Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 806/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Oddalono wniosek o zasądzenie kosztów
Powołane przepisy: journal: M.P. 2018 poz 1007 § 12 ust. 1
law: Uchwała Nr 140 Rady Ministrów  z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i  w domu" na lata 2019-2023
article: art. 141 § 4, art. 153, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 259/20 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 26 lutego 2020 r., nr WOP.7721.221.2014.KK w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestniczki postępowania I. P. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 259/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (zwanego dalej: WINB) z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]. Poddana kontroli Sądu I instancji decyzją WINB uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (zwanego dalej: PINB) z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] i nakazał J.M. wykonanie robót budowlanych polegających na: rozbiórce okapu w elewacji zachodniej budynku na działce nr [...] (pkt 1), wykonaniu w miejscu ww. okapu (po jego rozbiórce) ogniomuru w ścianie usytuowanej bezpośrednio z sąsiednią działką nr [...] oraz montażu rynny z rurą spustową odprowadzającą wody opadowe na teren własnej działki (pkt 2), zamurowaniu 21 otworów okiennych oraz przeszklonej ściany (witryny) w poziomie I piętra w elewacji zachodniej budynku - w terminie do dnia 30 września 2020 r.

W skardze kasacyjnej J.M. zaskarżył ww. w całości w zarzucając mu naruszenie:

1) art. 153 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie polegające na uznaniu, iż w niniejszej sprawie Sąd jest związany oceną prawną wydaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 18 marca 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: II SA/Gd 715/15 o prawidłowości procedowania w trybie naprawczym, potwierdzoną przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r.;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo wykazania przez skarżącego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym nierozpoznanie istoty odwołania, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji organu II instancji w sytuacji, gdy prawidłowa byłaby zmiana zaskarżonej decyzji polegająca na uchyleniu decyzji organu I i II instancji i umorzeniu postępowania, względnie uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie polegające na pozostawieniu w obrocie prawnym decyzji, której pozostawanie w tym obrocie jest sprzeczne przede wszystkim z zasadą praworządności i legalności stanowiącymi normatywne wytyczne dla organów administracji publicznej;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszystkich kroków niezbędnych do dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym w szczególności nie wyjaśnienia, w jaki sposób zdaniem organu "ściana z otworami na granicy działki nie zapewnia ograniczenia rozprzestrzenienia się pożaru", co zdaniem organu uzasadnia nakazanie dokonania rozbiórki jak w decyzji, czy nie wskazania dokonania szczegółowych pomiarów rzekomego przekroczenia przez okap granicy działki;

5) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na:

- nienależytym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z uwagi na niewyjaśnienie, na jakiej podstawie organ doszedł do przekonania, iż ściana z otworami na granicy działki nie zapewnia ograniczenia rozprzestrzenienia się pożaru;

- nienależytym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z uwagi na niewyjaśnienie, dlaczego i czy wykonanie robót objętych decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. jest jedynym możliwym sposobem osiągnięcia przez organ celu niniejszego postępowania oraz na nie wyjaśnieniu, czy wydając rzeczone rozstrzygnięcie wzięto pod uwagę charakter działalności prowadzonej przez skarżącego w rzeczonej nieruchomości;

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej w wyniku braku uchylenia przez Sąd decyzji organów obu instancji;

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na braku uchylenia przez Sąd decyzji sprzecznych ze słusznym interesem społecznym oraz słusznym interesem obywateli;

8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym oraz pominięcie wszelkich niezbędnych czynności potrzebnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a oparcie się jedynie na błędnych ustaleniach organu I i II instancji;

9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 16 k.p.a. polegające na braku przestrzegania zasady związania ostateczną decyzją administracyjną (w tym wypadku decyzją o pozwoleniu na użytkowanie);

10) art. 145 § 1 pkt l lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z uwagi na nie wyjaśnienie, czy roboty, które organ nakazał wykonać, biorąc pod uwagę podnoszone w toku procesu przez skarżącego prowadzenie w rzeczonej nieruchomości działalności gospodarczej (lodziarni, w której również skarżący wytwarza lody i wyroby cukiernicze, a na piętrze żona skarżącego prowadzi kawiarnie), a obie te działalności wymagają okien i światła dla prawidłowego ich funkcjonowania, są jedynymi robotami możliwymi/dopuszczalnymi, a tym samym organ nie wziął pod uwagę, czy istnieje możliwość nakazania wykonania skarżącemu mniej uciążliwych robót, które umożliwiłyby organowi osiągnięcie celu niniejszego postępowania.

11) art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.; zwanej dalej: p.b.) polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy było brak podstaw do jego zastosowania;

12) § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu poprzez przyjęcie, że usytuowanie okapu narusza ww. przepisy;

13) § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której brak było podstaw do jego zastosowania;

14) § 232 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu poprzez przyjęcie, że ściana z otworami na granicy działki nie może być elementem oddzielenia przeciwpożarowego.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. uznając, iż jest związany oceną prawna zawartą w wyroku z dnia 18 marca 2015 r., II SA/Gd 715/15. Tymczasem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w treści uzasadnienia wyroku z dnia 28 lutego 2017 r., II OSK 1634/15 "Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest rozbieżne, co do wpływu występowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na ewentualne prowadzenie postępowania naprawczego, przewidziane w art. 50-51 p.b., po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt: II OSK 1009/11 wskazał, że część orzeczeń opowiada się za poglądem, że w takiej sytuacji, kiedy prace budowlane zostały zrealizowane w toku prac nad całym budynkiem, a następnie wydano pozwolenie na użytkowanie dla całego obiektu, to nie ma prawnych możliwości prowadzenia postępowania naprawczego o jakim mowa w art. 50-51 p.b. bowiem decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego. W sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie pozostaje w obrocie prawnym, ocena prawna wyrażona w tej decyzji jest wiążąca, a jej podważenie możliwe byłoby dopiero po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wydanej zgodnie z art. 55 p.b.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo wykazania przez skarżącego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym nierozpoznanie istoty odwołania, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji organu II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 k.p.a., w poprzez niewyjaśnienie, w jaki sposób "ściana z otworami na granicy działki nie zapewnia ograniczenia rozprzestrzenienia się pożaru", co zdaniem organu uzasadnia nakazanie dokonania rozbiórki oraz niewskazanie dokonania szczegółowych pomiarów rzekomego przekroczenia przez okap granicy działki.

Nie sposób uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, na jakiej podstawie organ doszedł do przekonania, iż ściana z otworami na granicy działki nie zapewnia ograniczenia rozprzestrzenienia się pożaru, gdy w treści uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołał jedynie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem pełne uzasadnienie, na jakiej podstawie organ doszedł do przekonania, iż ściana z otworami na granicy działki nie zapewnia ograniczenia rozprzestrzenienia się pożaru wymagałoby odniesienia się do konkretnych parametrów znajdującej się na granicy działki ściany z otworami w porównaniu do warunków technicznych, jakie taka ściana winna spełniać. Sąd nie wyjaśnił także, czy wykonanie robót objętych decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. jest jedynym możliwym sposobem osiągnięcia przez organ celu niniejszego postępowania oraz na nie wyjaśnił, czy wydając rzeczone rozstrzygnięcie wzięto pod uwagę charakter działalności prowadzonej przez skarżącego w rzeczonej nieruchomości. Na parterze w tym budynku skarżący aktualnie prowadzi lodziarnię (w której również wytwarza lody i wyroby cukiernicze), a na piętrze żona skarżącego prowadzi kawiarnie. Obie te działalności wymagają okien i światła dla prawidłowego ich funkcjonowania.

Skoro pozwolenie na budowę skarżący uzyskał dnia [...] lipca 1995 r., a pozwolenie na użytkowanie dnia [...] lipca 1999 r., to kompletnie niezrozumiałe jest dokonywanie oceny obiektu budowlanego w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2020 r., a zatem w oparciu o przepisy, które w momencie realizacji robót objętych pozwoleniem na budowę nie obowiązywały.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną I.P. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., bowiem ocena prawna dokonana w wydanych już w sprawie wyrokach, rzutowała na możliwość prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania w trybie art. 50-51 p.b. W przedmiotowej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 715/14 oddalił skargę na kasatoryjną decyzję WINB. Skarga kasacyjna od tego rozstrzygnięcia została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1634/15. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. stwierdził, że do jego naruszenia doszło w wyniku uznania przez Sąd I instancji, iż jest on związany wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r., nie wskazując jednocześnie okoliczności jakie uzasadniałby stanowisko o możliwości odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Norma zawarta w art. 153 p.p.s.a. ma charakter doniosły i bezwzględnie obowiązujący. Oznacza bowiem, że ani organy administracji publicznej, ani sądy orzekające ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniach sądu, gdyż są nimi związane. Jego zasięgiem oddziaływania objęte zostają również wszystkie przyszłe – ewentualne – postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej.

Użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" odnosi się do wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" – stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej – dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, uw. 2, 4 i 9 do art. 153).

Autor skargi kasacyjnej, poprzez wyrwany z kontekstu fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2017 r. stara się wykazać, iż w sprawie nie było możliwości prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 p.b. Dlatego podkreślić należy, że wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, iż w orzecznictwie prezentowane są rozbieżne poglądy, co do wpływu występowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na ewentualne prowadzenie postępowania naprawczego, przewidzianego w art. 50-51 p.b., jednak w dalszej części uzasadnienia stwierdził, iż podziela pogląd, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie stanowi negatywnej przesłanki do prowadzenia postępowania naprawczego. Uznał, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie jest decyzją służącą uregulowaniu stanu prawnego obiektu budowlanego na podstawie wyeliminowanego z obrotu prawnego pozwolenia na budowę. Dalej wskazał, że jeżeli natomiast pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, decyzja o pozwoleniu na użytkowanie potwierdzać będzie jedynie zgodność wykonanego obiektu budowlanego z decyzją, której nie ma. Gdy nie ma decyzji o pozwoleniu na budowę, organ nadzoru nie może ocenić zgodności wykonania tego obiektu z zatwierdzonym projektem budowlanym i musi dokonać jego oceny wprost z przepisami prawa (...). Nie może być bowiem tak, aby w przypadku udzielenia pozwolenia na użytkowanie, które jest jedynie potwierdzeniem że obiekt budowlany zrealizowany został zgodnie z zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projektem budowlanym, w sytuacji gdy doszło ewidentnie do rażącego naruszenia prawa, skutkującym stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę łącznie z wyeliminowaniem zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego pozbawiony był jakiejkolwiek ingerencji. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyroku stwierdził, że prawidłowo uznał Sąd I instancji, iż w niniejszej sprawie nie ma przeszkód, aby postępowanie toczyło się na podstawie art. 51 p.b.

Stąd też zasadnie Sąd I instancji w niniejszej sprawie przyjął, iż jest związany przywołanym powyżej stanowiskiem, iż mimo uzyskania przez skarżącego kasacyjnie pozwolenia na użytkowanie spornej inwestycji, nie ma przeszkód by prowadzić postępowanie w trybie art. 50-51 p.b., a zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. uznać należy za niezasadny. Z uwagi na związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1634/15 Naczelny Sąd Administracyjny jako niezasadne ocenił także wszystkie te zarzuty skargi kasacyjnej, które dążą do podważenia możliwości prowadzenia postępowania w omawianym trybie.

Sąd I instancji nie dopuścił się też naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Wynika z niego, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Tego typu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się. Podnoszone przez skarżącego kasacyjnie okoliczności nie dowodzą naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ale stanowią polemikę ze stanowiskiem prezentowanym w zaskarżonym wyroku. Wyrok został formalnie prawidłowo uzasadniony, a skarżący kasacyjnie po prostu nie zgadza się z prezentowanym tam stanowiskiem Sądu I instancji. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można jednak kwestionować trafności merytorycznej wyroku (por. wyrok NSA z 9 lipca 2020 r., I OSK 910/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W końcu niezasadne okazały się też te z zarzutów skargi kasacyjnej, w ramach których skarżący stara się zakwestionować sposób nałożenia na niego obowiązków w decyzji PINB.

Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skoro podstawę do prowadzenia postępowania w trybie art. 50-51 p.b. stanowiła okoliczność wcześniejszego stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie której ten obiekt budowlany został wybudowany, to w postępowaniu naprawczym należy przede wszystkim ocenić to, jak ta wadliwość wpływa na możliwość uznania wybudowanego na podstawie tego pozwolenia na budowę obiektu budowlanego za zgodny z prawem. Powodem stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, było rażące naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania pozwolenia na budowę (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.; zwanego dalej: r.w.t.) w zakresie możliwości sytuowania budynków w granicy z sąsiednią działką budowlaną w zakresie, w jakim dopuszczały one usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy takiej działki. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że podstawowym zadaniem organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie było ustalenie zgodności z prawem usytuowania przedmiotowego budynku w stosunku do granicy działki nr [...]. Zasadnie przy tym Sąd I instancji uznał, że punktem wyjścia dla oceny możliwości doprowadzenia inwestycji z prawem powinny być przepisy obowiązujące w dniu wydawania decyzji na podstawie art. 51 p.b. Z istoty postępowania naprawczego wynika bowiem, że zmierza ono do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie orzekania, nie zaś w dacie wykonania robót budowlanych.

Dokonując oceny w tym zakresie organy nadzoru budowanego, a także Sad I instancji, nie dopuściły się naruszenia § 12 ust. 1 r.w.t. Przepis ten przewiduje, że zasadą jest, iż budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.

§ 12 § 2 r.w.t. stanowiący jeden z wyjątków od ww. zasady przewiduje, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Obowiązujący dla przedmiotowej nieruchomości miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zabudowę na granicy działek budowlanych, zatem nałożony obowiązek zamurowania otworów okiennych oraz przeszklonej witryny służy przywróceniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Kwestia prowadzonej w lokalach znajdujących się w tej części budynku działalności gospodarczej nie miała znaczenia dla treści nałożonego obowiązku.

Prawidłowe było też stanowisko Sądu I instancji, iż skoro okap dachu budynku skarżącego kasacyjnie wykracza poza granicę działki inwestycyjnej, ingerując w teren działki nr [...] to narusza § 12 ust. 6 pkt 1 r.w.t., co wymagało rozbiórki okapu wykraczającego poza granicę działki skarżącego.

W końcu w sprawie nie doszło do naruszenia § 232 r.w.t. § 272 ust. 3 r.w.t. przewiduje, że budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Zatem jedyną możliwością utrzymania dotychczasowego sposobu zabudowy i zagospodarowania działki nr 112/3 jest doprowadzenie do sytuacji, w której ściana zachodnia budynku skarżącego usytuowana przy granicy z działką nr [...] nie będzie miała okien i drzwi i będzie spełniała wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 r.w.t.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku I.P. o zwrot kosztów postępowania, bowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika, który nie był stroną skarżącą przed wojewódzkim sądem administracyjnym.