Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 460/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 63, art. 64, art. 84, art. 85
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. oddala skargę, II. zwraca ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim stronie skarżącej M.W. na jej koszt, kwotę 300 (trzysta) złotych, tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2022r. M.K. wystąpiła do Burmistrza [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie Stacji Paliw Płynnych z niezbędną infrastrukturą techniczną i technologiczną na terenie działek o nr [...] obręb [...], m. [...], powiat [...], województwo [...]".

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]podjętą na podstawie art. 71 ust.1, ust 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 84 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 85 u.o.o.ś. w związku z § 3 ust. 1 pkt 34, 35 i 37 rozporządzenia z dnia 10 września 2019r., art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 2000 ze zm., dalej jako k.p.a.), Burmistrz [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzgadnia środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia oraz określił istotne warunki korzystania ze środowiska w związku z realizacją i użytkowaniem przedsięwzięcia :

1. w fazie użytkowania przedsięwzięcia w zakresie wykonania ochronnej strefy zieleni na całej długości zachodniej granicy działki [...] — tj. nasadzenie drzew zielonych całorocznie o minimalnej wysokości w fazie sadzenia 1,20m i docelowej wysokości przynajmniej 2m, w odstępach zapewniających brak prześwitów po osiągnięciu przez drzewa docelowej wysokości; 3 /

2. podczas prowadzenia prac budowalnych wyznaczyć miejsca parkowania maszyn budowlanych na terenie utwardzonym i zabezpieczonym przed ewentualnym wypływem substancji ropopochodnych do środowiska gruntowo — wodnego; miejsca te należy wyposażyć w sorbenty do neutralizacji ewentualnych wycieków płynów eksploatacyjnych;

3. na wszystkich etapach przedsięwzięcia zapewnić właściwe gospodarowanie odpadami, także niebezpiecznymi, w tym minimalizować ich ilość, gromadzić selektywnie w wydzielonych i przystosowanych miejscach, w warunkach zabezpieczających przed przedostaniem się do środowiska gruntowo — wodnego substancji szkodliwych oraz zapewnić ich regularny odbiór przez uprawnione podmioty;

4. cały teren przedsięwzięcia wyposażyć w wystarczającą ilość sorbentów do neutralizowania ewentualnie powstających wycieków substancji ropopochodnych;

5. prace prowadzone w ramach planowanej inwestycji realizować wyłącznie z użyciem sprawnego technicznie sprzętu, spełniającego odpowiednie standardy jakościowe i techniczne, wykluczające emisje do wód i do ziemi zanieczyszczeń z grupy ropopochodnych i innych;

6. w przypadku wystąpienia awarii skutkującej wyciekiem, zneutralizować go i związać przy użyciu sorbentu, który następnie należy przekazać do utylizacji jako odpad niebezpieczny. W przypadku zanieczyszczenia gruntu niezwłocznie zebrać warstwę zanieczyszczoną w celu ochrony przed infiltracją do poziomu wodonośnego i uzupełnić grunt do pierwotnego poziomu;

7. w przypadku stwierdzenia awarii sprzętu budowlanego, jego pracę niezwłocznie przerwać, a ewentualne wycieki płynów eksploatacyjnych należy gromadzić w szczelnych pojemnikach ustawionych pod maszynami; do czasu odtransportowania do miejsca serwisowania uszkodzony sprzęt umieścić na terenie zaplecza budowy;

8. masy ziemne wydobyte w trakcie robót budowlanych w miarę możliwości wykorzystać dla potrzeb ukształtowania terenu i chronić przed zanieczyszczeniem, a ewentualny Ich nadmiar przekazać do zagospodarowania uprawnionemu odbiorcy;

9. w trakcie prowadzenia prac ziemnych nie dopuszczać do zanieczyszczenia wykopów, szczególnie substancjami ropopochodnymi; po zakończeniu prac ziemnych należy usunąć z wykopów wszelkie materiały i urządzenia używane w trakcie prowadzenia prac; grunt należy zagęścić do warunków pierwotnych, aby nie dopuścić do tworzenia się stref uprzywilejowanego przepływu wody po zasypaniu wykopów. Do decyzji dołączono załącznik nr 1 – Charakterystyka przedsięwzięcia .

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w toku postępowania wezwał wnioskodawcę do: uzupełnienia przedłożonej Karty informacyjnej przedsięwzięcia (dalej jako KIP) w zakresie przedstawienia danych o zrealizowanych przedsięwzięciach na terenie oddziaływania planowanej inwestycji oraz korekty KIP w zakresie uwzględnienia położenia planowanej inwestycji w strefie ochrony konserwatorskiej B, naniesienia na projekcie elementów zagospodarowania terenu jak; drogi, dojścia, 1 dojazdy, chodniki, płyty szczelne, elementy reklamowe, znaki informacyjne, miejsca gromadzenia odpadów. W dniu [...] r. wniosek został uzupełniony o: uzupełnioną kartę informacyjną przedsięwzięcia w czterech egzemplarzach, poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane całe przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie i wypis z rejestru gruntów.

Według KIP planowane przedsięwzięcie, polega na budowie Stacji Paliw Płynnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i technologiczną i zlokalizowane jest na terenie działek o nr ewid. [...] w [...], obejmując budowę : 1. Stacji paliw płynnych dla samochodów osobowych z wiatą, 2. Nawierzchni szczelnej, 3. Budynku handlowego stacji paliw, 4. Stanowiska zlewni paliwa, 5. Stanowiska kompresora, 6. Stanowiska odkurzacza, 7. Infrastruktury technicznej, art. elektroenergetycznych, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wodociągowej, 8. Infrastruktury technologicznej, 9. Drogi, dojścia, dojazdów, chodników, płyt szczelnych, elementów reklamowych (cenniki, maszty reklamowe, pylony art.), znaków informacyjnych, miejsca gromadzenia odpadów. W zakresie technologii paliwowej planowane przedsięwzięcie obejmować ma: 1 podziemny zbiornik paliwowy dwupłaszczowy, dwukomorowy o pojemności art.60m3, 1 podziemny zbiornik paliwowy dwupłaszczowy, trzykomorowy o pojemności art.60m3, 1 naziemny zbiornik AdBlue o pojemności art. 10 m2 ,1 stanowisko zlewu paliw, 1 dwustronny, dwuwężowy dystrybutor AdBlue, 2 dystrybutory modułowe dwustronne — 5 —produktowe. Teren planowanej inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych obejmuje działki nr [...]– są to działki aktualnie wykorzystywane jako miejsce prowadzenia drobnego handlu z wydzieloną strefą dla postoju samochodów, utwardzone, o łącznej powierzchni – [...] ha.

Lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...] — uchwalonego Uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] poz. [...] z dnia [...]. z wejściem w życie od [...]r. Organ podał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 34 lit a) i b), 35 lit a) i b),37 lit a) i b) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej jako rozporządzenie z 10 września 2019 r.) przedsięwzięcie polegające budowie stacji paliw płynnych z niezbędną infrastrukturą techniczną i technologiczną zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko , dla którego zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm., dalej jako u.o.o.ś.), wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy , przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy. W związku z powyższym Burmistrz [...] na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 4 oraz art. 78 ust. 1 pkt. 2 uu.o.o.ś. wystąpił do: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (RDOŚ), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (PPIS) oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie — Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] (PGWWP) o wyrażenie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, co do zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. PPIS w odpowiedzi pismem z dnia [...] r. uznał, że ze względu na wymogi higieniczne i zdrowotne nie wnosi o ustalenie konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na przedsięwzięcia na środowisko. RDOŚ pismem z dnia [...]r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. PGWWP pismem z dnia [...]r. wezwało wnioskodawcę do uzupełnienia KIP w zakresie dokonania analizy przedsięwzięcia pod względem obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Po uzupełnieniu KIP przez inwestora PGWWP pismem z dnia [...]r. wyraziło opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków realizacji przedsięwzięcia.

Następnie organ wskazał na treść opinii wydanych przez organy: PGWWP, PPIS, RDOŚ. Dalej dokonał opisu i analizy w zakresie: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu, f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, b) obszary wybrzeży i środowisko morskie, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe; 3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, g) możliwości ograniczenia oddziaływania.

Dalej organ opisał zarzuty poniesione w toku postępowania przez strony i odniósł się szczegółowo do ich treści, stwierdzając iż nie znajdują one uzasadnienia. W końcowej części uzasadnienia organ podał, iż po przeanalizowaniu, zawartych w KIP, rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych uznał, że przyjęte rozwiązania zapewnią ochronę środowiska zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji inwestycji. Nie stwierdzono ryzyka wystąpienia negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Po przeanalizowaniu dokumentacji i uwarunkowań przedsięwzięcia w związku oddziaływaniem przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, biorąc pod uwagę kryteria wymienione w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. , w szczególności ze względu na - rodzaj, usytuowanie i charakterystykę przedsięwzięcia oraz możliwy zasięg i rodzaj oddziaływania oraz uwzględniając opinię RDOŚ, PPIS oraz PGWWP, Burmistrz [...] odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Od decyzji tej strona wniosła odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2), art. 72 ust. 1 pkt 1), art. 75 ust. 1 pkt4). Art. 84 ust. 1, la i 2, art. 85 u.o.o.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 34), 35) i 37) rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. oraz w zw. z art. 104 k.p.a. przez stwierdzenie rzekomego braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko oraz uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, podczas gdy wnioskodawczyni nie spełniła wymogów przewidzianych do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wobec czego jej wydanie było bezzasadne lub — co najmniej — dalece przedwczesne;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że w świetle zgromadzonych dowodów wnioskodawczyni rzekomo spełniła wymogi przewidziane do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy należało dojść do przeciwnego wniosku, w związku z czym wydanie wskazanej decyzji było bezzasadne lub — co najmniej — dalece przedwczesne. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości I orzeczenie co do istoty sprawy przez odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach , ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż inwestycja polegająca na budowie stacji paliw płynnych objęta zaskarżoną decyzją jest zaliczana zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 34 lit a) i b), 35 lit a) i b),37 lit a) i b) rozporządzenia z dnia 10 września 2019r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt. 2 u.o.o.ś., wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt. 2 u.o.o.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. W analizowanej sprawie Burmistrz [...] na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 4 oraz art. 78 ust. 1 pkt. 2 u.o.o.ś. wystąpił do: RDOŚ, PPIS, PGWWP o wyrażenie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, co do zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. PPIS w odpowiedzi pismem zdnia 29 lipca 2022r. uznał, że ze względu na wymogi higieniczne i zdrowotne nie wnosi o ustalenie konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na przedsięwzięcia na środowisko. RDOŚ w dniu [...]r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. PGWWP pismem z dnia [...]r. przedsięwzięcia w zakresie dokonania analizy przedsięwzięcia pod względem obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Po uzupełnieniu przez wnioskodawcę KIP, PGWWP pismem z dnia [...]r. wyraziło opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków realizacji przedsięwzięcia. Zalecenia zawarte w opinii PGWWP zostały umieszczone w kontrolowanej decyzji. Niezależnie od wyżej opisanych stanowisk organów uzgadniających , Burmistrz [...] dokonał oceny planowanej inwestycji , biorąc pod uwagę kryteria z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., odnoszące się do planowanego przedsięwzięcia, która to analiza doprowadziła do słusznego w ocenie Kolegium wniosku, że planowana inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska w zakresie przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, przekroczenia poziomów emisji zanieczyszczeń do środowiska w szczególności poziomów substancji szkodliwych w powietrzu – wskazanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r., sposobu gospodarowania powstającymi w toku realizacji i użytkowania stacji paliw odpadów. W decyzji wskazano również, że przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach przylegających do jezior, obszarach wybrzeży, górskich i leśnych ani też w strefie ochronnej ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych a także na terenie obszarów Natura 2000, a zatem nie będzie miało negatywnego wpływu na środowisko przyrodnicze. Ponadto lokalizacja planowanej Inwestycji jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...].

Zdaniem SKO wbrew twierdzeniom odwołującej, uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.o.o.ś. i w pełni odpowiada wymogom procedury administracyjnej z art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ wskazuje fakty, które zostały uznane za udowodnione, dowody, na podstawie których poczyniono ustalenia faktyczne, a także przytacza właściwe przepisy prawa oraz zawiera ich wyjaśnienie. Ponadto w zaskarżonej decyzji zostały zawarte szczegółowe informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Przedstawione w tym zakresie przez skarżącą polemiczne stanowisko, nie zostało skonkretyzowane, a zatem Kolegium uznało za dowolne i nie poparte żadną logiczną argumentacją oraz dowodami. Kolegium nie dostrzegło także naruszenia powołanych przez skarżącą przepisów prawa procesowego. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był obszerny, merytoryczny i umożliwiał prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. W ocenie Kolegium , Burmistrz [...] prawidłowo uzasadnił wydaną przez siebie decyzję i przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji ustosunkował się przy tym do twierdzeń zgłaszanych przez strony postępowania, reprezentujące lokalną społeczność oraz umożliwił stronom postępowania zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a także umożliwił składanie wniosków i zastrzeżeń. SKO stwierdziło, że wniesione odwołanie poza zakwestionowaniem stanowiska organów opiniujących, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w nim stanowisko. Podkreśliło, że niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, sam w sobie nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Według SKO kontrolowana decyzja jest prawidłowa, zgodna z przepisami prawa materialnego tj. u.o.o.ś., a postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego.

Od powyższej decyzji strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 63 § 1 u.o.o.ś. poprzez jego niezastosowanie tj. ustalenie przez organ, że w sprawie nie zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jedynie w oparciu o opinie organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 ustawy i twierdzenia wnioskodawcy, bez wysunięcia własnych wniosków i ustaleń,

2. art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie tj. brak wzięcia pod uwagę przez organ słusznego interesu mieszkańców sąsiadujących terenów, ich jednogłośnego sprzeciwu oraz uwag odnośnie inwestycji, a jednocześnie poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak zbadania kumulacji oddziaływać na środowisko z sąsiadującą stacją paliw "[...]",

3. art. 90 prawa geologicznego i górniczego poprzez jego niezastosowanie tj. brak wezwania wnioskodawcy do przedłożenia dokumentacji hydrogeologicznej pomimo, że obowiązek jej sporządzenia wynikał wprost z przepisu ustawy, z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji czyli przedsięwzięcie mogące negatywnie oddziaływać na wody podziemne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2024 r. pełnomocnik skarżącej dołączył do akt sprawy dokument - zaświadczenie z dnia [...]r. wydane przez Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we [...] dotyczące zakresu objęcia działek planowanej inwestycji mapami zagrożenia powodziowego i ryzyka powodziowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a strona skarżąca nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W wyniku tak rozumianej kontroli Sąd uznał, iż objęta nią decyzja SKO wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, opisane na wstępie, nie budzą zastrzeżeń z punktu widzenia zgodności z prawem, skutkując oddaleniem skargi.

Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji dla planowanego przedsięwzięcia (w skrócie decyzja środowiskowa) polegającego na "Budowie Stacji Paliw Płynnych z niezbędną infrastrukturą techniczną i technologiczną na terenie działek o nr [...] w [...].

Decyzja środowiskowa jest podejmowana w postępowaniu administracyjnym, w trybie uregulowanym w art. 71-87 u.o.o.ś.

Nie było kwestionowane na gruncie przedmiotowej sprawy, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 34 (instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych itd.), pkt 35 (instalacje do podziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych itd.) i pkt 37 (instalacje do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych) rozporządzenia z 10 września 2019 r. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zatem z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. wymagane jest dla planowanej inwestycji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś. organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Burmistrz [...], który wydał decyzję pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Inwestor prawidłowo do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia przedłożył dokumentację zgodnie z wymogami określonymi w art. 74 ust. 1 u.o.o.ś., w tym przede wszystkim KIP.

W obecnym systemie ochrony środowiska występują dwa rodzaje decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: takie których wydanie jest poprzedzane przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko oraz takie które mogą być wydane bez konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

Jak stanowi art. 84 ust. 1 u.o.o.ś., w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dokładnie jak w przypadku zaskarżonej decyzji. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a u.o.o.ś. W decyzji tej właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (ust. 1a). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2). Natomiast uzasadnienie takiej decyzji zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. niezależnie od wymagań przepisów k.p.a. powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Nie była kwestionowana w sprawie prawidłowość ustalenia przez organ, że realizacja planowanego przedsięwzięcie jest zgodna z ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]r. Nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Powyższe też nie budzi zastrzeżeń Sądu.

Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia, o której mowa w art. 62a ust. 1 u.o.o.ś. Teren inwestycji oraz jej oddziaływania został określony w sposób jasny i jednoznaczny na załączonych do wniosku mapach. Przedłożona do akt sprawy karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z jej uzupełnieniami (dokonane na wezwanie organów – k. 154-187 i 247 akt administracyjnych), zawiera wszystkie dane określone w art. 62a ust. 1 u.o.o.ś. i odpowiada wymaganiom ustawy, w szczególności została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i wiedzę specjalistyczną, co potwierdza znajdujący się w tym dokumencie podpis. Ponadto, dokument ten podlegał badaniu przez organy opiniujące na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., które nie stwierdziły uchybień czy nieścisłości w tym zakresie, które uniemożliwiłyby wydanie opinii.

Karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z załącznikami jest dokumentem podstawowym w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o który organ prowadzący postępowanie ocenia czy dopuszczalne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z art. 62a. ust. 1 u.o.o.ś. karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69 u.o.o.ś.

Niewątpliwie karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, podlegającym swobodnej ocenie organów, jednakże samo to nie przekreśla, ani nawet nie podważa, jej znaczenia dla potrzeb postępowania. W taki właśnie sposób tryb postępowania określił sam ustawodawca, który nie zastrzegł, by informacje, które muszą zostać zwarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, ustalane zostały w jakiś inny sformalizowany sposób, w tym w szczególności w drodze opinii biegłych sądowych (tak też WSA w Lublinie w prawomocnym wyroku z 29 czerwca 2022 roku, sygn. II SA/Lu 801/21, Baza Orzeczeń LEX nr 3432781). Co więcej jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródła ustaleń faktycznych. Oczywiście, fakt, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, powoduje, iż obowiązkiem organów orzekających była jego ocena w zakresie przydatności dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpatrywanej sprawie organy wywiązały się z tego obowiązku dokonując oceny przedstawionych dokumentów z uwzględnieniem trzech uzyskanych w postępowaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (art. 84 ust. 1 u.o.o.ś.).

Organy orzekające w sprawie mają obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w karcie informacyjnej.

Jeżeli natomiast strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest przedstawienie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.o.o.ś. Nie można więc uznać za skuteczne zarzutów wobec ustaleń organów w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji, gdy strona nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tych ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11). W orzecznictwie wskazuje się, podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia (wraz z jej uzupełnieniami) mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów, np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (wyrok NSA z 14.07.2020r., II OSK 875/20).

Stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie została podważona merytoryczna treść w/w dokumentu. W toku postępowania administracyjnego zgłaszane były jedynie zastrzeżenia i zarzuty bez poparcia stosownymi dowodami...Trzeba przy tym pamiętać, że obecne postępowanie jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, a jego celem jest wyłącznie ustalenie, czy w sprawie istnieje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, nie zaś kompleksowe i szczegółowe ustalenia dotyczące inwestycji.

Stwierdzić należy, iż organ I instancji w toku postępowania wypełnił dyspozycję art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. i wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. (RDOŚ) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (PPIS), Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – Zarząd Zlewni Wód Polskich w [...] (PGW) o wyrażenie opinii odnośnie sporządzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby o określenie zakresu raportu. Organ także przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego - po przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie - nie stwierdził przesłanek, które w myśl art. 84 u.o.o.ś. uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i z uwagi na charakter przedsięwzięcia odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ rozpatrując tę kwestię, brał pod uwagę takie kryteria jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do poszczególnych kryteriów określonych w ustawie (wymienionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnieniach). Ponadto organ uzyskał jednoznacznie sformułowane i spójne opinie od w/w podmiotów i był uprawniony do orzeczenia w decyzji środowiskowej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Odnośnie przeprowadzonego postępowania opiniodawczego wskazać należy, iż w opinii z [...]r. RDOŚ, na podstawie analizy wniosku i KIP stwierdził, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podając, iż nie jest ono zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych, w ujściu rzeki, na obszarach wybrzeży i w środowisku morskim, na obszarach górskich, leśnych, na obszarach objętych ochroną, w tym strefach ochronnych ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, obszarach o znacznej gęstości zaludnienia, obszarach przylegających do jezior, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej, a także na obszarach objętych ochroną wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk oraz siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym terenach sieci Natura 2000. W swojej opinii organ wyjaśnił, iż planowana inwestycja będzie oddziaływać na środowisko w czasie jej realizacji oraz eksploatacji, ale odpowiednia podczas realizacji organizacja pracy i korzystanie ze sprawnego i atestowanego sprzętu spowoduje minimalizację negatywnego wpływu na otoczenie. Natomiast podczas funkcjonowania inwestycji główne czynniki oddziaływania to hałas, emisja odpadów, ścieków i zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego. W tym zakresie wskazano, że działalność ta nie przekroczy dopuszczalnych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. poziomów hałasu w porze dziennej i nocnej, co potwierdziły wyniki analizy hałasu. Także emisja zanieczyszczeń do powietrza z uwagi na szereg zabezpieczeń dotyczących użytkowania obiektu (opisanych w opinii), nie stanowi zagrożenia. Inwestycja nie ma wpływu na stan wód i zmiany klimatu. Organ potwierdził, że nie dojdzie od kumulacji oddziaływań planowanej inwestycji z istniejącą stacją. Powyższe doprowadziło do wniosku, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W opinii z dnia [...] r. PPIS także stwierdził, że ze względu na wymogi higieniczne i zdrowotne, nie ma konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wskazano, że inwestycja będzie realizowana w nowoczesnej technologii, m.in. magazynowanie paliw w zbiornikach dwupłaszczowych z automatycznym systemem ochrony przed przepełnieniem, przewiduje się pełną hermetyzację oparów benzyn w fazie spustu i dystrybucji, zastosowanie geomembrany zabezpieczającej przed rozlewem i wyciekiem substancji ropopochodnych itd. PPIS potwierdził brak przekroczenia dopuszczalnych norm w zakresie hałasu przy eksploatacji inwestycji.

Podobnie PGWWP w opinii z [...]r., gdzie stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jednocześnie wskazując na katalog wymagań pkt 1-8 dotyczących inwestycji na etapie budowy i eksploatacji (wymagania te zostały uwzględnione w decyzji z dnia [...]r.). Przy czym opinia ta wydana została po uprzednim wezwaniu wnioskodawcy przez PGWWP do uzupełnienia KIP w zakresie analizy przedsięwzięcia pod względem obszarów szczególnego zagrożenia powodziowego. W piśmie z dnia 17 sierpnia 2022 r. inwestor przedstawił wymaganą analizę wyjaśniając, że wstępna ocena ryzyka powodziowego wykazała, że objęte inwestycją działki tylko częściowo występują na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, co dotyczy działek nr [...]. Biorąc pod uwagę plan zagospodarowania terenu, gdzie w istocie inwestycja zlokalizowana będzie na działce nr [...] wskazano, że planowana inwestycja nie będzie realizowana w bezpośrednim obszarze szczególnego zagrożenia powodzią i że inwestycja nie będzie miała wpływu na stan wód w przypadku wystąpienia powodzi. W opinii PPIS wskazała na zagrożenia jakie wiąże się z budową i użytkowaniem stacji, uznając jednocześnie, że nie dojdzie do zmiany obecnie występującego stanu ekologicznego jednostki planistycznej gospodarowania wodami i innych zagrożeń, nie będzie powodować dopływu zanieczyszczeń do wód podziemnych i pogorszenie się ich jakości ani stanu ilościowego. Po przeanalizowaniu załączonej do wniosku KIP, PGWWP uwzględniając rodzaj, skalę, lokalizację oraz charakter planowanej inwestycji, której realizacja przy zastosowaniu rozwiązań minimalizujących wpływ dla środowiska oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, stwierdził, że nie przewiduje się negatywnego wpływu tej inwestycji na stan jednolitych części wód podziemnych i powierzchniowych oraz możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, co uzasadnia wydanie przez organ takiej właśnie opinii.

Zatem wszystkie trzy organy opiniujące wskazały na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Trzeba tu podkreślić, że organy te wydają opinie, a zatem organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest nimi formalnie związany, jednakże są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej (PGWWP), w zakresie ochrony środowiska (RDOŚ) oraz w zakresie higieny (PPPIS). Już sama jednolitość oceny tych wyspecjalizowanych organów wskazuje, że w zakresie ich właściwości brak jest szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Z opinii ww. organów wynika, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko oraz ludzi, nie będzie też negatywnie oddziaływać na stosunki gruntowo - wodne.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymane następnie w mocy decyzją SKO nie budzi zastrzeżeń. Organy wydały decyzje na podstawie prawidłowo i rzetelnie przeprowadzonego postępowania i w oparciu o prawidłowo zebrany i kompletny materiał dowodowy. Zaskarżone decyzje spełniają nie tylko wymagania przewidziane przepisami k.p.a., ale także wymogi określone w art. 84 i art. 85 u.o.o.ś. W uzasadnieniu decyzji nie tylko opisany został stan faktyczny ustalony w sprawie, przedstawiono przebieg postępowania, opisano dowody przeprowadzone w postępowaniu, ale także dokonano ich oceny, oraz odniesiono się do stanowiska stron w postępowaniu, odnosząc się do ich zarzutów.

Zdaniem Sądu organy orzekając o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w sposób oczywisty oparły się na spójnych opiniach organów: PGWWP, PPIS i RDOŚ. Jednocześnie jednak, jak wskazuje treść uzasadnienia przede wszystkim decyzji organu I instancji, stwierdzenie takie stanowi także wynik przeprowadzonej przez organ analizy wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie. Organ po pierwsze w tym celu wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia KIP, co dokonane zostało w dniu [...]r. Odnosząc się do skali przedsięwzięcia i istotnych rozwiązań go charakteryzujących organ wskazał na przewidziane zabezpieczenie w postaci magazynowania paliwa w komorach podziemnych, bezciśnieniowych, 2-płaszczowych z ciągłą detekcją przecieku, do tego zastosowanie masztów oddechowych, bezpieczników przeciwdetonacyjnych, zabezpieczenia ogniowego, zastosowaniem sondy maksymalnego napełnienia, systemu kontrolno-pomiarowy z zamontowanym alarmem. Z kolei zabezpieczenie przed wyciekiem substancji ropopochodnych stanowić będą warstwa 20 cm betonu, geomembrana, podbudowa z betonu, folia budowlana, łącznie szczelna płyta o grubości 55cm. Do tego przewidziano odprowadzania wód opadowych, roztopowych i odwodnieniowych do powierzchni szczelnych w rejonie dystrybutorów i zlewu paliw.

W zakresie powiązań inwestycji z innymi, w szczególności co do kumulacji oddziaływań organ wyjaśnił, iż ze znajdujących się w aktach wyliczeń (w tym zakresie KIP został uzupełniony na wezwanie organu) wynika, iż mimo funkcjonowania we wschodnim kierunku stacji paliw [...] nie dojdzie do kumulacji oddziaływań ze stacją istniejącą, mogącej prowadzić do przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji i energii w środowisku. Ponadto przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładu o zwiększonym ryzyku, a przewidywane rozwiązania i skala inwestycji nie wskazują, aby wiązało się z nią ryzyko katastrofy naturalnej.

W wyniku analizy pod kątem zagrożenia dla zdrowia ludzi organ wskazał, iż na etapie eksploatacji przedsięwzięcia głównym źródłem oddziaływania będzie przede wszystkim emisja odpadów, ścieków, hałasu do środowiska oraz zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego. Po szczegółowej analizie inwestycji w zakresie wpływu na klimat akustyczny, uznano, że działalność planowanego przedsięwzięcia, nie przekroczy dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w porze dnia i nocy na terenach podlegających ochronie akustycznej określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. (poziom hałasu w ciągu dnia w wysokości 44,1 dB i 41 dB w ciągu nocy, dopuszczalne odpowiedni - 55 dB dla pory dnia i 45dB dla nocy dla tego rodzaju terenu chronionego). Z kolei odnośnie emisji zanieczyszczeń do powietrza, wskazano, iż według obliczeń wykonanych zgodnie z obowiązującymi, referencyjnymi metodykami modelowania poziomów substancji w powietrzu, określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia do niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010r. Nr 16, poz. 87) także brak przesłanek do stwierdzenie, aby dojść mogło w tym zakresie do naruszeń, biorąc pod uwagę szereg przewidzianych w KIP zabezpieczeń.

Z punktu widzenia usytuowania przedsięwzięcia organ wskazał, iż nie stanowi ono zagrożenia dla środowiska, i nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko.

Mając na uwadze powyższe na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego i opisanych uwarunkowań przedsięwzięcia, ze względu na rodzaj, usytuowanie i charakter inwestycji, jej zasięg i rodzaj oddziaływania z uwzględnieniem opinii RDOŚ, PGWWP i PPIS organ uznał za uzasadnione odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Przy czym dodać należy, jak wskazuje treść uzasadnienia decyzji organu I instancji, jednocześnie organ poddał analizie i odniósł się do podnoszonych w toku postępowania zarzutów co do negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na unikatową faunę i florę w [...]. W tym zakresie organ wyjaśnił, iż zakres oddziaływania planowanej inwestycji nie zagraża obszarom [...]. Co do oddziaływania inwestycji organ też zwrócił uwagę, iż obecnie teren objęty przedsięwzięciem jest zagospodarowany i utwardzony. Odnośnie emisji hałasu, i pyłu organ wskazał na udokumentowane w KIP brak przekroczeń norm w tym zakresie, biorąc pod uwagę szereg rozwiązań zabezpieczających w ramach planowanej inwestycji (opisane ponowny raz przez organ na str. 14-15 uzasadnienia decyzji).

W zakresie obaw co do realizacji inwestycji na obszarze zagrożenia powodziowego organ także wyjaśnił, iż inwestycja nie będzie realizowana w bezpośrednim obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, brak obaw w tym zakresie potwierdziła przy tym opinia wydana przez PGWWP.

Biorąc zaś pod uwagę zgłoszone zastrzeżenia co do opinii organów wydanych w toku postępowania organ wyjaśnił, iż nie są one dla niego wiążące, dlatego organ skrupulatnie dokonał analizy całego materiału dowodowego w sprawie w tym KIP, którą nakazał uzupełnić i na tej podstawie organ uznał, że przedstawione dane nie wykazują, aby realizacja inwestycji miała doprowadzić do przekroczenia norm w zakresie emisji substancji do powietrza czy hałasu. Do tego wskazał na szereg zabezpieczeń technologicznych w tym względzie jakie przewidział inwestor.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione.

W ocenie Sądu w odniesieniu do zarzutu nr 1 niewątpliwie brak podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie przez organ o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nastąpiło jedynie w oparciu o opinie RDOŚ, PPIS i PGWWP, bez wysunięcia własnych wniosków. Takiemu twierdzeniu strony skarżącej przeczy przede wszystkim analiza akt administracyjnych sprawy, wskazująca na zaangażowanie organu w toku postepowania polegające na wzywaniu do uzupełnienia KIP, ale przede wszystkim uzasadnienie decyzji organu I instancji w którym szczegółowo organ opisał jakie przesłanki wziął pod uwagę przy wydaniu decyzji i nie były to jedynie opinie organów opiniujących. Organ także wyjaśnił ten aspekt w uzasadnieniu decyzji odnosząc się do zarzutów, które podniesione były w toku postępowania administracyjnego. Nie można zarzucić organowi, że nie dokonał samodzielnej oceny w zarzucanym aspekcie sprawy. Dodać przy tym należy, iż skarżąca w istocie nie uszczegółowiła na jakiej podstawie twierdzi, ze organ oparł się wyłącznie na opiniach organów.

Co do zarzutu nr 2 po pierwsze wskazać należy, iż organy wydające decyzje obowiązane są działać w granicach i na podstawie przepisów prawa, po dokonaniu kompleksowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tej sytuacji sprzeciw mieszkańców i ich uwagi co do inwestycji, jeżeli jednak nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, nie mogą uzasadniać uwzględnienia ich stanowiska, i przyjęcia przez organ odmiennego rozstrzygnięcia niż wynikający z akt sprawy i przepisów prawa. Wbrew zarzutom skarżącej nie można przy tym zarzucić organowi braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie w zakresie braku zbadania kumulacji oddziaływania na środowisko z sąsiadująca stacją paliw [...]. Zauważyć należy, iż kwestia kumulacji oddziaływania w tym zakresie była przedmiotem analizy i oceny organu wydającego decyzję. Po pierwsze w KIP wskazano, iż nie przewiduje się kumulacji negatywnych oddziaływań na środowisko na spornym terenie (k.60 akt administracyjnych). Potem w jego uzupełnieniu z dnia [...] r. (k.154-187 akt administracyjnych) również w dokładny sposób opisano kwestię kumulacji w zakresie oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem działającej stacji paliw [...]. Wynika z niej, że pełna eksploatacja instalacji z uwzględnieniem w obliczeniach sąsiedniej stacji [...] nie będzie powodować przekroczeń wartości dopuszczalnych w zakresie hałasu i emisji substancji do powietrza. Wobec stwierdzenia braku w tym zakresie zagrożenia, brak podstaw do zarzucenia organom podjęcia błędnego rozstrzygnięcia.

Natomiast w kontekście zarzucanego w treści skargi naruszenia art. 90 [ust. 1 pkt 2 lit. d] ustawy z dnia 09 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2022 r., poz. 1072), w myśl którego dokumentację hydrogeologiczną sporządza się w celu określenia warunków hydrogeologicznych związanych z zamierzonym wykonywaniem przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na wody podziemne, w tym powodować ich zanieczyszczenie – Sąd wskazuje, że jak stanowi art. 1 ust. 1 tejże ustawy – określa ona zasady i warunki podejmowania, wykonywania oraz zakończenia działalności w zakresie: 1) prac geologicznych;

2) wydobywania kopalin ze złóż;

3) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji;

4) podziemnego składowania odpadów;

5) podziemnego składowania dwutlenku węgla w celu przeprowadzenia projektu demonstracyjnego wychwytu i składowania dwutlenku węgla.

Ponadto, o czym stanowi ust. 2, określa ona także:

1) wymagania w zakresie ochrony złóż kopalin, wód podziemnych oraz innych elementów środowiska w związku z wykonywaniem działalności, o której mowa w ust.1;

2) zasady wykonywania nadzoru i kontroli nad działalnością regulowaną ustawą.

Tym samym zarzut strony skarżącej w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. Planowane przedsięwzięcie w postaci budowy stacji paliw wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną nie mieści się w powyższym katalogu, a zatem regulacje Prawa geologicznego i górniczego nie znajdują zastosowania w sprawie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 lipca 2022 r., IV SA/Po 335/22).

Ponadto skarżąca zarzuciła organowi, że odnośnie objęcia inwestycji obszarem zagrożonym powodzią i podtopieniami, przyjął zapewnienia inwestora w tym zakresie. Jednak należy zwrócić uwagę, iż po pierwsze na brak zagrożenia w tym zakresie wskazano pierwotnie w KIP, potem w piśmie uzupełniającym na wezwanie PGWWP, z podaniem szczegółowych informacji odnośnie obszaru zagrożenia powodzią. Obszar szczególnego zagrożenia powodziowego dotyczy tylko działki nr [...], a w istocie zasadniczo inwestycja planowana jest na terenie działki nr [...]. Wyjaśnienia inwestora w tym zakresie zostały przy tym uwzględnione przez PGWWP przy wydaniu opinii z dnia [...] co potwierdza prawidłowe stanowisko organu w tym względzie.

Natomiast co do załączonego do akt sprawy zaświadczenia z dnia [...], zwrócić należy uwagę, iż pochodzi ono z daty po wydaniu przez skarżony organ zaskarżonej decyzji i brak podstaw do uwzględnienia na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosku o przeprowadzenia z niego dowodu, tym bardziej iż nie jest ono niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, i nie wskazuje ono na nieprawidłowości w zakresie wydanego przez organy rozstrzygnięcia. W zaświadczeniu tym potwierdzono to co wynikało z akt administracyjnych sprawy w tym z pisma z dnia [...]r. W piśmie z [...] r. również bowiem wskazano, że działki nr [...]w niewielkiej części znajdują się na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego (średnie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi, Q1%), podczas gdy inwestycja planowana jest zasadniczo na działce nr [...], która do tego obszaru się nie zalicza. Jednak nawet w treści zaświadczenia organ je wydający podał, iż dopiero projekt zagospodarowania terenu inwestycji będzie w istocie podstawą do określenia czy obiekty lub działania znajdują się w granicach szczególnego zagrożenia powodzią do których odnoszą się zakazy i ograniczenia. Zatem odnosi się do dalszych etapów procesu inwestycyjnego. Także co do mapy niebezpieczeństwa powodzi potwierdza ona, że dotyczy to jedynie w niewielkim zakresie działek [...]. Powyższe nie stroi w sprzeczności z ustaleniami organu i treścią akt administracyjnych sprawy. Oznacza to, iż działanie skarżonych organów w powyższym zakresie, wbrew zarzutom skargi, nie można było uznać za błędne.

Wskazany przez skarżącą wymóg uzyskania pozwolenia wodno prawnego w oparciu o art. 390 P.w. dotyczy natomiast innego etapu procesu inwestycyjnego.

Przedstawione wyżej argumenty prowadzą do wniosku, że nie są trafne zarzuty dotyczące oparcia decyzji na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania zebrano materiał dowodowy, który w świetle przepisów u.o.o.ś był wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Wskazać w tym miejscu należy, że dokonując oceny wniosku organ opiera się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia (KIP). To ten dokument stanowi kluczowy dowód na określenie charakteru przedsięwzięcia oraz jego wpływu na środowisko. Nie można pominąć wykonanej pracy przez organy współdziałające poprzez wydanie opinii dla przedsięwzięcia.

Dodać należy, że z kolei decyzja SKO także zawiera najistotniejsze elementy. Organ odwoławczy po potwierdzeniu ustaleń faktycznych oraz stanu prawnego uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, nie wiąże się bowiem z żadnymi uchybieniami i została wydana z zachowaniem wymagań procedury administracyjnej. Powyższe w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, iż SKO prawidłowo dokonało ponownej oceny sprawy i uzasadnionym było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Zgodzić należy się z SKO, że decyzja organu I instancji jak i poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne nie budzi zastrzeżeń zarówno z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej.

Wbrew twierdzeniom skarżącej organ w uzasadnieniu decyzji odniósł się do stanowiska mieszkańców zgłaszanego w toku postępowania administracyjnego rzeczowo stwierdzając brak ich zasadności, nie pominął ich ale rzetelnie się do zarzutów odniósł.

Zauważyć należy także, iż organ prawidłowo zawiadomił strony w trybie art. w zw. 73 ust. 3 u.o.o.ś. z art. 49 k.p.a. Zgodnie z art 74 ust.3 u.o.o.ś. jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 k.p.a. Stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. W tym zakresie zatem strony nie są uprawnione do podnoszenia, że nie widziały o toczącym się postępowaniu i uniemożliwiło im to podjęcie stosownych działań. Przy czym jak wcześniej Sąd wskazał w rozpoznawanej sprawie do podniesionych w toku postępowania zarzutów organ się ustosunkował.

Mając powyższe na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę (pkt I sentencji wyroku). W przedmiocie zwrotu nadpłaconego wpisu w kwocie 300 zł Sąd orzekł na podstawie art. 225 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).