Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1364/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: art. 46 art. 42
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Lucyna Staniszewska, , Protokolant referent Beata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na czynność Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności.


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia jest czynność [...] Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji (dalej: ,,Organ’’) z [...] marca 2019 r. w przedmiocie odmowy sprostowania J. K. (dalej: ,,skarżący’’) świadectwa służby z dnia [...] lutego 2019 r.

II. Do wydania przedmiotowej czynności doszło w następującym stanie faktycznym:

1. Skarżący od dnia [...] grudnia 1991 r. pełnił służbę w Policji, od dnia [...] lutego 2001 r. w Komendzie Głównej Policji. W wyniku zmian w organizacji Komendy Głównej Policji, które zgodnie z § 36 zarządzenia nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP, poz. 13) weszły w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r., likwidacji uległo m.in. stanowisko służbowe zajmowane przez [...] J. K.. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.) z dniem [...] kwietnia 2016 r. zwolnił J. K. - [...] Wydziału [...] Komendanta Głównego Policji, z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2016 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Prawomocnym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1429/16 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych, utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia od [...] kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Sąd wówczas stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. zwalniający J. K. z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i przenoszący J. K. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, nie został doręczony policjantowi w oryginale a zatem nie wszedł do obrotu prawnego co oznacza, że nie wywołał skutków prawnych. Skoro rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji, zakwalifikowany przez Sąd do kategorii "nie aktów" nie wszedł do obrotu prawnego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a także w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, tj. w dniu [...] maja 2017 r., to przyjąć należy, iż skarżący w owym czasie nie został skutecznie zwolniony z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Dalsze wyroki Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzające nieważność kolejnych rozkazów personalnych były skutkiem ww. wyroku.

2. Dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1755/16 WSA stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2016 r. nr [...] o przeniesieniu skarżącego od [...] kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. W przedmiotowej sprawie kontroli pod względem legalności podlegał rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. wydany po rozpatrzeniu odwołania policjanta od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., którym organ II instancji uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], ustalił datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] na dzień [...] kwietnia 2016 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że rażące naruszenie przez Komendanta Głównego Policji przepisu art. 36 ust. 2 ustawy o Policji o właściwości w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. obligowało więc Sąd do stwierdzenia nieważności skarżonego rozkazu personalnego.

3. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2027/16 została stwierdzona nieważność rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z [...] września 2016 r. nr [...]

o pozostawieniu skarżącego w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji

w [...] z dniem [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skoro rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., mocą którego Skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji nie wszedł do obrotu prawnego z powodu braku jego prawidłowego doręczenia – co stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku wydanym w dniu 21 kwietnia 2017r w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1429/16 to następstwem przywołanego wyroku jest to,

że przełożonym J. K. w sprawach kadrowych nadal pozostaje Komendant Główny Policji. Skoro bowiem nie weszło skutecznie w życie rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji zwalniające J. K. ze służby w Komendzie Głównej Policji i przenoszące stronę do pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, to w gestii Komendanta [...] Policji, w dniu wydawania rozkazu personalnego nr [...], nie znajdowało się uprawnienie do dysponowania danym funkcjonariuszem. Stąd więc Komendant [...] Policji przenosząc skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], nie był właściwym do tego organem.

4. Następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

8 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1354/17 stwierdzona została nieważność decyzji Komendanta [...] Policji z [...] lipca 2017 r. nr [...] oraz utrzymanego nią

w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...]

z [...] maja 2017 r. w przedmiocie zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji skarżącego ze służby w Policji. Przesłanką zwolnienia skarżącego ze służby było orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 roku, która uznała wymienionego za trwale niezdolnego do służby.

4. Następnie Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2018 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] października 2018 r. Ten rozkaz został skarżącemu skutecznie doręczony. Skarżący wniósł od niego odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Decyzją nr [...] z [...] lutego 2019 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał

w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W dniu 11 marca 2019 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na tę decyzję.

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2019 r. wydanym w sprawie II SA/Wa 543/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję.

5. W konsekwencji uprawomocnienia się wyroku, w dniu [...] listopada 2018 r. doręczono skarżącemu świadectwo służby, datowane na [...] listopada 2018 r. W świadectwie tym wskazano, że skarżący pełnił służbę stałą w Komendzie Głównej Policji w okresie od [...] sierpnia 2018 r. do [...] października 2018 r., bez przydziału służbowego i bez prawa do uposażenia.

6. Pismem z [...] listopada 2018 r. skarżący skierował do Komendanta Głównego Policji wniosek o sprostowanie świadectwa służby poprzez wydanie nowego świadectwa służby, obejmującego cały okres służby w Policji, tj. od [...] grudnia 1991 r. do [...] października 2018 r. oraz zawierającego w szczególności informacje

o zajmowanym przez skarżącego ostatnio stanowisku służbowym, wysokości

i składnikach uposażenia i uzyskanych kwalifikacjach. Ponadto skarżący wniósł

o przygotowanie i wydanie opinii o służbie. Sformułował również wniosek o usunięcie

z akt osobowych i zniszczenie wadliwych świadectw służby: z [...] lipca 2017 r. oraz

z [...] listopada 2018 r.

7. W dniu [...] stycznia 2019 r. skarżącemu doręczono nowe świadectwo służby, datowane na dzień [...] stycznia 2019 r. W świadectwie tym adnotowano, iż skarżący pełnił służbę stałą w Komendzie Głównej Policji w okresie od [...] grudnia 1991 r. do [...] maja 2017 r. oraz od [...] sierpnia 2018 r. do [...] października 2018 r. (pkt 1), ostatnio bez przydziału służbowego, po zwolnieniu ze stanowiska radcy (pkt 2).

8. Wnioskiem z [...] stycznia 2019 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o sprostowanie świadectwa służby z dnia [...] stycznia 2019 r. poprzez wydanie nowego, prawidłowego pod względem formalnym świadectwa służby, obejmującego cały okres służby skarżącego w Policji, tj. od [...] grudnia 1991 r. do [...] października 2018 r., zawierającego w szczególności pieczęć nagłówkową (nazwę i adres jednostki organizacyjnej Policji), prawidłową informację o zajmowanym ostatnio stanowisku służbowym (z pełną nazwą komórki organizacyjnej) oraz uwzględniającego treść wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanych

w konsekwencji skarg wnoszonych przez skarżącego. Skarżący sformułował również wniosek o usunięcie z jego akt osobowych i zniszczenie wadliwych poprzednio wydanych świadectw służby.

9. W dniu [...] lutego 2019 r. skarżący otrzymał świadectwo służby datowane na

[...] lutego 2019 r. Z treści świadectwa wynikało, że pełnił służbę stałą w Komendzie Głównej Policji w okresie od [...] grudnia 1991 r. do [...] maja 2017 r. oraz od [...] sierpnia 2018 r. do [...] października 2018 r. (pkt 1), ostatnio bez przydziału służbowego, po zwolnieniu ze stanowiska [...] (pkt 2). Stosunek służbowy ze skarżącym ustał w wyniku: 1) zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art 42 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r, poz.145; dalej jako: "ustawa o Policji"). W punkcie 6 zatytułowanym "Pozostałe informacje" zawarta została informacja, iż rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] maja 2017 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1354/17, skarżący został przywrócony do służby w rozumieniu art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Nie podjął służby, w związku z czym nie przysługiwało mu prawo do uposażenia.

10. Pismem z [...] lutego 2019 r. skarżący wystąpił do Komendanta Głównego Policji o sprostowanie świadectwa służby z [...] lutego 2019 r. poprzez wydanie świadectwa służby obejmującego cały okres służby w Policji, tj. od [...] grudnia 1991 r. do [...] października 2018 r., a ponadto zawierającego prawidłową informację

o zajmowanym ostatnio stanowisku służbowym skarżącego (z pełną nazwą komórki organizacyjnej), a także uwzględniającego treść wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydanych w sprawach skarg składanych przez skarżącego. Skarżący wniósł również o usunięcie z jego akt osobowych i zniszczenie poprzednich wadliwych świadectw służby.

11. Pismem z [...]marca 2019 r. podpisanym przez [...] Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji, doręczonym skarżącemu [...] marca 2019 r. poinformowano skarżącego o odmowie sprostowania świadectwa służby w sposób wskazany przez skarżącego wskazując, iż skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2017 r. w związku z procedurą przeprowadzoną na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, po uwzględnieniu prawomocnego orzeczenia nr [...] z [...] marca 2017 r., wydanego przez [...] Rejonową Komisję Lekarską w [...] stwierdzającą trwałą niezdolność skarżącego do służby w Policji. Następnie, na skutek uprawomocnienia się wyroku stwierdzającego nieważność ww. rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji (vide wyrok WSA w Warszawie z 8 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1354/23), z dniem [...] sierpnia 2018 r. został on przywrócony do służby w rozumieniu art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. W związku z tym, iż orzeczenie nr [...] z [...] marca 2017 r. [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] w dalszym ciągu pozostawało w obrocie prawym jako orzeczenie ostateczne, rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2018 r. Komendant Główny Policji zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] października 2018 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. W związku

z powyższym, wskazano, iż w okresie od [...] maja 2017 r. do [...] sierpnia 2018 r. skarżący de facto nie realizował żadnych zadań służbowych i nie można uznać tego okresu jako okresu pełnienia służby, wobec czego nie zachodzą podstawy do sprostowania świadectwa służby.

III. 1. Skarżący w dniu 19 kwietnia 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. pismo Komendanta Głównego Policji, odmawiające sprostowania świadectwa służby.

Zaskarżanemu rozstrzygnięciu zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę: art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej; art. 32 ust. 1 ustawy o Policji; art. 152 §

1. art. 153, art. 170 i art. 171 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a."); § 1 pkt 5, § 25 ust. 1, 2, 3 pkt 1 i 2 ora z ust. 6, § 28 ust. 2 oraz § 29 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644, ze zm.; dalej jako: "rozporządzenie MSW"). W szczególności skarżący zarzucił bezpodstawne i dyskryminujące przyjęcie, że przywrócenie go do służby w Policji nastąpiło dopiero z dniem [...] sierpnia 2018 r. bez określenia jednostki organizacyjnej Policji i konkretnego stanowiska służbowego, a nie ze skutkiem ex tunc, z dniem następującym po dniu bezskutecznego zwolnienia go ze służby w Policji, tj. z dniem

[...] maja 2017 r.; na stanowisko zajmowane bezpośrednio przed zwolnieniem ze służby - [...] Wydziału [...] Komendanta Głównego Policji, a tym samym nieuwzględnienie całego okresu jego pozostawania poza służbą, będącego konsekwencją krzywdzącego i przedwczesnego zwolnienia ze służby z rażącym naruszeniem prawa, po serii również rażąco naruszających prawo rozkazów personalnych, wydawanych przez Komendanta Głównego Policji, Komendanta [...] Policji oraz Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W konsekwencji skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności;

2) uznanie obowiązku Komendanta Głównego Policji do wydania świadectwa służby potwierdzającego:

a) pełnienie służby w Policji, ostatnio w Komendzie Głównej Policji, w okresie od [...] grudnia 1991 r. do dnia [...] października 2018 r.,

b) w dniu zwolnienia ze służby zajmowanie przez Skarżącego stanowiska [...] Wydziału [...] Gabinetu Komendanta Głównego Policji.

2. W pisemnej odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. i wniósł o oddalenie skargi.

W ocenie organu przepisy dotyczące wydawania świadectwa służby tj. § 28, 29 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów należy łączyć z innymi przepisami pragmatyki służbowej w szczególności

z przepisami ustawy o Policji dotyczącymi nawiązania i rozwiązania stosunku służbowego, co oznacza, że w przypadku skarżącego zastosowanie znalazła instytucja przywrócenia do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, iż w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby policjanta przywraca się do służby jeśli zgłosi taki akces w określonym terminie. Niezależnie od rodzaju rozstrzygnięcia, tj. uchylenia lub stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby moment powstania skutków prawnych jak też ich zasięg czasowy należy wywodzić w pozostałych ustępów w/w przepisu. Organ podniósł, iż paradoksalnie stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby Policji przy uwzględnieniu min. treści art. 42 ust. 5 i 6 ustawy prowadzi do wniosku, że w tym konkretnym przypadku zasada działania ex tunc ulega ograniczeniu. Oznacza to, że okres przed przywróceniem do służby, za który nie przyznano rekompensaty pieniężnej nie podlega wliczeniu do stażu służby.

A contrario wliczeniu podlega tylko ten okres , za który policjant otrzymał świadczenie wymienione w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Nie można bez wyraźnego umocowania ustawowego dopuścić do sytuacji, w której doszłoby do obejścia prawa polegającego na wytworzeniu skutków prawnych, tj. zaliczenia do stażu okresu pozostawania poza służbą z pominięcie zasady wyrażonej w art. 42 ust. 5 i 6 ustawy o Policji. Zdaniem organu, umieszczenie w hipotezie art. 42 ust. 1 o Policji "uchylenia, rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby" i "stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby" bez użycia formuły "odpowiednio" oznacza, że kolejne ustępy ww. przepisu stosuje się do obu instytucji eliminujących z obrotu prawnego wadliwe rozkazy personalne o zwolnieniu ze służby. Powyższe, według organu, znajduje odniesienie do informacji, jakie należy umieścić w świadectwie służby, albowiem musi ono bazować na dokumentacji wydanej w oparciu o przepisy prawa i znajdującej się w aktach osobowych skarżącego.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1184/19 uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby. Sąd podkreśla, że konsekwencją stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wymienionych wyżej wyrokach nieważności wszystkich wcześniejszych decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby jest, że J. K. został zwolniony ze służby w Policji dopiero z dniem [...] października 2018 r. na skutek uprawomocnienia się decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Wydane skarżącemu świadectwo służby powinno uwzględniać tę okoliczność, tak jednak nie jest. Nieuzasadniona była więc odmowa jego sprostowania i dlatego rozstrzygnięcie w tej kwestii należało wyeliminować z porządku prawnego. Podstawą prawną orzeczenia Sądu był art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.

4. Organ, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, zaskarżył go w całości skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez: 1) niezasadne przyjęcie, że pismo organu nr [...] z [...] marca 2019 r. stanowiło decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 §

1 k.p.a., mimo, że nie istniały podstawy do przyjęcia takiej tezy, w szczególności w świetle brzmienia § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów dotyczących wydania oraz sprostowania świadectwa służby, i w efekcie uchylenie "nieaktu", co należy poczytywać za rażące naruszenie prawa procesowego, tj., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art, 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co mogło mieć wpływ

na treść wyroku; 2) niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, polegające na pominięciu skutków prawnych wynikających z zapisów art. 42 ustawy o Policji, które to w ocenie organu znacznie modyfikują skutki prawne z art. 156 k.p.a., i potwierdzają słuszność dokonanej przez organ interpretacji skutków wyroków wydanych w sprawach II SA/Wa 1429/16, II SA/Wa 1755/16, II SA/Wa 2027/16 i II SA/Wa 1354/17, oraz nieodniesienie się do treści odpowiedzi na skargę, tj. art. 134 §

1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., co mogło mieć wpływ na treść wyroku.

Mając na uwadze podnoszone zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Jednocześnie organ skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy bez wyznaczenia rozprawy.

5. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 2393/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu NSA zwrócił uwagę na problematykę charakteru odmowy sprostowania świadectwa służby, która była już rozważana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie budzi żadnej wątpliwości, że odmowa sprostowania świadectwa służby stanowi czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

NSA wskazał, że przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że pismo Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2019 r. odmawiające sprostowania świadectwa służby (nie pracy jak stwierdza Sąd), stanowi decyzję, było błędne. NSA przytoczył aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmujące, że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji tylko wówczas, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych, załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej. Oznacza to, iż aby organ administracji mógł załatwić sprawę w drodze decyzji, konieczne jest istnienie przepisu prawa powierzającego organowi załatwienie sprawy w tej właśnie formie. NSA wskazał, że nie jest takim przepisem § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. NSA podkreślił, że niezbędnym elementem prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej jest przede wszystkim rozstrzygnięcie, bez którego decyzja nie może istnieć. A rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Natomiast przepisy ww. rozporządzenia, dotyczące odmowy sprostowania

świadectwa służby, nie wymagają aby zostało wydane rozstrzygnięcie. Organ wyraża w istocie wyłącznie stanowisko, który pisemnie uzasadnia w zakresie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Sprostowanie świadectwa służby nie mogłoby być traktowane jako odrębne rozstrzygnięcie nie jest zatem decyzją administracyjną chociaż zawiera pewne jej elementy bowiem wymaga pisemnego uzasadnienia odmowy.

W zakresie zasadność odmowy sprostowania świadectwa służby NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Uzasadnienie stanowiska Sądu pierwszej instancji okazało się nie tylko lakoniczne, ale też nie odnoszące się do istoty zaistniałego w sprawie problemu. Sąd, decydując się

na uchylenie zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby, wskazał jedynie, że organ w świadectwie tym nie uwzględnił stwierdzenia nieważności wcześniejszych decyzji dotyczących skarżącego i jego stosunku służbowego. Pominął całkowicie regulację art. 42 ustawy o Policji, statuującego tryb powrotu policjanta do służby po uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu jej wadliwości. Zauważenia przy tym wymaga, że w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w przypadku skarżącego zastosowanie znalazła instytucja przywrócenia do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, akcentując, że stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby Policji przy uwzględnieniu min. treści art. 42 ust. 5 i 6 ustawy prowadzi do wniosku, że w tym konkretnym przypadku zasada działania ex tunc ulega ograniczeniu. Natomiast w uzasadnieniu wyroku, Sąd, pomijając całkowicie to stanowisko organu, stwierdził jedynie, że w odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z [...] marca 2019 r., nie zauważając, że organ w sposób znaczący pogłębił swoją dotychczasową argumentację.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Sąd rozpoznając skargę uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

2. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz.1634), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" oraz kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie -

w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §

1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

3. Ponadto wskazać należy, że niniejsza sprawa rozpoznawana jest przez Sąd I instancji ponownie, po uchyleniu poprzedniego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie zatem z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 2393/21 wydanym w następstwie skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji.

4. Mając to na uwadze, kierując się rozważaniami NSA oraz zgodnie z ugruntowana już linią orzecznictwa sądów administracyjnych, Sąd przyjął, że odmowa sprostowanie świadectwa służby stanowi inną czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W przypadku odmowy uwzględnienia żądania sprostowania świadectwa służby należy przyjąć, że odmowa ta dotyczy uprawnienia określonego przepisami prawa administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne są właściwe rzeczowo w sprawie ze skargi na odmowę sprostowania świadectwa służbowego policjanta. W doktrynie i orzecznictwie poza sporem pozostaje, iż odmowa sprostowania świadectwa służby stanowi czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide np. wyrok NSA z 14 października 2015 r., I OSK 341/14, w którym wskazano, iż to z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) i

z zasady ogólnej ustanowionej w art. 6 k.p.a. wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu art. 104 k.p.a. (...), lecz podstawę do jej wydania trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 6, str. 455). Brak jest podstaw do przyjęcia, że odmowa sprostowania świadectwa służby winna mieć formę decyzji administracyjnej, albowiem nie ma przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, który przewidywałby, że w przypadku odmowy sprostowania świadectwa służby organ winien wydać decyzję administracyjną. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjęty jest pogląd, iż załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji tylko wówczas, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych, załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej. Oznacza to, iż aby organ administracji mógł załatwić sprawę w drodze decyzji, konieczne jest istnienie przepisu prawa powierzającego organowi załatwienie sprawy w tej właśnie formie (vide np. wyrok NSA z 17 grudnia 1996 r., II SA 988/85; postanowienie z 18 marca 1996 r., SA/Ka 347/96). Zasada domniemania załatwiania spraw w formie decyzji jest przyjmowana w orzecznictwie sądowym wyjątkowo, jedynie w określonych okolicznościach sprawy wskazujących na taką możliwość. Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie występują.

Świadectwo służby, zgodnie z § 25 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (t.j. Dz.U. 2023 r.., poz. 2269, dalej: ,,rozporządzenie’’), zawiera bowiem informacje niezbędne do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego, dotyczące: charakteru służby (kandydacka, kontraktowa, przygotowawcza lub stała) oraz okresu jej pełnienia, a także nazwę jednostki organizacyjnej Policji; zajmowanego ostatnio stanowiska służbowego lub pełnionych funkcji; ustania stosunku służbowego, w tym podstawy prawnej zwolnienia ze służby; liczby dni urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego wykorzystanego przez policjanta w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy; okresu korzystania z urlopu bezpłatnego i podstawy prawnej jego udzielenia; urlopu wychowawczego wykorzystanego w okresie służby oraz okresu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem po zwolnieniu ze służby ze względu na ważny interes służby albo likwidację jednostki organizacyjnej Policji lub jej reorganizację połączoną ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie do innej jednostki lub na niższe stanowisko nie jest możliwe, a także przysługujących z tego tytułu uprawnieniach na podstawie art. 44a ustawy o Policji; wykorzystania w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy, zwolnienia od zajęć służbowych; potrąceń z uposażenia na zasadach określonych w art. 127 ustawy o Policji; okresu otrzymywania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji; uprawnień związanych z przywróceniem do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji; uprawnień przysługujących kobiecie policjantowi na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy o Policji. W świadectwie służby zamieszcza się także informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach, jeżeli policjant złożył w tej sprawie pisemny wniosek co najmniej 7 dni przed zwolnieniem ze służby. Uwzględniając żądanie policjanta właściwy organ wydaje nowe świadectwo służby. W przypadku natomiast odmowy uwzględnienia tego żądania wydaje pisemne uzasadnienie o odmowie sprostowania świadectwa. Należy więc przyjąć, iż taka odmowa sprostowania świadectwa służby w istocie odmawia ustalenia, ewentualnie potwierdzenia informacji związanych z uprawnieniami wynikającymi ze stosunku służbowego policjanta, które uregulowane są w ustawie o Policji i przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie. Organ przyjmuje bowiem, iż informacje na temat uprawnień policjanta w świadectwie służby zamieścił prawidłowo.

Nie ulega, przy tym wątpliwości składu orzekającego, że odmowa sprostowania świadectwa służby wymieniona w § 27 § 2 zd. 2 rozporządzenia nie stanowi decyzji administracyjnej choćby z tego względu, że w gruncie rzeczy brak tu rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Sprostowanie świadectwa służby nie mogłoby być traktowane jako odrębne rozstrzygnięcie. Niezależnie od tego trafność takiego wnioskowania wspiera konieczność pisemnego uzasadnienia odmowy. Gdyby bowiem prawodawca traktował tę odmowę jako decyzję z pewnością jej prawny charakter określiłby dokładniej nie wymieniając tylko jednego składnika decyzji jakim jest pisemne uzasadnienie.

Taka właśnie czynność, wyrażona została w piśmie [...] Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji z [...] marca 2019 r. w przedmiocie odmowy sprostowania J. K. świadectwa służby z dnia [...] lutego 2019 r. i stała się przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.

5. Przechodząc zatem do oceny legalności ww. czynności odmowy sprostowania świadectwa służby skarżącego, stwierdzić należy, że wyrażone w tym względzie stanowisko organu w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. oraz pogłębione w odpowiedzi na skargę nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do art. 46 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2024 r, poz. 145 ze zm., dalej: "u.P.") policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój wniosek opinię o służbie (ust. 1). Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii (ust. 2). Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie, a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoływania się od opinii o służbie, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych w przepisach wydawanych na podstawie art. 81 (ust. 3).

Obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 ze zm.) w § 25 ust. 3 zawiera obowiązkowe elementy, jakie powinno zawierać świadectwo służby oraz przewiduje w § 25 ust. 4, że w świadectwie służby zamieszcza się także informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach, jeżeli policjant złożył w tej sprawie pisemny wniosek co najmniej 7 dni przed zwolnieniem ze służby. W razie złożenia wniosku już po zwolnieniu ze służby prawodawca postanowił, że wydaje się nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia złożenia tego wniosku. Jak wyjaśnił tutejszy Sąd w wyroku z dnia 15 października 2019 r. II SA/Bk 576/19 na tle sprawy skarżącego, przepis § 25 ust. 4 rozporządzenia nie ogranicza żadnym terminem prawa byłego policjanta do żądania zamieszczenia w świadectwie służby informacji o wysokości i składnikach uposażenia. W przypadku takiego wniosku należy wydać nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia jego złożenia, o czym jednoznacznie stanowi zdanie drugie tego przepisu. Dane o tym, jakie uposażenie było wypłacane funkcjonariuszowi, jeżeli znajdują się w dyspozycji organu, powinny zostać zamieszczone w świadectwie służby, o ile wnosi o to policjant, nawet po zakończeniu służby.

Instytucja zaś sprostowania świadectwa służby została uregulowana w § 28 rozporządzenia. Zgodnie z powyższym przepisem policjant zwolniony ze służby może złożyć wniosek o sprostowanie świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Wniosek składa się przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, który wydał świadectwo służby (ust.1). Przełożony właściwy w sprawach osobowych, uwzględniając wniosek sprostowanie świadectwa służby wydaje nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku. Odmowa sprostowania świadectwa służby wymaga pisemnego uzasadnienia (ust. 2).

W przypadku zatem odmowy uwzględnienia tego żądania, wydaje się pisemne uzasadnienie o odmowie sprostowania świadectwa, uznając jednocześnie, że informacje na temat policjanta w świadectwie służby zamieszono prawidłowo.

W niniejszej sprawie skarżący żądając sprostowania świadectwa służby pismem z [...] stycznia 2019 r. zarzucił organowi naruszenie § 25 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, przez niewskazanie rzeczywistego okresu pozostawania przez niego w służbie, tj. od [...] grudnia 1991 r. do [...] października 2018 r., co jest skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu go ze służby oraz niewskazanie, że w dniu zwolnienia ze służby zajmował stanowisko [...] Wydziału [...] Gabinetu Komendanta Głównego Policji.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że skutki stwierdzenia nieważności rozkazu o zwolnieniu ze służby określone zostały w art. 42 ust. 1 u.P. Zgodnie z tym przepisem, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Z normy tej wynika zatem, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby powoduje konieczność ponownego nawiązania stosunku służbowego, bowiem pomimo wadliwości decyzja o zwolnieniu ze służby doprowadziła do rozwiązania stosunku służbowego czyli rozwiązania stosunku prawnego łączącego strony. Uchylenie tej decyzji nie powoduje jednak automatycznego nawiązania stosunku prawnego. W wyniku orzeczenia zawierającego rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji, następuje powrót do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem decyzji. Jednak dalszy tok postępowania zależy zarówno od działań organu, jak i policjanta. Zgodnie z treścią art. 42 ust. 2 u.P. jeżeli zwolniony policjant

w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy. Również organ po zgłoszeniu się policjanta do służby musi stwierdzić, czy nie zachodzą powody, dla których pomimo zgłoszenia gotowości do służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony – art. 42 ust. 3 u.P. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 4 u.P, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

Instytucja przywrócenia do służby oznacza zatem ponowne zatrudnienie na warunkach sprzed zwolnienia, nie zaś – jak wskazuje to skarżący – na uznaniu zwolnionego funkcjonariusza za cały czas pełniącego służbę. O pełnieniu służby można bowiem mówić jedynie w sytuacji, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i zadania takie faktycznie wykonuje. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że w świadectwie służby mogą być wskazane tylko te okresy jej pełnienia, za które policjant otrzymał uposażenie wynikające z aktu przyjęcia do służby i mianowana na określone stanowisko służbowe.

Stosownie zaś do art. 42 ust 5 u.P policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy nie mniej niż za 1 miesiąc. Zgodnie zaś z art. 42 ust. 6 okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnionego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1 Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu.

Przepis art. 42 ust. 6 u.P. wiąże się z treścią art. 42 ust. 5 tej ustawy. Dotyczy on okresu, za który policjantowi wypłaca się świadczenie w wysokości nie większej niż za 6 miesięcy, gdy nie pozostawał on w służbie. Powyższe rozwiązanie oznacza, że okres od zwolnienia policjanta ze służby do wyliniowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego nie jest okresem tożsamym z pojęciem pozostawania poza służbą. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu ze służby nie stanowi o bezskuteczności zwolnienia i nie doprowadza do przywrócenia stosunku służbowego ex tunc. W przepisie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji (zdanie drugie) określa się, że tylko okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy skatalogowany enumeratywnie rodzaj uprawnień. Ze wskazanego powyżej przepisu jednoznacznie wynika, że okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia nie można zaliczyć funkcjonariuszowi do uprawnień wymienionych w treści art. 42 ust. 6 (zdanie pierwsze).

Pomimo tego, że odmowa sprostowania świadectwa pracy nie jest decyzją administracyjną to jednak wymaga uzasadnienia w zakresie przyjętego stanowiska Organu co do żądania wnioskodawcy tak w zakresie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Organ w niniejszej sprawie nie odniósł się w uzasadnieniu pisma z dnia [...] marca 2019 r. do braku określenia jednostki organizacyjnej Policji i konkretnego stanowiska służbowego zajmowanego przez Skarżącego w okresie pozostawania przez Skarżącego w służbie a także nie wyjaśnił nieuwzględnienia całego okresu jego pozostawania poza służbą, będącego konsekwencją zwolnienia ze służby. Nie jest rolą Sądu Administracyjnego czynienie ustaleń w zastępstwie za organ administracji publicznej.

6. Podczas ponownego rozpatrywania sprawy organ powinien uwzględnić skutki prawne wszystkich wymienionych wyżej wyroków WSA w Warszawie, stwierdzających nieważność decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i w sposób prawidłowy określić datę zwolnienia skarżącego ze służby, biorąc również pod uwagę dyspozycję art. 42 ustawy o Policji, regulującego kwestię przywrócenia do służby w Policji. Sąd nie przesadza zatem na tym etapie o zasadności odmowy sprostowania świadectwa służby, jednakże zaznacza, że brak powyższych ustaleń powoduje, nie można uznać sprawy skarżącej za należycie wyjaśnioną.

7. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.