Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 437/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Klimatu i Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1135/21 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zwrotu należności po zgłoszeniu rezygnacji z prawa wyłączenia gruntów leśnych z produkcji 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2) zasądza od P. S.A. z siedzibą w K. na rzecz Ministra Klimatu i Środowiska kwotę 342 (trzysta czterdzieści dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1135/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P. S.A. z siedzibą w K., uchylił postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 maja 2021 r. oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 29 maja 2020 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zwrotu należności po zgłoszeniu rezygnacji z prawa wyłączenia gruntów leśnych z produkcji.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Decyzją z dnia 30 lipca 2015 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku skarżącej, zezwolił na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej [...]ha gruntów leśnych, wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] z obrębu ewidencyjnego [...], położonych w miejscowości P., Gmina Żelechów, przeznaczonych pod budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej [...].

Wnioskiem z dnia 17 maja 2017 r. skarżąca wystąpiła o zwrot należności z tytułu rezygnacji w całości z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów z produkcji leśnej na potrzeby realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych – "[...]", wnosząc o wygaszenie decyzji z dnia 30 lipca 2015 r. oraz zwrot należności uiszczonych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji leśnej.

Decyzją z dnia 22 listopada 2017 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 30 lipca 2015 r., a decyzją z dnia 28 lutego 2018 r., po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skarga na ww. decyzję z dnia 28 lutego 2018 r. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3172/18, od którego skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 29 maja 2020 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny skargi strony skarżącej w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 30 lipca 2015 r.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że skoro decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, to nie traci swojego bytu także wynikające z niej prawo do wyłączenia. Dopiero zatem po rozstrzygnięciu Sądu w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 30 lipca 2015 r. możliwe będzie zajęcie stanowiska o ewentualnym zwrocie uiszczonej należności.

Wskazano ponadto, że skuteczna rezygnacja z prawa do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji wymaga wyeliminowania ww. decyzji z obrotu prawnego. W przeciwnym razie osoba, która uzyskała prawo do wyłączenia, mogłaby przed upływem terminu, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.), zwanej dalej "u.o.g.r.l.", zadeklarować rezygnację z tego prawa, a po zwrocie należności wykorzystać ważną decyzję zezwalającą na wyłączenie i faktycznie wyłączyć grunt z produkcji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca.

Postanowieniem z dnia 24 maja 2021 r. Minister Klimatu i Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że okoliczność wygaszenia decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jest w sposób bezpośredni powiązana ze zwrotem uiszczonej na jej podstawie przez stronę należności. Skoro zatem decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji pozostaje w obrocie prawnym, a wynikające z niej prawo wyłączenia nadal przysługuje stronie, to rozstrzygnięcie Sądu dotyczące odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 30 lipca 2015 r. w sposób bezpośredni rzutuje na okoliczność przysługiwania stronie praw i obowiązków ukształtowanych wydaniem przedmiotowej decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego, tj. przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W konsekwencji Minister uznał, że prawny byt decyzji z dnia 30 lipca 2015 r. ma wpływ na możliwość dokonania zwrotu należności, opartego na art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. Brak skutecznej rezygnacji z prawa do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji i niewyeliminowanie kształtującej to prawo decyzji administracyjnej z obrotu prawnego, nie może skutkować zwrotem należności uiszczonej w związku z wydaniem tej decyzji i nabyciem przedmiotowego prawa wyłączenia z produkcji leśnej.

W ocenie organu odwoławczego skarga strony wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji stanowi w ramach niniejszej sprawy zagadnienie wstępne, wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, albowiem okoliczność rozpatrzenia skargi strony oraz prawnego bytu decyzji z dnia 30 lipca 2015 r., a tym samym - prawa wyłączenia z produkcji leśnej nabytego przez stronę, ma przesądzające znaczenie dla rozpatrzenia wniosku strony o zwrot na jej rzecz należności na podstawie art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l.

Skarżąca w skardze na ww. postanowienie zarzuciła naruszenie:

1) art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 16 § 1 i § 3 oraz art. 162 § 1 k.p.a.;

2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.;

3) art. 7 k.p.a.;

4) art. 12 § 1 k.p.a.;

5) art. 35 § 1 i § 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę zauważył, że przesłankami wydania decyzji w trybie art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. jest rezygnacja w okresie 2 lat z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów z produkcji leśnej. Ustawodawca określił również termin do zwrotu uiszczonej należności na okres do trzech miesięcy od dnia zgłoszenia rezygnacji. Tak więc organ prowadzący postępowanie winien zbadać, czy został zachowany dwuletni termin na wystąpienie z wnioskiem o zwrot uiszczonej należności jak również, czy nastąpiła rezygnacja. Przepisy prawa materialnego nie uzależniają możliwości prowadzenia postępowania i wydania decyzji od wydania ostatecznej i prawomocnej decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji udzielającej zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej. Sąd zgodził się przy tym ze stanowiskiem zaprezentowanym w skardze, że brak jest przeszkody do prowadzenia postępowania w przedmiocie zwrotu należności. Nie przesądzając prawidłowości stanowiska organu, zauważono, że jeżeli w ocenie organu nie doszło do skutecznej rezygnacji z nabytego prawa do wyłączenia gruntów z produkcji, to organ winien wydać stosowną merytoryczną decyzję w sprawie, a nie zawieszać postępowanie.

W ocenie Sądu w sprawie nie tylko doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ale również art. 7, 12, i 35 § 1 i 2 k.p.a. W wyniku zawieszenia postępowania doszło do bezzasadnego wydłużenia prowadzonego postępowania w przedmiocie zwrotu środków finansowych na rzecz strony. Natomiast przedwczesnym byłoby wypowiadanie się w zakresie zarzutów naruszenia art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. i art. 16 § 1 i 2 w zw. z art. 162 § 1 k.p.a., albowiem przedmiotem kontroli było rozstrzygnięcie w przedmiocie zawieszenia postępowania, a nie prawidłowości oceny i uzależnienia rezygnacji z nabytego prawa od prawomocnego wygaśnięcia decyzji udzielającej uprawnienia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Klimatu i Środowiska, zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uwzględnieniu skargi mimo braku podstaw do tego, tj. uchyleniu postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji błędnego założenia, że organy administracji wadliwie przyjęły, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne; naruszenie to skutkowało uchyleniem postanowień zamiast oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że rozstrzygnięcie sądu administracyjnego dotyczące odmowy wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji nie jest zagadnieniem wstępnym wobec postępowania w sprawie odmowy zwrotu należności za wyłącznie gruntów leśnych z produkcji;

3) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. poprzez wadliwe przyjęcie, że organ prowadzi postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiocie zwrotu należności, podczas gdy zwrot należności jest czynnością materialno-techniczną nie poprzedzoną postępowaniem administracyjnym "w sprawie", natomiast postępowanie administracyjne w trybie k.p.a. zakończone decyzją administracyjną organ prowadzi jedynie w przypadku odmowy zwrotu należności.

W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona o uchylenie wyroku i oddalenie skargi.

Ponadto Minister Klimatu i Środowiska wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

W piśmie z dnia 29 listopada 2022 r. P. S.A. z siedzibą w K. wyraziły zgodę na rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz wniosły o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna jest zasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi P. S.A. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 maja 2021 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zwrotu należności po zgłoszeniu rezygnacji z prawa wyłączenia gruntów leśnych z produkcji uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Lasów Państwowych z dnia 29 maja 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd odwołał się do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. Zgodnie z art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. właściciel, który w okresie 2 lat zrezygnuje w całości lub w części z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej, otrzymuje zwrot należności, jaką uiścił odpowiednio do powierzchni gruntów niewyłączonych z produkcji. Zwrot uiszczonej należności następuje w terminie do trzech miesięcy od dnia zgłoszenia rezygnacji. Zdaniem Sądu organ prowadzący postępowanie w sprawie zwrotu winien zbadać, czy został zachowany dwuletni termin na wystąpienie z wnioskiem o zwrot uiszczonej należności, jak również czy nastąpiła rezygnacja. Zdaniem Sądu przepisy prawa materialnego nie uzależniają możliwości prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu od wydania ostatecznej i prawomocnej decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji udzielającej zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej, tym samym nie doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Przedstawione stanowisko prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest błędne, albowiem nie uwzględnia w pełni okoliczności faktycznych i prawnych występujących w rozpoznawanej sprawie. Mianowicie Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie decyzją z dnia 30 lipca 2015 r. wydaną na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zezwolił P. S.A. z siedzibą w K. na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej [...]ha gruntów leśnych wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...], położonych w miejscowości P. Gmina Żelechów, w związku z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej [...]. Decyzja stała się ostateczna w dniu 22 sierpnia 2015 r., a należność z tytułu wyłączenia gruntów leśnych została uiszczona. Natomiast w dniu 15 września 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Zgodnie z art. 18 ust. 1 powołanej ustawy, do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie stosuje się przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z kolei art. 33 powołanej ustawy zawiera przepis przejściowy, zgodnie z którym do postępowań w sprawach dotyczących strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe lub na wniosek inwestora przepisy ustawy.

Wnioskiem z dnia 17 maja 2017 r. P. S.A. zwróciły się do Dyrektora Regionalnego Lasów Państwowych w Warszawie o wygaszenie decyzji z dnia 30 lipca 2015 r. i na podstawie art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. o zwrot uiszczonej należności. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że inwestycja w zakresie budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] została zrealizowana na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, zgodnie z uzyskanymi na jej podstawie decyzjami lokalizacyjnymi.

Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie decyzją z dnia 22 listopada 2017 r. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 30 lipca 2015 r., a Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z dnia 20 lutego 2018 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 22 listopada 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3172/18 oddalił skargę P. S.A., a skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną.

W takiej sytuacji Dyrektor Generalny Lasów Państwowych postanowieniem z dnia 29 maja 2020 r. zawiesił postępowanie w sprawie zwrotu należności do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Administracyjny skargi strony w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 30 lipca 2015 r., a Minister Klimatu i Środowiska postanowieniem z dnia 24 maja 2021 r. utrzymał je w mocy. Z urzędu Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jest wiadome, że wyrokiem z dnia 7 października 2022 r. sygn. akt I OSK 89/21 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej P. S.A. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3172/18 oraz zaskarżoną decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 20 lutego 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia 22 listopada 2017 r. odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 30 lipca 2015 r. W uzasadnieniu wyroku w sprawie I OSK 89/21 Naczelny Sąd Administracyjny między innymi wskazał, że wbrew stanowisku zarówno organów jak i Sądu I instancji, złożenie wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej w oparciu o specustawę przesyłową z 2015 r., powodowało, że decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntu leśnego stała się bezprzedmiotowa, nie była bowiem konieczna dla uzyskania prawa do budowy sieci przesyłowej.

Powyższe okoliczności faktyczne i prawne występujące w rozpoznawanej sprawie wskazują, że w sprawie nie mamy do czynienia z typową sytuacją o jakiej mowa w art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. właściciel, który w okresie 2 lat zrezygnuje w całości lub w części z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej, otrzymuje zwrot należności, jaką uiścił, odpowiednio do powierzchni gruntów niewyłączonych z produkcji. Natomiast w niniejszej sprawie inwestycja dotycząca budowy sieci przesyłowej została zrealizowana, a wniosek o zwrot uiszczonej należności został złożony nie w związku z niewyłączeniem gruntów leśnych z produkcji, tylko w związku z podstawą prawną w oparciu o którą realizowana była przedmiotowa inwestycja, a podstawa ta zawarta jest w ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych i uzyskanej na jej podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie budowy sieci przesyłowej. Zaznaczyć należy, że kwestia podstawy prawnej w oparciu o którą doszło do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych była przedmiotem sporu pomiędzy wnioskodawcą P. S.A. a organami, co znalazło swój wyraz w powołanych wyżej wyrokach, tj. wyroku NSA z dnia 7 października 2022 r. sygn. akt I OSK 89/21, którym został uchylony wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3172/18.

W takich okolicznościach prawnych i faktycznych zasadnie Dyrektor Generalny Lasów Państwowych postanowieniem z dnia 29 maja 2020 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 maja 2021 r., zawiesił postępowanie w sprawie o zwrot należności do czasu rozstrzygnięcia, przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3172/18.

Czyli postępowanie w sprawie zwrotu należności zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia przez sąd zagadnienia prawnego dotyczącego podstawy prawnej w oparciu o którą w okolicznościach tej sprawy doszło do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji. Czy tę podstawę stanowiła decyzja z dnia 15 lipca 2015 r. zezwalająca na trwałe wyłączenie gruntów leśnych z produkcji wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, czy też podstawę prawną wyłączenia stanowiła decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, wydana na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, zgodnie z art. 18 ust. 1 powołanej ustawy, do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie stosuje się przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Rozstrzygniecie powyższego zagadania dotyczącego podstawy prawnej wyłączenia gruntu leśnego z produkcji ma decydujące znaczenie dla ustalenia, czy istniał obowiązek uiszczenia należności, a w konsekwencji czy jest podstawa do zwrotu uiszczonej należności, stąd też zawieszenie przez organ postępowania w sprawie zwrotu należności było prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi kasacyjnej są zasadne, w szczególności doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie zwrotu należności.

W takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.