Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 110/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7a ust. 1 pkt 6, art. 14 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1173
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - tekst jednolity.
article: art. 66 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2016 r. sprawy ze skargi P sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego ( określany dalej jako GITD ), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ( określany dalej jako WWITD ) z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] o nałożeniu na P spółki z o.o. kary pieniężnej w wysokości 5.800 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawę prawną decyzji organu II instancji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. - określanej dalej jako k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 7a ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 pkt 1, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1b, art. 20 ust. 1, ust. 1a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2, 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 - określanej dalej jako u.t.d.), § 18 ust. 1

i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 305 – określanego dalej jako rozporządzenie MI) oraz lp. 1.4 i lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Do powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] stycznia 2015 r. w miejscowości [...] została przeprowadzona kontrola drogowa autobusu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował W.P.. Kierujący wykonywał krajowy transport drogowy osób na linii regularnej [...] w imieniu P sp. z o.o. W trakcie przedmiotowej kontroli, stwierdzono, iż autobus marki [...] o nr rej. [...] przeznaczony do przewozu osób w ilości 31 miejsc siedzących, nie jest wyposażony w żadną tablicę kierunkową. Pojazd nie był oznaczony żadnymi literami czy też cyframi. Kierowca nie posiadał w pojeździe żadnych tablic kierunkowych. W.P. wyjaśnił w protokole z przesłuchania, iż nie został wyposażony w żadne tablice kierunkowe. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole numer [...].

W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że wyżej wskazany przedsiębiorca w ramach zezwolenia na regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowy na trasie [...] wykonywał dowozy dzieci z Gminy do szkół i oddziałów przedszkolnych w roku szkolnych 2014/2015 na podstawie biletów miesięcznych, w ramach wygranego przetargu ogłoszonego przez zamawiającego, jakim jest gmina [...]. Ponadto ustalono, że skontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji posiadanych przez przedsiębiorcę, a kierowca do kontroli okazał licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób wydaną dla przedsiębiorcy W.T. – Usługi [...].

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. WWITD jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu i wezwał stronę do przedstawienia faktów oraz dowodów na ich poparcie, które wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć lub, że za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Strona odpowiadając na powyższe wezwanie wskazała, że stwierdzone naruszenie powinno być zakwalifikowane, jako naruszenie określone pod lp. 2.5.2 zał. nr 3 u.t.d., ponieważ tablica kierunkowa nie jest żadnym elementem technicznym pojazdu. Ponadto strona wyjaśniła, że w dniu kontroli, tj. [...] stycznia 2015 r. przewoźnikiem było przedsiębiorstwo Usługi [...] T.W., który to wynajął spółce autobusy wraz z obsługą do wykonywania przewozów regularnych - między innymi na trasie, na której przeprowadzono kontrolę. Strona do wyjaśnień załączyła umowę najmu, wskazując na § 2 ust. 3 tejże umowy, który stanowi, iż "wynajmujący ponosi odpowiedzialność za sprawność techniczną pojazdu", a więc za zgodność z warunkami technicznymi.

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. organ wezwał stronę do wskazania danych personalnych, adresowych osoby zarządzającej przedsiębiorstwem, która nie wyposażyła kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

W odpowiedzi, spółka pismem z dnia [...] lutego 2015 r. oraz z dnia [...] marca 2015 r. wskazała osobę zarządzającą przedsiębiorstwem tj. E.B., który odmówił przyjęcia mandatu karnego wskazując, że do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nie został zgłoszony kontrolowany autobus z uwagi na brak tytułu prawnego do dysponowania tym pojazdem. Wobec powyższego organ I instancji skierował wniosek o ukaranie E.B. do sądu. Wyrokiem nakazowym z dnia [...] lipca 2015 r. Sąd Rejonowy Wydział Karny uznał E.B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 2000 zł na podstawie z art. 92 ust. 3 i 4 u.t.d.

Wobec powyższego, WTID pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wezwał spółkę do:

1. przedstawienia załączników określonych w § pkt 2 umowy najmu autobusu wraz z obsługą zawartą w dniu [...] sierpnia 2014 r.

2. wyjaśnienia okoliczności dotyczącej wykonywania przewozu osób innym autobusem niż wskazane w umowie najmu. Umowa najmu dotyczyła autobusu [...] o nr rej. [...] oraz autobusu [...] o nr rej. [...], natomiast kontroli drogowej został poddany autobus marki [...] o nr rej. [...], który nie został podany w przedmiotowej umowie najmu. W przypadku natomiast zawarcia aneksów do umowy najmu, organ zobowiązał spółkę do ich nadesłania.

3. wskazania czy oraz kiedy P zostało poinformowane o wykonaniu przewozów regularnych innymi pojazdami niż wskazane w przedmiotowej umowie najmu.

4. wskazania, czy najemca (P) umieścił w kontrolowanym autobusie marki [...] o nr rej. [...], zgodnie z zapisem § 4 umowy najmu, własną kasę fiskalno-biletową zawierającą jego dane podatkowe.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona wyjaśniła, że do umowy najmu autobusu wraz z obsługą nie były sporządzane aneksy, ponadto P nie zostało poinformowane o wykonywaniu przewozów regularnych innymi pojazdami niż wskazane w umowie najmu, nadto P jako najemca umieściło własne kasy rejestrujące (fiskalno- biletowe) o numerach fabrycznych [...] zawierające dane spółki.

W związku z powyższymi ustaleniami WITD wezwał przedsiębiorcę W.T. do złożenia stosownych wyjaśnień. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. wyżej wskazany przedsiębiorca wyjaśnił, że do umowy z dnia [...] sierpnia 2014 r. zawartej między nim a P, dotyczącą najmu dwóch autobusów ([...] o nr rej. [...] oraz [...] o nr rej. [...]) wraz z obsługą nie zostały sporządzone dodatkowe umowy czy też aneksy. Na przełomie października/ listopada "2015 r." powyższe pojazdy, które były wykorzystywane do przewozu dzieci, zostały zastąpione pojazdami o nr rej. [...] oraz [...] - marka [...], o czym nie poinformowano najemcy z powodu braku wiedzy o konieczności przekazania takiej informacji. Ponadto tenże przedsiębiorca wskazał, iż w pojazdach wskazanych w umowie najmu, którymi to krótki czas wykonywane były przewozy dzieci, P umieściło swoje kasy fiskalne, lecz z uwagi na niewykorzystywanie ich podczas przewozów, nie zostały one montowane w nowych pojazdach. Dodatkowo przedsiębiorca wyjaśnił, że pojazdy nie były wyposażone w tablice kierunkowe z winy P.

Ponadto W.T. wskazał, że dzierżawił pojazd marki [...] o nr rej. [...] w okresie od marca 2014 r. do stycznia 2015 r. (umowa w załączniku), a pojazd marki [...] o nr rej. [...] sprzedał dnia [...] lutego 2015 r.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez WITD decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. nakładającej na P spółkę z o.o. kary pieniężnej w wysokości 5.800 zł.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że w niniejszej sprawie przewoźnikiem było P, ponieważ przedmiotowa umowa dotyczyła najmu autobusów wraz z obsługą na zapewnienie realizacji wygranego przetargu na dowozy i odwozy dzieci do szkół i placówek oświatowych, ponadto zezwolenia na wykonywanie tych przewozów uzyskało przedsiębiorstwo P, wykorzystując pojazdy na podstawie umowy najmu. Zdaniem organu brak informowania ze strony W.T. o zmianie autobusów nie zwalniało strony z kontroli nad prawidłowością realizowanych przewozów regularnych, ponieważ to w dalszym ciągu odpowiedzialnym, dysponującym licencją na przewóz osób była skarżąca spółka. Organ podkreślił również, że jednocześnie kontrolowano dwa autobusy realizujące dowozy dzieci, gdzie jeden z nich (o nr rej. [...]) należał do kontrolowanego P, a z której to kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r. i wydano decyzją nakładającą karę, którą organ II instancji utrzymał w mocy. Wobec powyższego strona miała wpływ na powstanie naruszenia, ponieważ kierowca drugiego kontrolowanego pojazdu (o nr rej. [...]), mógł przekazać swojemu dyspozytorowi lub innej osobie w przedsiębiorstwie o zamianie autobusów należących do W.T..

Dalej organ wskazał, że brak kasy fiskalnej w kontrolowanym autobusie pozostaje bezprzedmiotowy, bowiem w dalszym ciągu przewoźnikiem realizującym dany przewóz regularny było P. Podkreślono, że w drugim kontrolowanym pojeździe (o nr rej. [...]), gdzie kierowcą był C.H., zatrudniony bezpośrednio w P kasa fiskalno-biletowa była odłączona i schowana w szafce samochodowej. Zaś w protokole z przesłuchania kierowca ten wyjaśnił, iż nie został poinformowany i wyposażony w tablice kierunkowe dla autobusu linii regularnej, co stanowiło kolejny przykład braku nadzoru ze strony przedsiębiorstwa. Brak kontroli i prawidłowej organizacji w realizacji świadczonych usług, nie zwalnia przedsiębiorcy z jego odpowiedzialności i przestrzegania obowiązujących przepisów.

Ustosunkowując się do powyższych okoliczności organ powołał się na art. 18 b ust. 2 pkt 1b u.t.d. i wskazał, że podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. używania do przewozu autobusów nieodpowiadających warunkom wymaganym ze względu na rodzaj przewozu. W § 18 rozporządzenia MI określono liczne wymagania dotyczące warunków technicznych, jakie powinien spełniać autobus, np. ilość drzwi, uchwyty, poręcze, wyjścia awaryjne, zasłona za miejscem kierowcy, urządzenie do oświetlania wnętrza, bagażnik czy też posiadanie gaśnicy, apteczki, ogumionego koła zapasowego bądź tablic kierunkowych. Z powyższego zestawienia wynika zatem wprost, że warunki dodatkowe, jakie musi spełniać każdy autobus nie są jednorodne i jedne dotyczą ściśle jego budowy, a inne konieczności wyposażenia w niezbędne urządzenia i przedmioty. W myśl zaś § 21 ust. 1 rozporządzenia MI autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 13: czołową i boczną, przy czym autobus kursujący na linii oznaczonej numerem lub literą – również w tylną i wewnętrzną. Powyższe ustalenia były powodem nałożenia na spółkę kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z lp. 2.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 5.000 zł.

Odnosząc się natomiast do naruszenia, polegającego na niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, określonego w lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. za które spółce wymierzono karę w wysokości 800 zł, organ I instancji podał, że z uzyskanych informacji z Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz Urzędu Miasta wynikało, iż kontrolowany autobus marki [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony na dzień kontroli do posiadanej przez przedsiębiorcy licencji na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu drogowego osób. Spółka natomiast wyjaśniła, że transport drogowy był wykonywany przez przewoźnika dysponującego licencją, a spółka nie miała obowiązku zgłoszenia najętego autobusu do swojej licencji. W ocenie organu, w każdym przypadku kontroli drogowej ustalany jest stan faktyczny, a nie kto posiada licencję ten wykonuję dany przewóz. Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony na podstawie szerokiego materiału dowodowego, który niewątpliwie i jednoznacznie wskazuje, iż przewoźnikiem było P, które na podstawie umowy najmu danego autobusu mogła dokonać zgłoszenia zmian do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu drogowego osób.

Od powyższej decyzji spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie. Wydanej decyzji zarzucono naruszenie:

– art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. w związku z lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez ich błędne zastosowanie,

– art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. w związku z lp. 1.4 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez błędne ich zastosowanie i niezasadne przyjęcie, że strona miała obowiązek zgłoszenia do licencji skontrolowanego autobusu oraz że miała wpływ na powstanie naruszeń i godziła się na ich powstanie,

– art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sprawie.

Pełnomocnik strony podkreślił, że przewoźnikiem i podmiotem odpowiedzialnym za naruszenia stwierdzone w zaskarżonej decyzji jest W.T., który na podstawie umowy cywilnoprawnej wykonywał przewozy na trasie [...]. Wskazał również, że tablice informacyjne nie są elementem technicznym autobusu i nie mają wpływu na jego sprawność i bezpieczeństwo, a jedynie pełnią funkcje informacyjne. Strona nie miała zatem obowiązku zgłoszenia pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] do posiadanej licencji, ponieważ pojazd ten nie był objęty umową najmu z dnia [...] sierpnia 2014 r. Wykonujący przewóz W.T. posłużył się tym pojazdem bez wiedzy i zgody strony, a także wbrew postanowieniom łączącej go ze stroną umowy. Zatem skarżąca spółka nie dysponowała żadnym tytułem prawnym do wymienionego pojazdu i nie miała obowiązku zgłoszenia go do posiadanej licencji. Ponadto pełnomocnik strony podkreślił, że faktycznym przewoźnikiem na trasie [...] był W.T. na podstawie umowy łączącej go ze stroną. Według pełnomocnika skarżącej spółki na podstawie tej umowy strona zleciła mu wykonywanie przewozów regularnych. Tym samym to W.T. powinien był dysponować stosowną licencją i wyposażyć kierowcę w jej wypis oraz wykorzystać do przewozu odpowiednie pojazdy. Pełnomocnik strony wskazał również, że skarżąca spółka nie miała wiedzy o wykonywaniu przewozów pojazdem innym niż wymieniony w umowie łączącej strony. O nierzetelności W.T. świadczy także nieumieszczanie kas fiskalnych w autobusach i posługiwanie się pojazdem nieposiadającym wystarczającej liczby miejsc siedzących. Według pełnomocnika strony organ I instancji dokonał błędnych ustaleń i niewłaściwej interpretacji okoliczności sprawy i tym samym naruszył przepisy art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d., ponieważ strona nie była podmiotem wykonującym przewóz i nie miała wpływu ani nie godziła się na powstanie naruszeń. Strona także nie mogła tych naruszeń przewidzieć i nie godziła się na ich powstanie, bowiem naruszenia zostały spowodowane nieprofesjonalnym i nieuczciwym zachowaniem faktycznego przewoźnika W.T..

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, GITD - decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję WWITD.

W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do treści art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie o niekierowaniu pojazdem, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy.

W myśl zaś art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przetoczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 5000 zł zgodnie z lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa i argumenty przedstawione przez stronę w odwołaniu od zaskarżonej decyzji nie stanowią podstawy do jej zmiany.

GITD podkreślił, że z protokołu kontroli bezspornie wynika, że kierowca W.P. wykonywał krajowy transport drogowy osób na linii regularnej [...]. Zarówno za przednią jak i boczną szybą pojazdu nie zostały umieszczone tablice kierunkowe z nazwą miejscowości, do której był wykonywany przejazd. Z zeznań kierowcy W.P. wynika, że nie został wyposażony w tablice i nikt nie polecił mu ich używać, a taki wymóg nakłada na przewoźnika § 18 ust. 1 rozporządzenia MI. Organ podkreślił również, że § 18 ust. 1 został zamieszczony w dziale III zatytułowanym "warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" oraz w rozdziale 5 zatytułowanym "warunki dodatkowe" rozporządzenia MI. Z uwagi zatem na umieszczenie przepisu w dziale dotyczącym warunków technicznych pojazdu, warunki dodatkowe należy zaliczyć do warunków technicznych pojazdu. Powołany przepis dokładnie precyzje wyposażenie autobusu. Takim elementem wyposażenia autobusu są tablice kierunkowe: czołowa i boczna (§ 21 rozporządzenia MI).

Jednocześnie GITD wskazał na niejednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii braku tablic kierunkowych. Podał, że część sądów stoi na stanowisku, że tablice kierunkowe nie mogą być zaliczone do warunków technicznych, gdyż w rozporządzeniu MI są wymienione również składniki wyposażenia autobusu. Ponadto wykładnia językowa nie pozwala na zaliczenie tablic do warunków technicznych, gdyż warunki techniczne określają stan techniczny pojazdu. Natomiast część sądów uznaje (i takie stanowisko podzielił również GITD ), że tablice kierunkowe należą do warunków technicznych autobusu, ponieważ również art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. – określanej dalej jako p.r.d.), zawierający delegację do wydania rozporządzenia w sprawie m. in. koniecznego wyposażenia pojazdów, mieści się w rozdziale I działu III u.p.r.d., zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdu", co niewątpliwie świadczy o szerszym zakresie pojęcia.

Odnosząc się w tej kwestii do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów u.t.d. nie jest oparta na zasadzie winy, więc do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie zaistnienia naruszenia. Dlatego to przedsiębiorca powinien zadbać o właściwą organizację działalności przedsiębiorstwa i współpracę z podmiotami mającymi wpływ na tę działalność, aby nie dochodziło do naruszania obowiązujących przepisów. Ponadto brak "fizycznej" możliwości sprawowania kontroli nad kierowcami nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za ich działania. Przedsiębiorca może zastosować inne formy kontroli, które zapewnią stosowanie się do przepisów prawa przez jego pracowników. Taką kontrolę przedsiębiorca może wykonywać stosując np. monitoring czy inne formy kontroli, które w połączeniu z właściwą organizacją pracy kierowców pozwolą wyeliminować powstawanie naruszeń przepisów prawa. Powyższe skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł stosownie do treści lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

W dalszej kolejności organ podał, że zgodnie z art. 7a ust. 1 u.t.d, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. W myśl zaś art. 7a ust. 2 u.t.d. wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera m.in. określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego (pkt 6). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Podczas przeprowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że skarżąca spółka nie zgłosiła pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] wykorzystywanego do wykonywania przewozu osób organom, które wydały stronie posiadane przez nią licencje. Skarżąca spółka posiada licencję wspólnotową nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem wydaną przez GITD oraz licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób wydaną przez Prezydenta Miasta. Zgodnie z § 1 umowy najmu autobusu wraz z obsługą z dnia [...] sierpnia 2014r. zawartej przez stronę z W.T. do wykonywania przewozu osób na liniach regularnych strona wynajęła dwa autobusy. Zatem dokonując wynajęcia autobusów wykorzystywanych do wykonywania przewozu osób, jak i zmiany tych pojazdów, strona była zobowiązana dokonać zgłoszenia tych pojazdów organom, które wydały jej licencje, bowiem taki obowiązek ciąży na przedsiębiorcy, a wynikający z art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Jednak strona takiego zgłoszenia wynajętych pojazdów nie dokonała, a więc naruszyła wymieniony przepis, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 1.4 załącznika do u.t.d. Ponadto autobus, którym był wykonywany kontrolowany przewóz nie został wymieniony w umowie najmu autobusu wraz z obsługą z dnia [...] sierpnia 2014 r. Jak wynika z wyjaśnień W.T. zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. autobusy wskazane w umowie zostały w styczniu i lutym 2015 r. zastąpione innymi autobusami. Zatem strona nie egzekwowała od W.T. wywiązywania się ze zobowiązań zadeklarowanych w zawartej umowie i tym samym sama dopuściła do nieprzestrzegania warunków umowy oraz do zaistnienia naruszenia.

Odnosząc się do podniesionego w tej materii zarzutu zawartego w odwołaniu organ podał, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony podmiotem wykonującym przewóz osób w dniu kontroli była skarżąca spółka, a nie W.T.. W dniu kontroli był wykonywany przewóz regularny, przez który zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d. należy rozumieć - publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 1014 – określanej dalej jako u.p.p.). Kwestię zaś zawarcia umowy przewozu określa art. 16 ust. 1 tej u.p.p., zgodnie z którym umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że W.T. nie zawierał umowy przewozu z pasażerami, a należności za przejazd nie pobierał W.T., lecz skarżąca spółka. Za wynajem autobusów z obsługą strona wypłacała W.T. należność ustalaną po wykazaniu przez niego ilości przejechanych kilometrów. Zatem podmiotem wykonującym przewóz osób w dniu kontroli była spółka. Jako przewoźnik strona ponosi odpowiedzialność za naruszenia, do których doszło podczas wykonywanego przez nią przewozu. Z tej odpowiedzialności strona może się zwolnić tylko w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 92c u.t.d., które w przedmiotowej sprawie nie miały miejsca. Natomiast nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności powierzenie wykonania usługi przewozu innemu przewoźnikowi, gdyż tak stanowi art. 5 u.p.p.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarżąca spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła obrazę: prawa materialnego, tj.

1. art.92a ust 1 i 6 u.t.d. w związku z art. 5 u.p.p. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym zakwalifikowaniu skarżącej jako przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy autobusem marki [...] o nr rej. [...] oraz w związku z tym bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca miała obowiązek zgłosić powyższy autobus do swojej licencji;

2. art. 92a ust.1 i 6 u.t.d. w związku z punktem 2.5.1. załącznika nr 3 do u.d.t. i w związku z § 18 ust.1 rozporządzenia MI przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym zakwalifikowaniu braku tablic kierunkowych jako naruszenia wymaganych warunków technicznych autobusu i wymierzeniu skarżącej na tej podstawie kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu podkreślono, że adresatem decyzji nakładającej karę za niespełnienie warunków technicznych przez autobus wykonujący przewóz powinien być W.T., gdyż to ten przewoźnik prowadzący na własny rachunek działalność gospodarczą wykonywał w dniu [...] stycznia 2015 r. przewóz na trasie [...], a kara nałożona za niezgłoszenie autobusu do licencji była bezpodstawna, gdyż skarżąca spółka nie mogła zgłaszać do swojej licencji autobusu wykonującego przewozu na rzecz innego przewoźnika. Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję fakt wykonywania przewozu przez innego przewoźnika na zlecenie skarżącej potwierdził, jednak stanął na stanowisku, że wobec brzmienia art. 5 u.p.p. powyższe nie zwolniło skarżącej spółki z odpowiedzialności za niespełnienie przez autobus wymogów technicznych. Skarżąca nie zgodziła się z interpretacją przepisu art. 5 u.p.p. podnosząc, że regulacja ta dotyczy tylko i wyłącznie odpowiedzialności cywilnoprawnej przewoźnika zlecającego przewóz dalszemu przewoźnikowi, bowiem prawo przewozowe normuje tylko stosunki cywilnoprawne wynikające z zawartej umowy przewozu rzeczy i osób. Zakresem unormowań tej ustawy nie są objęte stosunki administracyjnoprawne dotyczące przewoźników, między innymi uregulowane w przepisach u.t.d.

Skarżąca spółka w tym zakresie powołała się na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 641/15, w którym Sąd stanął na stanowisku, że karze pieniężnej z art. 92a u.t.d. podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy nie zaś ten, kto organizował przewóz i zlecił jego wykonanie na podstawie u.p.p. Zdaniem samo ustalenie przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, że przewóz wykonywany był przez innego przewoźnika było wystarczającą podstawą do skierowania decyzji w tej sprawie właśnie do tego przewoźnika.

W dalszej części skargi skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko, iż brak tablic kierunkowych na autobusie nie może być kwalifikowany jako niespełnienie wymogów technicznych przewidzianych w rozporządzeniu MI, bowiem nałożony w § 18 tego rozporządzenia obowiązek wyposażenia autobusu w tablice kierunkowe dotyczy wyposażenia, a nie warunków technicznych. W tym zakresie skarżąca spółka powołała się na wyroki WSA : w Krakowie z dnia 4 marca 2014 , sygn. akt III SA/Kr 1042/13, w Kielcach z dnia 15 stycznia 2014 r. , II SA/Ke 987/13 i w Olsztynie z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 646/14 podkreślając, iż dodatkowym argumentem przemawiającym za rozróżnieniem warunków technicznych od wyposażenia jest fakt, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r. ustawodawca nie wyróżniał uchybień w zakresie wyposażenia i oznakowania pojazdów w związku z przewozem określonej kategorii osób. Przed nowelizacją u.t.d., dokonaną w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym i niektórych innych ustaw obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 r., w załączniku pod l.p.2.5 mowa była tylko o wykonywaniu transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób. Od dnia 1 stycznia 2012 r. ustawodawca rozróżnił wyposażenie i oznakowanie pojazdu od jego warunków technicznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej czy celowościowej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Mając na uwadze tak nakreślony zakres kognicji Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani też postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu skierowania decyzji do podmiotu, który nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Przepisy art. 92 a u.t.d. regulują odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika drogowego lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne, a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu przepisów u.t.d.) jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Pod pojęciem każdej innej osoby wykonującej inne czynności związane z przewozem drogowym należy, zgodnie z art. 92 a ust. 7 u.t.d., rozumieć w szczególności: 1) spedytora, 2) nadawcę, 3) odbiorcę, 4) załadowcę, 5) organizatora wycieczki, 6) organizatora transportu, 7) operatora publicznego transportu zbiorowego. Katalog podmiotów zawarty w art. 92 a ust. 7 u.t.d. nie ma charakteru katalogu zamkniętego, co oznacza, że odpowiedzialność za naruszenia warunków lub obowiązków przewozu drogowego może dotyczyć również innego podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym niż wymieniony w art. 92 a ust. 7 u.t.d. ( por. R. Strachowska. U.t.d. Komenatrz, Lex 2012 , teza 1 do art. 92 a ). Przede wszystkim za podmiot wykonujący przewóz drogowy uznaje się przewoźnika drogowego, którym jest przedsiębiorcą uprawnionym do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 4 pkt 15 u.t.d.). W niniejszej sprawie organy inspekcji transportu drogowego trafnie uznały, iż to skarżący był podmiotem wykonującym przewóz w rozumieniu art. 92 a ust. 1 u.t.d. Wprawdzie – jak słusznie zauważa skarżąca – przepis art. 5 u.p.p. ( stanowiący, iż przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne ), jako dotyczący sfery stosunków cywilnych, nie może przesądzać o odpowiedzialności administracyjnej, nie zmienia to jednak prawidłowości oceny okoliczności sprawy dokonanej przez organy i przypisania tej odpowiedzialności skarżącej spółce.

Zważyć bowiem należy, iż skarżącą spółkę wiązała z W.T. prowadzącego działalność gospodarczą Usługi [...] "umowa najmu z kierowcą" z dnia [...] sierpnia 2014 r., na mocy której W.T. ( jako wynajmujący) stawił do dyspozycji spółki ( jako najemcy ) autobusy marki [...] nr rej. [...] i [...] nr rej. [...], które miały być wykorzystywane do wykonywania przewozów regularnych na linach regularnych szczegółowo opisanych w załączniku nr 1, objętych zezwoleniem udzielonym skarżącej przez Wójta Gminy nr [...]. Jednocześnie wynajmujący zobowiązał się do zapewnienia obsługi autobusu w postaci kierowcy posiadającego odpowiednie kwalifikacje oraz ważne świadectwo kwalifikacyjne, badania lekarskie i psychologiczne. Ponadto wynajmujący zobowiązał się m.in. do utrzymania pojazdu w odpowiednim stanie technicznym, zakupu olejów i innych środków technicznych, ubezpieczenia, zapewnienia podstawienia zastępczego środka transportowego w przypadku niesprawności własnego taboru. Tego rodzaju umowa niewątpliwie nie jest umową przewozu w rozumieniu art. 774 i nast. Kodeksu cywilnego, ze zmianami wynikającymi z u.p.p. Przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się bowiem w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. W niniejszej sprawie natomiast mamy do czynienia z umową nienazwaną - dopuszczalną w związku z zasadą swobody umów wynikającą z art. 3531 Kodeksu cywilnego - o cechach umowy najmu (w zakresie udostępnienia pojazdów) oraz umowy o świadczenie usług (co do pozostałych postanowień). Tego rodzaju umowa znana jest w praktyce działalności transportowej. Nawet do 20 stycznia 1995 r. najem pojazdów samochodowych wraz z obsługą był regulowany przez zarządzenie Ministra Komunikacji z 31 grudnia 1985 r., opublikowane w Dzienniku Taryf i Zarządzeń Komunikacyjnych nr 16, poz. 121 ( por. E. Turski, Umowa przewozu a umowa najmu środka transportu, MP 10/ 1999 ). Mając na uwadze, iż najistotniejszy element umowy sprowadzał się do udostępnienia rzeczy najemcy, jak w klasycznej umowie najmu, a ponadto zakres obowiązków wynajmującego ściśle był w niej określony, zwłaszcza wynajmujący nie był zobowiązany do legitymowania się zezwoleniem lub licencją na prowadzenie transportu drogowego, przyjąć należało, iż nie doszło do powierzenia przewozu innemu przewoźnikowi i skarżąca spółka nadal pozostała podmiotem wykonującym przewóz. Zwrócić również należy uwagę, iż nadal to ona była przewoźnikiem, z którym zawierane były umowy przewozu przez pasażerów korzystających ze środków transportów udostępnianych przez W.T..

Stąd też spółka powinna była – zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7a ust. 2 pkt 6 u.d.t. – zgłosić, jednakże tego nie uczyniła, organowi udzielającemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika pojazdy wykorzystywane do wykonywania przewozu na podstawie powyższej umowy najmu wraz z obsługą, również te, które nie zostały wprost wymienione w umowie, jednakże faktycznie wykorzystywane w celu realizacji tej umowy. W tym zakresie doszło do zawarcia umowy najmu pojazdów w wyniku czynności dorozumianych ( per facta concludentia ). Umowa ta niewątpliwie - wbrew twierdzeniom skarżącej - stanowiła tytuł prawny do tych pojazdów. To, iż wynajmujący nie poinformował bezpośrednio skarżącej o zmianie pojazdów, które są wykorzystywane do realizacji powyższej umowy pozostaje bez wpływu na jej odpowiedzialność. Zważyć bowiem należy, iż pojazdy wprost wskazane w powyższej umowie – jak wynika z pisma W.T. z dnia [...] maja 2015 r. – wykorzystywane były przez krótki okres czasu i zostały zastąpione innym autobusami, w tym również autobusem poddanym kontroli w dniu [...] stycznia 2015 r., już na przełomie października i listopada 2014r. Przy czym mylnie wskazano w tym piśmie, iż chodzi o 2015r. Wykorzystywanie innych pojazdów przez okres blisko trzech miesięcy świadczy, iż skarżąca spółka w istocie nie zachowała należytej staranności, nie kontrolowała sposobu realizacji umowy, w jaki sposób jest wykonywany przewóz przez podmiot, którym się posługiwała, a tym samym akceptowała tą sytuację. W konsekwencji należało uznać, iż nie zachodzą okoliczności – wskazane w art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.d.t. wskazujące, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się bowiem do wyjątkowych sytuacji, a mianowicie takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, w tym właściwego doboru osób, którymi się posługuje nie był w stanie przewidzieć. W związku z powyższym zasadnie organy inspekcji transportu drogowego wymierzyły skarżącej spółce karę pieniężną, określona w l.p.1.4 w załączniku nr 3 do u.t.d.. W myśl bowiem powołanego przepisu za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 800 zł.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że w dniu kontroli strona wykonywała regularny przewóz drogowy osób w ramach komunikacji publicznej, autobusem nieposiadającym ani czołowej ani też bocznej tablicy kierunkowej. Istota sporu w tej kwestii sprowadza się do tego czy w stanie prawnym obowiązującym w dacie kontroli tj. [...] stycznia 2015 r. dopuszczalne było ukaranie wykonującego przewóz drogowy z zastosowaniem sankcji określonej w lp. 2.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d., a więc za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego – kara 5000 zł, czy też tablice kierunkowe informujące o trasie przejazdu autobusu należy zaliczyć do jego wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem pasażerów określonego rodzaju - ewentualna sankcja określona w l.p. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. – kara wynosi 2000 zł .

Niewątpliwie punktem wyjścia do dokonania wykładni przepisów prawa znajdujących zastosowanie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy jest odwołanie się do treści art. 66 ust.1 p.r.d. . Przepis ten stanowi, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być zbudowany, wyposażony i utrzymany tak, aby korzystanie z niego nie naruszało warunków określonych w punktach od 1 do 6 ustępu 1 art. 66 p.r.d. Zamieszczając powołany wyżej przepis prawa w dziale III zatytułowanym "Pojazdy" w rozdziale 1 zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdów" tym samym wskazano, że obowiązki związane z budową pojazdów ich wyposażeniem i utrzymaniem należy objąć wspólnym pojęciem-warunków technicznych pojazdów. Jednocześnie w art. 66 ust.5 p.r.d. ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw transportu do wydania w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Obrony Narodowej rozporządzenia określającego warunki techniczne pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Wykładnia przepisów nie może nie uwzględniać przyjętej przez prawodawcę systematyki tegoż aktu prawnego. W tym miejscu należy przypomnieć, że istnienie reguł wykładni systemowej wiąże się z faktem, iż zbiór norm prawnych obowiązujących w danym porządku prawnym winien być spójny i uporządkowany. W uchwale z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt I KZP 53/99 Sąd Najwyższy - odwołując się do wykładni systemowej - stwierdził, że "ustalając znaczenie przepisu prawnego interpretator powinien brać pod uwagę systematykę wewnętrzną aktu prawnego, w którym przepis ten mieści się i powinien przyjmować, że system prawa jest w jakimś sensie całością jednolitą i harmonijną. Do wykładni systemowej wewnętrznej nawiązuje także NSA w uchwale z 2 lipca 2001 r. sygn. akt FPS 3/01, wskazując, że wykładnia ta sprowadza się do wyjaśnienia treści normy prawnej w związku z jej usytuowaniem w danym akcie prawnym i w powiązaniu z innymi jego przepisami.

W związku z powyższym należy zauważyć, iż dział III rozporządzenia MI zatytułowany "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" obejmuje 13 rozdziałów, z czego przepisy prawa zawarte w czterech pierwszych rozdziałach odnoszą się swym zakresem do wszystkich pojazdów samochodowych i przyczep, a przepisy prawa zawarte w rozdziałach od 5 do 13 działu III rozporządzenia MI odnoszą się do wskazanych szczegółowo rodzajów pojazdów. Oznacza to, że autobusy winny spełniać warunki techniczne określone w przepisach działu III rozdział 1-4 rozporządzenia MI, a nadto winny spełniać dodatkowe warunki określone w rozdziale 5 działu III tego aktu wykonawczego. W związku z powyższym zauważyć należy, że mimo, iż przepis § 18 ust.1 oraz § 21 ust.1 rozporządzenia MI odwołuje się do wyposażenia autobusu, to jednak uwzględniając poczynione wyżej uwagi, stwierdzić należy, że ustawodawca zawarł w tych przepisach prawa dodatkowe warunki techniczne, jakie spełnić winien autobus uczestniczący w ruchu po drogach publicznych. Ponadto podkreślić trzeba, że w rozdziale 2 działu III rozporządzenia prawodawca MI zamieścił przepisy odnoszące się do wyposażenia pojazdów samochodowych oraz przyczep, które to wyposażenie stanowi o spełnieniu warunków technicznych, jakim mają odpowiadać pojazdy samochodowe oraz przyczepy, o których mowa w tym rozporządzeniu. Tak więc wyposażenie, o którym mowa w rozdziale 2 działu III rozporządzenia MI oraz wyposażenie, o którym mowa w § 18 i w § 21 rozporządzenia MI określa w sposób szczegółowy warunki techniczne jakie winien spełniać autobus.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że skoro, stosownie do treści § 18 ust.1 pkt 13 oraz § 21 ust.1 rozporządzenia MI, autobusy regularnej komunikacji publicznej powinny być wyposażone w tablice kierunkowe, to brak tego wyposażenia rodzi skutek w postaci wykonywania przewozu regularnego w komunikacji publicznej autobusem nieodpowiadającym wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego i okoliczność ta uzasadnia zastosowanie sankcji określonej w lp. 2.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Powyższe stanowisko jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego aktualnie jednolite ( por. wyroki NSA z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1173/10, z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt II GSK 904/13, z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II GSK 1615/14 , z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn.. akt II GSK 1100/14 oraz dnia 10 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1620/14 ).

Przywołane przez skarżącą w uzasadnieniu skargi na poparcie jej stanowisko wyroki WSA w Krakowie i WSA w Kielcach, zostały uchylone odpowiednio wspomnianym wyrokami NSA w sprawach o sygn. akt II GSK 1620/14 i II GSK 1100/14 ). Natomiast wyrok WSA w Olsztynie uprawomocnił się bez wywiedzenia skargi kasacyjnej.

Zwrócić również należy uwagę, że wskazane powyżej wyroki w sprawach o sygn. akt II GSK 1615/14 i II GSK 1100/14 zapadły w stanie prawnym analogicznym jak w niniejszej sprawie, a w szczególności po zmianie obejmującej m.in. załącznik nr 3 do ustawy (mowa tu o lp. 2.5.1 i 2.5.2). Zmiana przepisu prawa, o której tu mowa, wprowadzona została ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2011 r. Nr 244 poz. 1454) z mocą obowiązująca od 1 stycznia 2012 r. Po zmianie ustawy, we wskazanym zakresie, naruszenie w punkcie 2. 5 załącznika nr 3 wyszczególnione zostało poprzez określenie: wykonywanie przewozu autobusem, który: - 2.5.1. - nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego – wysokość kary 5.000 zł; 2.5.2. – nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii osób – wysokość kary 2.000 zł.

Należy zwrócić uwagę, że przepis zawarty w lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.d.t. mówi wyłącznie o wyposażeniu i oznakowaniu autobusu w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów, co nie zachodziło w niniejszej sprawie. Mimo, iż w rzeczywistości przewożone były jedynie dzieci do przedszkola i szkoły, jednakże w ramach ogólnodostępnego regularnego przewozu. Dzieci korzystały bowiem z biletów miesięcznych z pierwszeństwem przejazdu przed pozostałym pasażerami .

Nie budzi zatem wątpliwości, że tablica kierunkowa nie jest elementem wyposażenia należącym do tej kategorii, nie jest bowiem związana z przewozem określonej kategorii pasażerów. Stąd też stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2015 r. naruszenie polegające na braku tablic kierunkowych prawidłowo zakwalifikowano jako podlegające karze z punktu 2.5.1. załącznika nr 3 do u.d.t.

Również w zakresie powyższego naruszenia skarżąca spółka nie wykazała okoliczności, o których mowa w art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.d.t., które uzasadniałyby umorzenie postępowania. Z oświadczenia W.T. wynikało, iż w istocie skarżąca nie udostępniła mu tablic kierunkowych, co spowodowane było ich wymianą. Na dowód czego załączył oświadczenie dyrektora skarżącej spółki z dnia [...] maja 2015 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.