miejsce pracy utworzone przez podatnika, uprawniałoby go do zwolnienia z podatku od nieruchomości w oparciu o przepisy prawa miejscowego, które już utraciły moc obowiązującą. Takie stanowisko w ocenie. Kolegium nie jest zasadne.

Za niezasadny organ uznał zarzut naruszenia przez organ podatkowy zapisów § 12 uchwały Nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. Spółce w oparciu o ww. przepis udzielono zwolnienia z podatku od nieruchomości za okres do dnia [...] lipca 2016 r.

W ocenie Kolegium bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia przez organ podatkowy przepisów tj. art. 121 § 1, 122 w zw. art. 191 i w zw. z art. 187 § 1 i w zw. z art. 210 O.p.

W przedmiocie naruszenia art. 21 § 3 O.p., zaznaczenia wymaga fakt, iż organ podatkowy, który kwestionuje wysokość podatku zadeklarowanego przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości ma obowiązek do ponownego określenia wysokości zobowiązania podatkowego i w tym zakresie decyzja z [...] stycznia 2017 r. została wydana.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 2 a O.p., w ocenie tut. Kolegium zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, iż w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika. W ocenie Kolegium sporny zapis § 12 uchwały Nr [...] został sprecyzowany w sposób jasny i nie wymagający dokonywania jakiejkolwiek wykładni prawnej.

W skardze z dnia [...] maja 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżając decyzję w całości, skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

§ 12 uchwały Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., poprzez jego błędną wykładnię, tj. uznanie przez organ II instancji o braku istnienia zwolnienia podatkowego po stronie skarżącej Spółki podczas gdy, wyżej wymieniony przepis wprost przyznaje skarżącej prawo do kolejnego zwolnienia od podatku na zasadach nabytych zgodnie z poprzednio obowiązującą uchwałą nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2008 roku, w której § 6 ust. 4 traktuje o nabyciu prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości "Po zakończeniu stosowania jednego zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 podatnik nabywa prawo do kolejnego w sytuacji, gdy nastąpi dalszy wzrost zatrudnienia w stosunku do poprzedniego okresu na warunkach określonych w niniejszej uchwale." Zaś dalszy wzrost zatrudnienia w Spółce [...] K. nie jest kwestionowany przez żadną ze stron. Natomiast przepis § 12 uchwały Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. wyraźnie stwierdza, "iż do czasu wygaśnięcia pozostają w mocy prawa nabyte na podstawie przepisów uchwały Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.",

2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 121 § 1, art. 121 § 2 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organu podatkowego, co polegało na prowadzeniu postępowania w sposób mający na celu wyłącznie wykazanie z góry obranej tezy tj., że Spółka nie może skorzystać ze zwolnienia, pomimo dalszego zwiększenia zatrudnienia na podstawie uchwały, która nie miała zdaniem organu mocy obowiązującej w 2016 r.,

b) art. 122 O.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony;

c) art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;

d) art. 191 O.p. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016 r. powstała w kwocie [...]zł z powodu braku istnienia zwolnienia podatkowego po stronie skarżącej, podczas gdy wszechstronna i wyczerpująca analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do całkowicie przeciwstawnego wniosku, albowiem zgodnie z warunkami określonymi w uchwale Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2014 r., spółce przysługuje zwolnienie od podatku od nieruchomości na okres kolejnych trzech lat tj. od [...] sierpnia 2016 .r, do dnia [...] lipca 2019 r.

e) art. 210 § 4 O.p. poprzez nienależyte uzasadnienie motywów uznania za zasadne ustaleń organu I instancji z uwagi na zawarcie w nich zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej interpretacji zmieniającej, w szczególności niewyjaśnienie z jakich przyczyn organ uznał, że towar objęty zakwestionowanymi fakturami nie istniał, nie dając wiary wyjaśnieniom skarżącej, uzależniając ocenę jej wiarygodności od zachowania należytej staranności ponad przeciętną miarę.

f) art. 2a O.p. poprzez jego niezastosowanie, który to przepis wszelkie wątpliwości nakazuje rozstrzygać na korzyść podatnika, zaś wnioski organu wydającego decyzję doprowadziły do bezpodstawnej konkluzji, że istnieje zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2016, do uiszczenia którego zobowiązana jest skarżąca.

g) art. 21 § 3 O.p. poprzez stwierdzenie, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w korekcie deklaracji podatkowej złożonej przez skarżącą za rok 2016, do czego doprowadziło niezastosowanie przez organ § 12 uchwały Nr [...], który wyraźnie daje prawo skarżącej do zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości.

3) błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci bezpodstawnego przyjęcia tezy, że wobec istnienia uchwal Rady Miejskiej K. uznano, że Spółka nie jego nabyła prawa do zwolnienia od podatku, podczas gdy jednoznacznie wynika z uchwały nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2008 roku, w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, że Spółka na podstawie § 6 ust. 1 pkt c nabyła prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości oraz nabyła kolejne prawo określone w § 6 ust. 4 wyżej wskazanej uchwały: "Po zakończeniu stosowania jednego zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 podatnik nabywa prawo do kolejnego w sytuacji, gdy nastąpi dalszy wzrost zatrudnienia w stosunku do poprzedniego okresu na warunkach określonych w niniejszej uchwale",

Warunek ten został przez Spółkę spełniony, gdyż nastąpił wzrost zatrudnienia w stosunku do poprzedniego okresu na warunkach określonych ww. uchwale. W okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia oświadczenia i wniosku, tj. od [...] maja 2015 roku do [...] czerwca 2016 roku Spółka, utworzyła 19 nowych miejsc pracy.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W świetle ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w oparciu o wyżej opisane zasady, Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i za prawidłowe uznaje ustalenia jakie w zakresie stanu faktycznego i prawnego sprawy poczyniły organy podatkowe.

Organy podatkowe nie naruszyły przepisów art. 121 § 1, art. 122 w zw. art. 191 i w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 210 O.p. Zaznaczyć należy, iż skarżąca nie wskazała, który ze środków dowodowych nie został przez organ podatkowy przeprowadzony, a miałby w niniejszej sprawie kluczowe znaczenia dla wydania orzeczenia. Organy przedstawiły swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a to nie świadczy o fakcie naruszenia ww. art. 122 § 1 O.p.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało przeprowadzone zgodnie z regułami przewidzianymi w Ordynacji podatkowej, a określona wysokość zobowiązania podatkowego jest konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, całokształtu zebranego materiału dowodowego i obowiązujących w sprawie przepisów prawa. Zgodnie z naczelną zasadą postępowania podatkowego, wyrażoną w art. 121 § 1 O.p., postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W myśl art. 122 O.p., obowiązkiem organów podatkowych jest podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Poszukiwanie i ujawnianie dowodów oparte jest na zasadzie legalności i jawności, zaś rozpatrzenie materiału dowodowego powinno uwzględniać wszystkie dowody zebrane w postępowaniu oraz wszystkie okoliczności towarzyszące ich przeprowadzeniu, które mają znaczenie dla oceny ich mocy. Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej ze sobą łączności. Zatem organy podatkowe zobowiązane są, zgodnie z przepisami art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 O.p., do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta jest zgodna z prawem.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka w oparciu o uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej K. z [...] kwietnia 2008 r. uzyskała zwolnienie od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis na okres od miesiąca [...] na okres 3 lat, z uwagi na okoliczność wzrostu zatrudnienia, który nastąpił w [...] o 22 etaty w budynku położonym w K. przy ul. [...]. Stan zatrudnienia w spółce na dzień [...] maja 2012 r. wynosił 29 pracowników, a na dzień [...] lipca 2013 r. - 39 pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Uchwala Rady Miejskiej K. z [...] kwietnia 2008 r. posiadała moc obowiązującą do dnia [...] czerwca 2014 r. W dniu [...] listopada 2016 r. podatnik złożył korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2016, obowiązującą od sierpnia 2016 r., w której od dnia [...] sierpnia 2016 r. zastosowała zwolnienie w podatku od nieruchomości na mocy uchwały Rady Miejskiej K. z [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe w zakresie wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016 w stosunku do Spółki, a następnie decyzją z [...] stycznia 2017 r. określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie [...]zł. Jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji organ podatkowy uznał, iż ww. spółka nie ma prawa skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie przepisów uchwały Rady Miejskiej K. z [...] kwietnia 2008 r. Nr [...].

W ocenie Sądu prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło, iż zgodnie z uchwałą z [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] Rada Miejska K. podjęła regulację w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków lub ich części, w których utworzono nowe miejsca pracy. W myśl zapisu § 12 ww. uchwały, do czasu wygaśnięcia pozostają w mocy prawa nabyte na podstawie przepisów uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis. Natomiast zgodnie z zapisem § 13 ww. uchwały, moc obowiązująca uchwały obowiązuje od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] grudnia 2020 r.

Skarżąca zajmuje stanowisko, iż w myśl przepisu § 6 ust. 1 pkt c uchwały z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de mimimis, "Po zakończeniu stosowania jednego zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 podatnik nabywa prawo do kolejnego w sytuacji, gdy nastąpi dalszy wzrost zatrudnienia w stosunku do poprzedniego okresu na warunkach określonych w niniejszej uchwale". Warunek powyższy w ocenie podatnika został spełniony, gdyż nastąpił wzrost zatrudnienia w stosunku do poprzedniego okresu na warunkach określonych w ww. uchwale, (w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia ww. wniosku, tj. od [...] maja 2015 r. do [...] czerwca 2016 r. Spółka utworzyła 19 nowych miejsc pracy. Z uwagi na powyższe w ocenie podatnika przywołana okoliczność obliguje organ podatkowy do udzielenia Spółce zwolnienia z podatku, o którym mowa w uchwale z [...] kwietnia 2008 r.

Powyższe stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjaśnić należy, że wszelkie zwolnienia na jakie powołuje się Spółka mogą w niniejszej sprawie znaleźć odniesienie tylko do regulacji prawnych wynikających z cytowanej uchwały z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis. Powyższa uchwała obowiązywała jak wynika z akt sprawy do dnia [...] czerwca 2014 r. Spółka w oparciu o powyższe uzyskała zwolnienie z podatku od nieruchomości za okres od [...] r. na okres 3 lat (tj. do dnia [...] lipca 2016 r.) Bezsprzecznym jest, iż od dnia utraty mocy obowiązującej uchwały z [...] kwietnia 2008 r. tj. od dnia [...] lipca 2014 r., do dnia wygaśnięcia zwolnienia udzielonego Spółce upłynęło 2 lata i 1 m-c. W tym zakresie organy w sposób prawidłowy dokonały wykładni przepisu art. 12 uchwały Rady Miejskiej K. z [...] kwietnia 2014 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków lub ich części, w których utworzono nowe miejsca pracy.

Ewentualne dalsze zwolnienie z podatku od nieruchomości z tytułu utworzenia nowych miejsc pracy (zwiększenie zatrudnienia w okresie od [...] maja 2015 r. do [...] czerwca 2016 r.) nie może stanowić podstawy do udzielenia przedmiotowej ulgi na podstawie uchwały z [...] kwietnia 2008 r., z uwagi na fakt, iż ww. uchwała już w omawianym okresie nie obowiązywała (uchwała z [...] kwietnia 2008 r. obowiązywała do dnia [...] czerwca 2014 r.). Sam fakt, iż skutki prawne obowiązywania ww. uchwały zostały w niniejszej sprawie wygaszone dopiero w dniu [...] lipca 2016 r. nie stanowi podstawy do przyjęcia tezy, iż ww. Spółce winno zostać udzielone dalsze zwolnienie z podatku od nieruchomości. Gdyby przyjąć stanowisko Spółki reprezentowane w niniejszej sprawie należałoby przyjąć, iż każde nowe miejsce pracy utworzone przez podatnika, uprawniałoby go do zwolnienia z podatku od nieruchomości w oparciu o przepisy prawa miejscowego, które już utraciły moc obowiązującą. Takie stanowisko nie jest zasadne.

Nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia przez organ podatkowy zapisów § 12 uchwały Nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. bowiem brak w niniejszej sprawie podstaw do przyjęcia, iż do takiego naruszenia ww. przepisu doszło. Spółce w oparciu o ww. przepis udzielono zwolnienia z podatku od nieruchomości za okres do dnia [...] lipca 2016 r.

Odnosząca się do zarzutu naruszenia art. 21 § 3 O.p., zaznaczenia wymaga fakt, iż organ podatkowy, który kwestionuje wysokość podatku zadeklarowanego przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości ma obowiązek do ponownego określenia wysokości zobowiązania podatkowego i w tym zakresie decyzja z [...] stycznia 2017 r. została wydana.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 2 a O.p. Zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, iż w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika. Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładania przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 23 listopada 2016 r. w sprawie I SA/Gd 1064/16 dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowo organy stwierdziły, iż sporny zapis § 12 uchwały Nr [...] został sprecyzowany w sposób jasny i nie wymagający dokonywania jakiejkolwiek wykładni prawnej.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty, a zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.