Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 73/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Teresa Randak, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi E. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznych decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2010-2014 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO, organ odwoławczy, organ drugiej instancji) decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613, dalej: O.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. z 2015 r. poz. 1659) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) po rozpatrzeniu odwołania E. i J. B. (dalej: podatnicy, skarżący) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy uchylenia ostatecznych nakazów płatniczych z dnia [...], nr ewid. [...], ustalających wysokość zobowiązana podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za lata 2010-2014, dotyczących nieruchomości położonej w K., stanowiącej gospodarstwo rolne z uwagi na brak nowych okoliczności, które mogły być podstawą do uchylenia wydanych nakazów płatniczych za lata 2010-2014.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] została wydana przez organ pierwszej instancji decyzja nr [...] w sprawie odmowy uchylenia ostatecznych nakazów płatniczych z dnia [...], nr ewid. [...], ustalających wysokość zobowiązana podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za lata 2010-2014, dotyczących nieruchomości położonej w K. stanowiącej gospodarstwo rolne z uwagi na brak nowych okoliczności, które mogły być podstawą do ich uchylenia. Nakazy płatnicze za lata 2010-2014 wydane zostały dla E. B. i J. B..

Podatnicy wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, w którym podnieśli zarzuty naruszenia:

1. art. 121 § 1 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem zasady zaufania podatnika do organu podatkowego, wynikające między innymi z:

a) odmiennej oceny prawnej tych samych okoliczności faktycznych w sprawie nr [...], w której decyzją z dnia [...] odmówiono uchylenia nakazu płatniczego dotyczącego tej samej nieruchomości - za rok 2009, na podstawie art. 245 § 1 pkt 3b O.p.;

b) uznania, że zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków, dokonana na podstawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie stanowi przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sytuacji, gdy postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji wznowił na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego przyjmując, iż sam protokół spisany w dniu 18 lutego 2015 r. przez klasyfikatora gruntów mgr A. T. może stanowić nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi;

2. art. 122 O.p. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, w postaci przyczyny zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków, jaka została wprowadzona do rejestru w dniu 10 czerwca 2015 r. w zakresie działek [...],[...] oraz [...] (błędny wpis/zmiana stanu faktycznego) oraz czasu jej wystąpienia tj. czy istniała ona również w okresie poprzedzającym wpis, objętym nakazami płatniczymi w stosunku do których wznowiono postępowanie w niniejszej sprawie;

3. art. 180 § 1 O.p , art. 187 § 1 O.p. , art. 191 § 4 O.p. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że mimo obowiązującej zasady otwartego systemu środków dowodowych, nawet zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków, która jako czynność materialno-techniczna nie może zostać dokonana z datą wsteczną - nie pozwala stronie na skuteczne przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest ewidencja gruntów i budynków - w zakresie czasokresu poprzedzającego wpis zmiany w ewidencji, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez podatników dowodu z przesłuchania świadków oraz z dokumentów znajdujących się w posiadaniu Wydziału Rolnictwa Urzędu Miasta K.;

4. art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p., poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń i niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek odmowy uchylenia nakazów płatniczych,

5. art. 245 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i odmowę uchylenia ostatecznych nakazów płatniczych z dnia [...], w sytuacji istnienia podstaw do zastosowania art. 245 § 1 pkt 1 O.p. tj. uchylenia przedmiotowych nakazów płatniczych i odmiennego niż dotychczasowe rozstrzygnięcia co do istoty sprawy;

6. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez jego niezastosowanie mimo, że z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, że w sprawie ujawniły się nowe, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji.

Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia ostatecznych nakazów płatniczych z dnia [...], nr ewid. [...] ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za lata 2010-2014, dotyczących nieruchomości położonej w K., stanowiącej gospodarstwo rolne z uwagi na brak nowych okoliczności, które mogły być podstawą do uchylenia wydanych nakazów płatniczych za lata 2010-2014.

Na podstawie ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy ustalił, że podatnicy są właścicielami nieruchomości położonej w K., stanowiącej gospodarstwo rolne, w skład którego wchodzą działki geodezyjne oznaczone numerami: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...] (k. m. 5 ) oraz działki [...] ( k. m. 4) i [...] ( k. m. 2 ). Działki o numerach geodezyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] ( k. m. 5 ) o łącznej powierzchni 1,8717 ha podatnicy nabyli na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt [...] w drodze zasiedzenia jako współwłasność małżeńską majątkową z dniem 28 maja 2005 r., co było podstawą do wznowienia postępowania przez organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniami z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za lata 2009-2014 wobec podatników.

W konsekwencji wznowienia postępowania podatnicy w dniu 9 grudnia 2014 r. złożyli korekty "informacji w sprawie podatku rolnego IR-1", w których zgłosili do opodatkowania zabudowania gospodarcze do własnych celów o powierzchni 100 m2 przy wysokości od 1,40 m - 2,20 m oraz o powierzchni 392,75 m2 przy wysokości powyżej 2,20 m – wyżej wymienione wcześniej nie były zgłoszone do opodatkowania

Na podstawie złożonych informacji oraz danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ pierwszej instancji wydał nakazy płatnicze na łączne zobowiązanie pieniężne w dniu [...] za 2009 r. oraz w dniu [...] za lata 2010-2014, przyjmując do opodatkowania zabudowania gospodarcze do własnych celów, które posadowione na działkach nr [...] (k. m. 5) i [...] (k. m. 4) były zakwalifikowane jak klaso-użytek "B"- grunty zabudowane - tereny mieszkaniowe, które nie podlegały zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Od powyższych nakazów płatniczych nie zostały złożone odwołania i stały się one ostateczne.

W dniu 18 marca 2015 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo podatników z prośbą o wznowienie postępowania podatkowego z uwagi na załączoną kopię protokołu spisanego w dniu 18 lutego 2015 r. przez klasyfikatora gruntów A. T. w przedmiocie prawidłowej klasyfikacji gruntu w odniesieniu do wnioskowanych budynków gospodarczych za lata 2009-2014. Organ pierwszej instancji wznowił postępowanie podatkowe za rok 2009 oraz za lata 2010-2014.

W trakcie prowadzonego postępowania w przedmiocie wznowionego postępowania organ pierwszej instancji uzyskał decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...], zatwierdzającą klasyfikację gleboznawczą gruntów, działek nr [...],[...],[...], która stała się ostateczna z dniem [...] i na podstawie, której do bazy danych ewidencji gruntów i budynków w dniu 10 czerwca 2015 r. wprowadzono zmianę danych ewidencyjnych działek [...] i [...] z "B" na "Br-RV" i działki nr [...] z "Tk" na "Lzr-PsVI".

Organ pierwszej instancji zwrócił się także do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta w K. z zapytaniem, czy można uznać, iż obecny stan działek istniał w latach 2009-2014. Wydział Geodezji poinformował, że obowiązujące przepisy nie dopuszczają możliwości dokonywania wpisów do operatu z mocą wsteczną. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia 4 ostatecznych nakazów płatniczych z dnia [...] za lata 2010-2014 ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za przedmiotową nieruchomość za te lata podatkowe z uwagi na brak nowych okoliczności, które mogłyby być podstawą do uchylenia nakazów (art. 240 § 5 O.p.).

Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p., Jego zdaniem organ pierwszej instancji zasadnie wznowił postępowanie postanowieniem z dnia [...], na podstawie wniosku podatników, w odniesieniu do lat 2009-2014, w związku z przełożonym przez nich nowym dowodem w sprawie tj. protokołem spisanym w dniu 18 lutego 2015 r. przez klasyfikatora gruntów A. T.. Zgodnie z treścią art. 243 § 2 O.p. to dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do istnienia przesłanek wznowienia, a także co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W tym zakresie organ odwoławczy powołał się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r. w sprawie sygn. akt II FSK 737/07 z którego wynika, że "postanowienie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i § 2 O.p.".

Zatem dopiero przeprowadzone postępowanie pozwoliło organowi pierwszej instancji stwierdzić, iż nie zaistniały w sprawie nowe okoliczności oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] za lata 2010-2014, o których organ ten nie wiedział, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nowym dowodem w sprawie ustalenia wymiaru podatku na łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2010-2014 nie był protokół sporządzony przez A. T. w dniu 18 lutego 2015 r.

Rozpoznając zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p., 187 § 1 O.p., 191 O.p. SKO wskazało, że zmiana klasyfikacji działek o numerach: [...],[...],[...] w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła w dniu 2 czerwca 2015 r., a co za tym idzie zgodnie z treścią art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek ulega zmianie od następnego miesiąca. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądów administracyjnych do momentu skorygowania ewidencji nie można skutecznie zarzucić organowi podatkowemu błędnych ustaleń, nawet jeśli się opierały one na nieprawidłowych zapisach w ewidencji gruntów, co jednak nie miało miejsca w sprawie.

Organ drugiej instancji za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p., gdyż organ pierwszej instancji prawidłowo uzasadnił decyzję, wskazał motywy jakimi się kierował oraz podstawę prawną stanowiącą podstawę rozstrzygnięcia.

W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżących zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej, w sytuacji istnienia podstaw do zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, ewentualnie lit. b oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, zgodnie z wnioskiem zawartym w odwołaniu skarżących, ewentualnie do uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji;

2. art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez niewystarczające wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji oraz nieustosunkowanie do wszystkich podnoszonych przez skarżących zarzutów, a w szczególności:

a) zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 121 § 1 O.p. polegającego na przeprowadzeniu przez organ pierwszej instancji postępowania podatkowego z naruszeniem zasady zaufania podatnika do organu, wynikającego między innymi z odmiennej oceny prawnej tych samych okoliczności faktycznych w sprawie nr [...], w której decyzją z dnia [...] odmówiono uchylenia nakazu płatniczego dotyczącego tej samej nieruchomości - za rok 2009 r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 3b O.p.;

b) zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 180 § 1 O.p., 187 § 1 O.p., 191 § 4 O.p w zakresie nieprzeprowadzenia w postępowaniu wnioskowanych przez skarżących dowodów w postaci przesłuchania świadków oraz dowodu z dokumentów znajdujących się w posiadaniu Wydziału Rolnictwa Urzędu Miasta K.;

3. art. 180 § 1 O.p., 187 § 1 O.p., art. 188, art. 191 § 4 O.p. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że mimo obowiązującej w postępowaniu podatkowym zasady otwartego systemu środków dowodowych, nawet zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków, która jako czynność materialno-techniczna nie może zostać dokonana z datą wsteczną - nie pozwala stronie na skuteczne przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest ewidencja gruntów i budynków - w zakresie czasokresu poprzedzającego wpis zmiany w ewidencji;

4. art. 122, art. 124 i art. 200a § 1 pkt 1 O.p. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i nieprzeprowadzenie rozprawy z urzędu mimo zaistniałej potrzeby wyjaśnienia przy udziale świadków okoliczności dotyczących przyczyny zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków, jaka wprowadzona została do rejestru w dniu 10 czerwca 2015 r. w zakresie działek nr [...],[...] oraz [...] (błędny wpis/zmiana stanu faktycznego) i czasu jej wystąpienia, celem ustalenia, czy przesłanka tej zmiany istniała również w okresie poprzedzającym wpis, objętym nakazami płatniczymi w stosunku, do których wznowiono postępowanie w niniejszej sprawie;

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez dokonanie błędnej subsumpcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i niewłaściwe zastosowanie powołanego przepisu w sytuacji, gdy z brzmienia powołanej normy jednoznacznie wynika, iż znajduje ona zastosowanie w sytuacji określania wymiaru podatku w roku, w trakcie którego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania - nie zaś lat wcześniejszych, natomiast jak wynika z okoliczności powoływanych przez skarżących, a które nie zostały wyjaśnione w toku postępowania, okoliczności dotyczące błędnej klasyfikacji gruntów istniały wiele lat przed datą powstania zobowiązania podatkowego, którego dotyczą nakazy płatnicze będące przedmiotem niniejszego postępowania;

Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wywodził, że wbrew stanowisku organów pierwszej i drugiej instancji, okoliczność zmiany klasyfikacji gruntów stanowi nową, istotną okoliczność uzasadniającą uchylenie na zasadzie art. 245 § 1 ust. 1 O.p. nakazów płatniczych w stosunku do których wznowiono postępowanie w sprawie oraz orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy w oparciu o prawidłową klasyfikację gruntów. Powszechnym w orzecznictwie jest pogląd o bezwzględnym związaniu organu ustalającego wymiar podatku, danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie w judykaturze zwraca się jednak uwagę, iż niemożliwość samodzielnego korygowania przez organ podatkowy danych w powyższym zakresie, jest ograniczona w czasie - bowiem bezwzględne związanie organu danymi wynikającymi z ewidencji ma miejsce do chwili zmiany tych danych w przewidzianym prawem trybie administracyjnym (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12). Okoliczność ta w niniejszej sprawie wystąpiła w dniu 10 czerwca 2015 r., otwierając organowi podatkowemu możliwość zbadania i oceny stanu faktycznego istniejącego w dacie powstania obowiązku podatkowego.

Pełnomocnik skarżących podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że skoro prawidłowa klasyfikacja gruntów ujawniona w ewidencji gruntów i budynków nie może być kwestionowana w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości - podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien sam wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, a następnie - w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń - na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3227/12; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 174/15).

Pełnomocnik skarżących zwrócił także uwagę uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, z której wynika, że reguła bezwzględnego związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 O.p. SKO podkreśliło, że przywołana decyzja z dnia [...], nr [...], którą odmówiono uchylenia nakazu płatniczego za 2009 rok na podstawie art. 245 § 1 pkt 3b) O.p. (upływ terminu przedawnienia) nie była przedmiotem odwołania.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów SKO wskazało, że organ podatkowy nie może podważać, ani kwestionować zapisów zawartych w ewidencji gruntów (por. wyroki: np. NSA z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1577/13; WSA w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 174/15; WSA w Gliwicach z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 882/14). Jedynie strona może kwestionować zapisy zawarte w ewidencji i czynić to w odrębnym od podatkowego postępowaniu, w trybie uregulowanym ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących została wydana zgodnie z prawem.

Na wstępie rozważań podkreślić trzeba, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, odstępstwem od zasady trwałości - jednej z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego. Wyrażona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie nie tylko dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, ale i dla całego istniejącego porządku prawnego. W systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja podatkowa korzysta z domniemania prawidłowości (legalności). Wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1867/09). Doniosłość tej zasady powoduje, jak podkreśla się w doktrynie prawa podatkowego, że stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni.

Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte choć jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych w art. 240 § 1 O.p.. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie wznowienie postępowania nastąpiło w oparciu o przesłanki, określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z tym przepisem podstawą wznowienia postępowania jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydal decyzję. By dana okoliczność, czy dany dowód mógł stanowić przesłankę wznowienia postępowania muszą one:

1. cechować się nowością tzn. muszą być nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, a więc nie były znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie,

2. istnieć w dniu wydania decyzji,

3. być istotne dla sprawy.

Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, określonej w pkt 5 art. 240 § 1 O.p.

Oceniając w tym kontekście wskazaną przez skarżących we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność, organy podatkowe trafnie uznały, że nie spełnia ona przesłanek z powyższej normy prawnej. Nową okolicznością miała być bowiem przeprowadzona klasyfikacja uzupełniająca działek nr [...],[...] zmieniająca klasyfikację przedmiotowych działek z "B" na "Br – RV" i działki nr [...] z "Tk" na "Lzr-PsVI", na dowód czego skarżący przedłożyli protokół z dnia 18 lutego 2015 r. spisany przez klasyfikatora gruntów A. T.. Rzecz jednak w tym, że zarówno protokół jak i wydana w jego następstwie w dniu [...] decyzja zatwierdzająca gleboznawczą klasyfikację gruntów nie istniały jeszcze w dniu wydania nakazów płatniczych – a więc w dniu [...]. Zaś strona skarżąca nie kwestionowała w trybie zwykłym wydanych nakazów płatniczych, ponieważ nie wniosła w ogóle od nich odwołania.

Sąd zauważa, że zarzuty skargi de facto koncentrują się wokół prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków i czy można je podważyć w postępowaniu podatkowym. Trzeba jednak jeszcze raz podkreślić, że postępowanie wznowieniowe nie jest ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu spełnionych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania: art. 180 § 1 O.p., 187 § 1 O.p., art. 188, art. 191 § 4 O.p.

(błędnie podana podstawa prawna – najprawdopodobniej chodziło o art. 191 O.p. – przypis Sądu), których autorka skargi upatruje poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że mimo obowiązującej w postępowaniu podatkowym zasady otwartego systemu środków dowodowych, nawet zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków, która jako czynność materialno-techniczna nie może zostać dokonana z datą wsteczną - nie pozwala stronie na skuteczne przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest ewidencja gruntów i budynków - w zakresie czasokresu poprzedzającego wpis zmiany w ewidencji. W ramach postępowania wznowieniowego organy nie przeprowadzają bowiem postępowania dowodowego, jak w postępowaniu wymiarowym. Istotą wznowienia postępowania podatkowego jest usunięcie wad postępowania, które ujawniły się po tym, jak decyzja stała się ostateczna, a nie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Z tych samych względów całkowicie chybione są zarzuty naruszenia art. 122, art. 124 i art. 200a § 1 pkt 1 O.p.

Przechodząc z kolei do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, Sąd stwierdza, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował ten przepis, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i lit. b.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p., Sąd stwierdza, że istotnie organ odwoławczy nie odniósł się w swoim uzasadnieniu do podnoszonej w odwołaniu kwestii naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 121 § 1 O.p., wynikającego z odmiennej oceny prawnej tych samych okoliczności faktycznych w sprawie nr [...], w której decyzją z dnia [...] odmówiono uchylenia nakazu płatniczego za rok 2009 r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 3b O.p. oraz do zarzutu naruszenia art. 180 § 1 O.p., 187 § 1 O.p., 191 § 4 O.p. w zakresie nieprzeprowadzenia w postępowaniu wnioskowanych przez skarżących dowodów w postaci przesłuchania świadków oraz dowodu z dokumentów znajdujących się w posiadaniu Wydziału Rolnictwa Urzędu Miasta K.. Niemniej to uchybienie procesowe nie miało wpływu na wynik sprawy. Ponadto przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wymaga, aby naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. (podkreślenie Sądu). Natomiast decyzja z dnia [...] wydana w sprawie o nr [...], nie była przedmiotem odwołania. Również i tą decyzją organ podatkowy odmówił uchylenia nakazu płatniczego za 2009 rok na podstawie art. 245 § 1 pkt 3b O.p. (upływ terminu przedawnienia). Jak już wcześniej Sąd wyjaśniał w postępowaniu wznowieniowym organy podatkowe nie przeprowadzają postępowania dowodowego, w takim zakresie jak ma to miejsce w postępowaniu wymiarowym. Natomiast w pozostałym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego spełnia wymogi z art. 210 § 1 pkt 6 O.p.

Podkreślić także trzeba, że niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1848/08).

Nieskuteczny okazał się także zarzut naruszenia prawa materialnego: art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z

2014 r., poz. 849). Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na ten przepis jedynie w kontekście wpływu dokonanej zmiany klasyfikacji gleboznawczej działek o numerach: [...],[...],[...] w ewidencji gruntów i budynków na wysokość zobowiązania podatkowego w danym roku podatkowym. Nie dokonał błędnej wykładni tego przepisu.

Na koniec odnosząc się do wskazanych przez pełnomocnika skarżących wyroków sądów administracyjnych: NSA: z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12; z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3227/12; WSA w Gdańsku w z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 174/15, Sąd zauważa, że zapadły one nie tylko w odmiennych stanach faktycznych, ale i prawnych. Nie mogą zatem odnieść skutku w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu była bowiem decyzja wydana nie w trybie zwykłym, ale w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.