Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 162/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a, art. 149 § 2, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1,  art. 6, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Janina Guść (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent Miasta Gdyni dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Prezydenta Miasta Gdyni na rzecz M. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 maja 2023 r., nadanym za pośrednictwem poczty e-mail, M. K. (dalej także jako "wnioskodawca" albo "skarżący"), nawiązując do karty weryfikacji wniosku do Budżetu Obywatelskiego 2023 [...], wystąpił do Urzędu Miasta Gdyni o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie:

1. skanu zarządzenia Prezydenta Miasta Gdyni bądź wskazania uchwały Rady Miasta, z których wynikać będzie decyzja o planowanych działaniach finansowych Gminy Miasta Gdyni, stojących w sprzeczności ze złożonym projektem do BO;

2. skanu zatwierdzonego projektu stałej organizacji ruchu obejmującego drogę serwisową z nową trasą rowerową (drogi rowerowe/ciągi pieszo-rowerowe) oraz miejsca postojowe na wysokości Węzła [...], o której to trasie serwisowej mowa w karcie weryfikacji.

Wnioskodawca tego samego dnia, to jest 26 maja 2023 r., wystosował za pośrednictwem e-mail kolejne pismo, w którym – w ramach uzupełnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej – domagał się odpowiedz na następujące pytanie: czy projekt pn. "Przebudowa ulicy [...] od Węzła [...] do skrzyżowania z ul. [...]" spełnia wymogi Standardów równoważenia mobilności w projektowaniu dla Gminy Miasta Gdyni w zakresie zasady nr 1 punktu 6.7. odnośnie projektowanej trasy rowerowej przed budynkami nr [...], [...] i [...] przy ul. [...], tj. czy trasa rowerowa została zaprojektowana w pierwszej kolejności kosztem przestrzeni dla samochodów poprzez: zawężenie pasów ruchu, ograniczenie liczby pasów ruchu, zmianę sposobu parkowania na równoległe lub likwidację parkowania, czy może na tym odcinku, sprzecznie z ww. zasadą, trasa rowerowa została poprowadzona w ruchu ogólnym, drogą serwisową, by zapewnić jak najwięcej miejsc parkingowych?

Następnie pismem z dnia 15 czerwca 2023 r. M. K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni (dalej także jako "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wskazując, że jego wniosek z dnia 26 maja 2023 r. nie został przez organ rozpatrzony.

Zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), powoływana dalej jako: "u.d.i.p.", oraz art. 37 § 4 k.p.a., skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie Prezydenta Miasta Gdyni do rozpatrzenia jego wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 7 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2. stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie od organu na jego rzecz sumę pieniężną w wysokości 1.000 zł;

4. zasądzenie od organu na jego rzecz wszelkich kosztów postępowania, w tym opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w przypadku jego wniosku bezczynność organu miała charakter rażący, bowiem organ wykazał się całkowitą biernością, nie podejmując żadnej, nawet najmniejszej czynności w sprawie. Złożony przez niego wniosek ma niski charakter skomplikowania. Nie wymaga żadnych dogłębnych analiz, kosztownych czynności, ani przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, a jedynie przesłania dokumentów, które winny być dostępne dla każdego obywatela, ponieważ dotyczą wydatkowania pieniędzy publicznych. Skarżący zaznaczył przy tym, że choć ustawa o dostępie do informacji publicznej dopuszcza możliwość wydłużenia terminu na odpowiedź, organ z niej nie skorzystał.

Ponadto, zdaniem skarżącego, udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem przez organ w terminie ma niezwykle istotne znaczenie z uwagi na harmonogram weryfikacji projektów w Budżecie Obywatelskim, w ramach którego, działając z ramienia Stowarzyszeniu "R.", skarżący złożył projekt.

Uzasadniając wysokość sumy pieniężnej, o zasądzenie której wystąpił, skarżący wskazał, że żądana kwota jest adekwatna do naruszeń organu, które skutkowały jego bezczynnością. Przyznanie skarżącemu żądanej kwoty będzie miało przede wszystkim charakter prewencyjny i istnieje cień szansy, że kolejne wnioski organ rozpatrywać będzie w terminie. Skarżący wyjaśnił w tym zakresie, że wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/GD 49/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Prezydenta Miasta Gdyni do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej i stwierdził, że bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W reakcji na przekazanie treści wyroku do publicznej wiadomości przez Stowarzyszenie "R.", na oficjalnej stronie Miasta Gdyni w dniu 19 kwietnia 2023 r. pojawił się artykuł, w którym pod deklaracją w tytule "Mieszkaniec ma prawo do informacji" służby medialne władz gminy zapewniły, że "Prezydent Miasta Gdyni poinstruował urzędników, jak ważne jest informowanie mieszkańców na temat działań urzędu i podległych mu jednostek, by sytuacja, która miała miejsce we wrześniu ubiegłego roku, więcej się nie powtórzyła". Mimo wyroku na niekorzyść organu i przygotowanej w związku z tym kampanii medialnej, Prezydent Miasta Gdyni i podlegli mu urzędnicy w dalszym ciągu nie przestrzegają wymogów stawianych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Skarżący zadeklarował, że przyznaną mu przez Sąd od organu sumę pieniężną w całości przekaże na rzecz Stowarzyszenia "R.", którego jest członkiem.

Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Gdyni wskazał, że uznaje ją w całości, jednocześnie wnosi o umorzenie postępowania.

Organ wyjaśnił, że ze względu ze względu na znaczną ilość złożonych w tym okresie zapytań, odnośnie informacji publicznej, formę w jakiej zostały złożone zapytania, a także obciążenie organu innymi sprawami żądana informacja, nie została udzielona w terminie zakreślonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Dodając, że dnia 27 czerwca 2023 r. przekazał, za pośrednictwem poczty e-mail na adres skarżącego, odpowiedź na wniosek.

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ stanął na stanowisku, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Brak informacji miało bowiem swoje źródło w oczywistym przeoczeniu, nie zaś w złej woli organu. Nie było to celowe działanie. Zaniechanie wynikało jedynie ze zbiegu okoliczności sprawy i zostało naprawione. Organ zaznaczył, że zna swoje obowiązki i będzie je w dalszym ciągu wykonywał, zgodnie z obowiązującym prawem.

Zatem, w ocenie organu, niesłuszne będzie w rozpoznawanej sprawie zasądzenie od niego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł. Przyznanie sumy pieniężnej jest bowiem dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wskazano powyżej, uchybienie organu miało charakter incydentalny, a organ dokonał wszystkich możliwych czynności by usunąć naruszenie. Ponadto możliwość żądania zasądzenia przez sąd stosownej kwoty od organu została w orzecznictwie uzależniona od poniesienia przez skarżącego krzywdy. W niniejszej sprawie skarżący nie udowodnił, że poniósł taką krzywdę.

W piśmie procesowym skarżący wskazał, że otrzymał odpowiedz na swój wniosek, jednakże miało to miejsca 30 czerwca 2023 r., a nie jak twierdzi organ 27 czerwca 2023 r. Odpowiedź została mu doręczona dopiero wskutek złożenia skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Potwierdza to nie tylko chronologia zdarzeń (odpowiedź na wniosek doręczono 15 dni po wniesieniu skargi), ale także temat wiadomości e-mail. Korespondencję do niego zatytułowano "Odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej p. K. w nawiązaniu do skarg.". Bezspornym jest zatem, że wykonanie ciążących na organie obowiązków nastąpiło z naruszeniem ustawowych terminów, a aktywność organu nastąpiła dopiero wskutek złożenia skargi na bezczynność.

Skarżący uzasadniając swoje żądania w zakresie zasądzenia od organu sumy pieniężnej oraz stwierdzenia, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa podkreślił, że wniosek o dostęp do informacji publicznej złożył w celu uzyskania pełnej wiedzy niezbędnej do złożenia odwołania od negatywnej weryfikacji wniosku do Budżetu Obywatelskiego, której się spodziewał w chwili składania wniosku. W dniu 20 czerwca 2023 r. otrzymał informację o negatywnej weryfikacji projektu [...]. Jako uzasadnienie odrzucenia projektu wskazano sprzeczność z działaniami finansowymi z budżetu miasta w poprzednich latach lub z działaniami finansowymi planowanymi, co do których podjęte zostały decyzje w formie uchwały Rady Miasta czy zarządzenia Prezydenta. Uzasadnienie faktyczne odrzucenia jest tożsame z żądaniem z wniosku o dostęp do informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, organ działał ze świadomością, że na odwołanie w procesie budżetu obywatelskiego ma on jedynie 3 dni. W chwili rozpoczęcia biegu tego terminu nadal nie został poinformowany o istnieniu zarządzeń lub uchwał, o których udostępnienie wnosił, więc zmuszony był sporządzić odwołanie nie posiadając pełnej wiedzy. Dopiero po terminie na wniesienie odwołania od negatywnej weryfikacji projektu, po wniesieniu skargi na bezczynność, organ udzielił mu odpowiedzi. Udzielenie odpowiedzi w dniu 30 czerwca 2023 r. pozostaje bez znaczenia dla skarżącego, gdyż termin na złożenie odwołania minął.

Skarżący podniósł dodatkowo, że sytuacja w której organ nie realizuje wniosków o dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru incydentalnego. Jak wskazano w skardze, wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/GD 49/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku już raz zobowiązał Prezydenta Miasta Gdyni do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej i stwierdził, że bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dwie inne skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni rozpatrywane są przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pod sygnaturą III SAB/Gd 161/23 i III SAB/Gd 163/23. Skarżący powziął także informację, że postępowanie takie prowadzone jest również ze skargi innej osoby pod sygnaturą III SAB/Gd 163/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 (art. 3 § 2 p.p.s.a.) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por.: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2011, s. 109; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 808/21). Istotą kontroli sądu administracyjnego ze skargi na bezczynność jest zatem zbadanie, czy organ w terminie zakreślonym przepisami prawa załatwił sprawę, czy też nie i ewentualne przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego, likwidacja opieszałości organu.

Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), powoływanej dalej także jako "u.d.i.p." Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust.1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Przepisy u.d.i.p. stanowią, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.).

Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi wskazać należy, że przy ocenie zasadności skargi dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej konieczne jest dokonanie przez Sąd oceny sposobu postępowania organu na skutek złożonego przez stronę skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez pryzmat przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, jeżeli wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie.

Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta Gdyni należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej.

W świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).

Wskazać należy, że podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może rozpoznając wniosek dokonać następujących działań: 1) udostępnić informację publiczną; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.

W sprawie bezspornym między stronami było, że żądana informacja dotycząca spraw publicznych miała charakter informacji publicznej. Organ uznał żądanie skargi za uzasadnione i udzielił skarżącemu odpowiedzi na złożony wniosek w toku postępowania w dniu 30 czerwca 2023 r. Skarżący ograniczył w związku z tym żądanie skargi do stwierdzenia faktu wystąpienia bezczynności organu i jej rażącego charakteru oraz przyznania sumy pieniężnej. Sąd rozważył, że charakteru informacji publicznej nie mają wnioski domagające się od organu dokonania ocen określonych faktów, o ile ocena taka nie wynika z posiadanej przez organ dokumentacji. Biorąc pod uwagę, że organ nie kwestionował posiadania informacji i udostępnił ją skarżącemu, a między stronami charter żądanej informacji nie był sporny, przyjąć należało, że organ dysponował udostępnioną informacją, miała ona zatem charakter informacji publicznej.

Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. organ zobowiązany był udostępnić informację publiczną lub w inny sposób rozpoznać wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem:

- ust. 2, który przewiduje, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku;

- oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p., stosowanego w przypadku pobierania opłaty za udostępnienie informacji.

Wskazane sytuacje w niniejszej sprawie nie wystąpiły i organ zobligowany był do udzielenia odpowiedzi na wniosek w termin 14 dni, czyli do 9 czerwca 2023 r. Termin ten został przekroczony o 21 dni, w związku z czym zaistniały podstawy do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności.

Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie prawa. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. W ugruntowanym orzecznictwie sądowo-administracyjnym pojęcie rażącego naruszenia prawa odnoszone jest do sytuacji oczywistego, niebudzącego żadnych wątpliwości, poważnego naruszenia obowiązku działania przez organ (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12, postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ.

Dokonując oceny w tym zakresie, Sąd uwzględnił okoliczność, że organ po wniesieniu skargi ustosunkował się do wniosku a opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek nie było rażąco duże. Sąd stwierdził, że podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące procedury weryfikacji projektów zgłoszonych do Budżetu Obywatelskiego nie mogły wpłynąć na odmienną ocenę stopnia naruszenia prawa. Tryb dostępu do informacji publicznej jest trybem odrębnym i niezależnym od procedury weryfikacyjnej i ocena zachowania organu w tym zakresie następuje bez związku z uprawnieniami skarżącego w innym postępowaniu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w części dotyczącej wniosku o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz w części dotyczącej wniosku o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., przyznanie kwoty pieniężnej ma charakter fakultatywny. Z uwagi na stwierdzony brak rażącego charakteru bezczynności i ustosunkowanie się przez organ do złożonego wniosku po wniesieniu skargi, Sąd uznał, że w sprawie brak jest podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej.

Środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia działania w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt II GSK 127/20). Sytuacja taka nie zaistniała w niniejszej sprawie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), zasądzając od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 zł. Na zasądzoną od organu sumę składają się kwota uiszczona przez skarżącego tytułem wpisu od skargi (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 119 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przedmiotem skargi była bezczynność.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).