Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 548/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant st. sekr. sąd. Agata Tyll - Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody z dnia 27 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia 3 kwietnia 2023 r. nr [...], wyadną na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej pr. bud.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2022 . poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.), przeniósł na rzecz D. N. decyzję nr [...] z dnia 08 listopada 2016 r. (nr rej. [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę dla inwestycji: budynek mieszkalny jednorodzinny w granicy z dz. nr [...] D. , gm. K., nr ewidencyjny gruntów K., D. , dz. nr [...] - z zachowaniem dotychczasowych warunków, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, zawartych w poprzedniej decyzji. Decyzja z dnia 8 listopada 2016 r. wydana została na rzecz D. G. i S. K.. Ponieważ decyzja jest zgodna z wnioskiem, Starosta odstąpił od jej uzasadnienia. Decyzję doręczono inwestorom na rzecz których została wydana (D. G. i S. K.) oraz wnioskodawcy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła S. K. - reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, i niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 40 pr. bud. (w brzmieniu t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 682) poprzez błędne przyjęcie, że do przeniesienia pozwolenia nie jest wymaga zgoda dotychczasowego inwestora.

W odwołaniu wskazano, że decyzja w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę może być wydana na żądanie dotychczasowego inwestora bądź na żądanie podmiotu zamierzającego we własnym imieniu korzystać z wcześniej wydanego pozwolenia na budowę. Jeżeli wnioskodawcą jest podmiot pierwotnej decyzji, to fakt wystąpienia o przeniesienie wynikających z niej praw wraz z wiążącymi się z tym obowiązkami jest równoznaczny z wyrażeniem zgody na przekazanie zezwolenia innemu podmiotowi. Gdy zaś wniosek pochodzi od zainteresowanego przejęciem uprawnień z decyzji, to zgoda adresata pierwotnego pozwolenia musi zostać wyrażona w sposób niebudzący wątpliwości. W żadnym jednak razie nie może to być zgoda dorozumiana/domyślna. Zgoda powinna być wyrażona w formie oświadczenia woli.

Skarżąca podała, że zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.4710) "Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym". W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 40 § 1a ustawy pr.bud.

Pismem z 17 maja 2023 r. D. N. wniósł o utrzymanie w mocy decyzji Starosty. Podał, że po wejściu w życie nowelizacji prawa budowlanego zgoda poprzednich inwestorów nie była potrzebna do przeniesienia pozwolenia na budowę.

Pismem nadanym 9 czerwca 2023 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na prowadzenie przez Prokuraturę postępowania z zawiadomienia S. K. o przestępstwo przywłaszczenia nieruchomości (284 k.k.) i oszustwa (286 k.k.), podnosząc że do rozporządzenia prawem własności nieruchomości doszło bez zgody i wiedzy S. K..

Wojewoda decyzją z dnia 27 czerwca 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w dniu 10 marca 2023 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek D. N. o przeniesienie decyzji Starosty [...] nr [...] z 8 listopada 2016 r. (znak: [...]) wydaną na rzecz D. G. oraz S. K. o pozwoleniu na budowę obejmujące inwestycję: budynek mieszkalny jednorodzinny w granicy dz. nr ewid. [...] (obręb ewid. [...] D. , jedn. ewid. [...] K.), na dz. nr ewid. [...] (obręb ewid. [...] D. , jedn. ewid. [...] K.) - dalej "decyzja z 8 listopada 2016 r.". Do wniosku załączono m.in.: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pełnomocnictwo, kserokopię aktu notarialnego (numer repertorium A [...]) z 28 lutego 2023 r.

W dniu 31 marca 2023 r. do Starosty [...] wpłynęło pismo D. N. wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Starosta [...] decyzją nr [...] z 3 kwietnia 2023 r. (znak: [...]) przeniósł decyzję Starosty [...] nr [...] z 8 listopada 2016 r. (znak: [...]) na rzecz D. N..

W dniu 11 kwietnia 2023 r. do organu I instancji wpłynęło oświadczenie inwestora D. G. o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji z 3 kwietnia 2023 r.

Wojewoda wskazał, że instytucję przeniesienia pozwolenia na budowę reguluje art. 40 pr. bud. (tj. Dz U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.). Przewiduje on, że organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę na rzecz jednego podmiotu (poprzedniego inwestora), jest zobowiązany do jej przeniesienia na rzecz nowego inwestora, jeżeli zostaną spełnione przesłanki:

- nowy inwestor przyjmuje wszystkie warunki zawarte w decyzji (pozwoleniu na budowę),

- nowy inwestor złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomość na cele budowlane, o którym stanowi art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego,

- poprzedni inwestor, na rzecz którego decyzja została wydana, wyraża zgodę na przeniesienie decyzji na rzecz nowego inwestora.

Jednak od ostatniej przesłanki ustawodawca przewidział wyjątek, który określony został w art. 40 ust. 1a pr. bud., zgodnie z którym zgoda poprzedniego inwestora nie jest wymagana, jeżeli własność nieruchomości lub uprawnienia wynikające z użytkowania wieczystego dotyczącego nieruchomości, objęte decyzją o pozwoleniu na budowę po wydaniu tego pozwolenia przeszły z dotychczasowego inwestora na nowego inwestora wnioskującego o przeniesienie pozwolenia na budowę". Powyższy zapis wszedł w życie 19 września 2020 r. ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) - dalej "ustawa zmieniająca". Organ zaznaczył, że decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę ma charakter związany, co wynika wprost z art. 40 ust. 1 pr. bud. Spełnienie przesłanek wskazanych w tym przepisie obliguje organ do przeniesienia wymienionych pozwoleń na rzecz innego podmiotu.

Wojewoda uznał, iż w sprawie znajdzie zastosowanie art. 40 ust. 1a pr. bud. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych, dla których przed dniem wejście w życie ustawy zmieniającej wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia przepisy Prawa budowlanego, stosuje się w brzmieniu dotychczasowym, czyli obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. Jednak art. 28 pkt 1 lit. a ustawy zmieniającej określa, że do spraw, o których mowa w art. 25 - 27 ustawy zmieniającej stosuje się przepisy art. 40 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, co równoznaczne jest z koniecznością zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisów w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Organ odwoławczy nie podziela poglądu zawartego w odwołaniu o konieczności zastosowania w sprawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy zmieniającej.

W sprawie bezsprzecznym jest, że decyzja z 8 listopada 2016 r. została wydana na rzecz dwóch adresatów: D. G. oraz S. K., a właścicielką dz. nr ewid. [...] (obręb ewid. [...] D. , jedn. ewid. [...] K.) była wyłącznie D. G.. Działka inwestycyjna, na której ma powstać inwestycja, została zakupiona przez D. N. od D. G., natomiast S. K. nie była właścicielką dz. nr ewid. [...] (obręb ewid. [...] D. , jedn. ewid. [...] K. ).

Wojewoda powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 22 września 2022 r. (sygn. akt II SA/Wr 146/22), w którym wskazano, że "celem nowelizacji było ukrócenie oportunistycznych zjawisk uniemożliwiających przeniesienia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej zawarto także domniemanie, że celem sprzedaży nieruchomości, na której była rozpoczęta budowa, jest nabycie nieruchomości wraz z budową i prawami do jej realizacji. Skoro tak kształtuje się cel wprowadzenia nowej regulacji, to w istocie wolą ustawodawcy było wykluczenie nieuzasadnionego blokowania nowego właściciela nieruchomości w kontynuowaniu procesu inwestycyjnego i tylko samą postawą poprzedniego inwestora. W tych okolicznościach sprawdzenie metodą zero jedynkową w celu zastosowania art. 40 ust. 1a Prawa budowlanego, czy wniosek o przeniesienie decyzji składa nowy właściciel nieruchomości nabywający ją od inwestora figurującego w pozwoleniu na budowę, nie wyeliminuje negatywnych zjawisk istniejących w praktyce, wskazanych zresztą w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy zmieniającej." W dalszej części tego uzasadnienia wskazano "zatem ziściła się okoliczność uprawniająca organ do przeniesienia pozwolenia na budowę na nowych właścicieli nieruchomości deklarujących przyjęcie warunków zawartych w decyzji i oświadczających o posiadanym tytule prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W świetle wskazanej w uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy domniemania okoliczności, że celem sprzedaży nieruchomości jest nabycie prawa do realizacji budowy, nieakceptowalne byłoby obciążanie aktualnych właścicieli zaniedbaniem jakie miało miejsce w chwili zniesienia współwłasności, które polegało na braku przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na właścicieli wydzielonych nieruchomości ustalonej w czynności polegającej na zniesieniu współwłasności. W tym stanie rzeczy uprawnione będzie przyjęcie, że skoro skarżący nabyli nieruchomość od osoby wskazanej jako inwestor w decyzji o pozwoleniu na budowę, możliwe będzie przeniesienie tej decyzji z uwzględnieniem okoliczności wskazanych w art. 40 ust. la Prawa budowlanego. Drugi z inwestorów utracił faktyczne władztwo nad nieruchomością i z tej przyczyny nie posiada obecnie żadnego tytułu prawnego do nieruchomości. Uniemożliwienie przez niego przeniesienia decyzji w takich warunkach prawnych będzie możliwe tylko w warunkach literalnego stosowania normatywu wynikającego z art. 40 ust. 1a Prawa budowlanego. Uwzględniając cywilne czynności związane z nieruchomością, organy powinny dokonać wykładni celowościowej omawianego przepisu i dokonać przeniesienia pozwolenia na budowę na skarżących."

Wojewoda podniósł, że podobny pogląd został zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie z 28 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Sz 4/22) w którym wskazano, że brak jest podstaw do żądania zgody jednego z adresatów decyzji pozwolenia na budowę, skoro nie jest on właścicielem, użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej decyzją, oraz nie posiada do niej tytułu prawnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku zaznaczono również "okoliczności, że w związku z budową skarżący zainwestował własne środki, może stanowić podstawę do dochodzenia roszczeń z tego tytułu przed sądem powszechnym".

Zdaniem organu odwoławczego brak było przesłanek do zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wojewoda wskazał, że przywołana kwestia dotycząca przywłaszczenia nieruchomości oraz oszustwa, jak również złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do Prokuratury Rejonowej w Ś. nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie przeniesienia decyzji z 8 listopada 2016 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. K., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła w całości decyzję Wojewody z dnia 27 czerwca 2023 roku, znak: [...], zarzucając:

1. naruszenie art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania w sprawie w sposób rażąco naruszający podstawowe zasady procedury administracyjnej, tj. zasady zaufania do władzy publicznej, zasad informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych będących przedmiotem postępowania oraz zasady przekonywania, naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu wybiorczej oceny materiału dowodowego zebranego w aktach postępowania oraz przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolną ich ocenę, przejawiającą się w szczególności:

a) w błędnym uznaniu, że D. G. jest inwestorem nieruchomości, której dotyczy pozwolenie na budowę wydane decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 8 listopada 2016 roku;

b) w błędnym uznaniu, że doszło do przeniesienia pozwolenia z dotychczasowego inwestora na nowego inwestora, gdy wyłącznym inwestorem nieruchomości była Skarżąca S. K.;

3. naruszenie art. 40 ust. 1 i ust. 1a pr. bud., polegające na błędnej wykładni i przyjęciu, że D. G. jest inwestorką nieruchomości, której dotyczy pozwolenie na budowę wydane decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 8 listopada 2016 roku, a także poprzez błędne przyjęcie, że do przeniesienia pozwolenia nie jest wymagana zgoda dotychczasowego inwestora, w sytuacji gdy wyłącznym inwestorem nieruchomości była Skarżąca S. K..

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasadzenie kosztów postępowania i przesłuchanie jej na wykazanie faktu czynienia nakładów na nieruchomość.

W skardze podano, że organ wydając zaskarżoną decyzję całkowicie pominął fakt, że faktyczną inwestorką na działce nr [...] była wyłącznie S. K.. D. G. była właścicielką działki, jednakże Skarżąca za jej zgodą i wiedzą dokonywała samodzielnie i jako jedyna nakładów finansowych na działce, tym samym to ona winna zostać nazwana inwestorem.

W ocenie Skarżącej wniosek o przeniesienie pozwolenia pochodzi od podmiotu zainteresowanego przejęciem uprawnień z decyzji, a więc zgoda adresata pozwolenia pierwotnego - inwestora, musi zostać wyrażona w sposób niebudzący wątpliwości. Takiej zgody skarżącej nie uzyskano.

Zarzucono, że organ wybiórczo ustalił stan faktyczny, czym naruszył wskazane w petitum skargi przepisy k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Uczestniczący w rozprawie przeprowadzonej w dniu 23 listopada 2023 r. pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Pełnomocnik uczestnika postępowania D. N. wniósł o oddalenie skargi, podzielając argumentacje przytoczoną w zaskarżonej decyzji. Stanowisko to podzielił uczestnik postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1492), według kryterium zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do przekonania, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 3 kwietnia 2023 r. nr [...], w przedmiocie przeniesienia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 08 listopada 2016 r. (znak: [...]) .

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 40 ust. 1 pr.b., który stanowi, że organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, jest obowiązany, w drodze decyzji, przenieść to pozwolenie na wniosek nowego inwestora, jeżeli do wniosku inwestor dołączy:

1) oświadczenie:

a) o przejęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę,

b) o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2;

2) zgodę dotychczasowego inwestora, na rzecz którego decyzja została wydana, lub kopię tej zgody.

Stosownie natomiast do art. 40 ust. 1a pr.bud., który obowiązywał w dacie rozpatrywania wniosku o przeniesienie decyzji z dnia 8 listopada 2016 r. na D. N., zgoda, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest wymagana, jeżeli własność nieruchomości lub uprawnienia wynikające z użytkowania wieczystego dotyczącego nieruchomości, objęte decyzją o pozwoleniu na budowę, po wydaniu tego pozwolenia przeszły z dotychczasowego inwestora na nowego inwestora wnioskującego o przeniesienie pozwolenia na budowę. Innymi słowy, w sytuacji, gdy dotychczasowy inwestor, który był właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę, przeniesie prawo to na nowego inwestora, to nie jest już wymagana jego zgoda na przeniesienie pozwolenia na budowę. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że decyzja o pozwoleniu na budowę związana jest z przedmiotem, a nie podmiotem tej decyzji, co z jednej strony zezwala na przeniesienie pozwolenia, a z drugiej potwierdza, że instytucja ta jest właściwa do takich właśnie sytuacji, gdy inwestor lub osoba posiadająca prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zmienia się.

Na gruncie badanej sprawy decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana na rzecz D. G. i S. K.. Następnie decyzja ta została przeniesiona na nowego inwestora – D. N., co nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży z dnia 28 lutego 2023 r. zawartej w formie aktu notarialnego (repertorium A [...]) przed notariusz J. J. prowadzącą Kancelarię Notarialną w K.. Zbycia prawa własności objętej pozwoleniem działki dokonała sama D. G., która jako jedyny właściciel zbywanej nieruchomości była wpisano w księdze wieczystej KW [...], prowadzonej w Sądzie Rejonowym w Ś. . i która stawiając do umowy oświadczyła, że ujawnione w księdze wieczystej wpisy są aktualne.

Bezspornym zatem jest, że D. G. była jedyną właścicielką nieruchomości, zatem wyłącznie ona miała prawo do dysponowania tą nieruchomością. Stanowisko to jest uprawnione w świetle zapisów księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości – zapisane prawo własności na rzecz D. G., brak wpisu o ostrzeżeniach. W tych okolicznościach prowadzące sprawę organy architektoniczno-budowlane musiały uznać, że prawo własności nieruchomości przeszło na rzecz D. N. oraz, że był on uprawniony do złożenia wniosku o przeniesienie na niego decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 08 listopada 2016 r. (znak: [...]).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko zajęte w powołanych przez organ odwoławczy wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, a odnoszące się do konieczności zastosowania w sprawie wyjątku z art. 40 ust. 1a ustawy pr.bud. Jak prawidłowo Wojewoda przyjął, pozwala na to przepis art. 28 pkt 1 lit. a ustawy zmieniającej, zgodnie z którym do spraw, o których mowa w art. 25 - 27 ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy art. 40 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, co równoznaczne jest z koniecznością zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisów w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

W konsekwencji podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi uznać należy za chybione. Ponadto przywołany przepis wskazuje na konieczność spełnienia wymogu wydania decyzji ostatecznej, a nie zakończenia inwestycji.

Skarżący stoi na stanowisku, że sporne pozwolenie na budowę nie mogło zostać przeniesione, gdyż to ona poczyniła nakłady na nieruchomości i była jedynym inwestorem. Tymczasem okoliczności, że w związku z budową skarżący zainwestował własne środki, może stanowić podstawę do dochodzenia roszczeń z tego tytułu przed sądem powszechnym. W konsekwencji brak było postaw do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania zainicjowanego zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa. Na powyższe prawidłowo wskazano w uzasadanieniu zaskarżonej decyzji.

Podsumowując, powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w sprawie nie doszło do zarzucanych skargą naruszeń przepisów prawa. Również Sąd działając z urzędu poza granicami skargi, nie stwierdził jakichkolwiek uchybień, które obligowałyby do przychylenia się do zgłoszonego przez skarżącego żądania uchylenia podjętych w sprawie rozstrzygnięć.

Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7, 77 § 1 k.p.a.). Organ odwoławczy dokonał pogłębionej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a., organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości decyzji, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

Z powyższych względów Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), orzekł o jej oddaleniu.