Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 728/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6553
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del.NSA Jacek Surmacz Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 16 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1784/20 w sprawie ze skargi P. w B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty środków finansowanych z tytułu wsparcia z Funduszu Promocji Mleka 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. w B. na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1784/20 oddalił skargę P. z siedzibą w B. (dalej "skarżąca") na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wsparcia finansowego z Funduszu Promocji Mleka.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...], Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, orzekł o udzieleniu wsparcia finansowego z Funduszu Promocji Mleka, w wysokości 250.000,00 zł i wypłacie zaliczki w wysokości 100.000,00 zł na realizację ww. zadania.

W dniu 28 września 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o płatność wsparcia ze środków Funduszu Promocji Mleka za realizację drugiego etapu zadania w wysokości 100.842,29 zł. Do wniosku dołączyła dokumenty potwierdzające jego realizację. Decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Dyrektor Generalny KOWR odmówił wypłaty środków finansowych z tytułu wsparcia z Funduszu Promocji Mleka w wysokości 100.842,29 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedłożona dokumentacja z procedury wyboru wykonawcy usługi na przygotowanie i realizację projektu nie odpowiada wymogowi konkurencyjności, o którym mowa w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2021 r., poz. 43) dalej ,,ustawa o funduszach promocji’’. Ponadto organ I instancji nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że koordynator zadania, tj. K. M. oraz A. S. nie były osobami określonymi w § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania wsparcia finansowego z funduszy promocji produktów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1351 ze zm.), dalej "rozporządzenie’’ lub ,,rozporządzenie w sprawie wsparcia finansowego z funduszy promocji produktów rolno-spożywczych".

W wyniku rozpoznania odwołania decyzją z [...] sierpnia 2020 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej wyboru koordynatorów zadania pt. "Dzieciaki mleczaki" – etap II, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ wskazał, że zapytanie ofertowe dotyczące wyboru koordynatora projektu zostało zamieszczone na stronie internetowej Strony w dniu 8 stycznia 2018 r. z informacją o możliwości złożenia oferty do dnia 15 stycznia 2018 r. We wskazanym terminie wpłynęła jedna oferta spełniająca wymogi formalne - to jest oferta K. M. . Jednocześnie organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo dla K. M. udzielone przez skarżącą w dniu 1 lutego 2018 r. na czas nieokreślony, uprawniające do jej reprezentowania we wszelkich sprawach związanych z przygotowaniem i realizacją projektów finansowanych z Funduszu Promocji Mleka, z udzielaniem i wypłatą wsparcia finansowego z funduszy promocji produktów rolno-spożywczych. Mając na uwadze powyższe organ nie zgodził się z twierdzeniem organu l instancji jakoby procedura wyboru koordynatora projektu była niezgodna z § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, bowiem na dzień wyboru oferty w odpowiedzi na zapytanie ofertowe, K. M. nie miała takiego umocowania. Dodał, że analogiczna sytuacja zachodzi w przypadku wyboru kolejnego koordynatora zadania A. S.. Wyjaśnił, że zapytanie ofertowe dotyczące wyboru kolejnego koordynatora projektu "Dzieciaki Mleczaki" zostało sporządzone w dniu 27 czerwca 2018 r. z informacją o możliwości złożenia oferty do dnia 9 lipca 2018 r. We wskazanym terminie wpłynęły dwie oferty spełniające wymogi formalne - to jest oferta A. S. oraz R. T. . W dniu 12 lipca przeprowadzono postępowanie o udzielenie zamówienia w wyniku, którego wybrano ofertę A. S.. W dniu 16 lipca 2018 r. strona zawarła umowę z A. S. Dodał, iż w aktach sprawy znajduje się kopia odwołania pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą dla A. S. z dnia 3 sierpnia 2018 r. oraz kopia pełnomocnictwa dla A. S. udzielonego przez skarżącą w dniu 8 sierpnia 2018 r. W oparciu o powyższe organ II instancji stwierdził, że również w tym przypadku nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu I instancji jakoby procedura wyboru koordynatorów projektu była niezgodna z § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, bowiem na dzień wyboru oferty w odpowiedzi na zapytanie ofertowe, A. S. nie miała takiego umocowania. Zdaniem organu odwoławczego powyższe oznacza, że skarżąca spełniła wszelkie wymogi uprawniające do wypłacenia wsparcia finansowego za część dotyczącą wyboru koordynatora projektu, tj. w kwocie 7.240,28 zł.

Jednocześnie, zdaniem organu, decyzja w części dotyczącej procedury wyboru wykonawcy zadania jest słuszna zaś wniosek o płatność co do kwoty 93.602,01 zł nie zasługiwał na uwzględnienie bowiem skarżąca nie spełniła kryterium wynikającego z art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach promocji, tj. obowiązku stosowania konkurencyjnej procedury wyboru wykonawców realizowanych działań. Wyjaśniono, że skarżąca prawidłowo wysłała zapytanie ofertowe do pięciu oferentów i zamieściła informację na stronie internetowej P. Niemniej, po dokonaniu wyboru najkorzystniejszej oferty skarżąca prowadziła z wybranym oferentem dodatkowe negocjacje, dotyczące zakresu przedmiotowego zapytania ofertowego oraz ceny. W ocenie organu odwoławczego aby zasada konkurencyjności była zachowana, skarżąca obowiązana jest do równego traktowania wszystkich oferentów natomiast Skarżąca powyższego wymagania nie spełniła, bowiem po dokonaniu wyboru najkorzystniejszej oferty w odpowiedzi na zapytanie ofertowe dokonywała negocjacji tylko z wybranym przez siebie oferentem. Takie postępowanie jest niezgodne z zasadami konkurencyjności, bowiem w wyniku negocjacji skarżąca zmieniła zakres przedmiotowy zapytania. Ponadto wskazano, że sama treść zapytania ofertowego budzi wątpliwości bowiem nie wskazano jednoznacznie przedmiotu umowy, na podstawie którego byłaby możliwość porównania ofert, w tym, m.in. ilości nagród czy materiałów promocyjnych. W związku z powyższym, skarżąca mogła dokonać oceny złożonych ofert w sposób dowolny i uznaniowy, bowiem złożone oferty były nieporównywalne, co stanowi dodatkowe naruszenie zasady uczciwej konkurencji.

Strona przeprowadzając negocjacje z wybranym oferentem i dokonując zmiany zakresu rzeczowego zapytania ofertowego po dokonaniu wyboru najkorzystniejszej oferty, naruszyła art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach promocji.

Skarżąca zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1784/20 ją oddalił. Sąd I instancji podzielił ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ, uznaje je za prawidłowe i stanowiące uzasadnioną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi zgromadzono w sprawie pełny materiał dowodowy, dający podstawę do orzekania w sprawie. Ocena tego materiału została należycie przeprowadzona z uwzględnieniem logicznego i rzetelnego wnioskowania. Skarżąca była zobowiązana do stosowania zasad wyboru wykonawcy z zachowaniem zasad zawartych w art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach promocji, rozporządzeniu w sprawie wsparcia finansowego z funduszy promocji produktów rolno-spożywczych, a także ww. Wytycznych, tj. do stosowania konkurencyjnych procedur wyboru wykonawcy zadania. Przy realizacji zadania skarżącą wiążą nie tylko procedury wynikające z aktów prawa powszechnie obowiązującego, ale także procedury wynikające z systemu realizacyjnego programu. Podkreślono, że naruszenie zasady konkurencyjności przy wyborze wykonawcy zadania pt. "Dzieciaki mleczaki", co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, uzasadniało zatem odmowę wypłaty dofinansowania. Sąd I instancji podzielił ocenę organów, iż skarżąca nie zastosowała się do tych reguł bowiem po dokonaniu wyboru najkorzystniejszej oferty prowadziła z wybranym oferentem dodatkowe negocjacje dotyczące zakresu przedmiotowego zapytania ofertowego oraz ceny, a w konsekwencji zmieniła zakres przedmiotowy zapytania, czym naruszyła zasadę równego traktowania oferentów, uczciwej konkurencji, jawności i przejrzystości postępowania.

Następnie skarżąca zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1784/20 oddalającego skargę na decyzję Ministra Rolnictwa o i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak sprawy: [...], którą organ II instancji utrzymał decyzję organu I instancji w zakresie odmowy wypłaty wsparcia finansowego z Funduszu Promocji Mleka za II etap zadania "Dzieciaki mleczaki" w części tj. w kwocie 93 602,01 zł.

Na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z póżn zm.), dalej "p.p.s.a." zarzuciła skarżonemu wyrokowi:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach promocji oraz § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania wsparcia finansowego z funduszy promocji produktów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2244), dalej "Rozporządzenie" poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do stwierdzenia, że wybór najkorzystniejszej oferty oraz negocjacje z wybranym wykonawcą nie wpisują się w wymogi stawiane wyborowi wykonawcy zadania, skutkujące nieprawidłową oceną zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęciu, że zastosowana procedura nie jest konkurencyjną, podczas gdy spełnia ona wymogi wskazane ww. przepisami;

2) art. 4 pkt 2 ustawy o funduszach promocji - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten upoważnia Dyrektora Generalnego KOWR do szczegółowego określenia zasad obsługi funduszy promocji, w sytuacji gdy zgodnie z tym przepisem do zakresu kompetencji Dyrektora należy zapewnienie obsługi prawnej oraz techniczno-biurowej funduszy promocji, a nie modyfikacja przesłanek rangi ustawowej i rozporządzenia dotyczących wymagań dla konkurencyjnej procedury wyłaniania wykonawców i ustalenie ich w Zarządzeniu Nr 7/2017/W Dyrektora Generalnego KOWR z dnia 1.09.2017 r. w sprawie ustalenia "Zasad obsługi Funduszy Promocji Produktów Rolno-Spożywczych", z tego względu dokumentu tego w ocenie Skarżącej nie można uznać za obowiązujący i wiążący stronę w rozpatrywanej sprawie oraz miarodajny do ustalenia, że zastosowana procedura nie jest konkurencyjną procedurą wyboru wykonawcy zadania;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 151 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co skutkowało oddaleniem skargi, w sytuacji, gdy Sąd I instancji powinien uchylić decyzję organu II instancji w zaskarżonej części oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części utrzymanej w mocy przez organ II instancji;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit.ac p.p.s.a. poprzez bezzasadne uznanie, że w niniejszej sprawie nie zostało naruszone prawo w stopniu pozwalającym na uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organ I i II instancji dopuścił się naruszenia prawa przyjmując, że nie zostały spełnione wszystkie warunki wypłaty wsparcia, w szczególności w zakresie przeprowadzonej konkurencyjnej procedury wyboru wykonawców;

3) art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wykonanie przez Sąd I instancji w sposób właściwy obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji, co spowodowało oddalenie skargi w całości, a motywy zawarte w uzasadnieniu wyroku nie wskazują na klarowne przyczyny zaakceptowania przez Sąd zgodności skarżonej decyzji z prawem,

4) art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewykonanie przez Sąd I instancji w sposób należyty obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji, która w dużej części opierała się na powtórzeniu argumentacji podniesionej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu II instancji - bez własnej, dogłębnej analizy stanu faktycznego i zarzutów przedstawionych we wniesionej skardze.

Uzasadniając stawiane zarzuty, skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie;

2. zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).

W rozpatrywanej sprawie w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, stwierdzenie prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli procedowania przez organy jest bowiem warunkiem przejścia do kontroli subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod stosowaną normę prawną, poprzedzonej dokonaniem wykładni prawa materialnego.

Na gruncie rozpatrywanej sprawy, istota multiplikacji zarzutów proceduralnych skargi kasacyjnej, w których powołano jedynie przepisy p.p.s.a., sprowadza się do kwestionowania oceny Sądu I instancji, który zaakceptował stanowisko organów obu instancji w zakresie niezachowania przez skarżącą konkurencyjnych procedur przy wyborze wykonawcy wyłonionego do realizacji zadania Dzieciaki mleczaki finansowanego ze środków z tytułu wsparcia z Funduszu Promocji Mleka.

Należy wskazać, że wśród przepisów postępowania w skardze kasacyjnej wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a., które jako przepisy wynikowe stanowią jedynie prawną podstawę orzeczenia odpowiednio uchylającego decyzję lub oddalającego skargę. Formułując powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej, nie wskazał w nich przepisów proceduralnych, którym miałyby uchybić organy obu instancji, stosujące Kodeks postępowania administracyjnego, co więcej nie opisano istotnego wpływu ewentualnych uchybień na wynik sprawy, co czyni te zarzuty chybionymi. W art. 151 P.p.s.a. ustawodawca uregulował treść rozstrzygnięcia sądu w przypadku, gdy nie zostały potwierdzone zarzuty naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Skuteczność zarzutu naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Zaskarżone orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 P.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić. Wobec powyższego zarzuty naruszenia wspomnianych przepisów wynikowych uznać należy za bezzasadne.

Zamierzonego rezultatu nie mógł odnieść zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Wynikający z tego przepisu obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, rozumiany jako rozstrzygnięcie sprawy na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie został naruszony przez Sąd I instancji, ponieważ ten wyprowadził ocenę prawną na gruncie faktów i dowodów, znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera bowiem wszystkie elementy i odnosi się do istotnych dla sprawy kwestii spornych, a tym samym poddaje się kontroli instancyjnej. Okoliczność, że z merytorycznymi argumentami tego uzasadnienia skarżący kasacyjnie się nie zgadza nie oznacza naruszenia standardów przewidzianych na gruncie art. 141 § 4 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał twierdzenia podniesione w ramach zarzutów proceduralnych skargi kasacyjnej za bezskuteczne i stanowiące jedynie polemikę z niepodważonym stanem faktycznym oraz jego oceną, zasadnie zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji wobec niezakwestionowania stanu faktycznego sprawy, zarzuty skargi kasacyjnej, w których powołano przepisy p.p.s.a. nie mogły zostać uwzględnione.

Przechodząc kolejno do oceny zaprezentowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego należy wskazać, że z art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach wynika, że podmioty wykorzystujące środki funduszy promocji są obowiązane stosować konkurencyjne procedury wyboru wykonawców realizowanych działań. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia podmiot, któremu udzielono wsparcia stosując konkurencyjne procedury wyboru wykonawcy zadania, wybiera wykonawcę na podstawie najkorzystniejszej oferty spośród złożonych ofert, jeżeli wartość zadania przekracza 120 000 zł netto. Wytyczne dotyczące konkurencyjnej metody procedury wyboru zadań zostały dookreślone również w zarządzeniu Dyrektora Generalnego KOWR z dnia 1 września 2017 r., w sprawie ustalenia Zasad obsługi Funduszy Promocji Produktów Rolno-Spożywczych, które obowiązywało w dniu 11 stycznia 2019 r., czyli w dacie wydania decyzji w przedmiocie udzielenia wsparcia finansowego z Funduszu Promocji Mleka w wysokości 250 000 zł i wypłacie zaliczki w wysokości 100 000 zł na realizację zadania. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej nie doszło do przekroczenia granic upoważnienia z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o funduszach, zgodnie z którym Dyrektor Generalny KOWR zapewnia obsługę prawną oraz techniczno-biurową funduszy promocji oraz komisji zarządzających. Dyrektor Generalny KOWR był bowiem uprawniony do doprecyzowania zasad obsługi Funduszy Promocji Produktów Rolno-Spożywczych. Formułując zarzut błędnej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach oraz § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła jak, jej zdaniem, należy rozumieć zwrot stosowania konkurencyjnych procedur wyboru wykonawcy lub wykonawców zadania, negując jedynie stanowisko organów.

W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że skarżąca była obowiązana do stosowania konkurencyjnych procedur wyboru wykonawcy lub wykonawców zadania, skoro wartość zadania Dzieciaki mleczaki, finansowanego ze środków z tytułu wsparcia z Funduszu Promocji Mleka, przekraczała kwotę 120 000 zł netto. W tym stanie rzeczy oczywistym było, że powinna była w sposób pełny skonstruować zapytanie ofertowe dostępne potencjalnym wykonawcom oraz dokonać wyboru wykonawcy na podstawie najkorzystniejszej oferty rozumianej jako oferta przedstawiająca najkorzystniejszy bilans ceny lub kosztu i innych kryteriów określonych przez podmiot, któremu udzielono wsparcia.

Z akt sprawy wynika jednak, że skarżąca kasacyjnie zamieściła wprawdzie informację na stronie internetowej P. i wysłała zapytanie ofertowe do pięciu oferentów, jednakże po dokonaniu wyboru najkorzystniejszej oferty, prowadziła z wybranym oferentem dodatkowe negocjacje, o czym w ofercie nie uprzedziła. Poza sporem jest, że możliwość negocjacji warunków wykonania zadania nie została wskazana w zapytaniu ofertowym i dopiero po dokonaniu wyboru oferty skarżąca prowadziła z wybranym oferentem dodatkowe negocjacje, dotyczące zakresu przedmiotowego zapytania ofertowego oraz ceny. Co najistotniejsze w wyniku tych negocjacji skarżąca kasacyjnie zmieniła zakres przedmiotowy zapytania, co słusznie zostało uznane w sprawie za naruszenie konkurencyjnej procedury wyboru wykonawców. Trafnie w zaskarżonym wyroku zwrócono uwagę, że gdyby wszyscy adresaci oferty mieli wiedzę o możliwości jej późniejszej negocjacji co do zakresu przedmiotowego zapytania ofertowego oraz ceny, to liczba oferentów mogłaby być większa, a oferty korzystniejsze od wybranej. Mając na uwadze powyższe słusznie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca w istocie zmieniła zakres przedmiotowy zapytania, czym naruszyła zasadę równego traktowania oferentów, uczciwej konkurencji, jawności i przejrzystości postępowania, a w skardze kasacyjnej stanowiska tego nie podważono.

Prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że ewentualne zmiany i negocjacje elementów oferty powinny być przewidziane jako możliwe jedynie przed terminem upływu składania ofert. Za uzasadnione uznać należy także stanowisko Sądu pierwszej instancji dotyczące niekompletności zapytania ofertowego, w którym nie wskazano jednoznacznie przedmiotu umowy, w tym m.in. ilości nagród czy materiałów promocyjnych, co sprawiło, że złożone oferty były nieporównywalne. Powyższe w istocie podważa przejrzystość dokonanej oceny złożonych ofert i stanowi dodatkowe naruszenie zasady uczciwej konkurencji.

Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze kasacyjnej nie wykazano uchybienia przepisom postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy i nie wykazano błędnej wykładni regulacji dotyczących zachowania konkurencyjnej procedury wyboru wykonawcy zadania, czyli art. 9 ust. 3 ustawy o funduszach i § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Sąd kasacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 28 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 1601/20 (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 pkt 2 lit. c, w zw. z § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).