Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1364/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17  ust. 1  pkt 34,  17  ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 12,  16  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 42 poz 274
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie: Sędzia WSA Dagmara Dominik – Ogińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka - sprawozdawca, Protokolant: Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. w Wydziale I sprawy ze skargi A. spółka z o.o. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 24 stycznia 2013 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. wpłynął wniosek Spółki z o. o. A. z siedzibą w R. (dalej: Spółka, skarżąca) o wydanie indywidualnej interpretacji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Z opisanego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego wynika, że Spółka prowadzi w K. Specjalnej Strefie Ekonomicznej Małej Przedsiębiorczości (dalej: KSSE) działalność gospodarczą na podstawie zezwolenia nr 55 z dnia 2 lutego 2006 r. (dalej: zezwolenie) na prowadzenie na terenie KSSE działalności gospodarczej, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie strefy wskazanych w treści zezwolenia (m.in. w zakresie produkcji części do pojazdów samochodowych i motocyklowych). Spółka zawarła z zakładem ubezpieczeń umowę ubezpieczenia mienia od zdarzeń losowych, która obejmuje w szczególności budynki, budowle, maszyny, wyposażenie biurowe i w związku z tą umową. Spółka uiszcza składki ubezpieczeniowe w wysokości uzależnionej od ogólnej sumy ubezpieczenia wskazanej w umowie. W przypadku zaistnienia zdarzenia objętego ochroną ubezpieczeniową, Spółka otrzymuje od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie skalkulowane zgodnie z zasadami określonymi w umowie. Wskutek powodzi, która miała miejsce w lipcu 2012 r., Spółka poniosła straty w środkach trwałych i obrotowych. Uszkodzone zostały m.in. budynek zakładu, oczyszczalnia ścieków, dach hali produkcyjnej, stacja transformatorowa, brama. Uszkodzone mienie służyło Spółce do celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na terenie KSSE. W związku z powyższym, Spółka otrzymała od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie w celu pokrycia strat poniesionych w wyniku powodzi. Otrzymane odszkodowanie nie dotyczy składników majątkowych, które wykorzystywane byłyby wyłącznie do celów niezwiązanych z działalnością określoną w zezwoleniu.

Wobec powyższego Spółka zadała pytanie, czy odszkodowanie otrzymane przez Spółkę od zakładu ubezpieczeń tytułem rekompensaty strat poniesionych przez Spółkę w wyniku powodzi stanowi przychód podlegający zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm.; dalej: u.p.d.o.p.).

Wyrażając własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że otrzymane przez nią przedmiotowe odszkodowanie korzysta ze zwolnienia podatkowego. Uzasadniając to stanowisko wskazała, że zakres działalności gospodarczej Spółki, która podlega zwolnieniu, został określony w zezwoleniu i obejmuje działalność produkcyjną, handlową i usługową w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie KSSE. Zdaniem Spółki, określając zakres zwolnienia, należy uwzględnić wszystkie przychody będące wynikiem działalności opisanej w zezwoleniu, gdyż ani u.p.d.o.p., ani treść zezwolenia nie dają powodu do twierdzenia, że jego przedmiotem są wyłącznie przychody uzyskiwane z tytułu sprzedaży wyrobów lub usług w nim wskazanych. Dalej Spółka argumentowała, że zawierając umowę ubezpieczenia, kierowała się przede wszystkim zasadą minimalizacji ewentualnych strat, związanych z wystąpieniem określonych zdarzeń losowych. W związku z wystąpieniem w 2012 r. na terenie KSSE powodzi, której skutkiem było m.in. uszkodzenie budynku zakładu, oczyszczalni ścieków, stacji transformatorowej, poniosła straty w majątku trwałym i obrotowym, który służył jej do wykonywania działalności gospodarczej w KSSE w zakresie wyrobów i usług wymienionych w zezwoleniu. W związku z powyższym, zdaniem Spółki, otrzymane od zakładu ubezpieczeń przedmiotowe odszkodowanie stanowi przychód z działalności zwolnionej z opodatkowania, bowiem odszkodowanie to dotyczy majątku, który służył działalności określonej w zezwoleniu. W ocenie Spółki, niezależnie od istniejących przesłanek pozytywnych brak jest podstaw do zakwalifikowania otrzymanego odszkodowania jako przejawu działalności innej, niż określona w zezwoleniu. Wyjaśniła, że otrzymane odszkodowanie nie jest wynikiem działań podejmowanych przez nią w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, które można przyporządkować do innego grupowania Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (dalej: PKWiU), niż wskazana w zezwoleniu. Odszkodowanie nie stanowi wynagrodzenia za wyroby lub usługi wytworzone/wykonane przez Spółkę, gdyż korzystając z usługi ubezpieczeniowej jest ona usługobiorcą. Wykonując umowę ubezpieczeniową Spółka nie podejmuje zatem innej działalności skutkującej dla niej wytworzeniem dóbr lub usług sklasyfikowanych w innych grupowaniach PKWiU.

Podsumowując Spółka stwierdziła, że odszkodowanie jest następstwem prowadzenia działalności produkcyjnej wskazanej w zezwoleniu w zakresie wymienionych w nim wyrobów. W związku z powyższym, przychody z uzyskanego odszkodowania są związane z działalnością gospodarczą wykonywaną na terenie SSE na podstawie zezwolenia i korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Na poparcie zajętego stanowiska Spółka przywołała interpretacje indywidualne prawa podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający w imieniu Ministra Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia 22 kwietnia 2013 r. (nr [...]) uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ podkreślił, po przywołaniu treści art. 12 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 42, poz. 274 ze zm.; dalej: ustawa strefowa) oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 i art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p., że prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową. Według organu interpretującego wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej w zakresie określonym w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Organ interpretujący zauważył również, że niewątpliwie istnieje różnica zakresów pojęciowych wyrażeń "dochód z działalności gospodarczej" oraz "dochód związany z wykonywaniem działalności gospodarczej" - nakazująca traktowanie pierwszego z wymienionych pojęć, jako węższego względem drugiego wyrażenia. Zwolnieniu podatkowemu podlegają zatem wyłącznie dochody z działalności gospodarczej wykonywanej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Dalej organ interpretujący podkreślił, że zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. nie ma charakteru podmiotowego, co oznacza, że nie obejmuje ono wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, lecz tylko te dochody, które zostały uzyskane z działalności określonej w tym zezwoleniu.

W świetle powyższego organ interpretujący stwierdził, że otrzymany przez Spółkę przychód w postaci odszkodowania od zakładu ubezpieczeń nie jest następstwem działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie strefy wskazanych w treści zezwolenia Spółki, lecz wynika z odrębnej umowy, której przedmiotem jest udzielenie przez zakład ubezpieczeń ochrony ubezpieczeniowej oraz jest wynikiem zaistnienia przewidzianego w umowie wypadku (zdarzenia losowego). Nie jest to więc przychód z działalności gospodarczej wykonywanej na terenie KSSE. Zatem, przychód uzyskany przez Spółkę z tego tytułu nie podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Tym samym, przedmiotowe odszkodowanie w całości stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Pismem z dnia 9 maja 2013 r. Spółka wezwała organ interpretujący do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na to wezwanie, organ stwierdził brak podstaw do zmiany wyrażonego w interpretacji indywidualnej stanowiska.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka – reprezentowana przez pełnomocnika procesowego - wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie: art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że dochody w postaci odszkodowania na pokrycie poniesionych w wyniku powodzi strat w składnikach majątkowych wykorzystywanych do celów prowadzenia działalności w KSSE określonej w zezwoleniu, nie podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych; art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez niepełną ocenę prawną stanowiska skarżącej oraz niepełne uzasadnienie prawne stanowiska organu interpretującego; art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. poprzez dokonanie zawężającej wykładni przepisów prawa i wydanie interpretacji niezawierającej pełnego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska skarżącej, pomimo uznania tego stanowiska za nieprawidłowe.

Argumentując zarzuty skargi, skarżąca wskazała, że w rezultacie wykładni dokonanej przez organ intepretujący, doszło do zawężenia literalnego brzmienia przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., gdyż językowa wykładnia nie daje podstaw do przyporządkowania wyrażeniu "dochód z działalności gospodarczej" wyłącznie dochodu ze sprzedaży towarów i usług. Tym bardziej, że organ interpretujący w odniesieniu do wykładni "dochodu z działalności gospodarczej" ograniczył się do wskazania, że "niewątpliwie istnieje różnica zakresów pojęciowych wyrażeń "dochód z działalności gospodarczej" oraz "dochód związany z wykonywaniem działalności gospodarczej" - nakazująca traktowanie pierwszego z wymienionych pojęć, jako węższego względem drugiego wyrażenia". Skarżąca wyjaśniła, że w potocznym znaczeniu pojęcie "dochód z działalności gospodarczej" oznacza dochód generowany przez aktywność przedsiębiorcy, którą można nazwać działalnością gospodarczą, albo stanowiący następstwo działalności gospodarczej. Dlatego też, w ocenie skarżącej, zawarcie umowy ubezpieczenia środków trwałych stanowi właśnie jedną z takich czynności, wymaganą od racjonalnego przedsiębiorcy. Na poparcie powyższego skarżąca przywołała tezy zawarte w orzeczeniach sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącej szersze rozumienie pojęcia "dochody z działalności gospodarczej" ma potwierdzenie w ustawach o podatkach dochodowych, np. w art. 21 ust. 1 pkt 63a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.; dalej: u.p.d.of.), konstruującym analogiczne do zwolnienia z u.p.d.o.p., zwolnienie z podatku dochodowego od osób fizycznych dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na postawie zezwolenia. Skarżąca wskazała, że otrzymany przez nią przychód z odszkodowania jest nierozerwalnie związany z samą działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie KSSE i jest niejako jej efektem ubocznym, nie zaś wynikiem celowych działań podejmowanych przez skarżącą. W konsekwencji, przychody z tytułu otrzymanego odszkodowania powinny zwiększać wynik z działalności strefowej lub z działalności pozastrefowej w kwotach odpowiadających nakładom związanym z naprawą składników majątkowych, które uległy zniszczeniu - odpowiednio do kwalifikacji tych składników. Argumentując zarzut naruszenia art. 14c § 2 O.p. skarżąca podniosła, że w zaskarżonej interpretacji brak jest uzasadnienia, dlaczego z dwóch możliwych znaczeń językowych przepisu za prawidłowe przyjęte zostało przez organ intepretujący znaczenie sprzeczne ze wskazanym we wniosku. Nie wyjaśniono także, z jakich przyczyn organ ten uważa, iż w zakresie pojęcia dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, nie mieszczą się dochody będące następstwem racjonalnie prowadzonej działalności w zakresie wskazanym w zezwoleniu i w praktyce ograniczenie się do wskazania, że istnieje różnica pomiędzy "dochodami z działalności gospodarczej" i "dochodami związanymi z wykonywaniem działalności gospodarczej", bez przywołania jakichkolwiek argumentów, które mogłyby przemawiać za tym twierdzeniem. Uzasadniając kolejny zarzut natury procesowej, skarżąca podniosła, że w wydanej interpretacji organ dokonał pobieżnej analizy stanu faktycznego i jednocześnie przeprowadził wykładnię przepisu kierując się zasadą in dubio pro fisco, nie zważając na naruszenie prawa, którego się tym samym dopuścił, co stanowi jawne naruszenie art. 120 O.p. Ponadto naruszono wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych, która wymaga, by organ intepretujący formułując uzasadnienie swojego stanowiska, przedstawił zasadność przesłanek, którymi kierował się podczas wydawania interpretacji, umożliwiając podatnikowi zapoznanie się z tymi przesłankami oraz odniesienie się do nich.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w P. nie podzielając zarzutów skargi, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wskazał, że orzeczenia, na które powołuje się skarżąca, jak i orzeczenia prezentujące odmienne stanowisko (np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 630/11), nie są wiążące i nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2013 r., będącym następstwem doręczonego pełnomocnikowi skarżącej odpisu odpowiedzi na skargę, skarżąca wskazała, że brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. oraz treść zezwoleń nie ogranicza zastosowania zwolnienia wyłącznie do przychodów ze sprzedaży wyrobów wytworzonych i usług wykonanych na trenie strefy. Zezwolenie obejmuje bowiem swym zakresem wszelkie przejawy działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej w zakresie wyrobów i usług, których klasyfikacje zostały wymienione w zezwoleniu. Tym samym, zwolnione powinny być wszystkie przychody będące następstwem takiej działalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).

W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było ustalenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czy otrzymane przez skarżącą od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie za uszkodzony w wyniku powodzi majątek trwały służący do wykonywania przez nią działalności gospodarczej na terenie KSSE, podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

Rozstrzygnięcia zatem wymagało, czy owe odszkodowanie stanowi dochód uzyskany z działalności gospodarczej wykonywanej przez skarżącą na terenie KSSE, objętej stosownym zezwoleniem, o jakim jest mowa w ustawie strefowej.

Po dokonaniu oceny stanowisk skarżącej i organu intepretującego, zajętych w spornej kwestii, Sąd przyjął, że to organ interpretujący zajął prawidłowe stanowisko uznając, że otrzymany przez skarżącą przychód w postaci odszkodowania od zakładu ubezpieczeń nie jest następstwem działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie strefy wskazanych w treści zezwolenia Spółki, lecz wynika z odrębnej umowy, której przedmiotem jest udzielenie przez zakład ubezpieczeń ochrony ubezpieczeniowej oraz jest wynikiem zaistnienia przewidzianego w umowie wypadku (zdarzenia losowego). W konsekwencji, nie jest to przychód z działalności gospodarczej wykonywanej na terenie KSSE, podlegający zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

Dla rozstrzygnięcia spornej problematyki koniecznym jest odwołanie się, jak prawidłowo uczyniono w zaskarżonej interpretacji, do regulacji zawartych nie tylko w u.p.d.o.p., ale także w ustawie strefowej.

I tak, zgodnie z art. 12 ustawy strefowej, dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 tej ustawy, przez osoby prawne prowadzące działalność gospodarczą, są zwolnione od podatku dochodowego na zasadach przewidzianych w przepisach o podatku dochodowym o osób prawnych. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy strefowej, podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, które to zezwolenie, stosownie do ust. 2 art. 16, określa przedmiot działalności gospodarczej oraz inne warunki dotyczące, m.in. zatrudnienia, dokonania przez przedsiębiorcę inwestycji, czy terminu zakończenia inwestycji.

Owe zwolnienie podatkowe, o jakim jest mowa w art. 12 ustawy strefowej, uregulowane zostało w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., stosownie do którego, wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy strefowej, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Na podstawie ust. 4 art. 17 u.p.d.o.p., zwolnienie o którym mowa, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy.

W ocenie Sądu, zestawienie przywołanych przepisów pozwala na kompleksową ocenę spornej kwestii, gdyż uregulowane w nich zostały wszystkie istotne elementy stosunku podatkowoprawnego oraz warunki i zasady korzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego dochodu uzyskanego z działalności prowadzonej na terenie strefy ekonomicznej. Podstawowe znaczenie ma tu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. określający przedmiotowy zakres zwolnienia, a przez bezpośrednie odesłanie do zezwolenia o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy strefowej, jednoznacznie przesądzony został zakres i warunki korzystania z określonego tymi przepisami zwolnienia. Podkreślić przy tym należy, że również art. 12 ustawy strefowej ściśle wiąże zwolnienie od podatku dochodowego przewidziane w przepisach podatkowych z zezwoleniem na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy, wydanym na podstawie art. 16 ust. 1 tej ustawy. Dla ustalenia warunków korzystania ze zwolnienia zasadnicze znaczenie ma bowiem zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. sformułowanie "wolne od podatku są dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy strefowej". To właśnie zezwolenie, którego treść ściśle określa art. 16 ust. 2 ustawy strefowej, stanowi podstawę do korzystania z pomocy publicznej (zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych) (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 2080/09, LEX nr 596223). Innymi słowy, z treści przywołanych unormowań wynika, że dochody uzyskane z innej, niż określona w zezwoleniu działalności gospodarczej, nie są objęte przedmiotowym zwolnieniem.

Zatem, dochód w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. to dochód, jaki jest bezpośrednio generowany przez aktywność przedsiębiorcy, którą można nazwać działalnością gospodarczą, albo też stanowi nieodłączne (nie dające się uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego) następstwo działalności gospodarczej. Dochodem uzyskiwanym bezpośrednio z działalności są dochody w postaci należności uzyskiwanych od kontrahentów, jeżeli zakres świadczonych w ramach umów czynności objęty jest zakresem zezwolenia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 625/09; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 768/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaznaczyć przy tym należy, jak zauważył organ dokonujący interpretacji, że przepisy dotyczące zwolnień podatkowych podlegają ścisłej interpretacji, zgodnie z ich literalnych brzmieniem, gdyż zwolnienia podatkowe stanowią odstępstwo od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania. Tak więc, wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. Zakaz rozszerzającej wykładni przepisów mających za przedmiot zwolnienia podatkowe, znajduje dodatkowe uzasadnienie w postaci sformułowania zawartego w art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p., akcentującego wyłączność zwolnienia od podatku dochodów z działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej prowadzonej na podstawie stosownego zezwolenia. Wobec takiego zapisu, nie można zaakceptować poglądu skarżącej, że do dochodów zwolnionych należy zaliczyć także dochody z innych tytułów, które w jakiś sposób dotyczyć będą działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy, w tym przypadku, z tytułu odszkodowania uzyskanego od zakładu ubezpieczeń za zniszczone w wyniku powodzi składniki majątkowe służące do prowadzenia działalności strefowej, z której dochody zostały zwolnione.

Zatem, skoro ustawowo określone zezwolenie precyzuje przedmiot i warunki, od spełnienia których uzależnione jest korzystanie ze zwolnienia podatkowego, to mając na uwadze, że uzyskane przez skarżącą zezwolenie dotyczy, co wynika z treści wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej, działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie KSSE, m.in. w zakresie produkcji części do pojazdów samochodowych i motocyklowych, stwierdzić należy, że zwolnienie podatkowe, określone w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. przysługuje wyłącznie z tytułu dochodów z działalności gospodarczej, mającej za przedmiot określoną wyżej działalność prowadzoną na terenie KSSE.

Podkreślenia wymaga, że inne rozumienie przywołanych przepisów (jakiego oczekiwała skarżąca), prowadziłoby do zaburzenia obowiązującego porządku prawnego przez naruszenie zakazu rozszerzającej wykładni przepisów normujących zwolnienia podatkowe. Zwolnieniem podatkowym zostałyby bowiem objęte nie tylko "dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej w strefie ekonomicznej", lecz "dochody powiązane z dochodami uzyskanymi z działalności prowadzonej w strefie ekonomicznej", co niewątpliwie przeczy treści art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Tak więc, słusznie organ interpretujący stwierdził, że "niewątpliwie istnieje różnica zakresów pojęciowych wyrażeń "dochód z działalności gospodarczej" oraz "dochód związany z wykonywaniem działalności gospodarczej" – nakazująca traktowanie pierwszego z wymienionych pojęć jako węższego względem drugiego wyrażenia". Ponadto, wbrew temu co twierdzi skarżąca, na gruncie zwolnienia podatkowego określonego w u.p.d.o.p., nie można odwoływać się do innych ustaw podatkowych, o ile ta pierwsza, do nich nie odsyła.

W niniejszej sprawie, ubocznie trzeba także wskazać na cel przyświecający ustanowieniu specjalnych stref ekonomicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ich tworzenie ma stanowić impuls do rozwoju regionalnego, ma przede wszystkim zachęcić potencjalnych inwestorów, przedsiębiorców do przenoszenia miejsc prowadzenia całości działalności z innych państw lub miejsc w kraju. Z takimi działaniami związane są istniejące korzyści podatkowe. Podstawowym zaś warunkiem przyznania pomocy regionalnej przedsiębiorcy jest fakt prowadzenia danej działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a więc na oznaczonym terytorialnie obszarze kraju (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 2079/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdza, że organ intepretujący dokonał prawidłowej oceny prawnej, że otrzymany przez skarżącą od zakładu ubezpieczeń przychód w postaci przedmiotowego odszkodowania nie jest, jak skarżąca próbowała wykazać, następstwem jej działalności w KSSE, lecz wynika z odrębnej umowy, zawartej z zakładem ubezpieczeniowym w celu ochrony ubezpieczeniowej składników majątkowych skarżącej oraz jest wynikiem zaistnienia przewidzianego w umowie wypadku (zdarzenia losowego). Zatem przychodu tego nie można potraktować jako uzyskanego z działalności gospodarczej wykonywanej na terenie KSSE.

Uznać więc należało, że zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. nie był uzasadniony.

Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 14c § 2 O.p. oraz art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Nie można było się bowiem zgodzić z tym, że organ interpretujący nie przedstawił pełnego uzasadnienia prawnego negatywnej oceny stanowiska skarżącej, w sytuacji gdy w uzasadnieniu interpretacji dokonał on wykładni przepisów prawa oraz odniósł do tego zakreślony we wniosku stan faktyczny, na podstawie ścisłej wykładni zwolnienia podatkowego, co uczynił w sposób wystarczający i spełniający wymagania określone w art. 14 § 2 O.p. W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p. stwierdzić należy, że był on całkowicie chybiony. Wyjaśnić bowiem trzeba, że zasada praworządności wymaga, aby każdy akt władczej ingerencji organu administracji państwowej w sferę praw obywatela był oparty na konkretnie wskazanym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 27 października 1987 r. IV SA 292/87, GAP 1988, nr 11, s. 44). Dokonana przez Sąd analiza zaskarżonej interpretacji nie daje podstaw do uznania, że akt ten nie spełnia wymienionej przesłanki. Ponadto, organ intepretujący, co potwierdza zawartość akt administracyjnych, w trakcie przeprowadzonego postępowania nie podejmował działań niemających podstaw prawnych, czy też podważających zaufanie podatnika do organów podatkowych. Za takie działanie na pewno nie może być przyjęte uznanie za nieprawidłowe stanowiska zajętego przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej oraz niepodzielenie jego argumentów tam zawartych.

W tym stanie rzeczy, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.