Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 45/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 134, , art. 144
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2021 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Ke [...]

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2021 r. [...] Wojewoda (dalej jako "Wojewoda") stwierdziło niedopuszczalność zażalenia K. W. na postanowienie Starosty [...] (dalej jako "Starosta") z [...] października 2021 r. znak: [...] [...], którym zawieszono z urzędu postępowanie administracyjne wznowieniowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2021 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. W. i H. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, wentylacji mechanicznej gazową oraz zewnętrznej instalacji gazowej, na działce nr [...] obręb geodezyjny D. , gmina M.. Wojewoda stwierdził bowiem, że K. W. nie posiada przymiotu strony w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższą decyzją Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego. Decyzja ta stała się ostateczna, ponieważ żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania. K. W. nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją.

Jak wskazał Wojewoda, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej "PINB") pismem z 13 września 2021 r. poinformował Starostwo, że na wniosek K. W. przeprowadził kontrolę na działce inwestorów i ustalił, iż rozpoczęli oni proces budowlany zanim uzyskali pozwolenie na budowę. Pismo to zawiera wniosek o rozważenie zasadności wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego Starosta, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a., postanowieniem z 6 października 2021r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z 8 lipca 2021 r., ponieważ wyszła na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność, istniejąca w dacie wydania decyzji, a nieznana Staroście, tj. rozpoczęcie przez inwestorów procesu budowlanego, zanim uzyskali pozwolenie na budowę. Pismem z 7 października 2021 r. Starosta zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomił inwestorów oraz strony postępowania o toczącym się postępowaniu wznowieniowym i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Tymczasem 6 października 2021 r. do Starostwa wpłynął wniosek K. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z [...] lipca 2021 r., który wraz z aktami sprawy Starosta [...] przekazał Wojewodzie pismem z 11 października 2021 r.

Następnie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 1 k.p.a., postanowieniem z 12 października 2021 r. Starosta zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne wznowione w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z [...] lipca 2021 r. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania zażalenie wniosła K. W.. W piśmie z 30 października 2021 r. zainteresowana wskazała, że o wszczęciu postępowania wznowieniowego dowiedziała się "przy okazji z zaskarżonego postanowienia" i stwierdziła, cyt.: "Z tych względów trudno mi zająć ostateczne stanowisko co do zawieszenia postępowania, o którym nie zostałam zawiadomiona, przez to nie znam jego motywów i uzasadnienia. W tych warunkach zawieszenie postępowania jest co najmniej przedwczesne i winno podlegać uchyleniu, co najmniej na tym etapie."

Analizując powyższe zażalenie, Wojewoda stwierdził, że K. W. nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2021 r. Wznawiając z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej tą decyzją, postanowieniem z [...] października 2021 r. Starosta nie wskazał przesłanek do zaliczenia K. W. do grona stron tego postępowania. Zatem Wojewoda nie ma podstaw, aby przyjąć, że skarżąca została zaliczona do kręgu stron postępowania wznowieniowego w przedmiotowej sprawie. Niemniej postanowienie Starosty z [...] października 2021 r. o zawieszeniu ww. postępowania zostało skierowane do K. W..

Niezależnie od powyższego przeanalizował projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji, sporządzony na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, opisanej jako mapa do celów projektowych. Z powyższego projektu wynika, że działka inwestorów nr [...] jest niezabudowana. Zaprojektowany budynek został w całości usytuowany na tej działce:

- ścianą południową - z oknami, wejściem i bramą garażową, w odległości 7,92 m od granicy z działką nr [...], na której zlokalizowana jest wewnętrzna droga dojazdowa, łącząca działkę inwestorów z drogą publiczną, z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;

- ścianą zachodnią - w części bez otworów, będącej ścianą oddzielenia przeciwpożarowego - w odległości od 3,02 do 3,59 m od granicy z działką nr [...] i w odległości 23,84 m od ściany budynku mieszkalnego wnioskodawczyni, znajdującego się na tej działce; w części z oknami i z drzwiami do kotłowni - w odległości min. 4,09 m od granicy z działką nr [...];

- ścianą północną z oknami i drzwiami tarasowymi - w odległości 17,82 m od granicy z niezabudowaną działką nr [...];

- ścianą wschodnią - w części bez otworów, będącej ścianą oddzielenia przeciwpożarowego - w odległości 3,00 m od granicy z niezabudowaną działką nr [...], w części z oknami - w odległości 4,00 m od granicy z tą działką;

- tarasy usytuowane są w odległości od 3,02 do 3,40 od granicy z działką nr [...] i w odległości 3,00 m od granicy z działką nr [...].

Wysokość budynku wynosi 6,53 m w odległości min. 3,02 m od granicy z działką nr [...] i 9,77 m (wysokość w kalenicy) w odległości min. 10 m od granicy z ww. działką. Płyta pod pojemnik na śmieci usytuowana jest w odległości ok. 9 m od granic z działkami nr [...] i nr [...], przed wjazdem do garaży zaprojektowano miejsce parkingowe.

W związku z wymogiem dotyczącym sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z wymogami ochrony środowiska Wojewoda stwierdził, że omawiana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W tym stanie rzeczy przedmiotowa inwestycja podlega uregulowaniom jedynie Prawa budowlanego.

Wobec powyższego obszar oddziaływania tej inwestycji wyznacza się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu na datę wydania przedmiotowej decyzji (t. j. Dz. U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.).

W tym miejscu Wojewoda w kontekście przepisów ww. rozporządzenia wskazał, że usytuowanie budynku inwestorów, nie narusza obowiązujących przepisów, nie spowoduje zacieniania i braku nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zlokalizowanych w budynku mieszkalnym, wybudowanym na działce nr [...]. Przedmiotowa inwestycja nie uniemożliwia przyszłej ewentualnej zabudowy działki nr [...] oraz nie uniemożliwia budowy drugiego budynku mieszkalnego na działce nr [...].

W tym stanie rzeczy Wojewoda stwierdził, że ocena projektanta przedstawiona w projekcie budowlanym omawianej inwestycji, że obszar oddziaływania inwestycji objętej ww. decyzją Starosty nie wkracza na teren działki nr [...], na której zlokalizowana jest inwestycja, jest prawidłowa.

Zatem Wojewoda nie znalazł przesłanek do przyznania skarżącej przymiotu strony w postępowaniu wznowionym.

Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca nie wskazała przepisu wprowadzającego ograniczenia w zagospodarowaniu terenu jej działki po wybudowaniu spornego budynku przez inwestorów. Wobec powyższego nie może ona zostać uznana za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 P.b. w zwykłym postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji Starosty z 8 lipca 2021 r., a także w postępowaniu wznowionym.

W tym stanie rzeczy zażalenie wniesione przez K. W. na postanowienie Starosty z 12 października 2021 r. wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania, jako pochodzące nie od strony, nie może zostać rozpatrzone.

Niezależnie od powyższego Wojewoda wyjaśnił, że postanowieniem z [...] listopada 2021 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. ostatecznej decyzji Starosty na wniosek K. W., ponieważ ocenił, że wniosek nie pochodzi od strony postępowania. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Jak podkreślił Wojewoda, nastąpił zatem zbieg dwóch trybów weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej - trybu wznowienia postępowania i trybu stwierdzenia nieważności, zaś przepisy k.p.a. nie regulują skutków prawnych takiego zbiegu. Niemniej zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania. Stwierdzenie nieważności oznacza wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Następstwem prawnym stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W takim stanie rzeczy Wojewoda uznał, że należy dać pierwszeństwo postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, tj. działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., po wszczęciu postępowania w sprawie nieważności decyzji, zawiesić, w drodze postanowienia, toczące się postępowanie wznowieniowe.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. W. zaskarżyła powyższe postanowienie Wojewody w całości, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z art. 7 k.p.a., zaniechaniu rzetelnego, wyczerpującego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. i wymaganej przez art. 80 k.p.a. oceny materiału dowodowego, co doprowadziło organ pierwszej instancji do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych;

2) art. 28 ust. 2 P.b. przez uznanie, że skarżącej nie przysługuje w przedmiotowym postępowaniu przymiot jego strony.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że w postępowaniu zakończonym skarżonym postanowieniem doszło do błędnej oceny, iż nie jest ona stroną tego postępowania. Organ zwężająco wyłożył odpowiednie przepisy w tym zakresie. Skarżąca wskazała, że w ocenie PINB posadowienie budynku przez inwestorów jest tak blisko jej działki, że ingeruje w prawo własności skarżącej (art. 140 k.c.), co czyni zasadnym wniosek, iż przysługuje jej interes prawny w tym postępowaniu, a zatem jest jego stroną.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżąca wskazała, że oddziaływanie na sąsiednią nieruchomość ma mieć miejsce, gdy następstwem wydania decyzji administracyjnej będzie zmiana sposobu korzystania z nieruchomości mająca określony wpływ na sytuację (sposób funkcjonowania) nieruchomości sąsiednich (okolicznych). Właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej lub jej zagospodarowania), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości.

Zdaniem skarżącej, jest to dokładnie przypadek tego postępowania. W związku z tym skarga jest trafna, także z punktu widzenia merytorycznego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi K. W. uczyniła postanowienie Wojewody stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Starosty [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania wznowieniowego.

Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), który ma zastosowanie w tej sprawie z mocy art. 144 zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Powołany powyżej przepis art. 134 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli wniesionego środka odwoławczego pod względem formalnym, tj. sprawdzenia, czy środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został złożony w przepisanym prawem terminie. Wniesienie odwołania (zażalenia), w sytuacji gdy stronie postępowania nie przysługuje żaden środek zaskarżenia skutkuje wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania (zażalenia).

Nie budzi wątpliwości tak w orzecznictwie, jak i w poglądach doktryny, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania (zażalenia) w trybie art. 134 k.p.a. jest możliwe tylko i wyłącznie wówczas, gdy brak interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie jest oczywisty i w sposób nie budzący wątpliwości wynika z samego odwołania.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że wydane zostało ono w postępowaniu wpadkowym – w przedmiocie zawieszenia postępowania. Organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie nadzwyczajne prowadzone z urzędu w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. i H. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z infrastrukturą. Realizacja inwestycji – zgodnie z dokumentacją projektową – nastąpić ma w D. na działce nr [...]. K. W., jak wynika z akt administracyjnych sprawy przedłożonych Sądowi, nie jest stroną toczącego się postępowania wznowieniowego. Nie była ona również stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.

Skarżąca jest właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], sąsiadującej z terenem inwestycji od zachodu. Jak ustalił organ odwoławczy – w oparciu o projekt budowlany – ściana zachodnia projektowanego budynku będąca ścianą oddzielenia przeciwpożarowego znajduje się w części bez otworów w odległości 3,09 – 3,59 m od granicy z działką skarżącej. Natomiast w części, gdzie zaprojektowane zostały okna i drzwi, ściana oddalona będzie od granicy działki nr [...] o 4,09 m. Dodatkowo organ drugiej instancji ustalił, że ściana bez otworów projektowanego budynku mieszkalnego oddalona będzie od ściany budynku mieszkalnego skarżącej o 23,84 m. Wysokość projektowanego budynku wynosi 6,53 m w odległości 3,02 m od granicy z działką nr [...] i 9,77 m (w kalenicy) w odległości min. 10 m od granicą z tą działką. Nadto płyta pod pojemnik na śmieci usytuowana jest w odległości ok. 9,0 m od granic z działkami nr [...] i 445.

Powyższe ustalenia Wojewody są istotne w świetle przesłanek potrzebnych oceny, czy K. W. ma interes prawny, aby przyznać jej przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym doszło do zawieszenia postępowania. To bowiem przepisy prawa budowlanego rozstrzygają o tym, czy projektowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość nr [...] w zakresie, jaki wyznaczają normy obowiązującego prawa. Zasadą jest bowiem, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane (dalej jako p.b.) i jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 p.b., to regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Należą do nich m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Sam tytuł prawny do nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie oznacza więc jeszcze, że właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca takiej nieruchomości, jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podmioty te muszą bowiem zostać ograniczone w zakresie realizacji prawa do nieruchomości, do której mają tytuł prawny, w wyniku przyjętych w pozwoleniu na budowę lub projekcie budowlanym wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 p.b. Niezbędne jest więc wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą - Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (zob. wyrok NSA z 20 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1964/20, lex nr 3106450 i tam: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2620/14 z 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1655/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Słusznie więc organ drugiej instancji poczynił ustalenia dotyczące wysokości projektowanego budynku, jego odległości od zachodniej granicy i rozwiązań konstrukcyjnych, zwłaszcza odnośnie zachodniej ściany projektowanego budynku mieszkalnego, ale także sposobu zagospodarowania otoczenia budynku, jak również sprawdzenia zgodności inwestycji w kontekście przepisów ochrony środowiska, oceniając, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda zasadnie przeanalizował kolejno normy wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). To pozwoliło na wysnucie wniosków, że usytuowanie przedmiotowej inwestycji nie narusza obowiązujących przepisów prawa, nie spowoduje zacieniania i braku nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym na działce nr [...], a także, że projektowany budynek nie narusza przepisów ochrony przeciwpożarowej budynków, zasad sytuowania miejsc parkingowych i miejsca do gromadzenia odpadów stałych, jak również nie uniemożliwia lokalizowania kolejnej zabudowy działki nr [...]. Te wszystkie ustalenia organu drugiej instancji doprowadziły do jednoznacznego wniosku, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji przez E. i H. W. nie wkracza na teren działki skarżącej. Sąd nie znalazł podstaw do podważenia tej oceny w świetle dokumentów zawartych w aktach sprawy. Takich wątpliwości Sądu nie wzbudziła również argumentacja strony zawarta w skardze.

Strona nie wykazała, jaki wpływ na zakres i sposób wykonywania przez nią prawa własności co do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] będzie miała projektowana inwestycja. Samo twierdzenie, że taki wpływ będzie mieć bez wskazania konkretnych okoliczności na poparcie tego twierdzenia nie jest wystarczające. Jak już wyżej Sąd wskazał, nie w każdym przypadku właściciel nieruchomości sąsiedniej (użytkownik wieczysty, zarządca) nieruchomości sąsiedniej do terenu inwestycji będzie posiadać interes prawny skutkujący nabyciem przymiotu strony postepowania o pozwolenie na budowę. O tym rozstrzygają przepisy prawa.

Wobec jednoznacznej, niepodważonej skutecznie oceny, że K. W. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o wznowienie postepowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji na działce nr [...], zasadnie organ odwoławczy zastosował art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. i stwierdził niedopuszczalność zażalenia od postanowienia o zawieszeniu postępowania wznowieniowego, albowiem zażalenie na takie postanowienie może wnieść strona postępowania (art. 101 § 3 k.p.a.).

Z tych powodów skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.