Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 128/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Szpitala
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 3, art. 5, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi F. Ż. i R. na bezczynność Prezesa Zarządu Szpitala [...] sp. z o. o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Fundacja [...] wnioskiem z [...] lipca 2023 r. wystąpiła do Prezesa Szpitala Sp. z o. o. z wnioskiem o udostępnienie informacji, czy w kierowanej przez niego placówce dokonuje się terminacji ciąży w przypadkach określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. 2022 r. poz. 1575 z późn. zm.).

Jeśli odpowiedź na powyższe jest twierdząca, wniosła ponadto w tym samym trybie o udzielenie informacji odnośnie;

1) liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy z dnia

7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z wyszczególnieniem poszczególnych lat, począwszy od roku 2016, a skończywszy na roku 2022 z podziałem według określonych ustawowo przypadków, z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży art. 4a ust. 1 pkt 1 bądź 3 (oraz 2 i 4 - obecnie uchylone),

2) liczby przeprowadzanych aborcji w przypadku zdiagnozowanych problemów psychicznych matki z wyszczególnieniem poszczególnych lat,

3) w przypadkach aborcji ze względu na zdiagnozowane problemy psychiczne matki - ile razy stwierdzono wady u poczętego dziecka i jakie to były wady? Z wyszczególnieniem poszczególnym lat,

4) dostępnych do wykonania i rozliczenia z Narodowym Funduszem Zdrowia procedur, z wyszczególnieniem ilościowym stosowania poszczególnych metod w poszczególnych latach, jednocześnie zaznaczając, że zapytanie dotyczy jedynie stosowanych przez lekarzy procedur, nie szczegółowych opisów przypadków zawartych w dokumentacji medycznej. Przykładowa odpowiedź: "rozszerzenie kanału szyjki i wyłyżeczkowanie ścian jamy macicy w celu zakończenia ciąży - 366 razy, zakończenie ciąży przez wstrzyknięcie domaciczne -19 razy, podanie preparatu w celu zakończenia ciąży - 657 razy".

5) liczby nielegalnych terminacji ciąży wykonanych na terenie szpitala,

6) tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk lekarzy, zatrudnionych przez placówkę obecnie bądź w przeszłości, mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania świadczenia określonego w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z podziałem na wykonujących świadczenia określone w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży z wyszczególnieniem ilości, podziałem na lata oraz przypadki ustawowe - w sposób identyczny jak określony w punkcie 1).

7) procedur stosowanych w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży,

8) procedur stosowanych w przypadku samoistnego poronienia lub śmierci noworodka w placówce, w szczególności podanie informacji czy matce zmarłego dziecka udzielana jest pomoc psychologiczna.

Jednocześnie, stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnioskodawca określił następujący sposób i formę udostępnienia żądanych powyżej informacji: - wysyłka pocztą tradycyjną pod wskazany adres: Fundacja [...].

Pismem z dnia [...] października 2023 r. Fundacja złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na bezczynność Prezesa Szpitala Sp. z o.o. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej (w zakresie pkt 2, 3, 6), zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art 3 ust 1 pkt 1 oraz art. 13 ust 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902).

Podnosząc powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie Szpitala Sp. z o.o. do rozpatrzenia wniosku Fundacji [...] o udzielenie informacji publicznej w całości (tj. również w zakresie pkt 2, 3, 6) w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku;

2) stwierdzenie, że bezczynność organu - Szpitala Sp. z o.o. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3) zasądzenie od organu - Szpitala Sp. z o.o. na rzecz skarżącego sumę pieniężną

w wysokości 2.000 zł;

4) zasądzenie od organu - Szpitala Sp. z o.o. na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania.

Skarżąca Fundacja wskazała, że organ stwierdził, iż nie udzieli informacji publicznej żądanej w punktach 2, 3, 6, gdyż takowych informacji nie posiada. Stanowisko takie, zdaniem strony skarżącej, jest niedopuszczalne. Organ nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne strona podniosła, że informacje statystyczne odnoszące się do przedmiotu działalności podmiotu leczniczego i trybu wykonywania przez niego zadań w ramach prowadzonej działalności, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów świadczeń i zabiegów przeprowadzanych w podmiocie leczniczym, mają walor informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż w dniu 16 sierpnia 2023 r. Szpital udzielił stronie skarżącej odpowiedzi w zakresie pytań 1, 4, 5, 6, 7, 8. Jednocześnie wskazał, iż w zakresie informacji wnioskowanych w punktach 2 i 3 "nie prowadzi statystyki w tym zakresie", a w zakresie informacji wnioskowanej w pkt 6 "nie prowadzi ewidencji/rejestrów w podanym przez wnioskodawcę zakresie"

Dalej pełnomocnik podał, iż w dniu 28 sierpnia 2023 r. Fundacja wniosła

o uzupełnienie pisma z [...] sierpnia 2023 r. poprzez udzielenie informacji także

w zakresie pkt 2, 3 oraz 6, powyższe argumentując tym, iż w jej ocenie obowiązkiem Szpitala jest przygotowanie stosownych zestawień w przypadku wniosku o udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. doprecyzował swoje stanowisko i wskazał wprost, iż nie prowadzi statystyk, rejestrów lub ewidencji w zakresie informacji wskazanych w pkt 2, 3, 6 wniosku, a powyższe wynika z faktu, że organ nie dysponuje takimi danymi, o udostępnienie których wnosiła skarżąca przy czym wskazał, iż jednocześnie do ich posiadania nie jest zobowiązany prawnie.

Zdaniem pełnomocnika organu udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem skarżącej było obiektywnie niemożliwe. Organ nie może przecież udostępnić informacji której nie posiada. Nieprowadzenie stosownych statystyk czy zestawień oraz ich nieudostępnienie skarżącej było spowodowane tym, iż Szpital nie dysponuje danymi objętymi żądaniem. Skarżąca zaś, nie dając wiary stanowisku organu, błędnie uznała niemożliwość udostępnienia informacji z powodu jej nieposiadania, z niedysponowaniem technicznymi środkami do udostępnienia informacji w sposób wskazany we wniosku (art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Ponadto stanowisko, iż w niniejszej sprawie powinno mieć miejsce wydanie przez organ decyzji odmownej uznać należy, w ocenie pełnomocnika, za chybione, ponieważ założeniem odmowy udzielenia informacji jest to, iż organ faktycznie jest w posiadaniu tejże informacji, a ku odmowie zachodzą jakiekolwiek merytoryczne przesłanki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.).

W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań: udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie w tym miejscu należy wyjaśnić, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

W orzecznictwie wskazuje się, że nie jest rolą sądu administracyjnego,

w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie ustawy

o dostępie do informacji publicznej, nakazanie adresatowi w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek. To na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Sąd bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie - poprzez udzielenie całości wnioskowanej informacji, poprzez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie poprzez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, sąd oddala skargę. W przypadku odpowiedzi negatywnej – zobowiązuje adresata wniosku do jego załatwienia, nie wskazując w jaki sposób ma to zostać dokonane (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., I OSK 1111/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., I OSK 2685/17, CBOSA).

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku Fundacji [...] z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej skierowanego do Prezesa Zarządu Szpitala sp. z o. o., opisanego na wstępie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. "Sprawą publiczną" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest szeroko rozumiana działalność organów władzy, zarówno ta wynikająca wprost z przepisów prawa, jak również ta, którą organy podejmują z własnej inicjatywy, pod warunkiem, że służy ona i jest podejmowana w interesie społecznym. Mając zaś na uwadze wagę obowiązku informacyjnego organów wobec obywateli należy stwierdzić, że działania mające na celu zwiększanie jawności i dostępności podawanych przez organy informacji służy interesom ogólnym, a więc jest sprawą publiczną. Informacja o takiej inicjatywie i aktywności organu oraz o sposobie i zasadach jej realizacji, niezależnie od formy w jakiej organ działa w tym zakresie, jest informacją publiczną.

Z treści skargi i pism strony złożonych w trakcie postępowania wynika, że strona skarżąca domaga się udzielenia informacji w zakresie określonym w pkt 2,3,6 wniosku. Z akt sprawy wynika natomiast, że organ udzielił odpowiedzi w zakresie pytań zawartych w pkt 1,4,5,6,7,8 m.in. w zakresie ilości dokonanych zabiegów przerwania ciąży w latach 2016-2022 (pkt 1 wniosku o udzielenie informacji publicznej). Skarżąca nie kwestionowała udzielonej przez organ informacji w tym zakresie. Organ wyjaśnił, że w zakresie informacji wnioskowanych w pkt 2 i 3 wniosku nie prowadzi statystyki, a w zakresie informacji wnioskowanej w pkt 6 nie prowadzi ewidencji/rejestrów. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, będące w posiadaniu takich informacji. Jak wyżej wskazano skarżąca kwestionuje udzielenie odpowiedzi przez organ w zakresie pkt 2, 3 i 6. Strona skarżąca nie przedstawiła natomiast podstawy prawnej, z której wynikałoby, że organ jest dysponentem informacji publicznej, w szczególności dotyczącej pkt 2,3,6 złożonego wniosku. Skarżąca w skardze przytoczyła jedynie stanowisko wyrażone w orzecznictwie, zgodnie z którym informacje statystyczne odnoszące się do przedmiotu działalności podmiotu leczniczego i trybu wykonywania przez niego zadań w ramach prowadzonej działalności, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów świadczeń i zabiegów przeprowadzanych w podmiocie leczniczym, mają walor informacji publicznej. Powyższe stanowisko jest bardzo ogólne i nie może mieć rozstrzygającego znaczenia w niniejszej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia z dnia 22 listopada 2019 r., I OSK 1062/18, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2020 r., III Sab/Gl 45/20, CBOSA). Wskazać trzeba, że organ podał, iż nie dysponuje informacją wskazaną

w pkt 2,3,6 wniosku skarżącej, ponieważ nie prowadzi statystyk, rejestrów lub ewidencji w tymże zakresie. Strona nie wskazała regulacji prawnej, z której wynikałby taki obowiązek, a Sąd nie znalazł podstaw prawnych do podważenia stanowiska organu.

Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu informacja zawarta w pkt 2,3 wniosku skarżącej nie jest informacją publiczną. Również punkt 6 wniosku Fundacji, który zmierza w istocie rzeczy do uzyskania informacji o danych osobowych lekarzy zatrudnionych w Szpitalu wykonujących zabiegi przerywania ciąży łącznie z podaniem ilości dokonanych zabiegów i określeniem na podstawie jakiej ustawowej przesłanki zostały przeprowadzone przez konkretnego lekarza, nie stanowi informacji publicznej. Informacje te są częścią procedury medycznej stosowanej w leczeniu pacjenta. Tak sformułowane pytanie w istocie rzeczy zmierza do analizy dokumentacji medycznej poszczególnych przypadków przerwania ciąży. W orzecznictwie wskazuje się, że informacje o rozpoznaniach współistniejących odnoszą się do konkretnego pacjenta i stanu jego zdrowia, co stanowi informację prywatną strzeżoną Konstytucją oraz licznymi ustawami, w tym o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (zob. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2019 r., I OSK 1062/18, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2020 r., III SAB/Gl 45/20, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1206/17 CBOSA), jak również tajemnicą lekarską ujmowaną jako obowiązek lekarza do zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu. Tajemnicą lekarską objęte są zarówno wyniki przeprowadzanych badań, jak i również diagnoza postawiona na ich podstawie, historia choroby i uprzednie postępowanie terapeutyczne, metody i postępy w leczeniu, wcześniejsze lub współistniejące schorzenia, hospitalizacje, przyjmowane leki. Rozciąga się również na wszelkie materiały związane z postawieniem diagnozy lub leczeniem, a więc na zaświadczenia, notatki, kartoteki (por. M. Kapko, Komentarz do art. 40 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, w: E. Zielińska, Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Komentarz, LEX, 2008). Kwestia tajemnicy lekarskiej została, również uregulowana w art. 13 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1545). Zgodnie z tym przepisem pacjent ma prawo do zachowania w tajemnicy przez osoby wykonujące zawód medyczny, w tym udzielające mu świadczeń zdrowotnych, informacji z nim związanych, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu medycznego. Wskazać również trzeba, że w myśl art. 4c ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 1575) osoby wykonujące czynności wynikające z ustawy są obowiązane do zachowania w tajemnicy wszystkiego, o czym powzięły wiadomość w związku z wykonywaniem tych czynności, stosownie do odrębnych przepisów." Jest to przepis dodatkowy i niezależny od tajemnicy lekarskiej czy praw pacjenta.

Nie może budzić również wątpliwości, że zabieg przerwania ciąży dotyczy bardzo wrażliwej kwestii zdrowia fizycznego i psychicznego kobiety i wywołuje bardzo duży oddźwięk społeczny, przejawiający się odmiennymi ocenami i reakcjami obywateli. Dlatego ustawodawca wprowadził ochronę informacji o zabiegach przerywania ciąży. Informacja o konkretnych lekarzach wykonujących zabiegi przerywania ciąży nie dotyczy kwestii służących ogółowi ludzi i nie jest z natury rzeczy dostępna dla wszystkich. Taka informacja (pkt 6 wniosku) z uwagi na kontrowersje jakie wywołuje przerywanie ciąży natury moralnej (etycznej), mogłoby stanowić podstawę do przedstawienia w niekorzystnym świetle lekarzy wykonujących takie zabiegi. W ocenie Sądu przepis art. 4c ust. 1 ww. ustawy, a także przepisy dotyczące tajemnicy lekarskiej czy prawa pacjenta wykluczają w omawianym zakresie informację z zakresu informacji publicznej (por. wyrok WSA w wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2020 r., III SAB/Gl 45/20, CBOSA). Nie zmienia powyższej oceny fakt, na który zwrócono uwagę w orzecznictwie, że każdy szpital obligatoryjnie wypełnia formularz statystyczny Ministerstwa Zdrowia na dany rok obejmujący dane za rok poprzedni (MZ-29), w którym przedstawia w Dziale 10. "Dodatkowe informacje o działalności oddziału ginekologiczno-położniczego" w Tabeli A. "Przerwania ciąży", co wymaga przedstawienia m.in. danych liczbowych o przerwaniach ciąży (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2020 r., III SAB/Gl 45/20, CBOSA). Nadto pytania zawarte we wniosku skarżącej (pkt 2,3,6) dotyczą innych zagadnień.

Jak już wyżej wskazano organ w ustawowym terminie zasadnie częściowo udostępnił informację publiczną, a w pozostałym zakresie poinformował, że nie posiada takiej informacji. Oznacza to, że organ nie pozostaje w bezczynności. Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy nie zachodziła podstawa do wydania przez organ decyzji, o której mowa w art. 16 u.d.i.p.

Z tych względów skarga jako niezasadna podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).