Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 138/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Sędzia NSA Barbara Kamieńska Asesor sąd. Karol Pawlicki Protokolant Sekr.sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 maja 2004 r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] września 2001 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 10,- zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ A.Łaskrzewska /-/ B.Kamieńska /-/ K.Pawlicki


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2001r. Starosta udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku, po byłej masarni na kawiarnię, usytuowanego w Z. na działce nr [...].

W uzasadnieniu organ wywiódł, iż inwestor spełnił wszelkie warunki z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, by uzyskać decyzję w przedmiocie zmiany warunków użytkowania obiektu budowlanego.

Przedłożone dokumentacje, w tym projekt zmiany sposobu użytkowania odpowiada przesłankom z art. 32 cytowanego prawa.

Wojewoda w decyzji z dnia [...] grudnia 2001r. utrzymał w mocy zaskarżoną przez R.M. decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu II instancji inwestor dostarczył wszelkie niezbędne dokumenty.

I tak przedłożył dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością, opinię techniczną dotyczącą bezpieczeństwa konstrukcji sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego, dokumentację techniczną dotyczącą adaptacji budynku masarni na kawiarnię uzgodnioną pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, bhp i ergonomii oraz p.poż.

W opisie technicznym usunięto zapisy, które budziły wątpliwości, co do zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego miasta, a dotyczyły możliwości użytkowania obiektu w zakresie szerszym niż wynikający z pojęcia kawiarnia.

Projekt został podpisany przez osoby uprawnione w zakresie rozwiązań konstrukcyjno – budowlanych oraz architektonicznych.

Zarzuty wniesione przez odwołującego się nie znajdują swojego uzasadnienia, gdyż z przedstawionej dokumentacji nie wynika szerszy zakres użytkowania obiektu niż określony we wniosku jako kawiarnia, co jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. i nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu.

Zawarty w planie zagospodarowania przestrzennego zapis nie wyklucza urządzenia samej kawiarni bez części hotelowej. Przedłożona dokumentacja odpowiada wymogom § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 47).

Fakt wybudowanych bez pozwolenia robót budowlanych nie został potwierdzony.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożył R.M. Zażądał uchylenia decyzji.

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa.

Nie wyjaśniono zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego miasta, w szczególności co do norm dopuszczalnego hałasu oraz w odniesieniu do kawiarni z pomieszczeniami usługowymi bez części hotelowej.

Z decyzji organów administracji wynika, że inwestor otrzymał pozwolenie na urządzenie kawiarni z dyskoteką.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

W niniejszej sprawie organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów art. 77 § 1, 7, 80 kpa.

Wbrew swemu obowiązkowi nie zebrano w sposób wyczerpujący zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaniechano podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Organy administracji rozstrzygnięcia swe oparły na dokumentacji nie odpowiadającej swym zakresem zgłoszonemu żądaniu.

Żądanie strony zaś w wypadku postępowania wszczynanego na wniosek wyznacza jego zakres.

I tak skarżący wniósł o zmianę sposobu użytkowania budynku na kawiarnię.

Projekt planowanej inwestycji zatytułowany jest w prawdzie "adaptacja masarni na kawiarnię", pod nazwą "A" jednak przewidziany w nim przedmiot działalności nie odpowiada wnioskowemu zamierzeniu.

Kawiarnia oznacza bowiem lokal publiczny, w którym podaje się kawę, herbatę, inne napoje, ciasta, lody itp.

Takie znaczenie tego wyrażenia odnotowane jest w Słowniku Języka polskiego.

Takie też jest jego potoczne brzmienie.

Wydawanie dań typu pizza, hot dog nie stanowi przedmiotu działalności kawiarni.

Stąd też postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego Powiatu z dnia [...] lutego 2001r. i [...] lutego 2001r., znajdujące się w aktach sprawy uznać należy w istocie za obejmujące swym przedmiotem działalność o charakterze odmiennym niż wnioskowano.

Analiza ich treści pozwala na wywiedzenie, iż dotyczy w istocie innego postępowania, albowiem wydane zostały przed złożeniem wniosku w niniejszej sprawie.

Identycznie ocenić należy zaświadczenie z dnia [...] lutego 2001r. Nr [...] Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Z.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw w niniejszej sprawie by przyjąć, że spełnione zostały przesłanki z art. 71 ust. 1, art. 32 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126) przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 47) w odniesieniu do proponowanej zmiany sposobu użytkowania.

Stwierdzić należy zatem, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270.

Stąd należało orzec jak w punkcie I sentencji mając nadto na względzie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Ponownie rozpoznając sprawę organ zadba, by zebrany w sprawie materiał dowodowy wyjaśnił w sposób wyczerpujący zasadność żądania.

W szczególności, by zebrana dokumentacja pozostawała w zgodności z przepisami prawa, także w zakresie wszelkich koniecznych uzgodnień pozwoleń, opinii.

Przy czym dokumentacja winna dotyczyć ściśle określonego przedsięwzięcia.

Jak w punkcie II orzeczono na zasadzie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 cytowanej ustawy przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

/-/K. Pawlicki /-/A. Łaskarzewska /-/B. Kamieńska

kk