Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 86/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 5  ust. 1  pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i 15 , art. 33 ust. 2  , art. 41  ust. 1 w zw. z art. 146 a pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 86/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 maja 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2017 r., sprawy ze skarg R. A., na decyzje Dyrektora Izby Celnej, z dnia 8 listopada 2016 r. Nr [...], [...], [...], [...], w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług, , , - s k a r g i o d d a l a -,


UZASADNIENIE

Wydanymi dnia [...] 2016 r. decyzjami znak [...], [...], [...] oraz [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił wobec R. A. prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w związku z kwotami, wykazanymi w zgłoszeniach celnych SAD OGL [...] SAD OGL [...], SAD OGL [...] i SAD OGL [...].

W uzasadnieniach wskazano, że Oddział Celny przyjął w dniach [...] i [...] 2011 r. zgłoszenia celne, dokonane przez R. A., dotyczące objęcia procedurą celną dopuszczenia do obrotu towaru m. in. kurtek damskich, kurtek męskich, spodni damskich. Towary zostały zgłoszone na podstawie faktur handlowych z dnia 17 stycznia 2011 r., wystawionych przez W z N (Cypr), będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B z Chin. Do zgłoszeń załączone były faktur, wystawiona przez ww. chiński podmiot na W z N, zawierające m. in. koszty transportu. Przedstawiono ponadto świadectwa pochodzenia, bill of lading (konosamenty), deklarację wartości celnej, packing list, dokumenty "Sale Contract" zawartych pomiędzy B a W z N, CMR (dotyczące usługi transportu kontenera z towarem na trasie H - S, oświadczenia dotyczące płatności za faktury z 17 stycznia 2011 r. Towar objęty zgłoszeniami celnymi został zwolniony do deklarowanej procedury, bez rewizji celnej i bez weryfikacji zgłoszenia celnego.

Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził w siedzibie firmy R. A. kontrolę w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w zakresie wartości celnej importowanych towarów za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 stycznia 2012 r., rozszerzonym w części dotyczącej okresu kontroli do przedziału czasu od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 stycznia 2012 r. w związku z poleceniem Prokuratury Okręgowej nr [...] (p) z 19 października 2012 r. Ustalenia kontroli zostały opisane w protokole kontroli z 20 listopada 2014 r. Ustalenia te stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu w dniu 24 kwietnia 2015 r. postępowania celnego zmierzającego do weryfikacji ww. zgłoszenia celnego, a następnie do wydania w dniu [...] 2016 r. decyzji nr [...], [...], [...] oraz [...], w których w konsekwencji zmiany wartości celnej towaru określił kwoty długu celnego, podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu tych kwot. Od powyższych decyzji R. A. nie złożył odwołania. Równolegle do postępowań celnych wszczęte zostały postępowania podatkowe, które zakończyło się wydaniem decyzji określających podatek od towarów i usług.

R. A. wniósł w terminie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie. Skarżący zarzucił rażące naruszenie szeregu przepisów postępowania, mających istotne przełożenie na treść decyzji, a to artykułu 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwe i zaskarżone decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r..

Decyzjami z dnia 8 listopada 2016 r. nr [...], [...], [...] oraz [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że treść decyzji podatkowej jest ściśle związana z ustaleniami poczynionymi przez organy celne w postępowaniu celnym w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanego towaru. Wskazał, że w myśl art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług import towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 (które dotyczą procedur celnych innych niż procedura dopuszczenia do obrotu, którą objęte zostały towary wg zgłoszenia celnego jw.) - art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Dodał, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług, ustalenie podstawy opodatkowania dla potrzeb rozliczenia czynności importu towarów powinno zasadniczo następować przy uwzględnieniu wartości celnej towarów przywożonych do kraju powiększonej o należne cło (art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego).

Dla poprawnej kalkulacji podatku koniecznym jest również uwzględnienie składników wymienionych w art. 29 ust. 15 cyt. ustawy. Z przepisu tego wynika, że podstawa opodatkowania importu towarów obejmuje - o ile elementy takie nie zostały już do niej włączone - prowizję, opakowania, transport i koszt ubezpieczenia. Dolicza się również opłaty oraz inne należności określone w odrębnych przepisach, jeżeli organy celne zostały zobowiązane do ich poboru (art. 29 ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego). Niektóre koszty dodatkowe wymienione w art. 29 ust. 15 ww. ustawy tj. transport, ubezpieczenie, zwiększają podstawę opodatkowania, jeżeli zostały one poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że podatnikami, stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy są osoby, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną. Organ odwoławczy wskazał, że decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r. w sprawie celnej są ostateczne i prawomocne. Mając więc na uwadze prawidłowe ustalenie wartości celnej towarów, określenie prawnie należnej kwoty cła, zmianę elementów zgłoszenia celnego, kierując się brzmieniem przepisu art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego), zaistniały przesłanki do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jako że kwota tego podatku obliczona i wykazana w zgłoszeniach celnych była nieprawidłowa.

Powołując się na treść art. 33 ust. 2 zd. drugie ustawy o podatku od towarów i usług organ odwoławczy wskazał, że w ww. artykule ustawodawca zawarł generalną zasadę wydawania oddzielnych decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Przepis ten stwarza możliwość zawarcia rozstrzygnięcia z tego zakresu w decyzji dotyczącej należności celnej, co nie jest jednak zasadą. Z powyższego wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług słusznie wydał decyzje określające podatek w prawidłowej wysokości.

Organ drugiej instancji podkreślił nadto, że treść decyzji podatkowej jest ściśle związana z ustaleniami poczynionymi przez organy celne w sprawie kwoty długu celnego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu. Kwota podatku została wykazana w zgłoszeniach celnych w nieprawidłowej wysokości, dlatego Naczelnik Urzędu Celnego był zobowiązany do określenia podatku w prawidłowej wysokości.

Na powyższą decyzję R. A. złożył w terminie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając w nich naruszenie przepisów:

- art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwą i zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r.;

- art. 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz art. 4 rozporządzenia rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie przedmiotowych decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego oraz całkowicie dowolnym, jak również gołosłownym przyjęciu wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania podatkowego, iż "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego" bez jakiegokolwiek wskazania opisu rzekomego czynu zabronionego, w wyniku którego ww. dług celny miał powstać, subsumcji prowadzącej do przyjęcia, iż ww. czyn stanowi przestępstwo, kwalifikacji prawnej ww. czynu - przestępstwa, jego związku z powstaniem i wysokością domniemanego przez organ długu celnego, wskazania czy toczy się postępowanie przygotowawcze w tejże sprawie - względnie czy organ złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa,

- art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2011 r. przez organ pierwszej instancji bez udziału skarżącego polegającym na całkowicie bezkrytycznym oparciu zaskarżonej decyzji na "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" wystawionym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej bez zapewnienia stronie możliwości jakiegokolwiek uprzedniego odniesienia się do treści przedmiotowego dokumentu, zweryfikowania jego poprawności, jak również wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego a "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" przedłożonym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej;

- 86 ust. 1 Prawa celnego poprzez całkowicie wadliwe nadanie przez organy pierwszej instancji mocy dokumentu urzędowego "wydrukowi z ewidencji administracji chińskiej" otrzymanego od organów Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy wskazany dokument stanowić może jedynie dowód tego, jaką kwotę eksporter deklarował w swym rozliczeniu podatkowym, jak i tego, że organ celny Chińskiej Republiki Ludowej odebrał od eksportera oświadczenie treści wynikającej z ww. pisma, a w żadnym wypadku, iż wskazana kwota stanowi urzędowo stwierdzoną cenę transakcyjną oraz nienadania takiego waloru świadectwu pochodzenia wystawionego przez organy administracyjne Chińskiej Republiki Ludowej, które potwierdzało wartość transakcyjną towaru;

- art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 23 ust. 3 ustawy - Prawo celne, poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości celnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2011 r. w oparciu o wydruki z chińskiej administracji, dotyczące innych towarów objętych innymi zgłoszeniami celnymi, podczas gdy skarżący przedłożył szereg dokumentów właściwych dla poparcia zadeklarowanej wartości celnej przedmiotów objętych zgłoszeniem celnym;

- art. 30 ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż towary importowane przez skarżącego, których wartość "transakcyjna" została całkowicie błędnie ustalona w oparciu o wydruki z administracji chińskiej są towarami podobnymi w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego WKC;

- art. 29 ust. 13., art. 41 ust. 1, art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 29. ust. 1., art. 30 do art. 32 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 181 a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. oraz art. 23 ust. 3 ustawy Prawo celne z dnia 19 marca 2004 r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, prowadzące do przyjęcia, iż należność z tytułu podatku od towaru importowanego przez skarżącego towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2011 r. została prawidłowo określona przez organ pierwszej instancji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowań w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia temu organowi oraz o zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie.

Skargi zostały zarejestrowane pod sygnaturami akt III SA/Kr 86/17 – III SA/Kr 89/17. Postanowieniami z dnia 17 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył te sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, postanawiając prowadzić je pod sygn. akt III SA/Kr 86/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę, uchyla interpretację. W razie braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Sądowa kontrola dotyczyła decyzji Dyrektora Izby Celnej utrzymujących w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniami celnymi z dnia [...] oraz [...] 2011 r.

Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej u.p.t.u.), zgodnie z którym jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych.

Bezspornym w sprawie jest, że postępowanie podatkowe organów celnych zostało poprzedzone odrębnym postępowaniem w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego, co do wartości celnej towaru oraz określenia długu celnego, które zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji. Naczelnik Urzędu Celnego decyzjami z [...] 2016 r. nr nr [...], [...], [...] oraz [...] określił skarżącemu dług celny w prawidłowej wysokości.

Nie może budzić wątpliwości, że ustalenie wysokości długu celnego oraz określenie zobowiązania podatkowego to dwie odrębne sprawy administracyjne. Są one jednak ze sobą powiązane o czym świadczy m.in. treść zdania drugiego art. 33 ust. 2 u.p.t.u., niemniej każda z nich oparta jest na innej podstawie materialnoprawnej. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że decyzja w sprawie należności celnych, posiadająca walor ostateczności, stanowi dla organów podatkowych "przedsąd" rozstrzygający o podstawowych elementach podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru takich jak: krąg osób zobowiązanych do ich zapłaty, czy też okoliczności mające wpływ na wysokość tychże należności publicznoprawnych (wysokość długu celnego). Do czasu, gdy decyzja celna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego wynikające zeń, istotne dla spraw podatkowych, ustalenia nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt l FSK 2042/08, Lex Omega nr 552147 i z 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt l FSK 182/06, niepubl. a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 151/08, Lex Omega nr 470556). Wykluczona jest więc w tym odrębnym od celnego postępowaniu podatkowym, ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła.

W ocenie Sądu w świetle brzemienia art. 33 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 u.p.t.u. zarzut skargi co do naruszenia art. 33 ust. 2 u.p.t.u. należy uznać bezzasadny.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje w chwili powstania długu celnego (art. 19 ust. 7 u.p.t.u.). Podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (art. 29 ust. 13 u.p.t.u.). Z uwagi na to, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją wydanej decyzji w sprawie celnej, organy celne obu instancji wydając decyzje w sprawie podatkowej związane były ustaleniami faktycznymi i prawnymi zawartymi w decyzji w sprawie długu celnego dotyczących elementów niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania (kwotą długu celnego, w tym ostatecznego cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu), mających wpływ na określenie prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług. Powyższe elementy, mające wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania i w konsekwencji wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, zostały ustalone w ostatecznej decyzji w sprawie celnej. Organ celny do tych ustaleń się odwołał, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji obu instancji.

W ocenie Sądu organy celne prawidłowo uzasadniły i określiły kwotę należnego podatku od towaru i usług. Zwiększenie kwoty wynikającej z długu celnego dokonane przez Naczelnika Urzędu Celnego w stosunku do towaru będącego przedmiotem importu spowodowało również zwiększenie podstawy opodatkowania i w konsekwencji zwiększenie kwoty należnego podatku od towarów i usług, co w ocenie Sądu zostało w sposób prawidłowy określone przez organy celne. Należy podkreślić, że skarżący nie zakwestionował rozstrzygnięcia organów celnych w zakresie dotyczącym sposobu ustalenia podstawy opodatkowania, zastosowanej stawki podatkowej, czy wreszcie wysokości określonego podatku od towarów i usług.

Sąd również nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawnych w zakresie określenia wysokości podatku od towarów i usług przez organy celne. Zgodnie bowiem z treścią przytoczonego wyżej art. 29 ust. 13 u.p.t.u. podstawą opodatkowania tym podatkiem jest wartość celna powiększona o należne cło. Do obliczenia podatku od towarów i usług zastosowano stawkę podatku w wysokości 23%, a to zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. Zwiększenie zaś kwoty wynikającej z długu celnego w stosunku do importowanego towaru spowodowało również zwiększenie podstawy opodatkowania i w konsekwencji zwiększenie należnej kwoty podatku od towarów i usług w stosunku do podatku zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym.

Organy celne w postępowaniu podatkowym oparły się na kompletnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleniach faktycznych zawartych w decyzji w sprawie celnej, a w uzasadnieniu decyzji wyczerpująco wyjaśniły motywy przyjętego stanowiska. W konsekwencji, w ocenie Sądu, postępowania podatkowe w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób prawidłowy z poszanowaniem prawa strony do zapewnienia jej czynnego udziału. Zarówno ustalenia faktyczne jak i dokonana przez organy subsumpcja tych ustaleń do norm prawnych odpowiadają prawu i nie naruszają granic swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Ustalenia poczynione w odrębnym postępowaniu w przedmiocie określenia należności celnych z tytułu importu towarów (kurtki damskie z włókien chemicznych) wiązały organy w niniejszej sprawie.

Sąd w składzie orzekającym w sprawie w pełni akceptuje stanowisko wypracowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt l FSK 977/11, niepubl., wyrok z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt l FSK 252/11, Lex Omega nr 1096312; wskazany wyżej wyrok z 10 listopada 2006 r., sygn. akt l FSK 182/06), według którego organ celny wydając decyzję podatkową związany jest ustaleniami faktycznymi i prawnymi zawartymi w decyzji dotyczącej długu celnego. W przypadku, gdy dług celny został określony decyzją ostateczną organu celnego, dopóki ta decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania takie jak: wartość celna towaru, pozycja PCN, czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów.

Mając na uwadze ustalenie wartości celnej towarów, określenie prawnie należnej kwoty cła, zmianę elementów zgłoszenia celnego, kierując się brzmieniem przepisu art. 29 ust. 13 i 15 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego), zaistniały przesłanki do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jako że kwota tego podatku obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym była nieprawidłowa. Zatem organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 33 ust. 2 u.p.t.u. miał podstawy do wydania decyzji, określających podatek.

Skarżący w złożonych skargach zakwestionował w istocie zasadność weryfikacji wartości celnej towarów i określenia wysokości długo celnego, a szereg zarzutów skargi – dotyczących m. in. ustalenia wartości transakcyjnej towaru bez udziału skarżącego, nadania mocy urzędowej wydrukowi z "ewidencji administracji chińskiej" oraz oparcia ustaleń o wydruki, dotyczące innych towarów, a także przyjęcia podobieństwa towarów w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit. d rozporządzenia Nr 2454/93 – zmierzało do podważenia prawidłowości nie samych zaskarżonych decyzji, ale wcześniejszych rozstrzygnięć z dnia 13 stycznia 2016r. Kwestia ta jednak nie może być rozpatrywana w niniejszej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, szczególnie w sytuacji, gdy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z [...] 2016 r., określające w prawidłowej wysokości dług celny, wbrew twierdzeniom skargi nie zostały zaskarżone przez R. A., a zatem są one ostateczne i prawomocne.

Z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd nie mógł więc poddać kontroli decyzji organów celnych w przedmiocie podatku od towarów i usług, pod kątem sformułowanych zarzutów dotyczących decyzji w sprawie długu celnego. Powyższe oznaczałoby bowiem wyjście poza granice sprawy. Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie może być uwzględniona. Wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów celnych nie dają podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jest ona bowiem zgodna z prawem i ani argumentacja skargi (która nie koreluje z treścią zaskarżonej decyzji), ani analiza akt sprawy nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.