Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 704/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska Leszek Włoskiewicz (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 6 Września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2005r. sygn. akt II SA/Wa 857/05 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. Z. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kwotę 180zł (słownie: sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 lipca 2005 r. II SA/Wa 857/05, oddalił skargę W. Z. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy – ze zmianą dotyczącą tylko daty zwolnienia – decyzję tego organu z dnia [...] Nr [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), wskutek skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania za przestępstwo nieumyślne (wypadek drogowy) oraz przestępstwo umyślne (nakłanianie świadka wypadku do zatajenia przebiegu zdarzenia).

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd uznał w szczególności, że – chociaż dowódca jednostki wojskowej wystąpił z wnioskiem o pozostawienie skarżącego w służbie – wniosek, o którym mowa w § 147 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), czy to o zwolnienie ze służby (ust.1), czy też o pozostawienie w służbie (ust. 2), chociaż inicjuje postępowanie w sprawie, jednak stanowi tylko opinię bezpośredniego przełożonego żołnierza, podczas gdy rozstrzygnięcie sprawy należy do organu zwalniającego.

Wnosząc skargę kasacyjną W. Z. jako jej podstawy przytoczył:

"1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. § 147 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.),

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 kpa przez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji słusznego interesu strony skarżącej,

- art. 10 § 1 kpa przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu

oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do rozebranych dowodów i materiałów."

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że – jeżeli dowódca jednostki wojskowej jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o pozostawienie skazanego żołnierza w służbie – organ zwalniający powinien być związany takim wnioskiem, gdyż wyraźną kompetencję organu zwalniającego do nieuwzględnienia wniosku dowódcy zawarto dopiero w § 10 ust. 3 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483).

Powołany przepis stanowi wprost, że – jeżeli organ zwalniający nie uwzględni wniosku dowódcy jednostki o zatrzymanie żołnierza w dalszej służbie wojskowej –wówczas dokonuje zwolnienia, natomiast w § 147 ust. 2 nie było o tym mowy, a zatem organ zwalniający nie mógł nie uwzględnić wniosku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono ponadto, że organ zwalniający nie tylko nie zapewnił skarżącemu praw przysługujących stronie postępowania administracyjnego, lecz przede wszystkim załatwił sprawę z pominięciem słusznego interesu skarżącego i nie wyjaśnił, jaki to interes społeczny lub interes obywateli miał na uwadze zwalniając skarżącego ze służby.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut drugi jest nietrafny już dlatego, że przepisy postępowania, o jakich mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to wyłącznie przepisy tej ustawy, gdyż skargę kasacyjną wnosi się od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, w postępowaniu zaś sądowym nie znajduje zastosowania kodeks postępowania administracyjnego, który normuje postępowanie przed organami administracji publicznej.

Nietrafny jest również zarzut pierwszy.

Stosownie do art. 74 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z zawodowej służby wojskowej zwalnia żołnierzy zawodowych Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy, stąd wyłącznie do organu zwalniającego należy rozstrzygnięcie także wówczas, kiedy decyzja o zwolnieniu ma uznaniowy charakter, a dowódca jednostki wojskowej wnioskuje o pozostawienie żołnierza w służbie.

Przekonanie, że pozytywny wniosek dowódcy jednostki wojskowej jest wiążący dla organu zwalniającego nie tylko nie znajduje potwierdzenia w treści § 147 ust. 2 rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych – w którym nie ma o tym mowy – lecz przede wszystkim pozostaje w sprzeczności z treścią art. 76 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, który możliwości zwolnienia żołnierza nie uzależnia od stanowiska dowódcy jednostki.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.