Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 666/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a, art. 74 ust. 3a, art. 81
journal: Dz.U. 2024 poz 1112
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu W. D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 6 sierpnia 2024 r., nr SKO.4020.OC/383/24 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 6 sierpnia 2024 r., znak: SKO.4020.OC/383/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej, po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Wójta Gminy D. z 21 lutego 2024 r., znak: UAN.6220.14.2020.ZD/KM odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa chlewni w miejscowości P. na działce o nr [...] gmina D.", uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z 17 grudnia 2020 r. K. S. zwrócił się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie chlewni w miejscowości P. na działce o nr ewid. [...] w gminie D.". We wniosku wskazał jedynie, że planowane przedsięwzięcie zaliczone jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b i § 2 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.).

Do wniosku dołączył raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a także wypis z rejestru gruntów. Wnioskodawca nie dołączył - mapy w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie z zaznaczonym przewidywanym obszarem wraz z wyznaczoną odległością.

Wójt Gminy ponownie rozpoznając sprawę (po decyzji kasacyjnej Kolegium z 3 sierpnia 2023 r.) decyzją z 21 lutego 2024 r. po raz drugi odmówił K. S. ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni na działce oznaczonej nr ewid. [...] w miejscowości P..

W wyniku rozpoznania odwołania K. S. K. na wstępie przytoczyło regulacje prawne mające zastosowanie w sprawie tj. art. 3 pkt 8, art. 71 ust. 1, ust. 2, art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, "ustawa" lub "ustawa środowiskowa").

Decyzja odmawiająca K. S. ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa chlewni w miejscowości P. na działce o nr ewid. [...] gmina D." wydana została po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji w ponownym postępowaniu nie podjął żadnej czynności, nie zgromadził dodatkowego materiału dowodowego nie usunął przyczyn z powodu których uchylono decyzję.

Wójt Gminy uzasadniając swoje rozstrzygnięcie pominął to, że inwestor w przedstawionym raporcie nie zastosował "zasady przezorności", w myśl której jeżeli coś złego może się stać należy traktować tak jakby wydarzyło się na pewno. Pominął zarzut, że zagrożenie ekologiczne związane z ogromną produkcją gnojowicy będzie negatywnie oddziaływać na poziom oraz czystość wód gruntowych i powierzchniowych dodatkowo powodując uciążliwości zapachowe i tym samym zagrożenie dla środowiska, jakie może przynieść planowana inwestycja, jest wysoce prawdopodobne. Organ pominął również zarzut oparty na "kontrraporcie", iż w raporcie pominięto emisje tlenków azotu oraz zagrożenia mikrobiologicznego pochodzącego z produkcji zwierzęcej, że autorzy raportu nie odnieśli się do nawożenia sąsiadujących z terenem inwestycji pól uprawnych nawozami mineralnymi i naturalnymi jak również gnojowicą pochodzącą z przedsięwzięcia wnioskodawcy oraz że w raporcie nie podano informacji, czy w pobliżu planowanego przedsięwzięcia znajdują się lub są planowane inne przedsięwzięcia, które mogą wpływać na kumulowanie się oddziaływań. Pominął argument, że inwestycja może przyczynić się do wyjazdu mieszkańców oraz braku napływu nowych, co z kolei spowoduje zastój w rozwoju gminy z uwagi na spadek wpływów z podatków oraz subwencji oświatowej. Pominięto argument, związany z sąsiedztwem M. P., przy którym planowana jest budowa autostrady A2 oraz drogi ekspresowej S19 gdzie gmina D. jest strategicznie położona i powstanie tego węzła komunikacyjnego na pewno znacznie zwiększy atrakcyjność gminy pod względem zakładania firm oraz budowy domów jednorodzinnych.

Organ drugiej instancji w decyzji kasacyjnej zwrócił uwagę na wymogi związane z wnioskiem o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Wniosek inwestora wyznacza podmiot, przedmiot oraz zakres rozstrzygnięcia, a zatem i samego postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, dlatego powinien się w nim zawrzeć opis, na czym polega planowane przedsięwzięcie a także wskazanie, czy kwalifikuje się ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie, czy znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor może modyfikować swój wniosek na każdym etapie postępowania, aż do jego zakończenia, natomiast organ administracji publicznej związany jest treścią tego żądania, co oznacza, że sam nie może modyfikować wniosku w żadnym zakresie. Organ związany jest wnioskiem, ale nie jest pozbawiony możliwości działania. W przypadku bowiem, gdy w trakcie analizy wniosku powstaną wątpliwości co do jego treści (przedmiotu żądania), organ administracji publicznej powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia ewentualnych braków formalnych lub do wyjaśnienia powstałych wątpliwości.

K. S., we wniosku z 17 grudnia 2020 r. podał jedynie, że przedsięwzięcie będzie polegało na "budowie chlewni w miejscowości P. na działce o nr ewid. [...] gmina D." i że planowane przedsięwzięcie zaliczone jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b i § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie opisał natomiast na czym konkretnie przedsięwzięcie ma polegać i jakie są jego podstawowe parametry. Zakres planowanego przedsięwzięcia został wprawdzie opisany w dołączonym do wniosku raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, lecz w ocenie Kolegium było to niewystarczające z uwagi na to, że raport nie jest wnioskiem, a elementem składowym materiału dowodowego.

Kolegium zaznaczyło, że wniosek z 17 grudnia 2020 r. nie zawierał ponadto jednego z załączników tj. mapy w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie ustawy, wraz z wyznaczoną odległością, o której mowa w ust. 3a pkt 1 tego przepisu. Organ pierwszej instancji nie wezwał wnioskodawcy do uzupełnienia braku formalnego wniosku na podstawie art. 64 §2 k.p.a., co uniemożliwiało nie tylko prawidłowe ustalenie stron postępowania, ale przede wszystkim uniemożliwiało dalsze prowadzenie postępowania. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił również, stosownie do wytycznych Kolegium zawartych w decyzji kasacyjnej, kogo uznał za strony postępowania i według jakich kryteriów.

Ponadto Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji nienależycie przeprowadził proces opiniowania i uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia gdyż nie poinformował organów opiniujących i uzgadniających o kilkukrotnych uzupełnieniach raportu, w tym uzupełnieniach, które miały miejsce już po wydaniu przez nie opinii. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony 16 grudnia 2020 r. był uzupełniany dwukrotnie - po raz pierwszy 29 kwietnia 2021 r. w związku z uwagami "Wód Polskich" z dnia 28 stycznia 2021 r., pisemnymi uwagami PPIS w Białej Podlaskiej z 28 stycznia 2021 r. oraz w związku z pisemnymi uwagami RDOŚ w Lubinie z 22 lutego 2021 r., a po raz drugi 25 czerwca 2021 r. w związku z pisemnymi uwagami RDOŚ w Lublinie z 7 czerwca 2021 r. Marszałek Województwa Lubelskiego wydał opinię 11 stycznia 2021 r. na podstawie pierwotnej wersji raportu z grudnia 2020 r. i nie był informowany przez organ pierwszej instancji o żadnym uzupełnieniu raportu natomiast PPIS w Białej Podlaskiej wydał postanowienie 14 czerwca 2021 r. i nie był poinformowany o uzupełnieniu raportu 25 czerwca 2021 r.

Mając na uwadze powyższe organ drugiej instancji uznał, że opinia Marszałka Województwa i uzgodnienie Wód Polskich wydane zostały w oparciu o nieaktualny i niekompletny raport oddziaływania na środowisko, co mogło mieć wpływ na treść samej opinii, jak i rozstrzygnięcie w sprawie.

W konkluzji rozważań Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji powinien wyjaśnić treść żądania K. S., wezwać go do uzupełnienia wniosku o wymagane załączniki. Po usunięciu braków formalnych powinien ustalić strony postępowania, przeanalizować raport i ocenić czy jest on kompletny, czy wymaga uzupełnienia a jeżeli tak, to powinien wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia i dysponując pełną, ostateczną wersją raportu (obejmującą wersję pierwotną raportu oraz wszystkie pisma uzupełniające i wyjaśniające jego treść) przedstawić ją ponownie organom uzgadniającym i opiniującym zapewniając udział w postępowaniu stronom postępowania i społeczeństwu.

Nie zgadzając się z decyzją Kolegium z 6 sierpnia 2024 r. W. D. złożył sprzeciw, w którym wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, "k.p.a.") poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji przy jednoczesnym niewykazaniu, że uchylana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

- art. 7, 77 § 1 i art. 136 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

Zdaniem wnoszącego sprzeciw zebrana w sprawie dokumentacja w sposób wystarczający dowodzi tego, iż organ pierwszej instancji prawidłowo wydał decyzję odmowną w zakresie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia po nazwą: "Budowa chlewni w miejscowości P. na działce o nr ewid. [...], Gmina D.".

Ponadto według wnoszącego sprzeciw - wbrew stanowisku Kolegium - o braku załączonej mapy w skali zapewniającej czytelność, dołączona mapa jest czytelna i pozwala na ustalenie terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, "p.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, "k.p.a."), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, który jest środkiem zaskarżenia różniącym się istotnie od skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z art. 64e p.p.s.a., instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zatem wszelkie kwestie wykraczające poza ww. zakres nie mogły być przedmiotem oceny sądu w niniejszej sprawie.

Na wstępie należy zauważyć, że decyzja kasacyjna została wydana przez SKO po raz kolejny. Kolegium decyzję kasacyjną - poprzedzającą rozstrzygnięcie od którego wniesiono sprzeciw w rozpoznawanej sprawie – wydało już wcześniej w dniu 3 sierpnia 2023 r., uchylając wydaną wcześniej decyzję Wójta Gminy D. z dnia 6 grudnia 2022 r. odmawiająca K. S. ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni.

Pomimo udzielenia przez Kolegium wskazówek co do przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego Wójt Gminy D. nie zastosował się do wskazań organu drugiej instancji nie podjął czynności w zakresie zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego.

Poprzednia decyzja kasacyjna Kolegium z dnia 3 sierpnia 2023 r., wobec niezaskarżenia, stała się ostateczna, co oznacza, że wiąże ona i kształtuje pomiędzy stronami określony porządek.

Z decyzji tej wynika konieczność przeprowadzenia ponownego i uzupełnionego postępowania dowodowego, z czego organ I instancji się nie wywiązał, pomimo, że z mocy art. 138 § 2 k.p.a. organ ten powinien wziąć pod uwagę okoliczności wskazane przez organ odwoławczy.

Już więc sama ta okoliczność świadczy o nieprawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji i potrzebie jego uchylenia.

Niezależnie od powyższego Sąd rozpoznający niniejszą sprawę oddalając sprzeciw wniesiony od decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia 6 sierpnia 2024 r. podziela w co do zasady stanowisko organu drugiej instancji i uznaje je za prawidłowe.

W głównej mierze u podstaw niniejszego rozstrzygnięcia Sądu legły: okoliczności związane z nieprawidłowościami jeżeli chodzi o wniosek dotyczący wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz braki w decyzji organu pierwszej instancji w zakresie nienależycie przeprowadzonego procesu opiniowania i uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia (raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko).

Kolegium słusznie wskazało, że to wniosek inwestora wyznacza podmiot, przedmiot i zakres rozstrzygnięcia, tym samym kształtuje postępowanie w przedmiocie ustalenia uwarunkowań środowiskowych. Z wniosku wynikać powinno na czym ma polegać zaplanowane przedsięwzięcie, jaki jest jego zakres i charakter, a także czy jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie, czy znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskodawca do chwili zakończenia postępowania może doprecyzowywać wniosek, a organ jest uprawniony do ewentualnego wzywania wnioskodawcy do wyjaśnienia wątpliwości czy też uzupełnienia wniosku bez możliwości samodzielnej jego modyfikacji. Jeżeli nastąpiłyby zmiany w pierwotnie złożonym wniosku to materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu powinien odzwierciedlać zaistniałe zmiany.

W odniesieniu do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazać należy, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, "u.u.i.ś."), postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Podkreślenia wobec tego wymaga, że zakres inwestycji określa inwestor we wniosku. Organ jest związany zakresem wniosku i nie jest uprawniony do jego modyfikacji. Zatem organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – jak każdy organ administracji prowadzący postępowanie oparte wyłącznie na zasadzie skargowości, tj. wymagające wniosku strony (art. 73 ust. 1 u.u.i.ś.) – jest związany wnioskiem (treścią żądania) owo postępowanie inicjującym, w tym także co do zakresu przedmiotowego planowanego przedsięwzięcia. W konsekwencji, jeżeli w toku postępowania organ dojdzie do przekonania, że dla pewnej części wnioskowanego przedsięwzięcia nie jest możliwe określenie środowiskowych uwarunkowań, to bez uzyskania uprzedniej zgody wnioskodawcy – wyrażającej się w odpowiednim zmodyfikowaniu (ograniczeniu) przezeń zakresu wniosku – organ nie jest władny określić środowiskowych uwarunkowań jedynie dla (pozostałej) części wnioskowanego przedsięwzięcia. W takim przypadku winien on odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań w całości (odmówić zgody na realizację przedsięwzięcia – por. art. 81 u.u.i.ś.)(por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 5.07.2017 r., sygn. akt II SA/Bd 238/17, wyrok NSA z 15.01.2020 r., sygn. akt II OSK 2356/17).

W przedmiotowej sprawie we wniosku nie sprecyzowano w sposób należyty istoty i zakresu planowanego przedsięwzięcia, co wymaga uzupełnia wniosku w trybie uzupełnienia braków formalnych żądania.

Nie jest wystarczające scharakteryzowanie przedsięwzięcia jedynie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport taki nie zastępuje bowiem wniosku (żądania), lecz jest dokumentem prywatnym, który ma służyć ocenie żądania wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W sprawie konieczne jest zatem uzupełnienie samego wniosku (żądania) poprzez jednoznaczne określenie przedmiotu planowanego przedsięwzięcia i jego zakresu.

Drugą z przyczyn uzasadniających rozstrzygnięcie Sądu w rozpoznawanej sprawie był niewłaściwie przeprowadzony proces opiniowania i uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia. Należy zwrócić uwagę, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko był uzupełniany dwukrotnie. Pierwotna wersja raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia sporządzona była 16 grudnia 2020 r. Pierwszy raz (aneks nr 1) uzupełnienie sporządzono 27 kwietnia 2021 r. w związku z uwagami Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 28 stycznia 2021 r., uwagami Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białej Podlaskiej z 28 stycznia 2021 r. oraz uwagami Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z 22 lutego 2021 r. Drugi raz (aneks nr 2) uzupełnienie sporządzono 22 czerwca 2021 r. w związku z uwagami Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z 7 czerwca 2021 r. Marszałek Województwa Lubelskiego swoją opinię z 11 stycznia 2021 r. wydał w oparciu o pierwotną wersję raportu z grudnia 2020 r. nie został poinformowany o wskazanych uzupełnieniach raportu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał opinię sanitarną 14 czerwca 2021 r. i nie był informowany o uzupełnieniu raportu tzw. aneksem sporządzonym 22 czerwca 2021 r.

Zdaniem Sądu organ wydający opinię w sprawie powinien mieć możliwość opiniowania w oparciu o pełny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i po zapoznaniu się z ewentualnymi uzupełnieniami raportu odnieść się do niego w wydanej opinii. Pomimo tego, iż opinie nie mają charakteru wiążącego to jednak powinny być traktowane jako istotny element materiału dowodowego wydany przez kompetentne organy. Wobec powyższego w sytuacji gdy raport oddziaływania na środowisko był uzupełniany to organy opiniujące powinny mieć możliwość zapoznania się z uzupełnieniami tak aby swoje opinie wydać w oparciu o pełny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Opiniując w oparciu o materiał niepełny organy wydały opinie w oparciu o niekompletny i nieaktualny raport oddziaływania na środowisko, co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie.

W ocenie Sądu przedstawione wyżej wadliwości w rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji są tego rodzaju, że nie mogą zostać sanowane na etapie postępowania odwoławczego, w związku z czym za uzasadnione uznać należy wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcia kasacyjnego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Za nietrafne i nie uzasadniające uchylenia decyzji uznać należy natomiast wywody Kolegium dotyczące pominięcia w decyzji pierwszoinstancyjnej wcześniejszych zarzutów i argumentacji podnoszonej przez organ I instancji w decyzji z dnia 3 sierpnia 2023 r. Tego rodzaju wadliwości dotyczą braków samego uzasadnienia decyzji organu I instancji w związku z czym nie mogą one stanowić uzasadnionej podstawy do uchylenia decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

Zdaniem Sądu nieprawidłowo też Kolegium zwróciło uwagę na brak (we właściwej formie) jednego z załączników wniosku z 17 grudnia 2020 r. tj. mapy w skali zapewniającej czytelność danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie wraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie i zaznaczoną odległością 100 m od granic terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3a u.u.i.ś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć mapę, w postaci papierowej oraz elektronicznej, w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, wraz z wyznaczoną odległością, o której mowa w ust. 3a pkt 1; w przypadku przedsięwzięć innych niż wymienione w pkt 4 mapę sporządza się na podkładzie wykonanym na podstawie kopii mapy ewidencyjnej, o której mowa w pkt 3;

W myśl art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się:

1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;

2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Z powyższych regulacji wynika obowiązek złożenia mapy, w postaci papierowej oraz elektronicznej, na podkładzie wykonanym na podstawie kopii mapy ewidencyjnej, o której mowa w pkt 3, na której zaznaczony zostanie przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie wraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie i zaznaczoną odległością 100 m od granic terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie.

Do wniosku dołączono mapę ewidencyjną w skali 1:5000 (k.14 akt administracyjnych), na której nie uwidoczniono przewidywanego terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszaru znajdującego się w odległości 100 m od granic przewidywanego terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, jak też nie zaznaczono przewidywanego obszaru, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie.

Jak można wnioskować powyższe stanowiło jedynie wykonanie obowiązku z art. art. 74 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś., który nakazuje dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz przewidywany obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie.

Uwadze Kolegium uszło natomiast, że wnioskodawca wraz z wnioskiem złożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska, którego załącznik Nr 1 stanowi mapa, na której zaznaczono tak teren analizowanego przedsięwzięcie, jak też obszar jego oddziaływania i obszar w odległości 100 m od granic terenu przedsięwzięcia. Mapę tą sporządzono na kopii mapy ewidencyjnej.

Powyższe pozwala na uznanie, że w ten sposób wypełniony został wymóg złożenia wraz z wnioskiem mapy, o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3a u.u.i.ś.

Jeżeli chodzi o czytelność tej mapy to jedyny jej mankament stanowi to, że nie są w pełni uwidocznione na niej numery ewidencyjne działek położonych w krańcowej, wschodniej części zaznaczonego obszaru oddziaływania przedsięwzięcie. Biorąc jednak pod uwagę, że razem z tą mapą złożono także mapę ewidencyjną numery te można bez trudu odczytać jako [...] i [...], co sprawia, że wadliwość tą można potraktować jako pomijalną.

To, że Sąd nie podzielił w tym zakresie wywodów Kolegium nie oznacza, że nie zaistniały inne wadliwości – wskazane wyżej – które samodzielnie uzasadniały wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcia kasacyjnego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił sprzeciw, jako niezasadny, o czym orzeczono na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935).