Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1576/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29a ust. 1 pkt 1, art. 40 ust. 2 pkt 1, art. 13
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego J. B. kwotę 5617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1576/10

Uzasadnienie

Decyzją Kierownika Rejonu Dróg Krajowych i Autostrad w P. z dnia [...] marca 2010 r. wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29a ust. 1 pkt 1, art. 40 ust. 2 pkt 1, ust. 4, ust. 12 pkt 1, art. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej jako u.d.p., § 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369) oraz art. 104 k.p.a., nałożono na J. B. zamieszkałego ul. [...],[...], karę pieniężną w kwocie 137 260 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w Ż. w km [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, w celu wykonania oraz przebudowy zjazdu do komisu samochodowego.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach;

Decyzją Dyrektora Oddziału Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2008 r. udzielono zezwolenia J. B., po rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 11 lipca 2008 r. o wydanie zezwolenia na budowę zjazdu indywidualnego do obsługi komunikacyjnej działki nr [...] w Ż. położonej przy drodze krajowej nr [...], na budowę przedmiotowego zjazdu w celu wskazanym we wniosku. W zezwoleniu określono następujące warunki: budowa zjazdu odbywać się będzie zgodnie z założeniami projektu budowlanego – opracowanie z czerwca 2008 r. Pracownia Projektowa "[...]" wg projektu A. K.; koszty budowy lub przebudowy nawierzchni i urządzeń drogowych znajdujących się w pasie drogowym oraz ewentualnego ich przeniesienia poniesie inwestor; przed przystąpieniem do robót inwestor powinien wystąpić do GDDKiA O/K. Rejon w P. z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego celem prowadzenia robót zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.d.p. W decyzji wskazano jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o zajęcie pasa drogowego.

Pismem z dnia 31 października 2008 r. poinformowano J. B., że służby patrolowe stwierdziły prowadzenie robót związanych z budową zjazdu bez wymaganego zezwolenia w dniach 24 i 25 października 2008 r. (dopisek ołówkiem na piśmie). W związku z tym zażądano przedłożenia w terminie 7 dni wszelkich posiadanych uzgodnień i zezwoleń na prowadzenie tych robót, a do czasu wyjaśnienia sprawy poinformowano, że roboty te należy wstrzymać. Nie wykonanie tych zaleceń będzie skutkowało nałożeniem kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia wg przelicznika wskazanego w tym piśmie. Z wizji sporządzono dokumentację fotograficzną.

Następnie zawiadomieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. poinformowano J. B., Urząd Miasta Ż., Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego i GDDKiA O/K. Wydział Uzgodnień, że w dniu 3 września 2009 r. o godz. 13.00 będą przeprowadzone oględziny miejsca naruszenia pasa drogowego, informując jednocześnie o sankcji za to naruszenie.

W dniu 3 września 2009 r. przeprowadzono zapowiadane oględziny przedmiotowego pasa drogowego sporządzając z nich protokół. W protokóle wskazano na wezwania kierowane do J. B., do których inwestor się nie odniósł oraz pomimo powiadomienia o oględzinach nie stawił się na nie. Podczas oględzin stwierdzono poszerzenie zjazdu i utworzenie parkingu dla klientów [...]. Dokonano pomiaru zajętego pasa drogowego i pobocza określając ewentualny okres jego zajęcia od 23 lipca 2009 r. do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego.

Zawiadomieniem z dnia 14 września 2009 r. poinformowano J. B. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wykonania zjazdu oraz o przeprowadzeniu oględzin pasa drogowego w dniu 23 września 2009 r. o godz. 11.00 zajętego na ten cel. Zawiadomienie to, tak jak poprzednie wysłano J.B. na adres ul. [...] [...], lecz pomimo jego awizowania nie zostało podjęte przez adresata. Z oględzin bez udziału J. B. sporządzono protokół.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. pismem z dnia 28 października 2009 r. zawiadomił J. B. o wizji w dniu 9 listopada 2009 r. o godz. 14.00 na miejscu budowy zjazdu informując inwestora o przygotowaniu przez niego dokumentów związanych z prowadzonymi robotami. We wskazanym dniu odbyła się wizja, na którą nie stawił się J. B., lecz był obecny wykonawca robót. Z wizji sporządzono protokół stwierdzający zmiany w stosunku projektu na co wykonawca wyjaśnił, że prace nie zostały zakończone z powodu zmiany koncepcji inwestora. Projekt zamienny znajduje się w opracowaniu, w związku z tym GDDKiA Rejon w P. oświadczył, że do dnia 10 grudnia 2009 r. oczekuje na złożenie projektu zamiennego wraz z załącznikami.

Zawiadomieniem z dnia 12 lutego 2010 r. poinformowano J. B. o wszczęciu postępowania w sprawie przedmiotowego zjazdu informując jednocześnie o prawach przysługujących stronie zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. oraz o obowiązku wynikającego z art. 41 k.p.a.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., w związku z niespełnieniem warunków decyzji z dnia [...] lipca 2008 r., wstrzymał roboty budowlane związane z budowa zjazdu.

W tych warunkach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna. Organ określił zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia o następujący powierzchniach : pobocza 8m² w okresie 24 i 25 października 2008 r. (kara 160 zł); pozostałe elementy pasa drogowego w tym okresie o pow. 37m² (kara 370 zł); w okresie 23 lipca 2009 r. pow. pasa drogowego 8m² (kara 80 zł); pozostałe elementy pasa za ten okres o pow. 37m² (kara 175 zł); za przebudowę zjazdu bez zezwolenia przy zajęciu pobocza o pow. 8m² w okresie 26 październik 2008 r. 25 marzec 2010 r. (kara 41 200 zł); za zajęcie pozostałych elementów pasa drogowego o pow. 37m² w tym okresie (kara 95 275 zł). Opisując przebieg postępowania organ administracji stwierdził wykonanie robót związanych ze zjazdem samowolnie bez zezwolenia mimo kilkakrotnych wcześniejszych pouczeń inwestora. W związku z tym naliczono kary pieniężne za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia za okres wykonania zjazdu od 24 października 2008 r. do 25 października 2008 r., przebudowy zjazdu w dniu 23 lipca 2009 r. oraz za wykonanie zjazdu niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu od 26 października 2008 r. do dnia wydania decyzji – 25 marca 2010 r.

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. J. B. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ administracji wskazując na pouczenie w decyzji zezwalającej z dnia [...] lipca 2008 r. o konieczności przed rozpoczęciem budowy zjazdu uzyskania przez inwestora zezwolenia na zajęcie pasa drogowego stwierdził, że J. B. o takie zezwolenie nie wystąpił. Stwierdzając prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ odwoławczy podkreślał, że strona na każdym etapie postępowania była powiadamiana o konieczności posiadani przedmiotowego zezwolenia. Obmierzona powierzchnia zajętego pasa drogowego nie została przez stronę zakwestionowana.

Na decyzję tę J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji wydanej w I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 10 § 1 k.p.a. przez jej wydanie przy pozbawieniu skarżącego prawa udziału w istotnych czynnościach postępowania dowodowego i pozbawieniem prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Zarzucono naruszenie art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnych ustaleń dotyczących zajęcia pasa drogowego od dnia 26 października 2008 r. do dnia 22 lipca 2009 r. Zarzucono również naruszenie art. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. przez brak uzasadnienia prawnego decyzji.

Zdaniem skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania z 27 sierpnia 2009 r. i z 14 września 2009 r. wyznaczające także terminy oględzin pasa drogowego – odpowiednio na dzień 3 i 23 września 2009 r. - były nieskuteczne. Zawiadomienia te nie zostały wysłane na adres skarżącego jako przedsiębiorcy – [...] ul. [...]– lecz na adres innego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, tj. [...] ul. [...], pod którym nie przebywał. Skarżący podkreślał, że organ administracji przed wysłaniem tych zawiadomień był w posiadaniu właściwego adresu skarżącego ([...]) o czym świadczy zaświadczenie o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, na który to adres doręczono pismo z dnia 31 października 2008 r. oraz decyzję z [...] lipca 2008 r. W związku z tymi uwagami skarżący stwierdzał, że naruszenie wymienionych w skardze przepisów postępowania, w tym art. 79 k.p.a., uniemożliwiło wzięcie czynnego udziału w czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia. Jednocześnie podkreślano, że wskazane w tych zawiadomieniach terminy oględzin zostały wyznaczone także z naruszeniem art. 79 k.p.a. nie przewidując możliwości doręczenia tych zawiadomień skarżącemu. Pomimo tego organ administracji, nie posiadając w aktach zwrotnego poświadczenia doręczenia tych zawiadomień z powodu ich awizowania, przeprowadził czynności w terminach podanych w zawiadomieniach.

Stawiając zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. skarżący podkreślał, że nie powiadomiono go o możliwości złożenia wniosków i uwag do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji w I instancji w dniu 25 marca 2010 r., gdyż nie uczestniczył nie z własnej winy w uprzednich oględzinach, a pierwszym pismem jakie otrzymał była ta decyzja.

Zarzucając dowolność w przyjęciu w decyzji zajęcia pasa drogowego od 26 października 2008 r. do 22 lipca 2009 r. skarżący stwierdzał brak jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Wskazywał, że 24 października 2008 r. nakazał pracownikom wykonanie prac porządkowych zmierzających do likwidacji wcześniej wykonanych robót, co zrobiono 25 października 2008 r. Po otrzymaniu pisma z dnia 31 października 2008 r. nie były już prowadzone żadne prace związane z zajęciem pasa drogowego. Natomiast organ administracji nie wykazał by było inaczej.

Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja, z naruszeniem art. 107 §3 k.p.a., nie podawała uzasadnienia podstawy prawnego rozstrzygnięcia. Nadto obie decyzje zostały podpisane przez osoby je wydające z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad co podlega zbadaniu w zakresie przedmiotowego upoważnienia.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie. Wskazując na pouczenie w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. i informacje zawartą w piśmie z dnia 31 października 2008 r. organ administracji stwierdził, że skarżący wiedział o zakazie dokonywania jakichkolwiek robót w pasie drogowym bez zezwolenia i o sankcji grożącej za to naruszenie. Oba pisma zostały wysłane na adres skarżącego w G., zatem po piśmie z dnia 31 października 2008 r. skarżący mógł się wypowiedzieć w sprawie co do zebranych dowodów. Późniejsze pisma były kierowane na adres w B. jako jeden z adresów podanych w zaświadczeniu o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Zdaniem organu wizja z dnia 3 września 2009 r. potwierdziła zajęcie pasa drogowego, a wizja z dnia 23 września 2009 r. stwierdziła niewykonywanie robót.

Organ administracji stwierdził, że w obu decyzjach została podana i wyjaśniona podstawa prawna ich wydania, a strona na każdym etapie postępowania była informowana o konieczności posiadania zezwolenia. W szczególności informacja ta została podana w decyzji z dnia 18 lipca 2008 r., a więc przed rozpoczęciem przez skarżącego robót, a następnie w piśmie z dnia 31 października 2008 r. z podaniem ewentualnej sankcji finansowej. Zatem skarżący wiedział, podejmując prace związane z zajęciem pasa drogowego, o obowiązującym go stanie prawnym.

W piśmie z dnia 17 grudnia 2010 r. skarżący, ponawiając argumentację zawartą w skardze podkreślał, że zarówno decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. jak i pismo z dnia 31 października 2008 r. były wydane i doręczone skarżącemu na długo przed wszczęciem postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Skarga zarzucała organowi administracji publicznej pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, wskazując na doręczanie zawiadomień o wszczęciu postępowania i o terminach wyznaczanych oględzin na adres, pod którym nie przebywał. Pisma te doręczano skarżącemu na adres w B. – zawiadomienie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o wszczęciu postępowania i o wyznaczeniu terminu wizji na dzień 3 września 2009 r.; zawiadomienie z dnia 14 września 2009 r. o wszczęciu postępowania i o wyznaczeniu terminu wizji na dzień 23 września 2009 r.; pismo z dnia 25 września 2009 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. o wszczęcie postępowania w celu nakazania rozbiórki zjazdu i zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. o wyznaczeniu wizji na dzień 9 listopada 2009 r. Jednocześnie zauważenia wymaga, że niejako pierwsze pismo w sprawie z dnia 31 października 2008 r., informujące o stwierdzeniu przez patrol Rejonu GDDKiA prowadzenia robót związanych z budową zjazdu oraz pierwsza decyzja wydana w sprawie i decyzja ostateczna były wysłane na adres strony w G. i zostały, w przeciwieństwie do kierowanych na adres w B., skutecznie doręczone.

Niezrozumiałym staje się więc powód, dla którego z naruszeniem art. 42 § 1 k.p.a. tak istotne zawiadomienia, w tym ostatnie zawiadomienie z dnia 14 września 2009 r. o wszczęciu postępowania i wyznaczeniu wizji wysyłano na adres, spod którego wracały jako awizowane i nie podjęte w terminie. W tym miejscu należy zauważyć pewną okoliczność związaną z działaniem organu administracji. Otóż informacja z dnia 31 października 2008 r. wysłana do J. B. tego samego dnia, została stronie doręczona, jak wynika z ustaleń organu administracji, 6 listopada 2008 r. Pomimo doręczenia skarżącemu pisma na ten adres organ administracji dalsze pisma zaczął kierować na adres w B., przy czym pomimo uzyskania informacji, że na ten adres (ul. [...] [...]) korespondencja do strony nie dociera, dalej korzystał wyłącznie z tego adresu nie próbując wysłać doręczeń na pozostałe adresy także znane z ewidencji działalności gospodarczej skarżącego – [...] lub ul. [...][...], a przede wszystkim ul. [...][...].

Zwracając uwagę na wymieniony przepis art. 42 k.p.a. należy podkreślić, że zawiera on pewną kolejność kierowania pism do strony, która jest osobą fizyczną. Osobie takiej należy doręczać pisma zgodnie z postanowieniami art. 42 – 44 k.p.a. także wtedy, gdy prowadzi ona działalność gospodarczą będąc wpisana do ewidencji działalności gospodarczej. Przy doręczaniu pism adresowanych do osób fizycznych w pierwszej kolejności stosuje się podstawową regułę doręczenia właściwego (a nie doręczenia zastępczego art. 43 i art. 44 k.p.a.) określoną w art. 42 § 1 k.p.a., natomiast charakter uzupełniający ma postanowienie § 2 tego przepisu, a jego § 3 może mieć zastosowanie jedynie w przypadkach wyjątkowych (por. J.Borkowski /w/ Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 7. wydanie zaktualizowane i rozszerzone, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005 s. 298-299).

Organ administracji uzasadniając doręczanie skarżącemu istotnych w sprawie zawiadomień na adres w [...] wskazywał na zaświadczenie o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 5 marca 2009 r. (data zmiany wpisu w ewidencji) o prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego. Należy zatem zauważyć, że pod pkt 2 zaświadczenia "adres przedsiębiorcy" widnieje "ul. [...] [...] [...] ". W punkcie 3 zaświadczenia jest określenie siedziby, zakładu głównego, oddziału lub innego miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Jeżeli zatem uznać, że skarżący nie przypadkowo skonfigurował poszczególne adresy w punkcie 3 wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, to określił tam swoją siedzibę tak jak "adres przedsiębiorcy" w punkcie 2 - ul. [...] [...][...]– w następnej kolejności adres zakładu głównego – [...] ul. [...]– następnie adres oddziału – [...]– oraz inne miejsce wykonywania działalności gospodarczej – [...] ul. [...]. Nie zmienia to jednak faktu, że także w omawianym zaświadczeniu adresem przedsiębiorcy i jego siedzibą była miejscowość G. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że organowi administracji z decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. znany był adres skarżącego w G. także jako jego adres zamieszkania. Zatem adres w G. był nie tylko adresem przedsiębiorcy i jego siedziby, ale również (w rozumieniu art. 42 § 1 k.p.a.p.) adresem zamieszkania strony, co uzasadniało kierowanie do niej korespondencji przede wszystkim na ten adres, a nie na adres w [...], bez sprawdzenia skuteczności jej doręczenia na uprzednio wysłany adres w G. (por. wyrok NSA z 6 maja 2010 r. wydany w sprawie II GSK 594/09). Jednocześnie należy zauważyć, że skarżący nie zmienił w toku postępowania administracyjnego swojego adresu określonego w ewidencji działalności gospodarczej jako "adres przedsiębiorcy" nie powiadamiając organu administracji o tej zmianie. Adres przedsiębiorcy i jego siedziba oraz miejsce zamieszkania pozostawały przez cały czas postępowania administracyjnego te same – ul. [...] [...] woj. [...].

Na osobne omówienie zasługuje również wyznaczanie w przesyłanych stronie zawiadomieniach terminów wizji. Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (art. 79 k.p.a.), by zapewnić jej możliwość czynnego udział w sprawie zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu w składzie orzekającym wymienione przepisy postępowania zostały naruszone w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zawiadomieniu z 27 sierpnia 2009 r. nadanym na adres w B. termin wizji wyznaczono na dzień 3 września 2009 r. Jak wynika z ustaleń organu administracji (adnotacja na kopercie o powtórnym awizowaniu przesyłki zawierającej to zawiadomienie) powtórnie awizowano przesyłkę 7 września 2009 r., a więc cztery dni po wyznaczonej wizji. Tym samym skarżący nawet gdyby zawiadomienie to odebrał na skutek powtórnego awiza, nie mógłby w czynnościach tych już uczestniczyć. Podobnie było z zawiadomieniem z dnia 14 września 2009 r., którą to przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 24 września 2009 r., a w tym zawiadomieniu wizja została wyznaczona na dzień 23 września 2009 r., czyli dzień przed powtórnym awizem. Zatem i w tym przypadku skarżący nie miałby możliwości wzięcia udziału w tych czynnościach. Również Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż., kierując do skarżącego zawiadomienie o wizji na adres w B., faktycznie mógł spodziewać się, że zawiadamiany nie będzie poinformowany o tych czynnościach. Dopiero decyzja wydana w pierwszej instancji i decyzja ostateczna zostały wysłane i doręczone skarżącemu na jego adres w G.

Także bardzo istotną kwestią jest, obliczenie terminu zajęcia pasa drogowego przez skarżącego w okresach od 24 października do 25 października 2008 r. i od 26 października 2008 r. do 25 marca 2010 r. W tym zakresie ustalenia organu administracji budzą wątpliwości składu Sądu orzekającego w sprawie.

Z pisma organu administracji z dnia 31 października 2008 r. nie wynika w jakich dniach służby patrolowe Rejonu GDDKiA w P. dokonały oględzin przedmiotowego pasa drogowego. Na piśmie tym widnieje dopisek wykonany ołówkiem "wpis do dziennika objazdu roboty trwały od 24.10. 2008 r. – 25. 10. 2008 r.". Adnotacja ta nie jest podpisana i znajduje się poza treścią samego pisma. Nie wiadomo więc przez kogo została dokonana, a tym samym nie sposób nadać jej znaczenie prawne. Także na zdjęciach, na które przedmiotowe pismo się powołuje, jako na "dokumentację fotograficzną", nie ma żadnych dat stwierdzających kiedy były wykonane. Jak wynika natomiast z pisma z dnia 31 lipca 2009 r. (także email z 30 lipca 2009 r.), organ administracji dopiero w dniu 23 lipca 2009 r. stwierdził zajęcie pasa drogowego i dokonywanie modernizacji zjazdu w lokalizacji objętej zaskarżoną decyzją administracyjną. Następne czynności organu administracji są z dat późniejszych czyniąc ustalenia udokumentowane dopiero od 23 lipca 2009 r., zgodnie z treścią pisma z dnia 31 lipca 2009 r.

W tych warunkach, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracji publicznej dokona on powtórnie ustaleń materialnoprawnych z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego oraz mając na uwadze zarzuty skarżącego, a ponieważ Sąd w składzie orzekającym stwierdził naruszenia wymienionych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.