Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 936/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2025-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Maciej Gapski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 4 października 2024 r., znak: SKO.41/3511/OS/2024 w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 4 października 2024 r., po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej jako "skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Puław z dnia 25 lipca 2024 r. w przedmiocie zasiłku celowego.

Wskazane rozstrzygnięcie zostało skierowane i przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego – Poczta Polska S.A. na adres skarżącego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz wydruku z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej wynika, że w dniu 9 października 2024 r. operator pocztowy podjął próbę doręczenia powyższej przesyłki. Przesyłki nie doręczono i została złożona w placówce pocztowej (UP Puławy 1). Powtórne zawiadomienie (drugie awizo) miało miejsce w dniu 17 października 2024 r. Natomiast przesyłkę wydano skarżącemu w dniu 24 października 2024 r. w placówce pocztowej (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 94 akt adm., wydruk z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej – w aktach sąd.).

W dniu 23 listopada 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł za pośrednictwem organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (...). Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, tj. zachowanie terminu do jej wniesienia. Negatywny wynik tych ustaleń skutkuje odrzuceniem skargi, co oznacza, że skarga nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

W badanej sprawie istota problemu związanego z dopuszczalnością skargi wiąże się z ustaleniem daty skutecznego doręczenia przez organ zaskarżonej decyzji oraz zachowaniem przez skarżącego terminu do wniesienia skargi.

Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).

Powołane powyżej przepisy regulują tryb tzw. fikcji prawnej doręczenia. Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 44 § 4 k.p.a. polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia skargi. Faktyczne odebranie pisma (np. w urzędzie pocztowym, w siedzibie organu) już po upływie terminu wskazanego w art. 44 § 1 k.p.a., nie ma zatem wpływu na skutek określony w art. 44 § 4 k.p.a.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyraźnie wskazuje się, że skutek prawny doręczenia przesyłki poprzez przyjęcie fikcji doręczenia uregulowanej w art. 44 k.p.a. następuje z mocy prawa, z upływem 14-dniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awizowania przesyłki. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że pracownik Poczty Polskiej wydał adresatowi przesyłkę po upływie owego 14-dniowego terminu (por. wyrok NSA z 3 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3494/13). Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest to bowiem czynność organizacyjno-techniczna, niemająca znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie, jakim jest upływ ostatniego dnia okresu (postanowienie NSA z 17 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 405/17). Dlatego fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez skarżącego po upływie terminu wskazanego w art. 44 § 1 k.p.a., potwierdzony stosownym stemplem pocztowym, nie ma wpływu na skutek określony w art. 44 § 4 k.p.a. Również w takiej sytuacji będzie miała zastosowanie wynikająca z tego przepisu fikcja prawna wcześniejszego doręczenia (por. postanowienie NSA z 21 czerwca 2019 r., sygn. akt II FZ 196/19). Podobnie przyjmuje się na gruncie odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (por. m. in. postanowienia NSA z 11 lipca 2023 r., sygn. I OZ 256/23, z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt I FZ 254/23, z 15 lutego 2016 r., II FSK 1762/15, z 10 listopada 2023 r., sygn. III OZ 559/23).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd – na podstawie wydruku z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej – ustalił, że decyzja organu odwoławczego została nadana na adres skarżącego w dniu 7 października 2024 r. Następnie w dniu 9 i 17 października 2024 r. przesyłka była awizowana. Czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., upłynął w dniu 23 października 2024 r. Po upływie ww. terminu korespondencja podlegała zwrotowi do nadawcy. Przesyłka ta w rzeczywistości nie została jednak zwrócona do organu, lecz w dniu 24 października 2024 r. wydana skarżącemu.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że wniesienie przez skarżącego skargi w dniu 23 listopada 2024 r. nastąpiło z jednodniowym opóźnieniem. Termin na wniesienie skargi do tut. Sądu (liczony od dnia 23 października 2024 r.) upływał bowiem w dniu 22 listopada 2024 r. Podkreślić należy, że bez znaczenia dla zachowania terminu do wniesienia skargi była okoliczność faktycznego wydania skarżącemu zaskarżonej decyzji w urzędzie pocztowym w dniu 24 października 2024 r., gdyż skutki prawne wywołało już doręczenie przedmiotowej decyzji w trybie art. 44 § 4 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu, jako wniesiona po upływie ustawowego terminu.