Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 956/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. R.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 16 września 2022 r., nr SKO Gd/1039/22 w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej A. R.-S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z 11 lutego 2021 r. "R." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: "Spółka", "Inwestor") wystąpiła do Burmistrza K. (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa ośmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], obręb ewidencyjny K., gmina miejska K., powiat kościerski".

Pismem z 11 marca 2021 r. Burmistrz zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

Następnie organ pierwszej instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku (dalej: "RDOŚ w Gdańsku"), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: "PPIS w K.") i Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor PGW Wody Polskie") o wyrażenie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z 19 marca 2021 r. RDOŚ w Gdańsku wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Pismem z 30 marca 2021 r. PPIS w K. wyraził opinię,

że dla ww. przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast pismem z 25 marca 2021 r. Dyrektor PGW Wody Polskie nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko wskazując na konieczność uwzględnienia w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach określonych warunków i wymagań.

Decyzją z 14 czerwca 2021 r. Burmistrz, na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1 i 1a, art. 85 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247) - dalej: "u.u.i.ś.", w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) - dalej: "rozporządzenie z 10 września 2019 r.", stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz wskazał działania, jakie na etapie realizacji

i eksploatacji przedsięwzięcia należy podjąć, czyniąc charakterystykę przedsięwzięcia załącznikiem do decyzji.

W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez m.in. A. R.-S. (dalej: "Strona", "Skarżąca") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy) decyzją z 16 września 2022 r. utrzymało ją w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując następnie, że planowana inwestycja stanowi inwestycję, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia

z 10 września 2019 r., a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium podało, że planowane przedsięwzięcie jest zlokalizowane przy

ul. T. w K., z której w sposób bezpośredni obsługiwane będą budynki projektowane na działce nr [...] obręb ewidencyjny K. W obecnym stanie działka ta jest niezabudowana i stanowi grunty orne, a w jej sąsiedztwie występują - grunty orne, tereny mieszkaniowe, drogi oraz nieużytki. Organ odwoławczy wskazał, że działka

nr [..] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr LXX/548/18 Rady Miasta Kościerzyna z dnia 14 listopada 2018 r.

w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wschodniej części miasta między torami a ul. Przemysłową, osiedle "Za torami" (Dz. Urz. Woj. Pom z 2018 r., poz. 5210). Zgodnie z zapisami planu teren planowanej inwestycji jest oznaczony symbolem 14MW (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na których dopuszcza się lokalizację usług wyłącznie jako lokali

w parterach budynków mieszkalnych z zapewnieniem osobnego bezpośredniego wejścia).

Kolegium podało, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest zlokalizowane na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r., poz. 916 ze zm.) - dalej: "u.o.p.", lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1

pkt 1-3 tej ustawy. Na terenie inwestycji oraz w zasięgu jej oddziaływania nie znajdują się korytarze ekologiczne. Odległość planowanej inwestycji od najbliższego korytarza ekologicznego wynosi około 1 km, a od najbliżej położonego obszaru sieci Natura 2000

o około 1,6 km na południowy zachód od planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy podkreślił, że celem postępowania środowiskowego jest zidentyfikowanie źródeł oddziaływania przedsięwzięcia, jego analiza i ocena w zakresie wynikającym z art. 62 u.u.i.ś. Kolegium przytoczyło następnie treść przepisów art. 62

ust. 1 i art. 59 ust. 1.

Organ odwoławczy ocenił, że organ pierwszej instancji prawidłowo, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, 3 i 3a u.u.i.ś., zasięgnął opinii RDOŚ w Gdańsku, PPIS w K. oraz Dyrektora PGW Wody w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wszystkie te organy opiniujące wskazały na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazując na warunki i elementy, jakie należy uwzględnić w projekcie budowlanym oraz w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Po przytoczeniu treści przepisów 84 ust. 1 i 2 oraz art. 85 u.u.i.ś. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja Burmistrza spełnia wszystkie warunki stawiane przez te regulacje, albowiem organ pierwszej instancji w jej uzasadnieniu wyjaśnił motywy, jakimi kierował się odstępując od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, odniósł się do rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia

z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaju i skali możliwego oddziaływania, w tym kumulacji oddziaływań.

Organ odwoławczy wskazał następnie, że w rozumieniu art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria wymienione w tym przepisie. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium podkreśliło, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywiste jest, że pomimo sformułowania, iż należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują

w danej sprawie. Dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie.

Organ odwoławczy podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał i przedstawił rodzaj oraz charakterystykę przedsięwzięcia,

a także przeanalizował kryteria określone w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. i szczegółowo wykazał,

z jakich względów przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Na podstawie załączonej do akt sprawy karty przedsięwzięcia, a także pozyskanych w toku sprawy opinii właściwych organów Burmistrz kolejno wyjaśnił, że oddziaływanie podczas realizacji inwestycji będzie miało zasięg lokalny, krótkotrwały i odwracalny, maksymalna emisja zanieczyszczeń na etapie budowy będzie znikoma, a maksymalne stężenia zanieczyszczeń w odległości 10-15 m od źródeł emisji będą śladowe. Kolegium wskazało, że na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia przewiduje się ogrzewanie z miejskiej sieci ciepłowniczej, w związku z tym jedynymi źródłami emisji do powietrza z rejonu planowanego przedsięwzięcia będą spaliny z silników samochodów poruszających się po drogach wewnętrznych i parkingach naziemnych oraz po parkingach w halach garażowych pod budynkami. Na podstawie przeprowadzonych obliczeń ustalono, że na etapie eksploatacji przedsięwzięcia maksymalne stężenia wszystkich zanieczyszczeń będą zdecydowanie poniżej dopuszczalnych poziomów i wartości odniesienia (na poziomie

2-4 % poniżej), a średnioroczne stężenia dwutlenku azotu będą śladowe (na poziomie

0,2-0,4 %), a pozostałych zanieczyszczeń będą śladowe. Źródłem emisji hałasu będzie praca narzędzi wykorzystywanych podczas prowadzenia prac związanych z budową obiektów oraz hałas wynikający z pracy środków transportu dowożącego materiały budowlane. Poziom hałasu wynikający z pracy sprzętu budowlanego będzie zmienny na poziomie wynoszącym od 82 dB(A) do 87 dB, w związku z czym uciążliwość akustyczna będzie krótkotrwała i przemijająca ograniczona wyłącznie do pory dnia i czasu trwania robót. Organ odwoławczy podał, że odpady materiałów budowlanych, eksploatacyjnych

i komunalnych będą gromadzone selektywnie w szczelnych pojemnikach i przekazywane uprawnionemu podmiotowi w celu ich odzysku i unieszkodliwienia, a ewentualne odpady niebezpieczne będą przekazywane uprawnionym firmom do ich odzysku

i unieszkodliwiania sukcesywnie w miarę ich powstawania. Odpady nienadające się do ponownego wykorzystania zostaną przetransportowane przez odpowiedni podmiot na składowisko odpadów.

Kolegium wskazało, że na podstawie przedłożonej dokumentacji organ pierwszej instancji stwierdził, że oddziaływanie planowanej inwestycji będzie miało zasięg lokalny, krótkotrwały i odwracalny, a w celu zminimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko na etapie realizacji i eksploatacji zastosowane zostaną określone decyzją środki, do których należą m.in. obowiązki Inwestora w zakresie dopuszczalnej pory pracy sprzętu budowlanego, stanu maszyn budowlanych, odprowadzania ścieków socjalno-bytowych, przechowywania paliwa, prowadzenia ewentualnych prac odwodnieniowych.

Analizując całość zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium Burmistrz dokonał wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, opierając się na wydanych przez organy opiniujące opiniach, informacjach zawartych we wniosku Inwestora oraz karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dokumenty te zawierają informacje niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny. Zdaniem organu odwoławczego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ pierwszej instancji dokonał szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1-3 u.u.i.ś.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że przedsięwzięcia tego rodzaju co przedmiotowa inwestycja wiążą się z określonymi uciążliwościami dla okolicznych mieszkańców, co też często budzi ich sprzeciw. Z tego jednak względu ustawodawca zadecydował o zakwalifikowaniu zamierzonego przez inwestora przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wiąże się z określonymi ustawowymi konsekwencjami i obostrzeniami, jakie nakładane są na inwestora. Jednak w sytuacji, gdy inwestor spełnia wszystkie nałożone ustawą warunki, organ wydając decyzję o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań

w omawianym zakresie nie przekracza granic dopuszczonych przepisami obowiązującego prawa. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji po zapoznaniu się z podstawowymi informacjami o planowanym przedsięwzięciu wynikającymi z karty informacyjnej przedsięwzięcia, a także po zasięgnięciu opinii organów opiniujących zasadnie orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zaproponowane przez Inwestora rozwiązania, przy uwzględnieniu rodzaju i skali przedsięwzięcia przyczynią się do tego,

że zasięg jego oddziaływania zostanie znacznie ograniczony, nie powodując przekroczenia standardów jakości środowiska w zakresie czystości powietrza oraz norm akustycznych na terenie przeznaczonym na stały pobyt ludzi. Poprzez zastosowanie urządzeń i materiałów posiadających wszystkie wymagane prawem certyfikaty, aprobaty i dopuszczenia do stosowania oraz środków transportu odpowiednio przystosowanych do przewozu materiałów budowlanych do minimum zostanie ograniczone oddziaływanie na środowisko gruntowo-wodne. Zdaniem Kolegium Burmistrz słusznie też stwierdził, że uwzględniając położenie geograficzne oraz skalę i charakter przedsięwzięcia nie ma podstaw do przypuszczeń, aby realizacja planowanej inwestycji mogła skutkować modyfikacją warunków ekologicznych ostoi, przedsięwzięcie zlokalizowane jest bowiem poza granicami obszarów chronionych objętych ochroną na podstawie przepisów u.o.p. oraz przy uwzględnieniu charakteru i skali inwestycji przedsięwzięcie nie narusza przepisów w tym zakresie.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji zapewnił stronom niniejszego postępowania możliwość czynnego udziału. W toku sprawy nie odnotowano wpływu żadnych zastrzeżeń, czy też uwag dotyczących planowanej inwestycji, jej charakterystyki, zasięgu czy parametrów.

W skardze na decyzję organu odwoławczego A. R.-S. zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., gdyż nie dokonano analizy przedsięwzięcia pod kątem wszystkich czynników, o których mowa w art. 63 ust. 1, co winno się uczynić na mocy art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś., nadto wedle informacji wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia organ powinien był poczynić szersze ustalenia co do możliwych okoliczności oddziaływania na środowisko i przedsięwzięć wskazanych w rozporządzeniu

z 10 września 2019 r.;

2. art. 84 ust. 2 u.u.i.ś., gdyż charakterystyka przedsięwzięcia, stanowiąca załącznik do decyzji, a zarazem jej integralną cześć, określa jego istotne cechy w sposób nieprecyzyjny - Burmistrz określił parametry przedsięwzięcia używając sformułowania "około", inaczej aniżeli zrobił to nawet sam Inwestor wskazując, że poszczególne jego parametry będą wynosiły "do" (nie więcej niż); zgodnie z art. 86 u.u.i.ś. decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże inne organy m.in. wydające decyzje,

o których mowa w art. 72 ust. 1 - w przypadku nieprecyzyjnego określenia parametrów przedsięwzięcia niemożliwe jest określenie zakresu związania organu, a decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach jest niewykonalna i nie zabezpiecza interesów społeczeństwa i jest nieweryfikowalna na późniejszym etapie przy wydawaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji;

3. art. 84 ust. 2 u.u.i.ś., gdyż charakterystyka przedsięwzięcia określa, że zasilenie

w źródło ciepła będzie się odbywało z ośmiu kotłowni gazowych oraz z miejskiej sieci ciepłowniczej, w tym zakresie charakterystyka przedsięwzięcia jest nieprecyzyjna i nie określa w sposób jednoznaczny przedsięwzięcia w zakresie dostawy ciepła na potrzeby eksploatacji przedsięwzięcia;

4. art. 84 ust. 1a u.u.i.ś., gdyż warunki dotyczące etapu eksploatacji przedsięwzięcia

w ust. 2 pkt 2 lit. h sentencji decyzji Burmistrza zostały określone w sposób wadliwy

i nieprecyzyjny: "urządzenia wentylacyjne garaży podziemnych z wyrzutniami usytuowanymi" - obowiązek nie zawiera żadnej treści zobowiązania Inwestora,

w związku z czym decyzja jest niewykonalna i nieweryfikowalna na późniejszym etapie przy wydawaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji;

5. art. 84 ust. 1a u.u.i.ś., gdyż warunki dotyczące etapu realizacji przedsięwzięcia w ust. 2 pkt 1 lit. a sentencji decyzji Burmistrza zostały określone w sposób wadliwy

i nieprecyzyjny, gdyż prace budowlane mogą być prowadzone jedynie w "porze dziennej", przy czym organ nie doprecyzował, co należy rozumieć pod powyższym pojęciem, a jego nieprecyzyjność narusza interesy społeczeństwa oraz środowiska.

Skarżąca zarzuciła, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera błędy formalne polegające na braku podania do publicznej wiadomości informacji na wszystkich etapach postępowania,

w szczególności o wszczęciu postępowania w zakresie decyzji środowiskowej, przez co uniemożliwiono społeczeństwu udział w postępowaniu, a także nie zawiadomiono

w właściwy sposób stron postępowania o jego wszczęciu. Brak było odpowiednich ogłoszeń w Biuletynie Informacji Publicznej, jak również ogłoszenia informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, co wymaga art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. W ocenie Strony konieczne jest przeprowadzenie pogłębionej analizy przedsięwzięcia pod kątem wszystkich okoliczności wskazanych

w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., a dla planowanego przedsięwzięcia powinna być przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 11, art. 7, art. 8 § 1,

art. 77 § 1 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) - dalej: "k.p.a.", poprzez brak rozpoznania przez Kolegium zarzutów sformułowanych w odwołaniu, powierzchowne załatwienie sprawy, bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu pierwszej instancji i nie odniesienie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Zwrócono uwagę, że decyzja Kolegium liczy

8 stron części merytorycznej, z czego 7 stron stanowi zreferowanie toku postępowania przed organem pierwszej instancji oraz przywołanie i zacytowanie przepisów prawa materialnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie. Kolegium naruszyło tym samym przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, nie rozpatrzyło całego materiału dowodowego i sformułowanych zarzutów, a postępowanie było tak dalece wadliwe, że doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy.

Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w odwołaniu od decyzji Burmistrza przedstawiono szereg konkretnych zarzutów, do których Kolegium się nie odniosło. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji w przeważającej mierze skupił się na zreferowaniu postępowania przed organem pierwszej instancji, a także przywołaniu

i zacytowaniu przepisów u.u.i.ś. mających zastosowanie w sprawie, natomiast w żadnej mierze nie odniosło się merytorycznie do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Wobec czego można stwierdzić, że Kolegium nie rozpoznało istoty sprawy.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego podniesiono,

że organy obu instancji nie przeanalizowały planowanego przedsięwzięcia pod kątem wszystkich okoliczności przewidzianych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Organy bezkrytycznie przyjęły informacje przedstawione przez Inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a uzasadnienie decyzji zasadniczo w całości pokrywa się z opinią wydaną przez RDOŚ

w Gdańsku. Podkreślono, że jeżeli ten organ opiniujący wskazał na brak potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej na konieczność określenia w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c u.u.i.ś., lub nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy, to niewątpliwie organy orzekające w sprawie wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach muszą co najmniej rozważyć i ocenić powyższe warunki lub wymagania oraz szczegółowo i precyzyjnie uzasadnić ich uwzględnienie albo nieuwzględnienie w treści postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. oraz

w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 84 tej ustawy. Niedokonanie przez organy orzekające w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia szczegółowych i własnych rozważań oraz ocen

w powyższym zakresie stanowi istotne naruszenie wskazanych wyżej przepisów.

Rozwijając powyższy zarzut zwrócono uwagę na brak warunków na dostarczenie wody od gestora z sieci wodociągowej, brak warunków na odprowadzanie ścieków od gestora sieci oraz brak warunków gestora sieci energetycznej, co rodzi konieczność przeanalizowania przedsięwzięcia również pod kątem przepisów § 3 ust. 1 pkt 71, pkt 79

i pkt 81 rozporządzenia z 10 września 2019 r. Skarżąca wskazała również na rozbieżności w zakresie zapewnienia energii cieplnej - w decyzji i charakterystyce przedsięwzięcia stwierdzono, że zapotrzebowanie na ciepło będzie zaspokojone z miejskiej sieci ciepłowniczej, a także, że zostanie ono zaspokojone poprzez wybudowanie ośmiu kotłowni gazowych dla każdego z bloków, przy czym nie określono ich mocy. Zdaniem Strony kotłownie o mocy potrzebnej do zasilenia tak dużej ilości mieszkańców stanowią dodatkową inwestycję, która znacznie wpływa na środowisko i bez wątpienia będzie oddziaływać w większym zakresie. W ocenie Skarżącej decyzja określająca dwa równorzędne rodzaje źródła ciepła jest nieprecyzyjna i przez to niewykonalna. Organ powinien był ustalić, w jaki sposób będzie zabezpieczone źródło ciepła, tj. czy poprzez wybudowanie kotłowni, czy poprzez miejską sieć ciepłowniczą. W razie sprecyzowania źródła ciepła poprzez budowę kotłowni organ powinien był ustalić ich moc i ustalić możliwe ich oddziaływanie na środowisko, a także poczynić ustalenia w kontekście inwestycji wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 32 rozporządzeniu z 10 września 2019 r.

Końcowo zwrócono uwagę na braki wydanych w sprawie decyzji w zakresie ustaleń dotyczących zmiany stanu wody na gruncie oraz opisu oddziaływania na tereny zalewowe. Zdaniem Skarżącej planowana inwestycja może doprowadzić do zacienienia okolicznych nieruchomości sąsiednich, spadku ich wartości oraz zwiększenia niebezpieczeństwa na drogach poprzez wzmożony ruch samochodowy.

Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,

że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 16 września 2022 r. utrzymująca

w mocy decyzję Burmistrza K. z 14 czerwca 2021 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Budowa ośmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [..], obręb ewidencyjny K., gmina miejska K., powiat kościerski".

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.).

W myśl art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.i.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji

o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.i.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę

(art. 72 ust. 3 u.i.i.ś.). Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową.

Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać

z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 u.i.i.ś. odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.i.i.ś. przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.i.ś. Ten ostatni przepis wskazuje zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria wymienione w tym artykule, przy czym u.i.i.ś. obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii m.in. regionalnego dyrektora ochrony środowiska

i organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących.

W niniejszej sprawie Burmistrz wystąpił do RDOŚ w Gdańsku, PPIS w K. i Dyrektora PGW Wody Polskie o wyrażenie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z 19 marca 2021 r. RDOŚ w Gdańsku wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Z kolei pismem z 30 marca 2021 r. PPIS w K. wyraził opinię,

że dla ww. przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast pismem z 25 marca 2021 r. Dyrektor PGW Wody Polskie nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania

ww. przedsięwzięcia na środowisko wskazując na konieczność uwzględnienia w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach określonych warunków i wymagań.

Planowana w niniejszej sprawie inwestycja ma polegać na budowie ośmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], obręb ewidencyjny K., gmina miejska K., powiat kościerski.

Organy obu instancji przyjęły, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust. 1

pkt 58 lit. b rozporządzenia z 10 września 2019 r., który dotyczy garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz

z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. W konsekwencji organy przyjęły,

że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w tym przypadku obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Burmistrza przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 u.i.i.ś.

Zgodnie z art. 61 ust. 2 u.i.i.ś. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie

w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 8 u.i.i.ś. przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii

i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz,

w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych

i budowlanych, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymagany zakres monitoringu (art. 62

ust. 1 u.i.i.ś.).

Stosownie do art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia

w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań

z planowanym przedsięwzięciem.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, aby zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia.

W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.i.ś., uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to dokonanie oceny co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (zob. wyroki: WSA w Warszawie z 10 maja

2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 234/16, WSA w Poznaniu z 23 marca 2016 r. sygn. akt

II SA/Po 323/15, WSA w Bydgoszczy z 14 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 559/15, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu przytoczenie powyższych regulacji dotyczących postępowania

w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wraz z wypracowanym w doktrynie i judykaturze sposobem ich interpretacji, było konieczne m.in. z uwagi na zobrazowanie uchybień popełnionych przez organ odwoławczy. Zaskarżona decyzja Kolegium została bowiem wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy wskazać, że konsekwencją wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania jest ciążący na organie obowiązek wyczerpującego odniesienia się

w uzasadnieniu decyzji do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. Treść uzasadnienia danego aktu powinna odzwierciedlać szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, którymi kierował się organ podejmując decyzję.

Zasada przekonywania nabiera szczególnie istotnego znaczenia w przypadku podejmowania przez organy negatywnych z punktu widzenia strony rozstrzygnięć. Takie decyzje powinny być przekonywająco i jasno uzasadnione, gdyż uzasadnienie stanowi integralną część każdej decyzji i jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę

w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne to wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W odwołaniu od decyzji Burmistrza z 14 czerwca 2021 r. Skarżąca sformułowała szereg zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego (m.in. art. 63

ust. 1, art. 84 ust. 1a i art. 84 ust. 2 u.u.i.ś.) szczegółowo jej uzasadniając. Niezależnie od tego, jak Kolegium oceniło te zarzuty musiało się do nich odnieść w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w sytuacji gdyby ich nie podzieliło powinno wyjaśnić, dlaczego zarzuty te nie są zasadne.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania skutecznie wniesiony środek odwoławczy gwarantuje stronie rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Istotą dwuinstancyjności postępowania jest bowiem dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji, czego w niniejszej sprawie zabrakło.

W judykaturze akcentuje się, że organ odwoławczy ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną, niezależnie od podniesionych w odwołaniu zarzutów, jednakże ma obowiązek szczegółowego ustosunkowania się do nich. Natomiast uzasadnienie, w którym brak jest rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo brak odniesienia się

i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, pozwalających na zweryfikowanie prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, uprawnia do stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem zasad procesowych, w tym zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a. (zob. wyroki: WSA w Warszawie

z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1264, WSA w Krakowie z 14 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 991/16, WSA we Wrocławiu z 28 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 29/17). Natomiast w piśmiennictwie wskazuje się, że podniesienie przez stronę postępowania zarzutów w odwołaniu obliguje organ odwoławczy nie tylko do rozważenia ich zasadności, ale i odniesienia się do nich w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się do zarzutów odwołania świadczy o nierozpoznaniu przez organ odwoławczy sprawy w jej całokształcie (tak: T. Woś i J. Zimmermann w glosie do uchwały Sądu Najwyższego

z 23 września 1986 r. sygn. akt III AZP 11/86, PiP 1989/8/145-150). Zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się do powielenia stwierdzeń zawartych w decyzji organu pierwszej instancji, lecz musi ponownie rozpoznać sprawę z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu, co z kolei powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić,

że w uzasadnieniu decyzji z 16 września 2022 r. Kolegium całkowicie pominęło zarzuty

i argumenty Skarżącej zawarte w odwołaniu od decyzji Burmistrza z 14 czerwca 2021 r.

Jak słusznie zauważono w skardze zaskarżona decyzja ma niecałe osiem stron,

z czego trzy pierwsze organ odwoławczy poświęcił na zreferowanie przebiegu dotychczasowego postępowania. Kolejne trzy strony Kolegium "przeplata" przytaczaniem treści przepisów prawa materialnego (art. 62 ust. 1, art. 59 ust. 1, art., 84 ust. 1 i 2, art. 85, art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.) oraz wskazywaniem na ustalenia organu pierwszej instancji, które podzieliło, o czym świadczą stwierdzenia organu odwoławczego ("W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja spełnia powyższe warunki" - s. 5 decyzji, "Kolegium podziela stanowisko organu I instancji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko" - s. 7 decyzji). Czwarty akapit na s. 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji zaczyna się co prawda od zwrotu "Odnosząc się do zarzutów wniesionego odwołania", jednakże próżno szukać w nim rzeczywistego odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Stronę w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Tymczasem zarzuty te są istotne, potwierdzenie ich zasadności (bądź bezzasadności) rzutuje bowiem na właściwą kwalifikację planowanego przedsięwzięcia pod kątem obowiązku przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Jak już wyżej wskazano przeprowadzenie takiej oceny jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast

w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - gdy obowiązek ten został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.i.ś.

(art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy).

Należy zwrócić uwagę, że na s. 4 uzasadnienia decyzji z 14 czerwca 2021 r. Burmistrz wskazał, iż budynki zostaną wyposażone w niezbędną infrastrukturę, na które składać się będzie m.in. przyłącze ciepłownicze do miejskiej sieci ciepłowniczej. Na tej samej stronie organ pierwszej instancji pisze, że na przedmiotowej działce przewiduje się budowę ośmiu kotłowni gazowych na potrzeby ciepłownicze projektowanych ośmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (jedna kotłownia na jeden budynek).

W odwołaniu od ww. decyzji Skarżąca podniosła m.in. zarzut art. 84 ust. 2 u.u.i.ś., gdyż charakterystyka przedsięwzięcia określa, że zasilanie w źródło ciepła będzie się odbywało z ośmiu kotłowni gazowych oraz miejskiej sieci ciepłowniczej, przez co charakterystyka przedsięwzięcia jest nieprecyzyjna i nie określa w sposób jednoznaczny przedsięwzięcia w zakresie dostawy ciepła na potrzeby eksploatacji przedsięwzięcia.

Do powyższego zarzutu (jak i pozostałych sformułowanych w odwołaniu) Kolegium się nie odniosło, pomimo odnotowania go we wstępnej części uzasadnienia decyzji (przy przedstawianiu dotychczasowego przebiegu postępowania). Na s. 6 decyzji z 16 września 2022 r. organ odwoławczy podał natomiast, że na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia przewiduje się ogrzewanie z miejskiej sieci ciepłowniczej.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 10 września 2019 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się elektrownie konwencjonalne, elektrociepłownie lub inne instalacje do spalania paliw w rozumieniu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 24 września 2020 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. poz. 1860) z wyłączeniem odpadów niebędących biomasą w rozumieniu § 2 pkt 1 tego rozporządzenia, w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej, o mocy cieplnej nie mniejszej niż 300 MW rozumianej jako ilość energii wprowadzonej w paliwie do instalacji w jednostce czasu przy nominalnym obciążeniu tych instalacji.

W myśl natomiast § 3 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się elektrownie konwencjonalne, elektrociepłownie lub inne instalacje do spalania paliw w rozumieniu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 24 września 2020 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów z wyłączeniem odpadów niebędących biomasą w rozumieniu

§ 2 pkt 1 tego rozporządzenia, w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 3, o mocy cieplnej rozumianej jako ilość energii wprowadzonej w paliwie do instalacji w jednostce czasu przy nominalnym obciążeniu tych instalacji, nie mniejszej niż 25 MW, a przy stosowaniu paliwa stałego - nie mniejszej niż 10 MW.

Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że moc cieplna instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii cieplnej ma decydujące znaczenie dla określenia, czy planowane przedsięwzięcie będzie przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia), czy przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia), co w sposób bezpośredni rzutuje na obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś.).

Zarówno z uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, jak i z załączonej do wniosku Inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia nie wynika, jaka ma być moc cieplna planowanych do wybudowania ośmiu kotłowni gazowych. W karcie przedstawiono jedynie wskaźniki emisji zanieczyszczeń związanych ze spalaniem gazu ziemnego (s. 33).

Zdaniem Sądu ustalenie powyższej okoliczności ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Stąd odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy w pierwszej kolejności jednoznacznie ustali (korzystając z możliwości przewidzianych w art. 136 k.p.a.), w jaki sposób planowane przedsięwzięcie będzie zaopatrywane w ciepło. W przypadku potwierdzenia, że będą to kotłownie gazowe konieczne jest precyzyjne ustalenie ich mocy cieplnej, co z kolei będzie rzutować na obowiązki organu wskazane w art. 59 ust. 1 pkt 1

i 2 u.u.i.ś. Wynik ustaleń Kolegium stanie się podstawą decyzji spełniającej wszystkie warunki stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a., w tym szczegółowego odniesienia się do zarzutów odwołania.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a. zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz Skarżącej kwotę 200 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożyła strona skarżąca w skardze (k. 4 akt sądowych), a organ administracji publicznej w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu tego wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.[pic]