Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 76/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 6 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 7, art. 10, art. 13, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 119 pkt 4, art. 133, art. 149 par. 1 pkt 1 i par. 1a, art. 153, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 20 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2023 roku sprawy ze skargi K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na bezczynność Burmistrza Gminy Ż. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Gminy Ż. do załatwienia wniosku strony skarżącej K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. z dnia 18 kwietnia 2023 roku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Burmistrza Gminy Ż. na rzecz strony skarżącej K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza Gminy Ż. w sprawie udzielenia informacji publicznej.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

3. zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu 18 kwietnia 2023 r., W.M. - działając jako prezes zarządu K. sp. z o.o. - złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej na wskazany adres wniosek o udostępnienie "dokumentów potwierdzających kwalifikacje członków komisji oceniającej złożone wnioski o udzielenie dotacji w ramach Rządowego Programu Odbudowy Zabytków (powołanej zarządzeniem nr [...]) do dokonania oceny złożonych wniosków według kryteriów formalnych i merytorycznych". Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano mail zwrotny, tj. odpowiedź na podany adres poczty elektronicznej.

Następnie skarżąca wskazała, że w dniu 26 kwietnia 2023 r. otrzymała odpowiedź, w której organ wyraził stanowisko, że przedmiotem złożonego wniosku nie jest informacja podlegająca udostępnieniu. Skarżąca dodała przy tym, że do dnia złożenia skargi nie została jej udostępniona informacja, będąca przedmiotem wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r.

W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że informacje, o których udostępnienie się zwrócono, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o działalności organów władzy publicznej. Rada Miejska w Ż. upoważniła Burmistrza Gminy Ż. do powołania komisji oceniającej formalnie i merytorycznie wnioski o udzielenie dotacji na prace przy obiektach zabytkowych. Ocena komisji rzutuje zatem na możliwość uzyskania dotacji przez poszczególnych wnioskodawców. Zdaniem skarżącej, ustalenie kwalifikacji członków tego gremium ma kluczowe znaczenie dla dokonania oceny rzetelności komisji jako takiej. W ocenie skarżącej, nie można dopuścić do sytuacji, w której o przyznaniu lub nieprzyznaniu ograniczonych środków publicznych na prace przy zabytkach decydują osoby niekompetentne, nieposiadające kwalifikacji lub doświadczenia w zakresie ochrony zabytków. Gdyby regulamin nie przewidywał udziału komisji w ocenie, wówczas decydujący głos należałby do organ stanowiącego, składającego się z przedstawicieli wspólnoty samorządowej. Jeśli jednak to komisja - powołana zarządzeniem Burmistrza - dokonuje oceny i niejako decyduje, czy poszczególne wnioski zostaną dopuszczone do dalszego procedowania, powinna mieć kompetencje w zakresie dokonywania oceny, do której została upoważniona. Na poparcie swej argumentacji skarżąca odwołała się do wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 3617/21, w którym Sąd ten stwierdził, że: "zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że żądane przez skarżącego informacje (...) w zakresie wykształcenia, doświadczenia zawodowego, stażu pracy, czy też wykonywanych zadań służbowych, stanowią informację publiczną jako informację wskazującą na kompetencje (kwalifikacje) osób pełniących funkcje w organach administracji publicznej do wykonywania funkcji i zadań publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.".

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy Ż. wniósł o jej oddalenie oraz przeprowadzenie rozprawy i dowodu z dokumentów załączonych do odpowiedzi na skargę, na okoliczności w niej wskazane, a także o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, w tym – w przypadku ustanowienia przez nią pełnomocnika – kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie organ podniósł, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż udzielił W. M. odpowiedzi.

Ponadto organ dodał, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w odpowiedzi, iż wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Osoby, które wchodziły w skład Komisji, o której mowa w § 5 uchwały NR [...] Rady Miejskiej w Ż. z dnia 27 lutego 2023 r. w sprawie zasad i trybu udzielania, sposobów rozliczania oraz kontroli dotacji na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków lub gminnej ewidencji zabytków w ramach Rządowego Programu Odbudowy Zabytków, absolutnie nie pełnią funkcji publicznych. Komisja dokonywała jedynie oceny wniosków, celem akceptacji przez Burmistrza Gminy.

Organ wyjaśnił także, że skoro członkowie Komisji nie pełnili funkcji publicznych (nie przyznawali oni dotacji, nie działali w imieniu Gminy przy zawieraniu umów itp.), to wnioskowana informacja nie stanowiła informacji publicznej. Na poparcie swego stanowiska organ odwołał się do poglądów orzecznictwa. Wskazał przy tym, że powyższa uchwała została uchylona i nie została w oparciu o nią przyznana żadna dotacja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 lipca 2023 r., o czym strony zostały zawiadomione zarządzeniami doręczonymi w dniu 26 lipca 2023 r. Żadna ze stron nie zakwestionowała powyższego trybu rozpoznania sprawy.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Gminy Ż. w sprawie udostępnienia dokumentów potwierdzających kwalifikacje członków komisji oceniającej wnioski o udzielenie dotacji w ramach Rządowego Programu Odbudowy Zabytków (powołanej zarządzeniem nr [...]) do dokonania oceny złożonych wniosków według kryteriów formalnych i merytorycznych.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do oceny kwestii formalnych należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki NSA z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., II SAB/Łd 103/14, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). W związku z tym należało uznać, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania skargi tytułem wprowadzenia należy wskazać, że problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.d.i.p.". Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia zaś przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, CBOSA).

W ocenie Sądu, Burmistrz Gminy Ż. - jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., natomiast informacje, których udostępnienia domagała się skarżąca we wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 roku, dotyczą bezspornie informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) i pkt 4 lit. a) u.d.i.p. W świetle bowiem art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 w tym o: d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności tam wskazanych.

Jak wynika z akt sprawy, uchwałą Nr [...] z dnia 27 lutego 2023 r. Rada Miejska w Ż. upoważniła Burmistrza Gminy Ż. do przeprowadzenia procedury wyłonienia nie więcej niż 3 wniosków skierowanych do ubiegania się przez Gminę Ż. o dofinansowanie na udzielenie dotacji w ramach Rządowego Programu Odbudowy Zabytków (§ 4). W myśl zaś § 5 ust. 1 tej uchwały Burmistrz Gminy Ż. powołuje Komisję oceniającą złożone wnioski. W dalszych regulacjach powołanej uchwały określone zostały zasady działania tej Komisji. W szczególności, w ust. 5 wskazano, że do zadań Komisji należy ocena wniosków według kryteriów formalnych i merytorycznych, określonych na kartach oceny, stanowiących załącznik nr 2 i 3 do uchwały. Komisja podejmuje rozstrzygnięcie na podstawie przyznanych punktów, określonych w karcie oceny merytorycznej, stanowiącej załącznik nr 3 do uchwały. W przypadku równej liczby punktów decyduje wynik głosowania członków komisji (ust. 6). Komisja przedkłada Burmistrzowi Gminy Ż. do akceptacji wyniki oceny wniosków w formie protokołu podpisanego przez Przewodniczącego (ust. 7). Informacja o wynikach pracy Komisji, o których mowa w ust. 5, umieszczona zostanie w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Ż. (ust. 8).

W złożonym wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r. skarżąca zażądała udostępnienia dokumentów potwierdzających kwalifikacje członków komisji oceniającej złożone wnioski o udzielenie dotacji w ramach Rządowego Programu Odbudowy Zabytków (powołanej zarządzeniem nr [...]) do dokonania oceny złożonych wniosków według kryteriów formalnych i merytorycznych. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazała zwrotny adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ wskazał, że osoby uczestniczące w tej komisji nie pełnią funkcji publicznej.

Zdaniem Sądu, powyższy pogląd organu jako błędny nie zasługuje na aprobatę. W tym kontekście Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 446/21, CBOSA). Sąd w pełni podziela to stanowisko w niniejszej sprawie.

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej rozumienie pojęcia "pełnienia funkcji publicznej", tj. realizowania zadań publicznych przez podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji publicznej, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych, zdaniem Sądu, należy zauważyć, iż powołana przez Burmistrza Komisja oceniająca złożone wnioski dokonuje rozstrzygnięcia w sprawie wniosków o dotacje na podstawie przyznanych punktów (§ 5 ust. 6 uchwały nr [...] z dnia 27 lutego 2023 r.). Informacja zaś o wynikach pracy tej Komisji, stosownie do ust. 8 ww. uchwały, podlega umieszczeniu w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Ż.

Wychodząc z powyższych ustaleń należy stwierdzić, że członkowie wskazanej Komisji, uczestnicząc we fragmencie opisanej procedury dotyczącej przyznawanej dotacji, bez wątpienia sprawowali funkcję publiczną, służąc swą opinią i oceną Burmistrzowi Gminy Ż. Tym samym dokumenty objęte żądaniem skarżącej potwierdzające kwalifikacje członków owej Komisji oceniającej, posiadające walor dokumentu urzędowego (np. w postaci dyplomów), stanowiły informację publiczną, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p.

Jednocześnie należy zauważyć, że udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4).

Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy).

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.

Analiza akt rozpoznawanej sprawy z perspektywy powołanych regulacji dowodzi, że wnioskiem datowanym na dzień 18 kwietnia 2023 r., W.M. - działając jako prezes zarządu K. sp. z o.o. - złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej na wskazany adres wniosek o udostępnienie wskazanych na wstępie dokumentów. Fakt doręczenia wniosku organowi jest bezsporny w sprawie. W dniu 26 kwietnia 2023 r., jak już wskazano powyżej, skarżąca otrzymała odpowiedź, w której organ wyraził stanowisko, że przedmiotem złożonego wniosku nie jest informacja podlegająca udostępnieniu.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że organ udzielając skarżącej odpowiedzi pismem z dnia 26 kwietnia 2023 r. na jej wniosek z dnia 18 kwietnia 2023 r. dopuścił się w istocie bezczynności w załatwieniu tego wniosku i stan ten, jak wynika z akt, nie ustał do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie. Tym samym należało uznać za zasadny podniesiony w skardze zarzut bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji (dokumentów) objętych żądaniem skarżącej. Oceny tej nie zmienia powołany w odpowiedzi na skargę fakt, że wyżej wymieniona uchwała została uchylona i w oparciu o nią nie została przyznana żadna dotacja.

Jednocześnie, Sąd po analizie akt sprawy stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie bezczynność organu, choć ewidentna, nie była pozbawiona racjonalnego uzasadnienia. Organ czynił starania, by udzielić odpowiedzi na wniosek skarżącej, aczkolwiek pozostawał w błędnym przekonaniu, że żądane informacje (dokumenty) nie stanowią informacji publicznej.

Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność załatwienia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w terminie wskazanym w pkt 1 sentencji wyroku, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.

Sąd odstąpił od przeprowadzania wnioskowanych dowodów, albowiem stanowią one w wiekszości materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. W świetle zaś art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, zobowiązując organ do załatwienia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 kwietnia 2023 r. – w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku. W drugim punkcie sentencji Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa, o czym orzekł na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a.

Z kolei o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej Sąd postanowił w punkcie trzecim sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi w wysokości 100 zł.