Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 464/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Barbara Szymkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 września 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej T. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu części wsi M. gm. T. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej: § 9 pkt 9, § 10 pkt 5 oraz § 20 ust. 2 lit. a w zakresie słów " , RM, RU i O – 30 m"; 2. zasądza od Miasta T. na rzecz Wojewody [...] kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rada Miejska [...] działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2018r. poz. 994 ze zm. – dalej u.s.g.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2018r. poz. 1945 – dalej u.p.z.p.), w dniu [...] stycznia 2019 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wsi [...] gm. [...].

Wojewoda [...] reprezentowany przez radcę prawnego K. Ś., działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą uchwałę w zakresie obejmującym § 9 pkt 9, § 10 pkt 5 oraz § 20 ust. 2 lit. a kropka druga uchwały wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części ze względu na istotne naruszenie prawa.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w § 20 ust. 2 lit. a kropka druga uchwały, dotyczącym scalania i podziału nieruchomości, dla terenu zabudowy zagrodowej oznaczonego symbolem [...], oraz dla terenu obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych i rybackich, oznaczonego symbolem [...] ustalono minimalną szerokość frontu działki [...] m.

Powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1161) oraz wykładnię pojęcia "zabudowy zagrodowej" zaprezentowaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2008 r sygn. akt II OSK 1536/07, Wojewoda stwierdził, że zamieszczenie w planie zasad scalania i podziału dla terenów oznaczonych jako [...] i [...] stanowi naruszenie art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm. – dalej u.g.n.). Wojewoda wskazał, że art. 92 ust. 1 u.g.n. stanowi, że przepisów dotyczących podziałów nieruchomości nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. Z kolei zgodnie z art. 93 ust. 2a u.g.n. podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Bezzasadne jest zatem ustalenie w § 9 pkt 9 i §10 pkt 5 uchwały dla terenów [...] powierzchni działek nie mniejszej niż 3000 m2 oraz określenie w § 20 ust. 2 lit. a kropka druga uchwały dla terenu oznaczonego symbolem [...] minimalnej szerokości frontu działki.

Ponadto zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym obowiązkowo określa się szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Konkretne wymogi w tym zakresie zawiera § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587 – dalej rozporządzenie), w myśl którego przy zapisywaniu projektu tekstu planu miejscowego, ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Organ nadzoru stwierdził, że obowiązku tego nie wypełniono w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem "[...]". Skarżący wskazał na wyjaśnienia Burmistrza [...] z których wynika, iż tereny oznaczone w planie symbolem [...] obejmują działki jednego właściciela - Gminy [...]. Dlatego też nie określono minimalnej powierzchni działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości. Zdaniem Burmistrza ustalenie zasad podziału i scalania dla terenów oznaczonych w planie symbolami [...] jest zbędne z uwagi na to, że na terenach tych nie przewiduje się dokonywania podziałów. Na tej podstawie organ nadzoru uznał, iż w tych okolicznościach brak było konieczności określania zasad scalania i podziału dla terenu oznaczonego symbolem "[...]". Zatem brak było również podstaw do określenia w § 20 ust. 2 lit. a kropka druga minimalnej szerokości frontu działki dla tego terenu.

Rada Miejska [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Organ uchwałodawczy zaprzeczył, by uchwała w części § 9 pkt 9, § 10 pkt 5 oraz § 20 ust. 2 lit. a kropka druga podjęta została z istotnym naruszeniem prawa. Organ podtrzymał również w całości wyjaśnienia zawarte w pismach stanowiących wyjaśnienia załączonych do skargi .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.– dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

W świetle art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W takiej sytuacji może jedynie zaskarżyć wadliwy akt do sądu administracyjnego zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 320/05 http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] w terminie 30 dni od dnia otrzymania zaskarżonej uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g.

Przechodząc do oceny zasadności skargi należy przywołać art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W przepisie tym przewidziano dwie podstawowe przesłanki oceny zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Po pierwsze przesłankę materialnoprawną, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego. Chodzi tu przede wszystkim o związanie rady gminy przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych, które wyznaczają granice władztwa planistycznego gminy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08 - CBOSA). Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. np. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2016, 9 wyd., teza 4 do art. 28).

Po drugie, w art. 28 u.p.z.p. przewidziano przesłankę formalnoprawną, a mianowicie zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Jeżeli chodzi o tryb sporządzania planu, to pojęcie to odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 - CBOSA).

Należy podkreślić, że Wojewoda [...] w złożonej skardze zawarł zarzuty dotyczące wyłącznie zawartości aktu, nie kwestionując trybu sporządzania zaskarżonej uchwały. Rozpoznawana skarga jest pierwszą skargą do sądu administracyjnego na przedmiotową uchwałę. Rodzi to obowiązek skontrolowania trybu sporządzenia miejscowego planu (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 38/11; WSA w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1153/12; WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 835/12 – CBOSA).

Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do przebiegu zrealizowanej procedury planistycznej należy wskazać, że Rada Miejska [...] dnia [...] kwietnia 2018 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu części wsi [...] gm. [...]. Procedurę planistyczną określają przepisy u.p.z.p., a w szczególności art. 17 tej ustawy. Zgodnie z wymogami art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Burmistrz [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu części wsi [...] gm. [...] ogłosił w prasie lokalnej (tygodnik "[...]" nr [...] z [...] maja 2018 r.), oraz w drodze obwieszczenia z [...] kwietnia 2018 r. o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Określono również termin składania wniosków do tego planu obejmujący 21 dni od dnia ogłoszenia. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w [...] i na sołeckiej tablicy informacyjnej w sołectwie [...] w terminie od [...] kwietnia do [...] czerwca 2018 r.

Następnie stosownie do art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Burmistrz zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i określeniem terminu ich wniesienia a następnie rozpoznał złożone wnioski. W dalszej kolejności projekt planu skierowano do zaopiniowania i uzgodnienia. Stosownie do treści art. 54 ust 1 i art. 58 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2018r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (j.t. z 2018r. poz. 2081 – dalej u.i.o.ś.) Burmistrz wystąpił o opinię do projektu m.p.z.p. do [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego i Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (opinie uzyskano) oraz wystąpił o uzgodnienie projektu m.p.z.p. do właściwych organów, które dokonały uzgodnień projektu. Sporządzona została również Prognoza oddziaływania na środowisko. Stosownie do art. 17 pkt 9 u.p.z.p. projekt został wyłożony do publicznego wglądu. O wyłożeniu projektu Burmistrz ogłosił w prasie lokalnej (tygodnik "[...]" nr [...] z [...] listopada 2018 r.) oraz w drodze obwieszczenia o wyłożeniu planu miejscowego. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień [...] grudnia 2018 r. o godz. 13.00, określając miejsce spotkania. Upływ termin wnoszenia uwag do przedłożonego planu określono na dzień [...] stycznia 2019 r. Określono również termin wyłożenia projektu planu w terminie od [...] listopada – [...] grudnia 2018 r. Obwieszczenie o wyłożeniu planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu i na sołeckiej tablicy informacyjnej w sołectwie [...] w terminie od [...] listopada 2018 r. do [...] stycznia 2019 r. Do publicznej dyskusji doszło [...] grudnia 2018 r. Do projektu wniesiono uwagi, które w części zostały uwzględnione. Przed uchwaleniem planu przygotowano również prognozę skutków finansowych. Analiza akt sprawy wskazuje zatem, że we wskazanym wyżej zakresie zachowano wymogi proceduralne uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W okolicznościach badanej sprawy Wojewoda zażądał stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały - w części - odnosząc się zatem do sformułowanych w skardze zarzutów należy wskazać, że zasadnie w ocenie Sądu organ nadzoru zażądał stwierdzenia nieważności § 9 pkt 9, § 10 pkt 5 oraz § 20 ust. 2 lit. a kropka druga uchwały. Na wstępie należy wyjaśnić, że w § 9 pkt 9 zaskarżonej uchwały dla terenu [...] ustalono minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek 3000 m˛. W § 10 pkt 5 zaskarżonej uchwały dla terenu [...] ustalono minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek 3000 m˛. Z kolei na podstawie § 20 ust. 2 lit. a kropka druga zaskarżonej uchwały ustalono zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem, określając minimalną szerokość frontu działki na terenie [...] -30,0 m.

Na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym obowiązkowo ustala się szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. W okolicznościach badanej sprawy w § 20 ust. 2 lit. a kropka druga Uchwały uregulowano zasady scalania i podziału nieruchomości m.in. na terenach [...]. Odnosząc się do argumentacji skargi w tym zakresie należy wskazać, że w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzeniu określone zostały m.in. podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować w projekcie rysunku planu miejscowego (załącznik nr 1). W tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia wskazano cztery zasadnicze kategorie przeznaczenia terenów, tj.: tereny zabudowy mieszkaniowej (poz. 1), tereny zabudowy usługowej (poz. 2), tereny użytkowane rolniczo (poz. 3) oraz tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej (poz. 4). W tabeli tej poszczególnym przeznaczeniom terenów przypisano oznaczenie literowe. Tereny użytkowane rolniczo, obejmują trzy kategorie do którym zalicza się tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych (oznaczone symbolem [...]) oraz tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych i rybackich (oznaczone symbolem [...]). Nie może zatem budzić uzasadnionych wątpliwości, że z woli prawodawcy tereny zabudowy zagrodowej oraz tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych stanowią tereny użytkowane rolniczo. Kwestia ta z resztą w okolicznościach badanej spraw pozostaje poza sporem.

Zasadnie w tej sytuacji Wojewoda wskazał na wyłączenie we wskazanym zakresie stosowania przepisów u.g.n. w odniesieniu do nieruchomości rolnych i leśnych, które - co należy zaakcentować - uzasadnione jest z tym, że zagospodarowanie nieruchomości na te cele nie jest uzależnione od jakichkolwiek warunków planistycznych, w rodzaju położenia nieruchomości, wyposażenia jej w urządzenia techniczne itp. Wykorzystanie nieruchomości na cele rolne lub leśne stanowi bowiem rodzaj pierwotnego zagospodarowania tych nieruchomości i dopiero każdy inny sposób zagospodarowania nieruchomości jako wtórny może wymagać spełnienia jakichś warunków (por. E. Bończak-Kucharska, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, Lex/el. 2019).

Przewidziana w u.g.n. procedura podziału nieruchomości służy wykluczeniu wydzielania działek nienadających się do zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym lub z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (bądź z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), albo też zgodnie z odrębnymi przepisami. Konsekwencją tego jest brak konieczności dokonywania oceny dopuszczalności podziałów nieruchomości rolnych i leśnych, poza wyjątkami wymienionymi w art. 92 ust. 1 oraz w art. 93 ust. 2a i 3 u.g.n. Umieszczenie w ustaleniach planu miejscowego postanowień dotyczących zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości położonych na terenach rolnych, narusza zatem przepisy art. 101 ust. 2 u.g.n. Tak opisane naruszenie prawa ma charakter istotny, bowiem przyjętych zasad nie można ustalać dla terenów przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolnicze bądź leśne (por. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2019 r. w sprawie IV SA/Po 294/19, CBOSA).

Mając powyższe na uwadze należało podzielić stanowisko Wojewody, co do tego, że określając w § 20 ust. 2 lit. a kropka druga zaskarżonej uchwały minimalną szerokość frontu działki na terenie RM, RU oraz w § 9 pkt 9 i § 10 pkt 5 uchwały minimalną powierzchnię działki, organ naruszył art. 101 ust. 2 u.g.n. To uzasadniało stwierdzenie nieważności § 20 ust. 2 lit. a kropka druga w części dotyczącej terenów RM i RU oraz § 9 pkt 9 i § 10 pkt 5.

Odnosząc się do zarzutów odnoszących się do treści § 20 ust. 2 lit. a kropka druga uchwały w części dotyczącej terenów oznaczonej symbolem O wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym obowiązkowo określa się szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Konkretne wymogi w tym zakresie zawiera § 4 pkt 8 rozporządzenia, w myśl którego przy zapisywaniu projektu tekstu planu miejscowego, ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziali nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniki: scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Z treści zaskarżonej uchwały wynika, że obowiązku o jakim mowa wyżej w pełnym zakresie nie wypełniono w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem "O". Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały określając w treści § 20 ust. 2 lit. a kropka druga zasady scalania i podziału nieruchomości dla działek oznaczonych symbolem wyznaczono tylko minimalną szerokość frontu (30 m). Odwołując się wyjaśnień Burmistrza [...] zaprezentowanych w piśmie z [...] marca 20191 i [...] kwietnia 2019 r. przesłanych wraz ze skargą, których argumentacja została podtrzymana w odpowiedzi na skargę stwierdzić należy, iż tereny wyznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu części wsi [...] gm. [...] i oznaczone symbolem [...] obejmują działki jednego właściciela - Gminy [...]. Burmistrz wskazał również, że ustalenie zasad podziału i scalania dla terenów oznaczonych w tym planie symbolami [...] jest zbędne z uwagi na to, że na terenach tych nie przewiduje się dokonywania podziałów. W tych okolicznościach brak było konieczności określania zasad scalania i podziału dla terenu oznaczonego symbolem "[...]". Zatem jak słusznie zauważył skarżący brak było podstaw do określenia również w § 20 ust. 2 lit. a kropka druga minimalnej szerokości frontu działki dla tego terenu. Powyższe uzasadnia stwierdzenie nieważności § 20 ust. 2 lit. a kropka druga uchwały również w zakresie odwołującym się do terenów oznaczonych symbolem [...], co przy uwzględnieniu zasadności uznania zarzutów dotyczących terenów [...] w konsekwencji oznacza zasadność stwierdzenia nieważności § 20 ust. 2 lit. a uchwały w zakresie słów " , [...] – 30 m".

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części wskazanej w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a., obejmujących zwrot od organu na rzecz Wojewody wynagrodzenia pełnomocnika w kwoce [...]zł równoważne minimalnej stawce za czynności radcy prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).