Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 798/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężne za rok 2017 oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], w której ustalono Ł. W. (dalej również jako Skarżąca) łączne zobowiązanie pieniężne za 2017 r.

Do opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął zadeklarowane przez Skarżącą w 2016 r. powierzchnie użytków rolnych, budynków związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odwołaniu od decyzji Wójta, Skarżąca kwestionowała, że w decyzji nie zastosowano odpisów amortyzacyjnych dotyczących budowli zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U.

z 2016 r. poz. 716 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.l.").

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Kolegium za bezzasadny uznało zarzut błędnego obliczenia podstawy opodatkowania budowli. Organ wskazał, że obiektem budowlanym zakwalifikowanym jako budowla jest w niniejszej sprawie stacja paliw. Wartość "amortyzacyjną" tego obiektu stanowi suma wartości części składowych, tj. wiaty i zbiorników/dystrybutorów paliw. Z wypisu z ewidencji środków trwałych wynika, że wartość stanowiąca podstawę dokonywania opisów amortyzacyjnych tychże elementów wynosi tyle, ile Skarżąca wskazała w deklaracji

i są one amortyzowane przez Skarżącą.

Zdaniem organu, mając na uwadze treść art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ani organ, ani podatnik nie mają prawa, od wartości określonej w myśl tego przepisu odejmować dotychczas dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Podstawą opodatkowania w przypadku budowli jest wartość początkowa, czyli cena nabycia lub koszt wytworzenia. Odpisy amortyzacyjne stanowią koszt w podatku dochodowym, nie mają jednak żadnego wpływu na podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca i złożyła skargę do tut. Sądu. Powodem zaskarżenia decyzji Kolegium jest niezastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem Skarżącej w oparciu o powyższy przepis organ powinien uwzględnić odpisy amortyzacyjne za 2015 i 2016 r., nie zaś przyjmować wartość budowli na dzień 1 stycznia 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie dotyczy obliczenia podstawy opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w postaci stacji paliw. Skarżąca uważa, że ustalając podstawę opodatkowania tego przedmiotu w podatku od nieruchomości za 2017 r. organ powinien uwzględnić odpisy amortyzacyjne dokonywane przez nią w 2015 i 2016 r. Stanowisko to nie znajduje jednak oparcia

w obowiązujących przepisach prawa.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość

z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Stosownie do art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Z powyższego wynika, że ustawodawca podatkowy powiązał co do zasady podstawę opodatkowania budowli z wartością przyjmowaną jako podstawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Wartość rynkowa budowli, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego, stanowi zaś podstawę opodatkowania wówczas, gdy podatnik nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych.

Z akt sprawy wynika, że budowla – stacja paliw, ujęta została przez Skarżącą w ewidencji środków trwałych i obie części składające się nią, tj. wiata oraz zbiorniki/dystrybutory, są przez podatniczkę amortyzowane. Dlatego też podstawa opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna zostać ustalona

z uwzględnieniem postanowień art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W przypadku osób fizycznych ustalenie wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji regulowane jest ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne

i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych zostały uregulowane w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 22g ust. 1 tej ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się m.in. w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia (pkt 1); w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia (pkt 2). W przepisach art. 22h zostały natomiast określone podstawowe zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych (podstawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych, moment rozpoczęcia i zakończenia ich dokonywania oraz częstotliwość ich dokonywania). Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środka trwałego.

Z treści przywołanych przepisów prawa wynika, że w podatku

od nieruchomości, podstawę opodatkowania budowli lub ich części związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość początkowa ustalona

na potrzeby amortyzacji, którą w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od fizycznych jest przykładowo cena ich nabycia lub koszt wytworzenia.

Zasadnicze znaczenie, jako dowód w sprawie ustalenia wartości budowli,

ma ewidencja środków trwałych. Jeżeli podatnik przedstawia organowi takową ewidencję, która jest czytelna, nie ma podstaw ku temu, aby do ustalenia podstawy opodatkowania budowli sięgać do innych dowodów.

Z ewidencja środków trwałych Skarżącej wynika, że wartość początkowa wiaty oraz zbiorników/dystrybutorów wynosi łącznie 318.228,13 zł. Taką też wartość Skarżąca uwzględniła w złożonej [...] kwietnia 2016 r. informacji w sprawie podatku

od nieruchomości, rolnego i leśnego, wskazując ją w podstawie opodatkowania budowli, według wartości określonej w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Wobec powyższego organy trafnie przyjęły do podstawy opodatkowania budowli wartość początkową tego środka trwałego, tj. kwotę 318.228,13 zł. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie pozwala organowi na uwzględnienie dotychczas dokonywanych przez podatnika odpisów amortyzacyjnych. Słusznie organ zauważył, że odpisy amortyzacyjne stanowią koszt w podatku dochodowym i wpływają wysokość dochodu do opodatkowania, natomiast nie mają wpływu na podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości.

Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem Sąd na podstawie

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.