Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 351/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 230 § 1, art. 220 § 1-3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1071/22, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2022 r., nr SKO.Pod/4140/500/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1071/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 10 czerwca 2022 r., nr SKO.Pod/4140/500/2022, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r., jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do uiszczenia należnego wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni liczonym od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia. Korespondencja sądowa w zakresie powinności uiszczenia wpisu została doręczona stronie 29 listopada 2022 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że pomimo skutecznego wezwania skarżącego do uzupełnienia braków fiskalnych skargi nie uzupełniono braków w zakreślonym terminie. W ocenie Sądu, skoro strona była zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego i czynności tej nie dokonała, należało zastosować sankcję odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia.

Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, pismem z 8 marca 2023 r. skarżący złożył zażalenie, w treści którego wniósł o jego zmianę i przyjęcie skargi do rozpoznania. W uzasadnieniu strona wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i podniosła, że uchybienie terminu nie było przezeń intencjonalne. W korespondencji zawierającej odpis zarządzenia wraz z wezwaniem było wiele pism i strona nie zauważyła konieczności uiszczenia opłaty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, podlegało oddaleniu.

Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia.

Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżący wystąpił ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez wymaganej opłaty, zasadnie został wezwany do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do uregulowania zaległego wpisu została skarżącemu doręczona. Brakująca opłata nie została uzupełniona przez stronę w zakreślonym terminie, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie strona dla usprawiedliwienia nieuiszczenia wpisu od skargi w terminie powołała się na okoliczność otrzymania w jednej korespondencji kilku pism, w tym przywołanego wezwania, co dla strony było mylące i doprowadziło do przeoczenia jednego pisma. W świetle tak zarysowanej argumentacji skarżącego należy zauważyć, że w sprawie zainicjowanej zażaleniem na postanowienie Sadu pierwszej instancji w zakresie odrzucenia skargi przedmiotem analizy jest wyłącznie ocena legalności rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 stycznia 2023 r. i taki jest zakres kognicji tutejszego Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie jednocześnie nie przesądza, czy w toku doręczania korespondencji sądowej skarżący dopuścił się zawinionego działania polegającego na nieterminowym uiszczeniu wpisu sądowego oraz jakie były rzeczywiste przyczyny takiego stanu rzeczy. Powyższe nie oznacza jednak, że skarżący winien docelowo ponosić negatywne konsekwencje okoliczności będących poza jego władztwem, o ile okoliczności takie w ramach odpowiedniej inicjatywy procesowej poprze stosownymi twierdzeniami. Powyższe kwestie, istotne z punktu widzenia hipotezy art. 87 § 2 p.p.s.a., będą mogły stanowić przedmiot oceny w cechującym się złagodzonym reżimem dowodzenia postępowaniu wywołanym wnioskiem strony o przywrócenie uchybionego terminu, złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w ramach odrębnego postępowania przed tym Sądem, po spełnieniu wszystkich warunków formalnych takiego pisma, tj. wskazania przesłanek warunkujących możność skorzystania ze wspomnianej instytucji i jednoczesnego dokonania spóźnionej czynności (w rozpoznawanej sprawie uiszczenia wpisu).

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.