Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 104/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 241 par. 1 i 2 pkt 2, art. 240 par. 1 pkt 11
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca), Asesor sądowy Jakub Polanowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 listopada 2023 r. nr 0601-IOV-2.603.13.2023.8 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 listopada 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ", działając jako organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania M. P., dalej: "podatnik", "strona", "skarżący", od decyzji wydanej w pierwszej instancji z dnia 20 lipca 2023 r., odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 stycznia 2023 r. w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. oraz określenia za ten miesiąc kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że podatnik wnosząc o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego wskazaną wyżej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jako podstawę wznowienia wskazał przepisy art. 241 § 1 i 2 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), dalej: "O.p.", i powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dalej: "TSUE", z dnia 25 maja 2023 r., sygn. C-114/22, który zdaniem podatnika ma wpływ na treść decyzji ostatecznej.

Uzasadniając wniosek podatnik zaznaczył, że w powołanym wyroku TSUE stwierdził, że art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług, który był postawą rozstrzygnięcia organów obu instancji, jest niezgodny z dyrektywą Rady nr 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 powołanej dyrektywy, w świetle zasad neutralności podatkowej i proporcjonalności, należy bowiem interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których podatnik jest pozbawiony prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej z tego tylko powodu, że podlegająca opodatkowaniu transakcja gospodarcza jest uważana za pozorną i dotknięta nieważnością na podstawie przepisów krajowego prawa cywilnego, bez konieczności wykazania, iż zostały spełnione przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie, w świetle prawa Unii tej transakcji jako pozornej lub w przypadku gdy rzeczona transakcja została faktycznie dokonana, że jest ona wynikiem oszustwa w zakresie podatku od wartości dodanej lub nadużycia prawa.

Odmawiając wznowienia postępowania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej działając jako organ pierwszej instancji stwierdził, że żądanie wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. jest niedopuszczalne. Organ wskazał, że na dzień złożenia wniosku o wznowienia postępowania, czyli datę jego nadania w dniu 26 czerwca 2023 r., sentencja orzeczenia TSUE z 25 maja 2023 r. w sprawie C-114/22 nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Nie został zatem spełniony warunek niezbędny do przyjęcia istnienia przesłanki wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Organ orzekając w pierwszej instancji stwierdził ponadto, że sentencja wyroku nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej także na dzień wydania decyzji.

Odwołując się od decyzji wydanej w pierwszej instancji podatnik zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 240 § 1 pkt 11 O.p. w związku z art. 241 § 1 i 2 pkt 2 oraz art. 207 O.p. poprzez odmowę wznowienia postępowania w sprawie pomimo spełnienia przesłanek określonych we wskazanym przepisie;

2) art. 121 § 1 O.p. poprzez nieobiektywne i stronnicze prowadzenie postępowania oraz rozstrzyganie wszelkich wątpliwości dotyczących stanu prawnego na niekorzyść podatnika (in dubio pro fisco);

3) art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. w związku z art. 240 § 1 pkt 11 oraz art. 241 § 1 i 2 pkt 2 O.p. poprzez uchylanie się przez organ od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co doprowadziło ostatecznie do błędnego uznania, że na dzień wydania decyzji sentencja wyroku TSUE z 25 maja 2023 r., sygn. C-114/22, nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, pomimo iż doszło do tego w dniu 17 lipca 2023 r., czego potwierdzeniem jest dołączony do odwołania wydruk z Dziennika Urzędowego UE, zawierający publikację sentencji wyroku TSUE w Dzienniku Urzędowym nr C252/8 z 17 lipca 2023 r. Wobec powyższego, zdaniem podatnika, wydając decyzję organ powinien uwzględnić fakt publikacji wyroku, a nie czyniąc tego dopuścił się naruszenia powołanych w odwołaniu przepisów prawa.

Utrzymując w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i w jego ramach organ ma możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzję dotkniętą określonymi wadami, pod warunkiem wystąpienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 O.p. Postępowanie w trybie wznowieniowym cechuje się odrębnościami w stosunku do postępowania podatkowego zwykłego i w jego trakcie organ nie dokonuje kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną. Celem postępowania wznowieniowego jest dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. (zob. wyrok NSA z 9 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 2852/19).

W niniejszej sprawie, ze względu na powołaną przez wnioskodawcę podstawę żądania wznowienia ujętą w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., przedmiotem postępowania jest stwierdzenie, czy orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji. Z art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wynika natomiast, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Skuteczność wniosku o wznowienie postępowania jest zatem uzależniona od wystąpienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, postępowanie to może być wszczęte wyłącznie na wniosek strony. Po drugie, wniosek ten musi być złożony w terminie miesiąca od publikacji sentencji orzeczenia TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Powyższe oznacza, że wniosek o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p strona może zgłosić skutecznie dopiero po publikacji sentencji orzeczenia TSUE w Dzienniku Urzędowym UE. Brak jednoczesnego wystąpienia obydwu z wymienionych przesłanek pozytywnych skutkuje koniecznością wydania przez organ podatkowy decyzji o odmowie wznowienia postępowania, w trybie określonym w art. 243 § 3 O.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1611/20).

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony. Jednak wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 2 O.p.. Z akt sprawy wynika bowiem, że wniosek podatnika o wznowienie postępowania został nadany w dniu 26 czerwca 2023 r., natomiast publikacja sentencji orzeczenia TSUE z 25 maja 2023 r., sygn. C-114/22, które w ocenie podatnika ma wpływ na treść decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, nastąpiła w dniu 17 lipca 2023 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nr C-252/8. Wniosek o wznowienie postępowania został zatem złożony przedwcześnie. Nie było więc możliwe jego rozpatrzenie co do istoty żądania (merytorycznie) i było niedopuszczalne wznowienie postępowania w celu zbadania zaistnienia ustawowych przesłanek. Organ był więc zobligowany do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 O.p.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej podatnik zarzucił jej naruszenie następujących przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 241 § 1 i 2 pkt 2 oraz art. 207 O.p. poprzez odmowę wznowienia postępowań w sprawie pomimo spełnienia przesłanek określonych we ww. przepisie;

2) art. 121 § 1 O.p. poprzez nieobiektywne i stronnicze prowadzenie postępowania oraz rozstrzyganie wszelkich wątpliwości dotyczących stanu prawnego na niekorzyść podatnika (in dubio pro fisco).

3) art. 122, art. 187 i art. 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 oraz art. 241 § 1 i 2 pkt 2 O.p. poprzez uchylanie się przez organ podatkowy od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co doprowadziło ostatecznie do błędnego uznania, że na dzień wydania decyzji sentencja wyroku TSUE z 25 maja 2023 r. (sygn. C-114/22) nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, pomimo iż doszło do tego w dniu 17 lipca 2023 r.

Formułując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji, w przypadku zaś nieuwzględnienia tego żądania, o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak wynika z treści art. 134 § 1 powołanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uchyla decyzję całości albo w części, bądź na podstawie pkt 2 stwierdza nieważność decyzji albo na podstawie pkt 3 stwierdza wydanie jej z naruszeniem prawa, jeśli zachodzą ku temu podstawy. W przeciwnym przypadku, na podstawie art. 151 P.p.s.a. sąd oddala skargę w całości lub części.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 listopada 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję organu z dnia 20 lipca 2023 r., odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 stycznia 2023 r. w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. oraz określenia za ten miesiąc kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Przesłanką wznowieniową wymienioną art. 240 § 1 pkt 11 O.p., na którą powoływał się skarżący we wniosku o wznowienie postępowania jest orzeczenie TSUE z dnia z 25 maja 2023 r., sygn. C-114/22, mające w jego ocenie wpływ na treść decyzji ostatecznej. Powołany przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Zgodnie z treścią art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wznowienie postępowania na tej podstawie następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Zgodnie z treścią art. 244 § 1 O.p., organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Obowiązkiem tego organu, wynikającym z art. 243 § 1 O.p., w pierwszej kolejności jest ocena dopuszczalności wznowienia postępowania. Powołany przepis stanowi bowiem, że w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu. W toku tego postępowania organ podatkowy ogranicza się do badania, czy: żądanie pochodzi od strony; strona ma zdolność do czynności prawnych; żądanie wznowienia postępowania dotyczy postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz czy w żądaniu wznowienia postępowania wskazana została podstawa wznowienia. Podkreślić należy zaś, że w przypadku żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p., zgodnie z treścią art. 241 § 2 pkt 2 badaniu podlega również to, czy żądanie strony zostało wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niespełnienie choćby jednej z wyżej wymienionych przesłanek uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej wznowienie postępowania na podstawie art. 243 § 3 O.p.

Powołany wyżej przepis art. 241 § 2 pkt 2 O.p. stanowi bowiem, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z przepisu tego wynika zatem expressis verbis, że w przypadku, gdy podstawą żądania wszczęcia postępowania jest orzeczenie TSUE mające wpływ na treść wydanej decyzji, wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nastąpić może wyłącznie na wniosek strony, jeżeli został on złożony w ciągu miesiąca od publikacji sentencji orzeczenia TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że skarżący, będący adresatem decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 stycznia 2023 r., żądanie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją datowane na 26 czerwca 2023 r. złożył tego samego dnia. Jest to data nadania przesyłki skierowanej do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wynikająca ze stempla pocztowego. Organ otrzymał żądanie skarżącego w dniu 28 czerwca 2023 r. Data nadania żądania wznowienia postępowania w dniu 26 czerwca 2023 r. wynika z akt postępowania podatkowego zawierających kopertę adresowaną do organu i nie jest sporna między stronami postępowania przed sądem administracyjnym.

Publikacja wyroku TSUE z dnia 25 maja 2023 r. w sprawie C-114/22, który zdaniem skarżącego ma wpływ na treść decyzji ostatecznej i wskazywanego przez niego we wniosku o wznowienia postępowania, nastąpiła w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 17 lipca 2023 r. (Dz.U.UE C z dnia 17 lipca 2023 r.). Również ta okoliczność nie jest sporna między stronami postępowania przed sądem administracyjnym. Nie ma więc wątpliwości, że wniosek o wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną skarżący wniósł przed publikacją wyroku TSUE, z którego wydaniem wiąże podstawę wznowienia postępowania. Skarżący uważa jednak, że organ wydając decyzję powinien uwzględnić fakt publikacji tego wyroku.

Stanowisko skarżącego w ocenie Sądu nie jest trafne. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że momentem początkowym biegu terminu z art. 241 § 2 pkt 2 O.p. jest publikacja sentencji orzeczenia TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wynika to wprost z treści tego przepisu stanowiącego, że: "wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej". Oznacza to, że wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 241 § 2 pkt 2 O.p. strona może zgłosić skutecznie dopiero po publikacji sentencji orzeczenia TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zdaniem Sądu nie ma uzasadnienia by dokonywać wykładni wskazanych przepisów rozszerzająco. Dotyczą one bowiem nadzwyczajnego środka prawnego, służącego wzruszeniu decyzji ostatecznej. Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym miesięczny termin określony w art. 241 § 2 pkt 2 O.p., w zakresie odnoszącym się do daty rozpoczęcia jego biegu, stanowi warunek konieczny skutecznego zainicjowania postępowania wznowieniowego w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 11 powołanej ustawy. Pomijanie tego wymagania, w niczym nieuzasadniony sposób redukowałoby znaczenie przepisu art. 241 § 2 pkt 2 O.p.. Pozostawałoby to w oczywistej sprzeczności z tą podstawową regułą wykładni prawa, zgodnie z którą za wadliwą uznaje się taką wykładnię, której rezultat czyni jakąś część przepisu prawnego zbędną, co stanowi konsekwencję założenia, że w ustawie nie zamieszcza się wypowiedzi niesłużących wyrażaniu norm prawnych. Skoro tak, to nie może budzić wątpliwości, że przywołany element normatywnej wypowiedzi ustawodawcy, wobec domniemania racjonalności jego działań i podstawowej roli wykładni gramatycznej, nie może być pomijany, ani też uznawany za zbędny przy rekonstruowaniu normy prawej. Stanowisko przeciwne byłoby zaś nie do zaakceptowania z punktu widzenia celów samej procedury administracyjnej identyfikowanych poprzez jej funkcje, a mianowicie ochronną, porządkującą i instrumentalną, z których pierwsza wyraża się w tworzeniu odpowiednich gwarancji ochrony interesu jednostkowego i społecznego, druga w wyznaczeniu modelowych ram (schematu) działania, trzecia zaś, poprzez kształtowanie tychże działań, w realizacji celu procesu (rozstrzygnięcia sprawy) i zapewnieniu tym samym skuteczność prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2223/14).

Skoro początkiem biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania może być wyłącznie opublikowanie wyroku TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, złożenie żądania o wznowienie postępowania przed tym zdarzeniem należy uznać jako przedwczesne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 850/17 oraz z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 654/21).

Mając powyższe na względzie, Sąd ocenia zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem. Niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a także rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść skarżącego. Należy bowiem zauważyć, że istotne elementy stanu faktycznego zostały ustalone przez organ prawidłowo i nie są sporne między stronami postępowania przez sądem administracyjnym. Żądanie wznowienia postępowania wniósł skarżący w dniu 26 czerwca 2023 r., zaś wyrok TSUE w sprawie C-114/22, powoływany przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania, opublikowany został w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 17 lipca 2023 r. W dniu wniesienia wniosku o wznowienie postępowania wskazany wyrok nie był zatem jeszcze opublikowany. Wniosek skarżącego o wznowienie postępowania był więc przedwczesny.

Argumentacja skarżącego, że organ powinien wydając decyzję uwzględnić, że wyrok TSUE został jednak opublikowany nie znajduje jakiegokolwiek punktu odniesienia w obowiązujących przepisach prawa i jako taka jest nietrafna. Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny, założenie, że dojdzie do opublikowania orzeczenia TSUE, nie jest argumentem natury jurydycznej. Nie uwzględnia ono tego, że miesięczny termin określony w art. 241 § 2 pkt 2 O.p., w zakresie odnoszącym się do daty rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, stanowi warunek konieczny skutecznego zainicjowania postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. (powołany wyżej wyrok w sprawie II GSK 2223/14). Podzielając wskazane stanowisko, Sąd orzekający w sprawie niniejszej stwierdza, że niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

Stwierdzając, że zarzuty skargi okazały się niezasadne i nie znajdując innych powodów do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.