Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 652/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.), Sędziowie WSA Beata Kalaga-Gajewska, WSA (del.) Barbara Rymaszewska, Protokolant referent Agnieszka Janecka, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : inne – odmowy nadania i umieszczenia numeru nadwozia i silnika w pojeździe 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. numer: [...]; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. w oparciu o art. 66a ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. z 2003 r. Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku J. B. odmówiono nadania i umieszczenia numeru nadwozia i silnika w pojeździe marki [...] nr rej. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że J. B. do wniosku o nadanie i umieszczenie numeru nadwozia i silnika w pojeździe marki [...]

nr rej. [...] załączył następujące dokumenty:

- fakturę VAT Nr [...] z dnia [...] r.,

- umowę komisu nr [...] z dnia [...] r.,

- dowód rejestracyjny pojazdu serii [...] nr [...] ,

- opinię nr [...] z zakresu badań mechanoskopijnych wykonaną przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji w K.,

- postanowienie Prokuratury Rejonowej w B. o umorzeniu śledztwa Nr [...] z dnia [...] r.

Organ odwołując się do opinii kryminalistycznej stwierdził, że pojazd marki [...] posiada nieoryginalne oznaczenie nadwozia [...] wspawane do karoserii, oznaczenie numeru silnika jest nieoryginalne i zostało nabite odręcznie przy użyciu numeratorów różniących się wielkością i krojem niż używane przez producenta.

Odwołując się do tych ustaleń oraz treści postanowienia o umorzeniu śledztwa, a także wskazując, że zakwestionowane zostało prawo własności pojazdu organ I instancji stwierdził, że nie został spełniony warunek z art. 66a ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W odwołaniu od tej decyzji J. B. uważając, że przedmiotem tego rozstrzygnięcia jest odmowa zarejestrowania samochodu zarzucił, iż powołany przez organ I instancji przepis art. 66a ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie dotyczy jego przypadku. W ocenie odwołującego organ I instancji na podstawie przedstawionej przez niego dokumentacji winien był wydać decyzję o zarejestrowaniu pojazdu i decyzję o nadaniu cech identyfikujących pojazd w oparciu o art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 66a ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał treść art. 66a ust. 2 cyt. ustawy. Nadto wskazał, że okoliczności, o których mowa w art. 66a ust. 2 pkt 6 tej ustawy powinny być stwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego. Opinia powinna wskazywać pierwotne cechy identyfikacyjne lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego ich zniszczenia lub sfałszowania. Powołując się na przedłożoną do akt sprawy przez wnioskodawcę opinię nr [...] wydaną na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań mechanoskopijnych wykonanych w sekcji w C. Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. oraz ustalenia postanowienia o umorzeniu śledztwa w sprawie podrobienia zapisów w polu numerowym silnika i nadwozia organ wywiódł, że ustalenia wynikające z tych dokumentów nie potwierdzają by ingerencja w pole numerowe nie miała charakteru umyślnego ich zniszczenia, sfałszowania, a jest to warunek konieczny do wydania decyzji o nadaniu nowych cech identyfikujących pojazd.

W skardze J. B. zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie, pomimo wystąpienia wszystkich przesłanek ustawowych przewidzianych tym przepisem w ramach stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie. Na uzasadnienie zarzutów skarżący wywiódł, że okoliczności wynikające z powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokumentów nie dają jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia, że S. S., który remontował przedmiotowy pojazd działał umyślnie w celu zniszczenia lub sfałszowania cech identyfikacyjnych pojazdu.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując argumentację zawartą uprzednio w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny kontroli legalności zaskarżonego aktu dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie mogą one pozostać w obrocie prawnym.

Stosownie do art. 66a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. z 2003 r. Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm.) cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent. Natomiast zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadkach w tym przepisie wymienionych. W art. 66a ust. 2 pkt 6 tej ustawy wskazano, że możliwość nadania numeru identyfikacyjnego występuje, gdy cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. W myśl art. 66a ust. 3 cyt. ustawy okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6, powinny być stwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a, opinia powinna wskazywać pierwotne cechy identyfikacyjne lub jednoznacznie wykluczyć ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego ich zniszczenia lub sfałszowania.

Przepis art. 66a ust. 3 cyt. ustawy został dodany przez art. 1 pkt 30 ustawy z dnia 6 września 2004 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 129, poz. 1444) i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2002 roku. Z regulacji tej wynika, że badania specjalistyczne, o których mowa w ust. 3 art. 66a omawianej ustawy mogą być przeprowadzone tylko przez rzeczoznawcę samochodowego, którym jest osoba posiadająca kwalifikacje wymienione w art. 79a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z tym przepisem rzeczoznawcą samochodowym jest osoba, która m.in. posiada kwalifikacje w postaci przedmiotowo właściwego wykształcenia z 5-letnią praktyką zawodową stricte wiążącą się z motoryzacją, prawo jazdy kategorii A, B oraz C1 lub C, a także certyfikat w zakresie rzeczoznawstwa samochodowego wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji, nie była karana za przestępstwo umyślne i została wpisana na listę rzeczoznawców samochodowych. W myśl art. 79a ust. 2 cyt. ustawy minister do spraw transportu wpisuje na listę rzeczoznawców osobę, która spełnia w/w wymogi i potwierdza wpis, wydając zaświadczenie. Na liście rzeczoznawców umieszcza się imię i nazwisko rzeczoznawcy oraz jego numer identyfikacyjny. Lista rzeczoznawców jest ogólnie dostępna. Ewidencję i listę rzeczoznawców prowadzi minister do spraw transportu (art. 79 ust. 4, 5 i 6).

Cel powyższych unormowań jest taki, aby opinia, o której mowa w art. 66a ust. 3 ustawy stanowiła fachową ekspertyzę wykonaną w warunkach pełnej rzetelności, a jednocześnie, aby każdy miał możliwość skorzystania z usług rzeczoznawcy samochodowego.

W myśl bowiem § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz. U. Nr 227, poz. 2249 ze zm.) starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych. Do wniosku właściciel dołącza dokumenty wymienione w pkt 1-4 cyt. przepisu. Z treści § 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia wynika, że właściciel do wniosku zobowiązany jest dołączyć opinię rzeczoznawcy samochodowego jeżeli jest wymagana.

Zatem do zadań rzeczoznawcy samochodowego należy m.in. ocena czy cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący w dniu [...]r. złożył wniosek o nadanie i nabicie numeru identyfikacyjnego samochodu marki [...] nr rej. [...]. Do wniosku tego m.in. załączył opinię Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. nr [...] z dnia [...] r. sporządzoną przez eksperta tej jednostki [...]. P. S.. Z przedłożonej do akt opinii nie wynika, aby sporządzający tę ekspertyzę był rzeczoznawcą samochodowym, o którym mowa w art. 79a ust. 1 cyt. ustawy, gdyż na pieczęci identyfikującej autora opinii brak potwierdzenia o wpisie na listę rzeczoznawców i numeru identyfikacyjnego w rozumieniu art. 79a ust. 4 tej ustawy.

Z nadesłanej do Sądu w dniu [...]r. informacji (karta [...] akt) wynika jedynie, że autor w/w opinii jest zatrudniony w Laboratorium Kryminalistyki KWP w K. i na mocy zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. posiada uprawnienia do wykonywania ekspertyz z zakresu badań mechanoskopijnych, a w zakres tych uprawnień wchodzą m.in. badania, których dotyczy sporządzona opinia. Z okoliczności sprawy wynika, że opinia ta została sporządzona na potrzeby toczącego się postępowania karnego, które zakończyło się postanowieniem o umorzeniu śledztwa w sprawie podrobienia zapisu w polach numerowych samochodu [...].

Nie podważając w jakimkolwiek zakresie uprawnień oraz kwalifikacji autora opinii nr [...] należy jednak stwierdzić, że nie wynika z akt, aby opinia ta została sporządzona przez osobę wskazaną w art. 79a cyt. ustawy. Zatem nie mogła być ona – bez względu na jej merytoryczny zakres – podstawą do badania, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki, o których mowa w art. 66a ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy w zw. z ust. 3 tego przepisu.

W tych okolicznościach sprawy organ orzekający mając na uwadze treść § 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. oraz art. 64 § 2 kpa zobligowany był do wezwania skarżącego do uzupełnienia złożonego w dniu [...] r. wniosku poprzez złożenie w wyznaczonym terminie opinii o której mowa w art. 66a ust. 3 cyt. ustawy, czyli opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego spełniającego warunki z art. 79a tej ustawy.

Znajdujące się w aktach sprawy wezwanie do uzupełnienia braków wniosku z dnia [...] r. nie zawierało wezwania do złożenia przedmiotowej opinii. Nadto z akt sprawy wynika, że zostało ono skierowane do skarżącego w związku z jego wnioskiem z dnia [...] r. (vide: pismo skarżącego z dnia [...] r. oraz odpowiedź organu I instancji z dnia [...] r.).

Powyższe uchybienie procesowe miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem spowodowało, że organy orzekające nie zgromadziły w sprawie niezbędnych dokumentów, a wnioskodawca nie został wezwany do uzupełnienia wniosku w wymaganym prawem zakresie. W ten sposób nie zostały wyjaśnione należycie istotne dla sprawy zagadnienia, co stanowi naruszenie uregulowań zawartych w art. 7 i 77 § 1 kpa.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o w/w przepisy oraz art. 135 i 14 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Z mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Z treści art. 210 § 1 zd. 1 p.p.s.a. wynika, że o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzeka na wniosek. Żądanie w tym przedmiocie nie zostało zgłoszone, dlatego Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania.