Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1095/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 32 ust. 4 pkt 1  2, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi E. W. i R. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2023 r., znak: IF-VII.7840.1.21.2023.BZ w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

E. W. i R. W. (dalej jako "strona", "skarżący"), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skarga została wywiedziona na tle następujących zdarzeń.

Prezydent Miasta Lublin prowadził od 28 lipca 2021 r., postępowanie administracyjne z wniosku K. K. (dalej jako "inwestor") o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego (spawalni) z instalacjami wewnętrznymi: wodociągowo-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej, elektryczną oraz zewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej oraz elektryczną na działce nr [...] przy ul. H. D. w L.

Postępowanie administracyjne prowadzone było trzykrotnie.

Po raz pierwszy zakończyło się decyzją organu I instancji z dnia 8 lutego 2022 r. Nr 87/22 odmawiającą zatwierdzenia projektów i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja powyższa została uchylona w trybie odwoławczym przez Wojewodę Lubelskiego decyzją z 31 marca 2022 r. w wyniku uwzględnienia odwołania inwestora. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

W prowadzonym po raz drugi postępowaniu administracyjnym inwestor został zobowiązany przez Prezydenta Miasta Lublin, postanowieniami z dnia 26 maja 2022 r. i 26 lipca 2022 r., do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji. W następstwie uzupełnienia dokumentacji decyzją z dnia 20 października 2022 r., Nr 940/22, organ I instancji zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. i R. W. - właściciele działki sąsiedniej nr [...]. Wystąpili o zmianę decyzji i odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucili naruszenie ustaleń § 3 ust. 1 pkt 19 i § 28 ust. 2 pkt 4 MPZP, § 2 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (tekst jednolity: Dz.U.z 2019 r., poz. 1510), pkt 6 załącznika do Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz.U. z 2010 r. Nr 130, poz. 881 ze zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach spawalniczych (Dz.U. z 2000 r., Nr 40 poz. 470 ze zm.) przez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że usługi jakie miałyby być wykonywane w planowanej inwestycji spełniają definicję usług nieuciążliwych, mimo że z przywołanych przepisów rozporządzeń, wydanych na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U.z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm.) wprost wynikają szczególne wymogi, jakie muszą spełniać stanowiska spawalnicze w związku z szeregiem niekorzystnych czynników, uwalnianych podczas tych prac (hałas, gazy), a ich wykonywanie wymaga co najmniej zgłoszenia właściwemu organowi, nawet w przypadku jednego stanowiska spawalniczego w związku z uwalnianiem szkodliwych substancji do powietrza. Ich zdaniem postępowanie było prowadzone wbrew zasadom zawartym w art. 7 i art. 77 k.p.a. w szczególności przez bezkrytyczne przyjęcie zapewnienia wnioskodawcy, że w budynku nie przewiduje się magazynowania materiałów niebezpiecznych pożarowe podczas gdy deklarowane używanie spawarki TIG związane jest z wykorzystywaniem gazów osłonowych takich jak argon, hel, wodór, zwykle przechowywanych w butlach pod wysokim ciśnieniem, które mogą wybuchnąć pod wpływem wysokiej temperatury.

Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 27 grudnia 2022 r., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na potrzebę uwzględnienia przy opracowaniu analizy oddziaływania akustycznego liczby jednocześnie włączonych urządzeń odpowiadającej liczbie zatrudnionych osób.

W prowadzonym po raz trzeci postępowaniu administracyjnym organ I instancji postanowieniami z dnia 24 lutego 2023 r. i 6 kwietnia 2023 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji budowlanej. Po otrzymaniu uzupełnionej dokumentacji trzecią decyzją z dnia 6 czerwca 2023 r. Prezydent Miasta Lublin zatwierdził przedłożone projekty i udzielił K. K. pozwolenia na budowę zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się E. i R. W. W odwołaniu zarzucili naruszenie przepisu art. 7 i art. 77 k.p.a. przez niezbadanie w pełni złożonego wniosku i zawartych w nim stwierdzeń, w szczególności przyjęcie założenia, że przy urządzeniach będą pracować jedynie 3 osoby, w sytuacji gdy przy opisie warunków ewakuacji wskazuje się na przebywanie w pomieszczeniu usługowym maksymalnie 6 osób. Zdaniem skarżących nie wiadomo przy tym, czy wzmianka o 3 osobach stanowi informację o przewidywanym poziomie zatrudnienia, i - tak jak przyjął organ - maksymalną liczbę osób pracujących jednocześnie przy urządzeniach generujących hałas.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia 27 września 2023 r. Wojewoda Lubelskiego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie powołał treść przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2023, poz. 682 ze zm. – dalej jako "P.b.), mających zastosowanie w sprawie. Merytorycznie organ II instancji stwierdził, że przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa budynku usługowego spawalni wraz z instalacjami wodociągowo- kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej, elektryczną. Projektowany obiekt to budynek parterowy bez podpiwniczenia o wymiarach 17,48 m x 12,51 m, o konstrukcji stalowej z dachem dwuspadowym o nachyleniu połaci równym 10°. Poszycie ścian i dachu z płyty warstwowej z rdzeniem poliuretanowym. W budynku przewidziano powierzchnię 86,55 m2 na wykonywanie usług (wyposażenie to spawarki TIG i MIG, piła taśmowa, wiertarka kolumnowa, szlifierka taśmowa, elektronarzędzia), a powierzchnię 47,13 m2 na magazyn. W pozostałej części rozmieszczono biuro, szatnie, łazienki, pomieszczenie socjalne, pomieszczenie techniczne. Według informacji zawartej w projekcie po wykonaniu usługi elementy w postaci bram i przęseł ogrodzeniowych wysyłane będą do dalszej obróbki (nakładanie powłok malarskich, ogniochronnych itp.) bądź do zleceniodawcy.

Wojewoda stwierdził, że teren planowanej inwestycji jest objęty ustaleniami uchwały Nr 628/XXIX/2005 Rady Miasta z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część IV – dalej jako MPZP. Miejsce inwestycji znajduje się w terenie oznaczonym M6 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową podmiejską (zagrodową i jednorodzinną) wraz z nieuciążliwymi usługami. Wskazano, że zgodnie z § 28 ust. 2 pkt 4 MPZP na tym terenie ustalono możliwość realizacji obiektów i urządzeń związanych z nieuciążliwą działalnością rzemieślniczą oraz inną działalnością gospodarczą. Wyjaśniono, że w planie określono także (§ 3 ust. 1 pkt 19), że przez usługi nieuciążliwe należy rozumieć usługi spełniające wymogi sanitarne właściwe dla podstawowego przeznaczenia obiektu budowlanego i nie zaliczane do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Wojewoda wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz.1839). Zatem zdaniem Wojewody spawalnia spełnia wymagania określone w MPZP. § 28 MPZP zawiera dopuszczenie prowadzenia na terenie M6 poza nieuciążliwą działalnością rzemieślniczą także innej działalności gospodarczej, a to pojęcie, obejmuje zarówno usługi jak i produkcję.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub płynów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz.U. z 2010 r., Nr 130, poz. 881) i Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 1510) nie zawierają dodatkowych warunków pozwalających na kwestionowanie przedstawionych powyżej stwierdzeń co do zgodności zamierzeń inwestora z ustaleniami planu. Wskazał, że w opisie projektu technologicznego spawalni podano, że w omawianym budynku usługowym przewidziano jedno stałe stanowisko spawalnicze, a więc oczywistym jest brak konieczności uzyskania pozwolenia przy wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza. Zgłoszenia wymaga eksploatacja takiej instalacji, a to jest związane z użytkowaniem budynku, nie jest zagadnieniem istotnym w procedurze uzyskania pozwolenia na budowę. Fakt ujęcia instalacji spawania we wskazanych powyżej rozporządzeniach nie prowadzi do uznania, że w omawianym przypadku mamy do czynienia z usługami uciążliwymi. Przywołany powyżej zapis planu zawarty w § 3 ust. 1 pkt 19 MPZP jest jednoznaczny.

W następnej kolejności Wojewoda stwierdził, że usytuowanie budynku jest zgodne z przewidzianym normami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz.1225) a zamierzenie budowlane zostało zaprojektowane zgodnie z § 13 warunków technicznych, co potwierdza analiza przesłaniania. Organ odwoławczy wskazał, że w projekcie zagospodarowania ściany budynku usługowego bez okien i drzwi zaprojektowano w odległości 4,5 m od granicy z działką nr 28 i 3,0 m od granicy z działką nr [...]. Wyjaśnił, że przy maksymalnej wysokości budynku usługowego w kalenicy 5,29 m względem poziomu terenu (przekrój A-A rys. nr 5) pewność co do braku przesłaniania dla dowolnie usytuowanych okien potencjalnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] wystąpi przy odległości jego ściany minimalnej 0,79 m od granicy tej działki. Wojewoda stwierdził, że nie jest to istotne ograniczenie, ponieważ przepis § 12 ust. pkt 1 warunków technicznych wymaga by odległość ściany z oknami od granicy wynosiła minimalnie 4,0 m. Budynki jednorodzinne traktujemy jak mieszkanie wielopokojowe, a więc jakiekolwiek ograniczenie co do nasłonecznienia pokoi mieszkalnych od strony zachodniej nie przesądza o naruszeniu warunków § 60, gdyż pozostaje przecież elewacja wschodnia i południowa.

Wskazał także, że wymagania co do zaprojektowanych miejsc postojowych zostały zawarte w § 19 ust. 1 pkt 1 lit a) oraz § 19 ust. 2 pkt 1 lit a) rozporządzenia, a w omawianym przypadku odległości te wynoszą odpowiednio 7,5 m od okien i 3 m oraz 3,2 m od granicy. Miejsce postojowe oznaczone SM, przeznaczone dla budynku mieszkalnego podlega regulacjom zawartym w § 19 ust. 5 rozporządzenia.

Wojewoda stwierdził, że usytuowanie budynku spawalni względem zabudowy istniejącej zapewnia spełnienie wymagań zawartych w § 271-273 warunków technicznych. Zgodnie z opisem projektu technologicznego spawalni w procesach technologicznych planuje się stosowanie dwóch rodzajów niepalnych gazów: argonu i dwutlenku węgla.

Następnie Wojewoda omówił zgodność przedłożonych projektów z wymaganiami wynikającymi z Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Wyjaśniono, że przedłożona jako załącznik projektu budowlanego analiza oddziaływania akustycznego spawalni na etapie eksploatacji uwzględniła ruch samochodowy, pracę wentylatorów dachowych oraz pracę urządzeń stosowanych w budynku wybranych w liczbie 3, co odpowiada wielkości maksymalnego zatrudnienia na jednej zmianie. Wybrano urządzenia o najwyższych poziomach mocy akustycznej: spawarkę, szlifierkę taśmową, elektronarzędzia ręczne. Jak przedstawiono na mapie rozkładu izofon na działkach sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji wartość poziomu hałasu nie przekroczy progu 50 dB. Na objętej inwestycją działce nr [...] poziom hałasu o wartości od 50 dB do 55 dB wystąpi jedynie na powierzchni planowanych miejsc postojowych, rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego nie może wkroczyć na ten obszar, więc uznać należy, że spełnione będą wymogi w zakresie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Wojewoda stwierdził, że omawiana inwestycja nie spowoduje braku możliwości lokowania zabudowy mieszkalnej na działce nr [...], a tylko taka sytuacja jest niedopuszczalna. Wprowadzenie ograniczeń w zabudowie na działki sąsiednie jest prawnie akceptowana.

Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja spełnienia wymagań szczegółowych warunków technicznych, a przedłożony projekt budowlany nie narusza obowiązujących przepisów. Projekt oceniono jako kompletny, a jego autorzy legitymują się stosownymi uprawnieniami. Do projektu dołączono oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

W skardze do tut. Sądu skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucili naruszenie:

1. Przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Lublin mimo, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania:

art. 7 i art. 77 k.p.a. przez niezbadanie w pełni złożonego wniosku i zawartych w nim stwierdzeń, w szczególności przyjęcie założenia, że przy urządzeniach będą pracować jedynie 3 osoby, w sytuacji gdy przy opisie warunków ewakuacji wskazuje się na przebywanie w pomieszczeniu usługowym maksymalnie 6 osób. Zdaniem skarżących nie wiadomo przy tym, czy wzmianka o 3 osobach stanowi informację o przewidywanym poziomie zatrudnienia, i - tak jak przyjął organ - maksymalną liczbę osób pracujących jednocześnie przy urządzeniach generujących hałas. W ocenie skarżących różnica może być istotna o tyle, że nie wiadomo, czy inwestor również będzie wykonywał prace w budynku, czy tylko będzie je powierzał innym, zatrudnionym osobom. Jeżeli sam również ma zamiar wykonywać pracę, a ponadto zatrudni jeszcze 3 osoby, to liczba osób, mogących jednocześnie pracować z wykorzystaniem urządzeń wzrasta do 4. Zdaniem skarżących może to mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, gdyż opinia akustyczna złożona wcześniej, a analizująca jednocześnie pracę 5 urządzeń wykazywała przekroczenie dopuszczalnych granic hałasu dla zabudowy jednorodzinnej. Zgodnie z nową analizą poziomy te plasują się na granicy dopuszczalności.

W ocenie skarżących zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Sporządzone w postepowaniu analizy akustyczne wykazały na tyle istotne różnice w natężeniu hałasu, w zależności od ilości pracujących urządzeń, że mogło to przesądzać o przekroczeniu bądź nie przez inwestycję wymaganych w tym zakresie norm. Zdaniem skarżących organ nie wyjaśnił dlaczego przyjął, że zasadne jest uwzględnienie analizy akustycznej dla jednoczesnej pracy 3 urządzeń, podczas gdy jako źródło hałasu jest wymienionych 5 i tyle było uwzględnionych przy pierwszej analizę. Ponadto z analizy wynika, że natężenie hałasu ustalone zostało przy założeniu pracy urządzeń jedynie przez 2 godziny na zmianę (przy 6 godzinach przerwy), co jest wielokrotnie zaniżone. Te okoliczności nie zostały, zdaniem skarżących, wyjaśnione. Analiza powinna uwzględniać inne warianty pracy. Ponadto w ocenie skarżący zastrzeżenia budzi pominięcie w analizie obliczenia natężenia hałasu dla pory nocnej. Deklaracja inwestora, że zakład nie będzie pracował w porze nocnej jest wyłącznie teoretyczna.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie (art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tj. Dz. U. z 2022r., poz. 2492). Sprawowanie sądowej kontroli działalności organów administracji publicznej następuje poprzez pryzmat zgodności z prawem zakwestionowanych aktów organów administracji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonego aktu może nastąpić gdy sąd dostrzeże naruszenie prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania a także gdy sąd dostrzeże naruszenie przez organy przepisów postępowania, stanowiących ustawową podstawę wznowienia postępowania administracyjnego (vide: art.145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. Dz.U. z 2023r., poz.1634 ze zm. – p.p.s.a.). Dostrzeżenie natomiast przez sąd wad kwalifikowanych zaskarżonego aktu stanowi podstawę do stwierdzenia jego nieważności (vide: art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Innymi słowami, sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b., decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 P.b.). Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 3 egzemplarze projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 P.b.). Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane (art. 34 ust. 1 P.b.). Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. Zakres i treść projektu budowlanego uwzględniają warunki ochrony przeciwpożarowej (art. 34 ust. 2 i ust. 2a P.b.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b.przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 P.b.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na art. 4 P.b., stanowiący, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Prawo do zabudowy nie jest nieograniczone, gdyż warunkiem skorzystania z tego prawa jest zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami, co z kolei oznacza, że podmiot planujący inwestycję budowlaną musi uwzględnić inne prawa i dobra chronione, w tym uzasadniony interes osób trzecich, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.

Z powyższych przepisów prawa materialnego wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a zatem w przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet wymaganych dokumentów, o jakich mowa w art. 32. ust. 4 P.b., art. 34 P.b., które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane stosownie do art. 35, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. należy interpretować systemowo przy uwzględnieniu nie tylko unormowań techniczno-budowlanych, ale też pozostałych przepisów ustawy, w tym art. 34 ust. 3 pkt 1, który stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki obejmujący określenie na aktualnej mapie granic działki oraz usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia, układu komunikacyjnego i układu zieleni, ze wskazaniem m.in. wzajemnych odległości pomiędzy planowanym przez inwestora przedsięwzięciem budowlanym a ewentualnie projektowaną zabudową na nieruchomości sąsiedniej. To oznacza, że w tym zakresie organ architektoniczno-budowlany musi zbadać przyjęte rozwiązania projektowe (zob. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2017 r., II OSK 1629/15, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako CBOSA). Ponadto w przypadku wywiązania się inwestora z warunków określonych w przepisach prawa, organ administracji architektoniczno – budowlanej ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem inwestora.

Zdaniem Sądu Wojewoda Lubelski w zaskarżonej decyzji dokonał wnikliwej analizy akt sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy, ocenił prawidłowo dochodząc w konkluzji do słusznego wniosku o konieczności zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że wszystkie kwestie niezbędne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego zostały wyjaśnione w sprawie w sposób dogłębny i w pełni pozwalały organowi architektoniczno – budowlanemu na wydanie merytorycznej decyzji. uwzględniającej wniosek inwestora o zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego w jego kształcie.

Wskazać należy, że prawidłowo uznano, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami uchwały Nr 628/XXIX/2005 Rady Miasta z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część IV obejmującej swoimi postanowieniami teren inwestycji. Analiza postanowień MPZP dokonana przez organy zasługuje na aprobatę Sądu i potwierdza, że na terenie M6 dopuszcza się poza nieuciążliwą działalnością rzemieślniczą także inną działalność gospodarczą, która obejmuje zarówno usługi jak i produkcję.

W postępowaniu administracyjnym poddano także szczegółowemu zbadaniu i analizie spełnienie przez planowany obiekt odległości normatywnych od granic nieruchomości. W projekcie zagospodarowania ściany budynku usługowego bez okien i drzwi zaprojektowano w odległości 4,5 m od granicy z działką nr 28 i 3,0 m od granicy z działką nr [...]. Poddano również wnikliwemu zbadaniu i analizie rozwiązania projektu w zakresie spełnienia wymagań z § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zgodnie, z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Ust. 2 powołanego przepisu stanowi, że wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Warunki techniczne w § 60 ust. 1 wyznaczają wymóg zapewnienia pokojom mieszkalnym czasu nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 700-1700. Ponadto w ust. 2 dopuszczają w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju. Wojewoda dokonał także szczegółowej analizy kwestii przesłaniania dla usytuowanych okien potencjalnego budynku mieszkalnego na działce nr 28 i spełnienie przesłanek z § 60 warunków technicznych.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wyjaśnia, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku inwestora, a organ nie posiada kompetencji do korygowania zamierzeń inwestycyjnych, bowiem takie uprawnienie posiada wyłącznie inwestor. Organ architektoniczno-budowlany związany wnioskiem i przedstawionymi w projekcie budowlanym ustaleniami i nie może rozważać słuszności przyjętych przez inwestora założeń i rozwiązań, a jedynie może skontrolować, czy nie naruszają one obowiązujących w tym względzie przepisów prawa. Nie może się także domagać innych ustaleń, które nie wynikają z samego projektu, a tym bardziej samodzielnie dokonywać takich ustaleń i nowych założeń. W związku z powyższym argumentacja skargi dotycząca niepoczynienia przez organ ustaleń w zakresie czy inwestor będzie pracował w spawalni oprócz podanych zatrudnionych osób jest niezasadna. Organ nie jest uprawniony do czynienia w tym zakresie ustaleń i przypuszczeń, a następnie je oceniać. W projekcie technologicznym spawalni wskazano, że na jednej zmianie planuje się pracę max. 3 osób. Natomiast przyjęcie w części opisowej projektu architektoniczno – budowlanego w Warunkach ochrony przeciwpożarowej – warunki ewaluacji, przebywanie jednocześnie maksymalnie 6 osób nie oznacza, że w planowanej spawalni będzie zatrudnionych 6 osób. Na terenie zakładu mogą oprócz pracowników przebywać w danym momencie klienci bądź inne osoby, co nie oznacza, że wskazane dane świadczą o zatrudnieniu większej liczby osób.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia w analizie akustycznej ustaleń hałasu dla pory nocnej należy podkreślić, że w przedłożonym wniosku inwestor przyjął warunek, że zakład będzie działał w porze dziennej, w związku z tym nie ma podstaw do badania poziomu hałasu dla pory nocnej. A określnie przez inwestora pracy zakładu w porze dziennej nie można jak podnoszą skarżący uznawać za teoretyczne. Organy architektoniczno – budowlane w ramach swoich kompetencji dokonały oceny przedłożonego projektu i w ocenie Sądu prawidłowo uznały, że jest on kompletny. W toku prowadzonego postępowania na podstawie art. 35 ust.1 i 3 P.b. inwestor wzywany był do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji m.in. kwestionowanej w skardze analizy akustycznej. Należy wskazać, że Wojewoda w toku postepowania uchylając decyzją z dnia 27 grudnia 2022 r. decyzję organu I instancji z dnia 20 października 2022 r. wskazał na rozbieżności w analizie akustycznej, która przyjmowała jednoczesną prace 5 urządzeń, przy przyjętym maksymalnym zatrudnieniu 3 osób na jednej zmianie. Wskazana decyzja i stanowisko Wojewody w tym zakresie nie było kwestionowane przez skarżących. Z tego względu w aktualnej analizie przyjęto pracę 3 urządzeń. Sąd zwraca także uwagę, że w toku postępowania przyjęto dla spornej inwestycji spełnianie norm hałasu dla terenów zabudowy jednorodzinnej, które wynoszą odpowiednio 50dB w dzień i 40dB w nocy, mimo tego, że z postanowień MPZP wynika, iż sporny teren znajduje się na obszarze przeznaczonym pod zabudowę podmiejską (zagrodowa i jednorodzinną), dla których normy hałasu wynoszą odpowiednio 55dB w dzień i 45dB w nocy. Należy zwrócić uwagę, że kwestionowana przez skarżących analiza akustyczna była w toku postepowania kilkukrotnie uzupełniana. W ostatecznej jej uzupełnionej wersji zostały wzięte pod uwagę charakterystyczne źródła hałasu jak: ruch samochodowy, wentylację i urządzenia stosowane w budynku, służące do bieżącego codziennego prowadzenia działalności gospodarczej. Z uzupełnionej analizy wynika, że prawidłowo został określony stopień oddziaływania przedsięwzięcia na stan środowiska akustycznego. Z symulacji komputerowych wynika, że przy dopuszczalnych normach akustycznych dla terenu zabudowy mieszkaniowej (teren inwestycji w planie oznaczony symbolem M6) z rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla pory dnia 50 dB na granicy nieruchomości w punktach pomiarowych wartości hałasu wyniosą od 26 dB do 44,7 dB, natomiast przy najbliższej zabudowie dla pory dnia w punktach pomiarowych wartości hałasu wyniosą w pkt 5 (dz. nr ew. 21) – 37,4 dB i w pkt 6 (działka nr ew. 30/1) – 36,6 dB. Ponadto z rozkładu izofonu (załącznik graficzny do analizy) wynika, że działka inwestora (27/1) będzie narażona na hałas od 50 dB do 55dB w ciągu dnia od strony wejścia do spawalni, od 45dB do 50 dB na pozostałym obszarze tej działki. Strona zachodnia działki [...] i strona wschodnia działki [...] (działka skarżących) od 45 dB do 50 dB. Działki na północ nr ew. [...] (droga) od strony zachodniej działki nr [...], od strony wschodniej działka [...] (skarżący) od 40 dB do 45dB. Zatem analiza ta potwierdza, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia spełniać będzie normy dopuszczalnego hałasu w środowisku z ww. rozporządzenia Ministra Środowiska. Należy także zwrócić uwagę, że sporne tereny od strony południowej znajdują się w strefie uciążliwości od kolei.

W ocenie Sądu skarżący w przedmiotowej sprawie nie zakwestionowali w sposób skuteczny spornej analizy, a także nie przedstawili dowodów podważających jej prawidłowość. Podkreślić należy, że została ona sporządzona przez osobę posiadająca wiadomości specjalistyczne, a badanie zostało przeprowadzone z użyciem również specjalistycznego oprogramowania. Skarżący nie przedstawili także analizy sporządzonej na ich zlecenie, która obaliłaby wskazany dowód.

W przedmiotowej sprawie organ szczegółowo przedstawił podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia oraz przytoczył przepisy, które w sprawie miały zastosowanie. Organy obu instancji doszły do słusznego przekonania, że wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. zostały spełnione, nie było zatem podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorowi pozwolenia na budowę nie narusza prawa.

W związku z powyższym podniesione zarzuty nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Z kolei niezadowolenie skarżących z wydanego rozstrzygnięcia, jak też subiektywne ich przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, skoro przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola sądowa nie wykazała naruszeń prawa.

Reasumując, w wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej skarżonej decyzji, nie znalazły potwierdzenia zarzuty wniesionej skargi. Nie stwierdzono także innych naruszeń prawa materialnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził też, aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki obligujące do stwierdzenia nieważności postępowania z urzędu.

Sąd zaznacza, że w przypadku przekroczenia norm hałasu w sytuacji funkcjonowania danej inwestycji skarżący będą uprawnieni do złożenia wniosku do organów ochrony środowiska w związku z przekroczeniem tych norm.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.