Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 953/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 61/20 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 21 listopada 2019 r., znak: IF-VII.7840.6.36.2019.MF w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu koszów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 61/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając skargę W. D., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 21 listopada 2019 r., znak: IF-VII.7840.6.36.2019.MF, oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Chełmskiego z dnia 24 września 2019 r., znak: AB.6740.1.176.2019, którą udzielono P. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu CHE5520B wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. [...] w obrębie ewidencyjnym S., jednostka ewidencyjna L..

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Lubelski w pkt 1 utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty – po rozpoznaniu odwołania skarżącego; w pkt 2 umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do Stowarzyszenia [...].

Sąd, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), wskazał, że projektowane zamierzenie budowlane polega na zainstalowaniu na antenowej konstrukcji wsporczej 9 anten sektorowych i 6 anten radioliniowych, o azymutach i mocy promieniowania wskazanych w projekcie budowlanym. Tym samym, dla oceny, do jakiej grupy przedsięwzięć zalicza się sporny obiekt, nie można było poprzestać wyłącznie na uwzględnieniu równoważnej mocy promieniowania dla każdej anteny z osobna. Z przedłożonej wraz z projektem budowlanym kwalifikacji przedsięwzięcia dokonanej w świetle przepisów rozporządzenia wynika natomiast, że ocenę oddziaływania w zakresie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczono dla pojedynczych anten. Jednak prawidłowa ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko wymaga uwzględnienia nie tylko mocy poszczególnych anten, lecz również jednoznaczne przeanalizowanie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Trudno przecież wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek doprowadzić może do tego, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne.

Ponadto skoro w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę zachodziła konieczność badania kwestii wymogu uzyskania decyzji środowiskowej, gdyż było to przedmiotem oceny organów orzekających w tej sprawie, to nie można powoływać się na związanie decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (przed podjęciem której takiej decyzji środowiskowej nie wydano. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie może ocenić i weryfikować decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. W tym sensie decyzja lokalizacyjna nie jest wiążąca bezwzględnie, pomimo treści art. 55 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p". Organy administracji architektoniczno-budowlanej, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej "P.b", są natomiast związane decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, gdyby była ona wydana. W rozstrzyganej sprawie taka decyzja nie została niewątpliwie wydana, zaś postanowieniem Wójta z 23 sierpnia 2019 r., znak: G.K.6220.7.2019, odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania tej decyzji.

Sąd stwierdził, że co najmniej przedwczesna była przeprowadzona przez organy obu instancji ocena projektowanego zamierzenia budowlanego w kontekście zgodności z wymogami ochrony środowiska, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.

Powyższe uchybienia prowadziły ponadto do naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., zobowiązujących organy administracji do wyczerpującego wyjaśnienia i oceny – we wzajemnej łączności – wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz należytego odzwierciedlenia przyjętego toku rozumowania w uzasadnieniu decyzji.

Dodatkowo Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja, w zakresie w jakim umarza postępowanie odwoławcze w stosunku do Stowarzyszenia narusza również art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Po pierwsze, błędne było stanowisko Wojewody, jakoby organizacja społeczna miała prawo złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji jedynie wówczas, gdy przed wydaniem tej decyzji zostało wydane postanowienie organu o dopuszczeniu jej do udziału w postępowaniu. Po drugie, nie można na obecnym etapie postępowania wykluczyć, że postępowanie prowadzone w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu budowlanego nie będzie mogło zostać zakwalifikowane jako postępowanie wymagającym udziału społeczeństwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 88 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła P. sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie merytoryczne niniejszej skargi kasacyjnej; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez – jak wynika z treści uzasadnienia wyroku – błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji I i II instancji nie przeprowadziły we własnym i wystarczającym zakresie postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i nie ustaliły tegoż stanu faktycznego, a w szczególności jakoby oparły się wyłącznie na kwalifikacji instalacji radiofonii telekomunikacyjnej telefonii komórkowej, przedstawionej przez Skarżącą, a w konsekwencji nie dokonały weryfikacji czy projektowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie oddziaływać na środowisko, podczas gdy organy administracji I i II instancji wydały decyzje na podstawie wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, obejmującego m.in. postanowienie Wójta Gminy Leśniowice z dnia 23 sierpnia 2019 r. (kopia w aktach), czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji i na tej podstawie wywiodły słuszne wnioski, iż planowana przez skarżącą inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organy administracji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz pominięciu przez Sąd I instancji ustaleń dokonanych zarówno przez organ I, jak i II instancji;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez jego zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte wadami polegającymi na naruszeniu przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również innym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie wskazał, jakie konkretnie przepisy prawa naruszył organ administracyjny II instancji, które poskutkowały wydaniem zaskarżonego wyroku w takim kształcie;

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a.", w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym sprawowaniu funkcji kontrolnej, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym wyroku uchylił decyzje organów obu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania pomimo braku naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań, co do dalszego postępowania przez organ administracji publicznej przy jej ponownym rozpatrzeniu, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej przez ich błędną wykładnię, skutkującą nieuprawnionym przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy możliwe jest zaliczenie inwestycji Skarżącej do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją zaliczaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ parametry krytyczne planowanej inwestycji nie kwalifikują jej do ww. kategorii, jak również nie jest możliwe dokonywanie sumowania parametrów tego typu inwestycji (parametry pojedynczej anteny nie sumują się z parametrami innej anteny), w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie jest wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

- § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f ww. rozporządzenia z 2010 r. przez ich błędną wykładnię skutkującą bezpodstawnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że dla ustalenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko konieczne jest zbadanie równoważnej mocy promieniowania izotropowego obejmującego całą instalację, podczas gdy organy administracji I i II instancji prawidłowo określiły równoważną moc promieniową izotropowo oddzielnie dla każdej planowanych anten sektorowych, albowiem ww. przepisy stanowią wprost, iż "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Równocześnie Sąd I instancji analizując zgromadzony materiał dowodowy w całkowicie dowolny sposób przyjął, że parametry planowanej inwestycji, które zostały wprost wskazane przez skarżącą, należy rozpatrywać w innym niż podane zakresie – poprzez określenie parametrów dla poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia, co nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa;

- § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2010 r. przez błędne przyjęcie przez Sąd I Instancji, że organy administracji obu instancji nie zweryfikowały, czy ww. przepis nie znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy nie reguluje on inwestycji obejmujących stacje bazowe telefonii komórkowej (do których zalicza się planowana inwestycja) z uwagi na normy zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Ponadto z logicznego punktu widzenia nie sposób wyobrazić sobie w jaki sposób mogłoby dojść do kumulacji parametru określonego wyłącznie dla "pojedynczej anteny" oraz jako odległość od jej środka mierzoną w osi głównej tej właśnie anteny. Parametru takiego nie da się po prostu sumować, w związku z czym rozumowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w tym zakresie należy uznać za błędne;

- błędną interpretacją pojęcia "pojedyncza antena", o której to mowa w ww. rozporządzeniu z 2010 r.;

- art. 55 u.p.z.p. przez stwierdzenie przez WSA, pomimo oczywistej treści przedmiotowego przepisu, iż decyzja wydana w warunkach niniejszej sprawy nie wiąże organu wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę, jak i organu II instancji, i organy te pomimo, że przedmiotowa decyzja nie została w żaden sposób wzruszona, a jej treść nie budzi wątpliwości organów architektoniczno-budowlanych winna zostać przez te organy zakwestionowana pomimo, że brak jest jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wzruszenie treści przedmiotowej decyzji, a dodatkowo jeszcze gdy przedmiotowa decyzja poprzedzona była wydaniem postanowienia przez organ właściwy o odmowie wszczęcia postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na brak spełnienia przesłanek do wszczęcia takiego postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący – W. D. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty zawierają usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za zasadne uznało uznać zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f oraz § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2010 r., a dotyczące oceny Sądu I instancji wskazującej na braki postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do kwestii znaczącego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko z uwagi na kumulację promieniowania anten. W tym miejscu należy wskazać, że ocena Sądu I instancji opierała się na jednym z poglądów prawnych, zgodnie z którym dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się (nie nakłada się) wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (por. wyroki NSA: z 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; z 29 września 2015 r., II OSK 139/14). Jednak powyższe stanowisko wynikłe na tle wykładni § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2010 r. jako zagadnienie prawne nie było jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Choć z jednej strony były prezentowane poglądy dopuszczające i wymagające sumowania oddziaływania poszczególnych anten sektorowych (również z innymi przedsięwzięciami), czy wymagające badania maksymalnych możliwości technicznych urządzeń; z drugiej zaś – przedstawiano poglądy przeciwne – w których Sądy opowiadały się za literalną wykładnią przepisów ww. rozporządzenia nakazujących wyznaczanie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny (por. przykładowo wyroki NSA: z 21 maja 2014 r., II OSK 2907/12; z 17 lutego 2017 r., II OSK 1448/15; z 2 kwietnia 2019 r., II OSK 1194/17 i także najnowsze z 5 lutego 2020 r., II OSK 760/18; z 12 stycznia 2021 r., III OSK 3455/21, czy z 20 kwietnia 2022 r., II OSK 1887/19).

Pojawiające się w orzecznictwie wątpliwości w powyższym zakresie zostały rozstrzygnięte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/22, w której orzeczono, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie ww. przepisów jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Przemawiać za tym ma wykładnia, jaka powinna być nadawana tym przepisom, jak również uznanie, że § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2010 r. do analizowanego rodzaju instalacji nie może mieć zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podjętej uchwały wskazał, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej kwalifikowanej pod kątem instalacji radiokomunikacyjnej z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa z antenami sektorowymi i antenami radiolinii i urządzeniami doprowadzającymi jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2010 r. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.

Według art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że uchwała taka ma ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio". Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. wyroki NSA: z 10 grudnia 2007 r., I FSK 172/07; z 29 lutego 2008 r., I OSK 254/07; postanowienie NSA z 10 stycznia 2013 r., II FSK 824/10).

Naczelny Sąd Administracyjny, nie kwestionując stanowiska wyrażonego w powołanej uchwale, a równocześnie rozpoznając sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym, jest więc związany treścią przywołanej uchwały.

Przedstawiony powyżej wywód czyni też wadliwą ocenę powiązania przez Sąd I instancji kwestii kumulacji promieniowania anten. Zaprojektowanie w niniejszej sprawie stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z kilkunastu anten, tj. 9 anten sektorowych i 6 anten radioliniowych, nie uzasadniało zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2010 r. Przepis ten znajdował zastosowanie, jeżeli na terenie jednego zakładu lub obiektu, gdzie zostało zrealizowane lub jest realizowane bądź zaplanowane przedsięwzięcie planowane jest przedsięwzięcie tego samego rodzaju (...) – por. wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., II OSK 3121/17. Ponadto, jak wskazano w ww. uchwale NSA, warunkiem jego zastosowania jest bowiem ustalenie, że na terenie jednego zakładu lub obiektu obok planowanej inwestycji (w tym przypadku instalacji radiokomunikacyjnej) występuje jeszcze inne dodatkowe "przedsięwzięcie", które albo jest realizowane, albo zostało już zrealizowane. Treść tego przepisu nie nasuwa wątpliwości, że chodzi w nim o dodatkowe uwzględnienie parametrów – planowanego, realizowanego lub zrealizowanego – a w każdym razie innego "przedsięwzięcia tego samego rodzaju". Oczywiście możliwe jest istnienie kliku stacji bazowych na jednym terenie, ale do wszystkich tych stacji tytuł prawny musi posiadać ten sam podmiot, musi także tenże podmiot posiadać tytuł prawny do terenu, na którym znajdują się te stacje bazowe. Wówczas możliwe jest skumulowanie tych inwestycji (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., II OSK 624/14). W niniejszej sprawie z takimi okolicznościami nie mamy do czynienia. Podkreślenia wymaga, że omawiane zagadnienie prawne związane z wykładnią ww. przepisów rozporządzenia z 2010 r. nie uprawniało do stwierdzenia istnienia przesłanek do przeprowadzenia postępowania środowiskowego skoro taka prawna powinność nie wynika z charakterystyki planowanego przedsięwzięcia.

W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny zawierają także usprawiedliwione podstawy zarzuty skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a. W istocie ma rację strona wnosząca skargę kasacyjną, że Sąd I instancji wadliwie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i zastosował środek prawny wynikający z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji organów obu instancji. W świetle dokonanej powyżej oceny dotyczącej przepisów prawa materialnego, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, nie było wymagane przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organy administracyjnego w zakresie kumulacji promieniowania anten składających się na stację bazową telefonii komórkowej, a więc w kierunku oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. W konsekwencji nie zasługiwały także na akceptację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazania dla organów co do dalszego postępowania w sprawie, w sytuacji gdy z projektu budowlanego wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkania.

Natomiast Sąd I instancji niewadliwie wskazał, że dla konieczności badania kwestii wymagania uzyskania decyzji środowiskowej w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę nie ma przesądzającego znaczenia decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, przed podjęciem której nie wydano decyzji środowiskowej dla danego przedsięwzięcia. W tym zakresie ma rację Sąd, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie może ocenić i weryfikować decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. W tym sensie decyzja lokalizacyjna nie jest wiążąca bezwzględnie, pomimo treści art. 55 u.p.z.p. Jeżeli bowiem okaże się w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, że jednak dane przedsięwzięcie wymaga uprzedniego wydania decyzji środowiskowej, to dla takiej oceny nie ma znaczenia uprzednio wydana decyzja lokalizacyjna, ponieważ nie rozstrzyga ona o kwestiach środowiskowych. Należy jednak pamiętać, że tego rodzaju stanowisko Sądu I instancji nie miało końcowo znaczenia skoro w świetle ww. wykładni przepisów prawa materialnego nie zachodziły przesłanki do uznania, że przedmiotem postępowania jest przedsięwzięcie wymagające uzyskania decyzji środowiskowej. Nie było bowiem potrzeby przeprowadza dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie kumulacji promieniowania anten.

Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 55 u.p.z.p. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z przedstawionego powyżej wywodu wynika, że, wbrew ocenie Sądu I instancji, istniały podstawy do stwierdzenia, iż zarzuty skargi "zwykłej" nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ decyzje organów obu instancji nie były wadliwie.

Nadto nie można nie zauważyć, że według aktualnego stanu prawnego przedmiotowej inwestycji nie kwalifikuje się do inwestycji potencjalnie lub zawsze znacząco oddziałującej na środowisko.

Mając powyższe na względzie, skoro końcowo uwzględnieniu podlegała skarga kasacyjna i jednocześnie wypowiedziana powyżej ocena przemawia za uznaniem wadliwości zaskarżonego wyroku, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi "zwykłej". W tych warunkach prawnoprocesowych nie zachodziły podstawy do dokonania merytorycznej oceny legalności zaskarżonej decyzji w zakresie umorzenia postępowania odwoławczego z odwołania ww. Stowarzyszenia, ponieważ ocena w tym zakresie nie dotyczy interesu prawnego skarżącego.

Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.