Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1081/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: artr.5, art. 5b ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 7b, art. 83
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 3 ust. 1, art. 5, art. 13 ust. 3
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego , na podstawie art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.), w zw. z art. 13 ust. 3, art. 3 ust.1, art. 4, art. 5, art. 7, art. 8 ust 1 i ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE(Dz. Urz. UE L Nr 300/51) i art. 83 u.t.d., po rozpatrzeniu z urzędu sprawy Z. Sp. z o.o., cofnął zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (numer blankietu [...]).

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ wyjaśnił, że w dniu 04.10.2017 r. Z. Sp. z o.o., z siedzibą: ul. [...] lok. [...],[...] L., zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (numer blankietu ZD [...]).

W dniu 18.12.2018 r. do siedziby Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wpłynęło pismo od TU Pannonia z informacją, iż polisa nr [...] wystawiona dla firmy Z. Sp. z o.o. została anulowana.

Na podstawie art. 83 ust. 1 u.t.d. pismem z dnia 01.03.2018 r. spółka została wezwana do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 tj,: dokumentów potwierdzających posiadanie rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich, spełnienie wymogu dobrej reputacji, posiadania wymaganych kompetencji zawodowych oraz posiadania odpowiedniej zdolności finansowej umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Pismo zostało uznane za doręczone stronie w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 03.04.2018 r. i pozostało bez odpowiedzi.

Pismem z dnia 20.06.2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wyznaczył przedsiębiorcy dwumiesięczny termin na uregulowanie zaistniałej sytuacji. Przedmiotowe pismo zostało uznane za doręczone stronie w dniu 13.07.2018 r. w trybie art. 44 k.p.a.

Pismem z dnia 31.10.2018 r. organ zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwoleniana na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (numer blankietu [...]), pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. Pismo zostało uznane za doręczone stronie w dniu 29.11.2018 r. w trybie art. 44 k.pa. i pozostało bez odpowiedzi.

Pismem z dnia 21.12.2018 r. organ zawiadomił stronę o zakończeniu procedury gromadzenia materiału dowodowego i pouczył o treści art. 10 § 1 k.p.a. Przedmiotowe zawiadomienie zostało uznane za doręczone stronie w dniu 17.01.2019 r. w trybie art. 44 k.p.a. Strona nie wypowiedziała się w sprawie.

Organ przytoczył treść przepisów stanowiących materialno prawną podstawę rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że wymóg posiadania kompetencji zawodowych jest spełniony, jeżeli przedsiębiorca lub osoba zarządzająca w jego imieniu transportem posiada wiedzę w dziedzinach i na poziomie określonym w części I załącznika I do rozporządzenia 1071/2009 zgodnie z którym wymagane jest posiadanie wiedzy z zakresu: prawa cywilnego, prawa handlowego, prawa socjalnego, prawa podatkowego, z zakresu działalności gospodarczej i zarządzania finansami przedsiębiorstwa, problematyki dostępu do rynku, norm technicznych i technicznych aspektów działalności oraz z zakresu bezpieczeństwa drogowego. Wiedza ta zostaje sprawdzona w trakcie obowiązkowego egzaminu, który odbywa się na zasadach określonych w części II załącznika I do rozporządzenia 1071/2009. Potwierdzeniem posiadania kompetencji zawodowych jest certyfikat wydany przez organ lub podmiot upoważniony przez państwo członkowskie do przeprowadzania egzaminów potwierdzających posiadanie wiedzy i umiejętności. Certyfikat wydawany jest zgodnie ze wzorem określonym w załączniku III do rozporządzenia 1071/2009.

Z akt administracyjnych wynika, że osobą zarządzającą u przedsiębiorcy jest K. B., legitymujący się certyfikatem kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy onnumerze [...]. Zatem spełnia wymóg w zakresie posiadania wymaganych kompetencji zawodowych.

Następnie, po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy oraz weryfikacji w ewidencji naruszeń Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, o której mowa w art. 82g ust. 4 pkt 2 u.t.d., organ ustalił, że dobrej reputacji przedsiębiorcy nie podważają ani sankcje nałożone przez krajowe organy kontrolne, ani organy kontrolne państw członkowskich Unii Europejskiej.

W zakresie wymogu posiadania odpowiedniej zdolności finansowej organ wskazał, że z akt administracyjnych przedsiębiorcy wynika, że strona posiadała polisę ubezpieczenia odpowiedzialności zawodowej PANNONIA o numerze [...] obejmującą jeden pojazd, wynoszącą 9000 euro, z okresem ubezpieczenia od dnia 26.09.2017 r. do dnia 25.09.2018 r. Zgodnie z pismem z dnia 13.11.2017 r. od TU PANNONIA polisa została anulowana. Do dnia wydania decyzji strona nie przedstawiła aktualnych dokumentów potwierdzających posiadanie odpowiedniej zdolności finansowej umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, a więc nie spełnia warunku określonego w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 1071/2009.

Organ wskazał, że upłynął termin ważności dokumentów stanowiących podstawę wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze, które zostały złożone do wniosku o udzielenie ww. uprawnienia w zakresie posiadania wymaganych kompetencji zawodowych oraz posiadania odpowiedniej zdolności finansowej umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Pomimo obowiązku nałożonego na stronę przez organ, strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających spełnianie ww. warunków zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009.

W konsekwencji organ stwierdził, że wystąpiły podstawy do cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj.

a) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.) w zw. z poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że akarżąca nie spełnia wymogu posiadania odpowiedniej zdolności finansowej, pomimo iż posiada ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej na kwotę 9.000 Euro, a także sytuacji finansowa spółki jest dobra, co wynika ze sprawozdań finansowych spółki,

b) art. 3 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21.10.2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L. nr 300/51) poprzez uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogu posiadania odpowiedniej zdolności finansowej, pomimo, iż posiada ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej na kwotę 9.000 Euro, a także sytuacji finansowa spółki jest dobra, co wynika ze sprawozdań finansowych spółki,

c) art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21.10.2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE {Dz. Urz. UE L. nr 300/51) poprzez uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogu posiadania odpowiedniej zdolności finansowej, pomimo iż Z. posiada ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej na kwotę 9.000 Euro, a także sytuacji finansowa spółki jest dobra, co wynika ze sprawozdań finansowych spółki,

d) art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21.10.2009 nr. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L. nr 300/51) poprzez jego niezastosowanie, podczas, gdy skarżąca posiada polisę ubezpieczenia odpowiedzialności zawodowej na kwotę 9.000 Euro,

e) art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21.10.2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L. nr 300/51) poprzez brak sprawdzenia przez organ rocznych sprawozdań finansowych, podczas gdy w sytuacji gdyby rgan dokonał tego sprawdzenia to wnioski byłyby odmienne,

f) art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21.10.2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L. nr 300/51) poprzez uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia, podczas gdy spełnia wszystkie wymagania określone w rozporządzeniu,

oraz prawa procesowego tj:

a) art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób niezgodny z słusznym interesem obywatela, w przypadku gdy nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków,

b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez braki w uzasadnieniu faktycznym w postaci niedostateczne wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - z uzasadnienia decyzji nie wynika ponadto jednoznacznie, które przesłanki organ uznał za spełnione.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i uzasadniła wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług transportu drogowego jest reglamentowane na poziomie prawa Unii Europejskiej. Oznacza to, że przedsiębiorcy, mający siedzibę w jakimkolwiek państwie członkowskim Unii Europejskiej muszą spełnić jednolite warunki, aby móc rozpocząć wykonywanie tego rodzaju działalności gospodarczej. Dostęp do rynku transportu drogowego uzyskuje się poprzez nabycie statusu przewoźnika drogowego, co z kolei jest uzależnione od posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Wspólne zasady dostępu do zawodu przewoźnika drogowego i warunki prowadzenia działalności gospodarczej z zakresu usług transportu drogowego zostały określone w przepisach rozporządzeń unijnych.

Zasadnicze znaczenie ma rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE.

Jak stanowi art. 5 z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.) podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu 1071/2009. Zezwolenia udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia warunki w nim określone.

Stosownie do art. 7 ust. 1 w/w ustawy udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmianian_ oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest Główny lnspektor Transportu Drogowego, w przypadku ubiegania się o licencję wspólnotową, jeżeli przedsiębiorca nie występował z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez organ, o którym mowa w pkt 1.

Z kolei art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 stanowi, że zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zawiesza się lub cofa jeśli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:

a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich;

b) cieszyć się dobrą reputacją;

c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz

d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

Zasadniczym warunkiem do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jest posiadanie siedziby na terytorium Unii Europejskiej. Oznacza to, że przedsiębiorca powinien posiadać taką siedzibę w jednym z państw członkowskich. Ratio legis przepisu art. 3 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009 jest zlikwidowanie istnienia fikcyjnych siedzib przewoźników i przeciwdziałanie braku możliwości przeprowadzenia w całości lub w znacznej części kontroli przewoźnika drogowego z powodu nieprawidłowo określonej siedziby. Siedziba przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego w jednym z państw członkowskich powinna mieć rzeczywisty i stały charakter. Szczegółowe warunki związane z wymogiem siedziby zostały określone w art. 5 rozporządzenia nr 1071/2009. Przepis ten wskazuje jednoznacznie, że aby spełnić warunek posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w państwie członkowskim muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki:

1) posiadanie siedziby położonej w tym państwie członkowskim wraz z lokalami, w których prowadzi główną działalność, w szczególności dokumenty księgowe, akta dotyczące pracowników, dokumenty zawierające dane na temat czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz wszelkie inne dokumenty, do których dostęp musi mieć właściwy organ, aby sprawdzić, czy spełnione zostały warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu; przy czym państwa członkowskie mogą wymagać, aby przedsiębiorcy na ich terytorium udostępniali również inne dokumenty w swoich lokalach w dowolnej chwili;

2) gdy zezwolenie na dostęp do zawodu przewoźnika drogowego zostanie wydane – przedsiębiorca jest zobowiązany do dysponowania co najmniej jednym pojazdem, który został zarejestrowany lub w inny sposób wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego – będąc jego właścicielem lub posiadaczem z innego tytułu, np. na podstawie umowy najmu z opcją zakupu, umowy najmu lub umowy leasingu;

3) prowadzenie działalności związanej z pojazdami w sposób rzeczywisty i ciągły oraz przy użyciu niezbędnego sprzętu administracyjnego, a także odpowiedniego sprzętu technicznego i urządzeń technicznych, w bazie eksploatacyjnej, która znajduje się w tym państwie członkowskim.

Możliwość spełniania zobowiązań finansowych w każdym momencie danego roku obrachunkowego jest kolejnym obligatoryjnym warunkiem wykonywania zawodu przewoźnika.

Wymóg posiadania odpowiedniej zdolności finansowej sprowadza się do obowiązku zapewnienia przez przedsiębiorcę transportu drogowego takich warunków finansowych, aby w każdym momencie roku budżetowego mógł on spełnić swoje zobowiązania finansowe. Wartość minimalnej zdolności finansowej, jaką powinien legitymować się przewoźnik drogowy wynosi równowartość 9000 euro w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5000 euro na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd obliczonej wg opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej kursu euro z pierwszego dnia roboczego października poprzedniego roku. Przedsiębiorca może wykazać dysponowanie odpowiednim kapitałem lub rezerwami na podstawie rocznego sprawozdania finansowego poświadczonego przez audytora lub inną odpowiednio upoważnioną osobę. W drodze wyjątku właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo. Zasady dokumentowania zdolności finansowej w postępowaniu przed polskimi organami określa art. 7b u.t.d.

Warunek odpowiedniej zdolności finansowej ma na celu eliminację z rynku przewozów drogowych nieuczciwej i niewypłacalnej konkurencji. Jest to również bardzo istotny wymóg z punktu widzenia ochrony potencjalnych klientów, korzystających z usług transportowych. Potwierdzenie zdolności finansowanej musi być zatem skrupulatnie dokumentowane i sprawdzane przez organy właściwe do wydawania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

Jak stanowi art. 83 u.t.d., Główny Inspektor Transportu drogowego może w każdym czasie wezwać przedsiębiorcę do przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe i warunki określone w wydanej licencji.

Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca posiadała polisę ubezpieczenia odpowiedzialności zawodowej PANNONIA o numerze [...] obejmującą jeden pojazd, wynoszącą 9000 euro, z okresem ubezpieczenia od dnia 26.09.2017 r. do dnia 25.09.2018 r. która to polisa została anulowana. Nadto, do dnia wydania rozstrzygnięcia skarżąca, mimo wezwania organu, nie przedstawiła aktualnych dokumentów potwierdzających posiadanie odpowiedniej zdolności finansowej umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, jak i dokumentów potwierdzających posiadanie rzeczywistej stałej siedziby w jednym z państw członkowskich.

Tym samym trafnie organ uznał, że spółka nie spełniła warunków określonych w art. 3 ust. 1 lit. a i c rozporządzenia 1071/2009, co z kolei dało podstawyę do cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 tegoż rozporządzenia.

W ocenie Sądu, organ orzekający wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Tym samym bezpodstawny jest również zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

-----------------------

8