Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 1/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 i  art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku F. S. o wymierzenie grzywny Komendantowi Straży Miejskiej Wrocławia za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Komendantowi Straży Miejskiej Wrocławia grzywnę w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; II. zasądzić od Komendanta Straży Miejskiej Wrocławia na rzecz F. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2024 r. F. S. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Komendantowi Straży Miejskiej Wrocławia (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 22 grudnia 2023 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że w dniu 22 grudnia 2023 r. złożyła przez e-PUAP skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 grudnia 2023 r. Do dnia złożenia wniosku skarga ta nie została przekazana do Sądu. Skarżący podkreślił, że obowiązek przekazania złożonej skargi na bezczynność organu istnieje niezależnie od tego, czy wnioskodawca otrzymał sporządzoną następnie odpowiedź. Strona zaznaczyła, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznacznie, iż sam fakt przekazania skargi do sądu nie wyłącza możliwości nałożenia na organ grzywny, a jedynie uzależnia się od niego wysokość wymierzonej grzywny. Do wniosku załączono skargę z dnia 22 grudnia 2023 r. oraz Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia, z którego wynika, że skarga została wniesiona do organu przez e-PUAP w dniu 22 grudnia 2023 r.

W odpowiedzi na wniosek z dnia 22 stycznia 2024 r. organ wskazał, że zarówno skargę, jak i odpowiedź na skargę, przekazał do Sądu w terminie, tj. w dniu 18 stycznia 2024 r., w związku z czym wniosek o wymierzenie grzywny uznać należy za bezprzedmiotowy.

Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 grudnia 2023 r. (w postaci skanu dokumentu) została przekazana przez organ do tutejszego Sądu wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 18 stycznia 2024 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 48/24.

W dniu 5 lutego 2024 r. - w odpowiedzi na wezwanie Sądu - organ przesłał akta administracyjne sprawy oraz podał pełny adres e-PUAP skarżącego. Pomimo wezwania, organ nie nadesłał oryginału skargi stanowiącej załącznik do pisma przewodniego strony z dnia 22 grudnia 2023 r. zatytułowanego "Skarga na bezczynność", a jedynie sam skan ww. pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 u.p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 u.p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a.

Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 u.p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 u.p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępne w bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze, że przedmiotem niniejszej sprawy jest nieprzekazanie skargi z zakresu dostępu do informacji publicznej, należało wziąć pod uwagę treść art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), będącego przepisem szczególnym w odniesieniu do u.p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Podkreślić należy, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 u.p.p.s.a., ma charakter mieszany dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Czynność przekazania skargi do sądu administracyjnego jest czynnością z zakresu postępowania sądowego w sprawie sądowoadministracyjnej i ma istotny wpływ na sprawność tego postępowania.

Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.) - to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym zadziałać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego.

W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że organ nie wywiązał się z ustawowego obowiązku przekazania do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Jak wynika z przedłożonego przez wnioskodawcę do akt sprawy Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia, skarga została wniesiona przez stronę do organu przez e-PUAP w dniu 22 grudnia 2023 r. Tym samym, zgodnie z treścią art. 21 pkt 1 u.d.i.p., organ powinien był przekazać skargę do Sądu w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia, tj. najpóźniej w dniu 8 stycznia 2024 r., czego jednak nie uczynił. Skarga (w postaci zeskanowanego przez organ dokumentu uniemożliwiającego weryfikację prawidłowości podpisu strony) została przekazana do tutejszego Sądu przez organ dopiero w dniu 18 stycznia 2024 r. wraz z odpowiedzią na skargę. Akta sprawy zostały natomiast nadesłane (na wezwanie Sądu) w dniu 5 lutego 2024 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości stu złotych. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze treść wniosku, charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), okres zwłoki organu (10 dni), jak również fakt, że skarga (w formie skanu dokumentu) wraz z odpowiedzią na skargę została przekazana dopiero wskutek złożenia przez stronę wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sąd wziął również pod uwagę okoliczność, że pomimo dwukrotnych wezwań, organ nie nadesłał oryginału skargi w postaci załącznika do pisma przewodniego strony z dnia 22 grudnia 2023 r.

Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 u.p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 u.p.p.s.a.