Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1309/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 129 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.R.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 139/19 w sprawie ze skargi J.R.P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 listopada 2018 r. nr DT-I.418361.663-2018.25.dkoz w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 139/19, oddalił skargę J. R. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 listopada 2018 r. nr DT-I.418361.663-2018.25.dkoz w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

I

W dniu [...] sierpnia 2013 r. pod numerem [...] zostało zgłoszone do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP) przez J. R. P. (dalej: zgłaszający, skarżący) oznaczenie graficzne stanowiące wizerunek półtrzecia krzyża (dalej: zgłoszone oznaczenie) do rejestracji jako znak towarowy.

Oznaczenie zostało przeznaczone do oznaczania towarów lub usług w klasach: 29: mięso, dziczyzna, drób, wędliny, pasztety, ryby; ekstrakty mięsne; konserwowane przetwory mięsne i rybne; konserwowane, suszone, gotowane i mrożone owoce i warzywa; galaretki, dżemy, kompoty; jaja; mleko, produkty mleczne, sery; oleje i tłuszcze jadalne; dania gotowe z wyżej wymienionych produktów; głęboko mrożone dania gotowe; 41: oświata; działalność edukacyjna; nauczanie; kształcenie; organizacja i prowadzenie imprez rozrywkowych, kulturalnych, plenerowych, sportowych, jeździeckich; organizacja i prowadzenie polowań, biegów i zawodów jeździecko-myśliwskich; organizacja i prowadzenie wystaw, spektakli, koncertów, festiwali, przeglądów; organizacja i prowadzenie wyścigów samochodowych, konnych, pojazdów zabytkowych, powozów, zawodów w powożeniu, ujeżdżaniu, skokach przez przeszkody (jeździectwo);organizacja i obsługa pól golfowych, organizacja i prowadzenie konkursów (także konkursów piękności), balów, bankietów, zjazdów, konwencji, konferencji, seminariów; działalność wydawnicza; publikowanie książek, tekstów, opinii, także elektroniczne w trybie on-line; 43: hotelarstwo; inne formy tymczasowego zakwaterowania, także w obiektach historycznych, klubowych, plenerowych; restauracje, kawiarnie, bary, puby, inne usługi zaopatrzenia w żywność i napoje (także catering).

Decyzją z dnia 27 marca 2018 r. Urząd Patentowy - działając na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.; dalej: p.w.p.) - odmówił udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie graficzne.

Urząd Patentowy wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających, a tym samym nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów/usług, dla których zostały zgłoszone. Zdaniem UP zgłoszone oznaczenie nie posiada dostatecznych znamion odróżniających. Zostało ono zgłoszone jako symbol półtrzeciakrzyża, pozbawiony jakichkolwiek cech oryginalności i fantazyjności oraz jest to oznaczenie, którego znaczenie jest bezpośrednio odczytywane przez odbiorców.

UP stwierdził, że półtrzeciakrzyż to nazwa używana w heraldyce. Jest to częsta figura heraldyczna występująca głównie w herbach nadawanych rodzinom na K. Używany w formie półtorakrzyż występuje np. w herbach P., P., P., B., C., Ł., O., Z.

Odbiorcami towarów i usług wymienionych w wykazie znaku zgłoszonego są zarówno podmioty profesjonalne, jak również przeciętni odbiorcy. Krąg tych podmiotów jest praktycznie nieograniczony, gdyż w tym kręgu znajdują się zarówno osoby dobrze wykształcone, jak i osoby o wykształceniu podstawowym, osoby młode, emeryci, pracownicy umysłowi i fizyczni. Zatem można przyjąć, że towary i usługi wymienione w zgłoszeniu są kierowane do całego społeczeństwa. Dlatego przyjąć należy, że ich odbiorcą jest przeciętny konsument.

Organ stwierdził, że zgłoszone oznaczenie graficzne jest na tyle znane i pospolite, że nie powoduje powiązania towarów sygnowanych tym oznaczeniem z konkretnym podmiotem oferującym te towary. Ponieważ przeciętny odbiorca, do których kierowane są wskazane w zgłoszeniu towary i usługi nie jest specjalnie uważny, jeśli znak natychmiastowo nie wskazuje mu pochodzenia, ale tylko przekazuje mu czysto promocyjną, abstrakcyjną informację, toteż nie będzie poświęcał czasu, aby się dowiedzieć, czy znak nie pełni także innych możliwych funkcji, ani także pamięci by odnotować go jako znak towarowy (wyrok TS z dn. 5 grudnia 2002 r. w sprawie T-130/01 REAL PEOPLE, REAL SOLUTIONS, pkt 29). Oznaczenie to powinno pozostać wolne w domenie wspólnej, jako przydatny do używania zwrot potoczny, ewentualnie w języku reklamy dostępnym dla wszystkich podmiotów.

UP uznał, że zgłoszone oznaczenie zawiera jedynie określenia ogólnoinformacyjne, do których nie można przyznać wyłączności jednemu podmiotowi, ponieważ wszyscy uczestnicy obrotu gospodarczego muszą mieć swobodny dostęp do tego typu figur heraldycznych. Udzielenie prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie jako na znak towarowy przyznałoby uprawnionemu monopol na używanie tego oznaczenia, co naruszałoby zasadę swobody działalności gospodarczej i swobody dostępu do tego typu figur heraldycznych. Udzielenie prawa ochronnego na oznaczenie wyłącznie na rzecz zgłaszającego spowodowałoby, iż żaden inny podmiot nie mógłby stosować tego przedstawienia graficznego (nawet z dodatkowymi elementami np. bogatą grafiką, nazwą firmy) do informowania o swych produktach i usługach. Nie jest to zatem oznaczenie, które prawidłowo spełni podstawową funkcję znaku towarowego, czyli funkcję oznaczenia pochodzenia. Jego monopolizacja natomiast może doprowadzić do zachwiania normalnego funkcjonowania rynku, co byłoby sprzeczne z bezwzględnymi przesłankami rejestracyjnymi, które określa p.w.p., albowiem uniemożliwiłoby stosowanie tego typu oznaczeń przez innych uczestników obrotu gospodarczego prowadzących podobną działalność gospodarczą. Ponadto zgłaszający nie byłby w stanie skutecznie egzekwować tak otrzymanego prawa ochronnego względem podmiotów tak często używających wskazanej figury heraldycznej głównie w herbach.

Na skutek wniosku zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy - Urząd Patentowy decyzją z dnia 16 listopada 2018 r. - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 27 marca 2018 r.

WSA w Warszawie oddalając skargę zgłaszającego stwierdził, że nie jest ona zasadna.

Zdaniem WSA Urząd Patentowy prawidłowo stwierdził, że znak graficzny półtrzeciakrzyża nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., bowiem składa się w całości z elementów niewyróżniających a co najważniejsze nie jest oznaczeniem fantazyjnym, lecz niesie za osobą określone znaczenie. Znaczenie półtrzeciakrzyż to nazwa używana w heraldyce. Częsta figura heraldyczna występująca głównie w herbach nadawanych rodzinom na K.

Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko organu, że zgłoszone oznaczenie pozbawione jest zdolności odróżniającej w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem. Rzeczone oznaczenie rozumiane jest przez przeciętnego odbiorcę, do którego kierowane są towary lub usługi wskazane w zgłoszeniu natychmiastowo i bezpośrednio. Zgłoszone oznaczenie zawiera jedynie określenia ogólnoinformacyjne, do których nie można przyznać wyłączności jednemu podmiotowi, ponieważ wszyscy uczestnicy obrotu gospodarczego muszą mieć swobodny dostęp do określeń, służących do opisywania ich działalności.

Jak podkreślił WSA, aby dane oznaczenie, mogło prawidłowo pełnić funkcję znaku towarowego, musi być na tyle fantazyjne by utrwalić w pamięci konsumenta więź łączącą sygnowany nim towar z jego producentem. Powinno składać się z wyrażeń, które nie są powszechnie używane i mówiące o rzeczach zwykłych czy zasadach postępowania, a są nowe i składają się z kombinacji słów o pewnym stopniu pomysłowości. W rozpoznawanej sprawie trudno uznać kwestionowane oznaczenia za posiadające cechy mówiące o pochodzeniu produktu od konkretnego zgłaszającego, a nawet odróżniające sam produkt na rynku od innych podobnych produktów. Wobec powyższego kwestionowany znak nie będzie w odpowiedni sposób indywidualizował oznaczanych nim towarów, a przez to nie będzie realizował podstawowej funkcji znaków towarowych, jaką jest zdolność do odróżniania towarów.

W ocenie WSA bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność, że skarżący posiada już wcześniejszą rejestrację znaku graficznego półtrzeciakrzyża z dodatkiem korony, albowiem każde zgłoszone oznaczenie rozpatrywane jest indywidualnie i w poprzedniej sprawie ekspert udzielający prawa mógł kierować się dodatkowymi okolicznościami, które w jego mniemaniu zadecydowały o udzieleniu prawa (np. wykazano wtórną zdolność odróżniającą).

WSA nie dopatrzył się ponadto naruszenia przepisów postępowania.

II

W skardze kasacyjnej zgłaszający zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych lub według spisu kosztów przedłożonego na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.1. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w wyniku nieskorzystania przez WSA w Warszawie z zawartych w art. 3 § 1 p.p.s.a. prerogatyw kontrolnych i nierozpoznanie skargi w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), wyrażające się w tolerowaniu, akceptacji oraz przychyleniu się przez Sąd I instancji do błędnych ustaleń faktycznych oraz błędnej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, dokonanej przez organ, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

1.2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 ust. 1 i 4 k.p.a., w konsekwencji nierozpoznania skargi w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) i niezastosowania przez WSA w Warszawie przepisu o uwzględnieniu skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), pomimo przywołania przez skarżącego okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonych decyzji organu administracji z dnia 27.03.2018 r. oraz z dnia 16.11.2018 r., a także przedstawiania tych okoliczności na etapie postępowania administracyjnego, co świadczy o tolerowaniu i akceptacji przez WSA w Warszawie nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

1.3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez pominięcie lub wypaczenie przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska skarżącego, m.in. w kwestii znaczenia okoliczności, iż znaki heraldyczne i ich elementy są uważane za oznaczenia posiadające zdolność odróżniającą i stanowią samoistne zarejestrowane znaki towarowe lub ich elementy, wskazującej na niespełnienie przesłanki braku zdolności odróżniającej o której mowa w art 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. i w konsekwencji niezastosowanie przez WSA w Warszawie przepisu o uwzględnieniu skargi (art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), co zaowocowało niesłusznym oddaleniem skargi;

1.4. art 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez tolerowanie gołosłownego twierdzenia organu, że pozbawione charakteru odróżniającego są oznaczenia ogólnoinformacyjne, rozumiane natychmiastowo i bezpośrednio, z pominięciem okoliczności, iż w orzecznictwie unijnym przymiot charakteru opisowego przypisywany jest znakom towarowym które natychmiastowo i bezpośrednio informują o właściwościach towarów/usług znakiem tym oznaczonych lub ich pochodzeniu, przeznaczeniu itp., nie zaś o rozumieniu treści samego znaku towarowego, a w konsekwencji - w uznaniu zaskarżonych decyzji organu za zgodne z prawem, a zatem nie wymagające ich uchylenia, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

1.5. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez powielenie także bez uzasadnienia merytorycznego stanowiska organu w kwestii braku zdolności odróżniającej graficznego znaku towarowego według [...] w stosunku do towarów i usług wskazanych w tym zgłoszeniu przez WSA w Warszawie, wskazujące na brak wymaganej wnikliwości przy ocenie zaskarżonych decyzji organu, co sprawia, że brak jest podstaw do uznania zaskarżonego wyroku za wyraz właściwej kontroli instancyjnej, zatem należy uznać, że nastąpiło przedwczesne i/lub niesłuszne oddalenie skargi;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

2.1. sprzeniewierzenie się przez WSA w Warszawie obowiązującym zasadom sądowej kontroli decyzji administracyjnych poprzez potwierdzenie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji organu administracji z dnia 27.03.2018 r. i 16.11.2018 r., podczas gdy art. 120 oraz art. 129 ust. 1 i 2 p.w.p. wyklucza arbitralność oceny zdolności rejestracyjnej znaków towarowych, gdyż wskazuje przesłanki ustalenia, jakie oznaczenia mają charakter odróżniający i nie ograniczają znaków towarowych posiadających zdolność odróżniającą do oznaczeń fantazyjnych, co wskazuje na błędną interpretację wskazanych przepisów p.w.p. oraz ich błędne zastosowanie do niewłaściwie ustalonego stanu faktycznego, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

2.2. zasady wolności gospodarczej gwarantowanej w art. 20 Konstytucji RP poprzez dyskryminację skarżącego jako zgłaszającego w sprawie zgłoszenia nr Z.418361, w dostępie do ochrony prawnej znaku towarowego zbieżnego z licznymi wcześniejszymi znakami należącymi do skarżącego.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów zgłaszający przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Bowiem pomimo częściowo błędnego uzasadnienia Sądu I instancji – orzeczenie jest zgodne z prawem.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Przede wszystkim za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., sformułowany w pkt 1 ppkt 1.3.-1.5. petitum skargi kasacyjnej.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny oddalając skargę strony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, dlaczego podziela stanowisko Urzędu Patentowego co do braku dostatecznych znamion odróżniających zgłoszonego oznaczenia i zasadności odmowy udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Ponadto z treści ww. zarzutu wynika, że za jego pomocą skarżący próbuje podważyć ustalenia faktyczne. Należy podkreślić, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania (por. np. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1652/11). Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że Sąd I instancji - oprócz wyjaśnienia prawidłowej podstawy rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego wskazanej w decyzjach o odmowie udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie - błędnie wskazał - oprócz art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 p.w.p. - również art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., jednakże nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy.

Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., zawarty w pkt 1 ppkt 1.1. petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tych przepisów w akceptacji przez Sąd I instancji dokonania przez Urząd Patentowy błędnych ustaleń faktycznych oraz błędnej oceny materiału dowodowego.

Na wstępie zaznaczyć należy, że treść tego zarzutu nie koresponduje z treścią wskazanych przepisów.

Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Należy wskazać, że art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem wyznaczającym zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. W przepisie tym określono właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano w ramach kontroli stosowanie ustawowych środków. Naruszenie tego przepisu mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowanie środka nieznanego ustawie, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. W niniejszej sprawie Sąd I instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa oraz władczo rozstrzygnęły spór co do treści stosunku publicznoprawnego (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2687/14).

Natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi I instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy. Natomiast w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 109/22).

Za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zawarte w pkt 1 ppkt 1.2. petitum skargi kasacyjnej, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8 i art. 77 ust. 1 i 4 k.p.a.

Przed odniesieniem się do tak postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, należy przypomnieć, że skarga kasacyjna jest szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które dla swej skuteczności musi spełniać rygorystyczne wymogi formalne. Z uwagi na te rygory został ustanowiony tzw. przymus adwokacki, który ma z założenia gwarantować prawidłowe sporządzenie skargi pod względem formalnym, tj. w taki sposób aby sąd kasacyjny miał szansę rozważyć jej zarzuty i przytaczaną na ich poparcie argumentację. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zaś szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc powyższe do wskazanych przez kasatora zarzutów naruszenia przepisów postępowania podkreślenia wymaga, że nie wskazał on, na czym polegało naruszenie zarzucanych przepisów, jak również nie wykazał, czy ewentualne ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie uczynił tego ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje bowiem każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś uniemożliwia merytoryczne ustosunkowanie się do tych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać kierunków i zakresu weryfikacji zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji, jeżeli wprost nie wynika to z treści skargi kasacyjnej.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że są one nieusprawiedliwione. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 120 oraz art. 129 ust. 1 i 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów.

Odnosząc się do wskazanych zarzutów zaznaczyć należy, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 120 p.w.p. i go nie stosował, zatem nie mógł go naruszyć.

Natomiast zarzucając naruszenie art. 129 ust. 1 i 2 p.w.p. autor skargi kasacyjnej nie wskazał, o jakie jednostki redakcyjne tego przepisu chodzi, bowiem ust. 1 art. 129 składa się z dwóch punktów, natomiast ust. 2 art. 129 - podzielony jest na trzy punkty.

Podkreślenia wymaga, że materialnoprawną podstawą decyzji Urzędu Patentowego o odmowie udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie były przepisy art. 129 ust. 1 pkt 2 (czyli brak dostatecznych znamion odróżniających) oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 p.w.p. (czyli nienadawanie się zgłoszonego oznaczenia do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostały zgłoszone). W tym miejscu zaznaczyć należy, że wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny - jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.ps.a.) - nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony.

Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko UP zaakceptowane przez Sąd I instancji o odmowie udzielenie prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie, tj. graficzny wizerunek półtrzeciakrzyża, gdyż nie posiada ono dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p., jak również nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów lub usług, dla których zostało zgłoszone (art. 129 ust. 2 pkt 1 p.w.p.). Oznaczenie to składa się bowiem w całości z elementów niewyróżniających, przy czym nie jest to oznaczenie w żadnym stopniu fantazyjne, lecz niesie za sobą określone znaczenie, które znane jest dla przeciętnego odbiorcy, do którego kierowane są wskazane w zgłoszeniu towary i usługi. Znaczenie półtrzeciakrzyż to nazwa używana w heraldyce. Półtrzeciakrzyż - to często występująca figura heraldyczna w herbach nadawanym polskim szlacheckim rodzinom na K., która została użyta m.in. w herbach P., P., P., B., C., Ł., O., Z. Nie jest to zatem oznaczenie, które prawidłowo realizuje podstawową funkcję znaku towarowego, tzn. funkcję oznaczenia pochodzenia towaru lub usługi od konkretnego przedsiębiorcy, a to konieczna przesłanka, która musi być spełniona, żeby oznaczenie mogło być zarejestrowane jako znak towarowy, co podnoszone jest w orzecznictwie sądów europejskich (por. wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2002 r., T-130/01, w sprawie Sykes Enterprises, Incorp. przeciwko OHIM, ECLI:EU:T:2002:301, pkt 25). Ponadto przyznanie monopolu (prawa wyłącznego) na zgłoszone oznaczenie dla skarżącego naruszyłoby swobodny dostęp innych przedsiębiorców do tego typu figur heraldycznych. Słusznie stwierdził UP, co zaakceptował Sąd I instancji, że oznaczenie to powinno pozostać wolne w domenie publicznej jako przydatny do używania zwrot potoczny lub zwrot używany w języku reklamy czy promocji, który jest dostępny dla wszystkich przedsiębiorców.

Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 20 Konstytucji RP, zawarty w pkt 2 ppkt 2.2. petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia zasady wolności gospodarczej wskutek odmowy przez Urząd Patentowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie naruszył art. 20 Konstytucji RP, który dotyczy zasad, na których opiera się społeczna gospodarka rynkowa, w tym zasady wolności gospodarczej, podzielając stanowisko Urzędu Patentowego wyrażone w decyzjach podjętych w I i w II instancji w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie. Bowiem udzielenie przez UP ochrony na zgłoszone oznaczenie skutkowałoby przyznaniem monopolu na jego używanie przez uprawnionego przedsiębiorcę, co naruszałoby zasadę wolności gospodarczej i swobody dostępu wszystkich przedsiębiorców do tego typu figur heraldycznych, jak w rozpoznawanej sprawie – graficzny wizerunek półtrzeciakrzyża.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.