Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1025/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Adam Lipiński, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 4, art. 33 ust. 4 pkt 3 lit a w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. orzekającą o utracie przez T. J. statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 grudnia 2011 r.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

T. J. w dniu 13 listopada 2003 r. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. orzekł o uznaniu T. J. z dniem 13 listopada 2003 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

T. J. miał wyznaczony na dzień 2 grudnia 2011 r. termin kolejnej obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy [...]. W wyznaczonym terminie nie stawił się w Urzędzie. Stawił się natomiast w dniu 8 grudnia 2011 r. i w złożonym pisemnym oświadczeniu wyjaśnił, że przyczyną niestawiennictwa w dniu 2 grudnia 2011 r. była pomyłka, gdyż w sporządzonej przez siebie adnotacji na kartce zapisał, że ma stawić się 8 grudnia 2011 r. Zaznaczył, że z wiekiem coraz gorzej widzi i w związku z tym nie wyklucza, że źle odczytał datę zapisaną w Karcie wizyt.

Pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. T. J. skierował skargę do Dyrektora Urzędu Pracy [...] na niekompetencję i niezgodne z prawem działanie pracowników w czasie jego wizyty w Urzędzie Pracy w dniu 8 grudnia 2011 r.

Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 oraz ust. 4c i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o utracie przez T. J. statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 grudnia 2011 r., w związku z niestawieniem się przez niego w Urzędzie Pracy [...] w wyznaczonym terminie i nie powiadomieniu w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. J. zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż pominięto w niej stan faktyczny sprawy oraz fakt złożenia przez niego oświadczenia przed upływem 7 dni od dnia wyznaczonej wizyty wyjaśniającego przyczynę niestawiennictwa w Urzędzie Pracy w dniu 2 grudnia 2011 r. Podniósł ponadto, że pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. skierował skargę do Dyrektora Urzędu Pracy [...], która według niego powinna podlegać rozpatrzeniu zgodnie z przepisami K.p.a. w toku niniejszego postępowania administracyjnego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący zarzucił, że organ I instancji w sposób arbitralny przyjął, że podana przez niego przyczyna niestawiennictwa była nieusprawiedliwiona.

Dyrektor Urzędu Pracy [...] pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. odpowiedział na skargę T. J. z dnia 13 grudnia 2011 r.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 4, art. 33 ust. 4 pkt 3 lit a w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] orzekającą o utracie przez T. J. statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 grudnia 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż nie kwestionuje faktu, że T. J. zgłosił się do Urzędu Pracy [...] w ciągu 7 dni od dnia niestawienia się w wyznaczonym terminie. Jednakże, zarówno w ocenie Prezydenta [...], jak i Wojewody [...], przedstawiona przez T. J. przyczyna niestawienia się w dniu obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy [...] nie jest uzasadniona. Za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa uznana może być bowiem jedynie obiektywna, niezależna od bezrobotnego przyczyna uniemożliwiająca mu wywiązanie się z nałożonego obowiązku i taka przyczyna musi poddawać się weryfikacji.

Organ zaznaczył, że T. J. na wcześniejszych obowiązkowych wizytach w Urzędzie Pracy nie zgłaszał ani nie przedłożył dokumentów na podstawie, których można by zweryfikować, że ma problemy ze wzrokiem. Organ podniósł też, że T. J. zapoznał się z wyznaczoną na dzień 2 grudnia 2011 r. datą obowiązkowej wizyty w Urzędzie, co potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym na dokumencie "Karta Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej".

Odnosząc się natomiast do powoływanych przez stronę wyroków sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał, iż w systemie źródeł prawa wyroki sądów nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Wyroki sądów wiążą bezwzględnie organy administracji tylko w sprawach których dotyczą i nie są wiążące dla organów w innych sprawach, bowiem każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie.

Odnośnie natomiast złożonej przez T. J. skargi z dnia 13 grudnia 2011 r. Wojewoda [...] wskazał, że skierowana ona była do Dyrektora Urzędu Pracy [...], a zatem ten organ był właściwy do jej załatwienia. Postępowanie w sprawie utraty przez T. J. statusu osoby bezrobotnej było natomiast postępowaniem prowadzonym odrębnie przez organ, którym jest Prezydent [...].

W konkluzji organ podkreślił, że rejestracja w urzędzie pracy jest dobrowolna, jednakże każdy, kto zdecydował się na rejestrację jako osoba bezrobotna i został zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy musi mieć świadomość, że posiadanie statusu bezrobotnego wiąże się z przyznaniem pewnych uprawnień, ale i nałożeniem na taką osobę pewnych obowiązków. Zaniedbywanie ciążących na bezrobotnym obowiązków skutkuje zaś pozbawieniem statusu bezrobotnego, a co za tym idzie utratą wiążących się z tym statusem uprawnień. Obowiązek stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach należy natomiast do podstawowych obowiązków osób bezrobotnych.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. J. zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, a w szczególności:

1) naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego błędną wykładnię, w związku z art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a.;

2) naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieuwzględnienie i nierozważenie materiału dowodowego i nieustalenie stanu faktycznego, w związku z art. 7 k.p.a., art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela oraz wbrew przyjętemu w 2001 r. przez Parlament Europejski - Europejskiemu Kodeksowi Dobrej Praktyki Administracyjnej;

3) naruszenie art. 234 pkt 1 K.p.a. oraz zasady niekonkurencyjności postępowania skargowo-wnioskowego z instancyjnym postępowaniem administracyjnym;

4) naruszenie art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną jego wykładnię, w związku z przywołaniem przez skarżącego orzeczeń sądów administracyjnych;

5) naruszenie art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., w związku z art. 11. K.p.a., poprzez brak wymaganego uzasadnienia decyzji oraz brak określenia przesłanek, jakimi kierowały się organy przy ich wydaniu;

6) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w związku z nie stwierdzeniem nieważności postępowania instancyjnego, w związku z rażącym naruszeniem prawa w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż z uzasadnienia decyzji Prezydent [...] nie wynika, dlaczego organ ten uznał, że podana przyczyna niestawiennictwa nie została oceniona, jako uzasadniona. Z uzasadnienia tej decyzji w ogóle nie wynika, czy Prezydent zapoznał się ze stanem faktycznym w sprawie i przedstawioną przez niego argumentacją.

Z argumentacji przedstawionej przez Wojewodę [...] wynika natomiast, że swoboda uznania administracyjnego w zakresie pozbawienia praw osoby bezrobotnej jest w zasadzie nieograniczona. Z decyzji organu odwoławczego wynika ponadto, że Wojewoda nie uznaje dorobku orzecznictwa sądów administracyjnych. Z przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy można natomiast wyprowadzić pogląd, że każde, nawet nieudokumentowane uzasadnienie, powinno być przyjęte, jeżeli jest życiowe lub logiczne. Uznanie administracyjne nie zwalnia natomiast organu administracji z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego.

W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie uzasadniony jest zarzut naruszenia konstytucyjnego prawa do równego traktowania wszystkich przez władze publiczne, naruszenia prawa do sprawiedliwego postępowania (właściwej procedury) i sprawiedliwego procesu, a także naruszenia zaleceń obowiązujących w Unii Europejskiej, które są zapisane w Kodeksie Dobrej Praktyki Administracyjnej. Doszło także do naruszenia zasady niekonkurencyjności postępowania skargowo-wnioskowego z instancyjnym postępowaniem administracyjnym, która wynika wprost z przepisu art. 234 pkt 1 K.p.a.

W konkluzji skarżący stwierdził, iż naruszenia prawa, do jakich dopuściły się organy pierwszej i drugiej instancji w niniejszej sprawie, stanowią tak rażące naruszenie zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa, że w konsekwencji obie zaskarżone decyzje zasługują na stwierdzenie ich nieważności.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 3 września 2012 r. podtrzymał zarzuty skargi dodatkowo podkreślając, że w sytuacji gdy organy nie przeprowadziły z urzędu postępowania dowodowego zmierzającego do potwierdzenia lub wykluczenia jego problemów ze wzrokiem, należy postawić zarzut dowolności w ocenie materiału dowodowego. Organ może bowiem wyciągnąć konsekwencje określone w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dopiero wtedy, gdy ustali, że strona została powiadomiona o konieczności odbycia obowiązkowej wizyty w określonej dacie. Skarżący zaznaczył, że nie był powiadomiony na piśmie o terminie następnej wizyty w Urzędzie Pracy, a tym samym doszło do naruszenia art. 14 § 1 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga T. J. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie wyjaśnił, dlaczego nie uznał wskazanej przez skarżącego przyczyny niestawiennictwa w dniu 2 grudnia 2011 r. w Urzędzie Pracy za uzasadnioną, jednak ta wadliwość decyzji pierwszoinstancyjnej została konwalidowana w postępowaniu odwoławczym. Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej odniósł się do całości zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a., szczegółowo wyjaśniając dlaczego wskazana przez skarżącego przyczyna niestawiennictwa została uznana przez organy obu instancji za nieuzasadnioną.

Zdaniem Sądu, nieuzasadniony jest podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 234 pkt 1 K.p.a., gdyż skarga z dnia 13 grudnia 2011 r. skierowana przez T. J. do Dyrektora Urzędu Pracy [...] na niekompetencję i niezgodne z prawem działanie pracowników w czasie jego wizyty w Urzędzie Pracy w dniu 8 grudnia 2011 r. nie była skargą złożoną przez stronę w toku trwającego postepowania administracyjnego, a zatem nie było podstaw do jej rozpoznania przez Prezydenta [...] w ramach postępowania o pozbawienie T. J. statusu osoby bezrobotnej.

Sąd nie stwierdził też aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia zasad ogólnych dobrej praktyki administracyjnej określonych w Europejskim Kodeksie Dobrej Praktyki Administracyjnej. Należy przy tym podkreślić, że zasady postępowania przed organami administracyjnymi Rzeczypospolitej Polskiej regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Należy także zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez organ w zaskarżonej decyzji, że wyroki sądów wiążą bezwzględnie organy administracji tylko w sprawach w których zostały wydane i nie są wiążące dla organów w innych sprawach, czego potwierdzeniem jest treść art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia".

Niezrozumiałe są natomiast podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, gdyż uregulowania zawarte w tych przepisach odnoszą się do postępowania sądowego, a nie do postępowania administracyjnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Dla wykładni tego przepisu i właściwego jego zastosowania istotne znaczenie mają regulacje zawarte w art. 33 ust. 3 zd. pierwsze i art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Stosownie do tej ostatniej normy bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną - zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W myśl zaś art. 33 ust. 3 zd. 1 bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

Status bezrobotnego uzależniony jest zatem zarówno od spełnienia warunku pozostawania bez pracy jak i od zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia, co oznacza, że bezrobotny musi być pod tym względem w pełni dyspozycyjny. Obowiązek zgłaszania się bezrobotnego do urzędu pracy w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy, stanowi element weryfikacji tej dyspozycyjności. Bowiem brak tej dyspozycyjności eliminuje daną osobę z grona osób mogących ubiegać się o przyznanie, czy zachowanie statusu bezrobotnego. Tak więc to bezrobotny ma obowiązek wykazać, że brak tej dyspozycyjności w określonym dniu spowodowany był faktycznie uzasadnionymi przyczynami. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, regułą jest pozbawienie osoby statusu bezrobotnego w przypadku braku dyspozycyjności, a warunki uzasadniające odstąpienie od tej zasady muszą być przestrzegane i interpretowane w sposób ścisły. Za uzasadnioną przyczynę może być zatem uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w urzędzie pracy.

W niniejszej sprawie jest okolicznością niesporną, że T. J. nie stawił się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie tj. 2 grudnia 2011 r., stawił się natomiast w dniu 8 grudnia 2011 r. Jako przyczynę niestawiennictwa w Urzędzie Pracy w dniu 2 grudnia 2011 r. podał błędne odczytanie przez niego daty zapisanej w karcie wizyt. Powołał się przy tym na problemy ze wzrokiem związane z wiekiem oraz wskazał, że w sporządzonej przez siebie notatce na kartce zapisał, że ma stawić się 8 grudnia 2011 r.

Problemem spornym w niniejszej sprawie była zatem kwestia, czy podana przez skarżącego okoliczność powinna zostać uznana przez organ za uzasadnioną przyczynę jego niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie.

Zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie od dawna przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji, lub inne nagłe zdarzenia typu pożar, powódź. Taka przyczyna musi zatem poddawać się możliwości jej weryfikacji. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności, czy niedbalstwa zainteresowanego.

W świetle powyższych rozważań należy, w ocenie Sądu, podzielić stanowisko organu, że podnoszona przez skarżącego w niniejszej sprawie okoliczność dotycząca pomylenia terminu nie mogła zostać uznana za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie pracy celem potwierdzenia w wyznaczonym terminie gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia i szkolenia. Skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził w Karcie wizyt fakt poinformowania go o wyznaczonej na dzień 2 grudnia 2011 r. dacie kolejnej wizyty w Urzędzie Pracy. Przy powiadomieniu o wyznaczonym terminie kolejnej wizyty zachowana została zatem, wbrew zarzutom skargi, zasada pisemności wynikająca art. 14 § 1 K.p.a. Skoro natomiast skarżący zdawał sobie sprawę z tego, że ma problemy ze wzrokiem to, wykazując należytą staranność, mógł zwrócić się do pracownika Urzędu Pracy o potwierdzenie prawidłowości odczytania przez niego daty zapisanej w Karcie wizyt.

Organ nie miał natomiast obowiązku wysyłania do skarżącego odrębnego zawiadomieniem o terminie kolejnej wizyty, gdyż żaden przepis nie nakłada na urzędy pracy obowiązku zawiadamiania bezrobotnego o terminie kolejnej wizyty w takiej formie.

Reasumując, nie stawienie się przez T. J. w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy z przyczyn, które nie mogły zostać zakwalifikowane do uzasadnionych, obligowało organ do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, o czym został on wcześniej prawidłowo pouczony przez Urząd Pracy.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...], odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.