Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 815/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2025-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1, art. 94 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2024 poz 1145
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału części nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że 23 grudnia 2021 r. do Urzędu Miasta i Gminy w [...] wpłynął wniosek spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie (skarżąca, strona, spółka) o dokonanie podziału części nieruchomości, położonej w obrębie [...], Gmina [...], oznaczonej jako działki nr [...] i [...], stanowiącej własność spółki. Z treści dołączonego do wniosku wstępnego projektu podziału wynika, że na skutek kilku podziałów ma powstać łącznie 77 działek, o pow. od 2502 m² do 68052 m². Część wydzielonych działek, tj. o numerach od [...] do [...] położna jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów rekreacyjnych w obrębie [...] Gm. [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia 25 października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), symbolami: ZP.05 i ML.06. Kolejna część wydzielonych działek, tj. o numerach od [...] do [...] położna jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, symbolami: ZP.09 i ML.09.

Postanowieniem z 1 lutego 2022 r. Burmistrz Miasta [...] (organ I instancji) negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału wskazanej części nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium, organ odwoławczy) na skutek wniesionego przez stronę zażalenia, postanowieniem z 22 czerwca 2022 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. Prawomocnym wyrokiem z 28 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 615/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zarówno postanowienie I instancji, jak również postanowienie Kolegium z 22 czerwca 2022 r.

W konsekwencji rozstrzygnięcia sądu sprawa została przekazania organowi I instancji, który postanowieniem z 27 stycznia 2023 r. po raz drugi negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału wskazanej części nieruchomości. Postanowieniem z 6 kwietnia 2023 r. Kolegium uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do jej ponownego rozpatrzenia.

Wobec tego postanowieniem z 8 maja 2023 r. organ I instancji negatywnie zaopiniował projekt podziału nieruchomości, oznaczonych nr geod. [...] i [...].

Postanowieniem zaś z 17 lipca 2023 r. Kolegium ponownie uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do jej ponownego rozpatrzenia.

Następnie strona wniosła skargę od postanowienia Kolegium do WSA w Olsztynie, który prawomocnym wyrokiem z 28 listopada 2023 r. sygn. akt Il SA/Ol 850/23, uchylił postanowienie Kolegium z dnia 17 lipca 2023 r.

Kolejnym (będącym przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie) postanowieniem z 31 lipca 2024 r. kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z 8 maja 2023 r. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że podział dotyczy części nieruchomości, a konkretnie działek: [...] i [...]. W wyniku podziału działki [...] powstałyby działki: [...]-[...], zaś w wyniku podziału działki [...] działki: [...]-[...]. Działka [...] obejmuje obszar, który w planie oznaczony jest symbolem: ML.06 i ZP.05. Działka [...] obejmuje obszar, który w planie oznaczony jest symbolem: ML.09 i ZP.09.

Kolegium wskazało, że na mapie planu zostały oznaczone linie wewnętrznego podziału (linia przerywana, oznaczająca zasady wewnętrznego podziału). Wynika to z fragmentu części graficznej planu. Kontury tak ustalonych działek, wyznaczone przez linie wewnętrznego podziału, nie pokrywają się z granicami nowo wydzielanych działek zaproponowanymi przez stronę. Z planu wynika, że obszar działki [...] może zostać podzielony wedle linii wewnętrznego podziału na 9 działek, zaś wnioskodawca w projekcie proponuje na tym terenie 14 działek, natomiast obszar działki [...] może zostać podzielony wedle linii wewnętrznego podziału na 6 działek, zaś wnioskodawca w projekcie proponuje na tym terenie 12 działek.

Z części tekstowej wynika, że linie wewnętrznego podziału nie mają charakteru bezwzględnie obowiązującego, jednakże kolegium zwróciło w tym zakresie uwagę na treść § 6 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego w brzmieniu:

"Następujące oznaczenia mogą podlegać zmianom: (...)

2) warunki i zasady wewnętrznego podziału - mogące podlegać niewielkim zmianom wynikającym z utrudnień terenowych".

W ocenie Kolegium użyty tu zwrot "niewielkie zmiany" należy interpretować jednak w ten sposób, że będą to jedynie takie zmiany, które stanowią przesunięcie – w niezbędnym ze względów na utrudnienia terenowe – linii wewnętrznego podziału, nie zaś takie ich zmodyfikowanie, które powoduje: 1) znaczącą zmianę powierzchni działki czy 2) zmianę liczby proponowanych do wydzielenie w palnie działek. Tym samym zmiana polegająca na wydzieleniu 14 zamiast 9, czy też 12 zamiast 6 działek nie jest tego rodzaju "niewielką zmianą". Zasadności tego rodzaju zmiany ze względów na utrudnienia terenowe nie uzasadnił przy tym wnioskodawca w pismach składanych w toku postępowania, w tym także w zażaleniu. Mając to na uwadze kolegium doszło do przekonania, że nie można przyjąć zgodności przedstawionego projektu podziału z planem miejscowym. Proponowany podział nie daje gwarancji, że ustalenia miejscowego planu zostaną w pełni zrealizowane.

Skargę na postanowienie kolegium z 31 lipca 2024 r. wywiodła skarżąca, wnosząc m.in. o uchylenie postanowień zapadłych w obydwu instancjach oraz zobowiązanie organu I instancji do rozstrzygnięcia sprawy poprzez pozytywne zaopiniowanie wstępnego podziału działek w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt do Burmistrza Miasta. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

a) art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) w zw. z § 8 ust. 3 pkt 1 oraz § 8 ust. 19 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rekreacyjnych w obrębie [...] gmina [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z 18 grudnia 2006 r.) poprzez niezasadne uznanie, że wstępny projekt podziału nieruchomości jest sprzeczny z częścią rysunkową ww. planu miejscowego,

b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieprawidłowe ustalenie, że wstępny projekt podziału nieruchomości jest sprzeczny z częścią rysunkową planu miejscowego,

c) 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez skrótowe, lakoniczne uzasadnienie postanowienia, niespełniające wymogów określonych w tym przepisie,

d) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy nieprawidłowości mające miejsce w związku z wydaniem tego postanowienia stanowiły podstawę do jego uchylenia w całości.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że podział działek wskazany na rysunku nie jest wiążący (granice pomiędzy działkami nie zostały wymienione w § 6 ust. 1 miejscowego planu, zawierającym oznaczenia graficzne uznane za obowiązujące) – nie jest zatem dopuszczalna odmowa zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości ze względu na to, że proponowane granice nowo powstałych działek nie pokrywają się z granicami zaznaczonymi na przedmiotowym załączniku graficznym. Z całą pewnością zaznaczone potencjalne granice nowo wydzielonych działek pozwalają na odtworzenie procesów myślowych organów uchwalających plan miejscowy i stanowią wskazówkę interpretacyjną przy dokonywaniu wykładni poszczególnych jego ustaleń.

Strona podkreśliła, że oznaczone na mapie planu linie wewnętrznego podziału stanowią jedynie ewentualny przebieg granic działek, a nie podział obowiązujący. Skoro zaś Kolegium przyznało, że projekt podziału jest zgodny z częścią tekstową planu miejscowego, miał ono obowiązek wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem właściciela przedmiotowej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 j.t.).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 ze zm. - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium z 31 lipca 2024 r. którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji z 8 maja 2023 r. negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału części nieruchomości, położonej w obrębie [...], Gmina [...], oznaczonej jako działki nr [...] i [...], stanowiącej własność strony.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie postanowień były przepisy ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.), dalej jako u.g.n. Problematyka podziału nieruchomości została uregulowana w Rozdziale I "Podziały nieruchomości" Działu III "Wykonywanie, ograniczanie lub pozbawianie praw do nieruchomości". Przy czym zgodnie z art. 92 ust. 1 u.g.n. przepisów tego rozdziału nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha.

Zgodnie z art. 93 ust. 1 zd. 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6 (ust. 3). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 (ust. 4). Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (ust. 5).

Podstawowym kryterium uzgodnienia projektu podziału nieruchomości jest jego zgodność z ustaleniami obowiązującego na danym terenie planu miejscowego.

Podział ewidencyjny nieruchomości umożliwia dokonanie prawnego podziału nieruchomości tak, aby wydzielone działki stały się odrębnymi nieruchomościami podlegającymi obrotowi prawnemu. Zgodność podziału z planem miejscowym polega na tym, aby wydzielone działki zostały tak ukształtowane, aby teren w ich granicach spełniał wymagania dotyczące zagospodarowania wynikającego z planu. To od planu miejscowego zależy zatem, jakie cechy powinny mieć powstające działki ewidencyjne, aby w przyszłości ich zagospodarowanie było możliwe (vide: wyrok WSA w Gdańsku, II SA/Gd 744/24 , dostępny w CBOSA).

Sporny podział dotyczy części nieruchomości, a konkretnie działek: [...] i [...]. W wyniku podziału działki [...] powstałyby działki: [...]-[...], zaś w wyniku podziału działki [...] działki: [...]-[...].

Działka [...] obejmuje obszar, który w planie miejscowym oznaczony jest symbolem: ML.06 i ZP.05. Z kolei działka [...] obejmuje obszar oznaczony w tym planie symbolem: ML.09 i ZP.09.

Zgodnie z § 8 ust. 3 planu miejscowego:

"Obszar oznaczony na rysunku planu symbolem ML.06, ML.07, ML.08, ML.09, ML. 10 - tereny zabudowy rekreacji indywidualnej. Maksymalnie jeden budynek letniskowy na jednej działce budowlanej.

1) zasady i warunki podziału zgodnie z oznaczeniami na rysunku planu - minimalna powierzchnia działki 2500 m², dopuszcza się wydzielenie działek o mniejszej powierzchni na potrzeby lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej (...)".

Z kolei w § 8 ust. 19 planu miejscowego uregulowano:

"Obszar oznaczony na rysunku planu symbolem ZP.03, ZP.05, ZP.08, ZP.09, ZP.12, ZP.12, ZP.13, ZP.14, ZP.15, ZP.16 - tereny zieleni urządzonej w granicach działki budowlanej.

1) zasady podziału - zgodnie z oznaczeniami na rysunku planu, teren wchodzi w skład działki budowlanej łącznie z sąsiadującym terenem oznaczonym odpowiednio symbolem ML, MN, U lub UT;

2) zabrania się prowadzenia prac ziemnych przekształcających rzeźbę terenu;

3) dopuszcza się możliwość lokalizacji obiektów małej architektury związanych z towarzyszącą zabudową;

4) istniejący wartościowy drzewostan do zachowania - dopuszcza się przeprowadzenie prac kształtujących zieleń, porządkujących i sanitarnych;

5) dopuszcza się na całym terenie lokalizację niezbędnych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej - dopuszcza się wydzielenie działek niezbędnych do lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej".

Podkreślić należy, że badanie zgodności z planem miejscowym polega na sprawdzeniu, czy proponowany podział nie jest sprzeczny zarówno z częścią tekstową, jak i graficzną tego planu. Organ musi ustalić, czy projekt podziału stwarza możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym a ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, tj. każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Zgodność podziału z planem miejscowym polega bowiem na tym, by wydzielone działki tak zostały ukształtowane, aby teren w ich granicach spełniał wymagania dotyczące zagospodarowania wynikającego z planu. Tym samym, to od planu miejscowego zależy jakie cechy powinny mieć powstające działki ewidencyjne, aby w przyszłości ich zagospodarowanie było możliwe.

Przede wszystkim należy wskazać, że wbrew twierdzeniom organu I instancji, uregulowania planu miejscowego nie stają na przeszkodzie temu, żeby działki budowlane powstałe w wyniku podziału działki o nr [...] obejmowały nie tylko obszar oznaczony jako ML, ale również teren położony na obszarze ZP a więc teren zieleni urządzonej. Działka nr [...] według planu miejscowego leży zaś w konturach ML.06 i ZP.05. Podobnie działki powstałe w wyniku podziału działki o nr [...] mogą również obejmować obszary ML i ZP (działka o nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w planie jako ML.09 i ZP.09). Prawidłowo zatem przyjęło Kolegium, że obszar poszczególnych działek budowlanych może obejmować zarówno tereny ML jak i ZP, a więc może się składać z dwóch elementów funkcjonalnych, z pewnymi zastrzeżeniami, na przykład dotyczącymi wielkości działek, określonymi w przytoczonym już wyżej uregulowaniach § 8 ust. 3 pkt 1 oraz w § 8 ust. 19 pkt 1 planu miejscowego.

Wspomniane wyżej przepisy planu wskazują, że zasady i warunki podziału (§ 8 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego) oraz zasady podziału (§ 8 ust. 19 pkt 1 planu miejscowego) ustalono zgodnie z oznaczeniami na rysunku planu. Kluczowe jest, że na mapie planu (część graficzna planu) zostały wyrysowane linie wewnętrznego podziału, oznaczone jako linia przerywana. Stanową one właśnie zasady wewnętrznego podziału działek. Można to wywieść wprost z części graficznej planu, opatrzonej stosowną legendą. Kontury tak ustalonych działek, wyznaczone przez wspomniane linie wewnętrznego podziału, nie pokrywają się zaś z granicami nowo wydzielanych działek zaproponowanymi przez stronę. Analiza planu miejscowego wskazuje, że obszar działki [...] może zostać podzielony wedle linii wewnętrznego podziału na 9 działek. Propozycja zaś strony nie jest zbieżna w tym zakresie, ponieważ projekt zakłada na tym terenie 14 działek. Z kolei według planu obszar działki [...] może zostać podzielony wedle linii wewnętrznego podziału na 6 działek. Natomiast przedstawiony przez stronę projekt na tym terenie przewiduje 12 działek.

Nie może oczywiście umknąć we wskazanym kontekście zapis § 6 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego, według którego "następujące oznaczenia mogą podlegać zmianom: (...)

2) warunki i zasady wewnętrznego podziału - mogące podlegać niewielkim zmianom wynikającym z utrudnień terenowych".

Proponowana w projekcie liczba działek powstałych po podziale znacząco jednak odbiega od tej przewidzianej w planie (odpowiednio o 5 i 6 działek więcej). W żadnym razie nie można zatem przyjąć, że taka różnica mieści się w ramach niewielkich zmian wynikających z różnić terenowych. Strona również nie wykazała konieczności odstępstwa od ustaleń planu w tym zakresie, ze względu na zmiany terenowe. Wspomniana regulacja nie mogła więc mieć zastosowania przy zaopiniowaniu przedłożonego wstępnego projektu podziału przedmiotowych nieruchomości. Organy właściwie odczytując ustalenia planu miejscowego w zakresie dopuszczalnego podziału działek - składającego się z integralnej części tekstowej i graficznej - prawidłowo zaopiniowały projekt podziału części nieruchomości.

Bezpodstawne są zatem zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 8 ust. 3 pkt 1 oraz § 8 ust. 19 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rekreacyjnych w obrębie [...] gmina [...].

Podkreślić należy, że w przedmiotowym postępowaniu kontrolą sądu objęte jest postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości a nie uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rekreacyjnych w obrębie [...] gmina [...]. Powoływane zaś przez skarżącego wyroki sądów administracyjnych – na poparcie jego stanowiska w zakresie linii rozgraniczających działki – wydawane były na gruncie zaskarżonych planów miejscowych. Nie mają one zatem odniesienia do rozpoznawanej sprawy. Strona chcąc skutecznie podważyć określone w planie miejscowym graficznie zasady podziału działek, musiałaby zaskarżyć taki plan miejscowy. W przedmiotowym postępowaniu ustalenia planu nie podlegają ocenie sądu.

Warto w tym miejscu dodać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że ewidencyjny podział nieruchomości pełni rolę służebną wobec planu miejscowego i musi być zgodny zarówno z częścią graficzną, jak i z częścią tekstową planu. Opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie miejscowym organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, czyli każdej z działek, które miałyby powstać na skutek podziału. Plan miejscowy pełni tu rolę nadrzędną, więc to planowany podział nieruchomości musi spełnić wymogi tego planu, a nie odwrotnie. Tym samym w sprawie, której przedmiotem jest wstępny podział nieruchomości, sąd nie może badać (i nie bada) legalności uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok NSA z 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 107/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy uznać, że zakwestionowane w niniejszym postępowaniu postanowienia wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. Organy zaś wydały postanowienia opiniujące podział zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami, prawidłowo je stosując. Ponadto uzasadniły swoje rozstrzygnięcia w wystraczającym stopniu. Niezasadne są zatem również zarzuty naruszenia przepisów procesowych w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 126, art. 138 § 1, art. 144 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi.