Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 519/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. (zwany dalej: "Naczelnikiem PUCS") w dniu [...] listopada 2020 r., działając na podstawie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., zwanej dalej: "o.p."), dokonał blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego H. Sp.zo.o. (zwanej dalej: "skarżącą", "Spółką") na okres 72 godziny. O dokonanej blokadzie rachunków bankowych skarżąca została poinformowana pismem z [...] sierpnia 2020 r.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], Naczelnik PUCS działając na podstawie art. 119zw § 1 o.p. oraz § 1 pkt 1 lit. e) Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 sierpnia 2020 r. w sprawie upoważnienia innych organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z zakresu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1488), przedłużył termin blokady 5 rachunków bankowych Spółki, na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia [...] listopada 2021 r. do kwoty 1.545.157,00 zł z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona istniejącego zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub czynnościami zmierzającymi do wyłudzenia skarbowego, polegającymi na obniżaniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, co narusza przepisy art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., zwanej dalej: "u.p.t.u."). Zakres blokady rachunku bankowego obejmuje także dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wys. 30 %, tj. 356.575,00 zł, obliczone zgodnie z art. 112b ust. 1 u.p.t.u.

W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik PUCS podniósł, że z analizy ryzyka sporządzonej przez organ na podstawie art. 119zn § 1 o.p., obejmującej kwoty wykazywane w składanych dla celów podatku od towarów i usług w deklaracjach oraz plikach JPK_VAT za okres od stycznia 2020 r. do kwietnia 2021 r. oraz operacje na rachunkach bankowych Spółki za okres od [...] stycznia 2020 r. do [...] lipca 2021 r. wynika, że w okresie styczeń 2020 r. - kwiecień 2021 r. Spółka posiadała kilkudziesięciu kontrahentów, którzy wystawiali na jej rzecz faktury w krótkich okresach czasu, maksymalnie w przeciągu 4 miesięcy (zestawienie kontrahentów wraz z okresami ich "aktywności fakturowej" zawarto na str. 3 zaskarżonego postanowienia). Kontrahenci Spółki funkcjonowali i wystawiali faktury, w ramach łańcuchów dostaw zmierzających do Spółki. Z uwagi na dużą "rotację" kontrahentów, Naczelnik zidentyfikował łącznie 4 takie "łańcuchy wystawiania faktur", w których występowali "znikający podatnicy" i podmioty o cechach tzw. buforów.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym analizy ryzyka wynika, że nowe łańcuchy powstawały po tym, jak podmioty tworzące łańcuch były wykreślane z rejestru podatników VAT, wszczynano wobec nich kontrole podatkowe

i celno-skarbowe, dokonywano blokad rachunków bankowych przez Szefa KAS, Generalnego Inspektora Informacji Finansowej lub prokuratury względnie dokonywano zajęć w ramach postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających. Zestawienie wszystkich faktur VAT wystawionych przez ww. podmioty na rzecz Spółki w poszczególnych okresach rozliczeniowych przedstawiono w tabeli na str. 5-7 zaskarżonego postanowienia. Podatek naliczony wynikający z wymienionych faktur stanowił w analizowanym okresie około 97% całego podatku naliczonego z tytułu transakcji krajowych.

Pismem z [...] sierpnia 2020 r. pełnomocnik Spółki złożył zażalenie na ww. postanowienie, w którym zarzucił naruszenie art. 119 zzb § 1 o.p., polegające na przedłużeniu terminu blokady rachunku Spółki na czas oznaczony oraz polegające na naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady prawdy obiektywnej, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przyjęcie, że zachodzi obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego bez dogłębnej analizy, co poskutkowało przedłużenie terminu blokady rachunków Spółki. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uchylenie blokady wskazanych w postanowieniu rachunków bankowych Spółki.

Postanowieniem z [...] września 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (zwany dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że organ

I instancji mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz specyfikę postępowania w zakresie blokady rachunków bankowych, zgromadził materiał dowodowy w stopniu pozwalającym na dokonanie tzw. "krótkiej blokady". Z dowodów zgromadzonych przez Naczelnika PUCS, w tym wyniku analizy ryzyka, o której stanowi art. 119zn §1 o.p., jednoznacznie wynika, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że Spółka odliczała od podatku należnego VAT wynikający

z faktur VAT stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, a w konsekwencji zwiększyła kwoty nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do przeniesienia na następny miesiąc oraz zmniejszyła kwoty podatku do zapłaty.

Takie działanie, w ocenie DIAS, wypełnia definicję pojęcia "wyłudzenia skarbowe", zawartą w art. 119zg pkt 9 o.p. W pojęciu tym mieści się bowiem m.in. uchylanie się od opodatkowania, nie ujawnianie właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania, posługiwanie się nierzetelną fakturą, przestępstwo przeciwko dokumentom (treści faktury).

Mając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że spełniona została przesłanka do zastosowania tzw. krótkiej blokady na rachunkach bankowych Spółki, która jako podmiot kwalifikowany mogła wykorzystywać działalność banków (swoje rachunki bankowe) dla celów związanych z wyłudzeniami skarbowymi. Blokada rachunków bankowych Spółki była konieczna, aby temu przeciwdziałać.

Przechodząc do oceny zasadności i prawidłowości zastosowania instytucji przedłużenia terminu blokady DIAS podniósł, że Naczelnik PUCS w postanowieniu

z 11 sierpnia 2021 r. wykazał zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 119zw § 1 o.p.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie uznał, że zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego

w podatku od towarów i usług, którego oszacowana kwota 1.188.582,00 zł przekracza równowartość 10.000 euro. DIAS podniósł, że materiał dowodowy wskazuje, że Spółka nie posiada majątku, który zapewniłby wykonanie zobowiązania podatkowego. Spółka w złożonym za 2019 r. sprawozdaniu finansowym nie wykazała żadnych aktywów trwałych, a zapasy i należności krótkoterminowe stanowiły jedynie kwotę 176.071,11 zł. Spółka nie deklarowała nabycia środków trwałych w deklaracjach dla celów podatku od towarów i usług. W Centralnym Rejestrze Czynności Majątkowych nie ma informacji o nabyciu przez Spółkę rzeczy czy praw majątkowych. Na dzień wydania niniejszego postanowienia Spółka nie złożyła do KRS sprawozdania finansowego za 2020 r. mimo upływu terminu na jego złożenie. Nie załączyła również tego sprawozdania do zażalenia, ani nie wskazała majątku, który zapewniałby wykonanie zobowiązania podatkowego w kwocie wynikającej z zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie DIAS, zgromadzony materiał dowodowy wypełnia przesłanki do przedłużenia blokady rachunków bankowych

w trybie określonym w art. 119zw § 1o.p.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie

w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania podatkowego, tj.:

1. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 137 § 1 i art. 191 o.p. polegające na błędnym przyjęciu, w sposób sprzeczny

z treścią zgromadzonego materiału dowodowego, że w sprawie Spółka może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego oraz zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro;

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 o.p. polegające na przedłużeniu blokady rachunków bankowych, których posiadaczem jest Spółka pomimo tego, że w sprawie brak jest jakichkolwiek podejrzeń co do możliwości wykorzystania przez Spółkę działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego oraz w ogóle nie zachodzi jakakolwiek obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki podniósł, że organy obu instancji wprawdzie odniosły się do przesłanek żądania blokady i przesłanek przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych, ale jego zdaniem, wskazanie na istnienie dużego prawdopodobieństwa, że Spółka odliczyła od podatku należnego VAT wynikający z faktur VAT stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, jest niewystarczające, aby uznać zasadność blokady i wypełnienie przesłanek wskazanych w art. 119zv § 1 o.p.

Strona skarżąca podniosła, że zastosowanie instytucji blokady rachunków bankowych ma przeciwdziałać wykorzystaniu działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, który to warunek jest jedną

z przesłanek tzw. krótkiej blokady określonych w art. 119zv § 1 o.p. Tymczasem organy nie uprawdopodobniły, że działalność banków może być wykorzystana przez Spółkę do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi i że blokada jest konieczna tzn., że inne środki przewidziane w przepisach są niewystarczające aby zabezpieczyć interes Skarbu Państwa, co zdaniem pełnomocnika w pełni uzasadnia zarzut naruszenia art. 122, 187 § 1 i 191 w związku z art. 119zv § 1 o.p.

W ocenie autora skargi analiza przepływów na rachunkach bankowych posłużyła organom obu instancji do szacunkowego wyliczenia zaniżenia podatku,

a nie do uzasadnienia możliwości wykorzystania banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi.

Pełnomocnik stwierdził, że jeżeli blokada nastąpiła z naruszeniem przepisów 119zv § 1 o.p., to zasadnym jest zarzut naruszenia art. 119zw § 1 o.p., bez ustosunkowania się do przesłanek dotyczących przedłużenia blokady na podstawie ww. przepisu. Jednocześnie w dalszej części skargi nawiązuje do przesłanki przedłużenia terminu blokady twierdząc, iż organ nie wykazał uzasadnionej obawy, iż Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego, tj. zaistnienia przesłanki z art. 119zw § 1 o.p.

Strona skarżąca podniosła, że Spółka jest podmiotem rzeczywiście działającym, prowadzącym aktywnie działalność operacyjną, posiadają stosowne zaplecze organizacyjne i techniczne, w tym w szczególności zawarte umowy

o świadczenie usług administracyjnych i księgowych. W momencie sprzedaży towarów posiadała ekonomiczne władztwo nad sprzedawanymi towarami, będącymi rzeczami indywidualnie oznaczonymi, transakcje były realizowane na zasadach rynkowych, przy czym Spółka weryfikowała swoich dostawców, w ramach przyjętej kupieckiej staranności, podejmując wszystkie prawem dopuszczalne, możliwe

i racjonalne działania weryfikujące, aby nie uczestniczyć w oszustwie podatkowym. Takie działania zgodnie z orzecznictwem TSUE i sądów administracyjnych nie pozbawia podmiotu prawa do obniżenia podatku należnego o VAT naliczony nawet

z nierzetelnych faktur. Spółka dochowując należytej staranności miała prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur otrzymanych od kontrahenta. To, że w łańcuchu dostaw dany podmiot okazał się nierzetelny nie oznacza automatycznie, że podatnik z dużym prawdopodobieństwem brał udział w sieci wyłudzeń podatku VAT. Dodatkowo pełnomocnik zauważył, że o podejrzeniu niewykonania zobowiązania podatkowego nie może decydować fakt, że podmioty na wcześniejszym etapie obrotu nie rozliczają się rzetelnie z obowiązków podatkowych, a samo podejrzenie udziału w mechanizmie oszustwa nie może świadczyć o uzasadnionej obawie niewykonania zobowiązania podatkowego. Również podnoszony w zaskarżonym postanowieniu fakt, że Prezesem Zarządu skarżącej jest osoba powiązana ze Spółką, wobec której prowadzone są postępowania podatkowe nie może świadczyć o uzasadnionej obawie niewykonania zobowiązania.

Zdaniem pełnomocnika organ podatkowy arbitralnie przyjął, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego na podstawie pobieżnie zebranego materiału dowodowego, czy samym podejrzeniu, że Spółka może brać udział w mechanizmie oszustwa w podatku VAT. Organ nie przeprowadził postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu. Skarżąca wskazała również na trudną sytuację finansową po dokonaniu przedłużenia blokady rachunków bankowych przez organ podatkowy. Jednocześnie stwierdziła, że "Argumentacja organu podatkowego, który bagatelizuje sytuację Spółki, nie ma uzasadnionych podstaw. Oczekiwanie na rozpatrzenie wniosku o wypłatę wynagrodzeń może zająć wiele czasu (...)".

DIAS wywiódł odpowiedź na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył , co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż zarzut naruszenia przepisów art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p., w których określono przesłanki odpowiednio tzw. krótkiej blokady i przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego jest całkowicie nieuzasadniony. Skarżąca Spółka uważa, że organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć wskazały przesłanki tzw. krótkiej blokady oraz przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych, jednak, zdaniem Spółki, są one niewystarczające do uznania zasadności zastosowania instytucji blokady rachunków bankowych oraz przedłużenia terminu tej blokady. Z argumentacją Skarżącej w tym zakresie trudno się zgodzić. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że Spółka z dużym prawdopodobieństwem była elementem kilku łańcuchów podmiotów, które wystawiały faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistego przebiegu transakcji i obniżyła należny podatek od towarów i usług o podatek naliczony z tych faktur, czym zaniżyła podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Takie działanie wypełnia definicję pojęcia "wyłudzenia skarbowego" zawartego w art. 119zg pkt 9 O.p. co wskazano w zaskarżonym postanowieniu. Mając na uwadze definicję legalną tego pojęcia, dla uruchomienia procedury blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego, wyłudzeniem skarbowym może być m.in. uchylanie się od opodatkowania, nieujawnianie właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania, posługiwanie się nierzetelną fakturą, czy przestępstwo przeciwko dokumentom (treści faktury), gdyż wówczas ma miejsce nieujawnienie organowi podatkowemu prawidłowej podstawy opodatkowania i uchylenie się od opodatkowania. Możliwość posługiwania się nierzetelnymi fakturami przez podmioty z łańcuchów i transfer środków pieniężnych w kwotach wynikających z tych faktur VAT jest, w ocenie Sądu, wystarczająca do wystąpienia przesłanki blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego. Wbrew temu co twierdzi Skarżący, podmiot kwalifikowany mc że wykorzystywać działalność banków do celów związanych z oszustwem podatkowym, będąc świadomym lub nieświadomym uczestnikiem łańcucha i w ten sposób pomagać innym podmiotom w dopuszczaniu się wyłudzeń skarbowych. Blokada rachunków podmiotu kwalifikowanego ma służyć przerwaniu transferu pieniędzy w mechanizmie oszustwa podatkowego (krótka blokada) i jednocześnie zabezpieczyć środki pieniężne na zaspokojenie zobowiązania podatkowego w podmiocie kwalifikowanym, z uwagi na powstanie u nie,50 konsekwencji podatkowych uwikłania się w to oszustwo. Zatem w okolicznościach sprawy zarzut Spółki, że organ nie uprawdopodobnił, iż Skarżąca wykorzystywała działalność banków do celów mających zawiązek z wyłudzeniami skarbowymi należy uznać za bezzasadny. Skarżąca Spółka zdaje się nie zauważać, że analiza rachunków bankowych i przepływu środków na rachunkach bankowych nie była podstawą oszacowania zaniżenia podatku od towarów i usług. Analiza ta wykazała natomiast, że Spółka wykorzystywała rachunki bankowe do przekazywania środków pieniężnych w kwotach wynikających z nierzetelnych faktur VAT. To właśnie analiza przepływów finansowych w powiązaniu z informacją o możliwości posługiwania się fakturami, które nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności stała się podstawą zastosowania blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego. Podstawę oszacowania przybliżonej kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług dla potrzeb postępowania w zakresie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych stanowił podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez podmioty z łańcuchów, który obniżył należny podatek od towarów i usług Spółki. Zgodzić się należy, że korzystając z instrumentu blokady rachunków bankowych organ musi mieć podejrzenia, że podmiot kwalifikowany wykorzystuje działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami podatkowymi. W przedmiotowej sprawie takie właśnie okoliczności wystąpiły, a blokada rachunków bankowych Spółki była konieczna, żeby przeciwdziałać transferowi środków związanych z oszustwami skarbowymi. Skarżąca Spółka poza ogólnymi stwierdzeniami nie wskazuje dlaczego uważa inaczej. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1169/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2020 sygn. Akt I FSK1425/19) podnoszona przez Skarżącą dobra wiara i zachowanie należytej staranności kupieckiej nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia. Będzie to rozstrzygane w postępowaniu podatkowym w zakresie sprawdzenia rzetelności rozliczeń Spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Udział Skarżącej w oszustwie nie jest przesądzany w postępowaniu w zakresie blokady rachunku bankowego. Jednocześnie zgodnie z orzecznictwem m.in. przywołanym w zaskarżonym postanowieniu, oszustwo podatkowe nie musi wystąpić bezpośrednio w podmiocie kwalifikowanym. Blokadę rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego można również zastosować, aby przeciwdziałać wyłudzeniom skarbowym u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany bez względu na to, czy podmiot ten jest świadomym uczestnikiem, czy też jest w to nieświadomie uwikłany. W postępowaniu w przedmiocie blokady rachunków bankowych istotne jest, że podmiot kwalifikowany jest elementem łańcucha podmiotów, które dopuszczają się wyłudzeń skarbowych. Jednocześnie wystarczy uprawdopodobnić ten fakt m.in. na podstawie informacji wynikających z analizy ryzyka. Nieprawdziwe jest także twierdzenie, że w zaskarżonym postanowieniu zawarto informację, że Spółka nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej (str. 4 przedmiotowej skargi), gdyż w żadnym miejscu postanowienia organ podatkowy nie zakwestionował, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą. Stwierdził jedynie, że towar, którym dysponowała Spółka z dużym prawdopodobieństwem nie pochodził ze źródła wynikającego z kwestionowanych faktur VAT. Organ w postanowieniu również nie negował prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej. Również Skarżąca na str. 6 przedmiotowej skargi potwierdziła, że organ podatkowy nie kwestionuje faktu, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą. Za nieuzasadniony należy uznać również zarzut naruszenia przepisu art. 119zw § 1 O.p., który określa przesłanki przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych. Zarzut ten Skarżąca wywodzi stąd, że skoro nie zaistniała przesłanka blokady rachunków bankowych wskazana w art. 119zv § 1 O.p., to zasadnym jest zarzut naruszenia przepisów art. 119zw § 1 O.p., bez ustosunkowywania się do przesłanek dotyczących blokady rachunków bankowych. Jednocześnie Spółka wskazuje na okoliczności, które jej zdaniem świadczą o braku przesłanek do uznania, że nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, przekraczającego 10 000 euro, a mianowicie; posiadanie biura i magazynu oraz procedur weryfikacji kontrahentów, analizowanie tzw. białej listy, brak ekonomicznej mocy do samodzielnego sprowadzenia dużej ilości towaru na własną rękę. Odnosząc się do tej argumentacji należy stwierdzić, że okoliczności wskazujące na prowadzenie działalności przez Skarżącą nie są wystarczające, aby uznać, że nie istnieje obawa niewykonania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Nie gwarantują one bowiem wykonania istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego. Z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że Spółka nie posiada majątku trwałego, co ustalono na podstawie sprawozdania finansowego za 2019 r. Ponieważ Spółka nie przedłożyła dowodów w zakresie zmiany sytuacji majątkowej należy uznać, że aktualne są ustalenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Istotnym w sprawie jest również podejrzenie uczestnictwa w łańcuchu podmiotów wykorzystujących konstrukcję podatku od towarów i usług do dokonania oszustw podatkowych, co daję podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie zwracano uwagę, że jeżeli podatnik przyjmuje do rozliczenia faktury VAT niepotwierdzające rzeczywistych transakcji to obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji dokonanie zabezpieczenia tego zobowiązania jest uzasadnione (np. wyrok NSA z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 2070/11). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy należy stwierdzić, że Spółka generalnie zarzuca niewyjaśnienie stanu faktycznego, przy czym nie podważa okoliczności podniesionych w postanowieniu chociażby co to faktu, że podmioty w zidentyfikowanych łańcuchach mają cechy "buforów" i "znikających podatników". W tej sytuacji zarzut naruszenia przepisów postępowania jest bezpodstawny. Inna ocena materiału dowodowego nie oznacza bowiem, że organ naruszył zasady postępowania dowodowego. Postępowanie dowodowe w zakresie blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego ma co do zasady ograniczony charakter. W ramach tego postępowania organ podatkowy musi jedynie uprawdopodobnić przesłanki blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego (wyrok NSA z 25 czerwca 2021r., sygn. akt 1 FSK 880/21). W trakcie postępowania w przedmiocie blokady rachunku bankowego organ podatkowy musi jedynie wykazać, że posiada informacje wskazujące na to, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać m.in. banki do celów mogących mieć związek z wyłudzeniami skarbowymi (art. 119zv §1 O.p.). W ocenie Sądu w toku postępowania w zakresie blokady rachunków bankowych zgromadzono informacje, w tym wynikające z analizy ryzyka, które uprawniały do stwierdzenia, że Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Podnoszone przez Spółkę argumenty, a mianowicie rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej, czego organ nie kwestionuje, czy też weryfikacja kontrahentów przez Skarżącą nie mogą tego zmienić. W sprawie istotny jest przede wszystkim fakt, że zidentyfikowano łańcuchy podmiotów posiadające cechy "znikających podatników" oraz "buforów", w których Skarżąca Spółka była jednym z ogniw oraz, że za pośrednictwem banków transferowała środki pieniężne w kwotach wynikających faktur \/AT, które z dużym prawdopodobieństwem mogły być nierzetelne. Fakt, że Prezesem Zarządu Spółki jest osoba powiązana z inną spółką, wobec której prowadzone jest postępowanie, wbrew twierdzeniu Skarżącej, nie zdecydowało o powzięciu przez organ obawy, że istniejące lub mające powstać zobowiązanie podatkowe przekraczające równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego nie zostanie wykonane. Podstawą rozstrzygnięcia był całokształt okoliczności, które rozpatrywane wspólnie i we wzajemnym powiązaniu uprawdopodabniają możliwość wykorzystania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowym, a blokada była konieczna, żeby temu przeciwdziałać oraz prowadzą do powstania uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. Nieuzasadniony jest również zarzut, że organ podatkowy arbitralnie przyjął, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego bez istnienia przesłanek w tym zakresie. Twierdzenia te nie są poparte żadnymi dowodami. W szczególności Skarżąca nie przedstawiła innych dokumentów dotyczących majątku, niż te którymi dysponował organ, a sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej nie może być gwarancją wykonania zobowiązania podatkowego. Trudną sytuację finansową potwierdza sama Skarżąca. Nieprawdą jest jednak, że organ bagatelizuje problemy finansowe Skarżącej. Niemniej jednak procedura wypłaty środków z zablokowanego rachunku bankowego jest sformalizowana i organ podatkowy, mając na uwadze zasadę legalizmu, nie może pominąć obowiązujących w tym zakresie przepisów, tj. art. 119zy i art. 119zz O.p.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.