Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 213/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 21 lipca 2022 r. nr IFXIV.7840.11.19.2022 w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1458/22 1. uchyla postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1458/22; 2. oddala skargę na decyzję Wojewody Śląskiego.


UZASADNIENIE

Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1458/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. M. (dalej "strona" lub "skarżąca") na decyzję Wojewody Śląskiego (dalej: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") z dnia 21 lipca 2022 r. nr IF.XIV.7840.11.19.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W dniu 20 lutego 2024 r. skarżąca reprezentowana przez profesjonalną pełnomocniczkę, na podstawie m.in. art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz.U z 2024 r., poz. 935) – dalej: "p.p.s.a.", wniosła skargę o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Wniosła o uwzględnienie skargi o wznowienie oraz o uchylenie postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2022 r.

Pełnomocnik skarżącej podniosła w uzasadnieniu skargi, że opiera ją na zarzucie naruszenia art. 65 i art. 74a p.p.s.a., albowiem wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało wysłane na niewłaściwy adres, tak samo postanowienie z dnia 19 grudnia 2022 r. zostało wysłane na adres niewłaściwy - co pozbawiło skarżącą możliwości działania w sprawie.

Wskazała, że w sprawie Sąd wysłał wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi na adres wadliwy tj. na adres ePUAP: [...] podobnie postanowienie z dnia 19 grudnia 2022 r. W jej ocenie korespondencja nie została więc doręczona pełnomocniczce skarżącej ani faktycznie, ani nie jest możliwe przyjęcie fikcji doręczenia. Skarżąca w ogóle nie używała ww. adresu w sprawie, w tym nie kierowała korespondencji z tego adresu do organu. Właściwym adresem ePUAP powinien być adres [...] co wynika z akt sprawy (k.25). Takie działanie Sądu pozbawiło skarżącą możliwości działania w sprawie.

Skarżąca zaznaczyła, że wiedzę o postanowieniu z dnia 19 grudnia 2022 r. powzięła z treści pisma z dnia 14 listopada 2023r., doręczonego na prawidłowy adres pełnomocniczki w dniu 21 listopada 2023 r.

Zaskarżona przez stronę decyzja Wojewody śląskiego zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 24 sierpnia 2021 r. E. B., M. B., G. S. i M. S., prowadzący działalność gospodarczą pn. "M." S.C. z siedzibą w S. przy ul. [...] (dalej "M." lub "Inwestor"), zwrócili się do Starosty [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem w zabudowie szeregowej - budynek [...] w T. przy ul. [...] na działce ewidencyjnej numer 1.

Starosta wszczął postępowanie w sprawie wniosku i pismami z dnia 22 października 2021 r. oraz 3 listopada 2021 r. przekazał inwestorowi uwagi stron postępowania. Uwagi stron odnosiły się do: sposobu zagospodarowania wód opadowych pochodzących z własnych powierzchni utwardzonych i przedstawienia sposobu zapobieżenia zalewania wodami opadowymi działek sąsiednich; wyliczenia powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej w tym także po ewentualnym przyszłym podziale nieruchomości ewidencyjnej numer 1; usytuowania dróg dojazdowych; wymiarów dróg dojazdowych, miejsc postojowych, dojść do budynków, placów gospodarczych i tarasów; błędnie wyznaczonej linii zabudowy; niezachowania odległości projektowanych budynków od granicy obszaru kolejowego; nakazu utrzymania dla nowo realizowanych budynków w formie szeregowej parametrów stanowiących o ich jednolitym charakterze; zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; negatywnego oddziaływania maszyn budowlanych i pojazdów transportu materiałów budowlanych na drogę gminną wewnętrzną.

Inwestor w pismach z dnia 26 października 2021 r. i 18 listopada 2021 r. odpowiedział na uwagi oraz wątpliwości stron postępowania.

Postanowieniami z dnia 27 września 2021 r. i 4 listopada 2021 r. organu I instancji Inwestor został zobowiązany do uzupełnienia dokumentacji projektowej.

Inwestor uzupełnił wniosek zgodnie z powyższymi postanowieniami i dokonał także zmian w projekcie architektoniczno-budowlanym w zakresie zagospodarowania terenu oraz ochrony nieruchomości sąsiednich przed zalewaniem wodami opadowymi.

W związku z art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283) – dalej: "u.i.o.ś." organ I instancji zweryfikował również możliwość oddziaływania wnioskowanej inwestycji na obszar [...] - [...] stwierdzając brak jej wpływu na ww. obszar. Ustalił także, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującymi przepisami oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dzielnic [...] miasta T. - [...], R., S. i osiedle "[...]" uchwalonym przez Radę Miasta T. uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. i ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego nr [...] z [...] r., pod poz. [...] (dalej: "m.p.z.p."). Inwestycja prowadzona jest na wyodrębnionym terenie oznaczonym w planie symbolem [...].

Zgodnie z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: "k.p.a.", organ I instancji zawiadomił strony o zgromadzonym materiale dowodowym, a następnie decyzją z dnia 4 lutego 202 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Inwestorowi.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyli E. K. i J. K. i zarzucili jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 28, § 29, § 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) – dalej "rozporządzenie WT", oraz art. 61 ustawy z dnia 7 lipc[...]994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351) – dalej: "P.b.". Zarzucili także naruszenie art. 9 i art.10 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania zwrócili szczególną uwagę na problem odwodnienia terenu planowanej inwestycji i możliwość zalewania należącej do nich posesji. Zakwestionowali także stwierdzenie organu I instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji o "ciągłym dialogu" pomiędzy osobami wnoszącymi uwagi a Inwestorem.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła także skarżąca, która zarzuciła jej naruszenie

1) przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest:

a) art. 6, 7, 7b, 8, 77, k.p.a. - na skutek błędnego, a nadto zbyt pobieżnego, niestarannego i niewnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, albowiem organ analizując dokumentację projektową uwzględnił wyłącznie wielkość jednego fragmentu inwestycji (l segmentu) pomijając pozostałe elementy inwestycji (pozostałe segmenty) - co jest nieusprawiedliwione, skoro cała inwestycja będzie realizowana razem, w bezpośrednim sąsiedztwie i stanowi jeden kompleks budynków szeregowych (w efekcie organ nie zweryfikował prawidłowo wymagań w zakresie ochrony środowiska);

- organ I instancji nie zweryfikował danych dotyczących powierzchni biologicznie czynnej, w tym zwłaszcza zaliczenia do tej powierzchni terenu zajętego przez tzw. geokratę, miejsca parkingowe, dojścia oraz dojazdy do budynków - gdy tymczasem okoliczności te wymagały szczególnie wnikliwej analizy, albowiem wartości podane przez inwestora znajdują się na granicy dopuszczalnej przez plan miejscowy;

- organ I instancji w sposób wadliwy ustalił, że dokumentacja projektowa jest prawidłowa (zgodna z planem miejscowym, a w zakresie dotyczącym planu zagospodarowania terenu - z normami technicznymi) - gdy tymczasem jest to ustalenie nieprawidłowe (co dotyczy zwłaszcza dojść i dojazdu do budynku, miejsc parkingowych, skoro miejsca parkingowe są zlokalizowane w obrębie dojazdów i dojść, a więc dochodzi do niedopuszczalnego "dublowania" funkcji danego terenu);

b) art. 107 § 3 k.p.a. na skutek braku kompletnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i ograniczenia się organu do powtórzenia w sposób skrótowy ustawowych zwrotów, bez odniesienia się do konkretnych założeń projektu budowlanego i bez dokonania oceny spełnienia wszystkich przesłanek z art. 35 ust. 1 P.b. wymaganych do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

2) przepisów prawa materialnego, to jest:

a) art. 35 ust. 1, 3 i 4 P.b., na skutek:

- wydania decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową i udzielającą pozwolenia na budowę, gdy tymczasem projekt budowlany narusza przepisy prawa co obligowało organ do wydania decyzji odmownej;

- poprzez niesprawdzenie/nieuzasadnienie wszystkich wymaganych tym przepisem przesłanek uzasadniających wydanie decyzji, a jedynie ograniczenie się do ogólnikowych sformułowań w uzasadnieniu (co oznacza, że niemożliwym do ustalenia jest co podlegało kontroli organu);

b) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 10 ust. 2 pkt 3) i ust. 3 oraz § 110 ust. 1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...]r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnic [...] miasta T. – [...], R., S. i osiedle "[...]" na skutek zaaprobowania inwestycji, pomimo iż jest ona niezgodna z ww. normą planu miejscowego, zgodnie z którą:

- zabudowa szeregowa powinna posiadać parametry o jednolitym charakterze, gdy tymczasem planowana inwestycja tego warunku nie spełnia, bowiem poszczególne segmenty istotnie się różnią (np.: segment [...] istotnie się różni od segmentu [...], [...], segmentu [...] i [...] oraz segmentów [...]) - należy przy tym podkreślić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie przedstawił żadnych rozważań na ten temat (tak jak wskazano, organ ograniczył się do wpisania lakonicznych, krótkich formułek);

- powierzchnia biologicznie czynna nie wynosi 40% (ale jest mniejsza);

- linia zabudowy powinna być dostosowana do budynków sąsiednich - co nie ma miejsca w przypadku przedmiotowej inwestycji (co dodatkowo również w ogóle nie jest rozważane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji).

c) § 3 pkt 22 rozporządzenia WT - na skutek braku przedstawienia w projekcie danych do wyliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, czyli braku odniesienia powierzchni niezabudowanej do powierzchni całkowitej działki (przy czym w projekcie brak danych co do powierzchni niezabudowanej, czyli powierzchni całkowitej działki pomniejszonej o powierzchnię zabudowy (wszystkie budynki po obrysie), powierzchnię dróg, chodników, placów utwardzonych, parkingów itp. powierzchnię budowli (studzienki kanalizacyjne, studzienki rewizyjne, pompy ciepła, itp.). W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując odwołania organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione i decyzją z dnia 21 lipca 2022 r. opisaną na wstępie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przedstawił zasadniczą treść złożonych odwołań a następnie w ramach ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z art. 35 ust.1 P.b. zweryfikował prawidłowość wnioskowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego.

Oceniając zgodność planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego, tutejszy organ odwoławczy ustalił, że budynek mieszkalny jednorodzinny objęty zaskarżoną decyzją stanowi jeden z dwunastu segmentów zaprojektowanych w formie zabudowy szeregowej (w trzech szeregach), na działce nr 1 przy ul. [...] w T.. Jak wynika z przedłożonego projektu planowany budynek ([...]) jest częścią zamierzenia inwestycyjnego realizowanego w dwóch etapach. Przedmiotowa inwestycja ma powstać na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dzielnic [...] miasta T. - [...], R., S. i osiedle "[...]". Zgodnie z ustaleniami ww. uchwały - inwestycja zlokalizowana została na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w strefie oznaczonej symbolem [...], której podstawowe przeznaczenie obejmuje m.in. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w tym w formie zabudowy szeregowej. Zdaniem Wojewody planowana inwestycja jest zgodna z ustalonym w m.p.z.p przeznaczeniem terenu i spełnia wymagania w zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym również tych dotyczących utrzymania jednolitego charakteru projektowanej zabudowy szeregowej.

W zakresie zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym przepisami rozporządzenia WT, organ odwoławczy uznał, że budynek mieszkalny będący przedmiotem inwestycji usytuowany został na działce z zachowaniem wymogów § 12 rozporządzenia WT w zakresie odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. W jego ocenie spełnia on również pozostałe wymagania rozporządzenia, w tym przepisów §§ 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozrządzenia WT. Ponadto dołączony projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności i legitymujące się aktualnym na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem potwierdzającym przynależność projektantów do właściwych izb samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Wojewoda stwierdził także, że projekt spełnia wymogi przepisów, o których mowa w art. 34 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 P.b., a także przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.) – dalej: "rozporządzenie MT". Przedłożony projekt budowlany jest kompletny, w tym również w zakresie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Prawidłowość sporządzenia dokumentacji projektowej potwierdza, zdaniem organu odwoławczego, oświadczenie (wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) złożone przez projektantów. Inwestor złożył także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane (art. 32 ust. 4 P.b.).

W wyniku analizy materiału dowodowego sprawy organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do odmowy udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwoławczych sformułowanych przez skarżącą Wojewoda uznał, że przedłożona dokumentacja projektowa dotycząca budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej ([...]) pozwala na sprawdzenie projektu budowlanego budynku objętego wnioskiem jak i na ocenę całego przedsięwzięcia zaplanowanego przez inwestorów na działce nr 1, tj. zespołu 12 budynków w zabudowie szeregowej. Zawarty w projekcie bilans terenu uwzględnia wszystkie elementy projektowanego zagospodarowania i spełnia wymogi ustaleń m.p.z.p. oraz przepisów techniczno-budowlanych. Wyjaśnił - powołując się na definicję terenu biologicznie czynnego zawartą w § 3 pkt 22 rozporządzenia WT - że powierzchnia geokraty (umożliwiająca naturalną wegetację roślin) może być wliczana do powierzchni biologicznie czynnej, dlatego też przyjęcie w projekcie takiego rozwiązania uznać należy za dopuszczalne.

Organ odwoławczy nie podzielił zastrzeżeń skarżącej dotyczących usytuowania planowanych miejsc parkingowych, ponieważ miejsca te zaprojektowane zostały na wyłączne potrzeby użytkowników projektowanych budynków, a ich liczba i usytuowanie odpowiadają wymogom § 18 i § 19 rozporządzenia WT. W kwestii zarzutu odwołania dotyczącego jednolitości charakteru budynków wnioskowanej inwestycji organ odwoławczy stwierdził, w jego ocenie wszystkie zaprojektowane budynki mają jednolity charakter, zarówno pod względem pełnionej funkcji mieszkalnej jednorodzinnej, jak i pod względem formy - zabudowa szeregowa, dwukondygnacyjna, utrzymana w jednolitej kolorystyce, z użyciem tych samych materiałów wykończeniowych. W zakresie zarzutu skarżącej, dotyczącego braku należytego rozpatrzenia przez organ I instancji całości materiału dowodowego wyjaśnić należy, że w ocenie tutejszego organu Starosta [...] - pomimo faktycznej lakoniczności uzasadnienia - prawidłowo i kompleksowo rozpatrzył materiał dowodowy przedmiotowej sprawy, w wyniku czego wydał prawidłową, zgodną z przepisami prawa decyzję kończącą niniejsze postępowanie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu J. K. i E. K. dotyczących kwestii odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji organ odwoławczy powołał się na treść § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia MT oraz § 28 ust. 2 rozporządzenia WT i uznał jej za nieuzasadnione.

W konsekwencji ponownej analizy materiału dowodowego sprawy Wojewoda uznał, że usytuowanie budynku [...] jak i pozostałych planowanych segmentów zaprojektowane zostało z poszanowaniem uzasadnionych interesów stron postępowania, a w sprawie nie zaistniały nieprawidłowości, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z decyzją Wojewody nie zgodziła się skarżąca reprezentowana przez profesjonalną pełnomocniczkę i wywiodła skargę do WSA w Gliwicach. W skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, tj. materiałów znajdujących się w dokumentacji projektowej, w tym w zakresie miejsc parkingowych, powierzchni biologicznie czynnej, czy linii zabudowy - czego skutkiem było nieprawidłowe stwierdzenie o rzekomej prawidłowości tej dokumentacji projektowej;

2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. na skutek nie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów odwołania i pominięcie części zarzutów (to jest zarzutu dotyczącego ustalenia niewłaściwej linii zabudowy, zarzutu, iż miejsca parkingowe "dublują" powierzchnię dojść i dojazdów, a nadto są zlokalizowane w taki sposób, że nie ma możliwości z nich wyjechać, zarzutu z pkt 2 lit, a) i c) uzupełnienia skargi) - w sytuacji gdy zgodnie z powołanymi normami organ odwoławczy zobowiązany jest szczegółowo odnieść się do wszystkich zarzutów odwołania;

3) art. 11 k.p.a., i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zrealizowania przez organ odwoławczy zasady przekonywania i całkowite pominięcie części zarzutów odwołania (wskazanych wyżej), a co do pozostałych zarzutów ograniczenie się do ogólnikowych, niezwykle lakonicznych stwierdzeń, które nie rozstrzygają istoty zarzutów (przykładowo, na zarzut dotyczący "dublowania" miejsc postojowych i dojść i dojazdów do budynku oraz braku możliwości wyjazdu z miejsc parkingowych organ stwierdza lakonicznie, że lokalizacja miejsc parkingowych jest zgodna z normami);

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 35 ust. 1, 3 i 4 P.b., na skutek:

- wydania decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową i udzielającą pozwolenia na budowę, gdy tymczasem projekt budowlany narusza przepisy prawa - co obligowało organ do wydania decyzji odmownej;

- poprzez niesprawdzenie/nieuzasadnienie wszystkich wymaganych tym przepisem przesłanek uzasadniających wydanie decyzji, a jedynie ograniczenie się do ogólnikowych sformułowano w uzasadnieniu (co oznacza, że niemożliwym do ustalenia jest co podlegało kontroli organu):

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 10 ust 2 pkt 3) i ust. 3 oraz § 110 ust. m.p.z.p. na skutek zaaprobowania inwestycji, pomimo iż jest ona niezgodna z ww. normą planu miejscowego, zgodnie z którą:

- zabudowa szeregowa powinna posiadać parametry o jednolitym charakterze - tymczasem planowana inwestycja tego warunku nie spełnia, bowiem poszczególne segmenty istotnie się różnią (np. segment [...] istotnie się różni od segmentu [...], [...], segmentu [...] i [...] oraz segmentów [...]) - należy przy tym podkreślić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie przedstawił żadnych rozważań na ten temat (tak jak wskazano, organ ograniczył się do wpisania lakonicznych, krótkich formułek);

- powierzchnia biologicznie czynna nie wynosi 40% (ale jest mniejsza);

- linia zabudowy powinna być dostosowana do budynków sąsiednich - co nie ma miejsca w przypadku przedmiotowej inwestycji (co dodatkowo również w ogóle nie jest rozważane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji).

3) § 3 pkt 22 Rozporządzenia WT - na skutek braku przedstawienia w projekcie danych do wyliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, czyli braku odniesienia powierzchni niezabudowanej do powierzchni całkowitej działki (przy czym w projekcie brak danych co do powierzchni niezabudowanej, czyli powierzchni całkowitej działki pomniejszonej o: powierzchnię zabudowy (wszystkie budynki po obrysie), powierzchnię dróg, chodników, placów utwardzonych, parkingów itp. powierzchnię budowli (studzienki kanalizacyjne, studzienki rewizyjne, itp.))

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego;

2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z kwotą 17,00 zł uiszczoną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,

3) na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z pism M. z dnia 8 października 2021 r. oraz z dnia 28 marca 2022 r. - na okoliczność, iż ul. [...] nie jest drogą publiczną i że nie zostały wyznaczone parametry tej drogi.

W uzasadnieniu skargi pełnomocniczka skarżącej powieliła argumenty jakie zostały podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia z dnia 19 grudnia 2022 r. tut. Sąd odrzucił skargę skarżącej.

Na rozprawie w dniu 22 lipca 2024 r. pełnomocniczka uczestnika postępowania P. S.A w W. wniosła o oddalenie skargi o wznowienie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego uregulowana została w Dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 271 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Natomiast art. 281 p.p.s.a. stanowi: na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.

W niniejszej sprawie skarga o wznowienie została uwzględniona, jako że Sąd stwierdził zarówno wystąpienie ustawowej podstawy wznowienia, jak i zachowanie terminu do wniesienia skargi. Sąd z uwagi na ekonomikę postępowania połączył badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.

Skarżąca jako podstawę wznowienia podała, że zarówno wezwanie do uzupełnienia braków skargi jak i postanowienie o odrzuceniu skargi doręczone zostały przez Sąd na niewłaściwy adres epuap jej pełnomocniczki. Sąd badając akta sprawy potwierdza, że korespondencja z pełnomocniczką skarżącej wysyłana była na niewłaściwy adres wynikający z błędnej informacji udzielonej przez organ odwoławczy. Z Urzędowego Poświadczenia Odbioru z dnia 29 sierpnia 2022 r. znajdującego się w aktach sprawy (k.25) wynika bezspornie, że Sąd dysponował dokumentem potwierdzającym prawidłowy adres do doręczeń pełnomocniczki skarżącej. Został również dotrzymany termin do złożenia skargi o wznowienie. Strona skarżąca podniosła, że o postanowieniu z dnia 19 grudnia 2022 r., dowiedziała się w dniu 21 listopada 2023 r. Twierdzenia te znajdują potwierdzenie w aktach sprawy wznawianego postępowania o sygn. II SA/Gl 1458/2 (k.86). Skarga o wznowienie postępowania złożona została w dniu 20 września 2024 r. W świetle powyższego zachodzą podstawy z art. 271 pkt 2 p.p.s.a do wznowienia postępowania oraz zachowany został trzymiesięczny termin wynikający z art. 277 p.p.s.a.

Z tego względu, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a, który stanowi, że po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd oddala skargę o wznowienie albo ją uwzględnia stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza, orzeczono jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Ponieważ Sąd po rozważeniu stanu sprawy połączył badanie dopuszczalności wznowienia z jej rozpoznaniem dokonał również oceny zasadności skargi i uznał, że jest ona nieuzasadniona.

Sąd ponownie dokonał wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego przede wszystkim w zakresie podniesionych w skardze zarzutów.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego linii zabudowy Sąd uważa go za nieuzasadniony. Z treści § 110 m.p.z.p. wynika, że

"1. Minimalna odległości nowo - realizowanej zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni ulic (z dopuszczeniem odstępstw wynikających z przepisów szczególnych) z wymogiem dostosowania jej do linii zabudowy budynków sąsiednich wynosi:

1) od ulic oznaczonych symbolami: [...] ([...]), [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...]): 10m z uwzględnieniem pkt 2,

2) od ulic oznaczonych symbolami: [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...], ul. [...]), [...](ul. [...], ul. [...]), [...] ([...]), [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...] od skrzyżowania z [...] do skrzyżowania z ul. [...]): 8 m z uwzględnieniem pkt 2,

3) od pozostałych ulic publicznych nie wymienionych w pkt 1 i 2 minimalna odległość wynosi 6 m z uwzględnieniem pkt 2.

2. Na terenach o oznaczonych graficznie liniach zabudowy obowiązują powyższe linie."

Z treści powyższego przepisu m.p.z.p., wynika, że dotyczy on dróg publicznych. Ulica [...] przy której znajduje się działka należąca do Inwestora oraz do skarżącej nie ma statusu drogi publicznej, na co zwróciła również uwagę sama skarżąca. Pomimo więc, że przepis dotyczy tylko dróg publicznych i nakazuje wyznaczanie linii zabudowy od krawędzi jezdni, Inwestor z poszanowaniem tego przepisu wyznaczył linię zabudowy dla planowanej inwestycji od krawędzi istniejącej drogi wewnętrznej, mimo iż nie ma ona jezdni. Również w ocenie Sądu sposób jej wyznaczenia przez Inwestora a dotyczący istniejących już budynków przy ul. [...] nie budzi wątpliwości Sądu. Sąd zgadza się z wykładnią przepisów m.p.z.p. dokonaną przez inwestora, że zgodnie z zapisem w planie miejscowym może ona zostać wyznaczona w oparciu o budynki sąsiednie, niekoniecznie znajdujące się bezpośrednio na działce sąsiadującej z terenem inwestycji. Sposób wyznaczenia linii zabudowy potwierdza załącznik mapowy nr 3 znajdujący się w aktach sprawy oraz dane i wyjaśnienia przedstawione przez Inwestora w piśmie z dnia 18 listopada 2021 r.

W zakresie prawidłowości wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej Sąd nie dostrzegł nieprawidłowości w jej wyliczeniu zawartym w aktach sprawy (pismo Inwestora z dnia 18 listopada 2021 r. i złącznik nr 3 do tego pisma). Skarżąca poza wskazaniem, że w jej ocenie jest ona mniejsza niż 40% nie przedstawiła żadnych wyliczeń uzasadniających to twierdzenie w oparciu o wskazany w skardze § 3 pkt 22 rozporządzenia WT. Sąd zgadza się z twierdzeniem organu odwoławczego, również w oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 348/16), że tzw. geokratę można zaliczać do powierzchni biologicznie czynnej. Przywołany przepis rozporządzenia uprawnia do zaliczenia powierzchni terenu urządzonego jako trawnik do powierzchni biologicznie czynnej, jeżeli został spełniony podany w nim warunek - to znaczy nawierzchnia ziemna została urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację. W szczególności nie podaje się w nim innych warunków, od których spełnienia mogłoby być uzależnione zaliczenie powierzchni terenu z nawierzchnią ziemną do powierzchni terenu biologicznie czynnego, np. sposobu użytkowania tej powierzchni. Pogląd, iż zastosowanie geokraty dla funkcji ciągu jezdnego lub parkingu powoduje, że teren nie może być wliczony do powierzchni biologicznie czynnej, ponieważ zaburzona zostaje naturalna wegetacja roślin, stanowi próbę rozszerzającej interpretacji tego przepisu. Cytowany przepis nie upoważnia do formułowania dodatkowych warunków np. sposobu użytkowania terenu. W aktach sprawy znajduje się certyfikat zastosowanej w projekcie Inwestora geokraty G4 potwierdzający, że powierzchnia biologicznie czynna przy wypełnieniu zapewniającym wegetację roślin wynosi 88%.

Odnośnie ilości i umiejscowienia miejsc postojowych Sąd również nie dostrzegł na podstawie znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji nieprawidłowości w ich usytuowaniu lub "dublowaniu" powierzchni dojść i dojazdów. Z graficznego projektu (planu) zagospodarowania terenu wynika jednoznacznie, że miejsca postojowe segmentów znajdują się na wjeździe na posesję tuż przez wjazdem do garażu. Analiza tego dokumentu prowadzi do wniosku, że w żadnym przypadku ich usytuowanie nie uniemożliwia wyjazdu z posesji lub blokuje innym taki wyjazd. Skarżąca nie wskazała w jakim zakresie przedstawiony przez Inwestora projekt inwestycji narusza przepisy prawa w zakresie umiejscowienia miejsc postojowych.

W przedmiocie zapisu planu dotyczącego zabudowy szeregowej Sąd podobnie jak organ odwoławczy uznał, że projektowana zabudowa nie narusza § 10 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p. Sad zwraca uwagę, że ten przepis m.p.z.p. brzmi następująco:

"Na terenach, o których mowa w ust.1 obowiązuje nakaz:

a) dla nowo realizowanych oraz oznaczonych graficznie na rysunku planu zespołów budynków mieszkalnych w formie szeregowej obowiązuje nakaz utrzymania parametrów stanowiących o ich jednolitym charakterze tj.: wysokości, geometrii dachu, kolorystyki elewacji, kształtu i wielkości otworów okiennych i drzwiowych oraz materiałów wykończeniowych elewacji i ogrodzeń),".

Z treści cytowanego przepisu wynika, że dotyczy on nakazu utrzymania enumeratywnie wymienionych w tym przepisie parametrów. Skarżąca nie wskazała, że segmenty nie spełniają któregoś z parametrów. Z dokumentacji wynika, że wysokość segmentów, geometria dachu i pozostałe parametry są spełnione. Sąd zauważa, że wielkość segmentów nie jest parametrem określonym w tym przepisie.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że powyższe zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd zgadza się ze skarżącą, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego było w niektórych kwestiach zbyt lakoniczne niemniej jednak zakres tego naruszenia nie był istotny i nie miał wpływu na prawidłowość wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.