Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1299/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 680/21 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2021 r. nr SKO-4203/26/2021 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 680/21, oddalił skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2021 r. nr SKO-4203/26/2021 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia:

I

Pismem z dnia 19 czerwca 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w W., zawiadomił Prezydenta Miasta Bydgoszczy o przekroczeniu przez M.B. (dalej: skarżący, strona) w dniu [...] czerwca 2020 r. dozwolonej prędkości na obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2020 r. Prezydent Miasta Bydgoszczy - działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1268 ze. zm.; dalej: ustawa o kierujących pojazdami lub u.k.p.) - orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B na okres 3 miesięcy, licząc od dnia 19 czerwca 2020 r. do dnia 19 września 2020 r. Jednocześnie organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Następnie do Prezydenta Miasta Bydgoszczy wpłynęło zawiadomienie Komendy Miejskiej Policji w Bydgoszczy z dnia 17 września 2020 r. informujące, że w dniu [...] września 2020 r. skarżący kierował pojazdem - pomimo wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p.

Wobec powyższego decyzją z dnia 21 września 2020 r. Prezydent Miasta Bydgoszczy - działając na podstawie art. 102 ust. 1d u.k.p. - orzekł o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano stronie prawo jazdy kat. B licząc od dnia 19 czerwca 2020 r. do dnia 19 grudnia 2020 r. włącznie. Jednocześnie na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Powyższa decyzja została doręczona stronie - zgodnie z art. 43 k.p.a. w dniu 23 września 2020 r. - w trybie doręczenia zastępczego (sąsiadowi).

W dniu 18 grudnia 2020 r. do Prezydenta Miasta Bydgoszczy wpłynęło z Komendy Miejskiej Policji w Bydgoszczy kolejne zawiadomienie, z którego wynikało, że skarżący w dniu 14 grudnia 2020 r. kierował pojazdem silnikowym w okolicznościach, o których mowa w art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. (w przedłużonym okresie zatrzymania prawa jazdy). Z tego powodu Prezydent Miasta Bydgoszczy wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, a następnie decyzją z dnia 7 stycznia 2021 r. orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B wydanego dnia [...] listopada 2005 r.

Decyzją z dnia 7 stycznia 2021 r .Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Według SKO zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że skarżący kierował pojazdem w przedłużonym okresie, na który zatrzymano prawo jazdy, w konsekwencji czego organ I instancji był zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu mu uprawnień.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 21 września 2020 r., wydanej na podstawie art. 102 ust. 1d u.k.p., organ odwoławczy wyjaśnił, że zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z dnia 21 września 2020 r. wskazuje jednoznacznie, iż przesyłkę doręczono sąsiadowi, który podjął się oddania pisma adresatowi, a zawiadomienie komu pismo doręczono umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Potwierdzenie zawiera podpis odbiorcy korespondencji oraz datę, jak również pouczenie, iż w przypadku, gdy odbioru korespondencji nie podpisuje adresat, podpis osoby odbierającej korespondencję jest równoznaczny z oświadczeniem o przekazaniu korespondencji adresatowi, o czym goniec pouczył. Zdaniem organu II instancji biorąc pod uwagę treść art. 43 k.p.a. oraz treść potwierdzenia odbioru decyzji z dnia 21 września 2020 r. nie sposób uznać zasadności argumentów podniesionych przez stronę o niedoręczeniu jej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r. oddalił skargę strony.

Sąd I instancji wyjaśnił, że jak wynika z okoliczności sprawy, skarżący kierował pojazdem w przedłużonym okresie zatrzymania prawa jazdy, o którym mowa w art. 102 ust. 1d u.k.p., w związku z czym organy orzekające w przedmiotowej sprawie zasadnie uznały, że spełniona została przesłanka określona w art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p., obligująca Prezydenta Miasta Bydgoszczy do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B.

WSA nie podzielił zarzutów zawartych w skardze dotyczących wadliwości doręczenia skarżącemu decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 21 września 2020 r. - wydanej na podstawie art. 102 ust. 1d u.k.p. W tym kontekście wskazał, że warunkiem doręczenia (a także skutecznego zastosowania fikcji prawnej tzw. doręczenia zastępczego uregulowanej w przepisie art. 43 k.p.a.) jest to, aby kumulatywnie spełnione zostały stosowne przesłanki. Po pierwsze, podmiot doręczający pismo musi pozytywnie zweryfikować fakt nieobecności adresata pisma w mieszkaniu, w chwili doręczania pisma we właściwy sposób, na podstawie normy z art. 42 k.p.a. Po drugie, pismo ma zostać zastępczo doręczone dorosłemu domownikowi, dorosłemu sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Po trzecie, osoba odbierająca pismo w sposób zastępczy musi pokwitować jego odbiór w sposób zgodny z regułami wynikającymi z art. 46 k.p.a. Po czwarte wreszcie, w sytuacji gdy odbierającym pismo był sąsiad lub dozorca o doręczeniu zastępczym pisma temu sąsiadowi lub dozorcy doręczający pismo zawiadamia adresata pisma, co odbywa się poprzez umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej lub w sytuacji, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania.

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 21 września 2020 r. adresowana do skarżącego, została odebrana w dniu 23 września 2020 r. przez sąsiada z mieszkania nr [...] w tym samym budynku (skarżący zamieszkuje pod numerem [...]). Na druku potwierdzenia odbioru przesyłki znajduje się podpis sąsiada z mieszkania nr [...] oraz adnotacja doręczyciela pozwalająca na ustalenie, w jaki sposób adresat zostanie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki u sąsiada z mieszkania nr [...]. Na druku tym znajduje się podpis gońca oraz wskazano, że przesyłkę doręczono sąsiadowi, a zawiadomienie, komu pismo dostarczono umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Adnotacje te świadczą, że spełnione zostały wszystkie, określone w art. 43 k.p.a., wymogi konieczne do uznania przesyłki za skutecznie doręczoną. Doręczenie w trybie art. 43 k.p.a. ma taki sam skutek prawny jak doręczenie dokonane bezpośrednio stronie postępowania. Osoba, która odebrała pismo w trybie doręczenia zastępczego nie może skutecznie podnieść zarzutu, że nie zna treści pisma. Określony w art. 43 k.p.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się bowiem na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako sąsiad adresata i która podpisała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatce, oraz że pismo to zostało jej doręczone. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych.

II

W skardze kasacyjnej strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie wad prawnych postępowania administracyjnego, a mianowicie tego, że organ administracji naruszył przepisy k.p.a., tj.:

a) art. 6 i 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady zaufania obywateli do organów państwa wskutek czego nie zostały dokładnie zbadane wszelkie okoliczności niniejszej sprawy,

b) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której przejawem było zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z ww. przepisami, w tym w szczególności kwestii dotyczącej zastępczego doręczenia korespondencji do rąk osoby zupełnie nieznanej skarżącemu, a ponadto całkowicie bezzasadne przyjęcie, że "Nr [...] (poprawiony) wpisany przez gońca na zwrotnym poświadczeniu odbioru dotyczy mieszkania pod nr [...],

c) art. 39 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a. poprzez uznanie, że przesyłka z dnia 21.09.2020 r. została skutecznie, w sposób zgodny z przepisami k.p.a. doręczona odwołującemu się podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że nie zostały dochowane procedury doręczania korespondencji wynikające z przepisów,

d) art. 76 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zwrotne potwierdzenie odbioru korzysta z domniemania prawdziwości i stanowi dokument urzędowy, mimo iż zostało wystawione przez osobę, której upoważnienie do doręczania przesyłek nie zostało potwierdzone przez Urząd Miasta Bydgoszczy, Wydział Uprawnień Komunikacyjnych,

e) art. 109 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Bydgoszczy stronie, tj. M.B.;

2) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym przepisu art. 43 k.p.a., tj. uznanie, że do doręczenia przesyłki z dnia 21.09.2020 r. doszło w ramach tzw. doręczenia zastępczego wobec zupełnie bezpodstawnego przyjęcia, że "na druku potwierdzenia odbioru przesyłki znajduje się podpis sąsiada z mieszkania nr [...]", podczas gdy ta okoliczność absolutnie nie wynika z tego dokumentu;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie braków uzasadnienia polegające na przedstawieniu stanowiska nie mającego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym przejawiający się w przyjęciu, że w niniejszej sprawie przesyłka skierowana do skarżącego została doręczona sąsiadowi z mieszkania nr [...], a zawiadomienie komu pismo doręczono umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, podczas gdy skarżący zamieszkuje w mieszkaniu pod nr [...] i nie jest mu znana osoba o nazwisku wpisanym na zwrotnym poświadczeniu odbioru, a ponadto z tegoż dokumentu nie wynika też, że doręczenie miało miejsce sąsiadowi z mieszkania nr [...] ponieważ widniejący wpis brzmi "NR [...]" bez żadnych informacji, a ponadto znajduje się tam treść "za zgodą tel.", którą WSA oceniając stan faktyczny sprawy w ogóle nie wziął pod uwagę;

4) art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi pomimo, że skarżący w sposób bezsporny udowodnił, że nie otrzymał przesyłki z dnia 21.09.2020 r., a zwrotne poświadczenie odbioru tejże przesyłki nie może korzystać z domniemania prawdziwości z uwagi na liczne nieprawidłowości znajdujące się na tym dokumencie, takie jak choćby zapis "za zgodą tel. NR [...]", które w toku postępowania nie zostały wyjaśnione przez organ administracyjny czego dotyczą te stwierdzenia, a także okoliczności, kto się podpisał na tym dokumencie w sytuacji gdy skarżący wskazał, że nie jest mu znana osoba tam wskazana. Należy także podkreślić, iż podpis osoby rzekomo odbierającej przesyłkę skierowaną do skarżącego jest nieczytelny.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego wskutek ich błędnej wykładni lub nieprawidłowego zastosowania w niniejszej sprawie, tj. art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez cofnięcie odwołującemu się uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, kat. B nr [...] mimo braku podstaw prawnych.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Przede wszystkim za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., sformułowany w pkt I ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny oddalając skargę strony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ponadto z treści ww. zarzutu wynika, że za jego pomocą skarżący próbuje podważyć ustalenia faktyczne. Należy podkreślić, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania (por. np. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1652/11). Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Na usprawiedliwienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., podniesiony w pkt I ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej.

Artykuł 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi I instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy. Natomiast w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 109/22).

Nie są trafne również pozostałe zarzuty sformułowane w pkt I ppkt 1-2 petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej w ramach tych zarzutów wskazuje na naruszenie szeregu przepisów k.p.a. koncentrując się na kwestii wadliwości doręczenia skarżącemu decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 21 września 2020 r., o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano stronie prawo jazdy kat. B. Według autora skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie bezpodstawnie przyjęto, że do doręczenia przesyłki zawierającej ww. decyzję doszło w ramach tzw. doręczenia zastępczego. Jak wyjaśnia kasator zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki nie może korzystać z domniemania prawdziwości z uwagi na liczne nieprawidłowości znajdujące się na tym dokumencie. Poza tym, zostało ono wystawione przez osobę, której upoważnienie do doręczania przesyłek nie zostało potwierdzone przez Urząd Miasta Bydgoszczy, Wydział Uprawnień Komunikacyjnych.

W ocenie NSA - wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej - brak jest podstaw do uznania, że przesyłka organu, zawierająca decyzję z dnia 21 września 2021 r., została nieprawidłowo uznana za doręczoną w trybie art. 43 k.p.a.

Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Wyjaśnić należy, że określony w tym przepisie sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma, która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi, oraz że pismo to zostało mu doręczone. Przy tym, z art. 43 k.p.a. nie wynika, że norma prawna w nim zawarta wymaga, aby "podjęcie się oddania pisma adresatowi" miało formułę wyraźnego oświadczenia, z którego treści wynikać miałaby zgoda odbiorcy na przyjęcie pisma i zobowiązanie do osobistego oddania go adresatowi. Dla skutecznego doręczenia pisma wystarczy, aby na podpisywanym przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę domu potwierdzeniu odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 315/06; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2070/10).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego poświadczenia odbioru (k. 9) wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 21 września 2020 r. adresowana do skarżącego, została odebrana w dniu 23 września 2020 r. przez sąsiada z mieszkania nr [...] w tym samym budynku (bezsporne jest, że skarżący zamieszkuje pod numerem [...]). Na druku potwierdzenia odbioru przesyłki znajduje się podpis sąsiada z mieszkania nr [...] oraz adnotacja doręczyciela pozwalająca na ustalenie, w jaki sposób adresat zostanie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki u sąsiada z mieszkania nr [...]. Na druku tym znajduje się podpis gońca oraz wskazano, że przesyłkę doręczono sąsiadowi, który podjął się oddania pisma adresatowi, a zawiadomienie komu pismo dostarczono umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.

Zatem jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, adnotacje te świadczą, że spełnione zostały wszystkie, określone w art. 43 k.p.a., wymogi konieczne do uznania przesyłki za skutecznie doręczoną, tj. nieobecność adresata w mieszkaniu w czasie doręczania pisma; przyjęcie przesyłki za pokwitowaniem przez sąsiada, który podjął się oddania pisma adresatowi oraz umieszczenie w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o doręczeniu pisma sąsiadowi.

Powyższą ocenę oparto na materiale dowodowym w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru, które jak prawidłowo uznał Sąd I instancji nie budzi wątpliwości, a zatem Sąd I instancji trafnie ocenił je jako wiarygodny dowód w sprawie. Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, jako dokument urzędowy zgodnie z art. 76 § 2 k.p.a., stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Pogląd ten należy uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 555/08). Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone przeciwdowodem. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, samo twierdzenie strony, że doręczenie przesyłki było nieskuteczne. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości dowodu doręczenia pisma spoczywa na zainteresowanym. W rozpoznawanej sprawie skarżący swojego stanowiska nie udowodnił, a nawet nie uprawdopodobnił, zatem nie można uznać, że jego twierdzenia znajdują odzwierciedlenie w stanie faktycznym, skoro z akt administracyjnych wynika, że doręczenie było prawidłowe.

Prawidłowości takiej oceny nie zmienia argumentacja autora skargi kasacyjnej, że ww. decyzja została doręczona przez osobę, której upoważnienie do doręczania przesyłek nie zostało potwierdzone przez Urząd Miasta Bydgoszczy, Wydział Uprawnień Komunikacyjnych. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 39 k.p.a. w brzemieniu mającym zastosowanie w niemniejszej sprawie - organ administracji doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej skutecznie nie podważył umocowania gońca L.S. do doręczenia decyzji organu, tj. Prezydenta Miasta Bydgoszczy. W tym zakresie gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami twierdzenia strony skarżącej nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Natomiast jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy pisma Prezydenta Miasta Bydgoszczy, przesyłającego do SKO odwołanie skarżącego – L.S. jest pracownikiem tego organu (k. 25).

Wobec tego należało uznać, że w sprawie nie doszło do obalenia domniemania prawidłowości doręczenia decyzji z dnia 21 września 2021 r. adresatowi, tj. skarżącemu.

W konsekwencji za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, sformułowany w pkt II petitum skargi kasacyjnej.

Skoro decyzja z dnia 21 września 2020 r. o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano skarżącemu prawo jazdy kat. B - licząc od dnia 19 czerwca 2020 r. do dnia 19 grudnia 2020 r. włącznie - została skutecznie doręczona skarżącemu, to organy prawidłowo uznały, że skarżący w dniu 14 grudnia 2020 r. kierował pojazdem silnikowym w okolicznościach, o których mowa w art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. (w przedłużonym okresie zatrzymania prawa jazdy). To zaś obligowało Prezydenta Miasta Bydgoszczy do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, co słusznie zaakceptował Sąd I instancji. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku kierowania pojazdem silnikowym w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d. Stosownie zaś do art. 102 ust. 1d u.k.p. jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym - pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym - starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy.

Podkreślenia wymaga, że zawarte w art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami.

Z uwagi na powyższe, Sąd I instancji nie naruszył również art. 151 p.p.s.a. i prawidłowo oddalił skargę strony.

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.