Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3717/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 31 par. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 129 ust. 1.
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. S. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 592/17 w sprawie ze skargi S. P. S. z siedzibą w K. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 lipca 2017 r., oddalił skargę S. P. S. w K. na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2016 r., w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

decyzją ze stycznia 2007 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz T. O. sp. z o.o. w K. (uprawniony) prawo ochronne na graficzny znak towarowy o nr [...].

W dniu 9 października 2014 r. S. sp. z o.o. w K. (wnioskodawca) wniosło o unieważnienie prawa ochronnego na wymieniony znak., wskazując jako podstawę swojego żądania art. 129 ust. 1 w zw. z art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.).

W dniu 30 marca 2015 r. S. P. S. (dalej jako SPS) w K. zwróciło się o dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu, wskazując, że za jego udziałem w sprawie przemawiają cele statutowe tego Stowarzyszenia, wśród których znajduje się (§ 6 statutu) działalność na rzecz ochrony, a także poprawy jakości polistyrenu do spieniania i styropianu, działalność na rzecz ochrony konsumentów i konkurencji na rynku polistyrenu do spieniania i styropianu, w tym zapewnienia rzetelnych oznaczeń wyrobów i informacji o ich parametrach jakościowych, a także ochrony praw własności przemysłowej przysługujących producentom polistyrenu do spieniania i styropianu. Nadto SPS wskazał, że statutowo powołane jest do reprezentowania interesów producentów polistyrenu do spieniania i styropianu wobec organów administracji publicznej i sądów SPS podało, że ww. cele statutowe realizowane są (§ 7 statutu) poprzez: współpracę z organami administracji publicznej, ocenę i rekomendację materiałów budowlanych, przemysłowych i technicznych oferowanych na rynkach krajowych i zagranicznych, pomoc i współdziałanie w opracowaniu dokumentacji prawnej, reklamy itp., publiczne prezentowanie stanowiska stowarzyszenia, zwłaszcza wobec organów administracji publicznej w sprawach rozwiązań prawnych i ekonomicznych dotyczących budownictwa i przemysłu, w tym produkcji styropianu i polistyrenu do spieniania, reprezentowanie interesów producentów styropianu i polistyrenu do spieniania.

Nadto SPS wskazało, że za jego udziałem w przedmiotowym postępowaniu przemawia szeroko rozumiany interes społeczny, gdyż jego działanie sprzyja ochronie wartości wspólnych większej liczby podmiotów - uczciwej konkurencji między producentami polistyrenu do spieniania i styropianu, ochrony praw konsumenta na rynku materiałów budowlanych, zapewnienie wysokiej jakości produktów. Wskazało także, że jego udział przyczyni się aktywnie do lepszego wypełnienia przez postępowanie administracyjne jego celów, bowiem działając na prawach strony będzie mogło należycie bronić interesu społecznego zagrożonego przez sam przedmiot postępowania. Stowarzyszenie wyjaśniło również, że intencją wstąpienia do tego postępowania jest przeciwstawienie się działaniom zmierzającym do dezorientacji na tym rynku i zatarcia różnic pomiędzy produktami o różnej jakości.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. Urząd Patentowy RP odmówił Stowarzyszeniu dopuszczenia do udziału w postępowaniu wywołanego wnioskiem spółki S..

Objętym skargą postanowieniem organ utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. UP RP stwierdził, że Stowarzyszenie nie spełniło przesłanki istnienia interesu społecznego, o której mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. warunkującej dopuszczenie go do udziału w sprawie. Zdaniem organu stwierdzenie, że wniosek o unieważnienie spornego prawa miał zmierzać do umożliwienia wszystkim producentom korzystania z przedmiotu prawa ochronnego i niósł ze sobą ryzyko doprowadzenia do dezorientacji konsumenta na rynku styropianu poprzez utrudnienie konsumentowi dokonania wyboru towaru o odpowiedniej jakości, nie uzasadniał udziału Stowarzyszenia w tym postępowaniu na prawach strony. Urząd Patentowy wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie - o unieważnienie prawa ochronnego na znak - jest postępowaniem mającym na celu zbadanie ustawowych warunków wymaganych do uzyskania ochrony na ów znak. W związku z tym wskazanie, że intencją Stowarzyszenia do wstąpienia do tego postępowania było przeciwstawienie się działaniom zmierzającym do dezorientacji na tym rynku i zatarcia różnic pomiędzy produktami o różnej jakości, budziło wątpliwości, gdyż z treści wniosku Stowarzyszenia wynikało, że jest ono zainteresowane raczej konkretnym wynikiem tego postępowania. Powołanie się przez Stowarzyszenie na ochronę ogółu konsumentów, jako wykazanie spełnienia przesłanki interesu społecznego w sytuacji, gdy tak naprawdę podziela ono stanowisko wyłącznie jednej ze stron powoduje, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż nie uzasadniał interesu społecznego, lecz wskazywał na poparcie indywidualnego interesu jednej ze stron.

Sąd I instancji oddalają skargę na to postanowienie stwierdził, że Stowarzyszenie nie podało żadnych konkretnych okoliczności, mających przemawiać za dopuszczeniem go do udziału w postępowaniu o unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy na prawach strony.

Powołanie się przez skarżące Stowarzyszenie na cele statutowe - na takie ogólnikowe wartości jak działania zmierzające do ochrony praw konsumenta na rynku materiałów budowlanych oraz zapewnienia wysokiej jakości produktów i uczciwej konkurencji, które w mniemaniu skarżącego stanowią jednocześnie ważny interes społeczny, który uzasadnia dopuszczenie go do udziału w przedmiotowym postępowaniu było w ocenie Sądu I instancji niewystarczające. Ponadto, cele statutowe nie mogą być utożsamiane z interesem społecznym bowiem są to dwie odrębne przesłanki ustawowe z których każda jest inna i które muszą być spełnione łącznie.

Sąd zwrócił uwagę, że postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest postępowaniem szczególnym, w którym organ - Urząd Patentowy nie bada charakteru stosunków gospodarczych istniejących na rynku czy też jakości tych produktów, a jedynie rozstrzyga czy prawo ochronne na dany znak towarowy zostało udzielone zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Sąd stwierdził wobec tego, że skoro wniosek skarżącego Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie został poparty żadnymi konkretnymi argumentami, to tak ogólnikowo sformułowany wniosek nie mógł być uznany za spełniający wymogi wykazania przez organizację społeczną przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd stwierdził również, że warunek interesu społecznego nie jest spełniony w sytuacji, gdy inicjatywa skarżącej organizacji społecznej ma na celu udzielenie poparcia jednej ze stron postępowania, na co zasadnie zwrócił uwagę organ.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

S. P. S. w K., skargą kasacyjną zaskarżyło w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 31 § 1 pkt 2) k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy Sąd dokonujący kontroli legalności działania organu administracji publicznej powinien był uchylić zaskarżone postanowienie z uwagi na uchybienie w toku postępowania administracyjnego polegające na odmowie dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu w sprawie znak [...] z powołaniem się na brak spełnienia przesłanki interesu społecznego, o której mowa w przywołanym przepisie, podczas gdy działania zmierzające do ochrony praw konsumenta na rynku materiałów budowlanych oraz zapewnienia wysokiej jakości produktów i uczciwej konkurencji stanowią ważny interes społeczny, który uzasadnia dopuszczenie skarżącego do udziału w przedmiotowym postępowaniu;

b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 50 § 1 k.p.a. oraz art. 244 ust. 13 ustawy Prawo własności przemysłowej, poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy Sąd dokonując kontroli legalności działania organu administracji publicznej powinien był uchylić zaskarżone postanowienie z uwagi na uchybienie w toku postępowania administracyjnego polegające na zaniechaniu całościowego i dogłębnego zbadania stanu faktycznego w niniejszej sprawie, a w szczególności – w przypadku powzięcia przez Urząd Patentowy RP wątpliwości co do realizacji przez Skarżącego interesu społecznego – brak wezwania Skarżącego do udzielenia wyjaśnień w tym zakresie, pomimo gotowości Skarżącego do przedstawienia pisemnego stanowiska w tym przedmiocie, jak również brak przeprowadzenia rozprawy w celu szczegółowego wskazania przez skarżącego okoliczności przemawiających za dopuszczeniem go do udziału w postępowaniu i wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości Urzędu Patentowego w tym zakresie, pomimo wniosku założonego przez Skarżącego o przeprowadzenie rozprawy.

Podnosząc te zarzuty skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. W analizowanej skardze kasacyjnej pomieszczono tylko zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania.

Zarzuty sformułowane w obu punktach petitum skargi kasacyjnej (wskazane wyżej) sprowadzają się do kwestionowania przez autora skargi kasacyjnej oddalenia skargi Stowarzyszenia przez Sąd I instancji z uwagi na to, iż WSA podzielił stanowisko UP RP, że w niniejszej sprawie Stowarzyszenie nie wykazało istnienia przesłanki interesu społecznego w udziale SPS w przedmiotowym postępowaniu. W ocenie skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia takie rozstrzygnięcie Sądu I instancji wynikało z niedostrzeżenia przez tenże Sąd, iż UP RP zaniechał całościowego i dogłębnego zbadania stanu faktycznego w tej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazanych w pkt a) i b) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tychże zarzutów i ich uzasadnienia wskazać należy, że rację ma Sąd I instancji, iż SPS nie wykazało spełnienia łącznie przesłanek ustanowionych w art. 31 § 1 pkt 2) k.p.a. Powyższy przepis przewiduje dwie przesłanki, od spełnienia których zależy uwzględnienie żądania organizacji społecznej: po pierwsze - jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i po drugie - przemawia za tym interes społeczny. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Nie spełnienie chociażby jednego z tych warunków powoduje, że organ administracji winien odmówić organizacji społecznej dopuszczenia do udziału w postępowaniu (por. P. Gołaszewski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, 2. wyd. zm. i uzup., C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 232-233). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż wniosek Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu przed UP RP nie jest podyktowany interesem społecznym, o którym mowa w art. 31 § 1 pkt 2) k.p.a. Podkreślić należy, iż nawet wtedy, gdy udział organizacji społecznej w postępowaniu jest uzasadniony jej celami statutowymi, organ administracji publicznej może uznać żądanie organizacji społecznej za niezasadne ze względu na interes społeczny (M.Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Kraków 2000, s. 285-286). Obowiązkiem organu administracji publicznej jest wyważenie w konkretnym wypadku wymagań interesu społecznego i wymagań realizacji konkretnych celów statutowych organizacji społecznej. Pojęcie "interesu społecznego" wymaga każdorazowo indywidualnej oceny, ponieważ nie ma ustawowej definicji pojęcia "interesu społecznego" i uznaje się powszechnie, że kryterium "interesu społecznego" jest niedookreślone.

Naczelny Sąd Administracyjny w wielu swoich orzeczeniach podnosił, że nie wystarczy ogólnikowe sformułowanie przez organizację społeczną, że działa w interesie społecznym, gdyż na tej zasadzie każda organizacja musiałaby być dopuszczona do udziału w każdym postępowaniu. Chodzi o to, aby powołując się na interes społeczny, który jest interesem ogólnym, organizacja nie używała ogólnikowych stwierdzeń, lecz wskazywała konkretne okoliczności faktyczne, prawne, które mogą świadczyć o tym, że powinna w tym postępowaniu uczestniczyć. Nie muszą to być takie okoliczności, które już rzeczywiście wystąpiły, ale okoliczności, które mogą zaistnieć. Organizacja społeczna winna podać takie okoliczności, które będą świadczyły o tym, że jej udział w tym postępowaniu jest zasadny, bo zachodzą wątpliwości co do pewnego rodzaju okoliczności i jej udział w postępowaniu może dodatkowo zagwarantować, że te okoliczności zostaną prawidłowo wyjaśnione (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 985/13; z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2194/13, z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 295/17; z dnia 19 marca 2015 r., sygn.. akt II GSK 93/14). A zatem, organizacja społeczna winna powołać okoliczności, które przemawiają za uznaniem, że interes społeczny uzasadnia w danej sprawie dopuszczenie organizacji do udziału w toczącym się postępowaniu. Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że od interesu społecznego oddzielić należy działanie na podstawie statutu danej organizacji.

Zaakcentować trzeba, iż przedmiotem postępowania, którego dotyczył wniosek SPS o dopuszczenie do udziału w nim (na prawach strony) jest unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy z powodu niespełniania przez tenże znak przesłanek ustawowych, od których zależy udzielenie praw wyłącznych na tenże znak, tj. przesłanek z art. 129 ust. 1 p.w.p., który to przepis stanowi, iż: "Nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które: 1) nie mogą być znakiem towarowym; 2) nie maja dostatecznych znamion odróżniających." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma WSA stwierdzając w zaskarżonym wyroku, że skarżące Stowarzyszenie nie podało żadnych konkretnych okoliczności, mających przemawiać za dopuszczeniem tego Stowarzyszenia na prawach strony do udziału w postępowaniu, którego przedmiotem jest unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy z uwagi na przepis art. 129 ust. 1 p.w.p. Zasadnie Sąd I instancji podzielił zdanie UP RP, iż powoływanie się na zasady ogólne jak "uczciwa konkurencja", "ochrona praw konsumenta" czy też "dezorientacja na rynku" oraz "dbałość o jakość towarów" nie mogą same w sobie, a mianowicie bez indywidualizacji tych okoliczności faktycznych, uzasadniać interesu społecznego. Sąd I instancji słusznie zauważył, że: "przy ustaleniu spełnienia przesłanek warunkujących dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym praw lub obowiązków osób trzecich nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca, albowiem dopuszczenie innego podmiotu, który nie broni własnego interesu prawnego zmienia układ praw procesowych strony, przyznając te prawa także innemu podmiotowi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 897/08 - LEX nr 549644). W tej sytuacji powołanie się przez skarżące Stowarzyszenie na cele statutowe - na takie ogólnikowe wartości jak działania zmierzające do ochrony praw konsumenta na rynku materiałów budowlanych oraz zapewnienia wysokiej jakości produktów i uczciwej konkurencji, które w mniemaniu skarżącego stanowią jednocześnie ważny interes społeczny, który uzasadnia dopuszczenie go do udziału w przedmiotowym postępowaniu jest w ocenie Sądu niewystarczające. Ponadto, cele statutowe nie mogą być utożsamiane z interesem społecznym bowiem jak wyżej wskazano są to dwie odrębne przesłanki ustawowe, z których każda jest inna i które muszą być spełnione łącznie." (s.8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Nadto rację ma Sąd I instancji wskazując, iż postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest postępowaniem szczególnym, w którym organ patentowy (UP RP) nie bada charakteru stosunków gospodarczych istniejących na rynku czy też jakości tych produktów, a jedynie rozstrzyga czy prawo ochronne na dany znak towarowy zostało udzielone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Rozstrzygnięcie w tej sprawie jest podejmowane przez wyspecjalizowanych ekspertów UP RP. Dodać jeszcze można, iż swoje cele statutowe skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie może realizować poprzez inne działania i aktywności, niż uczestnictwo w indywidualnej sprawie administracyjnej, której przedmiot jest ściśle określony.

Zasadnie Sąd I instancji uznał za organem patentowym, że wniosek skarżącego o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie został poparty żadnymi konkretnymi argumentami, zatem tak ogólnikowo sformułowany wniosek nie może być uznany za spełniający wymogi wykazania przez organizację społeczną przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2) k.p.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutu pomieszczonego w punkcie b) petitum skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji nie zauważył, że UP RP zaniechał całościowego i dogłębnego zbadania stanu faktycznego w tej sprawie, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 50 k.p.a. oraz art. 244 ust. 13 p.w.p., Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że nie jest on zasadny. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, opierając się na zdaniu judykatury, nie można zaakceptować sytuacji, w której organizacja społeczna za pomocą jedynie ogólnikowych stwierdzeń stara się wykazać potrzebę wzięcia udziału w postępowaniu, przerzucając tym samym na organ administracji ciężar precyzyjnego ustalenia przesłanek zasadności tego żądania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2015 r., II OSK 2808/13). Samo odwoływanie się do celów statutowych organizacji lub też ich utożsamiane z interesem społecznym nie jest wystarczające do przyjęcia, że interes społeczny w danej sprawie przemawia za dopuszczeniem organizacji do udziału w postępowaniu. W niniejszej sprawie skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie było pozbawione możliwości czynnego udziału w postępowaniu wszczętym jego wnioskiem o dopuszczenie do udziału do postępowania na prawach strony. Miało możliwość złożenia precyzyjnego i obszernego wniosku (zawierającego pełne uzasadnienie co do spełnienia przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2) k.p.a.). Nadto miało pełną możliwość składania wyjaśnień oraz pism uzupełniających do swego wniosku.

Końcowo należy stwierdzić, że powtarzające się w punkcie a) i b) petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. są niezasadne. Podkreślenia wymaga, że powołany przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ustrojowym. O naruszeniu tego przepisu można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na postanowienie Urzędu Patentowego RP. WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, nie stwierdzając takich wad prawnych przedmiotowego postanowienia UP RP i poprzedzającego jego wydanie postępowania, które powodowałyby konieczność jego uchylenia w oparciu o 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji art. 3 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do ich naruszenia.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjna oddalił