Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1037/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 151 a, art. 200, art. 205, art. 64 b § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2020 r. sprawy ze sprzeciwu A. S. A. z siedzibą w [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S. A. z siedzibą w [...] kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu "A", dalej "skarżący", jest decyzja Wojewody [...], dalej "Wojewoda", z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości.

Na podstawie akt administracyjnych sprawy Sąd ustalił, że Starosta [...], dalej "Starosta", decyzją z [...] listopada 2011 r. nr [...] w pkt I ograniczył w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm., dalej "u.g.n.") sposób korzystania z nieruchomości położonych w [...] oznaczonych nr [...],[...] powstałych z podziału działki nr [...] będącej w użytkowanie wieczystym na zasadach wspólności łącznej wspólników spółki cywilnej: A. K., S. K. i A oraz nieruchomości oznaczonej nr [...], stanowiącej współwłasność łączną wyżej wymienionych osób przez zezwolenie "B" na założenie i przeprowadzenia na przedmiotowych nieruchomościach przewodów elektroenergetycznych napowietrznej linii wysokiego napięcia linii wysokiego napięcia 110 kV [...] - [...]. Zezwolenie obejmowało prawo wstępu na części ww. działek w celu wykonania prac budowlano - montażowych. W pkt II decyzji zobowiązano "B" do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji wskazując jednocześnie, że jeżeli nie będzie to możliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, zastosowanie będzie miał odpowiednio art. 128 ust. 4 u.g.n.

Wnioskiem z [...] lipca 2017 r. A. K. i K. P. K. zwrócili się do Staroty o ustalenie odszkodowania w trybie art. 128 ust. 4 u.g.n. m.in. za ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, utratę wartości i naruszenie stanu nieruchomości spowodowanego pracami budowlanymi na będących w ich użytkowaniu wieczystym działkach nr [...], [...], [...] w [...] i budową linii napowietrznej 110 kV od słupa 41/6 do stacji [...] kV w [...].

Starosta decyzją z [...] października 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 1, art. 130, art. 132 ust. 1a, 2 i 6, art. 134 w zw. z art. 128 ust. 4 u.g.n.:

- w pkt 1 ustalił odszkodowanie w wysokości: 9 173,00 zł na rzecz A. K., S. K. i A. K. z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,2791 ha i nr [...] o pow. 0,4063 ha, spowodowanego ograniczeniem w sposobie korzystania z tej nieruchomości na podstawie ostatecznej decyzji Starosty z [...] listopada 2011 r. nr [...], której prawo własności na dzień jej ograniczenia wpisane było w Dziale II księgi wieczystej nr [...] na rzecz Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym na zasadzie wspólności łącznej wspólników Spółki Cywilnej prowadzonej pn.: "C" – A. K., S. K., A. K oraz

- w pkt 2 umorzył postępowanie administracyjne w części:

a) dotyczącej ustalenia odszkodowania z tytułu określonego w pkt 1 na rzecz K. P. K. - jako bezprzedmiotowe,

b) dotyczącej ustalenia odszkodowania z tytułu określonego w pkt 1 w zakresie dotyczącym nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0072 ha - jako bezprzedmiotowe,

- w pkt 3 zobowiązał skarżącego do wypłaty odszkodowania ustalonego w pkt 1.

Organ I instancji wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że negocjacje prowadzone w sprawie wysokości odszkodowania za ustanowienie służebności przesyłu nie skutkowały osiągnięciem porozumienia, decyzją z [...] listopada 2011 r. Starosta ograniczył w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. sposób korzystania z nieruchomości nr [...],[...] i [...] położonych w [...] przez udzielenie "B" zezwolenia na przeprowadzenie inwestycji zgodnej z ostateczną decyzją Burmistrza Miasta [...], dalej "Burmistrz", z [...] listopada 2010 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n.: "Budowa elektroenergetycznej dwutorowej linii napowietrznej 110 kV", która obejmowała m.in. przedmiotowe nieruchomości. Na podstawie ostatecznej decyzji Starosty z [...] listopada 2011 r. inwestor uzyskał zezwolenie obejmujące prawo wstępu na teren działek nr [...], [...], [...] w celu wykonania prac budowlano - montażowych, polegających na demontażu dwóch istniejących równoległych linii oraz budowy na tej samej trasie jednej napowietrznej linii dwutorowej oraz prawo wykonania czynności związanych z konserwacją i usuwaniem awarii urządzeń. Inwestycja została zrealizowana.

Ustalono, że K. P. K. nie jest osobą uprawnioną do występowania z roszczeniem odszkodowawczym z tytułu określonego we wniosku ponieważ na dzień ograniczenia w sposobie korzystania z [...] listopada 2011 r. - data ostateczności decyzji Starosty z [...] listopada 2011 r. - właścicielem nieruchomości nr [...] i [...] był Skarb Państwa, a użytkownikami wieczystymi - wspólnicy spółki cywilnej na zasadach wspólności łącznej w osobach S. K., A. K. i A. K.. Wyżej wymienione osoby były ponadto właścicielami działki nr [...]. Wobec powyższych ustaleń dotyczących braku legitymacji prawnej po stronie K. P. K. oraz cofnięcia przez wnioskodawców wniosku o ustalenie odszkodowania w odniesieniu do działki nr [...] postępowanie podlegało w pkt 2 umorzeniu.

Odnośnie zaś pozostałych działek Starosta powołał rzeczoznawcę majątkowego A. S. w charakterze biegłego w celu sporządzenia operatu szacunkowego dla potrzeb postępowania prowadzonego w trybie art. 128 ust. 4 u.g.n. w sprawie wydania decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania z tytułu ograniczenia w sposobie korzystania z nich na podstawie decyzji Starosty z [...] listopada 2011 r.

W operacie szacunkowym z [...] maja 2018 r. biegły określił wysokość odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...] spowodowanego ograniczeniem tej nieruchomości w sposobie korzystania w związku z realizacją na jej części inwestycji celu publicznego, polegającej na założeniu i przeprowadzeniu przewodów elektroenergetycznych w postaci dwutorowej napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV [...] - [...], na podstawie decyzji Starosty z [...] listopada 2011 r. Kwota odszkodowania stanowiąca równowartość zmniejszenia wartości nieruchomości została ustalona wg stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu ograniczenia praw do nieruchomości oraz wg jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Wysokość odszkodowania została określona jako różnica wartości nieruchomości obciążonej urządzeniami infrastruktury technicznej oraz wartości nieruchomości po obniżeniu spowodowanym obowiązkiem udostępnienia wynikającym z decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty A.K., K P.-K., A. K. i S. K. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 128 ust. 4 u.g.n. i nieustalenie odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości w postaci działek nr [...] i [...] w [...].

Z kolei "A" zarzucił w odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji naruszenie prawa materialnego - art. 128 ust. 4 u.g.n. oraz wskazał, że nowopowstała linia została wybudowana w miejsce uprzednio istniejącej, zatem przeprowadzenie urządzeń przez ww. działki nie spowodowało ograniczeń w dotychczasowym ich użytkowaniu, gdyż stan faktyczny na nich nie uległ zmianie.

Po rozpoznaniu odwołań Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej "k.p.a."), w związku z art. 130 ust. 1 i art. 128 ust. 4 u.g.n. w pkt 1 uchylił decyzję organu I instancji w zakresie pkt 1 decyzji organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a w pkt 2 w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ust. 4 u.g.n. na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4, który stanowi, że odszkodowanie to powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zimniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.

Wojewoda wyjaśnił, że podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia odszkodowania stanowi ostateczna decyzja Starosty z 3 listopada 2011 r. ograniczająca w trybie przepisów art. 124 ust. 1 u.g.n. - poprzez udzielenie zezwolenia inwestorowi tj. "B" na przeprowadzenie inwestycji - zgodnej z ostateczną decyzją Burmistrza z [...] listopada 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na mocy ostatecznej decyzji Starosty z [...] listopada 2011 r. inwestor uzyskał zezwolenie obejmujące prawo wstępu na teren działek nr [...], [...],[...] - w celu wykonania prac budowlano-montażowych, polegających na rozbiórce istniejących dwóch równoległych napowietrznych linii jednotorowych 110 kV relacji [...]-[...], oraz budowie (po tej samej trasie) jednej napowietrznej linii dwutorowej, jak również wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii tych urządzeń. Potwierdzeniem zrealizowania przedmiotowej inwestycji, jest m.in. zawiadomienie "A" z [...] lipca 2017 r., przekazane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o zakończeniu budowy, a także mapa w skali 1:500, "Inwentaryzacja Powykonawcza" energetycznej linii napowietrznej kV 110, wykonana wg stanu na dzień [...] marca 2017 r., przyjęta do zasobu PODGiK w [...] w dniu [...] czerwca 2017 r. pod numerem: P. [...].

O ile organ odwoławczy nie znalazł jakichkolwiek uwag w zakresie umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w części dotyczącej K. P.-K. - podmiotu nieposiadającego legitymacji prawnej do złożenia wniosku o ustalenia odszkodowania za działkę nr [...], to w ocenie organu odwoławczego kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy miała ocena czy inwestycja przebiegająca przez działki stanowiące przedmiot roszczenia odszkodowawczego stanowi modernizację już istniejącej napowietrznej linii energetycznej, czy jest samoistną nową inwestycją realizowaną w oparciu o aktualną decyzję lokalizacyjną. W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa inwestycja, jest samoistną inwestycją polegającą wykonaniu prac budowlano-montażowych, polegających na rozbiórce istniejących dwóch równoległych napowietrznych linii jednotorowych 110 kV relacji [...]-[...] oraz budowie (po tej samej trasie) jednej napowietrznej linii dwutorowej. Potwierdzeniem tych ustaleń jest decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] listopada 2010 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n. "Budowa elektroenergetycznej dwutorowej linii napowietrznej 110 kV, na m. in. działkach objętych wnioskiem o odszkodowanie w ramach zadania inwestycyjnego p.n. "Budowa dwutorowej linii napowietrznej 110 kV od istniejącego słupa nr 41/6 do istniejącej stacji 110/30/15 kV [...]", która przesądza, iż mamy do czynienia z nową inwestycją realizowaną w oparciu o decyzję lokalizacyjną, a nie jak twierdzi organ I instancji, z przebudową istniejącej linii energetycznej. Takie stanowisko potwierdza również decyzja Burmistrza z [...] lipca 2015 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n. "Budowa dwutorowej linii napowietrznej 110 kV od istniejącego słupa nr 41/6 do istniejącej stacji 110/30/15 kV [...], obejmująca m. in. działki nr [...] i [...], na odcinku od ul. [...] do istniejącej stacji 110/30/15 kV [...]". Żaden z ww. dokumentów nie dotyczy modernizacji czy też przebudowy już istniejącej linii energetycznej, a odnosi się do linii nowopowstałej, a fakt jej przebiegu w miejscu dotychczasowej linii energetycznej jest całkowicie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Inne stanowisko w tej sprawie pozostawałoby w sprzeczności z dokumentacją stanowiącą podstawę budowy linii energetycznej i prowadziłoby do nieuzasadnionego poglądu, w którym uprzednio uzyskane pozwolenie na budowę (decyzja lokalizacyjna) powoduje, że kolejne inwestycje na danym terenie należy traktować jako prace modernizacyjno-remontowe. Organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, że mając na uwadze fakt, iż dotychczasowa linia energetyczna została w całości rozebrana oczywistym jest, iż z dniem jej rozbiórki wygasły wszelkie roszczenia i uprawnienia inwestora, w tym wynikające z decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] stycznia 1963 r. nr [...]. Wydanie przez Burmistrza decyzji z [...] lipca 2015 r. powoduje powstanie nowego stanu prawnego na nieruchomości, z którego wynikają nie tylko prawa inwestora związane z budową i eksploatacją linii energetycznej, ale także roszczenia właścicieli nieruchomości, na których terenie przebiega linia energetyczna. Tym samym w sprawie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości położonej w [...], oznaczonej, jako działki nr [...] i nr [...] w związku z wybudowaniem nowej napowietrznej linii dwutorowej 110 kV relacji [...]-[...].

W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie "A" zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 129 ust 1 i ust 5, art. 130 ust 1 u.g.n., poprzez bezpodstawne żądanie określenia odszkodowania w sytuacji, gdy nieruchomości na skutek przebudowy urządzeń energetycznych zyskała na wartości.

W uzasadnieniu podał, że istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznością jest fakt, iż w następstwie przebudowy urządzeń energetycznych na przedmiotowej działce - demontażu istniejących dwóch równoległych napowietrznych linii 110 kV [...] - [...]i [...]-[...] na odcinku od słupa nr 41/6 linii 110 kV [...]-[...] i [...]-[...] do istniejącej stacji [...] kV [...] i budowie w to miejsce jednej napowietrznej linii dwutorowej, doszło do "uwolnienia" znacznej części nieruchomości od najbardziej uciążliwych urządzeń, co spowodowało wzrost wartości nieruchomości, a nie jej obniżenie. Na skutek tej przebudowy pojawił się alternatywny, dotychczas niemożliwy sposób korzystania z działki. Organ winien zatem potraktować działki nr [...] i [...] jako całość i porównać jej wartość przed przebudową urządzeń energetycznych i po przebudowie. Z orzecznictwa sądów wynika, że takie okoliczności powinny być uwzględniane przy określaniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Jako przykłady można wskazać wyrok NSA z 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 1324/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1268/19.

W związku z tym, że w dniu wydania decyzji Starosty z [...] listopada 2011 r. przez działki nr [...] i [...]przebiegały dwie napowietrzne linie linii 110 kV [...]-[...] i [...]-[...] na odcinku od słupa nr 41/6 linii 110 kV [...]-[...] i [...]-[...]do istniejącej stacji GPZ [...] kV [...], przeznaczenie ww. nieruchomości oraz sposób jej zagospodarowania był zdeterminowany przez ich lokalizację. Wynikające z posadowienia powyższych linii ograniczenia sprowadzały się m.in. do ograniczenia w możliwości zabudowy przedmiotowych działek w pasie oddziaływania istniejących linii elektroenergetycznych, co przekładało się w istotnym stopniu na ich wartość rynkową.

Przeprowadzenie nowej inwestycji i demontaż starych urządzeń w istotny sposób zmniejszyło powierzchnię ograniczonego użytkowania nieruchomości przyczyniając się tym samym do zwiększenia jej wartości. Twierdzenie organu jakoby stan nieruchomości tj. posadowienie napowietrznych linii elektroenergetycznych 110 kV w dniu wydania decyzji Starosty z [...] listopada 2011 r. było całkowicie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy, rażąco narusza obowiązujące przepisy prawa i jest nieuprawnione. Biegły w tym przypadku zobowiązany jest zgodnie z art. 130 ust. 1 u.g.n. przyjąć do wyliczeń stan nieruchomości z dnia wydania decyzji wywłaszczeniowej. Zgodnie z obowiązującymi standardami dla rzeczoznawców i przepisami u.g.n. biegły winien obliczyć wysokość odszkodowania poprzez wyliczenie wartości całej nieruchomości sprzed budowy na niej urządzeń przesyłowych, wraz z istniejącą na niej starymi napowietrznymi liniami 110 kV przebiegającą przez działki, następnie wyliczyć wartość całej nieruchomości po wybudowaniu projektowanej napowietrznej 110 kV i demontażu starych linii i tak wyliczona różnica winna stanowić ewentualne odszkodowanie za obniżenie wartości nieruchomości.

Biorąc powyższe pod uwagę, w całości podtrzymał odwołanie od decyzji Starosty z [...] października 2018 r. i wniósł o uchylenie decyzji Wojewody z [...] lipca 2020 r.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sprzeciw jest zasadny z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu.

Zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od decyzji, Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter formalny. W ramach tak przeprowadzanej kontroli Sąd nie ma podstaw prawnych, aby odnosić się do zarzutów merytorycznych podnoszonych w skardze. Nie może również zastąpić organu odwoławczego w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. Szersza kontrola sądowa jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Przepis art. 64e P.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 P.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi (por. wyroki NSA z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3001/17 i z 17 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 3517/18, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Obie zdefiniowane w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki muszą wystąpić łącznie. Odstępując zatem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy poprzez zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i wydanie decyzji kasacyjnej, organ odwoławczy zobligowany jest do wykazania, jakie przepisy postępowania i w jaki sposób naruszył organ I instancji oraz wskazać jakich konkretnie kwestii nie wyjaśnił, równocześnie wykazując, że ich wyjaśnienie ma istotny (a nie jakikolwiek) wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zatem uchybienie przepisom postępowania, nawet jeśli miało miejsce i jest bezsporne, a sprawa wymaga dodatkowych, ale nie kluczowych dla końcowego załatwienia sprawy wyjaśnień, wyłącza zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., które w zamyśle ustawodawcy ma być ograniczone do niezbędnego minimum. Stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania przez organ w praktyce sprowadza się do zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, przy czym w przypadku decyzji kasacyjnej oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych (wyartykułowanych) przepisów postępowania, organ ma obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy, rozumiany jako istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym zarzuconym organowi I instancji, a orzeczeniem organu I instancji. Ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Organ powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, powinien wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że mogło kształtować lub współkształtować treść kwestionowanej w sprawie za pomocą odwołania decyzji lub innej formy działania organu administracji. Dopiero stwierdzenie, że to naruszenie organu mogło mieć wpływ na wynik sprawy daje przyczynek do wskazana czy ten wpływ był istotny czy też nie. Jeśli nie był istotny, to organ odwoławczy dysponuje narzędziem, w jakie wyposaża go art. 136 k.p.a. w postaci uprawnienia do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Takie działanie organu odwoławczego pozwala na uniknięcie skorzystania z art. 138 § 2 k.p.a. i wydania jednego z rozstrzygnięć wymienionych w art. 138 § k.p.a., bez konieczności kierowania sprawy z powrotem do organu I instancji. Zatem stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia, które jednak nie mogło skutkować podjęciem odmiennego rozstrzygnięcia przez organ I instancji, obliguje organ niejako do naprawienia błędów organu I instancji w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.

W rozpatrywanej sprawie uznanie, że organ odwoławczy nie nadużył swej kompetencji do podjęcia decyzji kasacyjnej wymagałoby stwierdzenia, że Wojewoda po pierwsze: wymienił przepisy proceduralne, jakim uchybił Starosta wydając decyzję odszkodowawczą z [...] października 2018 r., po drugie: wyjaśnił, jakich okoliczności, w kontekście ustalenia zasadności żądania odszkodowania lub jego wysokości, nie ustalił Starosta i po trzecie: uprawdopodobnił, że ich ustalenie w ponownie prowadzonym postępowaniu może (choć nie musi) zaważyć na wyniku sprawy, tj. na kwestii wysokości odszkodowania czy osób uprawnionych do jego żądania czy też w końcu zasadności jego domagania się w ogólności. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w powyższym zakresie wyznaczonym przez art. 64e w zw. z art. 138 § 2 P.p.s.a. doprowadziły do uwzględnienia sprzeciwu, jednakże z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu, bowiem nie zaistniały przyczyny uzasadniające wydanie przez organ odwoławczy decyzji o charakterze kasacyjnym, a Wojewoda nie użył odpowiedniej dla nich argumentacji wymaganej dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., w którym sformułowana jest zasada przekonywania.

Jak już wskazano wyżej, jednym z warunków wydania decyzji kasacyjnej jest naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania. W tym kontekście Sąd stwierdza, że organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji wprawdzie odwołał się do art. 7 k.p.a. wskazując, że zgodnie z tym przepisem organ podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, ale wprost nie wskazał, jakich niezbędnych czynności organ nie podjął w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy pod kątem wydania decyzji odszkodowawczej. Nie wyszczególnił tez żadnego innego przepisu postępowania, naruszonego w jego ocenie, przez organ I instancji. Jednokrotne (bo tylko takiego dopatrzył się Sąd) użycie w uzasadnieniu decyzji I instancji określenia "przebudowa" w kontekście przedmiotowej inwestycji, wydaje się swego rodzaju błędnym "skrótem myślowym", a nie celowym zabiegiem wyznaczającym kierunek postępowania odszkodowawczego, a tym samym zakres niezbędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Ten bowiem, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, treści operatu szacunkowego, jak również zgodnego z nimi stanowiska organu odwoławczego, wyznaczony został w oparciu o decyzję Starosty z [...] listopada 2011 r. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, wydaną w konsekwencji i w oparciu o decyzję lokalizacyjną z Burmistrza z [...] listopada 2010 r. Decyzje te zdeterminowały zarówno zakres robót budowlanych (prace budowlano – montażowe polegające na rozbiórce starej i budowie nowej linii elektroenergetycznej, a nie jej przebudowie), jak i podstawę żądań odszkodowawczych (ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z budową linii). Organ odwoławczy, zarówno w pełni podzielił stanowisko organu I instancji w tym zakresie, jak również nie wykazał, że dostrzeżone przez niego naruszenie przepisów postępowania miało w ogóle wpływ na wynik sprawy w przedmiocie odszkodowania z tytułu ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości, a tym bardziej nie wykazał, jakoby ten wpływ był istotny. Także w komparycji decyzji organu I instancji nie ma mowy o przebudowie, a mowa jest o lokalizacji inwestycji celu publicznej w postaci dwutorowej linii elektroenergetycznej. Powyższe przesądza o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a., w stopniu który miał wpływ na wynik sprawy, podobnie jak inne dostrzeżone przez Sąd naruszenie tego przepisu polegające na częściowym uchyleniu decyzji organu I instancji, którego art. 138 § 2 k.p.a. nie przewiduje. Zwrócić uwagę trzeba, że utrzymanie w mocy części decyzji pierwszoinstancyjnej nie znalazło odzwierciedlenia w podstawie prawnej decyzji ani w jej uzasadnieniu, w którym ponadto organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do pkt 2 b decyzji organu I instancji dotyczącej ustalenia odszkodowania w zakresie dotyczącym działki nr [...] w stosunku pozostałych, poza K. P. K., wnioskodawców.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 a § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w pkt I wyroku orzekł o uchyleniu decyzji organu II instancji. O zwrocie kosztów postępowania w pkt II Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § w zw. z art. 64 b § 1 P.p.s.a.