Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 744/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3,5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 lutego 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2005r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze B. F. działając przez swego pełnomocnika zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia z dnia 11 lutego 2010r. nr [...]. W skardze tej sformułowano dodatkowo wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został jednak w żaden sposób umotywowany w uzasadnieniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek skarżącego po przekazaniu skargi sądowi może nastąpić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa rozpoznania wniosku przez sąd. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Przyjąć więc należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest skonkretyzowane niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie, (por. orzeczenie NSA w sprawie sygn. akt II OZ 750/05, niepubl).

Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego /postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04,niepubl./

Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków /postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie sygn. II SA/Bk 352/06 Lex Polonica 1241556/.

Uprawdopodobnienie opisanych wyżej okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie wskazał na konkretne okoliczności, z których wnikałoby, że możliwym jest zaistnienie niebezpieczeństw wymienionych w analizowanym przepisie, czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, o konsekwencjach takich nie można również wnioskować w oparciu o same dołączone akta administracyjne. Całość zawartego w skardze wniosku sprowadza się jedynie do sformułowania żądania i wskazania warunkującego je przepisu ustawy, bez przytoczenia nawet ustawowej formuły. Wniosek taki nie może zostać zatem uwzględniony, tym bardziej, że pochodzi on od profesjonalnego pełnomocnika.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia