Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 521/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 276/20 o odrzuceniu skargi A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do zwrotu dokumentu prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 16 marca 2020 r. odrzucił skargę A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do zwrotu dokumentu prawa jazdy. W motywach orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 października 2019 r. wraz z prawidłowym pouczeniem. Termin na złożenie skargi upływał z dniem 14 listopada 2019 r. Skarżący złożył skargę w dniu 27 stycznia 2020 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. Z tego względu Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, który orzeczeniu Sądu I instancji zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podniósł, że pismem z 21 października 2019. r. skarżący wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji SKO w C. i wniósł o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu. WSA w Gliwicach ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu do reprezentowania w postępowaniu ze skargi. Pełnomocnik, pismem z dnia 27 stycznia 2020 r. uzupełniła wywiedzioną osobiście przez skarżącego skargę, stawiając zarzuty i wnioski skargi i składając de facto skargę od nowa. WSA błędnie jednak uznał, ze w sprawie nie została dotychczas złożona żadna skarga i uznał, że pismo pełnomocnika z urzędu jest pierwszą skargą w sprawie i jako taka jest wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zdaniem pełnomocnika, ponieważ skarżący nie jest profesjonalistą, nie można jego pisma oceniać tylko przez pryzmat jego tytułu. Natomiast jego treść winna być rozważona przede wszystkim w zgodzie z daleko idącym interesem skarżącego i nawet, jeśli pismo nie zostało zatytułowane jako skarga, to biorąc pod uwagę wolę skarżącego, do jej złożenia i zaskarżenia krzywdzącego go orzeczenia SKO, co wyraził wprost w treści pisma, i spełnienie przez niego pozostałych wymagań formalnych skargi, należy uznać, że pismo to stanowi skargę i zostało złożone we właściwym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skarga A. R. została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2019 r. (zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi) została doręczona stronie w dniu 15 października 2019 r. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 14 listopada 2019 r. (z uwagi na treść art. 83 § 2 P.p.s.a.). Złożenie skargi w dniu 27 stycznia 2020 r. nastąpiło zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.

Odnosząc się do argumentów powoływanych w zażaleniu wskazać należy, że pisma A. R. z dnia 21 października 2019 r. nie można było potraktować jako skargi na decyzję z dnia [...] października 2019 r. Zostało ono bowiem skierowane bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a jego charakter świadczy, że stanowiło wniosek o przyznanie prawa pomocy. Treść ww. pisma nie pozostawia wątpliwości, że skarżący oczekiwał zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. A. R. wskazywał w nim na swoją trudną sytuację ekonomiczną, a także zwracał uwagę na problemy zdrowotne, które to okoliczności uzasadniały, w jego ocenie, przyznanie prawa pomocy. Nie było zatem podstaw, aby Sąd I instancji potraktował ww. pismo odmiennie niż oczekiwała tego sama strona.

Podkreślenia wymaga, że złożenie (przed wniesieniem skargi) wniosku o przyznanie prawa pomocy i ewentualne wyznaczenie pełnomocnika z urzędu pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi, zaś zaskarżenie rozstrzygnięcia organu administracji po upływie trzydziestodniowego terminu jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy przywrócono termin do dokonania tej czynności procesowej. Jednakże aby Sąd mógł przywrócić termin do wniesienia skargi oraz nadać skardze dalszy bieg niezbędne jest wystąpienie przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika ze stosownym wnioskiem wraz jednoczesnym uprawdopodobnieniem okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.