Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 490/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2023 r. sprawy ze skargi Y. K. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2022 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 585/21 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 200 (słownie: dwieście) zł.


UZASADNIENIE

Y. K. (dalej: skarżący) w dniu 12 maja 2023 r. wniosła skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia z dnia 11 stycznia 2022 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 585/21 uwzględniającego skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę.

W treści uzasadnienia skargi wskazała, że otrzymała decyzję udzielającą zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z dnia 2 lutego 2022 r., a w dniu 27 kwietnia 2022 r. wydano jej kartę pobytu. Podkreśliła jednak, że wyrok nie został wykonany, gdyż nie zostały jej przekazane suma pieniężna oraz zwrot kosztów postępowania sądowego zasądzone ww. wyrokiem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Po przedstawieniu stanu faktycznego, w tym wskazaniu, że decyzja pobytowa została wydana w dniu 2 lutego 2022 r., Wojewoda podkreślił, że sposób prowadzenia sprawy nie wynika ze złej woli pracowników urzędu, ale jest skutkiem ogromnej ilości wniosków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej: "p.p.s.a." w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1), przy czym wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3).

Jak wynika z akt sprawy skarżący wypełnił wymóg formalny wzywając pismem z dnia 25 stycznia 2023 r. organ do wykonania wyroku Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 585/21 w zakresie zasądzonej sumy pieniężnej.

Z analizy akt sprawy wynika, że Wojewoda decyzją z dnia 2 lutego 2022 r. udzielił stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, kończąc tym samym postępowanie. Powyższą okoliczność podnosi także w treści odpowiedzi na skargę Wojewoda i sama skarżąca, stwierdzając, że decyzja została jej doręczona. Z kolei wezwanie do wykonania wyroku z dnia 25 stycznia 2023 r. dotyczy wyłącznie wykonania wyroku w zakresie pkt IV i V sentencji, czyli zasądzonej sumy pieniężnej oraz zwrotu kosztów postępowania, nie odnosząc się do wykonania wyroku poprzez wydanie odpowiedniego aktu przez Wojewodę. Również w skardze strona domaga się zasądzenia na jej rzecz sumy pieniężnej z tytułu niewykonania przez Wojewodę rozstrzygnięcia Sądu tyczącego się zapłaty na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej oraz zwrotu kosztów postępowania. Uwzględniając powyższe należało więc uznać, że niniejsza skarga, wobec okoliczności wydania przez Wojewodę decyzji oraz podniesionego sposobu sformułowania treści skargi i wezwania do wykonania wyroku, swym zakresem obejmuje wyłącznie pkt IV i V sentencji wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r. – sumę pieniężną zasądzoną na rzecz strony skarżącej i zwrot kosztów postępowania.

W tym miejscu należy wskazać, że norma wyrażona w art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej, natomiast niewykonanie wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania nie może stanowić bezczynności organu administracji, o której mowa w powyższym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 154/08). Niewykonanie wyroku polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuowaniu postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 71/18).

Odnosząc się zatem do żądania strony skarżącej wskazać należy, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienia sprawy - zatrzymania obstrukcji w postępowaniu. Zagwarantowanie go stronom postępowań administracyjnych, które pomimo uwzględnienia ich skarg na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w dalszym ciągu, nie uzyskują załatwienia ich spraw uzasadnia to, że wyrok w zakresie zobowiązującym do załatwienia sprawy, pomimo swojej prawomocności, nie jest wykonalny w sposób umożliwiający wyegzekwowanie tego przez stronę postępowania. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy.

Inaczej jest jednak z tymi obowiązkami zawartymi w treści wyroku, które są wykonalne. Do orzeczeń wykonalnych w tym trybie należy zaliczyć orzeczenie o przyznaniu określonej sumy pieniężnej ponieważ wynika z niego konkretne zobowiązanie pieniężne. W tym zatem przypadku przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania a droga przed sądem administracyjnym jest wyłączona bowiem nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej poprzez wszczęcie postępowania, wydanie aktu czy też dokonanie innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, zastrzeżonych prawem do jego właściwości. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w takim zakresie odbywa się w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł egzekucyjny, mogący stanowić podstawę do wszczęcia egzekucji po opatrzeniu go klauzulą wykonalności przez sąd powszechny (art. 781 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego; t.j.: Dz. U. z Dz. U. z 2023 r. poz. 1550 ze zm. - zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1136/17; a także postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 645/20, z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 609/22).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesiona przez stronę skarżącą skarga na niewykonanie wyroku w zakresie odnoszącym się do przyznanej jej sumy pieniężnej oraz zwrotu kosztów postępowania jest niedopuszczalna z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w tym przedmiocie.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, dlatego Sąd orzekł jak w pkt I w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji.