Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 144/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2025-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2022 r., nr 2417-SPV-2_.4102.184.2022 UNP: 2417-22-107758 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 20 grudnia 2022 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach wydał dla skarżącego M.Z. decyzję nr 2417-SPV-2_.4102.184.2022 UNP: 2417-22-107758 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości położonej w R. przy ul. [...]. W decyzji tej odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku w kwocie 11.655 zł, określił wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości 11.655 zł i stwierdził nadpłatę podatku w kwocie 1.821 zł. Pouczył przy tym skarżącego o prawie do wniesienia od tej decyzji odwołania.

Odwołanie takie skarżący złożył w piśmie z dnia 11 stycznia 2023 r., niemniej jednak postanowieniem z dnia 30 marca 2023 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach stwierdził, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu.

W piśmie z dnia 19 grudnia 2023 r. skarżący sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wyraźnie zaznaczając, że przedmiotem zaskarżenia czyni opisaną na wstępie decyzję.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 8 lutego 2024 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego tej skargi poprzez podanie swego numeru PESEL, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Doręczenie tego wezwania miało następujący przebieg.

W dniu 17 kwietnia 2024 r. przesyłka ta została złożona w placówce pocztowej, a w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru.

W dniu 25 kwietnia 2024 r. pozostawiono zawiadomienie powtórne.

W dniu 6 maja 2024 r. przesyłkę zwrócono jako niepodjętą w terminie.

W dniu 24 maja 2024 r. skarżący podał swój numer PESEL i wystąpił o przywrócenie terminu do uzupełnienia tego braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2024 r. (sygn. akt I SA/Gl 144/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił jednak przywrócenia wskazanego terminu, a zażalenie skarżącego na to orzeczenie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 grudnia 2024 r. (sygn. akt II FZ 107/24).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu przede wszystkim ze względu na jej wniesienie na decyzję, od której taki środek zaskarżenia nie przysługuje. Dodatkowym powodem tego rozstrzygnięcia jest niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi.

Wyjaśnienie motywów niniejszej kwalifikacji należy rozpocząć od odnotowania, że na podstawie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Natomiast stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2025 r., poz. 111; dalej: "o.p.") od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, a zgodnie z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. organem odwoławczym od decyzji naczelnika urzędu skarbowego jest dyrektor izby administracji skarbowej.

Analiza brzmienia przedstawionych unormowań prowadzi do wniosku, że nie jest dopuszczalne wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na decyzję, od której służy odwołanie w administracyjnym (podatkowym) toku instancji (zob. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2020 r., sygn. akt II FSK 1525/20, z dnia 14 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 107/20 czy z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 2535/12). W niniejszej sprawie skarga taka została jednak wniesiona, gdyż jej przedmiotem uczyniono wyżej opisaną decyzję naczelnika urzędu skarbowego. Z tego względu skargę tę należało odrzucić. Ponieważ wskazana przyczyna niedopuszczalności skargi nie została wymieniona przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie punktu 6 tego paragrafu, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Powyższa okoliczność stanowiła nieusuwalny i pierwotny, a zatem zasadniczy powód odrzucenia skargi. Skargę tę należało jednak odrzucić także wskutek niewykonania w terminie wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego poprzez wskazanie przez skarżącego swego numeru PESEL.

Dostrzec bowiem trzeba, że w myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pierwsze pismo w sprawie strony będącej osobą fizyczną powinno zawierać jej numer PESEL oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że spełnienie tego wymogu formalnego jest niezbędne do nadania pierwszemu pismu prawidłowego biegu (zob. np. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22).

Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.).

Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.

Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazany termin do uzupełnienia braku formalnego skargi został określony w ustawie i wynosi siedem dni, a jego bezskuteczny upływ obliguje sąd do odrzucenia skargi. Tymczasem sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, a przyczyną tego stanu rzeczy jest konieczność uznania, że skutek doręczenia skarżącemu wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi nastąpił w dniu 2 maja 2024 r. w trybie przewidzianym w art. 73 p.p.s.a. oraz w związku z brzmieniem art. 83 § 2 p.p.s.a.

Art. 73 p.p.s.a. ma bowiem zastosowanie w razie niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).

O wykonaniu tych czynności w niniejszej sprawie świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwróconej przesyłce (na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru i kopercie, w której ją wysłano). Zgodnie z nimi przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej, a w skrzynce odbiorczej adresata umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 17 kwietnia 2024 r., powtórnie – w dniu 25 kwietnia 2024 r., a w dniu 6 maja 2024 r. przesyłkę tę zwrócono nadawcy jako niepodjętą w terminie.

Powyższe oznacza, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upływałby z dniem 1 maja 2024 r. Był to jednak dzień ustawowo wolny od pracy zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t. j. - Dz. U. z 2020 r., poz. 1920 ze zm.). Tymczasem zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

W rezultacie w analizowanym przypadku uznać należało, że w świetle art. 83 § 2 p.p.s.a. ostatnim dniem czternastodniowego terminu z art. 73 § 4 p.p.s.a. był czwartek 2 maja 2024 r. a doręczenie skarżącemu wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi nastąpiło właśnie w tym dniu.

W konsekwencji ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do wykonania tego wezwania był czwartek 9 maja 2024 r.

Jako że termin ten upłynął skarżącemu bezskutecznie i nie został mu przywrócony, skargę należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Z tych powodów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.

Dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz pkt 3 p.p.s.a. Uczyniono to natomiast na posiedzeniu niejawnym, gdyż taki tryb działania przewiduje art. 58 § 3 p.p.s.a.