Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 126/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną intepretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Z. G. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz strony skarżącej Z. G. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zakład [...] w G. (dalej: "Strona", "Skarżący" lub "Zakład") skierował do Burmistrza Gminy G. (dalej: Organ interpretacyjny lub Organ) wniosek z dnia 22 listopada 2022 roku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w przedmiocie ustalenia czy budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej należącej do Gminy G., administrowane przez Zakład, uznać należy za niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W złożonym Wniosku Skarżący przedstawił następujący opis stanu faktycznego:

Skarżący jest jednostką organizacyjną Gminy G., wykonującą zadania Gminy o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Zakład działa na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Jest jednostką budżetową Gminy G. działającą na podstawie Uchwały Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia 25 marca 2015 r. powołującej Zakład oraz statutu stanowiącego załącznik do tej uchwały.

Dalej Strona wyjaśniła, że jest administratorem należącej do Gminy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, w skład której wchodzą sieci wodociągowe, stacje uzdatniania wody, hydrofornie, sieci kanalizacyjne, oczyszczalnie ścieków i pozostałe urządzenia kanalizacyjne oraz inne obiekty wykorzystywane w gospodarce wodno-kanalizacyjnej (dalej: "Infrastruktura"). Ponadto składa do Gminy deklaracje na podatek od nieruchomości obejmujące Infrastrukturę.

Dalej Strona wskazała, że w 2022 r. Infrastruktura była opodatkowana podatkiem od nieruchomości według stawki 1% na podstawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia 29 października 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta G. na 2022 r. Zgodnie zaś z § 1 art. 3 przedmiotowej Uchwały ustalone są następujące stawki roczne podatku od nieruchomości obowiązujące na terenie gminy G.:

- od budowli - od wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt. 3 i ust. 3-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1452. z dnia 8 lipca 2022, dalej: "u.p.o.l.")

1) służących do odprowadzania i oczyszczania ścieków, rurociągów i przewodów sieci rozdzielczej wody - 1%,

2) od pozostałych - 2%.

Następnie Strona wyjaśniła, że w latach 2017 - 2021 obiekty wchodzące

w skład Infrastruktury wykazywane były w deklaracjach na podatek od nieruchomości jako budowle opodatkowane według stawki 1% na podstawie następujących uchwał Rady Miejskiej:

- w latach 2017 - 2019, na podstawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej

w G. z dnia 28 listopada 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy G. (§ 1 art. 3 pkt 1 przedmiotowej uchwały),

- w 2020 roku, na podstawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G.

z dnia 29 października 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy G. na 2020 rok (§ 1 art. 3 pkt a uchwały).

Dalej Strona wskazała we wniosku o wydanie interpretacji, iż na mocy decyzji

z dnia 3 sierpnia 2018 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej

w S. w latach 2018-2022 obowiązuje taryfa na zbiorowe zaopatrzenie w wodę

i zbiorowe odprowadzanie ścieków (dalej: "Taryfa 2018-2022"). Zgodnie z treścią wniosku o zatwierdzenie Taryfy 2018-2022 (dalej: "Wniosek") na podstawie art. 20 ust. 4 ustala się niezbędne przychody uwzględniając w szczególności:

1. Koszty związane ze świadczeniem usług, poniesione w poprzednim roku obrachunkowym, ustalone na podstawie ewidencji księgowej z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w roku 2017.

2. Zmianę wielkości usług i warunków ich świadczenia (nowe inwestycje wodociągowe wykonane w 2017 roku).

3. Koszty wynikające z planowanych inwestycji, (ust. 6 Wniosku)

Poza tym na wzrost poziomu średnich cen i stawek opłat ma wpływ inflacja, wzrost najniższego wynagrodzenia, które wpływają na wzrost cen, kosztów remontów

i modernizacji istniejących sieci wodociągowo - kanalizacyjnych (ust. 6 Wniosku).

Ponadto Strona wyjaśniła, że z kolei zgodnie z treścią Uzasadnienia Taryfy 2018-2022 (dalej: Uzasadnienie):

"Niezbędne przychody obliczono tak, aby pokryły uzasadnione koszty eksploatacji i utrzymania urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, koszty związane z działalnością inwestycyjną. Nie uwzględniono natomiast przewidzianych w rozporządzeniu rezerw na należności nieregularne. Zgodnie z § 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, ustalając cenę za dostarczenie wody i odprowadzenie ścieków przyjęto następujące zasady do wyliczeń: 1. dynamika cen towarów i usług konsumpcyjnych, planowana na 2018 r. - 102,3%, 2. dynamika realnego przeciętnego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej - 102,4% (zastosowano wskaźniki przyjęte wstępnie w Uzasadnieniu do projektu Ustawy Budżetowej na rok 2018, Tablica 1 "Podstawowe wskaźniki makroekonomiczne w latach 2016-2018"), 3. planowanie kosztów na podstawie poniesionych w roku obrachunkowym, z uwzględnieniem planowanych zmian warunków ekonomicznych wpływających na poziom kosztów w roku obowiązywania taryfy. [pkt 3 Uzasadnienia]"

Nadto wskazano, iż: "(...) działania w tym obszarze mają na celu zapewnienie sprawności, bezpieczeństwa i ciągłości działania systemu w dłuższym horyzoncie czasu, nie powodując jednocześnie skokowego wzrostu cen świadczonych usług (pkt 3 Uzasadnienia)".

Następnie Strona wyjaśniła, że zgodnie z tabelami "D - Alokacja niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług w okresie obowiązywania nowych taryf" - zawartymi

w Uzasadnieniu, przewidywana marża zysku w okresie obowiązywania Taryfy 2018 -2022 została ustalona na poziomie zerowym.

Dodała również, że poprzednio w Gminie ustalone zostały taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków obowiązujące:

- od 1 maja 2016 r. do 30 kwietnia 2017 r. (dalej: Taryfa 2016-2017), oraz

- od 1 maja 2017 r. do 30 kwietnia 2018 r. (dalej: Taryfa 2017-2018) (łącznie dalej jako: Taryfy 2016-2018).

Z analizy treści tabel alokacji kosztów zawartych w uzasadnieniach dotyczących Taryf 2016-2018 wynika również, że w okresie ich obowiązywania nie założono marży zysku.

Z powyższych zapisów uzasadnień wniosków taryfowych jednoznacznie wynika, iż intencją Zakładu nie było i nie jest osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań

w zakresie zaopatrywania mieszkańców w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków przy wykorzystaniu Infrastruktury. Wszelkie przychody przewidziane w taryfach obowiązujących od roku 2017 służyły/służą bowiem wyłącznie do pokrycia kosztów związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb Gminy, tj. przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację Infrastruktury.

W odniesieniu do powyższego opisu stanu faktycznego, Skarżący zwrócił się

z następującym pytaniem: "Czy w opisanym stanie faktycznym, budowle wchodzące

w skład Infrastruktury, będące własnością Gminy, administrowane przez Zakład i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych?"

Stanowisko Skarżącego przedstawione we Wniosku o wydanie interpretacji jest takie, iż budowle wchodzące w skład Infrastruktury będące własnością Gminy, administrowane przez Zakład, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Organ uznał stanowisko Strony przedstawione we Wniosku za nieprawidłowe.

Nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji, Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że powyższe, w jego ocenie, przesądza o tym, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury nie są związane z działalnością gospodarczą i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skarżący podkreślił, że uwzględnienie zerowej marży w zatwierdzonej Taryfie obowiązującej

w latach 2018-2022 i w poprzedzających ją taryfach od 2017 roku oraz fakt, że wszelkie przychody przewidziane w w/w taryfach służą i służyły wyłącznie do pokrycia kosztów związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb Gminy (w szczególności do pokrycia wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację Infrastruktury), świadczy o braku intencji osiągania zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie zaopatrywania mieszkańców w wodę.

W ocenie Skarżącego nawet gdyby w trakcie działalności Zakładu w związku

z wykorzystaniem infrastruktury pojawiły się jakieś niezamierzone zyski, to z uwagi, na fakt, że nie jest ona prowadzona w celu osiągnięcia tegoż zysku, nie można jej będzie uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.p. i u.p.o.l.

W konsekwencji, zdaniem Skarżącego, Organ dokonał błędnej wykładni przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 u.p.p. uznając, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury będące własnością Gminy, administrowane przez Zakład, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Skarżącego prawidłowa wykładnia powyższych przepisów powinna bowiem prowadzić do wniosku, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury będące własnością Gminy, administrowane przez Zakład, służące do wykonywania zadań

z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, nie są związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w s k a z a ł, co następuje:

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329); dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Mając tak zakreśloną kognicję kontroli indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, wskazać należy, że zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Organ udzielił Skarżącemu prawidłowej interpretacji oraz czy odniósł się do wszystkich istotnych w sprawie kwestii dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będącej własnością Gminy - administrowanej przez Zakład, służącej do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i zbiorowego odprowadzania ścieków. Pytanie zaś objęte wnioskiem dotyczyło kwestii czy wskazana infrastruktura wodno-kanalizacyjna związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Skarżącego administrowane przez niego budowle Infrastruktury nie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz wykonywaniu zadań z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, natomiast - według organu interpretacyjnego - infrastruktura ta wykorzystywana jest przez Zakład do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż Zakład może osiągać zysk, nawet niezamierzony (istnieje taka potencjalna możliwość).

Rozstrzygnięcie zawisłego przed Sądem sporu, z uwagi na związanie zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, sprowadza się do dokonania oceny trafności zarzutów naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 3 u.p.p. przez ich błędną wykładnię.

Mając na uwadze ww. zakres związania sądu administracyjnego zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi, należy wskazać, że dla prawidłowego skontrolowania legalności zaskarżonej interpretacji, w pierwszej kolejności konieczne byłoby ustalenie, czy Zakład w ogóle może być podatnikiem podatku od nieruchomości - budowli stanowiących własność Gminy, przekazanych Zakładowi do administrowania, jednak w skardze Skarżący nie podniósł zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l., zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości.

Wskutek niepodniesienia w skardze zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., Sąd nie może odnieść do tej zasadniczej kwestii, która mogłaby przesądzić, czy Skarżący, jako administrator przekazanego jemu majątku Gminy - budowli w postaci infrastruktury wodno-kanalizacyjnej jest posiadaczem tego mienia i wobec tego, czy posiada status podatnika podatku od nieruchomości, oraz czy może to oznaczać "samoopodatkowanie" Gminy

Badając natomiast sprawę w zakresie wynikającym z art. 57a p.p.s.a. Sąd uwzględnił podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 3 u.p.p., przez ich błędną wykładnię.

Należy bowiem wskazać, iż - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z zastrzeżeniem ust. 2a, który w sprawie nie ma zastosowania). Jednocześnie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. odsyła do definicji legalnej działalności gospodarczej, zawartej w art. 3 u.p.p. Stosownie do tego przepisu, działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Warunkiem uznania prowadzenia przez dany podmiot działalności gospodarczej jest kumulatywne spełnienie wszystkich wymienionych przesłanek.

Skarżący zakwestionował w skardze spełnienie warunku zarobkowego charakteru prowadzonej przez siebie działalności, nie podważył natomiast cech zorganizowania i ciągłości oraz wykonywania jej we własnym imieniu.

W ocenie składu orzekającego w sprawie, nie można uznać, aby zostały wypełnione wszystkie wymogi z przywołanego art. 3 u.p.p. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1954/10 wskazał, że działalność ma charakter zarobkowy, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku), rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami. Działalność pozbawiona tego aspektu jest zaś działalnością charytatywną, społeczną, kulturalną i inną (określaną mianem non profit).

W orzecznictwie rozróżnia się także pojęcie zysku od zarobku, wskazując, że w tym drugim przypadku mamy do czynienia z działalnością non profit, która wprawdzie jest zarobkowa, to jednak dochód z niej osiągnięty w całości jest przeznaczany na pokrycie kosztów oraz/lub realizację celów statutowych podmiotu działalność tę wykonującego. Nie jest np. działalnością gospodarczą, działalność prowadzona na potrzeby samej osoby prawnej lub zrzeszonych w niej członków (por. postanowienie SN z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt III CZP 7/98; OSNC 1998/11/188; wyrok NSA z dnia 26 września 2008 r. sygn. akt II FSK 789/07).

Przesłanka zarobkowego charakteru działalności gospodarczej oznacza, że celem podjęcia takiej działalności jest osiągnięcie zysku. Zysk należy pojmować jako nadwyżkę przychodów nad kosztami, jednak możliwe jest nieuzyskanie przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, co de facto będzie oznaczało poniesienie straty. Wynika z tego, że o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej stanowi zamiar osiągnięcia zysku, a nie faktyczne jego osiągnięcie. Uprawnione jest więc stwierdzenie, że o zarobkowości działalności decyduje cel jej wykonywania.

W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że intencją Skarżącego jest osiągnięcie zysku, ponieważ celem jego działalności jest zaspokojenie potrzeb ludności jako realizacja zadań własnych Gminy wskazanych w u.s.g. Ewentualny wypracowany zysk jest produktem ubocznym działalności Skarżącego i wytwarzany jest niejako "przy okazji" oraz w całości przeznaczany na pokrycie kosztów związanych z działalnością Zakładu.

Mając zatem na uwadze okoliczność, że zarobkowy charakter działalności jest podstawową i kluczową cechą charakteryzującą działalność gospodarczą, nie można uznać, że Zakład spełnia przesłanki konieczne do wypełnienia znamion definicji działalności gospodarczej. Sama możliwość potencjalnego uzyskania zysku nie prowadzi bowiem do tego, że można uznać, iż dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą. Warunkiem uznania takiej działalności jest - jak to już zostało podkreślone - wykonywanie jej z jednoznacznym zamiarem wypracowania zysku, a kwestią sporną sprawy jest okoliczność, że działalność opisana przez Skarżącego nie jest bezpośrednio nakierowania na osiągnięcie zysku; nie jest to jego cel. Jak już to zostało wskazane, przychody za świadczone przez Skarżącego usługi przeznaczane są na pokrycie kosztów jego działalności.

Podsumowując, należy przyjąć, iż zarobkowy charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa. Przeciwieństwem działalności zarobkowej, w tym rozumieniu, jest działalność niezarobkowa, czyli taka, której rzeczywistym przeznaczeniem nie jest generowanie czystych zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w pewnym momencie się pojawią.

Wobec tego, należy przyjąć, że nie jest zgodne z prawem stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej przez Organ, zgodnie z którym budowle wchodzące w skład infrastruktury, będące własnością Gminy, służące do wykonywania przez Stronę zadań z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że trafne okazały się zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust 1 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 3 u.p.p., poprzez dokonanie błędnej wykładni tych przepisów, polegającej na uznaniu, że budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej będącej własnością Gminy, administrowanej przez Zakład, służącej do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i zbiorowego odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Wobec niezgodności zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem, Sąd - na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - orzekł, jak w pkt I. sentencji.

Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd wskazuje, aby Organ ponownie rozpoznając wniosek uwzględnił przedstawioną wykładnię przepisów prawa, w szczególności art. 3 u.p.p.

O kosztach postępowania sądowego (pkt II. wyroku) orzeczono na podstawie art. 209, art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje: wpis od skargi w wysokości [...] zł pobrany na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535); koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego w kwocie [...]zł ustalone zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).

Jednocześnie Sąd wskazuje, że analogiczne stanowisko do przedstawionego powyżej, wyraził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 17 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 116/23 jak również w wyroku z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 678/22 w związku z czym argumentacja przedstawiona w niniejszym wyroku jest zbieżna z argumentacja zawartą w powyższych orzeczeniach.

Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.