Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 275/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 12, art. 20, art. 34, art. 35, art. 82
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 16, par. 88 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 2 pkt 19, art. 10, art. 15, art. 20
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, 77, 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: par. 11
journal: Dz.U. 2003 nr 120 poz 1133
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego
article: art. 135, 145, 152, 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz T. Sp. z o.o. w W. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 275/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. Sp. z o.o. - utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...].06.2008r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego zlokalizowanego na działkach oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości W. gmina W..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu 27.08.2007 inwestor – T. Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowo-usługowego na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości W. gmina W.. Wraz z wnioskiem przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany.

Na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane Starosta [...] postanowieniem z dnia [...].09.2007r. wezwał inwestora do usunięcia - w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia - nieprawidłowości, występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie.

Decyzją nr [...] z dnia [...].10.2007r. Starosta Powiatu [...] na podstawie art.35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego zlokalizowanego na działkach oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości W. gmina W..

Od decyzji Starosty [...] z dnia [...].10.2007 r. odwołała się firma T. Sp. z o.o.

Po rozpatrzeniu odwołania T. Sp. z o.o. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].01.2008 r. uchylił decyzję nr [...] Starosty Powiatu [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, Starosta Powiatu [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonego w dniu 27.08.2007 r. wniosku o pozwolenie na budowę pawilonu handlowo-usługowego zlokalizowanego na działkach oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości W. gmina W.. W związku z brakiem wykonania obowiązków zawartych w ww. postanowieniu, decyzją nr [...] z dnia [...].06.2008 r. wydaną na podstawie art.35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane Starosta Powiatu [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji.

Od ww. rozstrzygnięcia organu I instancji odwołała się T. Sp. z o.o.

W wyniku rozpoznania tego odwołania organ odwoławczy wskazał, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych orzeczeń organu pierwszej instancji polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego oraz procesowego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych.

W pierwsze kolejności organ przytoczył art. 35 ustawy - Prawo budowlane i podkreślił, iż przepis ten wskazuje jakich niezbędnych czynności i sprawdzeń winien dokonać organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl tego przepisu właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania

przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w

przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w

szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na

realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. —

Prawo ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym

techniczno- budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień,

pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art.

12ust.7.;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.

20 ust. 2, także sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane

uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu -

lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaję decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonego uchwałą nr XIX/I 8/2000 Rady Miejskiej w W. z dnia 20.04.2000 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 58, poz. 598) wynika, iż działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w W., na których planowana jest budowa pawilonu handlowo-usługowego, usytuowane są na terenie usług skoncentrowanych oznaczonych symbolem B41AUC. W § 88 ust. 3 tekstu planu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami B27AUC, B41AUC ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy: A) budynki usługowe o wysokości 2-3 kondygnacje przy założeniu:

* Dachy z elementami spadzistymi

* Zastosowania jednolitej kolorystyki dachów dla poszczególnych jednostek

* Stosowania materiału dla dachów wielospadowych - dachówka ceramiczna, papa

bitumiczna (tegola) lub blacha aluminiowa powlekana w kształcie dachówki.

Na podstawie analizy dokumentacji budowlanej przedmiotowej inwestycji organ stwierdził, iż przedłożony przez inwestora projekt pawilonu handlowo-usługowego przedstawia obiekt jednokondygnacyjny, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na terenie planowanej inwestycji przewiduje budynki 2-3 kondygnacyjne.

Usytuowana nad stropem pośrednim górna część pawilonu, w której znajdują się pomieszczenia socjalno-biurowe o powierzchni użytkowej stanowiącej 6,7 % powierzchni użytkowej całego budynku, nie spełnia warunków definicji § 3 pkt 16

rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690).

Jako niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut skarżącej, iż § 88 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. nie określa ilości kondygnacji, a jedynie wysokość budynku. W opinii organu odwoławczego zapis planu "budynki usługowe o wysokości 2-3 kondygnacji w sposób jednoznaczny wskazuje na możliwość realizacji na ww. terenie obiektów dwu lub trzykondygnacyjnych. Postanowienia planu w tym zakresie tzn. oznaczenia kondygnacji za pomocą cyfr (2-3) są na tyle precyzyjne, że nie wymagają dodatkowej interpretacji, zaś swobodna interpretacja zapisów planu przedstawiona w odwołaniu nie może być uwzględniona jako podstawa do uznania racji skarżącej. Dalej organ odwoławczy wskazał, że do podstawowych obowiązków projektanta zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane należy opracowanie projektu budowlanego zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy stwierdził, iż projektant dopuścił się niedopełnienia ww. ustawowego obowiązku, co stanowi naruszenie ustawy i może być podstawą do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Ponadto stosownie do przepisów art. 15 ust. 3 pkt 4 i art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80, poz. 717) lokalizacja obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2 jest możliwa tylko wówczas, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczone zostaną granice terenów pod budowę takiego obiektu (obiektów). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzony uchwałą nr XIX/18/2000 Rady Miejskiej w W. z dnia 20.04.2000 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 58, poz. 598) na terenie działek oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości W. nie przewiduje budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2. W związku z powyższym, prawidłowe ustalenie powierzchni sprzedaży stanowi kwestię podstawową w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego.

Z analizy projektu architektonicznego przedmiotowej inwestycji wynika, że budynek główny pawilonu handlowo - usługowego zaprojektowano jako jednokondygnacyjną

halę z wydzielonym magazynem oraz traktem komunikacji pieszej łączącym Główną halę targową z wydzielonymi sklepami dla koncesjonariuszy.

Zgodnie z art. 2 pkt 19 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powierzchnia sprzedaży to ogólnodostępna powierzchnia obiektu handlowego przeznaczona do sprzedaży detalicznej, w której to części odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.). Projekt budowlany pawilonu handlowo-usługowego nie określa jednak jakiego rodzaju usługi będą świadczone w strefie dla koncesjonariuszy. Wyjaśniając powyższą sytuację skarżąca w odwołaniu stwierdziła, iż dopiero po zawarciu umów najmu można jednoznacznie określić rodzaj prowadzonej działalności, a i to nie gwarantuje zmienności po stronie najemców. W ocenie organu brak wyraźnego określenia w projekcie budowlanym jakie rodzaje usług będą świadczone w planowanym obiekcie uniemożliwia organowi administracji ocenę czy planowana działalność w pomieszczeniach dla koncesjonariuszy będzie działalnością handlową polegającą na bezpośredniej sprzedaży towarów czy też usługową.

Odnosząc się do wniosku inwestora o wskazanie podstawy prawnej, z której wynika obowiązek złożenia przez projektantów oświadczenia "o obszarze oddziaływania planowanej inwestycji" w zakresie poziomu hałasu w porze dziennej i nocnej w stosunku do sąsiadującej istniejącej zabudowy mieszkaniowej organ wskazał, iż obowiązek nałożony postanowieniem z dnia [...]. 04. 2008 r. wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W.. W rozdziale V zatytułowanym "Szczegółowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla jednostki planistycznej B w §76 w całym jego obszarze plan zakazuje lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowej i wytwórczej mogącej powodować przekroczenie dla funkcji mieszkaniowej dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej 50dB/A a w porze nocnej 40 dB/A Informacja dotycząca zakresu poziomu hałasu w porze dziennej i nocnej w stosunku do sąsiadującej istniejącej zabudowy mieszkaniowej jest zatem niezbędna do ustalenia czy planowania inwestycja spełnia wymagania ww. zapisu planu, jak również art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego.

Wobec niespełnienia przez wnioskodawcę wymogów przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego Starosta ponownie wezwał inwestora do uzupełnienia

dokumentacji. Pomimo upływu terminu wyznaczonego w ww. postanowieniu

inwestor nie usunął wszystkich wskazanych przez organ I instancji nieprawidłowości projektu . W związku z brakiem wykonania obowiązków zawartych w postanowieniu Starosty Powiatu [...] organ był zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę.

T. Spółka z o.o. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].12.208r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze zarzucili skarżonej decyzji naruszenie przepisów I. prawa materialnego a to:

1. art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego polegające na błędnym zarzucie

niezgodności projektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego w

zakresie ilości kondygnacji projektowanego budynku oraz w zakresie wielkości

powierzchni sprzedaży.

2. art. 2 pkt. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

polegającym na błędnym zarzucie nieprawidłowego określenia wielkości powierzchni

sprzedaży w projekcie budowlanym w tym kwestionowania wyłączenia powierzchni

usług z powierzchni sprzedaży.

3. § 3 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków

technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na

twierdzeniu, że kolejna kondygnacja nie może mieć powierzchni mniejszej niż

kondygnacja poprzedzająca i wynikającym z tego błędnym zarzucie, że projektowany

budynek nie ma dwóch kondygnacji.

II. przepisów postępowania, w szczególności:

1. art. 107 § 3 Kpa poprzez pominięcie w decyzji administracyjnej jej obligatoryjnego

elementu, jakim jest uzasadnienie prawne i faktyczne w szczególności w zakresie nie

wyjaśnienia stronie, na jakiej podstawie organ nie przychylił się do argumentacji

skarżącego wywiedzionej w odwołaniu,

2. art. 7 w zw. z art. 77 Kpa poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań

zmierzających do wszechstronnego wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji

oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zarzut niezgodności projektu z planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie ilości kondygnacji jest zarzutem

chybionym. Projektowany budynek składa się z dwóch kondygnacji. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w par. 3 w pkt 16 zawiera definicję kondygnacji: brzmienie tego przepisu wskazuje jakiego rodzaju nadbudówki nie są uznawane za kondygnację. Są one opisane za pomocą funkcji, którą pełnią. Za kondygnacje nie są uznawane nadbudówki, które pełnią wyłącznie funkcję zaplecza technicznego, w której znajdują się urządzenia związane jedynie z prawidłowym działaniem instalacji w budynku takich jak ogrzewanie, klimatyzacja, wentylacja lub z prawidłowym działaniem urządzeń tj. przykładowo windy, a nie są przeznaczone na pobyt ludzi. Na drugiej kondygnacji planowanego budynku będzie się znajdować część biurowa i socjalna, co oznacza, że przewidziana w projekcie budowlanym część budynku nie należy do żadnej z wyłączonych kategorii, a zatem spełnia wszelkie ustawowe wymogi do zaliczenia jej do kategorii kondygnacji. W projekcie budowlanym zawarte jest szczegółowe wyliczenie, jakiego rodzaju pomieszczenia są przewidziane na drugiej kondygnacji, są to m.in. przebieralnia damska i męska, toaleta damska i męska, pomieszczenia dla palących, pomieszczenie dla niepalących, biuro SAP, biuro kierownika, biuro dyspozytora personelu, pomieszczenie na dokumentacje towarów.

Mimo, że powołane rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wyraźnie wskazuje jako jedyne kryterium wyłączenia spod pojęcia kondygnacji kryterium funkcji (np. maszynownia), to organ wprowadził nowe kryterium tj. kryterium wielkości. Jest to działanie nieuprawnione i nieznajdujące podstawy w przepisach.

Pojęcie "kondygnacji" jest pojęciem normatywnym, precyzyjnie zdefiniowanym w powołanym przepisie wykonawczym, co oznacza, że organ nie może intuicyjnie rozumieć danego pojęcia. Organ w skarżonej decyzji nie wyjaśnił, na podstawie jakiego przepisu odmawia przymiotu kondygnacji drugiej kondygnacji projektowanego budynku. Taki brak wyjaśnienia stanowi naruszenie przepisów dotyczących uzasadnienia decyzji, w tym art. 107 § 3 Kpa. Zaprojektowana kondygnacja nie wypełnia także definicji "antresoli". Dodatkowo skarżąca Spółka wskazała, że zgodnie z projektem budowlanym obok sali głównej będzie znajdował się pasaż (ciąg komunikacyjny), z którego będą wejścia do boksów — pomieszczeń wynajmowanych tzw. koncesjonariuszom (ajentom), którzy we wspomnianych boksach będą prowadzili różnorodną działalność

usługową. W projekcie jednoznacznie określono, że powierzchnia przeznaczona pod wynajem dla usługodawców jest powierzchnią usług. W świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie budzi wątpliwości, że powierzchnia usług nie jest wliczana do powierzchni sprzedaży.

Powierzchnia ajencyjna (dla koncesjonariuszy) będzie wynajęta dla różnych usługodawców, tak aby zapewnić klientom szeroki ich zakres w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu.

W odniesieniu do stwierdzenia, że organ bez dokładnego określenia konkretnej planowanej działalności w każdym boksie, nie jest w stanie ocenić, czy dana działalność stanowi działalność usługową, czy też sprzedaż, skarżący stwierdził, że badanie prawidłowości użytkowania istniejącego obiektu budowlanego należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. W szczególności dotyczy to zmiany sposobu użytkowania obiektu, przy czym należy tu zaznaczyć, że przy takiej zmianie badana jest zgodność z miejscowym planem. Oznacza to, że na obecnym etapie postępowania organ nie jest uprawniony do dokonywania spekulacji "co by było, gdyby inwestor użytkował obiekt inaczej niż przewidziano to w projekcie" i do uzasadniania odmowy wydania pozwolenia na budowę w oparciu o taką spekulację. Gdyby pójść tym tropem, należałoby dopuścić odmowę wydania pozwolenia na budowę, z powodu możliwości wybudowania obiektu niezgodnie z projektem. Dodatkowo skarżąca wskazała, że nawet gdyby zsumować powierzchnię galerii przeznaczona dla niezdefiniowanych usługodawców i powierzchnię sprzedaży, która wynosi 1.920,71 m2, to wielkość 2.000 m2 nadal nie zastałaby przekroczona. Co do obszaru oddziaływania obiektu w zakresie poziomu hałasu w porze dziennej i nocnej w stosunku do sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej Spółka podniosła, że obszar ten ogranicza się do obszaru objętego planowaną inwestycją. W szczególności dotyczy to również poziomu hałasu w odniesieniu do obszarów o funkcji mieszkaniowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej: P.p.s.a.) wskazuje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

I tak zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o treść art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przy czym organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowo - usługowego zlokalizowanego na nieruchomości położonej w W. wskazując na niezgodność projektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego. Niezgodności tej organ upatruje w niedochowaniu wymogu dwukondygnacyjności planowanego budynku oraz na możliwym przekroczeniu wielkości powierzchni sprzedaży ponad 2000 m2. Dodatkowo organ wskazał na brak uzupełnienia projektu budowlanego o informacje w zakresie poziomu hałasu w porze dziennej i nocnej w stosunku do sąsiadującej, istniejącej zabudowy mieszkaniowej.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1 właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. A zatem - co do zasady - prawidłowe jest stanowisko organu, że jeśli inwestor w zakreślonym terminie nie uzupełni projektu budowlanego organ architektoniczno - budowlany uprawniony jest a nawet zobowiązany jest do odmowy jego zatwierdzenia. Nie może jednak budzić wątpliwości, że obowiązek taki spoczywa na organie jedynie w sytuacji gdy projekt,

który jest przedmiotem wniosku inwestora faktycznie posiada nieprawidłowości które wymagają uzupełnienia lub usunięcia.

Sąd nie podzielił stanowiska organów architektoniczno-budowlanych co do tego, że dołączony do wniosku T. Spółka z o.o. projekt budowlany zawiera nieprawidłowości wskazane przez organ, których nieusunięcie prowadziło do wydania decyzji o odmowie jego zatwierdzenia.

Niespornym w niniejszej sprawie jest fakt, że teren, na którym ma być realizowana inwestycja objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia 20.04.2000r. Wymienione we wniosku działki usytuowane są na terenie usług skoncentrowanych oznaczonych symbolem B41AUC. W/w plan w §88 ust. 3 określa zasady kształtowania zabudowy ustalając wysokość budynków usługowych na 2-3 kondygnacje. Wbrew twierdzeniom inwestora zawartym w odwołaniu zapis planu w omawianym zakresie jest jasny, niebudzący wątpliwości. Zatem określenie: "budynki usługowe o wysokości 2-3 kondygnacje" oznacza, że możliwa jest realizacja budynku, który posiada 2 lub 3 kondygnacje naziemne, bez znaczenia natomiast pozostaje wysokość tych kondygnacji, o ile spełniają wymogi określone w §3 pkt. 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690). Z projektu dołączonego do wniosku o jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę wynika, że obiekt jest niepodpiwniczony, dwukondygnacyjny, przy czym główny budynek to jednokondygnacyjna hala sprzedaży i usług. Nad tymi pomieszczeniami zaprojektowano piętro, które zostało przez projektantów określone jako "powierzchnia usługi biurowej i socjalnej". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że ta cześć budynku nie spełnia wymogów definicji zawartej w §3 pkt. 16 w/w rozporządzenia Mininstra Infrastruktury. Stanowiska tego jednak w żaden sposób nie uzasadnił. Tymczasem - jak trafnie wskazała skarżąca przywołując treść omaw. przepisu - ustawodawca definiując pojęcie "kondygnacji" wyłączył z niej jedynie nadbudówki ponad dachem. Ponieważ zgodnie z obowiązującą zasadą wykładni norm prawnych wyjątki należy interpretować w sposób ścisły, a niedopuszczalna jest ich rozszerzająca wykładnia organ miał obowiązek w sposób szczegółowy wyjaśnić przyczyny, dla których nie uznał części powierzchni określonej w projekcie jako "piętro" za dodatkową - drugą kondygnację. Jedynie w takiej sytuacji zasadne byłoby twierdzenie organu, że projekt budowlany

nie jest zgodny z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Należy przy tym podkreślić, że bez znaczenia pozostaje fakt, że powierzchnia drugiej kondygnacji stanowi jedynie 6,7 % powierzchni użytkowej całego budynku. Uchwała w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nie zawiera w §3 (ani innym przepisie) innej niż w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury definicji "kondygnacji", która uzależniałaby potraktowanie danej powierzchni za kondygnację w zależności od jej wielkości (stosunku) do całego obiektu. Nie może też ujść uwadze, że z badanego projektu wynika, że wysokość tej części budynku w świetle przekracza 2 m a powierzchnia ta - jak wskazuje opis - ma być wykorzystywana m.in. na biuro kierownika, pomieszczenie dla personelu itp. Nie spełnia zatem funkcji związanej z obsługą techniczną samego budynku np. maszynownia dźwigu, co mogłoby uzasadniać potraktowanie jej jako nadbudówki, ale są to pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi.

Reasumując - w żaden sposób uzasadnienie decyzji zarówno I jak i II instancji a nawet postanowienia z dnia [...].04.2008r. nie wskazuje przyczyn, dla których powierzchnia 196,07 m2 określona w projekcie jako "piętro" nie jest traktowana jako kondygnacja.

Sąd podzielił również zarzuty skarżącej co do tego, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany prawidłowo określa sposób użytkowania obiektu. Jego analiza prowadzi bowiem do wniosku, że główną cześć budynku będzie stanowiła powierzchnia sprzedaży przy czym sumując wymienione w projekcie powierzchnie określone jako powierzchnie sprzedaży (strona 42 projektu 2.1, 2.2, 2.5, 2.6 ) nie może ujść uwadze, że ich wielkość nie przekracza 2000m2. Trafna jest przy tym uwaga organu, że w przypadku przekroczenia tej powierzchni plan zagospodarowania przestrzennego terenu musiałby zawierać wyraźny zapis o możliwości realizacji takiej inwestycji. Bez znaczenia pozostaje przy tym, ze wyrokiem z dnia 8.07.2008r. K 46/07 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ustawa z dnia 11 maja 2007r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz.U. nr 127, poz. 880). jest niezgodna z konstytucją. Dodatkowo autor projektu wskazuje, że w obiekcie będą znajdować się "pomieszczenia dla koncesjonariuszy" przeznaczone na działalność usługową taką jak: punkt obsługi GSM, punkt Totalizatora Sportowego LOTTO, punkt usługowy dorabiania kluczy, usługi zegarmistrzowskie.

Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie organu, że projekt nie określa dokładnie rodzaju działalności, która będzie prowadzona w pomieszczeniach dla koncesjonariuszy. Należy wszak podkreślić, że projekt określa powierzchnię tę jako usługową a zatem taką, której zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt. 19 ustawy z dnia 27 marca 2003r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717) nie wlicza się do powierzchni sprzedaży.

Organ nie może zakładać - na tym etapie realizacji inwestycji- że powierzchnia ta będzie użytkowana w inny sposób niż określony w projekcie. Samowolna zmiana sposobu użytkowania będzie uzasadniała podjęcie środków przewidzianych w ustawie Prawo budowlane przez organy nadzoru budowlanego.

...Rację ma także skarżąca, że organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie odniósł się do jej zarzutu zawartego w odwołaniu a związanego z niezłożeniem dodatkowego oświadczenia projektanta co do poziomu hałasu w porze dziennej i nocnej w stosunku do sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej.

Bezsprzecznie zapisy obowiązującego planu przewidują na terenie jednostki B, na którym znajdują się działki objęte inwestycją zakazują lokalizowania obiektów "mogących powodować przekroczenie dla funkcji mieszkaniowej dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej 50 dB/A a w porze nocnej 40dB/A." Złożony projekt zawiera dodatkowe oświadczenie projektanta - mgr inż. arch. M. R. z 28.09.2007r., że obszar oddziaływania przedsięwzięcia tak podczas budowy jak i eksploatacji nie będzie wykraczać poza teren planowanej inwestycji. Powyższe wskazywałoby, że zostaną spełnione również normy hałasu określone w w/w planie zagospodarowania przestrzennego.

Jeśli natomiast organ, mimo takiego oświadczenia, miał wątpliwości co do wielkości emisji hałasu opisanej §76 uchwały winien był wezwać inwestora do uzupełnienia projektu nie poprzez rozszerzenie oświadczenia projektanta lecz poprawienie go o dane wymienione w §11 ust. 2 pkt. 10 lit.d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3.07.2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1133zezm.).

Dopiero niepoprawienie projektu w omawianym zakresie obligowałoby organ do zastosowania sankcji określonej w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego.

Reasumując - w ocenie Sądu zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania a to art. 7, 77§1 i 107§3 kpa w zw. § 3 pkt. 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w

sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewyjaśnienie przyczyn, dla których organ nie uznał części budynku opisanego w projekcie jako piętro za dodatkową kondygnację. Nadto decyzje naruszają przepisy prawa materialnego - art. 2 pkt. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że projekt budowlany winien zawierać wyszczególnienie umów, które będą zawarte z koncesjonariuszami.

Jedynie na marginesie Sąd wskazuje natomiast, że nie może ustosunkować się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego co do niezgodności projektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie ilości kondygnacji gdyż - jak zostało wyżej wskazane- organ w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska co uniemożliwia Sadowi kontrole rozstrzygnięcia w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do przyjęcia, że nie wypełnienie obowiązków nałożonych postanowieniem z [...].0.2008r. musiało skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ architektoniczno - budowlany weźmie pod uwagę wskazana wyżej ocenę prawną. Rozważy przy tym czy powierzchnia określona jako piętro spełnia definicję kondygnacji zawartą w §3 pkt. 19 Prawa budowlanego a jeśli nie to uzasadni - zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107§3 kpa swoje stanowisko w tym zakresie. Obowiązkiem organu będzie również ponowna analiza projektu pod kątem zgodności z planem w zakresie norm hałasu i ewentualne nałożenie konkretnych obowiązków na inwestora mających na celu poprawienie projektu we wskazanym wyżej zakresie w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Brak jest natomiast podstaw do kwestionowania na tym etapie inwestycji projektu budowlanego w zakresie zapisu dotyczącego przeznaczenia pomieszczeń dla koncesjonariuszy na cele usługowe.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzji jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze - w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 tej ustawy.

14