Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 724/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2025-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Koziński, Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr SKO.4140.219.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 724/24

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej też jako: SKO, organ) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 maja 2024 r. w przedmiocie określenia A z siedzibą w W. (dalej jako: skarżącą, strona, spółka, podatnik) podatku od nieruchomości za 2022 rok.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją z dnia 20 maja 2024 r., na podstawie przepisów art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm. – dalej O.p.), art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 1452 ze zm. – dalej u.p.o.l.) oraz uchwały Nr XLIX/1491/21 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 10 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Łodzi określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2022 rok w wysokości 1.491,00 zł.

Organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że w styczniu 2022 r. spółka była właścicielem 7, a w okresie od lutego do grudnia 2022 r. 4, wolnostojących urządzeń reklamowych (tablic reklamowych) - BackLight Wolnostojący 6x3 Keaplex - jedno lub dwustronny. Podkreślono, że spółka nie złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2022 rok - stojąc na stanowisku, iż tablice reklamowe nie posiadają cechy trwałego związania z gruntem, w związku z czym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a spółka nie jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w stosunku do takich obiektów.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (w tym z dokumentacji projektowej złożonej przez spółkę) organ podatkowy ustalił, iż we wszystkich nośnikach (tablicach reklamowych) zastosowano płytę stopową, która stanowi dolne zakończenie słupa i jest związana z fundamentem za pomocą kotew fundamentowych i śrub, a przestrzeń pomiędzy płytą a fundamentem zalana jest betonem. Pod fundament wykonuje się wykop na głębokość ok. 1,50 m, z uwagi na fakt, iż blok fundamentowy zagłębiony jest w gruncie na głębokości 1,30-1,40 m poniżej poziomu terenu (podłoża). Pomiędzy blokiem fundamentowym, a wykopem znajduje się również warstwa betonu, która stabilizuje tenże blok, (a tym samym nośnik) i wiąże go z podłożem w sposób trwały.

W ocenie organu I instancji nie sposób również przyjąć, aby urządzenia mierzące ok. 7,5 m wysokości, zbudowane ze stali, muszące sprostać oddziaływaniu wiatru na znaczną powierzchnię pozostawałyby nietrwale z gruntem związane. Brak trwałego związania z gruntem prowadziłby bowiem do tego, że konstrukcja taka mogłaby się przewrócić, co przy uwzględnieniu jej znaczących rozmiarów oraz masy stanowiłoby istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa i życia ludzi.

Wobec powyższego organ uznał, że urządzenia reklamowe typu BackLight Wolnostojący, mocowane w gruncie przy pomocy fundamentów zagłębionych, należy zakwalifikować jako wolnostojące trwale związanych z gruntem urządzenia reklamowe, które stanowią budowle w świetle art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm. – dalej p.b.) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem strona wniosła odwołanie na decyzję organu I instancji.

SKO odnosząc się do podstawowego zarzutu odwołania, zgodnie z którym sporne tablice reklamowe nie spełniają warunku trwałego związania z gruntem, stwierdziło - powołując się m.in. na orzecznictwo sądów administracyjnych – że "trwałe związanie z gruntem" polega na tym, iż posadowienie reklamy jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję.

Wobec powyższego organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, że z treści złożonych do akt sprawy projektów wynika, iż tablice reklamowe są związane z podłożem w sposób trwały. Wywiedziono, że wolnostojące tablice reklamowe zainstalowane na konstrukcji nośnej umocowanej na fundamentach należy rozumieć jako całość przeznaczoną i służącą ekspozycji reklamy wraz z wszystkimi elementami konstrukcyjnymi. Podkreślono, iż to, że określony obiekt można przestawić nie oznacza, że nie jest on trwale związany z gruntem.

Dodano, że "trwałe związanie obiektu budowlanego z gruntem" powinno być rozpatrywane przede wszystkim w kontekście przepisów prawa budowlanego i prawa podatkowego, a nie na gruncie prawa cywilnego.

Przytaczając treść art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podkreślono, że w kontekście statusu podatnika podatku od nieruchomości nie ma znaczenia, że spółka nie jest właścicielem gruntu na którym znajduje się budowla. Budowla jest odrębnym przedmiotem opodatkowania.

W ocenie Kolegium sporne tablice reklamowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle wprost wymienione w art. 3 pkt 3 p.b. Obiekty te są konstrukcjami przestrzennymi, stanowiącymi budowlaną i użytkową całość, odpowiadającymi cechom budowli, o których mowa w art. 3 pkt 1 p.b. Przedmiotem działalności spółki jest prowadzenie działalności gospodarczej w postaci reklamy i materiałów reklamowych. Zatem wolnostojące tablice reklamowe wykorzystywane są bezpośrednio w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, polegającej na eksponowaniu reklam komercyjnych w miejscach publicznych.

Zarzuty odwołania odnoszące się do braku powołania biegłego uznano za niezasadne, gdyż w sprawie nie było konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2024 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania podatkowego tj.: art. 180 w z w. z art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób niepełny i niewyczerpujący na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, w wyniku zaniechania powołania biegłego w celu uzyskania opinii w przedmiocie właściwości technicznych tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania oraz ich trwałości związania z gruntem, podczas gdy informacje te stanowią informacje o charakterze specjalistycznym, które wymagają oceny osoby dysponującej wiadomościami specjalnymi z zakresu budownictwa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organy podatkowe obu instancji uznały błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że wszystkie tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem, zaś spółka jest zobowiązana do zapłaty tego podatku.

2. przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b. poprzez błędną wykładnię terminu "trwale związane z gruntem" polegającą na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć posadowienie obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego terminu powinna polegać na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć posadowienie obiektu budowlanego na gruncie na tyle trwale, że nie można go odłączyć od gruntu bez uszkodzenia jego konstrukcji;

b) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie, że tablice reklamowe wskazane w treści zaskarżonej decyzji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem, zaś Spółka jest zobowiązana do zapłaty tego podatku ze względu na posiadanie statusu właściciela tych tablic reklamowych, podczas gdy przywołane przepisy nie powinny znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, zaś spółka nie powinna być zobowiązana do zapłaty tego podatku.

Zdaniem Spółki, przedmiotowe tablice reklamowe powinny zostać uznane za tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 5 p.b. ze względu na posiadanie przez nie cechy niepołączenia trwałego z gruntem. Jednocześnie przedmiotowe tablice reklamowe nie zostały wymienione wprost w art. 3 pkt 3 p.b. lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej. W konsekwencji tego należy przyjąć, że przedmiotowe tablice reklamowe są budowlami w rozumieniu przepisów p.b., ale nie są budowlami w rozumieniu przepisów u.p.o.l. A zatem, przedmiotowe tablice reklamowe nie są przedmiotem opodatkowania i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta, określającą skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2022 r. z tytułu opodatkowania należących do niej tablic reklamowych, wykorzystywanych przez nią w ramach działalności gospodarczej.

Zarzuty skargi dotyczą zarówno naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i materialnego, jednak jej argumentacja koncentruje się przede wszystkim: po pierwsze - na prawidłowości zastosowanej wykładni pojęcia "trwałego związania z gruntem", wynikającego z art. 1a ust. 1 pkt 2 dalej u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b.). Spółka uważa, że sporne tablice reklamowe nie spełniają warunku trwałego związania z gruntem. Po drugie, kwestii zaniechania powołania biegłego w celu uzyskania opinii w przedmiocie właściwości technicznych tablic reklamowych oraz ich trwałości związania z gruntem.

Przed przystąpienie do analizy treści przepisów prawa, których wykładnia doprowadziła strony do zajęcia odmiennych stanowisk należy podkreślić, że nie budzi zastrzeżeń Sądu ocena organów, zgodnie z którą własność tablic należy przypisać spółce, w konsekwencji należy uznać ją za podatnika podatku od nieruchomości jako właściciela przedmiotowych obiektów budowlanych. Bez znaczenia jest to, że tablice reklamowe, stanowiące własność spółki, są zlokalizowane na gruntach stanowiących własność Gminy Miejskiej Ł., czy też na gruntach Skarbu Państwa. Umowy na grunt zawarte są ze spółką podobnie jak obciążenia za bezumowne użytkowanie gruntów wystawiane są na spółkę, gdyż w każdym przypadku podatnikiem podatku od nieruchomości od tych budowli jest A jako właściciel tych budowli - sprawująca faktyczne władztwo (sprzedaż powierzchni reklamowej) nad tymi tablicami (które ujmuje w ewidencji środków trwałych spółki). Zasadnie również organy zwróciły uwagę, że przedmiotem działalności skarżącej, biorąc pod uwagę obszerną listę posiadanych tablic reklamowych, jest niewątpliwie prowadzenie działalności gospodarczej w postaci reklamy i materiałów reklamowych. Z tego względu omawiane tablice służą bezpośrednio w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej polegającej na eksponowaniu reklam komercyjnych w miejscach publicznych.

Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. użyte w ustawie określenia oznaczają: budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Stosownie do art. 3 pkt 1 u.p.b. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

W art. 3 pkt 3 u.p.b. zdefiniowano pojęcie budowli, tj. każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Odnosząc powyższe regulacje do istoty sporu, nie może umknąć uwadze Sądu, że kwestia trwałego związania tablic reklamowych z gruntem była w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie analizowana (na co słusznie zwróciły uwagę organy obu instancji i trafnie wykorzystały argumentację orzecznictwa w celu umotywowania swoich ocen). Reprezentatywnym orzeczeniem NSA, które zapadło w sprawie skarżącej, odnoszącym się do tożsamej problematyki, jest wyrok z dnia 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt III FSK 4128/21 (wszystkie orzeczenia powoływane w niniejszym uzasadnianiu dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), którego argumentację Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Zarówno we wskazanym wyroku, jak i innych orzeczeniach (np. wyrok: WSA w Szczecinie z dnia 20 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 692/23, NSA z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt III FSK 1163/22, WSA w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2024 r. I SA/Gl 268/24) przyjęto, że cecha trwałego związania z gruntem odnosi się do kwestii techniczno-użytkowych i sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym zaś czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie jest z nim trwale związane, nie decyduje jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, lecz całość ustaleń organu dotyczących tego, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Nie można przy tym abstrahować od konkretnej konstrukcji danego urządzenia, jego wielkości i przeznaczenia, które determinują rodzaj związania z gruntem. Natomiast to, że nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce, nie wyklucza tego, że jest on trwale związany z gruntem. Żaden bowiem z przepisów prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany.

W konsekwencji przez "trwałe związanie z gruntem", w kontekście art. 3 pkt 3 u.p.b., należy rozumieć takie połączenie danej budowli z gruntem o charakterze techniczno-użytkowym, które uwzględnia z jednej strony określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowywane), a z drugiej strony, bierze pod uwagę fakt, iż tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawiać czoło parciu wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 296/08).

Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. W tym kontekście dotyczy to czynników zewnętrznych co do zasady spodziewanych. Natomiast okoliczność, że w sytuacjach nietypowych zjawisk atmosferycznych, anomalii takiej stabilności obiektu nie zapewnia, nie niweczy cechy "trwałego związania z gruntem".

Pojęcia trwałości związania z gruntem nie można więc utożsamiać z pojęciem nierozerwalności. Zatem fakt, że określony obiekt budowlany można przestawić nie oznacza, że nie jest on trwale związany z gruntem. Nie jest zatem zasadne przyjmowanie jako wyznacznika trwałego związania z gruntem możliwości przeniesienia urządzenia reklamowego.

Obiekt budowlany trwale związany z gruntem co do zasady znajduje się na odpowiednio przygotowanym podłożu, co oznacza, że trwałe związanie polega na połączeniu urządzenia w taki sposób, że jego odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie danego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża.

Konstrukcja nośnika reklamowego, która ma uniemożliwić łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru, musi być zatem w odpowiedni techniczny sposób powiązana trwale z gruntem, co nadaje jej cechy budowli. Chodzi o zapewnienie stabilności i zabezpieczenia urządzenia (np. przez upadkiem czy wyrwaniem) w sposób trwały, czyli bezpieczny dla urządzenia i otoczenia.

W świetle powyższego należy przyjąć, że trwałe związanie z gruntem polega na tym, iż posadowienie reklamy jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Przy czym podkreślenia wymaga, że spełnienie przesłanki "trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem" powinno być w niniejszej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości rozpatrywane przede wszystkim w kontekście przepisów prawa budowlanego i prawa podatkowego, a nie na gruncie prawa cywilnego.

Powyższego pojęcia nie można bowiem utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, a prawo budowlane nie odwołuje się wprost do przepisów k.c. Cel regulacji prawa budowlanego, do której wprost odnosi się ustawa podatkowa, jest inny aniżeli przepisów ustawy kodeks cywilny. Ostatnia z wymienionych ustaw zawiera bowiem regulacje, których funkcją jest ustalenie statusu prawnego rzeczy. Prawo budowlane mówiąc o trwałym związaniu z gruntem wskazuje natomiast na pewną charakterystykę faktyczną (techniczną) obiektu budowlanego, która determinuje stosowanie lub nie w odniesieniu do tego właśnie obiektu budowlanego poszczególnych norm prawa budowlanego.

Należy zauważać, że tablice reklamowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle wprost wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b.. Rację mają organy wskazując, ze sporne obiekty są konstrukcjami przestrzennymi, stanowiącymi budowlaną i techniczno-użytkową całość, odpowiadającymi cechom budowli.

Z akt sprawy wynik, że organ podatkowe przeanalizowały dwa przedłożone przez spółkę projekty (sporządzone przez M. D.– M. i T. J.), a w ocenie Sądu, z projektów (opisujących m.in. charakterystykę konstrukcyjną, sposób wykonania i montażu tablic) jednoznacznie wynika konieczność zapewnienia tablicom właściwego podłoża, zapewniającego jego trwałe połączenie z gruntem. Podłoże to musi być betonowe, asfaltowe lub gruntowe, ale pod warunkiem znacznego zagęszczenia. W każdym zatem przypadku wykonanie odpowiedniego podłoża wymagane jest wykonanie stosownych robót budowlanych. Przesunięciu lub przewróceniu tego obiektu budowlanego nie zapobiega zatem jedynie jego masa, ale właściwie wykonany i posadowiony w gruncie na głębokości 1,4m prefabrykowany fundament dostosowany do konstrukcji tego obiektu, który spoczywa na podkładzie betonowym, a w przypadku gruntów nienośnych - na warstwie podbetonu lub zagęszczonego odpowiednio gruntu. Fundament połączony jest z płytą stopową również warstwą wilgotnego i zagęszczonego betonu B20 lub podbetonu.

W ocenie Sądu okoliczność, że nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce, nie ma istotnego znaczenia dla uznania go za trwale związany z gruntem. Za prawidłową należy uznać ocenę, że z analizy przedłożonych projektów wynika, że demontaż nośnika, jak i przetransportowanie go w inne miejsce, bez naruszenia struktury gruntu nie byłby możliwy ponieważ osadzenie stopy tablicy wymagało odpowiedniego przygotowania podłoża (betonowe, asfaltowe lub gruntowe o znacznym zagęszczeniu).

W tej sytuacji – podnoszony na etapie odwołania - zarzut brak szczegółowego sprawdzania przez organy każdej z tablic reklamowych o tyle nie miał znaczenia, że każdy z alternatywnych przewidzianych dostarczonymi projektami budowlanymi sposobów mocowania do gruntu i tak świadczył o trwałym z nim związaniu.

Niezasadne okazały się zatem zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego z pkt 2 a) i b) skargi.

Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty naruszenia prawa procesowego. Organy podatkowe ustaliły bowiem stan faktyczny prawidłowo, w konsekwencji czego został on przez Sąd zaaprobowany.

Wskazania wymaga, że organy podatkowe są obowiązane do działania na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), który to obowiązek został wypełniły. Działanie na podstawie obowiązującej normy prawnej oznacza konieczność prawidłowego ustalenia znaczenia tej normy oraz niewadliwego dokonania subsumcji i prawidłowe ustalenie skutków prawnych. Dotyczy to stosowania zarówno norm prawa materialnego, jak i procesowego. Przeprowadzona zaś w niniejszej sprawie interpretacja przepisów dokonana przez organy podatkowe jest prawidłowa. Z tego względu odmienne stanowisko spółki w tej sprawie nie może świadczyć o naruszeniu przez organy podatkowe przepisów O.p., skoro przedmiotowa decyzja znajduje swoje oparcie w przepisach prawa a rozstrzygnięcie zostało wydane po ustaleniu stanu faktycznego z zachowaniem reguł proceduralnych.

Analiza dowodów zgromadzonych w aktach sprawy pod kątem spełnienia cechy trwałości związania wolno stojących tablic z gruntem zgodnie z przepisami prawa budowlanego wskazuje, że prawidłowe są ustalenia organów podatkowych dokonane na podstawie projektów budowlanych wraz z opisami technicznymi poszczególnych typów tablic, a także na podstawie zdjęć poszczególnych typów tablic.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 O.p. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny uznając, że wszystkie tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania są trwale związane z gruntem.

W tym zakresie należy podkreślić, że przesłanka trwałego związanie z gruntem została ustalona na podstawie projektów budowlanych, w tym ich cech konstrukcyjno-technicznych oraz zdjęć z jednoczesnym uwzględnieniem znaczenia związania trwałego w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 u.p.b. Natomiast w sprawie podatku od nieruchomości interpretacja przesłanki trwałego związania z gruntem należy wyłącznie do kompetencji organu podatkowego. Przy czym podkreślenia wymaga, że w okolicznościach niniejszej sprawy organy podatkowe uwzględniły różnice w konstrukcji poszczególnych urządzeń.

Odnośnie zarzutu zaniechania powołania biegłego w celu uzyskania opinii w przedmiocie właściwości technicznych tablic reklamowych Sąd wskazuje, że kwestia dopuszczenia dowodu z opinii biegłego została pozostawiona ocenie organu podatkowego, na co wskazuje użyte w tym przepisie słowo "może" (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt I GSK 1135/15).

Sąd ocenił za prawidłowe uznanie przez organy, że dysponują stosownymi umiejętnościami i wiedzą, co pozwoliło im samodzielnie dokonać ustaleń w kwestii opodatkowania spornych tablic reklamowych. Zbędność powołania biegłego w niniejszej sprawie wynika z zebranego materiału dowodowego. W sprawie nie pojawiły się zagadnienia wymagające wiedzy specjalnej, a kwestie sporne to kwestie prawne, które nie mogą być wyjaśniane przez biegłego. Dla wydania prawidłowej decyzji organy podatkowe nie potrzebowały dodatkowych informacji ponad te, które uzyskały w trakcie prowadzonego postępowania. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu wskazanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania.

Wobec przyjęcia za prawidłową oceny o trwałości związania tablic z gruntem również za niezasadny należy potraktować postulat wyrażony w skardze, zgodnie z którym tablice reklamowe powinny zostać uznane za tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 5 u.p.b. ze względu na posiadanie przez nie cechy niepołączenia trwałego z gruntem

Podsumowując Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości. Dokonana przez organy podatkowe ocena prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest spójna i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe nie pominęły w ocenie żadnych istotnych dla sprawy dowodów, które miały wpływ na wyjaśnienie sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał organom podatkowym na samodzielne ustalenie, bez pomocy biegłego, że tablice reklamowe są trwale związane z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b.. Ocena została także przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji. Fakt odmiennej niż prezentowana przez skarżącą kwalifikacji okoliczności faktycznych i wykładni przepisów prawa nie uprawnia do stawiania organom zarzutu błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

Organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy u.p.o.l. do ustalonego stanu faktycznego sprawy słusznie przyjmując, że skarżąca była w omawianym roku podatnikiem podatku od nieruchomości od przedmiotowych tablic reklamowych, które to budowle wykorzystywała do prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z powyższym wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji i wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), oddalił skargę.

P.C.