Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 605/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) sędzia WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., zmienioną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], Wojewoda [...] ustalił lokalizację drogi dla inwestycji drogowej polegającej na budowie obwodnicy wschodniej m. [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] ([...])[...] - [...] ([...]) na terenie miasta [...] i gmin: [...],[...] - powiat [...] oraz na terenie miasta [...] i gmin: [...],[...],[...] - powiat [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 2.676.218,00 zł na rzecz Z. N. za nabycie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gminie [...], obrębie [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0010 ha, nr [...] o pow. 0,6981 ha, nr [...] o pow. 0,5272 ha, nr [...] o pow. 0,0539 ha, nr [...] o pow. 0,0581 ha, nr [...] o pow. 0,0465 ha, nr [...] o pow. 2,9342 ha, nr [...] o pow. 0,6864 ha i nr [...] o pow. 0,0584 ha, przeznaczonej pod budowę Wschodniej Obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr nr [...] ([...])[...] - [...] ([...]) na terenie miasta [...] i gmin: [...],[...] - powiat [...] oraz na terenie miasta [...] i gmin: [...],[...],[...] - powiat [...], a także zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do jednorazowej wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu [...] września 2009 r.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Wojewoda [...], powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zmienił decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej m.in. w części dotyczącej powierzchni działek przejętych pod inwestycję drogową, w tym powierzchni działki nr [...] - 2,7718 ha (poprzednio 2,9342 ha) i nr [...] - 0,6127 ha (poprzednio 0,6864 ha).,

Z uwagi na powyższe, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], ustalającą odszkodowanie w wysokości 2.676.218,00 zł na rzecz Pana Z. N. za nabycie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gminie [...], obrębie [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0010 ha, nr [...] o pow. 0,6981 ha, nr [...] o pow. 0,5272 ha, nr [...] o pow. 0,0539 ha, nr [...] o pow. 0,0581 ha, nr [...] o pow. 0,0465 ha, nr [...] o pow. 2,9342 ha, nr [...] o pow. 0,6864 ha i nr [...] o pow. 0,0584 ha, przeznaczonej pod budowę [...] Obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] ([...])[...] - [...] ([...]) na terenie miasta [...] i gmin: [...],[...] - powiat [...] oraz na terenie miasta [...] i gmin: [...],[...],[...] - powiat [...] i orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 2.626.751,00 zł na rzecz Z. N. za nabycie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gminie [...], obrębie [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0010 ha, nr [...] o pow. 0,6981 ha, nr [...] o pow. 0,5272 ha, nr [...] o pow. 0,0539 ha, nr [...] o pow. 0,0581 ha, nr [...] o pow. 0,0465 ha, nr [...] o pow. 2,7718 ha, nr [...] o pow. 0,6127 ha i nr [...] o pow. 0,0584 ha, przeznaczonej pod budowę [...] Obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] ([...])[...] - [...] ([...]) na terenie miasta [...] i gmin: [...],[...] - powiat [...] oraz na terenie miasta [...] i gmin: [...],[...],[...] - powiat [...], a także zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ww. odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Z. N. zarzucając, że nie był właściwie informowany o podejmowanych w toku postępowania czynnościach polegających na dokonaniu nowych pomiarów nieruchomości.

Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy Minister stwierdził, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością, wyliczoną w przepisach prawa procesowego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2010r., sygn. akt IV SA/Wa 2008/2009, publ. LexPolonica nr 2239224)

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W niniejszej sprawie jako okoliczność, stanowiącą podstawę wznowienia postępowania przez Wojewodę [...] wskazano decyzję z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zmieniającą decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej m.in. w części dotyczącej powierzchni przedmiotowej nieruchomości, przeznaczonej pod inwestycję drogową w ten sposób, że powierzchnia działki nr [...] uległa zmianie z 2,9342 ha na 2,7718 ha, a powierzchnia działki nr [...] uległa zmianie z 0,6864 ha na 0,6127 ha.

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że powyższa okoliczność spełnia przesłanki pozwalające na uznanie jej za podstawę wznowienia postępowania. Zmiana decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, na podstawie której ustalono i wypłacono odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość wypełnia przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Istnienie okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. skutkowało koniecznością rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej co do jej istoty.

Minister wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 687) oraz przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2014r. poz. 518), których treść przywołał.

Minister wskazał, że w niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości stanowi operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Wojewody [...] w dniu [...] grudnia 2013r. przez rzeczoznawcę majątkowego V. A., zaktualizowany w dniu [...] lutego 2015r.

Autorka operatu szacunkowego ustaliła, że zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., działki nr [...],[...],[...],[...] i [...] znajdowały się na terenach osadniczych, natomiast działki nr [...],[...],[...] i [...] znajdowały się na glebach pod ochroną.

Wyceniana nieruchomość położona jest w miejscowości [...]. Działki nr [...] i [...] stanowiły funkcjonalną całość. Były użytkowane rolniczo, bez naniesień budowlanych i roślinnych, zlokalizowane przy drodze krajowej nr [...]. Brak mediów w bezpośrednim otoczeniu. Bezpośrednie otoczenie stanowiły tereny użytkowane rolniczo, w dalszym otoczeniu zabudowa miejscowości [...] i [...]. Dojazd do nieruchomości drogą utwardzoną. Płaskie ukształtowanie terenu, działki o nieregularnych kształtach, bez naniesień budowlanych i roślinnych.

Wyceniając grunt biegła zastosowała podejście porównawcze metodę korygowania ceny średniej.

Biegła wyjaśniła, że ceny uzyskiwane za nieruchomości przeznaczone pod budowę dróg publicznych przewyższają ceny uzyskiwane za grunty przeznaczone pod zainwestowanie.

Biegła wyjaśniła ponadto, że przeznaczenie nieruchomości - tereny osadnicze należy rozumieć jako tereny predysponowane do zainwestowania, bez przesądzonego kierunku.

Z uwagi na powyższe, na potrzeby wyceny przebadano rynek transakcji nieruchomościami gruntowymi, przeznaczonymi pod drogi, w okresie ostatnich dwóch lat, na terenie powiatu [...] i [...].

Do ostatecznej analizy biegła wybrała 13 nieruchomości i porównała je z szacowaną nieruchomością pod względem cech rynkowych wpływających na różnicę ich wartości.

Ceny tego typu nieruchomości zawierały się w przedziale od 37,55 zł/m2 do 65,82 zł/m2. Ich poziom zależał od następujących cech: lokalizacja szczegółowa (waga 40%), cenność gruntów sąsiednich (waga 40%), dostęp do infrastruktury technicznej (waga 10%) i dojazd i dostęp do układu zewnętrznych ciągów komunikacyjnych (waga 10%).

Ostatecznie wartość przejętej na własność Skarbu Państwa nieruchomości rzeczoznawca majątkowy oszacowała na łączną kwotę 2.626.751,00 zł.

Rzeczoznawca majątkowy ustaliła, że cel wywłaszczenia zwiększa wartość nieruchomości, wobec tego do porównań prawidłowo zdaniem Ministra zostały przyjęte nieruchomości nabywane na cele drogowe.

Analiza sporządzonego operatu nie wykazała zaistnienia nieprawidłowości, które mogłyby skutkować nieuznaniem tego dowodu z opinii biegłej. Zawiera on wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Autorka operatu wyczerpująco wyjaśniła przyjęty przez nią wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzowała przyjęty rynek transakcyjny. Opinia biegłej spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym ustaleniu współczynników korygujących.

W ocenie organu odwoławczego odszkodowanie zostało ustalone prawidłowo.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego braku właściwego informowania przez organ wojewódzki o podejmowanych w toku postępowania czynnościach polegających na dokonaniu nowych pomiarów nieruchomości Minister wskazał, że kwestia ta nie może być rozstrzygana w niniejszym postępowaniu, które dotyczy jedynie ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Wszelkie czynności związane z nowym określeniem powierzchni nieruchomości przejętej pod przedmiotową inwestycję zakończone zostały decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zmieniającą decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r., o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. N. zarzucając jej błędy w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] maja 2013 roku wydana przez Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, którą przyjęto za stanowiącą podstawę do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie stała się ostateczna, pomimo tego, że skarżący w terminie złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a.), mające istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, nadto naruszenie następujących przepisów: art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2014 roku i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za niezasadną.

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art.145 § 1 pkt.8 k.p.a. "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione".

Sednem przesłanki przewidzianej w zacytowanej normie jest to, aby obejmowana procedurą wznowienia postępowania decyzja administracyjna została wydana "w oparciu" o inne rozstrzygnięcie organu administracyjnego bądź sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Nie chodzi tu przy tym o sekwencję dowolnych działań prawnych organu administracyjnego, lecz sytuację gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę innej decyzji. Związek, o którym mowa w art.145 § 1 pkt.8 k.p.a., to zatem wyłącznie związek pomiędzy decyzjami bądź decyzją i orzeczeniem sądowym.

Nie ulega wątpliwości, że rozpatrzenie sprawy o odszkodowanie i wydanie decyzji w tym przedmiocie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Analizę wzajemnej relacji tych spraw rozpocząć należy od spostrzeżenia, że zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687). Z przepisów tych wynika, że najpierw właściwy organ wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 11a ust. 1 omawianej ustawy). Na skutek tej decyzji, nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych albo własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych – z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4 ustawy). Następnie, organ który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wydaje decyzję ustalająca wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4 (art. 12 ust. 4a ustawy). Następstwo czasowe wynika z użycia w art. 12 ust. 4a czasu przeszłego ("wydał"). Jeszcze wyraźniej stanowi o tym przepis art. 12 ust. 4b, według którego, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Zarówno więc z punktu widzenia materialnego, jak i procesowego, warunkiem ustalenia wysokości odszkodowania jest uprzednie zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Konsekwencją tego zezwolenia jest przejście własności na rzecz podmiotu publicznego, a bez tego przejścia rekompensata na rzecz właściciela nieruchomości zajętej pod drogę byłaby materialnie nieuzasadniona. Procesowo zaś mamy do czynienia z decyzją odszkodowawczą, która jest przykładem rozstrzygnięcia wynikającego z decyzji uprzedniej. Jest to związek, w którym jedna decyzja jest wydawana w oparciu o inną decyzję, w sposób wskazany w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Sposób ten polega na tym, że pomiędzy decyzją organu administracji, a inną decyzją istnieje związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu". Związek ten można zobrazować jako sekwencję działań prawnych organu administracyjnego, zgodnie z którą jedna decyzja stanowi podstawę wydania innej decyzji. Ta druga decyzja zależna jest od pierwszej, przy czym wydanie drugiej decyzji nie jest możliwe bez wydania pierwszej. Decyzja druga jest decyzją pochodną (zależną), w tym sensie, że organ czerpie wiedzę o stosunkach prawnych lub faktycznych z orzeczenia lub z decyzji innego organu i opierając się na nich orzeka o uprawnieniach stron. Przykładem takiego ciągu działań jest proces inwestycyjny. W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być poprzedzone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy terenu lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (patrz: M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX/el 2015, Art. 145. Przesłanki wznowienia postępowania. Zmiana wcześniejszej decyzji lub orzeczenia sądu jako przesłanka wznowienia. Pkt 2; Czesław Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II", LEX 2010, Art. 145. III Przesłanki wznowienia. 8. Zmiana wcześniejszej decyzji lub orzeczenia sądu; Krzysztof Sobieralski "Praktyczne problemy wznowienia postępowania administracyjnego", PRESSCOM Sp. z o.o., Wrocław 2005, s. 98; Pkt V uzasadnienia uchwały NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12 , ONSA i wsa 2013/1/1; wyrok NSA z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 276701). Taki związek zachodzi między decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej a decyzją o ustaleniu odszkodowania. Wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania nie jest możliwe bez wydania decyzji o zezwoleniu. W sytuacji, gdy po wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania dojdzie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o zezwoleniu albo jej zmiana, nie ma podstaw do ustalenia odszkodowania na podstawie decyzji uchylonej bądź zmienionej w jej pierwotnym brzmieniu.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż zaistniała podstawa do wznowienia postępowania dotyczącego ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zmienił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej m.in. w części dotyczącej powierzchni działek przejętych pod inwestycję. W decyzji tej powierzchnia dwóch działek stanowiących uprzednio własność skarżącego uległa zmniejszeniu.

Zaistniała więc przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania wydaną w oparciu o decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. o ustaleniu lokalizacji drogi, która następnie została zmieniona.

W takiej sytuacji zasadnie organ I instancji, po wznowieniu postępowania odszkodowawczego, uchylił decyzję z dnia [...] września 2009 r. ustalającą odszkodowanie i ponownie ustalił odszkodowanie za przejęcie przedmiotowych działek w oparciu o zmienioną decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi.

Odnosząc się do zarzutu skargi, w zasadzie jedynego, a dotyczącego braku podstaw do wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania po wznowieniu postępowania z uwagi na to, że decyzja z dnia [...] maja 2013 r. zmieniająca decyzję lokalizacyjną nigdy nie stała się ostateczna wobec złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Sąd uznał go za niezasadny.

Należy bowiem zauważyć, że w wyroku z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 896/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że z treści pisma z dnia [...] maja 2013 r. nie wynikało, aby Z. N. w jakikolwiek sposób kwestionował zasadność decyzji Ministra, gdyż zawarł wyłącznie informacje o nieotrzymaniu map z projektem podziału nieruchomości, który to podział został, według niego, dokonany bez udziału osób zainteresowanych oraz wskazał na okoliczności dotyczące kwestii odszkodowawczych. Pismo z dnia [...] maja 2013 r. złożono w terminie przewidzianym do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże tylko ta powyższa okoliczność nie może stanowić o zakwalifikowaniu powyższego pisma jako ww. wniosku, stanowiącego o możliwości ponownego rozpoznania sprawy.

Ocenę powyższą Sąd w obecnym składzie w pełni podziela.

Wprawdzie ww. wyrok został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1112/17, jednakże Sąd uchylając wyrok Sądu I instancji jednocześnie oddalił skargę wniesioną przez skarżącego na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 r., a więc decyzji co do której skarżący twierdzi, że nie stała się nigdy decyzją ostateczną. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. jak i decyzja z dnia [...] lutego 2016 r. są zgodne z prawem.

Sąd zauważa, że możliwe jest złożenie na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarówno ostatecznych jak i nieostatecznych, jednakże w odniesieniu do decyzji nieostatecznych strona musi wyraźnie wskazać, że rezygnuje ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Jak wynika bowiem z treści decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. jednym z zarzutów skarżącego w odniesieniu do decyzji z dnia [...] maja 2013 r. było właśnie nierozpatrzenie jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który to zarzut został uznany za niezasadny zarówno przez organ nadzoru, jak i Sąd w wyroku z dnia 26 września 2016 r. Ocenę tę sprowadzającą się do stwierdzenia, że w odniesieniu do decyzji z dnia [...] maja 2013 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został złożony, Sąd w obecnym składzie w pełni, jak wskazano wyżej podziela. Powyższe zaś oznacza, że decyzja z dnia [...] maja 2013 r. stanowiąca podstawę do wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania po wznowieniu postępowania jest ostateczna i mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi za chybione.

Dodać należy, że wprawdzie skarżący nie kwestionował prawidłowości ustalenia wysokości ustalonego odszkodowania, jednakże Sąd zobligowany do dokonania kontroli zaskarżonego aktu nie będąc związany granicami skargi, stwierdził po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, a w szczególności operatu szacunkowego z dnia [...] grudnia 2013 r. zaktualizowanego w dniu [...] lutego 2015 r., że został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i mógł stanowić podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.