Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 195/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, 6a, 7 i 8, art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Karolina Chrapkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skarg M. Z., K. G. i R. B. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 7 lutego 2024 r. znak: IR.I.7840.7.1.2024 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z 7 lutego 2024 r., znak: IR.I.7840.7.1.2024, Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania M. Z., R. B. i K. G., utrzymał w mocy decyzję nr 351/2023 Starosty Ostrowieckiego z 8 grudnia 2023 r., znak: AB.6740.274.2023.AK, odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia M. Z., R. B. i K. G. pozwolenia na budowę farmy fotowoltaicznej "R." o mocy 1 MW z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ewid. [...] w O.

U podstaw decyzji organu I instancji legło ustalenie, że inwestor nie wywiązał się w pełni z obowiązków nałożonych postanowieniem z 31.10.2023 r. W ww. postanowieniu organ działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, dalej "Pb", nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno –budowlanym uznając, że:

- przedłożony projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta O. w rejonie ulic: S. - zgodnie z projektem zagospodarowania terenu inwestycja została zaprojektowana na działkach [...] (obr.14, ark.3), w liniach rozgraniczających terenów MN3, MN4, MN7, MN 10 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują na tych terenach lokalizacji obiektów przemysłowych w tym farm fotowoltaicznych.

- wewnętrzna instalacja zasilająca instalacji fotowoltaicznej została zaprojektowana poza granicami terenu inwestycji wskazanymi na projekcie zagospodarowania,

- na części graficznej projektu zagospodarowania terenu nie oznaczono graficznie terenu przeznaczonego pod komunikację wewnętrzną - drogę gruntową oraz nieprawidłowo oznaczono granice opracowania - zgodnie z polską normą PN-B-01027 "Oznaczenia graficzne stosowane w projektach zagospodarowania działki lub terenu" granica obszaru objęta opracowanie nie jest tożsama z terenem inwestycji i powinna pokrywać się z obszarem aktualizacji mapy do celów projektowych.

- opis rozwiązań budowlanych, techniczno-instalacyjnych i technologicznych oraz rysunki wyposażenia instalacyjnego obiektów, rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych i materiałowych obiektu wraz z powiązaniem z gruntem, w świetle przepisów rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, winny stanowić element projektu technicznego, który nie podlega zatwierdzeniu decyzją o pozwoleniu na budowę, a nie projektu architektoniczno-budowlanego.

Termin do uzupełnienia braków określono na 30 dni od daty otrzymania postanowienia.

W dniach 16.11.2023 r. i 1.12.2023 r. inwestor przedłożył uzupełnione projekty i dodatkowe wyjaśniania.

W ocenie organu I instancji projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno -budowlany są niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części miasta O. w rejonie ulic: S.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli inwestorzy: M. Z., R. B. i K. G. wskazując, że pod budowę fermy fotowoltaicznej o mocy zainstalowanej większej niż 1000 kW, tereny inwestycje wskazuje gmina w studium, a na jego podstawie w planie miejscowym, lub w sytuacji braku planu, w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Z kolei instalacje fotowoltaiczne do 1000 kW, stosownie do sensu zmian ustawodawczych zapoczątkowanych w 2021 r., stanowią obiekt neutralny z punku widzenia ładu przestrzennego i dlatego też zostały wyłączone spod władztwa planistycznego gmin. Konsekwencją powyższych unormowań jest to, że przesłanki wyartykułowane w art. 14 ust. 6a (dawniej w art. 10 ust. 2a) decydują o dopuszczalności lokowania farmy fotowoltaicznej na danym obszarze, a nie zaś zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozpatrując odwołanie Wojewoda Świętokrzyski w oparciu o projekt zagospodarowania terenu ustalił, że na działkach Nr [...] w O. przewidziano wybudowanie 1723 sztuk paneli fotowoltaicznych o mocy jednostkowej 580 Wp, łącznie 1723 x 580 = 999,34 kWp. Powierzchnia zabudowy panelami wyniesie 4301,17 m2, powierzchnia zabudowy stacji transformatorowej wyniesie 13,0 m2. Łączna powierzchnia działek Nr [...] w O. wynosi 17881 m2, a powierzchnia obszaru inwestycji to 8777,50 m2. Na działkach znajdują się następujące klasoużytki:

- Nr [...] - RV, RVI,

- Nr [...] - RV, RVI,

- Nr [...] - RV,RVI,B.

Panele fotowoltaiczne wykorzystywane mają być do wytwarzania i sprzedaży energii elektrycznej. Moc przyłączeniową projektowanej farmy określono na 989,9915 kW.

Przywołując treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części miasta O. w rejonie ulic: S., ("mpzp"), dla działek Nr [...] w O. położonych w obszarach:

- MN 3, MN 4, MN 7, MN 10 – przewiduje tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,

- KDW 4, KDW 7 - tereny dróg wewnętrznych.

Działki przylegają do drogi KDL 2 – tereny dróg publicznych klasy L. Na działce Nr [...] znajduje się strefa techniczna napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15kV.

Zgodnie z § 27 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6 ustaleń planu miejscowego dla terenów m.in. MN3, MN4, MN7, MN10, ustala się:

1) przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna;

2) przeznaczenie uzupełniające - usługi nieuciążliwe jako wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego, z wyłączeniem gastronomii oraz obsługi samochodów, z uwzględnieniem pkt 3;

Ponadto dla terenu, na którym znajdują się działki Nr [...] w O., obowiązuje Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O. uchwalone uchwałą Nr [...] Rady Miasta O. z dnia 27 października 2020 r. W części II studium pt. Kierunki zagospodarowania przestrzennego, w rozdziale 19 omówiono obszary, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. Na rysunku Studium - załącznik graficzny pt. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego", został wskazany teren rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wraz ze strefą ochronną związaną z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu (FH). Na terenie tym do produkcji energii ze źródeł odnawialnych dopuszcza się wyłącznie ogniwa fotowoltaiczne. Szczegółowe warunki zagospodarowania tego terenu zostały przedstawione w rozdziale 3 niniejszej części Studium. Wyżej wymieniona strefa ochronna mieści się w całości w obrębie terenu rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 1000 kW. Nie przewiduje się występowania ograniczeń w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu poza obszarem oznaczonym symbolem FH. W pozostałej części miasta dopuszcza się realizację rządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy do 1000 kW oraz mikroinstalacji.

Organ uznał, że w obecnie obowiązującym porządku prawnym lokalizacja inwestycji odbywa się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, a art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej bezwzględny obowiązek sprawdzenia, czy dokumentacja projektowa jest zgodna z ustaleniami tego planu, w taki sam sposób, jak sprawdzenia, czy dokumentacja projektowa jest zgodna z innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej władczo rozstrzyga o tym, czy projektowany obiekt jest zlokalizowany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu administracyjnym. Jest to wyłączna kompetencja właściwego organu administracji publicznej. Skoro prawodawca miejscowy w studium obejmującym obszar całego miasta O. wprowadził obszar przeznaczony do lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 1000 kW, to lokalizowanie ich na obszarach przeznaczonych pod zabudowę budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i w sąsiedztwie takiej zabudowy już istniejącej stanowi uchybienie jednoznacznemu przepisowi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również skutkuje potencjalnym narażeniem osób korzystających z nieruchomości zlokalizowanych w sąsiedztwie na negatywne konsekwencje z tym związane. Decyzja o pozwoleniu na budowę sprzeczna z tymi wymogami jest niedopuszczalna.

Ustosunkowując się do treści odwołania organ przytaczając treść art. 10 ust. 2a i 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania studium zauważył, że art. 10 został uchylony ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688), która weszła w życie 24.09.2023 r. W przepisach przejściowych ustawodawca nie przewidział zastosowania przepisów dotychczasowych w przypadku postępowań o pozwolenie na budowę już wszczętych a niezakończonych ostatecznie. Natomiast art. 14 ust. 6a pkt 2 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od 24.09.2023 r. określa warunki lokalizowania OZE, stanowiąc, że w przypadku braku planu miejscowego, odnawialne źródła energii o mocy zainstalowanej elektrycznej nie przekraczającej 1000 kW mogą być lokalizowane na użytkach rolnych klas innych niż I-IV, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższej regulacji, w ocenie organu odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Dodatkowe uchybienia tj:

- na projekcie zagospodarowania terenu zaznaczono lokalizację 1456szt paneli fotowoltaicznych a nie 1723szt,

- lokalizacja stacji Trafo na działce Nr [...] w O. jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części miasta O. w rejonie ulic: S.,

- zaprojektowane ogrodzenie o wys. 2,20m jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części miasta O. w rejonie ulic: S.

- organ uznał za niemające wpływu na podjęte rozstrzygniecie.

M. Z., R. B. i K. G. wnieśli do tut. Sądu jednobrzmiące skargi, oznaczone kolejno sygnaturami: II SA/Ke 195/24, II SA/Ke 196/24 i II SA/Ke 197/24, w których zarzucili powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwej wykładni art. 14 ust. 6a pkt. 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że hipoteza ww. przepisu normuje stany faktyczne obejmujące lokowanie wolnostojących instalacji fotowoltaicznych na terenach nie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący nie kwestionują ustaleń organów obu instancji w przedmiocie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2002 r. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z dnia 27 października 2020 r., przyjmując, że w świetle zapisów ww. dokumentów planistycznych planowana inwestycja jest położona na działkach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Twierdzą jednak, że prawidłowa wykładania art. 14 ust. 6a pkt. 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest odmienna od tej dokonanej przez organ. Organ stwierdził, że zapis art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 września 2023 roku oznacza, że w przypadku braku planu miejscowego, odnawialne źródła energii o mocy zainstalowanej elektrycznej nie przekraczającej 1000 KW mogą być lokalizowane na użytkach rolnych klas innych niż l-IV na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem stron skarżących, organ przytoczył w sposób nieprawidłowy sens i treść art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który został uchylony we wrześniu 2023 roku i następnie zastąpiony art. 14 ust. 6a pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie w treścią uchylonego przepisu art. 10 ust. 2a ( obowiązującego od maja 2021 r.) władze gminy były zobligowane do oznaczenia w studium obszarów, na których mogą być rozmieszczone urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej aniżeli 500 KW. Jednocześnie ustawodawca przewidział wyjątek dla instalacji fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej nie przekraczającej 1000 KW w przypadku ich lokowania na użytkach rolnych klasy V, VI i Viz i nieużytkach. Zatem na poziomie studium nie było wymagane ustalenie lokalizacji ww. wolnostojących instalacji fotowoltaicznych i możliwość ich lokowania była uzależniona od przesłanek ustawowych, co w praktyce oznaczałoby, że w tym zakresie nie obowiązuje władztwo planistyczne gminy. W ocenie skarżących, uchylenie ww. przepisu i wprowadzenie art. 14 ust. 6A lit. c stanowi konsekwencję zmian w zakresie planowania przestrzennego, odejścia przez ustawodawcę od studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania oraz zastąpienia tych dokumentów planami ogólnymi. Natomiast sens art. 14 ust. 6a ust. 2 lit. c jest identyczny jak wyrażony w uchylonym art. 10 ust. 2a. W treści art. 14 ust. 6a pkt. 2 ustawodawca nie posługuje się pojęciem braku planu, na którym opiera wykładnię przepisu organ, lecz pojęciem że zmiana zagospodarowania terenu dotycząca niezamontowanych na budynku instalacji fotowoltaicznych lokalizowanych na gruntach klasy V, VI , Viz i nieużytkach o mocy zainstalowanej elektrycznej większej aniżeli 1000 KW następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe unormowanie odpowiada sensowi art. 10 ust. 2a, który był oparty na założeniu, że instalacje fotowoltaiczne o mocy do 1000 KW są neutralne dla ładu przestrzennego oraz że w takich przypadkach należy nadać prymat zasadzie efektywności energetycznej. Pojęcie zmiany zagospodarowania terenu obejmuje obszary objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Wykładania organu prowadzi do wniosku, że w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieprzewidującego rozmieszczenia instalacji fotowoltaicznych lokalizacja instalacja o mocy np. 100 KW wymagałaby zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w rezultacie prowadziłoby to do powrotu do stanu prawnego sprzed 2011 r.

Zdaniem stron skarżących, wykładnia organu jest nie tylko sprzeczna z literalną treścią art. 14 ust. 6a pkt. 2 lit. c, ale również z kontekstem historycznych zmian normatywnych oraz kontekstem rozwiązań systemowych wynikających z zobowiązań wspólnotowych zobowiązujących Polskę do wdrożenia zasady efektywności energetycznej również w zakresie unormowań prawnych.

Postanowieniem z 16 kwietnia 2024 r. tut. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Ke 195/24, II SA/Ke 196/24 oraz II SA/Ke 197/24 i nakazał prowadzić je pod sygnaturą II SA/Ke 195/24.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Świętokrzyskiego, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ostrowieckiego odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę farmy fotowoltaicznej "R." o mocy 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ewid. [...] w O.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy realizacja niezamontowanych na budynku instalacji fotowoltaicznych lokalizowanych na gruntach klasy V, VI, VIz i nieużytkach o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW następuje na podstawie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak przyjął organ, czy też jak twierdzą skarżący w takim zakresie nie obowiązuje władztwo planistyczne gminy co oznacza, że realizacja tego typu inwestycji jest niezależna od ustalonego przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji skarżący nie zgadzają się z dokonaną przez organ wykładnią art. 14 ust. 6a pkt 2 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej u.p.z.p., zgodnie z którą w przypadku braku planu miejscowego odnawialne źródła energii o mocy zainstalowanej elektrycznej nie przekraczającej 1000 kW mogą być lokalizowane na użytkach rolnych klas innych niż I-IV na podstawie decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z art. 14 u.p.z.p., w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6 (ust. 1).

Zmiana zagospodarowania terenu, dotycząca:

1) obiektów handlu wielkopowierzchniowego,

2) niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych:

a) na użytkach rolnych klasy I-III i gruntach leśnych,

b) na użytkach rolnych klasy IV, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 150 kW lub wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej,

c) na gruntach innych niż wskazane w lit. a i b, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW

- następuje na podstawie planu miejscowego (ust. 6a).

Plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne (ust. 7).

Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (ust. 8).

Nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, że wykładnia art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. c u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że przesłanki wymienione w tym przepisie decydują o dopuszczalności lokalizowania farmy fotowoltaicznej na danym obszarze, nie zaś zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Pogląd, że w zakresie tych instalacji gminie nie przysługuje tzw. władztwo planistyczne jest chybiony.

Przede wszystkim podkreślić należy, że ustawodawca jednoznacznie określa charakter prawny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiąc, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze na którym obowiązuje. Wyłączenie mocy obowiązującej miejscowego planu dla danego obszaru wymagałoby jednoznacznej regulacji, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia, w szczególności takiej regulacji nie zawiera art. 14 ust. 6a pkt 2 lit c. u.p.z.p. Okoliczność, że w treści w/w przepisu ustawodawca nie posługuje się pojęciem braku planu nie oznacza, że lokalizacja OZE na gruntach V i VI klasy nie wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku planu. W świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Nie ulega wątpliwości, że obowiązek ten dotyczy zmiany zagospodarowania terenu, która stanowi wykonanie robót budowlanych. Wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestor zobowiązany jest przedstawić organowi architektoniczno-budowlanemu decyzję o warunkach zabudowy jeżeli jest wymagana przepisami u.p.z.p. ( art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb). W powiązaniu z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. oznacza to konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w każdym przypadku, gdy dla terenu inwestycji nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak zatem podstaw do uznania, że od powyższej zasady ustawodawca wprowadził odstępstwo polegające na tym, że o możliwości lokalizowania farmy fotowoltaicznej na danym obszarze decydują przesłanki ustawowe określone w art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. c u.p.z.p., nie zaś postanowienia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i wyłączył dla takich inwestycji obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Przepis art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. c należy interpretować w taki sposób, że w odniesieniu do przesłanek w nim określonych lokalizacja niezamontowanych na budynkach instalacji odnawialnych źródeł energii następuje wyłącznie na podstawie ustaleń planu miejscowego, natomiast w pozostałych przypadkach zmiana zagospodarowania terenu w zakresie lokalizacji tych instalacji wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W konsekwencji stwierdzenie organu, że w przypadku braku planu miejscowego odnawialne źródła energii o mocy zainstalowanej elektrycznej nie przekraczającej 1000 kW mogą być lokalizowane na użytkach rolnych klas innych niż I-IV na podstawie decyzji o warunkach zabudowy jest prawidłowe i zgodne z prawem.

Ustalenia obowiązującego planu części miasta O. w rejonie ulic: S., dla terenu na którym znajdują się działki inwestycyjne przewidują jako podstawowe przeznaczenie – zabudowę jednorodzinną i nie są kwestionowane przez skarżących. To, że ustalenia tego planu nie wprowadzają ogólnego zakazu realizacji inwestycji o parametrach wskazanych we wniosku skarżących nie pozwala na jej zlokalizowanie w dowolnym miejscu. Z faktu, że aktualne przepisy u.p.z.p. nie wprowadzają obowiązku aby granice terenów niewymienionych w art. 14 ust. 6a pkt 2 lit c u.p.z.p. były określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zwalnia organu od konieczności przeanalizowania dopuszczalności zlokalizowania na tych gruntach farmy fotowoltaicznej o mocy zainstalowanej elektrycznej do 1000 kW. Okoliczność, że inwestycja mieści się w wyłączeniu o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie nie świadczy automatycznie – o zgodności takiej inwestycji z planem, z pominięciem przeznaczenia danego terenu czy obszaru.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko organów, że obowiązujące ustalenia miejscowego planu oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb, nie pozwalają na wydanie decyzji pozytywnej dla inwestora. Na terenie, na którym zaplanowano inwestycję, nie przewidziano bowiem możliwości sytuowania elektrowni fotowoltaicznych ani też żadnego rodzaju zabudowy przemysłowej. Taki zaś charakter posiada projektowana farma fotowoltaiczna "R." o mocy 1 MW, o czym świadczy charakter inwestycji, która ma dotyczyć montażu 1723 sztuk paneli fotowoltaicznych i obejmować powierzchnię 8777,50 m2 (wg projektu zagospodarowania terenu), w tym powierzchnia zabudowy panelami fotowoltaicznymi wynosi 4301,17m2 . Zadaniem instalacji ma być wytwarzanie energii odnawialnej, a zatem ma służyć zaopatrywaniu także innych niż inwestor odbiorców. Przemysłowego charakteru inwestycji nie kwestionują autorzy projektu. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, że realizacja wnioskowanej elektrowni fotowoltaicznej na gruntach przeznaczonych w m.p.z.p. miasta O. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną doprowadzi do zmiany przeznaczenia tego terenu, jak słusznie zauważył organ I instancji z funkcji mieszkaniowej i drogowej na funkcję przemysłową.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Pb, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza :

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego.

Wobec przedstawionej argumentacji związanej z brakiem zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.