Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2196/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA (del.) Bartosz Wojciechowski, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt I SA/Op 322/13 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 26 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt I SA/Op 322/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 26 marca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że istota sporu w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy dokonywane w listopadzie i grudniu 2008 r. na rzecz skarżącego dostawy substancji psychoaktywnych i akcesoriów, udokumentowane łącznie 16 fakturami VAT, stanowiły po stronie skarżącego wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako "u.p.t.u."), jak utrzymują organy, czy też były to w całości dostawy krajowe opodatkowane stawką 22%, jak twierdzi skarżący, wykazując je właśnie w taki sposób w rozliczeniu za styczeń 2009 r. na podstawie otrzymanych od dostawcy faktur korygujących. Zdaniem strony dostawca ten (spółka cypryjska) dokonał przemieszczenia towarów na terytorium kraju w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.t.u., przez co dostarczenie towarów na rzecz skarżącego z magazynu w P. stanowiło już dostawę krajową. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że należało rozstrzygnąć, czy ustalenia faktyczne sprawy dawały podstawę do zastosowania art. 9 ust. 1 u.p.t.u. (art. 11 ust. 1 u.p.t.u.), czy też art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., co w tym drugim przypadku dawałoby skarżącemu prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach korygujących.

1.3. Przytaczając przyjęte jako podstawa sądowej kontroli ustalenia faktyczne sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że dostawy towarów realizowane były na rzecz skarżącego na podstawie łączącej go ze spółką cypryjską umowy z 15 października 2008 r. Zamówiony w spółce cypryjskiej towar był dostarczany do jednego z dwóch magazynów w P., należących do spółki "K.", która działała na zlecenie firmy cypryjskiej, dokonując sortowania i rozsyłania towaru odbiorcom. Spółka ta nie była właścicielem towaru i nie ponosiła kosztów jego dostawy. Na fakturach wystawionych dla skarżącego jako wystawcę wskazano (zarówno na fakturach pierwotnych, jak i korygujących) "R." w N. (Cypr), jako odbiorcę – skarżącego. Sąd zwrócił też uwagę, że skarżący notami korygującymi z 1 grudnia 2008 r. i 31 grudnia 2008 r. zmienił swój numer identyfikacji podatkowej na właściwy dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Fakt wystawienia faktur korygujących dla dostaw zrealizowanych w listopadzie i grudniu 2008 r. przez spółkę cypryjską z wykazaną w nich 22% stawką VAT właściwą dla dostaw krajowych, był bezsporny.

1.4. Analizując przesłanki konieczne dla zaistnienia wewnątrzwspólnotowego nabycia, zarówno na gruncie art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.t.u., jak i art. 20 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L nr 347 poz. 1 ze zm., dalej jako "Dyrektywa 112"), Sąd zbadał przede wszystkim możliwość zakwalifikowania działań podjętych przez dostawcę jako wyczerpujących przesłanki z art. 11 u.p.t.u. Wyrażając swe stanowisko w tym względzie Sąd podkreślił, że z ustaleń sprawy wynika, iż w trakcie realizacji spornych transakcji jej strony uznawały je jako WDT/WNT (odpowiednio z punktu widzenia spółki cypryjskiej/skarżącego). Zdaniem Sądu późniejsze działania dostawcy cypryjskiego, polegające na podejmowaniu określonych czynności faktycznych (m.in. zarejestrowanie w Polsce na podstawie wniosku złożonego 7 stycznia 2009 r. z datą wsteczną od sierpnia 2008 r.), nie dają podstaw do zmiany charakteru tych czynności na wyczerpujących hipotezę art. 11 ust. 1 u.p.t.u., tj. uznanie, że dostawca przemieścił towary należące do jego przedsiębiorstwa z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa (rozpoznając w pierwszym z tym państw WDT, a w drugim WNT). Samo zarejestrowanie się w Polsce podmiotu cypryjskiego jako polskiego podatnika VAT nie jest w ocenie WSA wystarczające dla stwierdzenia spełnienia przesłanek z tego przepisu, gdyż kwalifikacja transakcji jako WNT jest uzależniona od treści dokonanej czynności prawnej oraz statusu jako podatnika. W realiach sprawy następcza rejestracja musi być oceniana w kontekście całokształtu okoliczności dotyczących tego dostawcy, a zdaniem Sądu pierwszej instancji prawidłowy był wniosek organu w tym względzie, tj. o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 11 ust. 1 u.p.t.u. w odniesieniu do spółki cypryjskiej. Z ustaleń wynikało, że towary przemieszczane do Polski były nabywane przez spółkę cypryjską zarówno z krajów Unii Europejskiej, jak i państw trzecich. Ich przemieszczenie na terytorium Polski następowało do miejsca działalności spółki "K.", do jej dwóch magazynów w P., gdzie następowało ich sortowanie i wysyłanie końcowym odbiorcom, w tym skarżącemu. Sąd podkreślił, że nie był to przedmiot działalności dostawcy cypryjskiego, lecz spółki "K.", współpracującej z firmą cypryjską. Sąd zgodził się też z organem co do tego, że dla spełnienia warunków do kwalifikacji transakcji jako wyczerpującej przesłanki z art. 11 ust. 1 u.p.t.u. spółka cypryjska powinna była potraktować przywóz towaru na terytorium Polski jako WNT, czyli dokonać w Polsce opodatkowania (z możliwością odliczenia podatku), a w kraju dostawy wywóz towaru powinien być zakwalifikowany jako WDT. Z analizy deklaracji VAT-7 złożonych przez tę spółkę (jako polskiego podatnika VAT) za miesiące od sierpnia 2008 r. do lutego 2009 r. wynikało, że nie deklarowała ona WNT (deklarowanie takiego nabycia w systemie VIES zostało unieważnione w marcu 2009 r., natomiast brak w tym systemie wykazania WDT, mimo takiego obowiązku, gdyby doszło do przemieszczenia towarów w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.t.u.). Dodatkowo w fakturach korygujących spółka nie wskazała swojego numeru identyfikacji podatkowej. Zdaniem Sądu całokształt działań dostawcy cypryjskiego, analizowany z uwzględnieniem zachowania kontrahentów w trakcie realizacji transakcji handlowych (uznanie transakcji za WDT/WNT, w tym m.in. wystawienie przez skarżącego not korygujących ze wskazaniem na numer podatnika właściwy dla transakcji wewnątrzwspólnotowych), a także późniejszych czynności spółki cypryjskiej, został przez organ oceniony prawidłowo jako niedający podstaw do uznania transakcji za przemieszczenie towarów w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.t.u. Jedynym dowodem na zaistnienie takich transakcji były faktury korygujące, które z uwagi na wskazane okoliczności nie mogą być uznane za odzwierciedlające rzeczywisty stan rzeczy.

1.5. Sąd nie podzielił również stanowiska strony, że sporne transakcje nie miały w ogóle charakteru wewnątrzwspólnotowego z uwagi na to, że dostawom realizowanym przez spółkę cypryjską na rzecz skarżącego nie towarzyszyła wysyłka na terytorium kraju z innego państwa członkowskiego. Skarżący podkreślił, że otrzymywał towary z magazynu w P., a nie z zagranicy, tj. przemieszczenie towarów z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium kraju następowało nie w ramach dostawy realizowanej przez spółkę cypryjską na jego rzecz, gdyż skarżący otrzymywał towar w ramach dostawy krajowej, jaką w imieniu dostawcy cypryjskiego realizowała spółka "K." (w dacie dostawy towar znajdował się już na terytorium kraju). Odnosząc się do tego stanowiska Sąd zwrócił uwagę, że dla jego podzielenia konieczne byłoby uznanie, że transport towarów z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium kraju musiałby nastąpić w ramach przemieszczenia przez spółkę cypryjską w warunkach z art. 11 ust. 1 u.p.t.u. Dopiero późniejsza sprzedaż tak przemieszczonego towaru do odbiorcy (skarżącego) byłaby opodatkowana jako dostawa krajowa. Sąd zaznaczył, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że zostały spełnione wymogi z art. 11 ust. 1 u.p.t.u., a posługiwanie się spółką "K." nie oznacza, że spółka ta w imieniu dostawcy cypryjskiego realizowała dostawy krajowe.

1.6. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy dostarczył organom wystarczających podstaw do przyjęcia, że sporne transakcje stanowiły dla skarżącego WNT w rozumieniu art. 9 ust. 1 u.p.t.u. i art. 20 Dyrektywy 112. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie dostrzegł, iż definicja WNT obejmuje nie tylko sytuacje, gdy przemieszczenie na terytorium kraju z innego państwa członkowskiego następuje od sprzedawcy do nabywcy, ale też sytuacje, gdy towary są transportowane przez nabywcę, a także na rzecz sprzedawcy lub nabywcy. Z okoliczności sprawy wynika, że transport zamówionych towarów następował na rzecz skarżącego, nie zaś innego podmiotu (dostawcy, czy spółki "K."), co oznacza, że zostały spełnione przesłanki do uznania transakcji za WNT po stronie skarżącego. Nie zmienia tego fakt, że pewne czynności w imieniu dostawcy wykonywała spółka "K." – działała ona właśnie w imieniu spółki cypryjskiej, a nie własnym, zatem podmiotem, który faktycznie realizował dostawę (przenosił prawo rozporządzania rzeczą jak właściciel) była spółka cypryjska.

1.7. Z uwagi na spełnienie w okolicznościach sprawy przesłanek uznania spornych transakcji za WNT Sąd pierwszej instancji za bezzasadne uznał zarzuty naruszenia art. 20 Dyrektywy 112 i art. 9 ust. 1 u.p.t.u. Sąd podzielił zdanie organu, że w wyniku dostawy towary zostały przetransportowane z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, dostawcą był podatnik podatku od wartości dodanej na terytorium Cypru, a nabywcą był podatnik podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Bezpodstawnie w związku z tym skarżący podnosi, że nabył prawo do rozporządzania towarami jak właściciel dopiero w momencie, gdy znajdowały się one na terytorium kraju, zaś przewiezienie ich na terytorium Polski nastąpiło w związku z dostawą do spółki cypryjskiej, a nie skarżącego. Okoliczności te nie zostały w przekonujący sposób wykazane.

W konsekwencji za niezasługujące na uwzględnienie uznano też zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia prawa unijnego Sąd podkreślił, że wskazane przez stronę przepisy VI Dyrektywy nie znajdowały w sprawie zastosowania, a brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 168 Dyrektywy 112. Sąd zaznaczył też, że art. 13 ust. 1 u.p.t.u. nie był stosowany przez organy.

1.8. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwały też zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd stwierdził, że organy wykorzystały wszystkie możliwości pozyskania dowodów istotnych dla odtworzenia rzeczywistego charakteru spornych transakcji, a następnie poddały je ocenie spełniającej wymogi określone w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "O.p."), tj. uwzględniającej reguły logiki, doświadczenia życiowego, ustalenia wpływu jednych okoliczności na inne. Organy oceniły też zgromadzone dowody we wzajemnym powiązaniu, a zatem ocena ta nie może być uznana za dowolną i jako taka mogła stać się podstawą ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia przywołanej w zaskarżonej decyzji. Sąd uznał również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 210 § 4 O.p.

2. Skarga kasacyjna

2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona zaskarżyła go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowań i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

2.2. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego, tj.:

- art. 9 ust. 1 u.p.t.u., przez jego niewłaściwe zastosowanie,

- art. 11 ust. 1 u.p.t.u., przez jego niewłaściwe zastosowanie,

- art. 20 Dyrektywy 112, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

2) postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 139 § 1 i 3, art. 187, art. 191 i art. 210 O.p., uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawie.

3. Odpowiedź na skargę kasacyjną

3.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Należy przede wszystkim zaznaczyć, że w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 P.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej skargi kasacyjnej należy zauważyć, że jej argumenty oparte zostały o tezę, że błędnie został w sprawie ustalony stan faktyczny. Wynika to nie tylko z podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ale również ze sposobu sformułowania uzasadnienia zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. W odniesieniu do naruszenia art. 9 ust. 1 u.p.t.u. strona podniosła mianowicie, że jest ono "konsekwencją błędnie ustalonego stanu faktycznego, co Skarżący podnosił zarówno na etapie postępowania podatkowego, jak i postępowania przed WSA", przy zarzucie naruszenia art. 11 ust. 1 u.p.t.u. stwierdzono natomiast, że "bezsprzecznym w sprawie pozostają fakty zebrane w trakcie postępowania i przytoczone w odwołaniach dotyczące przemieszczenia towarów na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.t.u.". Jeśli chodzi zaś o zarzut naruszenia art. 20 Dyrektywy 112, skarga kasacyjna zawiera argument, że "w świetle zebranego materiału w przypadku Skarżącego towary nie były transportowane do niego, do miejsca przeznaczenia w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, a transport ich odbywał się wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej".

W świetle takich wskazań podstawowego znaczenia dla rozstrzygnięcia nabiera zbadanie zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tylko bowiem stwierdzenie, że istotnie stan faktyczny sprawy został błędnie ustalony dawałby podstawę do przyjęcia, że rację może mieć strona zarzucając niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego (mimo wskazania w petitum skargi kasacyjnej również na błędną wykładnię art. 20 Dyrektywy 112, brak jest w uzasadnieniu środka zaskarżenia odpowiadającej temu zarzutowi argumentacji, stąd w tym zakresie zarzut nie może być poddany merytorycznej ocenie).

Analiza części skargi kasacyjnej dotyczącej zarzucanego przez stronę naruszenia przepisów postępowania jest jednak niezwykle ogólnikowa i nie pozwala na pogłębioną ocenę zasadności stanowiska strony. Jak już wskazano wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może wadliwości skargi kasacyjnej w tym względzie poprawiać, działanie takie stałoby bowiem w sprzeczności z wynikającą z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasadą związania granicami skargi kasacyjnej.

Podnosząc, że w sprawie nieprawidłowo ustalony został stan faktyczny, strona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, iż:

1) organ nie przedstawił dostatecznych wyjaśnień, dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego,

2) organ nie przeprowadził żadnych dodatkowych dowodów zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, mimo takiego obowiązku wynikającego z art. 122 i art. 187 O.p.

3) mimo zastrzeżeń skarżącego podnoszonych w skardze i na rozprawie WSA przyjął, że stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony.

Przywołane powyżej treści zawarte w uzasadnieniu nie nawiązują w żaden sposób do większości przywołanych en bloc w petitum skargi kasacyjnej zarzutów – jedyne przepisy procedury podatkowej wspomniane w uzasadnieniu środka zaskarżenia to art. 122 i art. 187 O.p., co powoduje, że pozostałe zarzuty z petitum, tj. naruszenia art. 120, art. 121, art. 124, art. 139 § 1 i 3, art. 191 i art. 210 O.p., nie zostały uzasadnione w sposób umożliwiający jakąkolwiek ich merytoryczną ocenę. Natomiast twierdzenia, które znalazły się w uzasadnieniu zarzutów procesowych są w dalekim stopniu nieprecyzyjne. W odniesieniu do poszczególnych argumentów strony wystarczy wskazać, że:

1) nie wiadomo, dlaczego (i w jakim konkretnie zakresie, tj. co do jakich kwestii) wyjaśnienia organu były według strony niedostateczne, czego w nich zabrakło, czy też dlaczego skarżący uważa, że jego stanowisko zostało np. zbyt powierzchownie odrzucone,

2) nie jest jasne, jakie "dodatkowe dowody" należało w ocenie skarżącego przeprowadzić i co do jakich okoliczności stan faktyczny sprawy nie był dostatecznie wyjaśniony,

3) brak jest wskazania, jakie konkretnie zastrzeżenia strona miała co do ustaleń faktycznych sprawy; w tym zakresie warto równocześnie podkreślić, że z punktu widzenia art. 183 § 1 P.p.s.a. nie może być skuteczne blankietowe odesłanie do skargi czy generalnie stanowiska strony prezentowanego w toku postępowania przed WSA – związanie skargą kasacyjną oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do sięgania poza argumentację tego konkretnego pisma procesowego (i ewentualnie jego uzupełnień).

Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że strona nie wykazała, by materiał dowodowy nie był zupełny, a stan faktyczny sprawy niedostatecznie wyjaśniony, a więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły być uwzględnione. Z kolei ocena dowodów dokonana przez organy – i zaakceptowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny – nie została, mimo powołania w petitum skargi kasacyjnej art. 191 O.p., w żaden sposób podważona, gdyż strona nie podjęła nawet próby wykazania, że doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Oznacza to, że stanowisko Sądu pierwszej instancji co do przyjętego jako podstawa rozstrzygnięcia stanu faktycznego nie zostało skutecznie zakwestionowane, a w konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny jest tym stanem faktycznym związany. W okolicznościach sprawy oznacza to, że kontrola subsumcji stanu faktycznego pod określone normy prawa materialnego jest dokonywana przede wszystkim z uwzględnieniem tego, że transport towarów z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium Polski odbywał się w związku z dostawą tych towarów do skarżącego. Taki też stan faktyczny determinuje ocenę co do prawidłowości dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny subsumcji prawa materialnego.

4.2. W niezakwestionowanym skutecznie stanie faktycznym sprawy zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły być uwzględnione. Skoro bowiem ustalone w sprawie okoliczności faktyczne wskazywały na to, że przemieszczenie towarów z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium Polski było dokonywane w związku z dostawą towarów na rzecz skarżącego, a nie w wykonaniu innej czynności (w tym podnoszonego przez stronę przetransportowania towarów w ramach "wewnętrznej" działalności spółki cypryjskiej), to zostały spełnione przesłanki uznania spornych dostaw za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.t.u. Zgodnie bowiem z tym przepisem przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. W takiej sytuacji nie sposób uznać, by naruszony został art. 9 ust. 1 u.p.t.u. (skoro okoliczności sprawy wpisują się w treść tego przepisu), art. 11 ust. 1 u.p.t.u. (skoro stan faktyczny nie odpowiada wymogom z tego przepisu), czy art. 20 Dyrektywy 112 (gdyż również w tym przypadku stan faktyczny potwierdza spełnienie warunków uznania za WNT).

Warto zauważyć, że przedstawiona w skardze kasacyjnej ocena prawidłowości zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego dokonywana jest w odniesieniu do dowolnie przyjętego przez stronę stanu faktycznego, a nie stanu faktycznego ustalonego przez organy i przyjętego za prawidłowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a następnie niepodważonego skutecznie w postępowaniu kasacyjnym. Strona w istocie w ramach tych zarzutów zakłada prawidłowość własnej wersji wydarzeń, co nie może prowadzić do oczekiwanych efektów przy niezakwestionowaniu stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Bez istotnego znaczenia dla zakwalifikowania spornych transakcji jako WNT pozostawały przy tym (podnoszone w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 u.p.t.u.) okoliczności związane z rejestracją spółki cypryjskiej jako podatnika VAT w Polsce – brak wpływu tej kwestii na rozstrzygnięcie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym względzie nie zostało podważone.

Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że skoro w sprawie nie zakwestionowano ustaleń w zakresie stanu faktycznego, to nie było obiektywnych podstaw do twierdzenia, iż przywołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy prawa materialnego zostały niewłaściwie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zastosowane.

4.3. Ze wskazanych przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.

4.4. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2-3 tej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. b i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).