Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 538/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1 pkt 9 , art. 77, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i 3 , art. 95 pkt 2, art. 103
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 10
journal: Dz.U. 2002 nr 76 poz 693
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych - tekst jednolity
article: art. 6, 7, 8, 9, 11 i art. 107 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1, 3 § 1 i 2 pkt 1 , 106 § 5, 133 § 1, 134, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. a i c , 151 i 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 927/09 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności finansowych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 927/09, oddalił skargę A. Z. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie przyznania należności finansowych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:

Dowódca [...] Okręgu Wojskowego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], na podstawie art. 104 K.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 9, art. 94 ust. 1 pkt 3, ust. 2, 3, art. 95 pkt 2-3 i 5 oraz art. 83 ust. 1, 2, 5, art. 97 i art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm., zwaną dalej: "ustawą"), przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz.U. Nr 108, poz. 1146), przepisów § 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 29 marca 2004 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 66, poz. 611), przyznał A. Z.: 1) odprawę w kwocie [...] zł (tj. 600 % kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w dniu [...] lutego 2009 r.), uznając, że do wypłaty pozostała kwota [...] zł, bowiem uprzednio wypłacono tytułem odprawy kwotę [...] zł; 2) ekwiwalent pieniężny za 82 dni urlopu wypoczynkowego w kwocie [...] zł, stwierdzając, że do wypłaty pozostało [...] zł, bowiem uprzednio wypłacono ekwiwalent w kwocie [...] zł; 3) dodatkowe uposażenie roczne za 2009 r. w wysokości 2/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego żołnierzowi w dniu [...] lutego 2009 r. w kwocie [...] zł; 4) gratyfikację urlopową niewykorzystaną w roku zwolnienia ze służby w kwocie [...] zł.

Uzasadniając decyzję organ stwierdził, że A. Z. pełniący zawodową służbę wojskową w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w Ł. został z dniem [...] lutego 2009 r. zwolniony ze służby decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...]. Wobec tego przysługuje mu odprawa z art. 94 ust. 1 ustawy. Jej wysokość uzależniona jest od okresu pełnionej służby, do której, zgodnie z art. 94 ust. 3 ustawy, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej. Jak ustalono, na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej okres pełnienia nieprzerwanej czynnej zawodowej służby wojskowej dla A. Z. wynosi 42 lata, 4 miesiące i 29 dni. Uwzględniając zatem art. 94 ust. 1 i 2 ustawy stwierdzono, że przysługuje mu odprawa w wysokości 600 % kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, tj. [...] zł. Biorąc jednakże pod uwagę, że A. Z. w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2004 r. (na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2003 r., nr [...], której nieważność stwierdził ten sam organ decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...]) otrzymał odprawę w wysokości [...] zł i obecnie przysługuje mu odprawa w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy przysługującą mu odprawą, a już wypłaconą, tj. [...] zł.

Ustalając pozostałe składniki i mając na uwadze art. 95 pkt 2-5 ustawy stwierdzono, że ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 1/22 części miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego żołnierzowi w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ponieważ zaś do dnia zwolnienia A. Z. nie wykorzystał 82 dni urlopu, kwota ekwiwalentu wynosi [...] zł. Uwzględniając natomiast okoliczność zwolnienia w 2004 r. i fakt wypłacenia w związku z tym ekwiwalentu za urlop w kwocie [...] zł organ uznał, że do wypłaty pozostało [...] zł.

Ustalając również wysokość przysługującego zwolnionemu dodatkowego uposażenia rocznego za rok, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby, jako podstawę obliczenia - zgodnie z art. 83 ust. 5 ustawy – przyjęto uposażenie należne w ostatnim dniu pełnienia służby. Mając zatem na uwadze, że zwolnionemu w 2009 r. przysługiwało uposażenie miesięczne w pełnej wysokości za dwa miesiące kalendarzowe, dodatkowe uposażenie roczne przyznano w kwocie [...] zł, tj. w wysokości 2/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w dniu [...] lutego 2009 r.

Organ stwierdził również, że zwolnionemu przysługuje gratyfikacja urlopowa niewykorzystana w roku zwolnienia ze służby, ustalana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 marca 2004 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych. Biorąc pod uwagę, że A. Z. do dnia zwolnienia z zawodowej służby nie pobrał gratyfikacji urlopowej za 2009 r., uznano, że należność ta przysługuje mu w kwocie [...] zł.

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, po rozpoznaniu odwołania A. Z., decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 2 i 138 § 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] lutego 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 95 pkt 2 i art. 97 ustawy, stwierdził, że należności w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej – odprawa i ekwiwalent za niewykorzystany urlop są świadczeniami jednorazowymi. Nie ma zatem możliwości wypłaty dwóch odpraw oraz dwóch ekwiwalentów z tytułu jednego zwolnienia i dlatego też, skoro odwołującemu wypłacono w 2004 r. odprawę oraz ekwiwalent - mimo że stwierdzono nieważność decyzji wypowiadającej stosunek służbowy - nie ma on prawa do uzyskania kolejnej odprawy i kolejnego ekwiwalentu. Natomiast przysługuje mu prawo do odpowiedniego uzupełnienia otrzymanej odprawy oraz ekwiwalentu pieniężnego. Z chwilą stwierdzenia nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby, wypłacone należności pieniężne stały się świadczeniami nienależnymi, które powinny być niezwłocznie zwrócone, bowiem odpadła podstawa ich wypłaty. W przypadku, gdy wypłacone kwoty nie zostały do dnia ponownego zwolnienia ze służby zwrócone zasadna jest wypłata wyłącznie różnicy tych kwot. Żądanie zatem odwołującego wypłacenia odprawy i ekwiwalentu z pominięciem wypłaconych w 2004 r. kwot nie zawiera uzasadnienia w przepisach.

Na powyższą decyzję A. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając naruszenie art. 73 ust. 1 pkt 9, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i 3, art. 95 pkt 2 ustawy przez ich niezastosowanie i naruszenie art. 6 i 7, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. w zw. z art. 77 ustawy oraz w zw. z art. 7, art. 2, art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zmianę decyzji pierwszej instancji w zakwestionowanym zakresie (pkt 1 i 2 decyzji) oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy powołanym na wstępie wyrokiem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej: "P.p.s.a.") uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd stwierdził, że skarżącemu wypowiedziano decyzją Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej ze względu na likwidację zajmowanego stanowiska służbowego. W następstwie powyższego, skarżący z dniem [...] stycznia 2004 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. Jednocześnie skarżącemu wypłacono odprawę za okres od [...] września 1969 r. do [...] stycznia 2004 r. w kwocie [...] zł oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie [...] zł.

Skarżący wnioskiem z dnia [...] marca 2004 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] o wypowiedzeniu stosunku służbowego z zawodowej służby wojskowej. Następnie, z uwagi na wydanie przez Ministra Obrony Narodowej decyzji z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], stwierdzającej nieważność wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, skarżący został przeniesiony do rezerwy kadrowej, a następnie powołano go na stanowisko Zastępcy Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł.

W wyniku osiągnięcia wieku stanowiącego przesłankę obligatoryjnego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2009 r. i przeniesiony do rezerwy na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 5 ustawy. Z kolei decyzją Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], przyznano skarżącemu należności finansowe w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, przy czym ustalając wysokość podlegającej wypłacie odprawy oraz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, uwzględniono wypłacone skarżącemu w 2004 r. należności, tj. odprawę w kwocie [...] zł oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie [...] zł.

Sąd przyjął, że bezspornym jest, że decyzja Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, a stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej skarżącego został reaktywowany.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc), od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą nieważności. Decyzja stwierdzająca nieważność uchyla skutki prawne, które powstały od dnia doręczenia nieważnej decyzji, a organ nadzoru wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem. Oznacza to, że zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej w 2004 r. w znaczeniu prawnym nie było. W konsekwencji skuteczne zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej miało miejsce tylko raz - z dniem [...] lutego 2009 r., dlatego też należało uznać, zgodnie z art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 95 pkt 2 i art. 97 ustawy, że skarżącemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2009 r. przysługiwała z tego tytułu tylko jedna odprawa i jeden ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop.

W ocenie Sądu, zasadnie w zaskarżonej decyzji zaliczono skarżącemu na poczet odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wypłacone w 2004 r. kwoty pieniężne w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, które okazało się bezskuteczne, na poczet aktualnie ustalonego uposażenia z tytułu zwolnienia go - z dniem [...] lutego 2009 r. - z zawodowej służby wojskowej

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. Z., zaskarżając wyrok w całości. Skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 73 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez ich niezastosowanie w sprawie, chociaż nakazywały one organom wojskowym "przyznanie" (decyzją deklaratoryjną) oraz wypłatę należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w kwocie należnej, jeżeli nie zachodzą warunki do ich potrącenia (pomniejszenia) stosownie do przepisów o potrąceniu ujętych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych;

- art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i 3 w zw. z art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że potrącenie przez organ wojskowy z kwoty odprawy należnej ([...] zł) kwoty [...] zł odprawy wypłaconej w związku ze zwolnieniem ze służby w dniu [...] stycznia 2004 r. jest słuszne i zasadne;

- art. 95 pkt 2 w zw. z art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że potrącenie przez organ wojskowy z kwoty [...] zł z tytułu należnego ekwiwalentu za niewykorzystane 82 dni urlopu wypoczynkowego kwoty [...] zł w związku z niewykorzystaniem urlopu wypoczynkowego przed zwolnieniem skarżącego ze służby z dniem [...] stycznia 2004 r. jest uzasadnione i słuszne pomimo niespełnienia wymagania wskazanego w art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych;

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo dającego się stwierdzić naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów art. 133 § 1 zd. 1 w związku z art. 106 § 5 tej ustawy w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. i w związku z art. 134 P.p.s.a., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość bowiem zaskarżonego wyroku z powodu naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania jest w szczególności konsekwencją naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasady swobodnej oceny dowodów, która w danym przypadku była oceną formułowaną bez jakiegokolwiek udowodnienia w postępowaniu przed sądem administracyjnym faktów, do których się odnosiła (brak dowodów na spełnienie warunków do dokonywania potrącenia z kwot należnych skarżącemu z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej objętych dyspozycją art. 103 ustawy o zawodowej służbie wojskowej żołnierzy zawodowych);

- art. 151 P.p.s.a. z powodu oddalenia skargi pomimo, że ujawnione naruszenia podstawowych zasad procesowych przez organy administracji, tj. art. 6, 7, 8 i 9 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a. w zw. z art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a także w związku z art. 7, art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP stanowiło rażące naruszenie przez organy administracji publicznej przepisów w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., które powinno skutkować, jeśli nie stwierdzeniem nieważności wydanych w sprawie decyzji, to przynajmniej uwzględnieniem skargi przez Sąd pierwszej instancji;

- art. 141 § 4 P.p.s.a. z powodu nieodniesienia się do wszystkich zarzutów stawianych w skardze decyzjom organów, w tym dotyczących naruszenia art. 6 i 7, art. 8 i 9 oraz art. 11 K.p.a. w zw. z art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w związku z art. 7, art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, polegającym na ograniczeniu się w uzasadnieniu jedynie do wyliczenia stawianych w skardze zarzutów bez ustosunkowania się Sądu co do ich zasadności i wagi dla sposobu rozstrzygnięcia skargi, co sprawia, że stanowisko Sądu nie jest jasne i należycie uzasadnione;

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwaną dalej: "P.u.s.a.") w związku z art. 1 i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. z powodu orzekania na zasadzie słuszności właściwej sądom powszechnym (przy reformacyjnym orzeczeniu), a nie według zasady legalności wydanego aktu przez organy administracji publicznej.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, ogólnie określonymi w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Skarżący w swojej skardze kasacyjnej powołuje się miedzy innymi na naruszenie wielu przepisów prawa procesowego, w szczególności polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 106 § 5 P.p.s.a i art. 233 § 1 K.p.c. i art. 134 P.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zatem ustosunkować się tych właśnie zarzutów. Do uchybienia w tym zakresie doszło, według skarżącego, ponieważ Sąd pierwszej instancji przedwcześnie uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia, aczkolwiek brak było dowodów pozwalających na przyjęcie dopuszczalności dokonania potrącenia z kwot należnych skarżącemu z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej należności wypłaconych mu na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. Skarżący zarzucił zarazem naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w związku z ustalaniem stanu faktycznego.

Odnosząc się do powyższych zarzutów, podkreślić należy, że Sąd pierwszej instancji wydaje wyrok na podstawie akt administracyjnych sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.), rozpatrując zaś skargę na decyzję orzeka o jej zgodności z prawem (art. 1 § 2 P.u.s.a.). Prawidłowe dokonanie tego rodzaju oceny jest możliwe tylko na podstawie stanu faktycznego, który istniał w chwili podjęcia danego aktu i stanowił jego podstawę faktyczną. Sąd administracyjny nie orzeka bowiem w sprawie co do jej aspektu merytorycznego, lecz ogranicza się wyłącznie do kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej.

Czynności procesowe związane z przeprowadzeniem postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym prowadzone są na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 1), a także, z tym że tylko w zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, przepisów kodeksu postępowania cywilnego (art. 106 § 5 P.p.s.a.). Innymi słowy, postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym jest przeprowadzone wyłącznie jako postępowanie uzupełniające, przy czym ograniczone do dowodu z dokumentów (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Przesłanką przeprowadzenia dowodu z dokumentu jest natomiast: konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, z zastrzeżeniem jednak, że prowadzenie postępowania dowodowego nie pociągnie za sobą nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wobec takiego stanu rzeczy zarzut skarżącego o wadliwym przeprowadzeniu przez Sąd Wojewódzki postępowania dowodowego, którego ten w ogóle nie prowadził uznać trzeba za chybiony. Skarżący nie wykazał w każdym razie w ramach powołanych podstaw kasacyjnych, ażeby zachodziła konieczność przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji dowodu z określonego dokumentu.

Nietrafny jest także zarzut zaniechania prawidłowego odniesienia się w zaskarżonym wyroku do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 6, 7, 8 ,9 i 11 K.p.a.), albowiem Sąd pierwszej instancji wyraźnie zaznaczył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że dokonał kontroli przebiegu postępowania administracyjnego i nie stwierdził uchybień, które miałyby wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też wszelkie niezbędne i wymagane składniki, o których mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a.. Chodziłoby tu w szczególności o zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, opisanie zarzutów podniesionych w skardze, przedstawienie stanowiska organu, a przede wszystkim o wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przedstawiając stan sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał na ustalenia, które poczynił organ z jednoczesną oceną, że zebrał cały materiał dowodowy mający znaczenie prawne dla sprawy.

Przechodząc do zagadnień ściśle merytorycznych, należy przede wszystkim podkreślić, że skutkiem decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2004 r. stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego, był jego powrót do służby na tych samych warunkach, jakie mu przysługiwały w dacie wypowiedzenia. Została tym samym zachowana ciągłość stosunku służbowego. Niemniej jednak nie można nie zauważyć, że w wyniku usuniętej z obrotu prawnego decyzji z 2002 r. dokonano na rzecz skarżącego jako żołnierza wypłaty określonych należności pieniężnych związanych – jak się następnie okazało – z bezskutecznym zwolnieniem ze służby. Trafnie więc zaakceptował Sąd pierwszej instancji stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że żołnierz zawodowy w ramach tego samego stosunku służbowego może zostać zwolniony tylko raz. Wobec czego, także wszelkie należności pieniężne przysługujące mu z tytułu zwolnienia ze służby mogą być wypłacone tylko raz. Zatem i świadczenia, o których mowa w art. 94 i art. 95 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, są świadczeniami jednorazowymi.

Przyjęcie, że omawiane świadczenia mają charakter jednorazowy oznacza – co wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych - że żołnierzowi, któremu je przekazano na podstawie decyzji usuniętej z obrotu ze skutkiem ex tunc przysługuje wypłata tych świadczeń w wysokości i na zasadach obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby, ale pomniejszonych o kwotę, którą z tego samego tytułu wcześniej już otrzymał (zob. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 902/08, z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt I OSK 66/09; z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 569/09; z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 804/09 – publ. wszystkich: http: orzeczenia. nsa. gov.pl).

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się też, wbrew przekonaniu skarżącego wyrażonemu w skardze kasacyjnej, błędnej wykładni art. 73 ust. 1 pkt 9, art. 94 i art. 95 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, albowiem Sąd pierwszej instancji nie nadał im innego znaczenia niż przewidział to sam ustawodawca.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 103 powołanej ustawy dotyczącego jego niewłaściwego zastosowania to należy stwierdzić, że jest on chybiony, gdyż miała miejsce zbędność jego stosowania w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Z wcześniejszych wywodów wynika przecież jasno, że nie chodziło o dokonywanie potrącenia w rozumieniu wskazanego artykułu, lecz jedynie o uwzględnienie wcześniejszej wypłaty należności pieniężnych z tego samego tytułu. Skoro zaś wskazany przepis nie był stosowany to trudno też mówić o błędnej jego wykładni, co też zarzuca skarżący.

Zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym – art. 145 § 1 lit. a i c P.p.s.a. i 151 P.p.s.a oraz art. 1 i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. – nie mógł stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej, gdyż Sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżony wyrok im nie uchybił, ponieważ skarga okazała się bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem, a nie uwzględnieniem.

Podobnie nie doszło do naruszenia art. 2, art. 7 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, ponieważ zaskarżony wyrok został wydany w granicach zakreślonych przez prawo.

Wychodząc z tych założeń, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawy skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.