Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1281/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239, art. 239b § 1 pkt 1 i 2, § 2.
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., nr [...] , Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] r. znak sprawy: [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia [...] r. znak sprawy: [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego i zarazem zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za luty 2015 r. w kwocie 592.925 zł ww. spółce utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Naczelnik Urzędu Celnego w R. postanowieniem z dnia [...] r. nadał, w oparciu o przepisy art. 239b §1 pkt 1 i 2, §2 - 5 Ordynacji podatkowej, rygor natychmiastowej wykonalności swojej decyzji z dnia [...]r . nr: [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego i zarazem zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2015r. w kwocie: 238.078 zł.

Organ I instancji wyjaśnił, iż po przeprowadzeniu stosownego postępowania podatkowego decyzją z [...] r. nr [...] określił spółce z o.o. "A" w Z. wysokość zobowiązania podatkowego i zarazem zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za luty 2015 r. w kwocie: 592.925 zł.

Przypomniał również, iż w trakcie kontroli podatkowej prowadzonej w ww. spółce decyzją z [...] r. nr [...] określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2015 r. w kwocie: 591.754 zł z tytułu zużycia olejów napędowych w ilości 505.341 litrów, oznaczonych kodem CN 2710 19 43 (przed zmianami w nomenklaturze scalonej CN - 2710 19 41), niezgodnie z przeznaczeniem wraz z należnymi odsetkami za zwłokę wyliczonymi na dzień wydania decyzji w kwocie: 29.053 zł oraz dokonał zabezpieczenia na poczet ww. kwot na majątku spółki z o.o. "A" w Z. .

Wskazał, iż pouczył Stronę, że zgodnie z art. 239c Ordynacji podatkowej decyzja o zabezpieczeniu ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba, że przyjęto zabezpieczenie o którym mowa w art. 33d §2, z której to możliwości (zabezpieczenia) Strona nie skorzystała.

Naczelnik Urzędu Celnego w R. stwierdził również, iż zgodnie z przedstawionym przez "A" Sp. z o.o. oświadczeniem o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego ORD-HZ z [...] r. spółka ta nie posiada żadnego majątku.

Ustalił również, iż wobec sp. z o.o. "A" Sp. z o.o. toczyło się postępowanie egzekucyjne (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 10.05.2016 r.), przy czym od 1 stycznia 2016 r. właściwym dla spółki organem .jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. . W okresie od 1.01.2015 r. do 31.12.2015 r., prowadzono postępowanie na rzecz zaległości Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z tytułu podatku od towarów i usług na rzecz Urzędu Skarbowego w K. z tytułu podatku od towarów i usług, podatku PIT za pracowników na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, składek na FP i FGŚP, w których co do zasady nie uzyskano żadnych środków. W konsekwencji organ I instancji, uznał że spełnione zostały przesłanki wynikające z przepisów art. 239b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej z [...] r. nr [... ] nie zostanie wykonane.

W zażaleniu Strona, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.

a) art. 239b §1 o.p. poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie pomimo tego, iż decyzja z [...] r. nr [...] od [...] r. podlegała zaskarżeniu w instancyjnym toku postępowania;

b) art. 121 §1 o.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych;

c) art. 122 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich działań mających na celu ustalenie stanu faktycznego;

d) art. 125 §1 o.p. poprzez brak wnikliwego zbadania sprawy;

e) art. 187 §1 o.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego;

f) art. 191 o.p. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Uzasadniając wniesione zażalenia Strona podniosła, iż organ podatkowy nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji określającej nie zostanie wykonane. Organ podatkowy, w opinii Strony, powołał się jedynie na złożone 8 listopada 2015 r. oświadczenie majątkowe, z którego wynika, iż brak jest majątku, który mógłby być przedmiotem zastawu lub hipoteki przymusowej. Zdaniem Strony, organ nie może mieć pewności, że oświadczenie to jest aktualne.

Strona podniosła ponadto, iż wobec odwołującego się toczyły się, a nie toczą postępowania egzekucyjne. Zgodnie z art. 239b §1 o.p. organ podatkowy winien posiadać informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Tymczasem stosownie do tego unormowania w posiadaniu organu powinny znaleźć się informacje, że wobec strony prowadzone jest aktualnie (jest w toku) postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych.

Wydanie zatem przez Naczelnika Urzędu Celnego w R. zaskarżonego postanowienia, w opinii Strony, skutkuje naruszeniem przepisów procesowych z uwagi na niepodjęcie wszelkich działań mających na celu ustalenie stanu faktycznego, ale również poprzez niezebranie całego materiału dowodowego oraz brak wnikliwego zbadania sprawy. Organ administracji orzekając w przedmiotowej sprawie przekroczył nadto, zasadę swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 o.p.

Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpoznaniu zażalenia stwierdził, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie :

Wskazał przy tym, iż zgodnie z art. 239a Ordynacji podatkowej decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Podał iż stosownie po postanowień art. 128 cyt. ustawy decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne; a contrario - decyzje, od których służy odwołanie są nieostateczne.

Decyzji nieostatecznej, w myśl art. 239b §1 pkt 1 - 4 o.p., może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Paragraf 2 ww. przepisu stanowi, iż przepis paragrafu 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Organ wskazał, iż z powyższych przepisów jasno wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą jest zaistnienie co najmniej jednej z czterech okoliczności opisanych w art. 239b §1 Ordynacji podatkowej, a drugą jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 201 Ir. sygn. akt III SA/Wa 1255/10).

Badając, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały wykazywane przez organ I instancji przesłanki wynikające z art. 239b §1 pkt 1 i 2 o.p. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż: dane pozostające w dyspozycji organów podatkowych potwierdzają, iż Strona nie posiada jakiegokolwiek majątku, a tym bardziej majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwlokę, który może być przedmiotem hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Podkreślił, że oświadczenie ORD-HZ zawiera w swej treści informacje o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej; rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. To Strona, jako podmiot najlepiej poinformowany o własnej sytuacji majątkowej i własnych zdolnościach płatniczych, bez żadnych trudności jest w stanie wykazać, że nie zachodzi wsparta uprawdopodobnieniem obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, a nie ograniczyć się jedynie do stwierdzenia, iż organ podatkowy nie może mieć pewności, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uległa zmianie. W tym kontekście powyższe twierdzenia (zarzuty) Strony, jako nie poparte żadnymi dowodami, uznał za gołosłowne, a tym samym niezasadne. Powyższe fakty, co do braku majątku, a tym samym, co do istnienia przesłanki z art. 239b §1 pkt 2 o.p. nie zostały skutecznie zakwestionowane w toku prowadzonego postępowania zażaleniowego gdyż do zażalenia nie załączono żadnych dokumentów podważających twierdzenia organów;

Wskazał, iż organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, a mianowicie z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. wynika, że podmiot "A" Sp. z o.o, od 1 stycznia 2016 r. podlega pod właściwość [...] Urzędu Skarbowego w S. . Wobec wskazanej spółki toczyło się postępowanie egzekucyjne. We wskazanym okresie, tj. od 1.01.2015r. do 31.12.2015r. prowadzono postępowanie na rzecz zaległości Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z tytułu: podatku od towarów i usług 02, 03, 04, 06, 07/2015 - na poczet zaległości wyegzekwowano środki, 05, 08, 09, 10/2015 - brak uzyskanych środków, na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z tytułu: podatku od towarów i usług 02, 03/2015 i 04/2014 - brak uzyskanych środków, podatek Pit za pracowników 02, 03, 04, 05/2014 - brak uzyskanych środków, 06, 08, 09, 10, 11, 12/2014 na poczet zaległości wyegzekwowano środki, na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z tytułu: składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, FP i FGSP - brak uzyskanych środków.

Z kolei z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...] r., o którym Strona została poinformowana przez Naczelnika Urzędu Celnego w R. w piśmie z [...] . znak sprawy: [...] wynika, iż wobec Spółki organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne w zakresie zaległości z tytułu VAT, PIT i CIT i, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie ściągnięto żadnych środków pieniężnych.

Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym przepisie jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W kontekście tej przesłanki wskazał, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością zmaterializowania się jej. Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, iż uprawdopodobnienie nie daje pewności, a jedynie wiarygodność wystąpienia przesłanki niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji.

Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Celnego w R. słusznie doszedł do przekonania, że zachodzi duże prawdopodobieństwo (graniczące wręcz z pewnością), że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane i zasadnie uznał, że spełniona została przesłanka do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wynikająca z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej.

Przypomniał, iż kwota zaległości podatkowej w podatku akcyzowym wynikająca z decyzji określającej z [...] r. znak sprawy: [...] wynosi 592.925 zł.

Stwierdził, iż mając na uwadze stwierdzony stan faktyczny sprawy, tj.: znaczną wysokość zaległości podatkowych – 592.925 zł oraz odsetek za zwłokę, brak majątku spółki; prowadzone postępowanie egzekucyjne w zakresie zaległości VAT, PIT i CIT, w toku którego nie ściągnięto żadnych środków pieniężnych, jak również to, że w związku z decyzjami z dnia 4.11.2015r. znak sprawy: [...] w sprawie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych i zabezpieczeniu ich na majątku firmy w dniu 20.01.2016r. zostały wydane zarządzenia zabezpieczenia nr: [...] , które przesłano do realizacji do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. , który to organ przekazał je zgodnie z właściwością do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. i do 5.05.2016r. nie wpłynęły żadne informacje odnośnie zabezpieczonych kwot i sytuacji finansowej spółki - zachodzi uzasadniona obawa, granicząca wręcz z pewnością, iż zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym nie zostanie wykonane.

Wykazane w niniejszym postępowaniu przesłanki określone w art. 239b §1 pkt 1 i 2 oraz art. 239b §2 Ordynacji podatkowej są więc wystarczające do nadania rygoru decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r., gdyż w ocenie organu odwoławczego zarzut nie uprawdopodobnienia, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] r. nie zostanie wykonana nie jest zasadny.

Za niezasadne także organ uznał zarzuty naruszenia art. 121 §1, art. 122, art. 125 §1, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

W opinii organu odwoławczego również zarzut naruszenia art. 239b §1 o.p. poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie pomimo tego, iż decyzja z 31 maja 2016 r. od dnia 20 czerwca 2016 r. podlegała zaskarżeniu w instancyjnym toku postępowania jest niezasadny, bowiem właśnie decyzji nieostatecznej (jak już wskazano decyzje, od których służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są nieostateczne) może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

W skardze na postanowienie to strona postawiła organowi II instancji naruszenie:

1) art. 239 oraz art. 239b O.p., poprzez zupełny brak uprawdopodobnienia przesłanki, iż zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane ani też nie wykazania trwałego nieuiszczania należności publicznoprawnych,

2) art. 120 i art. 122 O.p. poprzez niedziałanie na podstawie przepisów prawa i niepodejmowanie działań w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności niewskazanie metodologii oraz przyjętych do wyliczeń wskaźników i danych,

3) art. 121 O.p. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób rażąco naruszający zasadę zaufania obywateli do państwa,

4) art. 122 O.p. polegające na niepodjęciu żadnych niezbędnych działań i postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia przesłanek uzasadniających nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności,

5) art. 187 O.p. polegające na przyjęciu przez organ podatkowy w prowadzeniu postępowaniu biernej postawy, ograniczającej się jedynie do błędnego i niezasadnego przyjęcia, iż w sprawie zachodzą przesłanki umożliwiające nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy organ powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

6) art. 188 w związku z art. 123 oraz art. 180 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego lub choćby wyjaśniającego, mającego istotne i kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

7) art. 191 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych czynności, w celu ustalenia prawdziwego i rzeczywistego stanu faktycznego, a tym samym dokonanie przez organ podatkowy dowolnych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie w niekompletnym materiale dowodowym,

8) art. 210 § 4 O.p., poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonego rozstrzygnięcia;

9) art. 229 i art. 180 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, a tym samym pominięcie dowodów zgłoszonych przez Skarżącą w trakcie dotychczasowego postępowania;

10) art. 247 § 1 pkt 2 i 3 O. p. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji niedoręczonej.

Jednocześnie Skarżąca podniosła zarzut naruszenia zasady praworządności, prawdy obiektywnej oraz zaufania obywateli do państwa poprzez rozpatrzenie w sposób niewystarczający i ogólnikowy materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania "decyzji sprzecznych z prawem i podstawowymi i naczelnymi zasadami prawa podatkowego". Strona za wątpliwe uznaje, czy organy podatkowe badały jej kondycję finansową, tym samym nie uprawdopodobniły przesłanek, o których mowa w art. 239b O.p. Według Skarżącej z uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia nie wynika czym podyktowane były obawy niewykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji nieostatecznej i jakie działania podjęto żeby okoliczności te sprawdzić i wyjaśnić. W ocenie skarżącej przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy warto też mieć na względzie zarzuty podnoszone w odwołaniu do samej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...]

Mając powyższe na uwadze wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji;

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.a.)

W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżone postanowienie, Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Organy podatkowe w sprawie działały na podstawie przepisów prawa (art. 239b o.p.)podejmując w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie naruszyły przy tym norm art. 180, 187, 188, 191 o.p.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organ podatkowy II instancji zasadnie zaakceptował rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z 31 maja 2016 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za luty 2015 r. w wysokości 592.925 zł. Zatem przedmiotem kontroli sądowej jest ocena zasadności ustalenia przez organy podatkowe istnienia przesłanek warunkujących nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 239b O.p.

Przechodząc do oceny stanowiska organu odwoławczego w zakresie zaistnienia przesłanek uzasadniających nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z [...] r. w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania i zaległości w podatku akcyzowym za luty 2015 r. wskazać należy, iż zgodnie z art. 239a O.p. co do zasady decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Stosownie natomiast do treści art. 239b § 1 O.p. rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany, gdy:

(1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych;

(2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia;

(3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości;

(4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż trzy miesiące.

Na podstawie § 2 tego artykułu, przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Z powyższego wynika zatem, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzależnione od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, po pierwsze musi zaistnieć jedna z sytuacji określonych w art. 239b § 1 o.p. oraz po drugie, organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Jak podkreśla się w orzecznictwie uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II FSK 578/11, wyrok NSA z dnia 18 marca 2016 r. sygn. akt I FSK 1160/120, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie na przesłance z art. 239b § 1 pkt 1 i 2 O.p., tj. w związku z faktem posiadania informacji, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, nieposiadania przez stronę majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Zdaniem Sądu stanowisko organu przyjęte w sprawie jest prawidłowe.

Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych niż podatek akcyzowy za luty 2015r. Z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. wynika, że wobec "A" Sp. z o.o., dla którego to podmiotu od 1 stycznia 2016r. właściwym jest [...] Urząd Skarbowy w S. , toczyło się postępowanie egzekucyjne dot. zaległości Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z tytułu: podatku od towarów i usług, przy czym za luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec 2015 r., na poczet zaległości wyegzekwowano środki, co zaś do maja, sierpnia, września, października 2015 r. nie uzyskano żadnych środków; na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z tytułu: podatku od towarów i usług za luty i marzec 2015 r. oraz kwiecień 2014 r. nie uzyskano żadnych środków; z tytułu podatku dochodowego za pracowników podatek za okres od lutego do maja 2014 r. nie uzyskano żadnych środków a za zaległości za czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2014 r. nie wyegzekwowano środków, na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z tytułu: składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne; FP i FGSP.

Także z oświadczenia ORD-HZ strony z 8 listopada 2016 r. nie wynika by strona posiadała majątek mogący być przedmiotem hipoteki lub zastawu przymusowego. Składając bowiem to oświadczenie nie wskazała w nim informacji o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej; rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ uprawdopodobnił także, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji z [...] r. w podatku akcyzowym za luty 2015 r. nie zostanie wykonane. Wskazuje na to ograniczenie rozmiaru tego zobowiązania 592.925 zł, zaległości w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za zwłokę za inne okresy rozliczeniowe, nieskuteczność postępowań egzekucyjnych prowadzonych z zakresu innych w/w należności wobec strony jak i brak majątku o wartości równej wysokości zobowiązania, na którym można by ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy. Zatem skoro organ nie ujawnił wystarczającego majątku na zaspokojenie należności podatkowych, strona także go nie wskazała istnieje duże prawdopodobieństwo, iż nie ureguluje zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2015 r. określonego decyzją z [...] r. A zatem wbrew twierdzeniu skarżącej strony, zachodziły podstawy do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie spornego postanowienia odpowiada normie art. 210 o.p., gdyż zawiera prawidłowo sporządzone uzasadnienie faktyczne i prawne.

Organ nie naruszył też innych przepisów wskazanych w skardze, tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, albowiem prawidłowo ustalił stan faktyczny na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie, prawidłowo go ocenił stosując zasadę swobodnej oceny dowodów z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia. To, że organ wywiódł odmienne od strony skarżącej wnioski oceniając, że w sprawie zachodzą przesłanki skutkujące koniecznością nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, nie wskazuje na wadliwość działania organu.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.