Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1145/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 8a
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 czerwca 2023 r. nr SKO.FP/41.4/182/2023/9564 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości oraz odsetek za zwłokę w podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach (dalej również "Fundusz" lub "Skarżący") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wydane w przedmiocie zaliczenia wpłaty w wysokości 395.725,00 zł, stanowiącej zwrot utraconych dochodów gminy z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2013 r., na poczet zaległości oraz odsetek za zwłokę.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r., wydanym na podstawie art. 55, art. 51, art. 53 oraz art. 216-219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, dalej "o.p.") w związku z art. 7 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70, dalej "u.p.o.l."), art. 5 ust. 2 pkt 2, art. 60 i 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, dalej "u.f.p.") oraz art. 4 ust 1 pkt 9 i art. 50a ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2267), Wójt Gminy L. (dalej "organ pierwszej instancji" lub "Wójt") zaliczył wpłatę dokonaną w dniu 23 listopada 2022 r. przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach tytułem zwrotu utraconych dochodów gminy z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 395.725,00 zł proporcjonalnie na poczet zaległości (228.354,24 zł) i odsetek za zwłokę (167.370,76 zł) oraz poinformował Fundusz, że do zapłaty pozostaje zaległość w wysokości 167.370,76 zł + należne odsetki za zwłokę.

2. W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie:

- art. 121, art. 122 i art. 123 o.p.,

- art. 3 ust. 1 u.p.o.l. przez błędne przyjęcie, że Fundusz jest podatnikiem podatku od nieruchomości, tym samym, że może być stroną postępowania, w wyniku którego Wójt wydał postanowienie skierowane do Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach,

- art. 7 ust. 4 u.p.o.l. przez błędne przyjęcie, że Fundusz odpowiada jako podatnik podatku od nieruchomości, którym nie jest.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia 20 czerwca 2023 r., wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 239 o.p., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego Skarżący błędnie zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 u.p.o.l., gdyż przepis ten nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Fundusz nie jest bowiem w sprawie podatnikiem podatku od nieruchomości.

Organ odwoławczy powołał art. 7 ust. 1 pkt 8a) u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., w myśl którego zwalnia się od podatku od nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa: grunty pokryte wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne. Wskazał, że ponieważ zwolnienie to pozbawia gminy znacznej części wpływów z podatku od nieruchomości, ustawodawca uznał, że związku z tym gminom przysługuje zwrot utraconych dochodów ze środków wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej (art. 7 ust. 6 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.). Wójt gminy na podstawie zweryfikowanych danych zawartych w deklaracjach podatników sporządzał wniosek o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości na formularzu, którego wzór stanowił załącznik do - wydanego na podstawie art. 7 ust. 7 u.p.o.l. i obowiązującego do 1 stycznia 2017 r. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne (Dz. U. z 2006 r. Nr 142, poz. 1023, dalej "Rozporządzenie").

W sprawie Wójt Gminy L. złożył w przewidzianym terminie do Funduszu prawidłowy wniosek o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości. Zarówno stawki podatku od nieruchomości przyjęte w Uchwale Rady Gminy na rok 2013, jak i powierzchnie zwolnione z opodatkowania wyrażone w ha były prawidłowe i nie budziły zastrzeżeń. Zgodnie z treścią § 3 Rozporządzenia Fundusz był zobowiązany, w terminie do 31 maja 2014 r., przekazać na rachunek budżetu gminy kwotę środków stanowiącą równowartość wysokości utraconych dochodów ze wskazanego tytułu.

Mimo wynikającego z mocy prawa obowiązku Fundusz nie przekazał w terminie należnej Gminie kwoty. Należność ta została przekazana na konto Gminy dopiero w dniu 22 listopada 2022 r.

Zdaniem organu odwoławczego należność ta, zgodnie z art. 50a ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, stanowiła dotację z tytułu rekompensaty utraconych dochodów własnych.

Kwotę środków, które stanowiły równowartość wysokości utraconych dochodów z tytułu ustawowego zwolnienia od podatku, należy traktować jako niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w art. 60 pkt 7 u.f.p., który to przepis stanowi o dochodach pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.

Zgodnie natomiast z treścią art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p. organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego są: wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa. Z treści art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

W ocenie organu odwoławczego, nieprzekazana w terminie kwota środków stanowiących równowartość wysokości utraconych dochodów stała się - zgodnie z treścią art. 51 § 1 o.p. - zaległością podatkową, od której - stosownie do treści art. 53 § 1 o.p. naliczane są odsetki za zwłokę.

Pismem z dnia 23 grudnia 2022 r. Wójt Gminy L. wezwał Fundusz do zapłaty odsetek od nieterminowego zwrotu utraconych dochodów z tytułu przedmiotowego zwolnienia.

W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 23 stycznia 2023 r. Fundusz odmówił zapłaty odsetek.

W takiej sytuacji Wójt miał obowiązek zaliczyć dokonaną wpłatę zgodnie z art. 55 § 2 o.p., w myśl którego, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

Zdaniem organu odwoławczego podniesione w zażaleniu zarzuty dotyczące łamania zasad prowadzenia postępowania podatkowego z uwagi na to, że Fundusz nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania ani też nie został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy są bezzasadne.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, który zawiera wyłącznie informację o sposobie zaliczenia wpłaty. Postanowienie to potwierdza wykonanie przez organ czynności o charakterze rachunkowo-technicznym (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 560/22).

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o uchylnie postanowienia organu odwoławczego, zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 55 § 2 o.p. poprzez błędne potraktowanie wypłaty przez Fundusz rekompensaty z tytułu utraconych przez Gminę dochodów, jako zaległości podatkowej i naliczenie z tego tytułu odsetek,

- art. 121, art. 122 i art. 123 o.p. poprzez błędne potraktowanie wypłaty przez Fundusz rekompensaty z tytułu utraconych przez Gminę dochodów, jako zaległości podatkowej i naliczenie z tego tytułu odsetek,

- art. 3 ust. 1 u.p.o.l. przez błędne przyjęcie, że Fundusz jest podatnikiem podatku od nieruchomości, tym samym, że może być stroną postępowania w wyniku, którego Wójt Gminy wydał postanowienie skierowane do Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach,

- art. 7 ust. 4 u.p.o.l. przez błędne przyjęcie, że Fundusz odpowiada jak podatnik podatku od nieruchomości, którym nie jest,

- Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych (Dz.U.2022.513) poprzez zastosowania błędnej klasyfikacji dotyczącej wpływu z tytułu rekompensaty, a nie odsetek od zaległości podatkowej.

2) przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności:

- art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przejawiające się w nierozpatrzeniu wszystkich okoliczności sprawy poprzez bezkrytyczne przyjęcie.

Zdaniem Skarżącego nie jest on, jak błędnie założył Wójt, podatnikiem podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Fundusz nie ma tytułu do nieruchomości ani też nie jest posiadaczem nieruchomości, co błędnie zostało przyjęte w postanowieniu.

Wobec takiego stanu Fundusz nie jest podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku, tym bardziej ewentualnych odsetek. Wskazanie Funduszu jako strony postanowienia z dnia 15 marca 2023 r., jest obarczone błędem. Wątpliwym jest również określenie strony przez wskazanie Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach, który jest organem osoby prawnej.

Skarżący podniósł, że Gmina w postanowieniu nie wykazała, zgodnie z normą art. 55 ust. 1 o.p., w jakiej proporcji dokonała zaliczenia kwot na zaległość główną i odsetki oraz nie wskazała rodzaju naliczonych odsetek, co dowodzi braku należytego uzasadnienia wydanego postanowienia.

Zdaniem Skarżącego zwrot środków z tytułu utraconych przez Gminę dochodów stanowi rekompensatę, a nie zapłatę podatku należnego Gminie, o której mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych (Dz.U.2022.513).

Treść postanowienia prowadzi do powstania absurdalnej sytuacji, gdzie doszło do zrównania Funduszu, jako organu administracji powołanego do prowadzenia postępowań administracyjnych w przedmiocie zwrotu (odmowy zwrotu) utraconych dochodów, z podatnikiem podatku od nieruchomości, co stanowi naruszenie wskazanych przez Skarżącego przepisów prawa.

Skarżący opisał toczące się postępowania zainicjonowane złożonym przez Gminę L. wnioskiem z dnia 18 marca 2014 r. o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne za 2013 r. Wyjaśnił, że czas załatwienia sprawy był długi z uwagi na toczące się wiele lat postępowanie administracyjnosądowe. Podkreślił, że sprawa została przekazana wraz z odwołaniem Gminy L. do Marszałka Województwa [...] w K. 25 czerwca 2014 r. i aż do 28 listopada 2021 r. znajdowała się poza Funduszem. Po tym czasie, wykonując decyzję Wojewody [...] z dnia 25 listopada 2021 r., Fundusz ponownie rozpatrywał sprawę i w dniu 25 sierpnia 2022 r. wydał decyzję nr [...]. Sprawa ponownie została przekazana do Wojewody [...] wraz z odwołaniem Gminy w dniu 23 września 2022 r. Po wydaniu Decyzji nr [...] z dnia 17 listopada 2022 r. przez Wojewodę [...] w dniu 7 listopada 2022 r. ponownie trafiła do Funduszu. Po decyzji Wojewody Fundusz niezwłocznie, bo w dniu 22 listopada 2022 r., dokonał zapłaty na rzecz Gminy.

Fundusz argumentował, że działając jako organ administracji publicznej uprawniony był jedynie do rozstrzygania w sposób władczy sprawy administracyjnej i brak jest przepisu prawa materialnego, który dawałby mu, jako organowi administracji, w niniejszej sprawie podstawę do orzekania w przedmiocie zgłoszonego przez Gminę żądania odsetek od kwoty dokonanego zwrotu. Fundusz nie jest podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku od nieruchomości, ewentualnie może być zobligowany do dokonania zwrotu utraconych przez gminę dochodów, co stanowi formę rekompensaty utraconych przez Gminę dochodów. Przepis ten nie stanowi o obowiązku zapłaty odsetek, czy też o możliwości orzekania o ewentualnych odsetkach. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem prawo do odsetek z tytułu opóźnienia lub zwłoki w wypłacie świadczenia wynikającego ze stosunku administracyjnego przysługuje tylko wówczas, gdy stanowi tak wyraźny przepis ustawy ustanawiający taki stosunek, a zatem niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązku wynikającego ze stosunku administracyjnego nie jest zdarzeniem cywilnoprawnym rodzącym obowiązek świadczenia pieniężnego w postaci odsetek. W niniejszej sprawie przepisu takiego nie ma. Powiązanie w zaskarżanym postanowieniu sprawy zwrotu przez Fundusz utraconych dochodów z obowiązkiem podatkowym podatnika jest nadużyciem i wykracza poza przepisy ustaw podatkowych.

5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Zarzuty skargi okazały się bezzasadne.

W sprawie przedmiotem sporu jest legalność wydanego przez Wójta postanowienia w sprawie zaliczenia dokonanej przez Fundusz w 2022 r. wpłaty kwoty 395.725,00 zł, w związku ze złożonym przez Wójta w 2014 r. wnioskiem o zwrot utraconych dochodów gminy z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2013 r., na poczet zaległości i odsetek.

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 8a) u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. zwalnia się od podatku od nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa: grunty pokryte wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne.

Mając na uwadze, że zwolnienie to pozbawia gminy znacznej części wpływów z podatku od nieruchomości ustawodawca uznał, że z tytułu tego zwolnienia gminom przysługuje zwrot utraconych dochodów ze środków wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej (art. 7 ust. 6 u.p.o.l ).

Rozporządzenie w § 1 określa szczegółowe zasady i tryb zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, zwanych dalej "utraconymi dochodami". W myśl § 2 ust. 1 Rozporządzenia zwrot utraconych dochodów następuje po złożeniu przez gminę wniosku o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne. Wzór wniosku jest określony w załączniku do Rozporządzenia (§ 2 ust. 2 Rozporządzenia).

Zgodne z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Gmina składa w terminie do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym, do właściwego wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwanego dalej "wojewódzkim funduszem", wniosek wykazujący faktyczne roczne utracone dochody, wynikające z decyzji oraz z deklaracji podatkowych, na dany rok podatkowy według stanu na dzień 31 grudnia roku podatkowego, za który jest on sporządzany.

Fundusz - stosownie do § 2 ust. 6 Rozporządzenia - sprawdza go pod względem rachunkowym i formalnym, w terminie do dnia 15 kwietnia roku następującego po roku podatkowym.

Natomiast w przypadku stwierdzenia we wniosku braków lub błędów, wojewódzki fundusz wzywa gminę do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania; w przypadku nieusunięcia braków lub błędów w tym terminie wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia (§ 2 ust. 7 Rozporządzenia).

Z kolei w myśl § 3 Rozporządzenia wojewódzki fundusz przekazuje na rachunek budżetu gminy kwotę środków stanowiącą równowartość wysokości utraconych dochodów z tytułu zwolnienia, o którym mowa w § 1, w terminie do dnia 31 maja roku następującego po roku, w którym nastąpiło zwolnienie.

W sprawie bezsporne jest, że Gmina L. w złożyła w 2014 r. w terminie do Funduszu prawidłowy wniosek na stosownym formularzu, wskazując podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla gruntów, które według stanu na dzień 31 grudnia 2013 r. były ustawowo zwolnione z tego podatku.

Fundusz nie przekazał środków w określonym w Rozporządzeniu terminie, choć wniosek Gminy L. o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości nie został przez Fundusz zakwestionowany pod względem rachunkowym i formalnym. To, że w okresie od złożenia wniosku do dnia wypłaty środków toczyło się postępowanie administracyjne związane z odmową wypłaty należnych Gminie środków, nie może usprawiedliwiać odmowy zapłaty przez Fundusz odsetek za zwłokę. Ostatecznie, jak podaje Fundusz, Wojewoda decyzją z dnia 17 listopada 2022 r. uchylił decyzję Funduszu o odmowie zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości i umorzył postępowania w pierwszej instancji, a Fundusz wypłacił środki, jednak uczynił to dopiero 23 listopada 2022 r.

NSA w wyroku z dnia z dnia 10 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 3016/18, oddalając skargę kasacyjną Wojewody od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w przedmiocie odmowy zwrotu na rzecz gminy utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, stwierdził, że art. 7 ust. 6 u.p.o.l. nie zawiera żadnych dodatkowych warunków ograniczających ten zwrot, a z delegacji ustawowej dla ministra właściwego do spraw środowiska określającego w drodze Rozporządzenia szczegółowe zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów, wynika wprost potrzeba zabezpieczenia gmin przed zmniejszeniem dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. Zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l wynika z mocy ustawy. Nie jest ono zatem przyznawane na mocy działania organu podatkowego, jak również innego organu administracji publicznej.

Organy przeprowadziły prawidłowy wywód prawny, uzasadniający legalność wydanego przez Wójta postanowienia o zarachowaniu wpłaty w wysokości 395.725,00 zł stanowiącej zwrot utraconych dochodów gminy z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2013 r.

Sąd podziela stanowisko organów, że kwotę środków, które stanowiły równowartość wysokości utraconych dochodów z tytułu ustawowego zwolnienia od podatku należy traktować jako niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w art. 60 pkt 7 u.f.p. - stanowiącym o dochodach pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.

Zgodnie natomiast z treścią art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p. organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego są: wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa. Z treści art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

W świetle powyższego nieprzekazana w wynikającym z przepisów prawa terminie kwota środków stanowiących równowartość wysokości utraconych dochodów stała się - zgodnie z treścią art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej - zaległością podatkową, od której - stosownie do treści art. 53 § 1 o.p. naliczane są odsetki za zwłokę.

W takiej sytuacji Wójt miał obowiązek zaliczyć dokonaną wpłatę zgodnie z zasadami wynikającymi z treści art. 55 § 2 o.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

Wbrew twierdzeniom Skarżącego, organy podatkowe nie uznały go za podatnika podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Taka teza nie ma oparcia w treści wydanych w sprawie postanowień i nie została poparta merytorycznie.

Również bezpodstawnie Skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji nie wykazał, zgodnie z art. 55 ust. 1 o.p. w jakiej proporcji dokonał zaliczenia kwot na zaległość główną i odsetki oraz nie wskazał rodzaju naliczonych odsetek.

W postanowieniu wydanym na podstawie art. 50, 51 i 53 o.p. organ ten podał, że zaliczył otrzymane środki proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota nieprzekazanej w terminie dotacji z tytułu rekompensaty utraconych dochodów własnych stanowiącej niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym do kwoty odsetek za zwłokę. Wskazał, że stan zaległości na dzień 23 listopada 2022 r. wynosił 395.725,00 zł, natomiast należne odsetki za zwłokę naliczone od dnia 1 czerwca 2014 r. wyniosły 290.045,00 zł. oraz podał w jaki sposób zarachował wpłaty.

W świetle powyższych uwag uznać należało, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego jest zgodne z prawem, a zarzuty skargi są bezzasadne. To z kolei determinowało konieczność oddalenia wniesionej skargi, co też uczyniono, działając stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.).

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.