Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 25/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1, art. 148, art. 80, artt. 81
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Asesor WSA Anna Pośpiech – Kłak, , Protokolant sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 listopada 2022 r. znak: DON.7100.192.2022.ANE w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") z 23 listopada 2022 r. nr DON.7100.192.2022. ANE utrzymał w mocy decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z 19 października 2022 r., znak: WOA.7721.246.2013.ASt odmawiającej uchylenia decyzji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z [...] listopada 2013 r., znak: [...] PINB w G. nakazał M. K. (dalej: "skarżący") rozbiórkę murowanej dobudówki o wymiarach 2,15 m x 5,50 m wybudowanej na nieruchomości przy ul. [...] w N. na terenie dz. nr [...] bez pozwolenia na budowę. Jednocześnie zobowiązał inwestora do wykonania prac rozbiórkowych pod nadzorem uprawnionej osoby oraz uporządkowania terenu rozbiórki a także do powiadomienia organu o jej wykonaniu.

Zachodniopomorski WINB decyzją z 13 stycznia 2014 r., znak: WOA.7721.246.2013.ASt, uchylił powyższe decyzję PINB w części dotyczącej uporządkowania terenu rozbiórki i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego z [...] listopada 2013 r. WSA w Szczecinie wyrokiem z 24 lipca 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 222/14) oddalił skargę M.K. na powyższą decyzję organu wojewódzkiego z 13 stycznia 2014 r. Następnie NSA wyrokiem z 20 września 2016 r. (sygn. akt II OSK 3139/14) oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie z 24 lipca 2014 r.

Pismem z 15 czerwca 2018 r. skarżący wystąpił do Zachodniopomorskiego WINB o:

- uznanie pisma skarżącego z 28 marca 2018 r. (data wpływu do WINB 4 kwietnia 2018 r.) jako wniosek o wznowienie postępowania, z uwagi na zawarcie w nim istotnych nowych okoliczności w sprawie, które nie zostały uwzględnione w żadnej decyzji wydawanej w sprawie,

- wznowienie postępowania na podstawie wniosku z 28 marca 2018 r. z uwagi na to, że został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu, gdyż wnioskodawca otrzymał mapę z Wojskowego Biura Historycznego w dniu 26 marca 2018 r.

- ponowne rozpatrzenie sprawy.

W piśmie z 28 marca 2018 r. zatytułowanym: "WNIOSEK - UZUPEŁNIENIE" skarżący wskazał na istnienie zdjęć lotniczych z 1993 r. otrzymanych z Wojskowego Biura Historycznego w W., uznanie za wiarygodnych wszystkich dowodów przedstawionych we wniosku o wznowienie postępowania z [...] stycznia 2018 r. na podstawie przedstawionego zdjęcia oraz mapy geodezyjnej z 1992 r. przedstawionej we wniosku o wznowienie postępowania z [...] stycznia 2018 r. oraz uznanie faktu, że pomieszczenie przeznaczone do rozbiórki istniało w okresie kiedy właścicielem nieruchomości był informator Nadzoru Budowlanego w G. R.K.

Pismami z 4 lipca 2018 r. i 3 września 2018 r. skarżący uzupełnił wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Zachodniopomorskiego WINB z 13 stycznia 2014 r. wskazując jako przesłankę wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto przy piśmie z 2 sierpnia 2021 r. skarżący przesłał oświadczenia 6 osób, które wskazują na różne okresy istnienia łącznika począwszy od 1992 r. Natomiast w piśmie z 19 września 2022 r. skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy opinii sądowej sporządzonej przez biegłego sądowego - mgr. inż. T.Z. z 22 września 2011 r., której przedmiotem jest pomieszczenie gospodarcze na dz. nr [...] w N. przy ul. [...].

Postanowieniem z 19 lipca 2022 r., znak: WOA.7721.246.2013.Ast organ wojewódzki wznowił postępowanie, a następnie decyzją z 19 października 2022 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z 13 stycznia 2014 r.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący składając odwołanie 4 listopada 2022 r. w ustawowym terminie.

Organ II instancji z 23 listopada 2022 r. nr DON.7100.192.2022. ANE utrzymał w mocy decyzję Zachodniopomorskiego WINB z 19 października 2022 r., znak: WOA.7721.246.2013.ASt odmawiającej uchylenia decyzji. Organ wskazał, że powołany przez skarżącego dowód w postaci zdjęcia lotniczego miejscowości N. z 1993 r. pozyskanego z Wojskowego Biura Historycznego w W. nie wnosi nic nowego do sprawy. Popiera stanowisko zawarte w poprzedzającej decyzji organu I instancji, że zdjęcie to jest nieczytelne, zostało wykonane w rozdzielczości nie pozwalającej na zidentyfikowanie przedmiotowego obiektu, a tym bardziej jego wymiarów i dokładnego położenia. Ponadto, fakt istnienia dobudówki w latach 90-tych nie był kwestionowany przez organy nadzoru budowlanego. Jednak istniejąca aktualnie dobudówka nie jest tą istniejącą w latach 90-tych, co potwierdza zebrany w postępowaniu zwykłym materiał dowodowy. Przedłożona w toku wznowionego postępowania kserokopia opinii sądowej sporządzonej 22 września 2011 r. dotyczy pomieszczenia wybudowanego na sąsiedniej nieruchomości – dz. nr [...] i pozostaje bez wpływu dla dowodzenia daty wybudowania spornej dobudówki. W ocenie organu ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie mogłoby mieć miejsce dopiero po ziszczeniu się ustawowej przesłanki wznowienia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

2. Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję GINB z 23 listopada 2022 r. nr DON.7100.192.2022. ANE utrzymującą w mocy decyzję Zachodniopomorskiego WINB z 19 października 2022 r., znak: WOA.7721.246.2013.ASt odmawiającej uchylenia decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, mimo, iż została podjęta z naruszeniem zasad swobodnej oceny materiału dowodowego oraz dotknięta wadą, polegającą na arbitralnej, niewszechstronnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego pomimo, iż przedstawione przez skarżącego dowody w postaci zdjęć Wojskowego Biura Historycznego w W., stanowiące podstawę wznowienia postępowania, wyraźnie potwierdzają kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność istnienia obiektu objętego decyzją o rozbiórce już w latach 90-tych, czyli przed datą przyjętą we wznawianej decyzji co tym samym powoduje, że decyzja ta powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego;

b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o wznowienie postępowania, w tym braku jakiegokolwiek odniesienia się do oświadczeń osób posiadających wiedzę w sprawie, które zostały złożone przez wnioskodawcę wraz z pismem z 28 marca 2018r., przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli;

c) art. 81a k.p.a. poprzez uchybienie wymogowi rozstrzygnięcia wątpliwości niedających się usunąć na korzyść strony co do ustalenia w treści zaskarżonej decyzji, że po roku 2000 łącznik miał być wyburzony a następnie wybudowany raz jeszcze pomimo, iż nie było żadnego dowodu na prowadzenie takich prac budowlanych, a przede wszystkim pozostaje to w sprzeczności z innymi dowodami (pominiętymi przez organ wydający decyzję) potwierdzającymi, że łącznik w stanie obecnym został wybudowany w latach 90-tych abstrahując od tego, że oczywistą sprzecznością z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest, że w roku 2000 łącznik miał być wyburzony i wybudowany od nowa;

c) art. 84 k.p.a. polegające na arbitralnym podważaniu wagi dowodowej jakości zdjęć lotniczych złożonych przez skarżącego, z powołaniem na kwestionowanie jakości i czytelności zdjęć w sytuacji, gdy taka ocena niewątpliwie wymaga wiedzy specjalnej a tym samym ewentualnego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w sytuacji, gdy organ wskazuje na problemy z odczytaniem zdjęć;

d) art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez bezrefleksyjnie powielenie przez organ w ślad za organem I instancji, oparcie zaskarżonej decyzji na wyroku WSA w Szczecinie z 24 lipca 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz/222/14), który został wydany przed pojawieniem się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał, tym samym oparcie się na uzasadnieniu powyższego orzeczenia, które odnosi się do odmiennego stanu faktycznego sprawy nie uwzględniającego całości zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego;

e) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż w niniejszym postępowaniu nie zachodzi żadna z przesłanek wznowieniowych wymienionych w przepisie, pomimo, iż przedłożone przez skarżącego w toku postępowania wznowieniowego dowody jednoznacznie wskazują na istotne dla sprawy, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który ją wydał przesądzające o spełnieniu przesłanki wznowieniowej;

f) art. 80 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów uznanych za udowodnione i dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyny, z powodu której innym dowodom odmówił wiarygodności, co spowodowało nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa;

g) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, tym samym pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu co doprowadziło do nieuzasadnionego utrzymania rozstrzygnięcia wydanego w I instancji wobec braku odniesienia się przez organ do treści podnoszonych w odwołaniu zarzutów, a jedynie ograniczenie się do lakonicznego stwierdzenia, że przedłożone przez skarżącego nowe dowody nie mogą dowodzić faktów innych, niż te które wynikają z treści ostatecznej decyzji, a tym samym organ nie zebrał i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego oraz nie zweryfikował stanu tej sprawy, a w konsekwencji nie odniósł się do tego w swoim rozstrzygnięciu.

3. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji co do braku zaistnienia w sprawie przesłanki wznowieniowej. Uzasadnił, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia zasad postępowania dowodowego są całkowicie bezpodstawne. Zdaniem organu, ocena dowodów w zakresie wystąpienia przesłanki wznowieniowej została dokonana bez naruszenia art. 80 k.p.a., jak również w zgodzie z pozostałymi zasadami procedury administracyjnej. Organ odnosząc się do naruszenia ar. 81a § 1 kpa zaznaczył, że zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. Natomiast w przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że wątpliwości w sprawie stanu faktycznego nie wystąpiły.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organów, w których po wszczęciu tzw. postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organu obu instancji odmówiły (na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) uchylenia ostatecznej decyzji WINB z 13 stycznia 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, bowiem nie ziściła się przesłanka stanowiąca podstawę wniosku o wznowienie postępowania.

W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje są zgodne z prawem i nie naruszają wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego.

Skarżący w niniejszym postępowaniu próbuje wzruszyć w trybie postępowania wznowieniowego ostateczną decyzję organów nakazującą rozbiórkę murowanej dobudówki o wymiarach 2,15 m x 5,50 m wybudowanej na nieruchomości przy ul. [...] w N. na terenie dz. nr [...] bez pozwolenia na budowę.

Przypomnieć trzeba, że instytucja wznowienia postępowania należy do tzw. trybów nadzwyczajnych. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w sposób precyzyjny w k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwa etapy. Pierwszy etap polega na badaniu formalnych podstaw wszczęcia postępowania i może zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) lub o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Oceniając formalne podstawy wznowienia postępowania organ sprawdza, czy wniosek pochodzi od strony, czy strona powołała się na przyczyny wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 k.p.a. Dopiero po stwierdzeniu wystąpienia wszystkich tych przesłanek organ może merytorycznie badać przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 k.p.a. i wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przez art. 151 k.p.a.

Aby wznowić postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powinny być spełnione łącznie 3 przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe. Obejmuje to okoliczności lub dowody zarówno nowoodkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie stanowi samoistnej podstawy wznowienia postępowania. Nowe okoliczności faktyczne czy nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne. Muszą zatem dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Kolejną przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych czy nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest to, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przymiot "nowe" posiadają takie fakty i dowody, które są nowoodkryte lub po raz pierwszy zgłaszane przez stronę, a zatem muszą stanowić nowość w konkretnym postępowaniu. Nie spełniają zatem takich warunków takie dowody (fakty), które strona znała i mogła się na nie powołać. Przez "nową okoliczność istotną dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 2246/16).

2. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w odniesieniu do spornej "dobudówki" sądy administracyjne wydawały już kilka prawomocnych wyroków:

a) w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1764/18 WSA w Warszawie w wyroku z 7 marca 2019 r. oddalił skargę w sprawie decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego (nie został dochowany termin wskazany w art. 148 § 1 k.p.a.);

b) w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2481/17 WSA w Warszawie w wyroku z 11 lipca 2018 r. oddalił skargę w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki a NSA w wyroku o sygn. akt II OSK 3793/18 – oddalił skargę kasacyjną (niedopuszczalności wszczęcia postępowania);

c) WSA w Szczecinie wyrokiem z 24 lipca 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 222/14) oddalił skargę na przedmiotową decyzję organu wojewódzkiego z 13 stycznia 2014 r. (w zakresie nakazu rozbiórki);

d) NSA wyrokiem z 20 września 2016 r. (sygn. akt II OSK 3139/14) oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie z 24 lipca 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 222/14) wskazując, między innymi, że organy administracji zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie istniała konieczność jego uzupełnienia; organy nie naruszył zasad logiki, jak również ocena ta nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym; stan faktyczny na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego również został ustalony prawidłowo.

3. W niniejszej sprawie skarżący pismem z 15 czerwca 2018 r. wystąpił do Zachodniopomorskiego WINB o:

- uznanie pisma skarżącego z 28 marca 2018 r. jako wniosek o wznowienie postępowania, z uwagi na zawarcie w nim istotnych nowych okoliczności w sprawie, które nie zostały uwzględnione w żadnej z dotychczasowych decyzji wydawanej w sprawie (tj. przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.);

- wznowienie postępowania na podstawie wniosku z 28 marca 2018 r. z uwagi na to, że został wniesiony z zachowaniem terminu, gdyż wnioskodawca otrzymał mapę z Wojskowego Biura Historycznego w dniu 26 marca 2018 r.;

- w piśmie z 28 marca 2018 r. skarżący wskazał na istnienie zdjęć lotniczych z 1993 r. otrzymanych z Wojskowego Biura Historycznego w W.; wniósł o "(...) uznanie za wiarygodne wszystkie dowody przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania z dn. 12-01-2018 r. (...) na podstawie przedstawionego zdjęcia oraz mapy geodezyjnej z 1992 r. przedstawionej we wniosku o wznowienie postępowania z dn. 12.01.2018 r. (...) uznanie faktu, że pomieszczenie przeznaczone do rozbiórki istniało w okresie kiedy właścicielem nieruchomości był informator Nadzoru Budowlanego w G. R.K. (...)";

- przy piśmie z 2 sierpnia 2021 r. skarżący przesłał oświadczenia 6 osób, które wskazują na różne okresy istnienia spornego łącznika ("dobudówki) począwszy od 1992 r.;

- w piśmie z 19 września 2022 r. skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy opinii sądowej sporządzonej przez biegłego sądowego - mgr. inż. T. Z. z 22 września 2011 r., której przedmiotem jest pomieszczenie gospodarcze na dz. nr [...] w N. przy ul. [...].

W tak ukształtowanym stanie faktycznym, organy wznowiły postępowanie administracyjne.

4. W niniejszej sprawie skarżący występując o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Zachodniopomorskiego WINB z 13 stycznia 2014 r., nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego, powołał się na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując, że w sprawie pojawił się nowy dowód w postaci zdjęcia lotniczego z 1993 r. pozyskanego z Wojskowego Biura Historycznego 26 marca 2018 r., na którym, zdaniem Wnioskodawcy "(...) uwidoczniona jest przedmiotowa nieruchomość i wyraźnie zaznaczony jest fragment nieruchomości będący łącznikiem między budynkami (...)". W ocenie skarżącego, błędnie ustalono w toku postępowania zwykłego, że sporna dobudówka powstała po 2000 r.

W ocenie Sądu, zasadnie organy obu instancji uznały, że powołany przez skarżącego dowód w postaci zdjęcia lotniczego miejscowości N. z 1993 r. pozyskanego z Wojskowego Biura Historycznego w W. nie wnosi nic nowego do sprawy, gdyż:

- zdjęcie to jest nieczytelne; zostało wykonane w rozdzielczości nie pozwalającej na zidentyfikowanie przedmiotowego obiektu, a tym bardziej jego wymiarów; w orzecznictwie wskazuje się, że zdjęcia lotnicze, o ile są dobrze opisane (obrazują nie tylko szerszą perspektywę krajobrazową, ale także wyraźnie opisują umiejscowienie nieruchomości będącej przedmiotem postępowania) mogą stanowić pomocniczy materiał dowodowy, ale nie może być to jednak materiał jedyny (por. wyrok WSA w Krakowie z 8 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 390/15);

- z pozyskanej przez organy reprografii fotogrametrycznej miejscowości N. w formie zapisu cyfrowego nie można odczytać usytuowania przedmiotowego obiektu; z doświadczenia życiowego wynika, że zdjęcia lotnicze i satelitarne bywają bardzo niedokładne (co potwierdziło się również na rozprawie przed tutejszym Sadem, gdzie pełnomocnik skarżącego nie potrafił wskazać na zdjęciach spornej "dobudówki");

- fakt istnienia dobudówki w latach 90-tych nie był kwestionowany przez organy nadzoru budowlanego;

- aktualnie istniejąca "dobudówka" nie jest tą "dobudówką" istniejącą w latach 90-tych (potwierdza to zebrany w postępowaniu szeroki materiał dowodowy);

- kserokopia opinii sądowej sporządzonej 22 września 2011 r. dotyczy pomieszczenia wybudowanego na sąsiedniej nieruchomości, tj. na dz. nr [...] i pozostaje bez wpływu dla dowodzenia daty wybudowania spornej "dobudówki";

- bez żadnego wpływu na rozstrzygnięcia organów pozostają złożone do akt oświadczenia świadków co do istnienia przedmiotowej "dobudówki" w latach 90- tych; nie mogą one bowiem dowodzić faktów innych, niż te które wynikają z treści ostatecznej decyzji, na co precyzyjnie wskazał WSA w Szczecinie w prawomocnym wyroku z 24 lipca 2014 r.;

- materiał dowodowy zebrany w sprawie został w całości oceniony przez WSA w Szczecinie w wyroku z 24 lipca 2014 r.; Sąd stwierdził w uzasadnieniu, że: "(...) fakt istnienia dobudówki przy granicy z działką nr [...] potwierdzają dokumenty sporządzone na potrzeby decyzji z 12 września 2000 r. (przyp. decyzja o pozwoleniu na użytkowanie gospodarczej przybudówki do budynku mieszkalnego o funkcji kuchenno-magazynowej) wydanej przez Starostę G.. Dobudówka, o funkcji gospodarczo-magazynowej, miała wymiary 1,20 m x 2,20 m. Obiekt istniejący obecnie i stanowiący przedmiot niniejszego postępowania ma wymiary 5,5 m x 2,15 m. Z pewnością więc nie są one tożsame, a ani poprzednia właścicielka działki nr [...] w N., ani skarżący, nie uzyskali pozwolenia na budowę, ani użytkowanie obiektów gospodarczo-magazynowych, w takim kształcie jakim obecnie istnieją (...); Sąd pokreślił również, że "(...) ranga dokumentów urzędowych oraz sporządzonych przez osoby działające na zlecenie poprzedniego właściciela działki - dokumentacja budowlana powykonawcza budynku gospodarczego - jest oczywiście wyższa niż mapka sporządzona na potrzeby podziału nieruchomości, czy też zdjęcie, z którego, w ocenie sądu nic konkretnego nie wynika. Zakwestionowanie ustaleń stanowiących podstawę wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu dobudówki winno iść w parze z uchyleniem w trybie nadzwyczajnym ww. rozstrzygnięcia. Skoro jednak decyzja ta nie została uchylona (...) to funkcjonuje w obrocie prawnym ze wszystkimi konsekwencjami (...) nie można przyjąć za trafny poglądu skargi, że zeznania świadka, mapka geodezyjna sporządzona dla zupełnie innych celów, czy zdjęcie mogą dowodzić faktów innych niż te, które wynikają z treści ww. decyzji. W tym stanie rzeczy, sąd uznał przeprowadzone postępowanie dowodowe za wystarczające do wydania decyzji (...).

5. Zdaniem Sądu, podnoszone w skardze zarzuty są całkowicie bezzasadne. Nie można przyjąć, że organy w niniejszej sprawie "bezrefleksyjnie powielały uzasadniane na wyroku WSA w Szczecinie z 24 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz/222/14, który został wydany przed pojawieniem się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał". Organy w sposób właściwy odniosły się bowiem do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym do "nowych" okoliczności i dowodów w sprawie). Zasadnie organy uznały, że przedstawione przez skarżącego dowody w postaci zdjęć Wojskowego Biura Historycznego w W. nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania w sprawie rozbiórki spornej "dobudówki". Żaden z dowodów przedłożonych przez skarżącego nie przesądza bowiem, że łącznik pomiędzy nieruchomościami znajdujący się obecnie na nieruchomości skarżącego jest tym samym łącznikiem, który został wybudowany w latach 90-tych. Fotografia może być jednym z dowodów, o których mowa w art. 75 k.p.a., o ile zarejestrowany nie niej obraz przyczyni się do wyjaśnienia sprawy (por. wyrok NSA z 27 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 873/18). Taka sytuacja jednak w sprawie nie wystąpiła.

W ocenie Sądu, ocena dowodów w zakresie wystąpienia przesłanki wznowieniowej została dokonana bez naruszenia art. 80 k.p.a., jak również w zgodzie z pozostałymi zasadami procedury. Nie została również naruszona zasada rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony, wyrażona w art. 81a k.p.a. Celem tegoż przepisu jest bowiem przeciwdziałanie przyjmowaniu przez organ wersji niekorzystnej dla strony w sytuacji, w której w sprawie są co najmniej dwie zasadniczo sprzeczne, ale równie prawdopodobne w realiach danej sprawy, możliwe wersje stanu faktycznego. Zastosowanie art. 81 a § 1 k.p.a. (tj. zasady uwzględnienia wątpliwości na korzyść strony skarżącej) jest dopuszczalne w sytuacji, w której po zebraniu wszelkiego dostępnego materiału dowodowego stan faktyczny sprawy będzie niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje zatem, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta zatem oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły wątpliwości w sprawie stanu faktycznego, czemu organy obu instancji dały wyraz w uzasadnieniach decyzji.

Zdaniem Sądu, brak jest również podstaw do akceptacji stanowiska skarżącego, że w sprawie naruszono art. 10 k.p.a. formułujący zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny, o ile strona wykaże, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, przy czym chodzi o wykazanie uniemożliwienia takich czynności, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wskazał, jaki wpływ na jego sytuację prawną miało uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów.

Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa wart. 150 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a k.p.a. lub art. 145b k.p.a. Powyższy przepis stanowi, że w przypadku ustalenia braku podstaw określonych w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a k.p.a. lub art. 145b k.p.a. organ podejmuje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej.

W ocenie Sądu, organy w niniejszej sprawie zasadnie odmówiły, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., uchylenia ostatecznej decyzji z 13 stycznia 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, bowiem nie ziściła się przesłanka stanowiąca podstawę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.

6. Biorąc pod uwagę powyższe, Sad oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako bezzasadną.