Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 412/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
article: art. 7, art. 12 par. 1, art. 77 par. 1, art. 136 par.  1, art. 138 par. 2,
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 153, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2024 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 20 lutego 2024 r., nr IN.I.7721.9.10.2023.AS w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego S. W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. W. (dalej: inwestor, strona, skarżący) reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika jest decyzja Wojewody Opolskiego (dalej: Wojewoda) z 20 lutego 2024 r., nr IN.I.7721.9.10.2023.AS, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Opolskiego (dalej także: Starosta) z 17 lutego 2023 r., nr BOŚ.6740.1962.2020.KFC, odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 39,93 DJP (do chowu prosiąt) wraz z niezbędną infrastrukturą w skład której wchodzi: szczelny prefabrykowany zbiornik na ścieki bytowe do 10 m3 oraz szczelny prefabrykowany zbiornik przepompowni płynnych odchodów do 20 m3 w miejscowości L., na nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: a i b k. m. [...] - obręb L., gmina Ł. wobec zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 22 grudnia 2020 r. S. W. wystąpił do Starosty Opolskiego o pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 59,61 DJP (do chowu prosiąt) oraz szczelnego zbiornika wybieralnego w miejscowości L., na działkach gruntowych oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: a i b. Decyzją z 5 marca 2021 r. Starosta, działając na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682), zwanej dalej: Prawo budowlane lub Pb, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 59,61 DJP (do chowu prosiąt) wraz z niezbędną infrastrukturą, z uwagi na nieusunięcie nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 18 stycznia 2021 r. obejmujących doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W następstwie rozpatrzenia odwołania inwestora Wojewoda decyzją z 7 maja 2021 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy inwestor dokonał korekty wniosku o wydanie decyzji, wskazując docelową obsadę projektowanego obiektu na 39,93 DJP. Wraz z skorygowanym wnioskiem inwestor przedłożył poprawione projekty zagospodarowania terenu oraz architektoniczno - budowlany. Komentując dokonane zmiany parametrów planowanej inwestycji inwestor podniósł, iż z uwagi na zmniejszenie obsady zwierząt do poziomu poniżej 40 DJP, brak jest konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Ponadto - w jego ocenie - planowana inwestycja jest zgodna z zapisami właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z 11 października 2021 r. Starosta ponownie odmówił zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu oraz architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Jako podstawę organ I instancji wskazał niewykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych w drodze postanowienia z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Z powyższą decyzją nie zgodził się inwestor, który 25 października 2021 r. wniósł od niej odwołanie, powtarzając w nim dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie.

Decyzją z 3 grudnia 2021 r., nr [...], Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z 4 lutego 2022 r. organ I instancji powołując się na art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - po raz kolejny odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W jej uzasadnieniu wskazano na brak zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie dopuszcza budowy budynku inwentarskiego o projektowanych rozmiarach w bezpośrednim sąsiedztwie zwartej zabudowy wsi i niewykonanie w powyższym zakresie obowiązków nałożonych na inwestora postanowieniem na podstawie art. 35 ust. 3 Pb. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, Wojewoda decyzją z 22 czerwca 2022 r., nr [...], ponownie uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta decyzją z 25 sierpnia 2022 r., na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 Pb, ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku inwentarskiego. Organ I instancji ponownie wskazał, iż inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskutek odwołania inwestora, Wojewoda decyzją z 18 listopada 2022 r., nr [...], ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dalszych etapach Starosta decyzją z 17 lutego 2023 r., ponownie powołując się na art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, z powodów tożsamych jak we wcześniej wydawanych decyzjach w przedmiotowej sprawie, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia stronie pozwolenia na budowę spornej inwestycji.

Od powyższej decyzji, pismem z 17 marca 2023 r., odwołanie wniósł pełnomocnik inwestora zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie zasad postępowania administracyjnego oraz zawnioskował o uchylenie decyzji Starosty oraz orzeczenie przez Wojewodę, co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekty zagospodarowania terenu oraz architektoniczno - budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji.

Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania decyzją z 24 kwietnia 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W treści uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organu administracji wynikającą z art. 8 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej: K.p.a. Ponadto organ II instancji stwierdził, że pogląd organu I instancji, iż nie jest uprawniony do dokonania weryfikacji deklarowanej obsady budynku inwentarskiego, uznaje za nieprawidłowy. Wojewoda wskazał argumentację swojego stanowiska popartą orzecznictwem sądowoadministracyjnym.

Podsumowując, Wojewoda stwierdził, iż zaskarżona decyzja Starosty narusza zasady postępowania wynikające z treści art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 8 § 2 K.p.a., oraz uznając, że zakres naruszeń wykracza poza zakres postępowania uzupełniającego możliwego do przeprowadzenia na podstawie art. 136 § 1 K.p.a., uchylił decyzję organu I instancji z 17 lutego 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Od powyższej decyzji organu odwoławczego sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniósł inwestor pismem z 18 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 198/23, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z 24 kwietnia 2023 r. i wskazał, iż organ I instancji, wbrew stanowisku organu odwoławczego, przeprowadził analizę omawianego zamierzenia w odniesieniu do przesłanki zwartej zabudowy oraz w aspekcie położenia projektowanej zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie zwartej zabudowy mieszkaniowej. W odniesieniu do kwestii podniesionej w zaskarżonej decyzji, tj. nieustalenia przez organ I instancji maksymalnej dopuszczalnej obsady DJP stwierdził, iż stanowisko Wojewody jest błędne. W ocenie Sądu Wojewoda powinien w toku postępowania odwoławczego dokonać własnych ustaleń w tym zakresie.

W konsekwencji powyższego Wojewoda przeprowadził własne ustalenia w zakresie określenia maksymalnej dopuszczalnej obsady DJP projektowanego obiektu. W oparciu o zapisy w części opisowej PZT (pkt 1.1.2, karta nr 5) ustalono, iż budynek inwentarski przeznaczony będzie wyłącznie do utrzymania zwierząt tj. hodowli trzody chlewnej z przeznaczeniem do produkcji prosiąt w chlewni, utrzymywanych w technologii rusztowej, bezściółkowej, w cyklu otwartym, w systemie trzytygodniowej rotacji komór sektorów porodowego oraz odchowu pozyskanych zwierząt. Następnie w oparciu o zapisy w części opisowej PAB (pkt 1.2, karta nr 5) ustalono, że całkowita powierzchnia użytkowa projektowanego budynku inwentarskiego wynosi 1661,77 m2, przy czym powierzchnia produkcyjna projektowanego obiektu wynosi 1432,08 m2. Następnie ustalono w oparciu o § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt (...), (Dz.U. z 2010 r. nr 56, poz. 344 z późn. zm.) wartość rzeczywistej maksymalnej obsady projektowanego obiektu. Z ustaleń organu II instancji wynika, że wartość DJP dla projektowanej inwestycji wynosi 121,34 DJP. W związku z powyższym, zgodnie z § 3 pkt 104 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.) projektowane zamierzenie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W powyższych okolicznościach zgodnie z dyspozycją art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwanej dalej: udoś) niezbędne jest uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 71 ust. 1 ww. ustawy.

W związku z tym Wojewoda postanowieniem z 22 listopada 2023 r., na podstawie art. 35 ust. 3 Pb, nałożył na inwestora obowiązek, usunięcia w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia, nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji poprzez dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy udoś. Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi inwestora 1 grudnia 2023 r. Termin usunięcia nieprawidłowości upływał zatem z dniem 30 stycznia 2024 r. We wskazanym terminie inwestor nie przekazał wskazanej wyżej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Do chwili wydania objętej skargą decyzji odwoławczej inwestor nie przedłożył wskazanej powyżej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Wojewody wobec powyższego zaistniała dodatkowa przesłanka, wynikająca z art. 35 ust. 5 pkt 1 Pb, uniemożliwiająca wydanie decyzji przez organ odwoławczy zgodnie z żądaniem skarżącego. Wyjaśnił przy tym organ odwoławczy, że zgodnie z dyspozycją ww. przepisu, w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3, organ administracji architektoniczno - budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę koniecznym było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty Opolskiego z 17 lutego 2023 r. Zaznaczył nadto Wojewoda, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, zapewnił stronom możliwość zapoznania się z zebranymi dowodami w sprawie oraz możliwość wypowiedzenia się w trybie art. 10 K.p.a. informując o uprawnieniach zawiadomieniem z 10 października 2023 r.

Powyższą decyzję, na co zwrócono uwagę na wstępie, inwestor zaskarżył w całości do tut. Sądu. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. i at. 80 K.p.a. polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie odniesienie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, braku dokonania oceny dowodów, co skutkowało uznaniem, że złożony przez skarżącego projekt budowlany jest niekompletny i wymaga uzupełnienia o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również niezbadaniem i nierozpatrzeniem zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem zaskarżonej decyzji Starosty Opolskiego 17 lutego 2023 r., nr BOŚ.6740.1962.2020.KFC, oraz złożonej przez skarżącego skargi,

2) art. 8 § 1 K.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej polegającej na wydaniu zaskarżonej decyzji bez dokładnej i rzetelnej analizy całego materiału dowodowego, jak również specjalne przedłużanie postępowania administracyjnego i każdorazowe wskazywanie kolejnych, niepowoływanych wcześniej uchybień proceduralnych lub braków w złożonej dokumentacji, co prowadzi do niechęci rozwiązania i zakończenia sprawy skarżącego przez organ I i II instancji,

3) art. 139 K.p.a. na nieuprawnionym orzeczeniu przez organ II instancji na niekorzyść skarżącego, przy braku zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa i braku zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia interesu społecznego.

Jednocześnie zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 5 Pb poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że w projekt budowlany złożony przez skarżącego zawiera brak w postaci niewydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która to potrzeba wynikała zdaniem organu z uwagi na wyliczoną maksymalną wartość DJP, to jest 121,34 i w związku z nieprzedłożeniem przez skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmówienie zatwierdzenia projektu budowlanego, podczas gdy zgłoszony przez skarżącego projekt budowlany zakładał obsadę w wysokość 39,93 DJP, dla której to nie jest potrzebne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Formułując powyższe zarzutu autor skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu na wstępie przypomniał dotychczasowy przebieg zdarzeń, zgodnie z zaprezentowanymi powyżej, po czym stwierdził, że podstawą wydania odmownej decyzji przez Starostę była stwierdzona niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wada ta w toku prowadzonego postępowania nie została usunięta. Wyjaśnił, że w tym zakresie zostało złożone odwołanie inwestora. Tymczasem, jak uznał, organ odwoławczy nie zważając na decyzję Starosty, czy też odwołanie złożone przez skarżącego, postanowił przeprowadzić własne postępowanie, całkowicie odbiegające merytorycznie od kierunku wyznaczonego przez organu I instancji i pomijając wskazane przez organ I instancji ewentualne niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznał za jedyną nieprawidłowość brak w złożonej do akt sprawy dokumentacji projektowej polegającą na nieprzedłożeniu wymaganej prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na maksymalną obsadę projektowanego obiektu wynoszącą 121,34 DJP.

Zdaniem skarżącego organ II instancji nie podjął się w prowadzonym postępowaniu w żadnym stopniu rozpatrzeniu zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, a co za tym idzie jego oceny i zajęcia stanowiska, co do najważniejszych, spornych kwestii, które od 3 lat pozostają poza dokonaniem jakiejkolwiek analizy między twierdzeniami podnoszonymi przez organ I instancji, a stanowiskiem każdorazowo przedstawianym przez skarżącego. Zaznaczył, że organ II instancji nie zajął żadnego stanowiska w zakresie zarzutów, które skarżący podniósł w zakresie treści decyzji Starosty z dnia 17 lutego 2023 r. Stwierdził po pierwsze: brak rozważenia jakiegokolwiek aspektu przedmiotowej sprawy, po drugie: brak odniesienia się i ocenienia całego zgromadzonego materiału dowodowego, co – w jego opinii – "stanowi karygodny błąd organu II instancji, którego popełnienie w ocenie skarżącego ma jeden cel. Maksymalnie odroczyć wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego".

W dalszych motywach autor skargi wskazał na niekonsekwencję organu I instancji i brak jakiegokolwiek wyjaśnienia lub chociażby odniesienia się do przestawionej sytuacji przez organ II instancji. Wyjaśnił także, że organ I instancji w dniu 17 lipca 2020 r. wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla ojca skarżącego obejmującą budowę budynku inwentarskiego chlewni o obsadzie 59,61 DJP (do chowu prosiąt) oraz szczelnego zbiornika wybieralnego w L. przy ul. [...] na nieruchomościach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków numerami a i b k.m. [...], obręb L., gmina Ł. W treści uzasadnienia tej decyzji – co przypomniał autor skargi – organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgoda z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., zatwierdzonych uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ł. z dnia 23 czerwca 1995 r. oraz, że nie narusza interesów prawnych osób trzecich.

Jednocześnie – jak dalej wyjaśnił skarżący – powyższą decyzję, a pierwszą zaskarżoną decyzję w niniejszym postępowaniu dzieli raptem 8 miesięcy różnicy - pierwsza decyzja organu I instancji w niniejszym postępowaniu została wydana w dniu 5 marca 2021 r. (czyli ponad 3 lata temu) Istotnym i koniecznym podkreślenia jest fakt, że oba postępowania, to jest postępowanie toczone na wniosek ojca strony oraz niniejsze postępowanie toczona na wniosek strony są prowadzone w identycznym reżimie prawnym oraz identycznym stanie faktycznym.

Zdaniem skarżącego niczym nieuzasadnione jest stanowisko organu I instancji, które raz wskazuje że inwestycja jest zgoda z planem zagospodarowania przestrzennego, żeby po niecałych 8 miesiącach zmienić zdanie i bezzasadnie twierdzić, że ta sama inwestycja nie jest zgoda z planem zagospodarowania przestrzennego (pierwotny wniosek w niniejszej sprawie również obejmował obsadę 59,61 DJP). Obecnie, na co wskazał skarżący kontynuując wywody, wniosek obejmuje budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 39,93 DJP czyli o 20 DJP mniej. Wobec tego, w jego ocenie, skoro organ I instancji sam przyznał w decyzji ostatecznej, że budowa budynku inwentarskiego o obsadzie DJP większej jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to brak jest obecnie jakichkolwiek podstaw do czynienia twierdzeń, że budowa budynku inwentarskiego o mniejszej obsadzie DJP jest niezgodna z tymże planem zagospodarowania przestrzennego. Argumentując wskazał nadto, że od ponad 3 lat stara się o wydanie decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Od 3 lat organy I i II instancji "wymyślają" co nowe powody, dla których wydać decyzje odmowne lub uchylić decyzję do ponownego rozpoznania. W jego opinii w sprawie znamienne jest "wskazane podejście organów do osoby skarżącego i niechęć do jednoznacznego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, tylko przerzucanie się decyzjami, które nic nowego nie wnoszą do sprawy, poza – jak określił – "co nowymi potencjalnymi brakami, czy też powtarzanymi i niewyjaśnionymi do końca twierdzeniami, ma również przypadek w zaskarżanej niniejszym pismem decyzji". Skarżący zwrócił uwagę, że w ciągu całego postępowania administracyjnego organ I i II instancji wydały łącznie 11 decyzji! 10 decyzji, w treści których ani razu nie padł zarzut konieczności liczenia maksymalnej obsady DJP dla projektowanego budynku i jedna – co także uwypuklił –ostatnia decyzja, w której organ II instancji, żeby nie odnosić się merytorycznie do zarzutów, do materiału dowodowego, a w końcu do rozstrzygnięcia sprawy, po trzech latach stwierdził, że potrzebna jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a inwestycja zamierzona przez skarżącego nie ma 39,93 DJP, tylko 121,34". W ocenie skarżącego, takie zachowania organów niewątpliwie stanowi ciężkie naruszenie zasady wyrażonej w art. 8 § 1 K.p.a.

W ocenie autora skargi organ odwoławczy pominął, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest wyłącznie na wniosek inwestora, a podstawą jest opracowanie odzwierciedlające zamiary inwestora w zakresie sposobu chowu i planowaną ilością hodowanych zwierząt. Trudno jest sporządzić stosowny dokument odpowiadający wyliczeniom dokonanym przez organ II instancji (121,34 DJP), który miałby być sprzeczny z zamierzeniami inwestora (planowana obsada to 39,93 DJP). Wystąpienie o żądaną przez organ II instancji decyzję musiałoby odzwierciedlać jedynie wyliczone w notatce służbowej wartości, które w sposób formalny nie zostały przedstawione skarżącemu. Podkreślił, że organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o notatkę służbowa.

Rekapitulując wskazał, że pozwolenie na budowę wydawane jest na wniosek inwestora, zatem organ jest związany przyjętymi w projekcie budowlanym założeniami co do rodzaju hodowanych zwierząt i sposobu hodowli, stwierdzić należy, że nie było dopuszczalne ingerowanie przez organ w przyjęte rozwiązania projektowe w tym zakresie poprzez zwiększenie liczby zwierząt tak, aby zmienić kwalifikację przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Na poparcie wyrażonego stanowiska przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt: II OSK 1994/20, akcentując, że wprost określono w nim możliwości prawne organu w przypadku badania otrzymanych dokumentów związanych z projektem budowlanym.

Zdaniem skarżącego organ znacząco przekroczył swoje uprawnienia w tym zakresie zwiększając obsadę jego inwestycji, ponad przyjęte założenia wynikające wprost z projektu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu powtórzył zasadnicze motywy w nim zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego e stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji RP). Okoliczność, że sądy administracyjne nie oceniają celowości czy słuszności aktów administracyjnych, koncentrując się tylko na badaniu ich zgodności z prawem, nie narusza także międzynarodowych kryteriów w tym zakresie. Podkreślić bowiem wypada, że stosownie do postanowień art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284), traktujących o prawie do rzetelnego procesu sądowego, każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. W świetle wiążących Polskę aktów prawa międzynarodowego konieczne (niezbędne) jest więc zapewnienie w porządku krajowym ochrony sądowej we wskazanych dziedzinach prawa. Zatem rysuje się wniosek, że oparcie prawa do sądu – w sferze sądowej kontroli administracji – na podstawie legalności odpowiada kryteriom przyjętym zarówno na gruncie krajowego porządku prawnego, jak i w świetle standardów międzynarodowych. Kompetencja kontrolna sądu administracyjnego sprowadza się więc do oceny legalności działania organu administracji na trzech płaszczyznach: pierwszej: oceny zgodności działania z prawem materialnym, drugiej: dochowania wymaganej prawem procedury, trzeciej: respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych (por. A. Kabat, Prawo do sądu jako gwarancja ochrony praw człowieka w sprawach administracyjnych [w:] Podstawowe prawa jednostki i ich sądowa ochrona, Warszawa 1997, s. 231).

W konsekwencji, należy wyraźnie odróżnić kontrolę administracji publicznej (rozstrzyganie sprawy sądowoadministracyjnej) od wykonywania administracji publicznej (rozstrzygania sprawy administracyjnej). Sąd administracyjny nie jest władny do samodzielnego wydania rozstrzygnięcia w miejsce organu administracji publicznej (tj. do rozstrzygania spraw administracyjnych; zob. m.in. R. Hauser, Konstytucyjny model polskiego sądownictwa administracyjnego [w:] Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003, s. 145-147; J. Zimmermann, Z problematyki reformy sądownictwa administracyjnego [w:] Instytucje współczesnego prawa administracyjnego. Księga jubileuszowa Profesora Józefa Filipka, Kraków 2001, s. 797-798). Sąd administracyjny może w związku z tym zdyskwalifikować konkretne rozstrzygnięcie organu i zobowiązać ten organ do ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Mając tym samym na uwadze przedmiot sprawy poddany kontroli sądowej wespół z powinnością sądów administracyjnych podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest więc wyłącznie decyzja administracyjna, stanowiąca przedmiot zaskarżenia, lecz jest nim także zespół działań i czynności podjętych przez organ administracji w sprawie zakończonej tą decyzją. Tak zakreślone kompetencje sądu administracyjnego nakładają na ten sąd obowiązek dokonania w konkretnej sprawie oceny całego przebiegu postępowania administracyjnego, wszystkich aktów i czynności wydanych w tym postępowaniu, włącznie z oceną zaskarżonej decyzji i wydanie rozstrzygnięcia stwarzającego taki stan, aby w obrocie prawnym nie istniał i nie funkcjonował żaden akt ani czynność organu administracji publicznej niezgodne z prawem. Tylko taki zakres działania sądu administracyjnego spełnia określony w art. 1 ust. 2 P.p.s.a., wymóg dokonywania kontroli działań organów administracji pod względem zgodności z prawem. Realizacji tego celu służą unormowania zawarte m.in. w art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 tej ustawy statuuje zasadę niezwiązania sądu I instancji granicami skargi, zaś przepis art. 135 nakłada na ten Sąd obowiązek wyjścia poza granice skargi i zajęcia się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przytoczonego uregulowania wynika, że granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania przez Sąd I instancji. Wynika z niego również, że granice rozpoznania przez ten Sąd wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej, przy czym – użyte w przepisie tym pojęcie sprawa administracyjna występuje tu w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym. Zakresem rozpoznania Sądu I instancji objęte są więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały podjęte lub wydane, jeżeli tylko dotyczą tej samej sprawy administracyjnej. Wynika to wprost z art. 135 P.p.s.a., który nakłada na Sąd obowiązek zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu – w granicach i według kryteriów określonych przywoływanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji prezentowania dotychczasowego przebiegu postępowania, dlatego w ocenie Sądu brak jest konieczności jego ponownego przedstawiania.

Należy przy tym wskazać, że dokonując takiej oceny Sąd w pierwszej kolejności uwzględnił, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem kontroli sądowej. W sprawie tej, co wymaga podkreślenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wypowiedział się w wyroku z 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 198/23, po rozpoznaniu sprawy ze sprzeciwu inwestora od decyzji Wojewody Opolskiego z 21 kwietnia 2023 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylając zaskarżoną decyzję, w pkt 1 i zasądzając do Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w pkt 2.

Tym samym przypomnienia wymaga, że Sąd w przytoczonym wyżej wyroku z 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 198/23, jednoznacznie wskazał, że Starosta zajął wyraźne stanowisko w kwestii wydania pozytywnej decyzji dla innego inwestora. W tym zakresie organ pierwszej instancji uznał za niedopuszczalne wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o wydany w odrębnym postępowaniu, indywidualny i konkretny akt administracyjny, który nie stanowi prawa powszechnie obowiązującego. Starosta wyjaśnił nadto, że każdy wniosek wszczyna nową sprawę administracyjną. W ocenie organu pierwszej instancji argumentacja opierająca się na odmiennym stanie faktycznym w zakresie przedmiotu zamierzenia budowlanego (m.in. inna wielkość obsady DJP) oraz niejednakowym okresie prowadzonych wcześniej postępowań nie może mieć wpływu na aktualne ustalenia, tym bardziej że decyzja, którą wskazał Wojewoda Opolski, nie pozostaje w obrocie prawnym ze względu na jej wygaszenie. Omawiana kwestia nie była więc dla organu pierwszej instancji wątpliwa. Inną rzeczą natomiast jest to, czy pogląd Starosty jest trafny i czy został sformułowany na podstawie przekonujących oraz wystarczających dowodów, a także czy wynika z właściwie ocenionego materiału dowodowego. Prawidłowość stanowiska Starosty powinna zaś zostać zweryfikowana w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie należy stwierdzić, że stanowisko Wojewody co do możliwości zmiany dotychczasowego kierunku rozstrzygnięcia przez Starostę przy tożsamym stanie prawnym nie jest jasne, ponieważ w tej kwestii organ odwoławczy sformułował jedynie ogólne wnioski, które nie zostały w żaden sposób rozważone i poddane ocenie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji w żaden sposób nie wykazał, aby istniejąca dokumentacja i zgromadzone przez Starostę dowody nie byłe wystarczające do dokonania wymaganych ustaleń w sprawie dotyczącej wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę. Braki w tym zakresie, o ile rzeczywiście wystąpiły, Wojewoda powinien usunąć w postępowaniu odwoławczym. Warto też zauważyć, że podjęcie przez organ drugiej instancji własnych czynności wyjaśniających, które zmierzałyby do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, prowadziłoby do pełnej realizacji ustalonej w art. 12 § 1 K.p.a. zasady szybkości postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy aktualnie oceniana decyzja Wojewody Opolskiego jest już piątym rozstrzygnięciem kasacyjnym w przedmiotowymi postępowaniu. W przekonaniu Sądu Wojewoda nie wykazał również, że naruszenie przepisów postępowania skutkowało niewyjaśnieniem istoty sprawy w takim zakresie, który istotnie wpłynął na treść decyzji organu pierwszej instancji. Nie wytłumaczył przy tym w przekonujący sposób, co już podnoszono wcześniej, dlaczego nie mógł skorzystać z uprawnień, o jakich mowa art. 136 § 1 K.p.a. Nie można przecież pominąć, że w sprawie zgromadzono materiał dowodowy obrazujący zakres planowanej inwestycji i właśnie na tej podstawie organ pierwszej instancji formułował swoje poglądy. Raz jeszcze powtórzyć przyjdzie, że – co wyeksponował tut. Sąd – w kontrolowanej decyzji w ogóle nie podano, jakie istotne okoliczności, niewynikające z już zgromadzonego materiału dokumentacyjnego sprawy, należy ustalić. Sąd zaznaczył, iż jeśli Wojewoda uważał, że istniejące dowody są niewystarczające i wymagają uzupełnienia, to powinien wskazać - stosownie do wymogu z art. 138 § 2 K.p.a. - jakie dodatkowe dowody należy przeprowadzić i które okoliczności trzeba wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W zaskarżonej decyzji takiego wywodu jednak zabrakło, zaś w takim przypadku nie sposób ocenić stanowiska organu co do rozmiaru koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego ani odpowiedzieć na pytanie, czy rzeczywiście sprawa wymagała przeprowadzenia postępowania w znacznym zakresie. Za gołosłowne Sąd uznał zarzuty naruszenia przez Starostę art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ nie znajdują one potwierdzenia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Poza tym na organie drugiej instancji ciąży również powinność w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, z uwzględnieniem regulacji art. 136 § 1 K.p.a. i zgodnie z innymi regułami określonymi w K.p.a. Według art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. organy obu instancji zobowiązane są stać na straży praworządności, w sposób wyczerpujący zebrać i zbadać cały materiał dowodowy oraz załatwić sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należało od przypomnienia, że w przedmiotowej, czego zdaje się nie dostrzega organ odwoławczy działania jego podejmowane w niniejszej sprawie, były zarówno przedmiotem kontroli sądowej jak i oceny sądowej. Przy czym, co należy podnieść, ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone zostały w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 198/23.

Tym samym wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie, jak i przytoczonej powyżej, kontrolowane obecnie decyzje zostały wydane w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, wobec czego rozpoznając wniesioną skargę, na podstawie art. 153 P.p.s.a. należało uwzględnić ocenę prawną oraz wskazania zawarte we wskazanym wyżej wyroku. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wyrażona w nim zasada związania oznacza, że orzeczenie sądu oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami co do dalszego postępowania determinuje działania każdego organu w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Kontrola sądowa rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się natomiast do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 729/10). Obowiązek wynikający ze związania oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, na co wprost wskazuje brzmienie art. 153 P.p.s.a, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Ponadto, wyłączenie z powyższego obowiązku będzie dopuszczalne także w przypadku istotnej zmiany okoliczności faktycznych, tj. gdy po wydaniu wyroku, w prowadzonym ponownie postępowaniu zmianie ulegną istotne okoliczności i ustalony zostanie stan faktyczny odmienny od przyjętego przez sąd za podstawę dokonanej oceny. W braku takich okoliczności wyrok pozostaje wiążący i stanowi podstawę oceny legalności działań organów.

Dokonując w niniejszej sprawie oceny, stosownie do art. 153 P.p.s.a., Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły okoliczności pozwalające na odstąpienie od wiążącej oceny wyrażonej powyższym wyroku, którego mocą związany jest zarówno skład orzekający w tej sprawie jak i orzekające w niej organy.

W tym miejscu nie jest celowe przytaczanie całych rozważań z tego wyroku, które przedstawione zostały w stanie faktycznym sprawy i którego uzasadnienie, sporządzone z urzędu, znane jest stroną postępowania. Należy jedynie przypomnieć, że uprzednio tut. Sąd wyrokiem z 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 198/23, uznał, że zakwestionowanie przez organ drugiej instancji wykładni prawa materialnego dokonanej przez organ pierwszej instancji nie może odbywać się za pośrednictwem wydawania rozstrzygnięć kasatoryjnych, o jakich mowa w 138 § 2 K.p.a., albowiem skutkuje to nieznajdującym podstaw normatywnych uchyleniem się przez organ wyższego stopnia od orzekania merytorycznego w sprawie, które w administracyjnym toku instancji jest ustawową zasadą. Jeśli organ odwoławczy uzna, że organ pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni prawa lub subsumcji stanu faktycznego pod powołane przepisy i jednocześnie nie stwierdzi wystąpienia przesłanek wynikających z art. 138 § 2 K.p.a., to powinien orzec we własnym zakresie co do istoty sprawy, formułując odpowiednie rozstrzygnięcie merytoryczne. Nie czyniąc tego i wydając rozstrzygnięcie kasatoryjne, organ odwoławczy w sposób niedopuszczalny uchyla się od obowiązku merytorycznego orzekania, naruszając art. 138 § 2 K.p.a. (zob. np. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 499/17). Jeśli zatem organ nie zgadzał się z dokonaną przez Starostę oceną zgodności planowanej inwestycji w kontekście zapisów miejscowego planu, to winien - jak trafnie dowodził skarżący - wyrazić własne merytoryczne stanowisko w tej materii.

Ponadto – jak wskazano wyżej – Sąd ten podniósł, co należy powtórzyć, że budowa budynku inwentarskiego o obsadzie 39,93 DJP (do chowu prosiąt) wraz z niezbędną infrastrukturą, w skład której wchodzi szczelny prefabrykowany zbiornik na ścieki bytowe do 10 m³ oraz szczelny prefabrykowany zbiornik przepompowni płynnych odchodów do 20 m³ na przedmiotowej działce, która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zwartej zabudowy pozostaje bowiem w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu, które dopuszczają na omawianym terenie wyłącznie funkcjonowanie gospodarskich obiektów hodowlanych o obsadzie nie większej niż 10 DJP w przypadku trzody chlewnej. Zdaniem Sądu prawidłowość stanowiska Starosty powinna natomiast stać się przedmiotem weryfikacji ze strony organu odwoławczego. Nie można zapominać, że organ drugiej instancji jest organem merytorycznym, a nie wyłącznie kontrolnym. Tymczasem organ odwoławczy w ogóle nie przedstawił własnego stanowiska w powyższym zakresie ani nie wyjaśnił, czy uznaje stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe, czy też nie, i z jakich powodów. Wprawdzie Wojewoda uznał za nieprawidłowy pogląd organu pierwszej instancji, iż nie jest uprawniony do dokonania weryfikacji deklarowanej obsady budynku inwentarskiego i w tym zakresie przedstawił pogląd wyrażony w orzecznictwie dotyczący zasad ustalania maksymalnej obsady projektowanego obiektu inwentarskiego inwentarza (DJP), ale nie poczynił żadnych własnych ustaleń, jak również nie zbadał - w kontekście przytoczonego poglądu NSA - zasadności przedstawionej przez Starostę oceny prawnej.

Tym samym rację ma skarżący, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest na wniosek inwestora, a podstawą jest opracowanie odzwierciedlające zamiary inwestora w zakresie sposobu chowu i planowaną ilością hodowanych zwierząt. Rację ma twierdząc, że trudno jest sporządzić stosowny dokument odpowiadający wyliczeniom dokonanym przez organ II instancji (121,34 DJP), który miałby być sprzeczny z zamierzeniami inwestora (planowana obsada to 39,93 DJP). Wystąpienie o żądaną przez organ II instancji decyzję musiałoby odzwierciedlać jedynie wartości wyliczone w notatce służbowej z dnia 20 listopada 2023 r. Przy czym, co ważne, z obliczeń tych (zawartych w notatce służbowej z dnia 20 listopada 2023 r.) nie wynika, czy brane było pod uwagę rozmieszczenie i geometria kojców dla zwierząt, a także czasowy charakter wykorzystywania poszczególnych pomieszczeń.

Równocześnie mając na uwadze dotychczas podniesione, zwłaszcza w aspekcie związania wyrokiem tut. Sądu z 13 lipca 2023 r., sygn.. akt: II SA/Op 198/23, trafnie uznał skarżący, że podstawą wydania odmownej decyzji przez organ I instancji była stwierdzona niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wada ta w toku prowadzonego postępowania nie została usunięta. Tymczasem organ II instancji pominął wskazane przez organ I instancji ewentualne niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i de facto uznał za jedyną nieprawidłowość brak w złożonej do akt sprawy dokumentacji projektowej polegającą na nieprzedłożeniu wymaganej prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na maksymalną obsadę projektowanego obiektu wynoszącą 121,34 DJP.

Podkreślenia wreszcie wymaga, że organ II instancji wbrew zaleceniom Sądu nie dokonał rozpatrzenia zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, a co za tym idzie nie dokonał jego oceny i nie zajął stanowiska, co do najważniejszych, spornych kwestii. Nie przeprowadził analizy materiału dowodowego nie dokonał jej oceny. Wreszcie nie można pominąć, że i tym razem organ II instancji nie zajął żadnego stanowiska w zakresie zarzutów, które skarżący podniósł w zakresie treści decyzji pierwszoinstancyjnej z 17 lutego 2023 r.

Równocześnie nie można nie wskazać, że organ odwoławczy nie dokonał oceny przedmiotowej sprawy i nie odniósł się do zgromadzonego w niej materiału dowodowego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 153 P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w pkt 2 wyroku Sąd postanowił natomiast o kosztach postępowania sądowego, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w kwocie 480 zł - ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265), uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł oraz zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań i sprowadzają się do uwzględnienia przedstawionej oceny prawnej oraz usunięcia dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a., tj. wykonania wytycznych zawartych w wyroku WSA w Opolu z 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 198/23.