Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 388/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Jarosław Wiśniewski WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 21 marca 2024 r. nr 1201-IEE.7113.1.10.2024.7.EP w przedmiocie ograniczenia zajęcia egzekucyjnego i zabezpieczajacego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 marca 2024 r. 1201-IEE.7113.1.10. 2024.7.EP Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej również jako: Organ, Dyrektor, DIAS), po rozpoznaniu zażalenia A.D. (dalej również jako: Zobowiązana, Strona, Skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta z dnia 17 stycznia 2024r. nr 1209-SEE.7113.3.314.2023.6 w sprawie ograniczenia zajęcia egzekucyjnego i zabezpieczającego rachunek bankowy.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

1.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta, działając jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącej. W jego toku dokonano m.in. zarządzenia zabezpieczenia z dnia 09.01.2024r nr 1209-SEW.4251.2.2023.1.

Organ egzekucyjny – zawiadomieniem z dnia 10 stycznia 2024 r. r – dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego w X. S.A.

1.2. Skarżąca – wnioskiem z dnia 27 listopada 2023 r., uzupełnionym pismem z dnia 11 stycznia 2024 r. – złożyła do organu egzekucyjnego wniosek o ograniczenie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w X. S.A. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zaległości objęte tytułami wykonawczymi mają związek z kontrolą podatkową zakończoną protokołem z wynikiem pozytywnym. Wniosek uzasadniła wadliwym funkcjonowaniem programu e-mikrofirma wykorzystywanego do obsługi jej firmy. Zdaniem Skarżącej w fakturach "obcinane’’ były ilości albo kwoty ceny jednostkowej. Klienci dostawali prawidłowe faktury, a w systemie zapisywały się z błędem.

2. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta – postanowieniem z dnia 17 stycznia 2024 r. nr 1209-SEE.7113.3.314. 203.6 – ograniczył zajęcie egzekucyjne i zabezpieczające rachunek bankowy w X. S.A. do 60% miesięcznych wpływów na wskazany rachunek bankowy.

3. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Zobowiązana – pismem z dnia 23 stycznia 2024 r. – złożyła zażalenie. Strona nie zgodziła się z kwotą do jakiej organ egzekucyjny ograniczył zajęcie, gdyż – jej zdaniem – "nie uwzględnia ona bieżących podatków i składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz pokrycia kosztów zakupu materiałów niezbędnych do wykonania usług". W związku z powyższym wniosła o "zmniejszenie ograniczenia od wpływów na rachunek bankowy do wartości, która pozwoli zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe jej rodziny i utrzymać prowadzenie działalności gospodarczej przy jednoczesnej spłacie zaległości".

4. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wydał opisane na wstępie postanowienie z dnia 21 marca 2024 r.

W uzasadnieniu DIAS streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.

Następnie Dyrektor wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zwolnienia z egzekucji (zabezpieczenia) przewidziane w art. 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.; dalej jako u.p.e.a.) jest postępowaniem o charakterze ulgowym. Przepis art. 13 u.p.e.a. ma na celu ochronę zobowiązanego przy poszanowaniu interesu wierzyciela, dlatego też zobowiązany winien wskazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji (zabezpieczenia) określonych składników majątkowych, ale również, wykazać, że możliwe jest dalsze skuteczne prowadzenie egzekucji (zabezpieczenia) należności na innych składnikach majątkowych. To samo dotyczy organu egzekucyjnego, który uzasadniając rozstrzygnięcie winien wskazać argumenty (poparte zebranym materiałem dowodowym) przemawiające za zwolnieniem spod egzekucji lub odmową zwolnienia określonego składnika majątkowego.

Dyrektor odpowiadając na argumenty Zobowiązanej zawarte we wniosku z dnia 27 listopada 2023 r., uzupełnionym pismem z dnia 11 stycznia 2024 r. oraz zażaleniu, w którym zobowiązana ponownie wnosi o "zmniejszenie ograniczenia od wpływów na rachunek bankowy do wartości, która pozwoli zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe jej rodziny i utrzymać prowadzenie działalności gospodarczej przy jednoczesnej spłacie zaległości", wyjaśnił, że organ I instancji uznał, że wystąpiły przesłanki do ograniczenia zajęcia w X. S.A i ustalił zakres ograniczenia zajęcia do 60% wpływów miesięcznie.

Organ pierwszej instancji przeanalizował sytuację majątkową Zobowiązanej i ustalił, że prowadzona działalność gospodarcza jest jej jedynym źródłem utrzymania. W prowadzonej działalności zobowiązanej pomaga mąż. Zamieszkują z trójką dzieci, w tym dwoje dorosłych i pracujących. Ponadto ustalając zakres ograniczenia wziął pod uwagę prognozowane wpływy z działalności gospodarczej i związane z nią wydatki oraz koszty utrzymania rodziny i wydatki związane z rozwojem sportowym dziecka. Przy założeniu, że miesięczne wpływy na rachunek w X. S.A. utrzymają się na poziomie ok. 35.000,00 zł, to egzekucji będzie podlegać kwota 21.000,00 zł. Tym samym w dyspozycji zobowiązanej pozostawać będzie co miesiąc kwota 14.000,00 zł, z czego na potrzeby życiowe ok. 10.500,00 zł.

Organ pierwszej instancji ustaloną kwotę ograniczenia porównał z ustawowym zwolnieniem z egzekucji przewidzianym w art. 54 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488). Na mocy tego przepisu w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, wolne od egzekucji są środki pieniężne do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę (4.242,00 zł x 75% = 3.181,00 zł).

Ponadto organ I instancji wskazał, że bieżące daniny publiczne (podatki, ZUS) są należnościami, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r - Ordynacja podatkowa (dalej jako O.p.). Należności te zaliczane są do tej samej kategorii co należności egzekwowane na podstawie tytułów wykonawczych i nie mogą być względem nich uprzywilejowane. Za takim stanowiskiem przemawiają również regulacje prawne zawarte w art. 62 O.p., stanowiące, że w przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności.

W ocenie Dyrektora organ I instancji przeprowadził analizę zgromadzonego materiału dowodowego i uznał zasadnie zapewnienie zobowiązanej środków finansowych na podstawowe potrzeby życiowe i jej rodziny, rozwój sportowy dziecka, utrzymanie i rozwój działalności gospodarczej, przy jednoczesnej spłacie zaległości. Niewątpliwie przyznano, że postępowanie zabezpieczające jest dla dłużnika niedogodnością, jednak jest ono spowodowane zaległościami mającymi związek z kontrolą podatkową zakończoną protokołem z wynikiem pozytywnym.

W związku z powyższym Dyrektor stwierdził, że kolejne przychylenie się do wniosku Zobowiązanej spowodowałoby uprzywilejowanie jej względem innych zobowiązanych, i naruszyłoby zasadę równości, tym bardziej, że kwota wynikająca z ograniczenia, pozostawiona w dyspozycji zobowiązanej na potrzeby życiowe jest większa niż trzykrotność kwoty zwolnionej ustawowo.

5.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Strona zaskarżyła ww. postanowienie, wskazując że "ograniczenie zajęcia w wysokości 60% wpływu brutto (...) nie pozwoli zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych rodziny, rozwoju sportowego dziecka, utrzymać oraz rozwijać prowadzoną działalność gospodarczą przy jednoczesnej spłacie zaległości".

Nadto Skarżąca wskazała, że ograniczenie zajęcia (po spłacie należności podatkowych i ZUS) nie pozostawi jej rodzinie kwoty wolnej od egzekucji w wysokości 75 % minimalnego wynagrodzenia.

5.2. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

6.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Jak zaś zgodnie podnosi się w orzecznictwie (wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2021 r., III FSK 2430/21; z dnia 8 grudnia 2020 r., I FSK 1110/20, I FSK 1121/20, I FSK 1122/20, z dnia 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (w przeciwieństwie do przypadków określonych wart. 119 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezależne od woli stron.

W ocenie Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę.

6.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

6.3. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna.

6.4. Na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji (zabezpieczenia) w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego.

Jak podnosi siew doktrynie (Piotr Marek Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023) rozstrzygnięcie w sprawie zwolnienia z egzekucji w trybie komentowanego przepisu ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że nawet stwierdzenie przesłanek do zastosowania zwolnienia z egzekucji nie zobowiązuje organu do wydania rozstrzygnięcia na korzyść wnioskodawcy.

Posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "może" świadczy o tym, że zwolnienie, o którym mowa w tym przepisie następuje w ramach uznania administracyjnego. Mając na względzie specyficzny charakter rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym, podkreślenia wymaga, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego, takie postanowienia podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli sądu nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności (por. wyroki NSA z dnia: 24 kwietnia 2001 r., I SA/Ka 498/00; 13 października 2000 r., III SA 3416/99; 14 maja 1997 r., I SA/Łd 344/96; 7 lutego 2018 r., II FSK 3609/15, 13 września 2017 r., II FSK 2090/15). Postępowanie kończące się rozstrzygnięciem uznaniowym musi być zatem przeprowadzone w sposób wszechstronny, wnikliwy z zachowaniem wszystkich reguł procedowania. Musi opierać się na pełnym materiale dowodowym ocenionym bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Dokonując wykładni art. 13 § 1 u.p.e.a. należy dostrzec, że podstawową przesłanką warunkującą zwolnienie danego składnika majątkowego z egzekucji jest istnienie przemawiającego za tym ważnego interesu zobowiązanego. Przesłanka ta stanowi swoistego rodzaju klauzulę generalną, której znaczenie należy rozpatrywać w kontekście okoliczności konkretnej sprawy. Podkreślić przy tym należy, że o istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria (wyroki NSA z dnia: 5 października 2023 r., III FSK 2977/21; 16 października 2009 r., II FSK 789/08).

Celem normy wyrażonej w tym przepisie jest wyeliminowanie sytuacji zmierzających do wyrządzenia zobowiązanemu nadmiernych dolegliwości prowadzonej egzekucji. Zwolnienie z egzekucji pozwala na zmniejszenie jej uciążliwości wówczas, gdy ta jest prowadzona ze składnika majątkowego szczególnie ważnego dla zobowiązanego. Nie oznacza to jednak, że uciążliwość egzekucji może stanowić samodzielną przesłankę przesądzającą o zwolnieniu z egzekucji. Istotą postępowania egzekucyjnego bowiem jest przymusowa ingerencja w sytuację majątkową zobowiązanego w celu wyegzekwowania należności publicznoprawnej, co z zasady jest dolegliwe. Egzekucja jest następstwem zaniechania przez podmiot zobowiązany dobrowolnej zapłaty ciążącej na nim należności. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania, w sposób przymusowy, obowiązków ciążących na zobowiązanym. Postępowanie egzekucyjne musi być zatem z jednej strony skuteczne, z drugiej zaś organ winien stosować środki, które zostały przewidziane w ustawie, winien też brać pod uwagę, aby były one jak najmniej uciążliwe dla dłużnika (wyrok NSA z dnia 5 października 2023 r., III FSK 2977/21).

Zwolnienie z egzekucji określonych składników majątkowych zobowiązanego nie może udaremnić egzekucji, czyli nie może doprowadzić do jej bezskuteczności. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że zwolnienie określonych składników majątkowych nie może bowiem prowadzić do udaremnienia podstawowego celu egzekucji, a tak stałoby się niewątpliwie wtedy, gdyby z egzekucji zostały zwolnione wszystkie składniki majątkowe należące do zobowiązanego (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2024 - komentarz do art. 13 u.p.e.a.). Istotne są zatem ustalenia faktyczne w tym zakresie, a mianowicie dotyczące majątku, jakim dysponuje zobowiązany i czy zwolnienie na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. wskazanych przez zobowiązanego określonych składników majątku, nie spowoduje udaremnienia egzekucji. W orzecznictwie NSA również podkreśla się, że art. 13 § 1 u.p.e.a., mając na celu ochronę zobowiązanego, nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., II FSK 1791/12). Zwraca się przy tym uwagę, że art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów, tak zobowiązanego jak i wierzyciela, a tym samym nie może prowadzić do sytuacji, w której egzekucja stałaby się bezskuteczna (wyroki NSA z dnia: 5 marca 2014 r., II GSK 2029/12; 10 czerwca 2014 r., II FSK 1791/12; 11 stycznia 2024 r., I GSK 1269/23).

Zobowiązany ubiegając się o zwolnienie spod egzekucji, musi wykazać posiadanie ważnego interesu w zwolnieniu określonych składników majątkowych spod egzekucji, a ponadto wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 154/15).

Zobowiązana w niniejszej sprawie, w toku całego postępowania, jak również w treści skargi, nie wskazała (podkreślenie Sądu) takiego innego składnika majątkowego.

Już sam ten fakt powoduje, że jej wniosek o dalsze – ponad 60% – ograniczenie zajęcia egzekucyjnego i zabezpieczającego nie mógł zasługiwać na uwzględnienie.

6.5. Zamierzonego rezultatu nie mogły również wywrzeć argumenty skargi ukierunkowane na wykazanie trudnej sytuacji Skarżącej. W kontekście tego rodzaju argumentów należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że pogorszenie sytuacji zobowiązanego stanowi naturalną konsekwencję stosowania środków egzekucyjnych.

Dostrzec przy tym również należy, że – w odpowiedzi na wniosek Strony – organ egzekucyjny ograniczył zajęcie egzekucyjne i zabezpieczające rachunek bankowy w X. S.A. do 60% miesięcznych wpływów na wskazany rachunek bankowy.

Organ pierwszej instancji przeanalizował sytuację majątkową Zobowiązanej i ustalił, że prowadzona działalność gospodarcza jest jej jedynym źródłem utrzymania. W prowadzonej działalności zobowiązanej pomaga mąż. Zamieszkują z trójką dzieci, w tym dwoje dorosłych i pracujących. Ponadto ustalając zakres ograniczenia wziął pod uwagę prognozowane wpływy z działalności gospodarczej i związane z nią wydatki oraz koszty utrzymania rodziny i wydatki związane z rozwojem sportowym dziecka. Przy założeniu, że miesięczne wpływy na rachunek w X. S.A. utrzymają się na poziomie ok. 35.000,00zł, to egzekucji będzie podlegać kwota 21.000,00zł. Tym samym w dyspozycji Zobowiązanej pozostawać będzie co miesiąc kwota 14.000,00 zł, z czego na potrzeby życiowe ok. 10.500,00zł.

Organy porównały również ustaloną kwotę ograniczenia z ustawowym zwolnieniem z egzekucji przewidzianym w art. 54 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe (Dz.U. 2023 r. poz. 2488). Na mocy tego przepisu w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, wolne od egzekucji są środki pieniężne do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę (4.242,00 zł x 75% = 3.181,00 zł).

Ponadto organy słusznie wskazały, że bieżące daniny publiczne (podatki, ZUS) są należnościami, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Należności te zaliczane są do tej samej kategorii co należności egzekwowane na podstawie tytułów wykonawczych i nie mogą być względem nich uprzywilejowane. Za takim stanowiskiem przemawiają również regulacje prawne zawarte w art. 62 O.p., stanowiące, że w przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności.

Abstrahując od powyższego – jedynie na marginesie – zauważyć należy, że wyliczenia dokonane w skardze obarczone są błędem rachunkowym. Przy założonej kwocie wpływów na konto – 35.357 zł, kwota zajęcia w wysokości 60% wyniesie 21.214 zł (a nie – 22.098 zł, jak błędnie wskazano w skardze).

Nawet zatem po odliczeniu wskazanych w skardze zobowiązań podatkowych i składek ZUS, Skarżącej pozostanie kwota 3.330 zł (a nie – 2.446 zł, jak błędnie wskazano w skardze), co również przewyższa ww. kwotę 3.181 zł (75% minimalnego wynagrodzenia za pracę).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organy przeprowadziły analizę zgromadzonego materiału dowodowego i zapewniły Zobowiązanej środki finansowych na podstawowe potrzeby życiowe, przy – o czym nie należy zapominać – jednoczesnym zapewnieniu spłaty zaległości (podkreślenie Sądu). Po raz kolejny bowiem zaznaczyć należy, że postępowanie egzekucyjne i zabezpieczające jest dla dłużnika niedogodnością, jednak jest ono spowodowane zaległościami podatkowymi, których spłata i zabezpieczenie (interes wierzyciela) również muszą być zapewnione.

W konsekwencji należy przychylić się do stanowiska Dyrektora, że kolejne – ponad dokonane już 60% – ograniczenie zajęcia egzekucyjnego i zabezpieczającego spowodowałoby nieuzasadnione uprzywilejowanie Zobowiązanej względem innych zobowiązanych podatników i naruszyłoby zasadę równości. Tym bardziej, że kwota wynikająca z ograniczenia, pozostawiona w dyspozycji Zobowiązanej na potrzeby życiowe, jest większa niż trzykrotność kwoty zwolnionej ustawowo.

6.6. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) dokonał również kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wykraczającym poza sformułowane w skardze zarzuty i również w tym zakresie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia.

6.7. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.