Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 869/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 1 , 4, 5
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie, poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 lutego 2017 r. nr [...] oraz postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. S. wniósł skargę na postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 5 kwietnia 2017 r., którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 17 lutego 2017 r., o nie uwzględnieniu zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wszczął postępowanie egzekucyjne wobec A. S. na wniosek wierzyciela - Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., na podstawie osiemnastu tytułów wykonawczych z dnia 21 października 2013 r., które obejmują należność pieniężną - opłatę abonamentową za okres od stycznia 2008 r. do września 2013 r. w wysokości 1.208,70 zł. Egzekucję ww. obowiązku wszczęto 15 maja 2014 r., tj. w dniu doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego z dnia 9 maja 2014 r. w "A" S.A.

W piśmie z dnia 26 maja 2014 r. A. S. zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Pismem z dnia 5 czerwca 2014 r. A. S. sprecyzował zarzut poprzez wskazanie, że dotyczy on obowiązku objętego wszystkimi ww. tytułami wykonawczymi. Zobowiązany podniósł, że nie dokonywał rejestracji odbiornika RTV. Po zmianie miejsca zamieszkania żona zobowiązanego dokonała zgłoszenia radioodbiornika RTV i opłacała abonament do stycznia 2004 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia 13 czerwca 2014 r. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego przez A. S. zarzutu.

Postanowieniem z dnia 24 września 2015 r. wierzyciel - Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. uznał wniesione zarzuty za niezasadne. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. stwierdzono, że zażalenie na postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] opierając się na stanowisku wierzyciela, postanowieniem z dnia 17 lutego 2017 r., nie uwzględnił zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych.

W zażaleniu na to postanowienie A. S. zakwestionował istnienie obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej i wniósł o jego uchylenie. Ponadto zakwestionował on stanowisko, że zażalenie na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela z dnia 24 września 2015 r. nie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia, przystępując do oceny postawionego w oparciu o art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. zarzutu, organ wskazał na przepis art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze. zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako dalej u.p.e.a., który stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności

i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny uprawniony jest zatem do oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej, zaś ustalenie, czy tytuł wykonawczy wystawiony przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. został wydany zasadnie, czy też jest wadliwy z powodu nieistnienia obowiązku - nie mogło być rozstrzygnięte przez organ egzekucyjny. Merytoryczne badanie tej kwestii przez organ egzekucyjny doprowadziłoby

do naruszenia prawa i wkroczenia w kompetencje innego organu.

W treści ostatecznego postanowienia z dnia 24 września 2015 r. wierzyciel powołał przepis art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm.), przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. nr 187, poz. 1342) oraz stwierdził, że na A. S. została zgłoszona rejestracja odbiorników RTV używanych pod adresem ul. [...], [...] S. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka opłat RTV o numerze [...] stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. Kolejne wydane książeczki nosiły numery [...] i [...]. Następnie w momencie wejścia w życie wyżej cytowanego rozporządzenia w dniu 24 lipca 2008 r. A. S. został przyporządkowany indywidulany numer identyfikacyjny abonenta [...]. Wierzyciel stwierdził nadto, że na dzień wydania postanowienia Poczta Polska S.A. nie dysponowała dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez A. S. formalności związanych ze zgłoszeniem aktualizacji danych adresowych, czy też ze zgłoszeniem zaprzestania korzystania z przedmiotowych odbiorników.

Organ wskazał, że organy egzekucyjne, będąc związane stanowiskiem wierzyciela, nie były uprawnione do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i merytorycznego badania stanowiska wierzyciela, a wierzyciel uznał, że egzekwowany obowiązek wskazany w ww. tytułach wykonawczych istnieje, zgłoszony przez stronę zarzut nieistnienia obowiązku jest bezzasadny.

Odnosząc się do kwestii uchybienia terminu do złożenia zażalenia z dnia

24 września 2015 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] zauważył,

że wierzyciel w postanowieniu z dnia 10 listopada 2016 r. stwierdził, iż postanowienie

z dnia 24 września 2015 r. doręczono zobowiązanemu w dniu 30 września 2015 r., czego dowodem jest przesłanie do organu zwrotne poświadczenie odbioru przedmiotowej przesyłki, a zażalenie na to postanowienie zostało wniesione w dniu 8 października 2015 r., a więc z uchybieniem 7 - dniowego terminu.

W skardze na postanowienie organu odwoławczego A. S. podniósł, że nie uczestniczył w procesie rejestracji odbiornika RTV, zaś Poczta Polska posłużyła się danymi osobowymi skarżącego bez jego wiedzy i zgody. Skarżący zakwestionował tym samym wystawione w sprawie tytuły wykonawcze.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zasady uiszczania opłat abonamentowych uregulowane są w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 cyt. ustawy)

Jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 7 ust. 3 i 5 cyt. ustawy, do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjny, a uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek wyznaczonego operatora.

Powyższe regulacje przesądzają o tym, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników RTV powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Opłaty te są należne od osoby dokonującej rejestracji odbiornika. Wierzycielowi przysługuje w tym przypadku prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa a nie akt administracyjny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. II GSK 5276/16 zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Przed wystawieniem tytułu egzekucyjnego nie jest zatem wydawana decyzja administracyjna, która stanowi podstawę wystawienia tytułu egzekucyjnego i zobowiązany nie ma możliwości obrony swoje stanowiska w pierwszoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu odwoławczym.

Podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym są zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być tylko i wyłącznie:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Wierzyciel zajmuje stanowisko w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy dla tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym jest mowa w art. 17 k.p.a. (w niniejszej sprawie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P.P.S.A.).

Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Art. 34 § 1 u.p.e.a. wyrażający związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela uniemożliwia organowi egzekucyjnemu kontrolę prawidłowości tego stanowiska. Organ ten jest pozbawiony instrumentów prawnych do weryfikacji rozstrzygnięcia wierzyciela. Organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i zakwestionowania w ten sposób stanowiska wierzyciela.

Zgodnie art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów (postanowienie o oddaleniu zarzutów, odmowie uznania zarzutów za uzasadnione lub o odmowie uwzględnienia zarzutów), a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Zasadność zgłoszonych zarzutów winna - na podstawie odesłania zawartego w art. 18 u.p.e.a. - czynić zadość zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisach k.p.a.

Ustawodawca nałożył obowiązek badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu na wierzyciela, ponieważ to wierzyciel ma w tym zakresie niezbędną wiedzę i temu służy instytucja uzyskania stanowiska wierzyciela. Odstąpienie przez organ egzekucyjny od obowiązku uzyskania wypowiedzi wierzyciela w sprawie zarzutów kwalifikowane jest jako naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 911/96). Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutu winno znaleźć wyraz w postanowieniu, którego sentencja podlega objaśnieniu w uzasadnieniu, poprzez wykazanie okoliczności stanu faktycznego, na których organ się oparł i przytoczeniu oraz zinterpretowaniu przepisów, które zastosował.

Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05).

Aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Jego kontrola przez sąd administracyjny winna być realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Kontrola legalności postanowień wierzyciela znajduje uzasadnienie w normie art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia niewątpliwie wymaga uwzględnienia okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy występuje między nimi zależność polegająca na tym, że wypowiedź wierzyciela stanowi nie tylko podstawę rozstrzygnięć organu egzekucyjnego i organu nadzoru, ale wypowiedź ta jest dla organów rozstrzygających zarzuty wiążąca i nie podlega ich kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. dokonał zatem oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego ale także postanowienia wierzyciela, które stanowiło podstawę i niezbędny element postanowienia bezpośrednio objętego skargą (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1490/10, wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 1904/09).

W ocenie Sądu, zobowiązany nie ma obowiązku wyczerpania trybu zaskarżenia postanowienia wierzyciela zażaleniem. Okoliczność niewniesienia zażalenia lub jego wniesienia z uchybieniem terminu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie wyklucza możliwości kontroli tego postanowienia przez sąd administracyjny w trybie art. 135 p.p.s.a., przepis art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. nie ma bowiem w takim przypadku zastosowania.

W niniejszej sprawie skarżący, powołując się na przesłankę wniesienia zarzutów przewidzianą w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., kwestionował okoliczność dokonania rejestracji odbiornika RTV i powstania zobowiązania zapłaty abonamentu. W tej sytuacji to na wierzycielu wystawiającym tytuł wykonawczy ciążył obowiązek wykazania, że dokonał on tej czynności. Wierzyciel powinien załączyć do akt sprawy dokument potwierdzający przedmiotową rejestrację. Tymczasem w przedłożonych Sądowi aktach sprawy brak jest takiego dokumentu. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 września 2015 r. wierzyciel wskazał, że na imię i nazwisko skarżącego zgłoszona została rejestracja odbiorników RTV, ustalenie to nie zostało jednak poparte przytoczeniem dowodu potwierdzającego tę okoliczność.

Wskazane braki postępowania dowodowego, w postępowaniu zmierzającym do wydania postanowienie zawierającego stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, naruszają regulacje art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Mają one istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy, bowiem organ rozpoznający zarzuty jest związany stanowiskiem wierzyciela.

W toku ponownego rozstrzygania sprawy, wierzyciel zobowiązany będzie do uwzględnienia zawartej w niniejszym wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. W szczególności, wierzyciel winien zebrać materiał dowodowy potwierdzający fakt zgłoszenia przez skarżącego, lub osobę dysponująca jego pełnomocnictwem, rejestracji odbiorników RTV, dołączyć te dowody do akt sprawy, wskazać dowody w uzasadnieniu postanowienia, dokonać ich oceny i oprzeć dokonane ustalenia odnośnie rejestracji przez skarżącego odbiornika RTV na zebranym materiale dowodowym.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, poprzedzające je postanowienie organu I instancji oraz postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela. Uchylenie postanowień organu administracji w niniejszej sprawie w istocie następuje w związku z naruszeniem przepisów postępowania nie przez organ administracji lecz wierzyciela wyrażającego stanowiskowo w sprawie wniesionych zarzutów. Organowi związanemu treścią tego postanowienia nie można bowiem poczynić zarzutów odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania zasadności zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, organ winien ponownie uzyskać stanowisko wierzyciela.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a. Na rzecz skarżącego zasądzono kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania - uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.