Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 999/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, , , po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr WINB-WOA.7722.56.2023.AJ w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych


UZASADNIENIE

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2023 r., nr WINB-WOA.7722.56.2023.AJ, utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia 28 października 2022 r., nr [...], w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia nałożonej na H. K.

Pismem z dnia 23 maja 2023 r. R. K. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na powyższe postanowienie z dnia 27 kwietnia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarżąca nie była stroną przedmiotowego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. "Interes prawny" zachodzi wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. To, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 424–425). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z 8 stycznia 2017r., II OSK 3831/19). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawa materialnego, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Gdańsk 2019, art. 50, LEX). Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1532/20; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 378/21).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać trzeba, że z treści wniesionej skargi nie wynika, aby skarżąca posiadała prawem chroniony interes w zaskarżeniu postanowienia 27 kwietnia 2023 r., uprawniający do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w imieniu własnym, znajdujący umocowanie w przepisach prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., którego jedynym adresatem była H. K., albowiem tylko na nią, w ramach tego postanowienia, nałożono obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia z uwagi na uchylenie się od wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Wobec tego stwierdzić należy, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia adresowanego do H. K., a co najwyżej interes faktyczny w rozpoznawanej sprawie, który jednak nie daje jej ochrony sądowej. Stąd też brak legitymacji skargowej jest oczywisty, tj., nie wymaga badania meritum sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Na marginesie Sąd podnosi, że względem skarżącej, będącej jedną ze współwłaścicieli nieruchomości objętej nakazem rozbiórki, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. postanowieniem z dnia 28 października 2022 r., nr [...], nałożył również grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 124.496 zł. Postanowienie to próbowano doręczyć skarżącej na jej niemiecki adres, co potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy zwrot korespondencji. Nadto, w aktach tych znajduje się także pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą H. K., które to obejmuje reprezentowanie jej oraz korespondencję. Tym samym powyższe postanowienie z uwagi na wadliwość doręczenia nie weszło w ogóle do obrotu prawnego, a tym samym nie rozpoczął biegu terminu do wniesienia odwołania przez skarżącą. Wobec tego organ I instancji winien doręczyć prawidłowo, tj. do rąk pełnomocnika skarżącej oraz dwóch innych osób, które udzieliły pełnomocnictw, postanowienia o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia.