Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 812/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 1 pkt 37
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 3 pkt 6, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 672
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 52 pkt 2 lit. b, art. 64 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 157 par. 1 i 2, art. 158
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi T. poprzednio T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "Kolegium"), na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1, art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.- dalej "K.p.a."), art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm. wg stanu na dzień wydania rozpatrywanej decyzji – dalej "u.p.z.p."), art. 71 ust. 2 pkt 2, 72 ust. 1 pkt 3, art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U z 2016 r. poz. 353 ze zm. wg stanu na dzień wydania rozpatrywanej decyzji – dalej "ustawa środowiskowa"), § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2016 r. poz. 71 wg stanu na dzień wydania rozpatrywanej decyzji – dalej "rozporządzenie") oraz art. 3 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U z 2016 r. poz. 672 wg stanu na dzień wydania rozpatrywanej decyzji), po przeprowadzeniu z urzędu postępowania, stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta W. nr [...] znak: [...] z dnia [...].12.2016 r., ustalającej na rzecz "T. " [...] spółka jawna w R. warunki zabudowy dla zabudowy usługowej - budowa placu składowego opału stałego na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi [...], [...], [...] przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu Kolegium podało, że w dniu [...] maja 2020 r. do Kolegium wpłynął wniosek Z. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w S. o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, bowiem przed jej wydaniem wnioskodawca nie uzyskał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Na podstawie akt postępowania I instancji, Kolegium ustaliło, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy zostało wszczęte wnioskiem spółki "T. " [...] spółka jawna z dnia [...] listopada 2016 r. (data wpływu). Inwestor wystąpił o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu o nazwie: "plac składowy opału w miejscu istniejącego budynku dawnej piekarni i istniejącego składu opału wraz z infrastrukturą i murami oporowymi, budynek po piekarni przeznaczony do rozbiórki". W uwagach końcowych inwestor zamieścił informację, że: "przedsięwzięcie nie jest zaliczane do mogących oddziaływać na środowisko". Do wniosku załączono mapę zasadniczą w skali 1:500.

Według Kolegium analiza warunków i zasad zagospodarowania oraz stanu faktycznego i prawnego terenu została w postępowaniu I instancji przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. Autor opracowania stwierdził, że "zabudowa produkcyjna na terenie mniejszym niż 1 ha w obszarach nieobjętych formami ochrony przyrody nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach", podczas gdy przedmiotem wniosku nie była zabudowa produkcyjna, a usługowa. Inwestor wystąpił o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu o nazwie: "plac składowy opału w miejscu istniejącego budynku dawnej piekarni i istniejącego składu opału wraz z infrastrukturą i murami oporowymi, budynek po piekarni przeznaczony do rozbiórki". Autor analizy urbanistycznej przyjął, że inwestycja nie wymaga sporządzenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przyjmując błędne założenia co do kwalifikacji planowanej inwestycji. Nie przeanalizowano, czy przedsięwzięcie wskazane we wniosku może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji, czy jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium podkreśliło, że organ nie może poprzestać jedynie na zapewnieniu inwestora złożonym w tym przedmiocie. Jak twierdzi Burmistrz Miasta W.: "Wnioskodawca - na żadnym z etapów prowadzonego postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy - nie ujął w zakresie przedmiotowym wniosku informacji, że skład opału zamierza docelowo prowadzić wraz z wykorzystaniem narzędzi do sortowania i pakowania węgla". W ocenie organu I instancji, inwestor dopuścił się samowolnej rozbudowy składu opału w drugiej połowie 2018 r. o ww. urządzenia do sortowania i pakowania, co potwierdzić ma protokół kontroli Z. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...] [...], sygnatura [...] Wydana decyzja nr [...] znak: [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., dotyczy placu składowego opału i nie przewiduje realizacji instalacji, która kwalifikowana byłaby do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko".

Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, wskazując, iż o ile faktycznie należy przyznać, że "organy winny zbadać sprawę w granicach wyznaczonych treścią wniosku", o tyle ocena, czy wskazana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy do organu rozpatrującego sprawę. W przeciwnym razie wystarczyłoby, żeby inwestor we wniosku określił, że jego inwestycja spełnia wszystkie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz w przepisach odrębnych i organ byłby taką treścią wniosku związany. Organ rozpatrujący wniosek o ustalenie warunków zabudowy obowiązany jest do przeprowadzenia prawidłowej kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego i oceny, czy inwestor ma obowiązek przedłożyć decyzję środowiskową. W pierwszej kolejności organ zobligowany jest zweryfikować wniosek pod względem formalnym, zgodnie z art. 64 K.p.a. biorąc przy tym pod uwagę art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta (w razie, gdy jest wymagana) stanowi zatem obligatoryjny element wniosku, pomimo iż nie wynika to z ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym. Określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu jest niezbędne, by organ mógł merytorycznie zweryfikować wniosek. W rozpatrywanej sprawie Inwestor określił planowaną inwestycję jako "plac składowy opału w miejscu istniejącego budynku dawnej piekarni i istniejącego składu opału wraz z infrastrukturą i murami oporowymi, budynek po piekarni przeznaczony do rozbiórki". Nie określił jednak w części II charakterystyki planowanej zabudowy i zagospodarowania, ani w formie pisemnej, ani graficznej. Załączona mapa zasadnicza terenu w skali 1:500 określa granice terenu objętego wnioskiem, natomiast nie wykazuje proponowanego zagospodarowania tego terenu - poza wskazaniem terenu utwardzonego i terenu biologicznie czynnego. Nie wiadomo zatem jakie gabaryty i umiejscowienie murów oporowych planuje inwestor. Nie zostały określone parametry techniczne planowanej inwestycji. Stanowiło to podstawę do wezwania Inwestora do uzupełnienia wniosku na podst. art. 64 § 2 K.p.a.

Niemniej, zdaniem Kolegium, bez względu na rozmiary, zarówno mur oporowy, jak i plac składowy stanowią budowlę, która wymaga pozwolenia na budowę. Jest to obiekt budowlany, wzniesiony (wybudowany) dla określonych celów użytkowych, z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Eksploatacja budowli niebędącej urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, w przypadku placu składowego węgla, bezsprzecznie może spowodować emisję. Kolegium podkreśliło, że pojęcie "instalacje" obejmuje poza urządzeniami, również budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami (art. 3 pkt 6 lit. c). Zasadniczym kryterium jest tu fakt, że eksploatacja owych instalacji może spowodować emisję. Taką budowlę, w ocenie Kolegium, stanowi rozpatrywana inwestycja. Brak jest przy tym przesłanek, by zaliczyć skład węgla w niniejszej sprawie do instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby gospodarstw domowych, które ustawodawca wyłączył z przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie wskazuje na to ani wniosek Inwestora, którym jest przedsiębiorca (spółka jawna), ani przebieg postępowania w spawie o wydanie warunków zabudowy. Przesłanka ta nie została zbadana przez Burmistrza Miasta W. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 K.p.a. wobec niewyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego w sprawie. W konsekwencji, na podst. art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w celu określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest poprzedzane uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta W. jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem prawa.

Podsumowując Kolegium uznało, że stwierdzone naruszenie prawa z całą pewnością nie dotyczy zagadnienia mniejszej wagi. Jak podnosi Z. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w S., liczne wnioski wpływające do organu, dotyczące uciążliwej emisji pyłu węglowego do powietrza przez Skład Węgla, stanowiącej zagrożenie dla życia ludzi oraz powodującej zagrożenie do środowiska oraz ustalenia kontroli potwierdzają, że decyzja wywołuje skutki, które rażąco naruszają prawo i są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Z. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska protokołem kontroli nr [...] [...] z dnia [...] lutego 2020 r. stwierdził negatywne oddziaływanie obiektu na środowisko i niepodejmowanie przez użytkowników obiektu środków zapobiegawczych. W ocenie Kolegium, jest to następstwem wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bez uprzedniego postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Należy podkreślić, że celem decyzji środowiskowej jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, poprzez określenie sposobu, w jaki należy wykonać dane przedsięwzięcie, aby nie naruszyć stanu środowiska. Uwarunkowania środowiskowe należy wziąć pod uwagę, wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skutki społeczne tego naruszenia prawa nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządności. Zatem stwierdzone naruszenie prawa należy uznać za rażące.

"T. " [...] spółka jawna w R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia poprzez uznanie, że decyzja Burmistrza W. nr [...], znak: [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. ustalająca warunki zabudowy dla zabudowy usługowej - budowa placu składowego opału jest nieważna.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że na etapie składania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy Skarżący nie deklarował, jak również nie planował w przyszłości rozbudowy placu składowego o urządzenia do sortowania opału, a tym bardziej do pakowania węgla. W tych okolicznościach nie było uzasadnionych podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wydania stosownej decyzji. Co nie znaczy, że Burmistrz Miasta nie dokonał oceny, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana w realiach przedmiotowej sprawy.

Skarżący w pełni podzielił stanowisko Burmistrza Miasta W. wyrażone w treści pisma z dnia [...] maja 2020 r. skierowanego do kolegium w kwestii braku podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wyznacza ramy postępowania administracyjnego w tej sprawie, a żądanie wniosku w tym zakresie wiąże organ właściwy w sprawie ustalenia tych warunków. Nie powinien budzić żadnych wątpliwości fakt, że w oparciu o informacje zawarte w treści wniosku o wydanie decyzji nie było podstaw, aby uznać, że dla planowanej inwestycji niezbędne będzie wydanie decyzji środowiskowej.

Skarżący zauważył, że w miejscu, w którym zamierzał prowadzić działalność był poprzednio prowadzony skład węgła, a intencją Skarżącego, przynajmniej na etapie planowania inwestycji i początkowego okresu jej funkcjonowania, nie było dokonywanie sortowania opału, czy też jego pakowanie. Decyzje w sprawie zastosowania mobilnych urządzeń sortujących podjęte zostały później. Wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy, Burmistrz W. nie naruszył przepisów postępowania opierając się na oświadczeniu Uczestnika postępowania i nie prowadząc dalszego postępowania w celu badania hipotetycznej możliwości, czy planowane przedsięwzięcie zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko SKO oraz treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że ocena stanu faktycznego w tej sprawie została dokonana pod wpływem zdarzeń, które miały miejsce dopiero w pewien czas po uruchomieniu składu węgla przez Skarżącego, o których nie mógł wiedzieć Organ wydający decyzję. Nie może być mowy o oczywistości naruszenia prawa, bądź o doniosłych skutkach rażąco naruszających prawo i niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności na etapie, kiedy Skarżący występował z wnioskiem, a Burmistrz Miasta W. wydawał decyzję o warunkach zabudowy. Nie było w tym okresie żadnych przesłanek, aby formułować tak poważne zarzuty.

Skarżący nie zgodził się z tezą, że emisja pyłu węglowego do powietrza przez skład węgla powoduje zagrożenie dla zdrowia ludzi oraz powoduje zanieczyszczenie środowiska. Węgiel, czy też pył węglowy nie jest substancją powodującą zagrożenie. Węgiel to skała osadowa pochodzenia roślinnego, czyli jest to materiał naturalny. Miał węglowy, czy też pył węglowy - to nic innego, jak rozdrobnione ziarna węgla kamiennego, które w przypadku uwolnienia do środowiska nie stanowią źródła rzeczywistego, czy potencjalnego zagrożenia. Pył węglowy nie jest substancją toksyczną, nie powoduje zagrożenia dla zdrowia człowieka. Nie jest substancją rakotwórczą. Nie wykazuje działania drażniącego na skórę, bądź dla oczu. Nie działa uczulająco na skórę i drogi oddechowe. Nie wykazuje szkodliwego działania na narządy docelowe (określenie zawarte w "karcie charakterystyki" substancji) przy narażeniu jednorazowym i powtarzanym. Połknięcie i dostanie się przez drogi oddechowe nie stanowi zagrożenia dla człowieka. Jedynie długotrwałe narażenie na działanie pyłu węglowego może powodować wystąpienie pylicy. W przypadku zagrożenia pyłem węglowym to wiąże się ono bezpośrednio ze środowiskiem pracy. Statystyki wskazują, że na pylicę choruje około 5% górników i to najczęściej osób, które przez wiele lat miały bezpośredni kontakt z pyłem w dużym stężeniu. Bezpodstawne podkreślanie rzekomo bardzo negatywnych skutków prowadzonej obecnie działalności ma uwypuklić doniosłość i wagę naruszenia prawa w kontekście uzasadnienia rażącego naruszenia prawa.

Skarżący podał, iż ma świadomość, że lokalizacja składu węgla może przeszkadzać sąsiadom, ale nie można przedstawiać tego rodzaju działalności jako stanowiącej zagrożenie dla życia ludzi (!) i środowiska naturalnego. Należy podkreślić, że jest to działalność niezbędna dla gospodarki i mieszkańców z punktu widzenia zaopatrzenia w opał i prowadzona w miejscu do tego przeznaczonym. Nie jest też prawdą, że Skarżący nie podejmował środków zapobiegawczych w celu ograniczenia immisji. Na podstawie zarządzenia Skarżącego wdrożony został pakiet działań osłonowych, których celem było ograniczenie pylenia i zmniejszenia hałasu związanego z pracą sortowników. Zainstalowana została, m.in. siatka przeciwpyłowa na wysokości ogrodzenia od strony ul. [...], zmieniono usytuowanie sortowników na placu oraz ustalono harmonogram ich pracy. Ponadto zobowiązano obsługę placu do regularnego oczyszczania placu zamiatarką oraz zraszania go w zależności od panujących warunków atmosferycznych.

Niezależnie od powyższego Skarżący podjął dodatkowe działania minimalizujące negatywne oddziaływanie na środowisko, a szczególności:

- bieżące monitorowanie stanu szczelności płotów i siatek osłonowych i dokonywanie koniecznych napraw i uzupełnień;

- uzupełnianie siatek osłonowych, w miejscach, gdzie ich nie ma;

- ograniczenie wysokości pryzm składowych opału poniżej wysokości ogrodzenia;

- zdecydowane ograniczenie skali sortowania węgla na składzie związanego z inwestycją w budowę terminalu węglowego w m. P. , gdzie opał jest wstępnie frakcjonowany.

Skarżący zwraca również uwagę na okoliczność, że używane przez niego urządzenia do sortowania węgla mają charakter mobilny i używane są doraźnie.

Skarżący wyjaśnia, że zlecił opracowanie karty informacyjnej przedsięwzięcia w celu złożenia wniosku o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID-19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. O skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie powołanego wyżej przepisu oraz o terminie posiedzenia niejawnego strony zostały zawiadomione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, kierując się powyższymi przepisami prawa, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie bezsporne pozostaje, że na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz, że w celu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia konieczne było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy.

Kolegium oceniło, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...], którą ustalono na rzecz Skarżącego warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie placu składowego opału stałego, rażąco narusza prawo.

Kluczową co do prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji jest ocena, że przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ gminy nie dysponował decyzją środowiskową dotyczącą tej inwestycji (ewentualnie stanowiskiem właściwego organu o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko).

Kwestią wymagającą wyjaśnienia w pierwszej kolejności jest ustalenie czy wniosek Skarżącego z dnia [...] listopada 2016 r. o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu o nazwie: "plac składowy opału w miejscu istniejącego budynku dawnej piekarni i istniejącego składu opału wraz z infrastrukturą i murami oporowymi, budynek po piekarni przeznaczony do rozbiórki" dotyczył inwestycji zaliczonej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia).

W tym zakresie Sąd zgadza się ze stanowiskiem Kolegium, że już z treści wniosku Skarżącego o ustalenie warunków zabudowy wynikało, iż dotyczy on inwestycji wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia. Rzeczony przepis stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m, a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych.

Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że instalacja do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych zaliczona została do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Nie budzi wątpliwości, że opał stały, jakim jest węgiel, jest kopalnym surowcem energetycznym.

Z koeli definicja instalacji zawarta została w treści art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, gdzie przez pojęcie instalacji - rozumie się:

a) stacjonarne urządzenie techniczne,

b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję.

We wniosku o ustalenie warunków zabudowy Skarżący podał, że planowana inwestycja obejmuje budowę placu składowego oraz muru oporowego i służyć ma do składowania opału. Trafnie Kolegium uznało, że zarówno mur oporowy, jak i plac składowy stanowią budowlę w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane (art. 3 pkt 1 i pkt 3). Nie budzi wątpliwości, że decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla budowy placu składu opału stałego i, że zrealizowana przez Skarżącego inwestycja wykorzystywana jest do składowania węgla. Słusznie też Kolegium uznało, że w przypadku placu składowego węgla, jego eksploatacja powoduje emisję hałasu oraz pyłu do powietrza. Nie trzeba posiadać specjalnych wiadomości, aby stwierdzić, że rozładunek węgla z samochodów ciężarowych (takie środki transportu Skarżący wskazał we wniosku o ustalenie warunków zabudowy) właśnie takie emisje powoduje. Natomiast późniejsze korzystanie przez Skarżącego na wybudowanym placu składowym z mobilnych urządzeń sortujących tylko te emisje zwiększyło.

Opisane powyżej okoliczności dają podstawę do stwierdzenia, że inwestycja, dla której Skarżący wnioskował o ustalenie warunków zabudowy spełniała kryteria do uznania jej za inwestycję, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia, tj. jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przy tym aby przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało jako potencjalnie uciążliwe dla środowiska nie jest konieczne wykazanie, że stanowi zagrożenie dla życia ludzi i środowiska naturalnego. Te okoliczności podlegają badaniu w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wskazać zatem należy, że w myśl art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia; uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej). Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b (art. 72 ust. 2 ustawy środowiskowej).

Skoro sporna inwestycja stanowi jedno z przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wyżej wyjaśniono i czego skutecznie Skarżący nie podważył, to nie ulega wątpliwości, że przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ewentualnie okazanie się rozstrzygnięciem właściwego organu w sprawie wydania decyzji środowiskowej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie spełniał wymogów formalnych (nie zawierał bowiem załącznika w postaci decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), a organ w toku postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji o złożenie takiej decyzji nie wzywał wnioskodawcy. W efekcie wydana decyzja Burmistrza Miasta W. narusza prawo (art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia) w stopniu na tyle oczywistym i rażącym, że jej pozostawanie w obrocie prawnym jest nie do zaakceptowania w państwie prawa. W sposób oczywisty stwierdzenie nieważności tej decyzji ma swoje znaczenie z punktu widzenia interesu społecznego, skoro decyzja pozwala na realizację inwestycji bez określenia szczególnych wymagań wynikających z decyzji środowiskowej, w jakich przedsięwzięcie powinno być realizowane, aby zapewnić warunki ograniczające negatywny wpływu inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie ludzi.

Z tych wszystkich powodów Sąd podzielił ocenę Kolegium, że ww. decyzja Burmistrza Miasta W. narusza w sposób rażący prawo i dlatego zasadne było jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a wobec tego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w wyroku.