Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1099/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2023 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 7 października 2022 r., nr SKO Gd/2699/22 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej G. M. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z 8 lutego 2021 r. G. M. (dalej: "Wnioskodawczyni", "Strona", "Skarżąca") wystąpiła do Wójta Gminy B. (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji")

o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym bratem Z. K.

Decyzją z 9 lutego 2021 r. Wójt, na podstawie art. 17 ust. 1b ustawy z dnia

28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) - dalej: "u.ś.r.", odmówił Stronie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała przed 18. lub 25. rokiem życia.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z 24 maja

2021 r. uchyliło ją w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Wójt odmówił ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie ze względów formalnych (niespełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r.), bez ustalenia, czy są spełnione pozostałe przesłanki ustalenia Stronie wnioskowanego świadczenia. Zwrócono uwagę, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził wywiadu środowiskowego, nie ustalił jaki jest zakres świadczonej opieki (co do podejmowanych przez Wnioskodawczynię czynności i czasu ich trwania). Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy nie zawiera żadnych dokumentów ani informacji dotyczących okresów pracy Strony, nie ustalono od kiedy Wnioskodawczyni opiekuje się bratem, czy są inni członkowie rodziny, którzy pomagają w opiece, czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem pracy a sprawowaną opieką, jaką pracę Strona podjęłaby, gdyby nie opieka nad bratem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium zobowiązało Wójta do ustalenia tych okoliczności.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt 18 czerwca 2021 r. wydał decyzję, którą odmówił Stronie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego uznając, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem przez Wnioskodawczynię zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym bratem.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Kolegium decyzją

z 25 listopada 2021 r. utrzymało ją w mocy.

Wnioskiem z 3 marca 2022 r. G. M. wystąpiła do Wójta o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym bratem Z. K.

Decyzją z 12 kwietnia 2022 r. Wójt, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., odmówił Stronie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Odwołując się do ustaleń przeprowadzonego w dniu 8 kwietnia 2022 r. wywiadu środowiskowego organ pierwszej instancji podał, że niepełnosprawny w stopniu znacznym Z. K. choruje na nowotwór płuc i oskrzeli, ma problemy z kręgosłupem

i niewydolność żylną oraz niedosłuch - nosi aparat słuchowy. Brat Wnioskodawczyni ma zaniki pamięci oraz często traci równowagę, nie jest w stanie samodzielnie opuścić domu, w mieszkaniu porusza się przy pomocy kul ortopedycznych. Wójt wskazał, że Strona przyjeżdża do brata codziennie rano, przygotowuje wszystkie posiłki, robi zakupy, pierze

i prasuje ubrania, sprząta i podaje lekarstwa przepisane przez lekarzy, załatwia wszystkie sprawy urzędowe oraz jeździ z bratem do lekarzy specjalistów w Prabutach, Gdańsku

i Malborku. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że od 1 listopada 2010 r. do 5 grudnia 2020 r. Wnioskodawczyni pobierała świadczenia opiekuńcze z tytułu opieki nad matką, wcześniej pracowała (od 1 sierpnia 1983 r. do 3 maja 1993 r. oraz od 1 sierpnia 2001 r. do 19 sierpnia 2003 r.), zaś w pozostałych okresach była zarejestrowana w urzędzie pracy.

Mając powyższe na uwadze Wójt podniósł, że Strona faktycznie opiekuje się niepełnosprawnym bratem, jednakże opieka ta nie uniemożliwia jej podjęcia pracy, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Nie zachodzi także związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a świadczoną nad bratem opieką.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Kolegium decyzją

z 7 października 2022 r. uchyliło ją w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że decyzją z 9 lutego 2021 r. Wójt odmówił Wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym bratem Z. K. Wówczas odmowę przyznania świadczenia organ pierwszej instancji uzasadnił brakiem spełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r. Decyzja ta została uchylona (decyzją Kolegium z 24 maja 2021 r.) i po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt decyzją z 18 czerwca 2021 r. ponownie odmówił przyznania Stronie wnioskowanego świadczenia z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r. (zakres sprawowanej opieki nie uniemożliwia podjęcia zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy). Organ odwoławczy wskazał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji przeprowadził 8 czerwca 2021 r. rodzinny wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że Z. K. ma 68 lat, jest kawalerem, choruje na nowotwór płuc oraz oskrzeli, ma problemy z kręgosłupem, niewydolność żylną

i niedosłuch (nosi aparat słuchowy), po domu porusza się przy pomocy kuli ortopedycznej, na zewnątrz sam nie wychodzi. Z. K. oświadczył, że ma zaniki pamięci i często traci równowagę, jest w stanie zostać sam kilka godzin bez opieki, na noc także zostaje sam w domu, lecz uważa, że pomoc siostry jest konieczna. W wywiadzie wskazano,

że Wnioskodawczyni codziennie przyjeżdża do brata i pomaga w takich czynnościach jak: robienie zakupów, zakup lekarstw, przygotowanie posiłków, pranie, prasowanie, sprzątanie, załatwianie spraw urzędowych, pomoc w dojazdach do lekarzy w Gdańsku, Malborku i Prabutach.

Kolegium wskazało, że w związku z wniesionym przez Stronę odwołaniem od decyzji z 18 czerwca 2021 r. ponownie rozpoznało sprawę, uznając że zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy potwierdza słuszność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że zakres opieki, jaką sprawuje Wnioskodawczyni nad bratem

(i jakiej wymaga Z. K.) nie jest tak znacząca, w szczególności co do rodzaju czynności jakie obejmuje, aby uniemożliwiała Stronie podjęcie zatrudnienia, choćby

w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zwrócono uwagę, że Z. K. jest osobą

w miarę samodzielną - samodzielnie porusza się po mieszkaniu, korzysta z toalety, dba

o higienę, samodzielnie spożywa przygotowane posiłki, może także pozostawać sam

w mieszkaniu. W związku z tym decyzją z 25 listopada 2021 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta z 18 czerwca 2021 r. Na decyzję tę nie wniesiono skargi do sądu administracyjnego. Tym samym nie doszło do weryfikacji rozstrzygnięcia sprawy dokonanego przez organy administracji publicznej przez sąd. Natomiast po raz kolejny Strona złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji/niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym bratem Z. K.

W ocenie Kolegium ze zgromadzonych w tej "nowej" sprawie dowodów (przedłożonych przez Stronę dokumentów oraz wywiadu środowiskowego) nie wynika, aby doszło do zmiany stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do sprawy rozstrzygniętej decyzją Wójta z 18 czerwca 2021 r. utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z 25 listopada 2021 r. Wskazano, że Wnioskodawczyni przedłożyła dokumentację medyczną - karty leczenia szpitalnego brata z 2012 r. i 2017 r. Natomiast w wywiadzie przeprowadzonym ze Z. K. 8 kwietnia 2022 r. ustalono, że Strona codziennie przyjeżdża do brata i pomaga mu w robieniu zakupów, podawaniu lekarstw, przygotowaniu posiłków, sprzątaniu, praniu, jeździ z bratem do lekarza, organizuje transport do lekarza, załatwia sprawy osobiste i urzędowe, pomaga w higienie osobistej.

W świetle powyższych okoliczności Kolegium stwierdziło, że obie sprawy - rozstrzygnięta decyzją Wójta z 18 czerwca 2021 r. (utrzymaną w mocy decyzją Kolegium

z 25 listopada 2021 r., od której Strona nie złożyła skargi do sądu administracyjnego) oraz rozstrzygnięta decyzją Wójta z 12 kwietnia 2022 r. - są tożsame. Występuje tu tożsamość stron, podstawy prawnej oraz faktycznej i treści żądania strony. Zatem w sprawie występuje tzw. res iudicata. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) - dalej: "k.p.a.", organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Mając na uwadze brzmienie tej regulacji organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w całości.

W skardze na decyzję organu odwoławczego G. M., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie przez nią pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie

w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Stawiając ten zarzut wniesiono o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia z 17 października 2022 r. na okoliczność podejmowania przez Stronę zatrudnienia. Wniesiono również o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazano, że warunku "stałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś długotrwała w sensie rozciągłości w czasie, jako opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka. Istotą opieki, o której mowa

w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest więc nie tylko jej stałość i ciągłość, ale także zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana; zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić. W ocenie strony skarżącej nie sposób przyjąć, że skoro pomoc (opieka) świadczona przez Skarżącą bratu nie jest wykonywana przez całą dobę (a jedynie we wskazanych godzinach), to tym samym nie można mówić o opiece "stałej

i długoterminowej" w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zaznaczono, że w sprawowaniu opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., chodzi przede wszystkim o pomoc w zapewnieniu zaspokojenia normalnych, podstawowych i codziennych potrzeb egzystencjalnych osobie niepełnosprawnej, których ta z uwagi na stopień niepełnosprawności (schorowania) nie jest w stanie sobie sama zapewnić.

Końcowo wskazano, że z przedłożonego zaświadczenie wynika, iż Skarżąca podejmowała próby podjęcia zatrudnienia, lecz ze względu na pogarszający się stan zdrowia osoby niepełnosprawnej musiała zakończyć pracę w celu sprawowania opieki.

Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,

że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 7 października 2022 r. uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy B. z 12 kwietnia 2022 r. odmawiającą G. M. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym bratem Z. K. i umarzająca postępowanie organu pierwszej instancji w całości.

Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.). Z regulacji tych wynika, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (art. 138 § 1 pkt 2). Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części (art. 105 § 1).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że umarzając postępowanie organu pierwszej instancji organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a., czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami bezprzedmiotowością postępowania. Oznacza to, że uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji o charakterze kasacyjnym, o której mowa w tym przepisie, nie jest dowolne, ale podlega ograniczeniu, które związane jest z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed organem pierwszej instancji. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza zaś brak któregoś

z elementów materialnego stosunku prawnego, pociągającą za sobą brak możliwości wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (w sposób negatywny lub pozytywny dla strony). Wynikać ona może z przyczyn podmiotowych

i przedmiotowych, np. przestało obowiązywać prawo będące podstawą orzekania w danej sprawie, albo przestał istnieć podmiot, którego praw i obowiązków postępowanie dotyczy, bądź też w toku postępowania okazało się, że wszczęto je w sprawie nie będącej sprawą

z zakresu administracji publicznej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 7 lipca 2010 r.

sygn. akt VIII SA/Wa 294/10, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego jest sytuacja, gdy sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Wydanie bowiem ponownego rozstrzygnięcia dotyczącego tożsamej sprawy oznaczałoby, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności,

o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do istoty naruszyłoby ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na to, że sprawa została rozstrzygnięta decyzją ostateczną wydaną przed weryfikowaną decyzją, jest konsekwencją wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji. Uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję powoduje niemożność ponownego orzekania w tej sprawie bez usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. Jeżeli pomimo to została wydana kolejna decyzja, konieczne staje się stwierdzenie jej nieważności. Warunkiem stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jest ustalenie, że w tej samej sprawie kolejno po sobie wydane zostały dwie decyzje, z których ta pierwsza jest ostateczna (zob. P. Przybysz, Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el., teza 23 oraz przywołane tam orzecznictwo). Okoliczność ta (res iudicata) następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy.

Również w judykaturze wskazuje się, że decyzja organu administracji publicznej rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a niestanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów, jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, bądź

w sposób milczący, możliwe jest tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji (domniemania milczącego załatwienia sprawy) w ustalonym przez prawo trybie. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne, i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2016 r. sygn. akt

I OSK 1467/16).

Z takim przypadkiem nie mamy jednak do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca w dniach 8 lutego 2021 r. oraz 3 marca 2022 r. złożyła wnioski o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji

z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym bratem Z. K. Wbrew jednak stanowisku organu odwoławczego - sprawa tocząca się na wniosek z 3 marca 2022 r. nie jest sprawą tożsamą ze sprawą rozstrzygniętą na skutek wniosku złożonego 8 lutego 2021 r. Skarżąca złożyła wprawdzie w dniu 3 marca 2022 r. wniosek o przyznanie tożsamego świadczenia pielęgnacyjnego

z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym bratem Z. K., ale - co ma w sprawie zasadnicze znaczenie - na inny okres świadczeniowy. Choć zatem uprawnienie do uzyskania wnioskowanego świadczenia Skarżąca wywodzi z tych samych okoliczności faktycznych co w poprzednim wniosku (sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym bratem), to jednak w ocenie Sądu o tożsamości przedmiotowej obu opisanych spraw nie może być mowy. Organ odwoławczy nie uwzględnił bowiem, że data złożenia wniosku determinująca datę początkową, od której ustala się prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, ma istotne znaczenie dla ustalenia tożsamości spraw.

Zgodnie bowiem z art. 24 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego (ust. 2). Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się zaś na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie

o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony (ust. 4). W konsekwencji, data złożenia przez stronę kolejnego wniosku

w sprawie powoduje - w przypadku spełnienia przez stronę przesłanek ustawowych - ustalenie innej daty początkowej przyznania świadczenia, co oznacza zmianę stanu faktycznego sprawy, który nie jest już tożsamy ze stanem faktycznym, jaki istniał w sprawie zakończonej ostateczną i prawomocną odmowną decyzją organu pierwszej instancji

(zob. wyrok NSA z 8 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 1783/22, wyrok WSA w Poznaniu

z 15 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 951/19). Odmienność wskazanych okresów nie pozwala zaakceptować stanowiska organu odwoławczego, że w sprawie pozostaje niezmieniony stan faktyczny w stosunku do postępowania rozstrzygniętego na skutek wniosku Skarżącej z 8 lutego 2021 r. Nie sposób zatem obecnego żądania Strony interpretować jako identycznego z poprzednim i uznać, jak uczyniło to Kolegium,

że postępowanie zainicjowane wnioskiem z 3 marca 2022 r. jest bezprzedmiotowe. W tej sytuacji wniosek z 3 marca 2022 r. należało rozpoznać merytorycznie w administracyjnym toku instancji.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 120 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r.,

poz. 1800 ze zm.), zasądzając od Kolegium na rzecz Skarżącej kwotę 480 zł, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożyła strona skarżąca w skardze (k. 2v akt sądowych), a organ administracji publicznej w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.[pic]