Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1611/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 180, art. 181, art. 187
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 79 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 515
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - t. jedn.
article: art. 9 ust. 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Beata Cieloch, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. M. i R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 929/10 w sprawie ze skargi J. M. i R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 7 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 929/10, oddalił skargę R. M. i J. M. – nazywanych dalej "Skarżącymi", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 7 lipca 2010 r. w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2009 r.

Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 30 grudnia 2009 r. Prezydent Miasta S. określił Skarżącym zobowiązanie w podatku od środków transportowych.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podnieśli, że pojazdy, których dotyczy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostały im skradzione w 1998 r. Ponieważ ich wartość była niewielka, nie zgłosili wówczas tego faktu policji.

Rozpoznawszy odwołanie Skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, zważywszy na dyspozycję art. 9 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2002 Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", obowiązek podatkowy w podatku od środków transportu, ciążący na Skarżących, nie wygasł. Ponieważ kradzieży środków transportu nie można utożsamiać z ich zbyciem, nie nastąpiła zmiana ich właściciela. Tym samy, w świetle art. 9 ust. 3 u.p.o.l. fakt kradzieży jest nieistotny i nie skutkuje wygaśnięciem obowiązku podatkowego. Wskazując na art. 9 ust. 5 u.p.o.l., organ doszedł natomiast do wniosku, że wygaśniecie obowiązku nastąpiłoby wraz z wyrejestrowaniem skradzionych pojazdów.

Skarżący wnieśli skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze powtórzono zarzuty podniesione w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako bezzasadną. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że skoro Skarżący nie dopełnili obowiązku, o którym jest mowa w art. 9 ust. 5 u.p.o.l., powody ze względu na które nie wyrejestrowano środków transportu były bez znaczenia. Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że w sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności wymienionych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (zmiana właściciela środku transportu bądź jego wyrejestrowanie) skutkująca wygaśnięciem obowiązku podatkowego. W ocenie sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie uznało, że wygaśniecie obowiązku podatkowego – nawet w przypadku kradzieży – następuje dopiero w wyniku wyrejestrowania środków transportu.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Skarżący wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Podniesiono w niej, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.:

- art. 9 ust. 1 i 3 u.p.o.l. w zw. z art. 180, art. 181 i art. 187 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, że obowiązek podatkowy ciąży na Skarżących pomimo, iż nie są oni właścicielami opodatkowanych środków transporty, jeżeli pojazdy te nie zostaną wyrejestrowane bądź zarejestrowane na nowych właścicieli w centralnej ewidencji pojazdów;

- art. 9 ust. 6 pkt 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że nie złożenie korekty deklaracji w podatku od środków transportu po zbyciu bądź utraceniu przedmiotu opodatkowania powoduje przedłużenie obowiązku podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna w sposób oczywisty pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do sformułowanego w niej, jedynego zarzutu naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 9 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l. w związku z art. 180, art. 181 i art. 187 zdanie drugie Kodeksu cywilnego, należy zauważyć, że całkowicie abstrahuje on zarówno od treści obowiązujących w rozważanym przedmiocie przepisów prawa podatkowego, jak też ugruntowanych już ustaleń orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Te ostatnie przywołano zresztą tak w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i w pisemnych motywach wyroku oddalającego skargę na wspomnianą wcześniej decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku tego Sądu z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt 330/05 (LEX nr 193356). Rozważając analogiczny do rozpatrywanego problem, w orzeczeniu tym zwrócono uwagę, że w myśl art. 9 ust. 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w czasie kradzieży samochodu Star, obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu (wyrejestrowany) lub zbyty. Sąd jednoznacznie przyznał, że kradzieży samochodu nie można utożsamiać ze zbyciem samochodu. W jego ocenie, "Zbycie, skutkujące wygaśnięciem obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, to przeniesienie zgodnie z wolą dotychczasowego właściciela na inną osobę prawa własności rzeczy w drodze umowy cywilnoprawnej (sprzedaży, darowizny). Pozbawienie właściciela władztwa nad samochodem w wyniku kradzieży wymaga, dla wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, złożenia przez właściciela wniosku o wyrejestrowanie pojazdu w związku z kradzieżą". Stałe wyrejestrowanie pojazdu następuje zaś – jak zaznaczono – na wniosek właściciela w drodze decyzji uchylającej decyzję o wydaniu dla tego pojazdu dowodu rejestracyjnego (art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym; tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak więc było podstaw do stwierdzenia naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji art. 9 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez uznanie, że wnoszący skargę kasacyjną był zobowiązany do zapłaty podatku od środków transportowych od skradzionego samochodu do dnia jego wyrejestrowania. Tej treści pogląd wyłożono również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, przypominając co następuje: "Będąc właścicielami zarejestrowanych pojazdów odpowiednio od 28 lipca 1994 r. i od 16 czerwca 1994 r., skarżący nie dopełnili obowiązków wynikających z art. 9 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych" (s. 6). Wskazano także, że kradzieży pojazdu nie można utożsamiać z jego zbyciem, co nakazuje uznać argumentację ujawnioną w skardze kasacyjnej za bezzasadną.

W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.