Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 795/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 19 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.S. - S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D.Cz.


UZASADNIENIE

W dniu [...] roku P.S. - S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej w postaci uszczuplenia jej zasobów finansowych w kwotą 24.000 zł. Strona wskazała, że niniejsze postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie jest jedynym jakie toczy się przeciwko niej, zaś zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych za wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może przemawiać oświadczenie, że wobec strony toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, co może skutkować nałożeniem kolejnych kar, o czym stanowi postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 marca 2016 roku o sygn. akt III SA/Lu 201/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 t.j. ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, iż w złożonym wniosku strona powinna nie tylko wymienić jedną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, ale także uzasadnić swoje żądanie podając konkretne okoliczności przemawiające za jego zasadnością. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić przy tym należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 168).

Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca w ogóle nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło jej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiła żadnych okoliczności faktycznych wskazujących na zaistnienie w jej sytuacji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania postanowienia nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne uwzględnienie skargi by nie naprawiło. Twierdzenia wnioskodawcy, aby były skuteczne, powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, odzwierciedlającymi dane na temat sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskodawcy. Tego rodzaju danych skarżąca nie przedstawiła. Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi znaczną szkodę, a także jej wyegzekwowanie prowadzić mogłoby do pogorszenia sytuacji majątkowej skarżącej i wywołać nieodwracalne skutki. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach danych przesłanek (por. postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2247/14, opubl. w Lex nr 1492887).

Mając na uwadze powyższe, samo odwołanie się we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji do uszczuplenia zasobów finansowych strony w kwocie 24.000 zł, nie może być w realiach niniejszej sprawy uznane za wystarczające do uwzględnienia wniosku. Wskazać także należy, że potencjalnie istotna z punktu widzenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogłaby być podniesiona przez skarżącą okoliczność, że niniejsze postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie jest jedynym jakie toczy się przeciwko niej. Jednakże okoliczność ta nie została w żaden sposób uprawdopodobniona, strona nie przedstawiła żadnych dokumentów wskazujących na prowadzenie tychże postępowań. W tutejszym sądzie poza tą sprawą nie została zarejestrowana żadna inna sprawa ze skargi skarżącej na decyzję w przedmiocie nałożenia kara pieniężnej za urządzanie gier na automatach. Strona nie przedstawiła także chociażby samodzielnie sporządzonego wykazu łącznej wysokości potencjalnie grożących jej innych kar. Skarżąca - co już zostało zaznaczone - nie przedstawiła przy tym swojej kondycji finansowej, przez co i tak nie byłaby możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - nawet w kontekście wysokości potencjalnie grożących jej innych kar pieniężnych - może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 84/16).

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji.

D.Cz.