Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 380/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 127, art. 138
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 17 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 listopada 2022 r. umorzył postępowanie po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia z dnia 31 sierpnia 2022 r. (znak: [...]) o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku pałacowego (mieszkalnego) w zakresie parteru oraz dwóch mieszkań na piętrze budynku na pomieszczenia szkolne, zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w D. gm. D., do stanu zgodnego z prawem.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 5 października 2018 roku do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. wpłynęło pismo T. W. z informacją o zmianie sposobu użytkowania części pomieszczeń na piętrze budynku pałacowego położonego w D. ul. [...], gmina D. , umieszczonego w Rejestrze zabytków nieruchomych województwa w. . Pan T. W. wskazał m .in., iż zajęte na piętrze budynku dawne pomieszczenia mieszkalne, użytkowane jako pomieszczenia szkolne nie spełniają minimalnych warunków technicznych, sanitarnych, bhp i przeciwpożarowych wymaganych dla pomieszczeń szkolnych.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 23 października 2018 roku ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości zlokalizowany jest stary budynek z XIX wieku wykorzystywany w większej części na cele oświatowe. Budynek wraz z terenem należy do Gminy D. . Budynek zrealizowany jest jako dwukondygnacyjny, ściany murowane, strop nad parterem jest drewniany, dach w konstrukcji drewnianej z pełnym deskowaniem i poszyciem z papy. W budynku znajduje się szkoła niepubliczna, która mieści się na parterze i części poddasza.

Poddasze pierwotnie wykorzystywane było na cele mieszkalne gdzie wyodrębnione były cztery mieszkania z korytarzem do wspólnego użytku dla lokatorów. Od powojnia budynek wykorzystywany był w całości na cele oświatowe wraz z klasą na poddaszu. W latach 90-tych ubiegłego wieku dwa mieszkania na poddaszu zaadoptowane zostały na cele oświatowe i powstały w tym miejscu cztery klasy i pokój nauczycielski. W 2017 r. trzecie mieszkanie również zostało przeznaczone na cele oświatowe i powstały kolejne dwie klasy i pokój nauczycielski bez zmiany funkcji z mieszkalnej na oświatową. Podczas kontroli stwierdzono, iż na dzień dzisiejszy na parterze budynku znajdują się pomieszczenia oświatowe na całej powierzchni a także, że na poddaszu jest jedno mieszkanie ze wspólnym wejściem głównym na parterze oraz pomieszczenia oświatowe składające się z 7 klas lekcyjnych, pomieszczenia biblioteki i pokój nauczycielski. Zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia nie stwierdzono.

W dniu 26 kwietnia 2021 roku tutejszy organ Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie nakazujące Gminie D. przedłożenie ekspertyzy technicznej oceniającej dokonaną zmianę sposobu użytkowania przedmiotowej części budynku.

Urząd Gminy D. przekazał dokumentację dotyczącą przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania w dniu 12 października 2021 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. decyzją z dnia z dnia 31 sierpnia 2022 r. (znak: [...]) postanowił o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku pałacowego (mieszkalnego) w zakresie parteru oraz dwóch mieszkań na piętrze budynku na pomieszczenia szkolne, zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w D. gm. D., do stanu zgodnego z prawem.

Postanowieniem z dnia 29 września 2022 r. PINB sprostował oczywistą omyłkę we własnej decyzji z dnia 31 sierpnia 2022 r., znak [...] dotyczącą 2 fragmentów jej uzasadnienia.

Odwołanie od decyzji PINB z dnia 31 sierpnia 2022 r., wniósł T. W. podaniem z dnia 15 września 2022r., z zachowaniem ustawowego terminu.

Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dni 24 października 2022r. wezwał T. W. do pisemnego wyjaśnienia i udowodnienia (przesłania kserokopii dokumentów) jakiego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie zakończone decyzją PINB z dnia 31 sierpnia 2022 r., znak [...]

T. W. odpowiedzi na powyższe wezwanie udzielił pismem z dnia 4 listopada 2022r. Przedstawił on umowę najmu lokalu z 3.01.1994 r. w przedmiotowej nieruchomości i z tego tytułu wywodzi swój interes prawny w niniejszym postępowaniu. Wiąże go z przepisami bezpieczeństwa pożarowego, które to bezpieczeństwo zobowiązany jest mu zapewnić Dyrektor Szkoły i Wójt Gminy D. .

W uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji WWINB wskazał, że T. W. nie przysługuje interes prawny w sprawie dotyczącej zmiany sposobu użytkowania budynku pałacowego (mieszkalnego) w zakresie parteru oraz dwóch mieszkań na piętrze budynku na pomieszczenia szkolne, zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w D. gm. D., ponieważ nie jest on właścicielem, ani zarządcą przedmiotowego obiektu budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. W..

Skarżący podważa prawidłowość uznania za stronę Dyrektora Szkoły, który jest pracownikiem Stowarzyszenia "[...]". Ponadto skarżący w skardze odnosi się do merytorycznych kwestii dotyczących bezpieczeństwa higieny pracy uczniów w szkole i braku zapewnienia odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej w przedmiotowym budynku. Do skargi dołączono oświadczenie D. J. obejmujące historyczny opis użytkowania pomieszczeń w przedmiotowym budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 10 lipca 2023 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 17 listopada 2022 r., umarzająca postępowanie po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia z dnia 31 sierpnia 2022 r. (znak: [...]) o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku pałacowego (mieszkalnego) w zakresie parteru oraz dwóch mieszkań na piętrze budynku na pomieszczenia szkolne, zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w D. gm. D., do stanu zgodnego z prawem.

Należy wskazać, że materialnoprawną podstawę decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia z dnia 31 sierpnia 2022 r. (znak: [...]) o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2003 Nr 207 poz. 2016 ze zmianami).

Sąd wyjaśnia, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 71 ust. 3 p.b. w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2004 r.

Zgodnie z art 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1333 ze zmianami) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, a także podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Jakakolwiek zmiana powyższych warunków powoduje zmianę sposobu użytkowania budynku lub jego części, która zgodnie z art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Natomiast brak takiego zgłoszenia kwalifikuje działanie właściciela obiektu jako samowolną zmianę sposobu użytkowania i w celu jej legalizacji wymaga przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 71a Prawa budowlanego.

W rozpatrywanej sprawie trzeba podkreślić, że art. 71 a nie miał jednak zastosowania, ponieważ z art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej Prawo budowlane z 16 kwietnia 2004 roku (Dz.U. z 2004 Nr 93 poz. 888) wynika wprost, że art. 71 a nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części dokonanej przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, czyli przed dniem 31 maja 2004 roku. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 71 a miałby zastosowanie do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części), gdyby zdarzenie to miało miejsce po wejściu w życie tego przepisu, to jest po dniu 31 maja 2004 roku.

Oznacza to, że do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części dokonanej przed 31 maja 2004 roku (w niniejszym stanie faktycznym ustalono, że zmiany dokonano w latach 90 ubiegłego wieku) będzie miał zastosowanie tryb postępowania przewidziany w art. 71 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2004 roku. W związku z powyższym do likwidacji skutków tej samowoli zastosowanie znajdą przepisy art. 50 i 51 w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2004 roku.

Istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest z art. 71 ust. 3 (Dz.U z 2003 Nr 207 poz. 2016 ze zmianami), zgodnie z którym: "w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50. art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części".

W niniejszej sprawie istotą sporu między stronami jest to, czy skarżący jako najemca przedmiotowego lokalu miał interes prawny w zaskarżeniu ww. decyzji I instancji i czy mógł być stroną w postępowaniu.

Organ odwoławczy prawidłowo ocenił status strony przedmiotowego postępowania przez pryzmat art. 28 k.p.a. Przepis ten stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W doktrynie, jak i judykaturze przyjmuje się, że interesu prawnego lub obowiązku, o których mowa w art. 28 K.p.a. należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, w oparciu o którą w postępowaniu administracyjnym, w określonym stanie faktycznym, organ administracji publicznej może dokonać konkretyzacji uprawnień lub obowiązków określonego podmiotu, bądź podjąć określone czynności (por. wyrok NSA z dnia 11.06.2015r. sygn. II OSK 2689/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Treścią pojęcia interesu prawnego jest publiczne prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym, poprzez uprawnienie do żądania orzeczenia o nich przez wydanie decyzji administracyjnej. Interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a. oznacza obiektywnie, czyli rzeczywiście istniejącą potrzebę ochrony prawnej. Jest on przeciwstawny do interesu faktycznego, który nie ma wpływu na uzyskanie statusu strony, a który wyróżnia się tym, iż zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy nie znajduje poparcia w przepisach prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że decyzja będąca aktem stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W świetle art. 28 K.p.a. postępowanie dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w jego granicach wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Inaczej mówiąc, interes prawny występuje, jeżeli pomiędzy sytuacją prawną podmiotu, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. O tym, czy interes ma charakter prawny przesądza treść przepisów prawa materialnego, przy czym chodzi o takie przepisy, z których dla konkretnego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu administracyjnym. Interes faktyczny, występuje z kolei wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże zainteresowanie to nie znajduje podstaw w przepisach prawa materialnego stanowiącego o prawach i obowiązkach tego podmiotu.

Z akt sprawy wynika, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości i adresatem decyzji z 31 sierpnia 2022 r. (od której odwołanie złożył T. W.) jest Gmina D. . Skarżący przedstawił umowę najmu lokalu z 3.01.1994 r. w przedmiotowej nieruchomości i z tego tytułu wywodzi swój interes prawny w niniejszym postępowaniu. Wiąże go z przepisami bezpieczeństwa pożarowego, które to bezpieczeństwo zobowiązany jest mu zapewnić Dyrektor Szkoły i Wójt Gminy D. .

Zgodnie z art. 61 pkt 1 p.b., to na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego ciąży obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego (a więc użytkowania w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1-7 Prawa budowlanego).

Organ odwoławczy słusznie wskazał, że orzecznictwo zgodne jest co do tego, że stroną postępowania, a jednocześnie adresatem rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie art. 71 Prawa budowalnego jest jedynie właściciel, ewentualnie zarządca obiektu budowlanego, natomiast nie przyznaje się statusu strony najemcy obiektu, będącego przedmiotem takich spraw (będącemu tzw. posiadaczem zależnym). Skoro ustawodawca wyraził ogólną zasadę, w myśl której odpowiedzialność za użytkowanie i utrzymanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem spoczywa na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego, to również na tych podmiotach ciąży obowiązek poniesienia konsekwencji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu (por.m.in. wyroki NSA: z 16 lutego 2021 r., II OSK 1758/18 oraz z dnia 17 lutego 2021 r., II OSK 2031/18 - CBOSA), (Wyrok WSA w Białymstoku z 19.04.2022 r., II SA/Bk 119/22, LEX nr 3342711.).

Sąd wskazuje, że w postępowaniu w zakresie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, zgodnie z art. 71 ust. 3 P.b. (w wersji przed 31.05.2004 r.) adresatem decyzji może być wyłącznie podmiot wskazany w art. 61 p.b., czyli właściciel lub zarządca budynku, albowiem te podmioty są zobowiązane do użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 5 ust. 2).

Zauważyć należy, że stosownie do art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Legitymacja procesowa do wniesienia odwołania przysługuje zatem tylko stronie postępowania. Aby zatem mogło zostać skutecznie wszczęte postępowanie odwoławcze, a zwłaszcza, aby postępowanie to mogło zostać zakończone wydaniem orzeczenia merytorycznego, w postępowaniu tym musi zostać wykazane, iż podmiot, który wniósł środek zaskarżenia, posiada przymiot strony.

Obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym negatywnego aspektu zasady skargowości znajduje swój procesowy wyraz w rozstrzygnięciu podejmowanym przez organ odwoławczy na podstawie art. 134 K.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy jest zobowiązany stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Powyższy akt jest formalnym potwierdzeniem, że podmiot, który złożył środek odwoławczy, nie był do tego uprawniony, przez co nie mógł skutecznie doprowadzić do zainicjowania postępowania odwoławczego. Ten ostatni wniosek powinien tym niemniej zostać uzupełniony o zastrzeżenie, którego treścią jest przyjęcie, że w przypadkach, gdy odwołujący powołuje się na swój interes prawny i jego rozważenie w fazie wstępnej (poza postępowaniem) nie jest możliwe, gdyż wymagałoby przeprowadzenia czynności wyjaśniających właściwych postępowaniu pozostającemu w toku, przesądzenie, że wnoszący odwołanie nie jest stroną powinno nastąpić w drodze wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Ten pogląd prawny wynikający z treści uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 5 lipca 1999 r. sygn. OPS 16/98, ONSA 1999/4/119 w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ma charakter przeważający (por. wyrok NSA z 6 lipca 2020 r. sygn. II OSK 964/20; wyrok NSA z 27 lutego 2019 r. sygn. II OSK 953/17; wyrok NSA z 24 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 487/17; wyrok NSA z 17 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 432/17).

Jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy ustali, że odwołanie wniosła osoba nie będąca stroną postępowania postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.pa. Sprawa nie zostaje wówczas rozpoznana ponownie. Merytoryczne rozpoznanie sprawy ograniczy się wówczas jedynie do zbadania interesu prawnego odwołującego.

Niewątpliwie skarżący, jako najemca lokalu w budynku, posiada interes faktyczny w niniejszym postępowaniu. Jednak ochrona praw z tytułu najmu lokalu nie przesądza o istnieniu interesu prawnego w sprawie, której przedmiotem samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku (por. II OSK [...]).

Sąd podkreśla, że zarzuty skargi w zakresie prawidłowość uznania za stronę Dyrektora Szkoły, który jest pracownikiem Stowarzyszenia "[...]", a także w zakresie merytorycznych kwestii dotyczących bezpieczeństwa higieny pracy uczniów w szkole i braku zapewnienia odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej w przedmiotowym budynku nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ przedmiotem oceny Sądu było przede wszystkim to, czy skarżący mógł zostać uznany za stronę postępowania i czy posiadał legitymację do wniesienia odwołania.

Na marginesie należy wskazać, że podobna i powiązana przedmiotowo i podmiotowo sprawa ze skargi T. W. była już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Sąd w wyroku IV SA/Po 34/23 oddalił skargę T. W. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 17 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

Powyższy wyrok jest prawomocny jednak z uwagi na brak wniosku stron nie sporządzono uzasadnienia. W zaskarżonym postanowieniu organ uznał, że T. W. nie posiada interesu prawnego w sprawie i jego zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 września 2022 r. w przedmiocie sprostowania decyzji z 31 sierpnia 2022 r. (zaskarżonej z kolei w niniejszej sprawie) jest niedopuszczalne. Brak uzasadnienia wyroku uniemożliwia przytoczenie kategorycznego stanowiska Sądu w sprawie, jednak skoro oddalono skargę, to należy przyjąć, że Sąd uznał, że skarżący nie miał interesu prawnego w sprawie.

W okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania skarżącego na podstawie przywołanego już art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.