Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1381/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.  9, art. 13 ust. 1, art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 11
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, (spr.), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 921/18 w sprawie ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 11 października 2018 r. nr 0601-IOV-1.4103.55.2018.6 w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2015 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji.

1.1. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2019r. sygn. akt I SA/Lu 921/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 11 października 2018 r. nr 0601-IOV-1.4103.55.2018.6 w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2015r. oddalił skargę. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl.

1.2. Sąd pierwszej instancji stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że istota sporu sprowadza się do oceny, czy skarżący na podstawie faktury z dnia 25 lutego 2015r. wystawionej przez spółkę K. dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego towaru w postaci kawy Jacobs Kronung i czy towar ten następnie w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów sprzedał czeskiej firmie T.

W ocenie organu, w okolicznościach analizowanej sprawy nabycie i sprzedaż kawy miało miejsce, jednak nie w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia i dostawy towarów, a w ramach nabycia i dostawy krajowej. W ocenie Sądu, zgromadzony sprawie materiał dowodowy potwierdza trafność stanowiska organu, co do poczynionych ustaleń faktycznych i ich materialnoprawnej kwalifikacji podatkowej.

Oceniając na wstępie przeprowadzone w sprawie postępowanie - gdyż jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawę do zastosowania właściwego dla tego stanu faktycznego przepisu podatkowego prawa materialnego – Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ stan faktyczny sprawy ustalił bez naruszenia zasad postępowania podatkowego, czy regulacji dotyczących gromadzenia i oceny dowodów, wyprowadzania na ich podstawie ustaleń faktycznych.

1.3. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji słusznie organ zauważył, że jak wynika z przedłożonego przez skarżącego listu przewozowego CMR z dnia 25 lutego 2015r. jako miejsce i data załadunku wskazana jest W. (k.61 akt podatkowych t. II). Zgodnie z tym listem miejsce wystawienia dokumentu to również W., nadawca towaru – spółka K. z L., miejsce przeznaczenia - O. [...]. W miejscu potwierdzenia otrzymania przesyłki znajduje się pieczątka D., L.1, przewoźnik firma T.1, podpis w rubryce przewoźnika S. Organ ustalił, a skarżący tych ustaleń nie podważył, że okazany przez podatnika dokument CMR nie jest zgodny z rzeczywistym przebiegiem transakcji gospodarczej. Jak bowiem ustalono spółka T.1 wykonała zlecenie przewozowe Nr [...] (nazwa ładunku elektronika - kawa) wystawione w W. dnia 25 lutego 2015r. przez firmę T.2 sp. z o.o. w W. Zlecenie obejmowało przewóz na trasie P. do O., [...]. Usługę transportu wykonał kierowca Z.S. Powyższe czynności wykazały zatem, że transport kawy odbył się na terenie Polski na trasie P.-O.-O.1 Te ustalenia potwierdzają zeznania świadka – kierowcy Z.S. i pracownicy firmy T.1 A.G., która złożyła zawiadomienie o sfałszowaniu ww. dokumentu CMR, jak również pierwotny list przewozowy CMR z 25 lutego 2015r. Przesłuchany w charakterze świadka Z.S. - zeznał, że jako pracownik firmy T.1 otrzymał zlecenie przewozu kawy z P. do O.1 koło O. Nadawcą towarów była firma E., a odbiorcą firma K. z L. Potwierdziła to A.G., która wyjaśniła, że zgodnie ze zleceniem od firmy T.2 towar w postaci kawy miał zostać przewieziony z P. - miejsce załadunku D.1 - Centrum Logistyczne do O.1. Załadunek towaru odbył się w dniu 25 lutego 2015r., odbiorcą miała być firma K. Dokument CMR i WZ kierowca otrzymał od logistyka firmy D.1, z informacją o kontakt przed dojazdem na miejsce z osobą o imieniu M. (na podany numer telefonu), który - jak wykazały późniejsze ustalenia, dokonał wymiany dokumentu CMR, zmieniając miejsce załadunku oraz dane nadawcy i odbiorcy towaru. Według nowego listu nadawcą była firma K., a odbiorcą firma D. Zamiany dokumentów dokonano w B. na parkingu za stacją benzynową (zeznania świadków k. 152-154, k.46-50 i k.66-69 tom II akt administracyjnych). Z pierwotnego zaś listu przewozowego (k.64 akt podatkowych t. II) jasno wynika, że nadawcą była spółka E. w W., a odbiorcą spółka K. w L., miejscem przeznaczenia był O.1 [...], a miejscem załadunku P. D.1 Centrum Logistyczne. Jak wynika z dalszych ustaleń organu przed firmą E. do firmy logistycznej D.1 miała miejsce dostawa ww. kawy dla firmy Z. sp. z.o.o., która to spółka zleciała wydanie kawy spółce E., a ta z kolei zleciała (e-mailowo) dostawę firmie K. Wszystkie operacje miały miejsce 25 lutego 2015r., na ternie Polski.

Sąd stwierdził, iż w świetle powyższego trudno zatem za dowolne uznać ustalenia organu, że faktura wystawiona przez spółkę K. jest nierzetelna w części, w której stwierdza dokonanie transakcji wewnątrzwspólnotowej.

1.4. Dalej Sąd podkreślił, iż ustalone w sprawie okoliczności nawiązania współpracy z K. Ltd i przebiegu transakcji wprost wskazują, że skarżący nie dołożył należytej staranności w kontaktach z firmą K. Jak trafnie wypunktował organ na okoliczność zakupu kawy nie została sporządzona umowa handlowa (należy wskazać na znaczną wartość transakcji z nowym kontrahentem i fakt, że podatnik nie posiadał własnych środków finansowych do realizacji transakcji). S.B. z M.W., właścicielem K. Ltd miał jedynie kontakt mailowy i telefoniczny, nie doszło do bezpośredniego spotkania. Organizacją transakcji zajmował się pośrednik T.S. Podatnik przyznał, że to T.S. w kwestii zarówno zakupu jak i sprzedaży kawy przez podatnika kontaktował się z firmą K. i z firmą T. (brak jest jednak dowodów potwierdzających zapłatę wynagrodzenia dla pośrednika). Nie weryfikował też T.S. jako reprezentanta firmy K. Nie interesował się źródłem pochodzenia towaru zasłaniając się tajemnicą handlową, nie miał wiedzy z jakiego miejsca w Anglii jechał towar. Oparł się zatem na nieudokumentowanej, telefonicznej informacji od M.W., że towar "jedzie z Anglii".

Skarżący zeznał, że weryfikował, czy M.W. ma towar, poprzez zapoznanie się z dokumentacją zdjęciową (zeznania strony k. 237-243 t. I akt administracyjnych), zapytany w jaki sposób weryfikował firmę K. Ltd zeznał, że weryfikował ją w systemie VIES na stronie internetowej Komisji Europejskiej w lutym 2015r. przed samą transakcją, nie posiada jednak żadnych wydruków. O tym, że firma działa i jest aktywna wiedział od T.S.

Jak jednak podniósł organ, wiarygodność twierdzeń skarżącego odnośnie weryfikacji kontrahenta podważa sam zapis w aplikacji VIES, z którego wynika, że podmiot K. Ltd z Wielkiej Brytanii zakończył aktywność w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowych z dniem 1 czerwca 2014r. Zatem gdyby podatnik rzeczywiście dokonał ww. weryfikacji, miałaby tę wiedzę, że firma K. Ltd jest podmiotem wyrejestrowanym.

Dalej stwierdzono, iż skarżący sam przyznawał, że jest doświadczonym handlowcem, dlatego też jego "lekkomyślność" w działaniu świadczy o tym, że podatnik świadomie podjął transakcję celem szybkiego zarobku i instrumentalnego wykorzystania instytucji VAT.

1.5. W ocenie Sądu trafna również pozostaje ocena organu, że podatnik nabyty uprzednio towar sprzedał nie w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, a w ramach dostawy krajowej.

Sąd zgodził się z organem, że analiza zebranego materiału dowodowego w zakresie dokonanej przez skarżącego dostawy towaru - kawy dla czeskiej firmy T. nie potwierdza, że przedmiotowa dostawa została dokonana w warunkach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług"). Zawarta transakcja miała charakter odpłatnej dostawy na terytorium kraju, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. O trafności stanowiska organu świadczą przede

wszystkim takie okoliczności jak, to, że z przedłożonego przez podatnika listu przewozowego CMR z dnia 26 lutego 2015r. nie wynika, wbrew przekonaniu skarżącego, że towary będące przedmiotem dostawy zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia - O.2, Czechy tj. na terytorium państwa członkowskiego - w poz. 24 przedmiotowego listu "przesyłkę otrzymano" brak bowiem informacji o miejscu i dacie otrzymania przesyłki. W rubryce tej widnieje pieczątka firmy T. odręcznie wpisana data "26.02.2015 r.", miejscowość O.2 i parafka. W poz. 23 z kolei widnieje pieczątka firmy E.1 i również parafka. Podatnik poza powyższym dokumentem nie przedłożył żadnych innych dokumentów potwierdzających dostawę ww. towaru do miejsca przeznaczenia na terytorium Czech. Przesłał jedynie e-mail skierowany przez siebie na adres [...] w dniu 9 września 2015r. z prośbą o przesłanie dokumentów potwierdzających odbiór towaru przez kontrahenta z Czech oraz informacji o tym kto transportował a także odpowiedź e-mailową kontrahenta z dnia 1 września 2015r. z adresu [...], że nie mam możliwości wysłania tych dokumentów gdyż są "w kontroli transakcji". Tym samym okazana korespondencja w żaden sposób nie potwierdza dostawy ww. towaru do miejsca przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Ponadto z zeznań skarżącego złożonych do protokołu przesłuchania w dniu 12 grudnia 2016r. wynika, że nie widział on transportu, którym miał odbyć się wywóz towaru do Czech ani załadunku towaru, a po transakcji w O.1 nie miał żadnych informacji od firmy T. kiedy nastąpił załadunek towaru i czy towar dojechał do miejsca docelowego w Czech (zeznania k. 93 tom I akt podatkowych).

Z zeznań P.B. - Prezesa firmy T. - wynika z kolei, że zakupiona przez jej firmę w dniu 26 lutego 2015r. w magazynie w miejscowości O.1 od podatnika kawa została wywieziona do Czech - O.2, ul. [...], gdzie wynajmuje magazyn, a następnie do Austrii. Transportu miała dokonać firma E.1, której również jest właścicielem, a kierowcą miał być albo D.B. albo M.S. Tymczasem przesłuchani kierowcy twierdzeń swojej mocodawczyni nie potwierdzili. Nie bez znaczenia dla oceny, że podatnik nie dysponuje dokumentem potwierdzającym w sposób jednoznaczny dostawę towaru na terytorium Czech, jest również fakt, że P.B. zapytana, kto na ww. dokumencie CMR w poz. 24 potwierdził odbiór kawy w miejscu przeznaczenia tj. O.2 - wyjaśniła, że był to G.K. (magazynier) - pracownik firmy T. On też miał nadzorować rozładunek i załadunek kawy i był jedynym pracownikiem tej firmy w 2015r., przy czym poza imieniem i nazwiskiem P.B. nie była w stanie wskazać jakichkolwiek danych pozwalających na identyfikację tej osoby (zeznania z dnia 10 stycznia 2018r.). Co najmniej zdziwienie, w ocenie Sądu, budzi taka postawa pracodawcy, który nic nie wie o swoim pracowniku, tym bardziej, że był to jedyny pracownik firmy T. Zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji ocenę zebranego materiału dowodowego, w pełni akceptowaną przez Sąd, wspiera również i to, że z informacji pozyskanej od czeskiej administracji podatkowej wynika, że właściwy organ podatkowy wydał w dniu 19 sierpnia 2016r. decyzję odnośnie nierzetelności tego podatnika Ustalono, że pod wskazanym adresem mieści się tzw. wirtualna siedziba, nikt tam nie przebywa, nikt też nie przebywa na magazynie, firma T. nie kontaktuje się obecnie z organem podatkowym. W związku z powyższym czeska administracja podatkowa nie była w stanie potwierdzić przyjęcia towaru - kawy przez firmę T.

Tym samym nie jest dowolne twierdzenie organu, że z dokumentów przewozowych nie wynika jednoznacznie, tak jak tego wymaga art. 42 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, że nastąpił wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego.

Nie bez znaczenia również pozostaje szereg istotnych rozbieżności w zeznaniach stron transakcji - zarówno S.B. składanych w toku prowadzonych przesłuchań w organie podatkowym oraz na policji i P.B. - dotyczących nawiązania współpracy z firmą T. i przebiegu transakcji handlowej. Odnośnie okoliczności nawiązania współpracy z firmą czeską i osób, z którymi się kontaktowano – podatnik w swoich wyjaśnianiach składanych przed organem zeznał, że do firmy T. dotarł poprzez J.K. (znajomego T.S.). Podatnik nie pamiętał, czy osobiście prowadził rozmowy z P.B. wcześniej przed transakcją czy poznał ją dopiero na miejscu w O.1, z nikim innym z firmy T. się nie kontaktował. Przedmiotowe zeznania podatnika są sprzeczne z wcześniej składanymi wyjaśnieniami w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa IV do protokołu przesłuchania w dniu 18 czerwca 2015r., gdzie podatnik wyjaśnił, że zadzwonił do tej firmy i rozmawiał z panem R. - przedstawił mu ofertę handlową kawy Jacobs, a on od razu podjął decyzję, że zakupi tą kawę. Cały czas miał kontakt telefoniczny z firmą czeską. Z kolei P.B. w składanych wyjaśnieniach - do protokołu przesłuchania z dnia 27 lipca 2015r. przeprowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w Olkuszu zeznała, że przypuszcza, że podatnika znalazła przez Internet - on odezwał się do niej. Do protokołu przesłuchania z dnia 10 stycznia 2018r. przeprowadzonego przez Urząd Skarbowy w Chrzanowie wyjaśniła, iż z ramienia firmy T. w okresie pełnienia przez nią funkcji Prezesa (XII 2014 r. - XII 2015 r.) kontaktowała się osobiście z firmą podatnika w celu zawarcia oraz uzgodnienia wszystkich szczegółów dotyczących transakcji handlowej (zakupu kawy) - nikomu innemu nie zlecała kontaktów. Ona osobiście prowadziła negocjacja z ramienia firmy T.

Przedstawione wyżej ustalenia wprost, zdaniem Sądu, świadczą też o niedochowaniu przez podatnika należytej staranności w działaniu i wykluczają przypisanie mu działania w dobrej wierze, w rozumieniu przedstawionym na wstępie rozważań.

1.6. Mając na uwadze powyższe, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm. dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") orzekł o oddaleniu skargi.

2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.

2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego zaskarżył wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w rozpoznawanej sprawie:

- art. 13 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 5) z ustawy o podatku od towarów i usług, w wyniku błędnej wykładni i nie zastosowania dyspozycji tych przepisów do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, tj. dostawy towaru (kawy) przez D. dla czeskiej firmy T. S.R.O. i wywozu towaru z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że przedmiotowa transakcja nie stanowiła wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów;

- art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 1, ust. 3 pkt 1) i ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, w wyniku błędnej wykładni i nie zastosowania dyspozycji tych przepisów do stanu faktycznego zaistniałego w przedmiotowej transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy kawy. Albowiem WSA w Lublinie oddalając skargę S.B. nie dostrzegł, że organy podatkowe obu instancji bezpodstawnie uznały, że transakcja sprzedaży kawy przez skarżącego - D. była transakcją krajową obciążoną 23% stawką VAT, a co za tym idzie błędnie zastosowały przepis art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, tj. do wewnątrzwspólnotowej transakcji dostawy towaru na rzecz czeskiego kontrahenta T. S.R.O. i wywozu kawy Jacobs Kronung poza terytorium Polski, tym samym nieprawidłowo określiły zobowiązanie podatkowe.

Nadto na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w rozpoznawanej sprawie art. 141 § 4 oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez orzeczenie w wyroku o oddaleniu skargi, a nie dostrzeżeniu przez Sąd, że organy podatkowe w zaskarżonej decyzji naruszyły art. 191 w związku z art. 187 § 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r. poz. 201, ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), w wyniku błędnej oceny dowodów przedłożonych w postępowaniu podatkowym przez skarżącego:

- które wskazywały na rzeczywiste nabycie towaru - kawy Jacobs Kronung przez skarżącego, rzeczywiste przepływy finansowe, co do zapłaty za nabycie towaru i dostawę wewnątrzwspólnotową (dowody przepływów bankowych), a także rzeczywisty wywóz przedmiotowego towaru poza terytorium Polski;

- w zakresie zeznań przedstawiciela firmy T. S.R.O. Pani P.B., co do potwierdzenia zakupu towaru w D. przez czeskiego kontrahenta i co do przemieszczenia zakupionej kawy na terytorium Czech przez firmę transportową E.1;

- istotnych dowodów obrazujących transakcję wewnątrzwspólnotowej dostawy kawy, takich jak: dokumenty, oświadczenia, e-maile, wydruki przebiegu transportu towaru w systemie kontroli elektronicznej GPS przedstawione w toku postępowania podatkowego przez podatnika, który to materiał dowodowy został przez organy podatkowe obu instancji pominięty, uznany za nieistotny lub dokonano ich błędnej oceny, odnosi się to szczególnie do wyjaśnienia w sprawie działania firmy E.1, listu przewozowego CMR z dnia 26.02.2015r., przemieszczania towaru samochodem marki MAN o nr rej. [...] oraz działania Pani P.B. na rzecz i w imieniu firmy T. S.R.O. z siedzibą w Czechach.

2.2. W związku z powołanymi wyżej naruszeniami wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

2.3. W niniejszej sprawie odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40)

Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.

3.2. Wobec treści zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok. W świetle art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość

nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów

wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Jak już wyżej wskazano w myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu Sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 29 marca 2018r. I FSK 13/18, 19 września 2017r., I FSK 126/16; 29 września 2017r., I FSK 868/16; 19 października 2017r., II GSK 1701/17).

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie skarżący zarzuca Sądowi I instancji.

Wobec tego formułując zarzuty należało - odnosząc się do stanowiska Sądu pierwszej instancji przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i dokonanej przez ten sąd oceny sprawy - wskazać na ewentualne błędy popełnione przez Sąd pierwszej instancji przy orzekaniu wraz ze wskazaniem, na czym polegały naruszenia przepisów prawa wymienionych w skargach kasacyjnych. Przy tym dla skutecznego podważenia wyroku nie wystarczy, by zarzuty i ich uzasadnienie stanowiły de facto polemikę ze stanowiskiem przedstawionym przez Sąd pierwszej instancji.

Opierając skargę kasacyjną na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli naruszeniu przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy należy dodatkowo wziąć pod uwagę, iż w orzecznictwie podkreśla się, że przez wpływ, o którym mowa w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu pierwszej instancji. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, skarżący powinien wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały

lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji (zob. np. wyroki NSA z 21.01.2015r., II GSK 2162/13, LEX nr 1640513; 13.01.2015r., II GSK 2084/13, LEX nr 1634783; 27.11.2014r., I FSK

1752/13, LEX nr 1658418; 10.10.2014r., II OSK 793/13, LEX nr 1588222;

20.08.2014r., I OSK 2575/13, LEX nr 1583297 oraz Małgorzata Niezgódka-Medek Komentarz do art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX). Oznacza to, że nie każde naruszenie prawa procesowego, którego dopuściłyby się organy administracji publicznej musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Takie rozstrzygnięcie sądu jest dopuszczalne wyłącznie, jeśli sąd stwierdzi kwalifikowane naruszenie prawa procesowego, to jest takie, które miały wpływ na wynik sprawy lub mogły były mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Znaczenie wpływu na wynik sprawy należy rozumieć tak, jak wskazano powyżej. Dodatkowo warto zauważyć, iż przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Aby zatem uchylić zaskarżony akt z tych przyczyn należałoby wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne.

3.3. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowi wyłącznie polemikę z ustaleniami organów, które zaaprobował Sąd pierwszej instancji, a nie wykazano i nie uzasadniono, na czym polegało naruszenie zarzucanych przepisów przez Sąd pierwszej instancji i jaki był charakter tych naruszeń. W skardze kasacyjnej zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania koncentrują się na wykazaniu, że organy dokonały błędnej oceny materiału dowodowego, co zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, a towar istniał, był przedmiotem obrotu, natomiast skarżący nie miał absolutnie wpływu na nieprawidłowości dotyczące działań kontrahentów (str. 7 skargi kasacyjnej), nawet, gdyby przyjąć, że transakcja nabycia kawy przez skarżącego nie spełnia kryteriów WNT to w istocie skarżący nie uszczuplił wpływów budżetu Państwa (str. 5 skargi kasacyjnej), a kontrahenci w chwili dokonywania transakcji posiadali formalny status do ich dokonania, a organy bazują wyłącznie na poszlakach (str. 9 skargi kasacyjnej).

3.4. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, iż jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, zgodnie z ustaleniami organów podatkowych niezakwestionowanymi skutecznie skargą kasacyjną, dostawy i sprzedaż kawy i związane z tym czynności były całkowicie poza nadzorem i kontrolą skarżącego.

Jak ustalił organ na potwierdzenie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, podatnik przedłożył: korespondencję e-mail prowadzoną z użytkownikiem adresu [...] dotyczącą szczegółów zamówienia kawy, potwierdzenie przelewu krajowego z dnia 26 lutego 2015r. na rachunek bankowy K. LTD i międzynarodowy list przewozowy CMR z dnia 25 lutego 2015 r.

Na udokumentowanie wewnątrzwspólnotowej dostawy podatnik przedłożył także: korespondencję e-mail, tym razem z użytkownikiem adresu [...], która była jednocześnie kierowana na adres [...] dotyczącą szczegółów dostawy kawy dla T. s.r.o., wyciąg bankowy z rachunku bankowego należącego do D., potwierdzający dokonanie zapłaty od T. s.r.o. w dniu 26 lutego 2015r. i międzynarodowy list przewozowy CMR z dnia 26 lutego 2015r. wystawiony w O.1 [...] (nadawca - D., odbiorca- T. s.r.o.).

Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że jak wynika z aplikacji VIES spółka K. Ltd z Wielkiej Brytanii zakończyła aktywność w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowych z dniem 1 czerwca 2014r. W związku z tym dostawca skarżącego nie mógł dokonać sprzedaży w roku 2015 na rzecz skarżącego, skoro nie prowadził już działalności. Ta okoliczność mogła być przez skarżącego łatwo zweryfikowana, czego jednak nie uczyniono.

Przy tym organy ustaliły, że:

1. w okazanym przez stronę liście przewozowym CMR z dnia 25 lutego 2015r. mającym dokumentować transport nabytego towaru - kawy - jako miejsce i datę załadunku towaru wskazano W., a więc terytorium Polski;

2. z informacji uzyskanych od przewoźnika wskazanego na dokumencie CMR - firmy T.1, zlecenie przewozowe obejmowało transport towaru (kawy) na trasie P., (firma D.1 sp. z o.o.) do O.1 [...] (firma K. Ltd) - transport towarów będących przedmiotem nabycia odbył się zatem na terytorium Polski;

3. z zeznań świadka Z.S. - kierowcy przewożącego towar na ww. trasie, wynika, że nadawcą kawy była E. sp. z o.o. a odbiorcą miała być firma K. Ltd. Zgodnie z ustaleniami firmy logistycznej organizującej transport (D.1. sp. z o.o.) przed dojazdem do O. kierowca skontaktował się telefonicznie z mężczyzną o imieniu M., który na parkingu dokonał wymiany dokumentu CMR, zmieniając adres załadunku oraz dane nadawcy i odbiorcy towaru. Według nowego listu, nadawcą była firma K. Ltd z L., a odbiorcą firma D.;

4. D.1 sp. z o.o. (firma logistyczna) poinformowała, iż do magazynu Centrum Logistycznego dostawa kawy miała miejsce w dniu 25 lutego 2015r. ok. godziny 15.00 dla firmy Z., która po zdjęciu kawy z auta zleciła, aby ją wydano firmie E. Kolejne zlecenie wydania kawy otrzymała e-mailem (w dniu 25 lutego 2015r.) od I.G., pracownika firmy E. sp. z o.o. Dostawa miała być dla firmy K. Ltd na adres: O.1 [...], O. - zgodnie z przesłanym pierwotnym dokumentem CMR z dnia 25 lutego 2015 r., nadawcą kawy była firma E. sp. z. o.o., odbiorcą K. Ltd, miejscem załadunku: D.1 Centrum Logistyczne, P., zaś miejscem przeznaczenia: O.1 [...], O.;

5. z dokumentów przesłanych przez Prokuraturę Rejonową Warszawa-Wola wynika, że spółka E., wystawiła w dniu 25 lutego 2015r. na rzecz firmy K. Ltd fakturę opodatkowując dostawę kawy Jacobs Kronung 500 g w ilości 43.176 szt. stawką krajową 23% VAT;

6. brytyjska administracja podatkowa poinformowała, że nie jest w stanie przekazać jakichkolwiek informacji na temat K. Ltd, bowiem, jak już wskazano podmiot ten został wyrejestrowany jako podatnik VAT w dniu 1 czerwca 2014r.

Naczelny Sąd Administracyjny przywołuje te okoliczności, bowiem w skardze kasacyjnej w ogóle się nie odniesiono do tych ustaleń, a te okoliczności potwierdzają prawidłowość oceny sprawy dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji. Wszystkie przywołane wyżej okoliczności i pozostałe ustalenia przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceniane łącznie i we wzajemnym powiązaniu uzasadniały wnioski organu, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. Ustalone okoliczności, świadczą o tym, iż zarzuty skarżącego zawarte w skardze kasacyjnej, dotyczące naruszenia art. 191 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej są nieuzasadnione. Organ nie kwestionował bowiem istnienia towaru, dopełnienia formalnych wymogów związanych z "transakcjami", podkreślał jednak i wykazał, iż podmiot, który widniał na fakturze, jako dostawca w rzeczywistości działalności gospodarczej już nie prowadził.

3.5. Odnosząc się do kwestii należytej staranności skarżącego należy

stwierdzić, iż w skardze kasacyjnej podniesiono, że Sąd powinien uwzględnić, że skarżący nie miał i nie mógł mieć żadnego realnego wpływu na te wyżej wskazane okoliczności stanu faktycznego, nawet przy zachowaniu należytej staranności, gdyż żaden rzetelnie działający polski przedsiębiorca nie jest w stanie zweryfikować w chwili transakcji prawdziwości oryginalnych dokumentów, czy rzetelności w dostarczeniu prawidłowo podpisanych dokumentów przewozowych CMR. Skarżący nie dokonał jednak żadnych rzeczywistych działań mających na celu zweryfikowanie okoliczności transakcji i kontrahentów, a ryzyko doboru partnerów handlowych ponosi podatnik.

Sposób nawiązania współpracy z K. Ltd i przebiegu transakcji wskazują, że na okoliczność zakupu kawy nie została sporządzona umowa handlowa (należy wskazać na znaczną wartość transakcji z nowym kontrahentem, podatnik nie posiadał własnych środków finansowych do realizacji transakcji), skarżący z właścicielem K. Ltd miał jedynie kontakt e-mailowy i telefoniczny, nie doszło do bezpośredniego spotkania, a o tym, że firma działa i jest aktywna wiedział od T.S. (pośrednika, brak przy tym dowodów potwierdzających zapłatę wynagrodzenia za pośrednictwo). Odnośnie weryfikacji wiarygodności czeskiej firmy T. skarżący wyjaśnił, że i tę firmę sprawdzał przez pośredników, że zamówienie i dokumenty firmy miał otrzymać drogą elektroniczną - nie okazał jednak wydruku e-mail, którym miał je otrzymać, a dokumenty te przedłożył dopiero na etapie prowadzonego postępowania podatkowego.

Kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego należy wskazać, iż skarżący, wobec ustaleń organów związanych z okolicznościami transakcji z pewnością powinien był brać pod uwagę ryzyko, co do nierzetelności kontrahenta, zważywszy na przyjęte zasady współpracy.

Można wskazać, iż właśnie zachowanie należytej staranności kupieckiej przez skarżącego w okresie, w którym dokonywano transakcji - okoliczności związane z kontaktami z kontrahentami, weryfikowanie okoliczności transakcji, możliwości wykonania dostaw, ruchu towaru, realizacji transakcji - powodowałoby, że z całą pewnością skarżący miałby wiedzę, iż uczestniczy w nierealnych transakcjach. Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, skarżący powinien dokonać zatem skrupulatnych sprawdzeń swojego kontrahenta, a nawet upewnić się, że wysłany przez niego towar (jeżeli sam go nie przewozi) został rzeczywiście dostarczony do odbiorcy. Skarżący żadnych takich działań nie podjął.

3.6. Kwestionując w skardze kasacyjnej prawidłowość przyjętych przez organy podatkowe i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, jak już podniesiono, w istocie polemizowano z oceną materiału dowodowego przyjętą przez organy podatkowe, pomijając to, że stan faktyczny ustalony został nie na podstawie wyrywkowo wskazywanych dowodów, ale w oparciu o całokształt okoliczności sprawy.

To zaś, że organy podatkowe na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaliły stan faktyczny odmienny od stanu faktycznego, który prezentował skarżący nie mogło świadczyć o naruszeniu art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej i reguł rządzących postępowaniem dowodowym. Sama bowiem okoliczność, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwał skarżący nie świadczy o naruszeniu przyjętych w tych przepisach zasad postępowania podatkowego.

W związku z powyższym oceniając zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organy podjęły wszelkie działania niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej, której skarżący skutecznie nie podważył.

Jak już wyżej wskazano przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wystarczy powielić zarzutu, czy polemizować z oceną sprawy. By skutecznie podważyć wyrok Sądu pierwszej instancji skarżący w kontekście wskazanych przepisów prawa powinien był wykazać, dlaczego Sąd

dokonał niewłaściwej wykładni danego przepisu, a fakt, iż Sąd zaakceptował wykładnię organu i nie podzielił stanowiska skarżącego nie jest wystarczający do uznania, iż doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Dodać też należy, że mimo kwestionowania ustaleń organów i zarzucania niekompletności dowodów, skarżący nie przestawił w skardze kasacyjnej żadnych okoliczności, które

podważyłyby te ustalenia. Argumentacja skarżącego miałaby znaczenie, gdyby wykazano, że zebrane materiały są niezgodne ze stanem faktycznym lub niewystarczające dla ustalenia prawdy obiektywnej, a tego skutecznie nie uczyniono.

3.7. Nie znalazł potwierdzenia również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Nakłada on na sąd obowiązek przedstawienia w sposób zwięzły stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Stawiając zarzut naruszenia tego przepisu, strona winna wskazać, jakich elementów uzasadnienie wyroku nie zawiera, bądź które z nich są na tyle lakoniczne, że nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. W niniejszej sprawie należy wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku odniósł się do zarzutów skargi i ocenił zaskarżoną decyzję. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie stanowi zasadniczo polemikę ze stanowiskiem organów wyrażonym w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. By skutecznie podważyć wyrok Sądu pierwszej instancji strona w kontekście wskazanych przepisów prawa powinna była wykazać, dlaczego Sąd dokonał niewłaściwej wykładni danego przepisu, a fakt, iż Sąd zaakceptował wykładnię organu i nie podzielił stanowiska strony nie jest wystarczający do uznania, iż doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Przy tym należy podkreślić, iż uzasadnienie wyroku nie musi zawierać kazuistycznego odniesienia się do wszelkich tez i zarzutów strony, powinno być jednak czytelne i jednoznaczne w zakresie sformułowanej oceny i wniosków uzasadniających rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji. Tym wymogom uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada. Całość uzasadnienia pozwala również na wniosek, że przyjęcie prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie było konsekwencją z jednej strony oceny, że materiał dowodowy nie zawierał luk i pozwalał na rozstrzygniecie, z drugiej strony natomiast uznania, że całość tego materiału została oceniona trafnie i bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd pierwszej instancji w zwięzły sposób zrelacjonował przebieg postępowania przed organami obu instancji oraz przedstawił istotne dla sprawy argumenty obu stron, co wyczerpuje obowiązek wynikający z przytoczonego przepisu. Sąd pierwszej instancji nie jest kolejnym podmiotem prowadzącym postępowanie, lecz ocenia poprawność postępowania przeprowadzonego przez organ. Dlatego też Sąd, w odróżnieniu od organu, nie był zobligowany do powtórnej szczegółowej analizy każdego dowodu znajdującego się w aktach sprawy, lecz miał obowiązek ocenić poprawność rozumowania organu w związku z oceną dowodów dokonaną w decyzji podatkowej, poprawność zastosowania przepisów prawa, a następnie uzasadnić na czym opiera przekonanie, że ocena organu była prawidłowa.

3.8. Bezzasadność zarzutów proceduralnych oznacza, że skarżący nie zakwestionował skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organy i przyjętego za prawidłowy przez Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji takim stanem faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany i właśnie na gruncie tego stanu faktycznego należy rozpatrywać zarzut naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego.

W związku z ustaleniami faktycznymi zasadnie stwierdzono, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. towar w wyniku dokonanej dostawy nie został wysłany i nie był transportowany na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Organ uznał, że dokument CMR z dnia 26 lutego 2015r. mający dokumentować transport towaru do Czech jest niezgodny ze stanem rzeczywistym, gdyż jak wynika z ustaleń, faktyczne wydanie kawy przez S.B. P.B. właścicielce firmy T. s.r.o. nastąpiło w dniu 26 lutego 2015r., ale w O.1.

Nadto w świetle przepisów prawa materialnego, w tym art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług dla zastosowania stawki podatku 0% podatnik powinien przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy posiadać w swojej dokumentacji dowody świadczące o tym, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego oraz do uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, konieczne jest również spełnienie warunku materialnego, to jest wywozu towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, czyli musi nastąpić faktyczne przemieszczenie towarów przez granicę kraju.

Tymczasem analiza zebranego w przedmiotowej sprawie materiału

dowodowego w zakresie dokonanej przez S.B. dostawy kawy dla czeskiej firmy T. nie potwierdza, że przedmiotowa dostawa została dokonana w warunkach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających dostawę kawy na terytorium Czech. Żaden z dokumentów przedłożonych przez skarżącego jako dowód na okoliczność dokonania wymienionej dostawy (faktura oraz dokument CMR) nie wskazuje, że towary będące przedmiotem transakcji zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, zatem podatnik nie wykazał, że spełniła warunki określone w art. 42 ust. 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie potwierdzenia wywozu towarów do innego państwa członkowskiego. Skarżący w ogóle nie uzasadnił w skardze kasacyjnej, na czym miałoby polegać naruszenie zarzucanych przepisów prawa materialnego, a w pkt 1.3 oraz 1.5 niniejszego uzasadnienia szczegółowo przywołano dokonane ustalenia i ocenę sprawy uzasadniające zastosowanie przepisów prawa materialnego i wniosek organów, iż transakcja zakupu kawy od firmy K. LTD nie miała miejsca w warunkach określonych w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i u podatnika nie powstał z tytułu tej transakcji obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a w związku z tym podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, a także że, skarżący bezpodstawnie zastosował stawkę podatku 0% do dostawy kawy na rzecz T. w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że dostawa ta została dokonana w warunkach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, wobec ustaleń związanych z transakcjami nabycia i dostaw nie podważono wniosków organu, iż nabycie kawy na podstawie nastąpiło w ramach dostawy krajowej, a transakcja sprzedaży miała charakter odpłatnej dostawy na terytorium kraju, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, co spowodowało zmianę rozliczenia skarżącego za sporny okres rozliczeniowy.

3.9. W związku z powyższym uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania nie orzeczono z uwagi na brak ku temu podstaw faktycznych i prawnych (brak czynności, z którymi wiąże się zwrot kosztów oraz brak wniosku w tym przedmiocie złożonego na podstawie art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Maja Chodacka Arkadiusz Cudak Janusz Zubrzycki

(sędzia WSA del.) (sędzia NSA) (sędzia NSA)