Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 339/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt. 1 i 2 lit.a , ust. 2 pkt. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 25 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2007 roku sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.00.98.1071 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 10 ust. 4 pkt. 2, art.33 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 1 pkt. 2, art. 71 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr[...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 71 oraz art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w przedmiocie uznania Z. H. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji tj. od dnia 16 stycznia 2007 r. oraz odmowy przyznania Z. H. zasiłku dla bezrobotnych.

Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o uznaniu Z. H. za osobę bezrobotną i jednocześnie odmówił przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

Od powyższej decyzji Z. H. złożył odwołanie. Wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku podniósł, iż od 11 grudnia 1995 r. do 31 grudnia 2005 r. był na rencie chorobowej. Od decyzji odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy złożył odwołanie do Sądu Pracy. Wyrok w jego sprawie zapadł 15 grudnia 2006 r. Po otrzymaniu tego wyroku zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 16 stycznia 2007 r. Z. H. podkreślił, iż rejestruje się pierwszy raz jako bezrobotny i nie rejestrował się do wydania wyroku, gdyż myślał, iż rejestracja przedłuża się do dnia wyroku.

Wojewoda [...] po rozpatrzeniu materiału zgromadzonego w sprawie oraz zarzutów odwołania zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pojęcie bezrobotny oznacza osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy.

Jak wynika z akt sprawy Z. H. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy nr [...] w Ł. w celu rejestracji w dniu 16 stycznia 2007 r. W tym dniu zadeklarował zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia, a także przedstawił dokumenty niezbędne do dokonania rejestracji. Wobec uznania, iż spełnia on powyższe warunki w dniu rejestracji zasadnym było przyznanie w tym dniu Z. H. statusu osoby bezrobotnej.

Organ podkreślił jednak, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku dla bezrobotnego przysługuje za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do 365 dni zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt. 3 ustawy zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenie społeczne należne od pracownika.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż Z. H. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od 15 lipca 2005 r. do 15 stycznia 2007 r. łącznie przez okres 365 dni nie pobierał renty z tytułu niezdolności do pracy. Z akt wynika, iż pobierał on rentę w okresie od dnia 11 grudnia 1995 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., przy czym do okresu uprawniającego do zasiłku można zaliczyć jedynie okres pobierania renty przypadający w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od 15 lipca 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. – 170 dni.

Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. Z. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W jej uzasadnieniu zawartym w piśmie wniesionym w dniu 7 maja 2007 r. podniósł, iż spełnia warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, gdyż przestał być rencistą w momencie gdy zapadł wyrok Sądu Pracy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 14 czerwca 2007 r. Wojewoda [...] podtrzymał wniosek o oddalenie skargi oraz stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego zawartych w uzasadnieniu skargi podkreślił, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnego przysługuje, jeśli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni bezrobotny był zatrudniony i osiągnął wynagrodzenie co najmniej w kwocie minimalnego wynagrodzenia za prace. Do 365 dni zalicza się również, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt. 3, okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Skarżący pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy w okresie od dnia 11 grudnia 1995 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Organ zaznaczył, iż fakt prowadzenia sporu z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w wyniku złożenia przez skarżącego odwołania od decyzji ZUS nie oznacza, iż skarżący w tym okresie pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy. W związku z tym skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od dnia 15 lipca 2005 r. do 15 stycznia 2007 r. łącznie przez okres 365 dni nie pobierał renty z tytułu niezdolności do pracy ani nie udokumentował innych okresów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Do okresu tego można jedynie zaliczyć okres pobierania renty przez Z. H. od dnia 15 lipca 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. wynoszący łącznie 170 dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga Z. H. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm./ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą materialnoprawną wydanych decyzji był art.71 ust. 1 pkt. 1 i 2 oraz ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt. 1 i 2a.) wymienionej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1.) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2.) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a.) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art.105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

W myśl art.71 ust.2 pkt.3 cytowanej ustawy do 365 dni, o których mowa w ust.1 pkt.2, zalicza się również okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt. 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż Z. H. zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu 16 stycznia 2007r., a więc okres 18-u miesięcy, o którym mowa w art.71 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r., przypada od 15 lipca 2005r. do 15 stycznia 2007r.

Skarżący w okresie od 15 lipca 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy. Nie udokumentował on innych okresów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego tj. okresów zaliczanych przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. W ocenie sądu organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż do okresu tego nie wlicza się okresu w którym skarżący toczył spór z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych o prawo do renty, bowiem przepis art. 71 ust. 2 pkt. 3 stanowi, iż do tego okresu można wliczyć tylko okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, a nie okres sporu z organem rentowym o prawo do tego świadczenia.

Łącznie zatem, w okresie 18-u miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy (15 lipca 2005r. – 15 stycznia 2007r.) Z. H. posiadał jedynie 170 dni (15 lipca 2005r. – 31 grudnia 2005r.) podlegających zaliczeniu do "365 dni", o których mowa w art.71 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. Organy administracji obu instancji trafnie przyjęły, iż skarżący nie spełnia warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Należy podkreślić, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie dają możliwości odstąpienia od zasad w nich określonych. Oznacza to, że organ nie może przyznać prawa do zasiłku osobie, która nie spełnia warunków wynikających z regulacji prawnych obowiązujących w tym przedmiocie.

Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę Z. H.

W ocenie sądu skarżący, niezależnie od złożenia odwołania od decyzji ZUS odmawiającej mu przyznania prawa do renty, winien jednocześnie zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy. Rejestrując się w urzędzie pracy winien przy tym podnieść, iż odwołał się do sądu od decyzji organu rentowego, zaś wszystkie dokumenty dotyczące okresów jego zatrudnienia oraz pobierania renty znajdując się w ZUS-ie. W takiej sytuacji dzień rejestracji przypadałby niedługo po utracie prawa do renty a tym samym, w okresie 18-u miesięcy poprzedzających rejestrację, skarżący posiadałby wymagane "365 dni", o których mowa w art.71 ust.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. Z. H. nie zarejestrował się jednak niezwłocznie po utracie prawa do renty lecz uczynił to dopiero w dniu 16 stycznia 2007r., po prawomocnym zakończeniu postępowania przed sądem pracy. Wskutek tego, w okresie 18-u miesięcy poprzedzających rejestrację, nie miał on już wymaganych "365 dni" koniecznych do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

I.W.