Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 878/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. sprawy ze skargi M. K. i M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]/2012 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/WA 878/12

UZASADNIENIE

Starosta Powiatu [...] decyzją nr [...]/11 z dnia [...] stycznia 2011 r.

zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i K. K. pozwolenia

na rozbudowę budynku usługowo-mieszkalnego na działce nr [...] położonej w

[...] przy ul. [...].

Po rozpatrzeniu odwołania M. i M. K., Wojewoda

[...] decyzją nr [...]/2011 z dnia [...] marca 2011 r. uchylił ww. decyzję w całości

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż wbrew ustaleniom

organu pierwszej instancji projektowana rozbudowa budynku usługowo-

mieszkalnego jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania

przestrzennego Miasta [...] uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w [...]

nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. i ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym

województwa [...] z 2001 r. nr [...] poz. [...].

Z zapisów ww. planu wynika, iż przedmiotowa działka nr [...] położona jest w

obszarach stref funkcjonalnych M-U2 i MU-3, gdzie ustala się realizację zabudowy

wytwarzającej pierzeje z możliwością realizacji zabudowy zajmującej całą szerokość

działki przy ul. [...], na odcinku od rzeki [...] do ul. [...] - po

obydwu stronach.

Z projektu zagospodarowania działki nr [...] wynika, że rozbudowę budynku

usługowo mieszkalnego zaprojektowano od strony ul. [...], a nie od

strony ul [...]. Od strony ul [...] zostały zaprojektowane miejsca

postojowe.

Projektowana rozbudowa nie tworzy pierzei, gdyż na działkach sąsiednich nie

istnieją budynki z usytuowaniem w granicy nieruchomości Inwestora.

Zgodnie z § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.

z 2004 r. nr 109 poz. 1156) w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie

budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z

sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określono w ust. 1 pkt 2,

lecz nie mniej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

Natomiast przedmiotowa działka na której ma być realizowany obiekt ma szerokość

17.28 m. Projekt zagospodarowania winien być opracowany zgodnie z § 8

Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy

projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120 poz. 1133).

Ponadto ekspertyza techniczna została opracowana bardzo lakonicznie, jak

również brak charakterystyki energetycznej budynku.

Zdaniem organu odwoławczego zarzuty skarżących są słuszne, gdyż

przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki oraz projekt

budowlany są niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa w tym z ustaleniami

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w ramach swoich uprawnień kontrolnych

ocenia materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie

wydania decyzji przez organ pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego decyzja Starosty [...] Nr [...]/11 z

dnia [...] stycznia 2011 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia

na rozbudowę budynku usługowo - mieszkalnego została podjęta z naruszeniem

przepisów prawa i sprawa powinna być rozpatrzona ponownie przez organ pierwszej

instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25

października 2012 r. w sprawie sygn. akt VII SA/WA-1137/11 po rozpatrzeniu skargi

K. i B. K. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] nr [...]/2011 z dnia [...] marca 2011 r. wskazując, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy winien ponownie rozpatrzyć sprawę i rozstrzygnąć ją co do istoty.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania M. i M. K.,

Wojewoda [...] decyzją nr [...]/2012 z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy

decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] styczna 2011 r. zatwierdzającą

projekt budowlany i udzielającą B. i K. K. pozwolenia na

rozbudowę.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, co następuje:

Inwestor występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę dołączył

dokumenty:

- fragment wypisu i wyrysu z tekstu miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego miasta Garwolin uchwalonego uchwalą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym woj. [...] z 2001 r. nr [...] poz. [...] dotyczący działki nr

ewid. gr [...]położonej w [...];

- projekt architektoniczno budowlany posiadający opinie, uzgodnienia,

pozwolenia sprawdzenia opracowany przez osoby posiadające uprawnienia

budowlane i będące członkami Izby Samorządu Zawodowego;

- informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

- projekt zagospodarowania działki;

- oświadczenie inwestora, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym

prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przepis art. 32 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z

2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późniejszymi zmianami) stanowi, że pozwolenie na

budowę może być wydane wyłącznie temu, kto spełnia dwa podstawowe kryteria, a

mianowicie:

- złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z

przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym

prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 cyt. wyżej ustawy Prawo budowlane przed

wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu

projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

- zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także

wymaganiami ochrony środowiska,

- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym

techniczno - budowlanymi;

- kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii,

uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i

ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia,

o którym mowa w art. 12 ust. 7;

- wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w

art. 20 ust. 2 także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą

wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym

mowa w art. 12 ust 7.

Wojewoda [...] dokonując ponownej analizy przedmiotowych akt

stwierdził, iż w przypadku przedmiotowej sprawy warunki wynikające z powyżej

przytoczonych przepisów zostały spełnione.

Projektowana rozbudowa budynku usługowo mieszkalnego jest zgodna z

miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]

uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia

[...] listopada 2001 ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym woj. [...] z 2001 r.

nr [...] poz. [...]. Z zapisów w/w planu wynika, iż przedmiotowa działka nr [...]

położona jest w obszarze stref funkcjonalnych M-U2 i M-U3, gdzie ustala się

realizację zabudowy wytwarzającej pierzeje z możliwością realizacji zabudowy

zajmującej całą szerokość działki, przy [...], na odcinku od rzeki [...] do ul. [...] po obu stronach.

W toku postępowania organ odwoławczy chcąc uzyskać najbardziej

autentyczną wykładnię planu wystąpił pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. do

Burmistrza Miasta [...] w sprawie interpretacji przez komisję urbanistyczno-

architektoniczną zapisu planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]

uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia

[...] listopada 2001 r. i ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym woj. [...] z

2001 r. nr [...] poz. [...] odnośnie zabudowy działki nr [...].

Mając na uwadze brak informacji organ ponownie przeanalizował zapisy planu

i uznał, iż z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie jest

konieczna opinia komisji w przedmiotowej sprawie. Z projektu zagospodarowania

terenu wynika, iż projektowana rozbudowa tworzy pierzeję, gdyż została

zlokalizowana na całej szerokości nieruchomości Inwestora zgodnie z zapisami

powołanego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podsumowując powyższe organ uznał, iż projektowana rozbudowa

przedmiotowego obiektu spełnia zapisy obowiązującego planu zagospodarowania

przestrzennego miasta [...].

Ponadto przedmiotowa rozbudowa jest zgodna z § 12 ust. 2 Rozporządzenia

Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2004 r. nr 109 poz. 1156), który stanowi, iż

sytuowanie budynku, o którym mowa w ust. 1 pkt. 2. dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu

miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na zarzuty dotyczące braku ekspertyzy technicznej oraz

charakterystyki energetycznej organ wyjaśnił, iż projekt budowlany posiada

opracowania w tym zakresie sporządzone przez projektantów posiadających

stosowne uprawnienia budowlane (i którzy złożyli oświadczenie, iż opracowane przez

nich projekty są zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy

technicznej).

Skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego

2012 r. jak i na poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] nr [...]/11 z dnia

[...] stycznia 2011 r. złożyli M. i M. K. wnosząc o ich uchylenie.

Skarżący zarzucili organom nieważność postępowania wynikającą z art. 156

§ 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz.U. nr 30 poz. 168).

Skarżący wskazali, że Starosta [...] decyzją [...]/11 z dnia [...] maja

2011 r. odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na rozbudowę.

Decyzja ta stała się ostateczna bowiem nie zostało od niej wniesione odwołanie.

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło

mieć istotny wpływ na przebieg sprawy tj. art. 40 § 2 kpa oraz 10 § 1 kpa, art. 8 kpa,

art. 9 kpa, art. 11 kpa, art. 15 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa, a ponadto 138 § 1

pkt 1 kpa.

Skarżący zarzucali także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ

na przebieg sprawy, a w szczególności błędną wykładnię miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i § 12, § 13, par. 60 oraz

§ 271-273 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w

sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie.

W podpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podnosząc jak w

zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga została oddalona ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją

decyzja prawa nie narusza.

Trafnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, że przepis art. 6

ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zmianami) zapewnia każdemu, kto ma tytuł prawny do

gruntu, prawo swobodnego jego zagospodarowania, które może być ograniczone

tylko przez ustawę i chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich.

Oznacza to, że zasadą jest prawo właściciela do korzystania z gruntu

będącego jego własnością i tym samym prawo swobodnego jego zagospodarowania,

zaś ograniczenia mogą wynikać z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego, który kształtuje wraz z innymi przepisami sposób wykonywania

prawa własności konkretnej nieruchomości.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że według art. 15 ust. 2 pkt 9 powołanej

ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego, niezależnie od przeznaczenia terenu, mogą być

ustalone szczególne warunki jego zagospodarowania oraz ograniczenia w jego

użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy wynikający z potrzeby ochrony środowiska

przyrodniczego i kulturowego, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody

oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych.

Ponadto trafnie organ odwoławczy podkreślił, iż z przepisu art. 14 ust. 8 wyżej

powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że plan

zagospodarowania jest aktem prawa miejscowego. W związku z powyższym

ustalenia tego planu mają charakter normatywny, a zatem są powszechnie

obowiązujące na terenie gminy. Wiążą zatem zarówno podmioty władzy, w tym

organy administracji publicznej, jak i podmioty pozostające poza strukturą władzy, to

jest jednostki i organizacje.

W tym stanie rzeczy bezwzględnie obowiązującym warunkiem uzyskania

pozwolenia na budowę jest zgodność zamierzonego przedsięwzięcia z ustaleniami

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na danym terenie.

W razie wątpliwości interpretacyjnych planu należy uwzględniać całokształt

okoliczności danej sprawy mając na uwadze, że celem planu jest kształtowanie

przestrzeni w dalszej perspektywie. Kolejną zasadą interpretacji planu jest zakaz

wykładni rozszerzającej na niekorzyść właściciela. Zakaz wykładni rozszerzającej

dotyczy ustaleń planu zawierających ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem,

a więc ograniczających prawo zabudowy i zagospodarowania terenu.

W kontekście interpretacji planów judykatura wypowiedziała się pozytywnie

odnośnie dopuszczalności wykładni autentycznej. Przez wykładnię autentyczną

rozumie się wykładnię dokonaną przez podmiot który normę ustanowił. Jednakże wykładnia autentyczna może mieć dla organu jedynie charakter pomocniczy i nie

może prowadzić do związania organu orzekającego przy rozstrzyganiu sprawy.

W kontrolowanym postępowaniu Wojewoda [...] będąc zobowiązanym

wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie VII SA/Wa 1137/11 do

samodzielnej oceny materiału dowodowego i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty

zwrócił się o wykładnię autentyczną do Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej

miasta [...] o udzielenie odpowiedzi czy rozbudowa w granicach nieruchomości

obiektu od strony ul. [...] jest zgodna z zapisami planu

zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady

Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. W przypadku

uzyskania odpowiedzi na postawione pytanie odpowiedź ta nie byłaby wiążąca dla

organu, który zobowiązany jest do samodzielnej interpretacji planu.

Wobec nieuzyskania odpowiedzi od Komisji, organ tej interpretacji dokonał.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że organ w sposób bardzo lakoniczny

odniósł się do zapisów planu stwierdzając zgodność planowanej rozbudowy z jego

ustaleniami. Pomimo tego zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję o

pozwoleniu na rozbudowę należy uznać za prawa nienaruszającą.

Przedmiotem sprawy jest uzyskanie pozwolenia na rozbudowę, a więc

przesądzenie o możliwości i warunkach realizacji robót budowlanych według

określonego projektu budowlanego.

Przedmiotowa działka nr [...] położona w [...] przy ul. [...]

znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego MU3 w strefie mieszkaniowo usługowej średnio intensywnej o

wysokości zabudowy od dwóch do trzech kondygnacji z zaleceniem lokalizacji usług

ogólnodostępnych, co najmniej w parterze zabudowy wzdłuż Traktu [...].

Po obu stronach ul. [...] plan przewiduje zabudowę wytwarzającą pierzeję z

możliwością realizacji zabudowy zajmującej całą szerokość działki. Należy

zauważyć, że rozbudowa istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego została

zaplanowana od strony ul. [...], a nie od strony ul. [...]. Dla tej

ulicy w przypadku zabudowy jednorodzinnej winna być ona sytuowana w jednym

szeregu wzdłuż ulicy [...].

Działka nr ew. [...] ma powierzchnię 900 m2 i jest zabudowana od strony ul. [...] budynkiem usytuowanym bezpośrednio przy granicy działek sąsiednich

na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w czasie obowiązywania ww. planu miejscowego. Szerokość budynku odpowiada szerokości dz. nr [...]. Elewacja

frontowa budynku jest zwrócona w kierunku ul. Kościuszki.

Projektowany sposób zagospodarowania działki przewiduje rozbudowę

istniejącego budynku na całej jego szerokości, a więc jednocześnie na całej

szerokości działki jednakże od strony ul. [...] i w kierunku tej ulicy.

W ocenie Sądu projektowana rozbudowa jest zgodna z zapisami miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem plan ten dopuszcza sytuowanie

budynku w zabudowie tworzącej pierzeje z możliwością realizacji zabudowy

zajmującej całą szerokość działki. Wprawdzie sformułowanie to dotyczy ulicy

[...] na odcinku od rzeki [...] do ul. [...] po obu stronach, to jednak

nie oznacza on nakazu rozbudowy istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego w

kierunku ul. [...]. Istniejący budynek posiada od ul. [...] elewację

frontową, a zamiarem inwestora jest rozbudowa na tyłach tego budynku w kierunku

ul. [...]. Skoro plan dopuszcza sytuowanie budynku na całej szerokości

działki i tak też został wybudowany obecnie istniejący budynek usługowo-mieszkalny,

to w ocenie Sądu plan nie zakazuje rozbudowy budynku na całej jego szerokości w

stronę ul. [...]. Cała działka inwestora nr [...] jest położona na terenie

oznaczonym MU3B25, a więc na terenie strefy mieszkaniowo-usługowej średnio

intensywnej, gdzie zaleca się lokalizację usług ogólnodostępnych co najmniej w

parterach zabudowy wzdłuż traktu [...].

Należy podkreślić, że wniosek w sprawie dotyczy rozbudowy, a więc jest

kontynuacją istniejącej zabudowy, a nie dotyczy na przykład budowy nowego

budynku jednorodzinnego do którego, miałby zastosowanie zapis planu dotyczący

zabudowy od ul. [...]. Zgodnie z tym zapisem zabudowa jednorodzinna

winna być usytuowana w jednym szeregu wzdłuż tej ulicy.

Zapisy obowiązującego planu nie zakazują rozbudowy istniejących budynków

usytuowanych na całej szerokości działki, a w szczególności rozbudowy w kierunku

ul. [...] i nie ma podstaw aby plan zagospodarowania przestrzennego

interpretować rozszerzająco w sposób ograniczający możliwość takiej zabudowy.

Usytuowanie rozbudowy bezpośrednio przy granicy działki skarżących jako

wynikające z ustaleń planu miejscowego należy uznać za zgodne z § 12 ust. 2

Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim

powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2004 r. nr 109 poz. 1156). Rozbudowa budynku w stronę ul. [...] oznacza konieczność

zachowania odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni.

Ul. [...] jest drogą gminną położoną na terenie zabudowanym i obiekty

budowlane sytuowane na terenie przyległym do tej drogi, zgodnie z ustawą o

drogach publicznych, powinny tę odległość zachować.

Odnośnie zgodności projektu z przepisami ochrony przeciwpożarowej

stwierdzić należy, że projekt przewiduje w ścianach szczytowych zlokalizowanych w

granicach dwóch działek murowanie pełne o grubości 42 cm przy zastosowaniu

materiałów budowlanych nie rozprzestrzeniających ognia jako ściany oddzielenia

pożarowego REJ 60.

Odnosząc się do zarzutu skargi zarzucającej zaskarżonej decyzji nieważność

wynikającą z art. 156 § 1 pkt 3 kpa czyli że nastąpiło naruszenie res iudicatae

stwierdzić należy, że dla zaistnienia nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, istotne

znaczenie ma ustalenie tożsamości obu spraw. Musi istnieć tożsamość przedmiotu

sprawy i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym.

W przypadku zaistnienia takiej tożsamości ponowne rozstrzygniecie przez organ

sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu

pierwotnej decyzji w ustalonym trybie. Należy także mieć na uwadze, że tryb

stwierdzenia nieważności nie może być stosowany w postępowaniu instancyjnym

przez organ odwoławczy.

W ocenie Sądu zarzut nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 nie jest trafny bowiem

nie zachodzi tożsamość spraw w sensie procesowym. Zaskarżona decyzja

Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]/2012 została wydana w

związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25

października 2011 r. w sprawie sygn. Akt VII SA 1137/11 decyzji Wojewody

[...] nr [...]/2011 z dnia [...] marca 2011 r. którą organ ten uchylił decyzję

Starosty [...] nr [...]/11 z dnia [...] stycznia 2011 r. o pozwoleniu na budowę

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja Wojewody [...] jest decyzją, co do istoty sprawy,

wydaną w oparciu o materialną przesłankę o charakterze prawotwórczym tj.

miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Natomiast decyzja nr [...]/11 Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja

2011 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na

rozbudowę budynku usługowo-mieszkalnego została wydana na podstawie art. ust. 3 ustawy Prawo budowlane po bezskutecznym upływie terminu ustalonego

postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r. o nałożeniu obowiązku usunięcia

stwierdzonych w projekcie nieprawidłowości.

Decyzja nr [...]/11 Starosty Powiatu [...] zapadła po uchyleniu

decyzji tegoż organu nr [...]/11 z dnia [...] stycznia 2011 r. decyzją nr [...]/2011

Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. i przekazaniu sprawy organowi

pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W toczącym się w tej sprawie

postępowaniu inwestorzy B. i K. K. pismem z dnia [...] kwietnia

2011 r. wnosili o zawieszenie postępowania z uwagi na wniesienie skargi do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję nr [...]/2011 Wojewody

[...] z dnia [...] marca 2011 r. Starosta Powiatu [...]

postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. na podstawie art. 98 § 1 kpa odmówił

zawieszenia na żądanie strony postępowania w sprawie i wskazał w uzasadnieniu,

że w sprawie nie ma także podstaw do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1

kpa, tj. do czasu zakończenia postępowania sądowego toczącego się w WSA w

sprawie VII SA 1137/11, której rozstrzygnięcie stanowiłoby prejudykat dla sprawy

niniejszej.

Brak uzasadnionych podstaw do zawieszenia postępowania obligował organ

Starostę Powiatu [...] do merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania

zaskarżonej decyzji.

Natomiast decyzja Starosty [...] nr [...]/11 z dnia

[...] maja 2011 r. winna być wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie art. 145

§ 1 pkt 8 kpa jako decyzja ostateczna wydana w oparciu o inną decyzję która

następnie została uchylona (jest to decyzja Wojewody [...] z dnia [...]

marca 2011 r. wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylona wyrokiem

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r. w sprawie

VII SA 1137/11).

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę na

podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (DZ.U. 2012.270) oddalił.