Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 515/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7 art. 7b art. 8 art. 10 art. 28 art. 127 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 52 ust. 1  ust. 2 pkt 1 pkt 2  lit. a, b, c art. 53 ust. 1 ust. 3 pkt 1-2
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sąd. WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant ref. staż. Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 czerwca 2023 nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy B., po ponownym rozpoznaniu w pierwszej instancji sprawy z wniosku E. S.A., decyzją z dnia 11 października 2021 roku (nr [...]), ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży stalowej kratowej o wysokości całkowitej 53m wraz z instalacją radiokomunikacyjną, w której skład wchodzą: 3 anteny sektorowe, urządzenia radiowe, 1 antena radioliniowa oraz urządzenia techniczne na stalowym ruszcie na poziomie utwardzonego terenu przy wieży, wraz z wewnętrzną linią zasilającą, utwardzeniem terenu i ogrodzeniem inwestycji oraz wewnętrzną instalacją zasilającą na obszarze obejmującym działkę numer ewid. [...] obręb S. w miejscowości S. przy ulicy [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania H. S., D. R., T. P., J. P., M. P., P. P., C. P., M. N., T. L., I. K., M. S., B. B., G. K., W. K., A. K., P. L., J. G., M. S., W. B., K. B. W. B., J. K. oraz D. S., decyzją z dnia 13 czerwca 2023 roku (nr [...]), umorzyło postępowanie odwoławcze.

Organ wyjaśnił, że odwołanie jest środkiem prawnym przysługującym stronie postępowania od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stronami postępowania, w zależności od okoliczności, mogą być właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, jak i właściciele nieruchomości położonych w pobliżu takiego terenu, jeżeli planowane zamierzenie oddziałuje na obszar tych nieruchomości.

H. S., D. R., T. P., J. P., M. P., P. P., C. P., M. N., T. L., I. K., M. S., B. B., G. K., W. K., A. K., P. L., J. G., M. S., W. B., K. B., W. B., J. K., pomimo wezwania nie przedłożyli dokumentu potwierdzająco fakt posiadania tytułu prawnego do nieruchomości, które ich zdaniem znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Odwołujący się nie wskazali nawet numerów ksiąg wieczystych, które umożliwiłyby organowi weryfikację prawa własności poszczególnych nieruchomości (działek).

Jedyny przedstawiony przez pełnomocnika dokument dotyczy działek nr [...] oraz [...] położonych w miejscowości S. przy ulicy [...], które należą do D. S.. Pomimo udokumentowania tytułu prawnego do wskazanych działek D. S. nie wykazał w jaki sposób planowana inwestycja będzie oddziaływać na jego nieruchomość i w jaki sposób powodować będzie ograniczenia władztwa nad nieruchomością, której jest współwłaścicielem.

Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja w żadnej mierze nie ogranicza praw właścicielskich do działek nr [...] i [...], nie pozbawia prawa do swobodnego władania i zagospodarowania wskazaną nieruchomością. Działki należące do D. S. nie graniczą z terenem objętym inwestycją (działka nr [...]). Analiza przeprowadzona przez organ I instancji wskazuje, że budynek mieszkalny położony w S. przy ulicy [...] (działki nr [...] oraz [...]) zlokalizowany jest w odległości 235m od terenu objętego inwestycją.

D. S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wydania przez sąd ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie strony skarżącej rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania odwoławczego zostało wydane z naruszeniem:

1) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuprawnione zaniechanie przez organ odwoławczy ustalenia stanu faktycznego sprawy, co odbyło się przy naruszeniu interesu skarżącego, a także społecznego interesu mieszkańców wsi S.,

2) art. 7b Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak współdziałania organu odwoławczego z Burmistrzem Miasta i Gminy B., i przez to odmówienie skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym, pomimo tego, że organ I instancji legitymację taką skarżącemu przyznał, posiadając w tym zakresie całość istotnych informacji, stanowiących o usytuowaniu działki skarżącego względem planowanej inwestycji i posiadaniu przez niego interesu prawnego w zakresie rozstrzygnięcia o wydaniu decyzji aprobującej jej powstanie,

3) art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia, w którym organ odwoławczy uniknął rozważenia istoty sprawy, wyszedł poza granice zaskarżenia objętego odwołaniem, a oparł je wyłącznie na zarzucie braku posiadania statusu strony, pomimo przyznania skarżącemu tej legitymacji przez organ I instancji, a także pomimo jednoznacznego wyjaśnienia przez skarżącego jakie oddziaływanie będzie miało powstanie przedmiotowej wieży na jego interes faktyczny i prawny związany z faktem posiadania prawa własności do działek nr [...] i [...] położonych na terenie wsi S.,

4) art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na wydanie ostatecznej decyzji w sprawie, pomimo braku udzielenia możliwości ostatecznego wypowiedzenia się co do zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, a charakter sprawy nie wymagał rozpoznania sprawy w czasie nie cierpiącym zwłoki,

5) art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne odmówienie skarżącemu statusu strony w prowadzonym postępowaniu pomimo tego, że organ I instancji tenże status skarżącemu przyznał, a skarżący udowodnił fakt posiadania interesu faktycznego i prawnego, określając je w treści odwołania od decyzji organu I instancji, a ponadto w dniu 20 marca 2023 roku, w odpowiedzi na zobowiązanie organu odwoławczego, dodatkowo dokładnie doprecyzował na czym polega jego interes prawny i faktyczny.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ pominął treść pisma skarżącego z dnia 20 marca 2023 roku, gdzie wskazano, że interes prawny wynika z faktu oczywistego oddziaływania jakie budowa spornej wieży wywrze na własność nieruchomości skarżącego, co przejawiać się będzie ujemnym wpływem na walory krajobrazowe wsi S., a także potencjalnym wpływie instalacji na zdrowie zamieszkujących w pobliżu, w wyniku generowanego przez nią promieniowania i rozsyłanych fal radiowych. Obydwa czynniki w sposób nieunikniony wpływają na ceny nieruchomości znacząco je obniżając. Taka argumentacja został przedstawiona w odwołaniu, a także na etapie wydawania zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji nie odmówił przyznania skarżącemu statusu strony. Burmistrz posiadał całość dokumentacji pozwalającej na określenie między innymi odległości działki skarżącego od planowanej wieży. Kwestia posiadania statusu strony nie stanowiła przedmiotu zaskarżenia w odwołaniu, zarzutu odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym przeanalizowaniu sprawy nie znalazło podstaw do uwzględnienia skargi i zażądało jej oddalenia.

Na rozprawie w dniu 31 stycznia pełnomocnik skarżącego podtrzymał żądania i argumentację prezentowaną w skardze oraz uzupełniająco wyjaśnił, że przepisem określającym interes prawny skarżącego jest art. 144 Kodeksu cywilnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 12492 ze zm.).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a.").

Sformułowane w skardze oczekiwanie "wydania przez sąd ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie" pozbawione jest podstaw prawnych.

Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.).

Sąd administracyjny nie ma kompetencji do tego, aby wyrokiem rozstrzygać merytorycznie sprawę administracyjną, która na mocy regulacji ustawowej należy do zadań organów administracji publicznej, jest rozstrzygana aktem indywidualnym w postaci decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest i nie może być, wyręczanie organów administracji publicznej w załatwianiu spraw administracyjnych (R. Hauser, J. Drachal, E. Mzyk "Dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne - omówienie podstawowych zasad i instytucji procesowych" Warszawa - Zielona Góra 2003, str. 22).

Analiza akt administracyjnych ujawnia następujące okoliczności kontrolowanej sprawy, które Sąd przyjmuje jako własne ustalenia faktyczne na potrzeby oceny legalności zaskarżonej decyzji.

E. S.A., pismem z dnia 6 sierpnia 2020 roku, wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy B. z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży stalowej o rzucie trójkąta wraz z instalacją radiokomunikacyjną (H=53, powierzchnia zabudowy około 150m˛). Do wniosku załączono: kwalifikację przedsięwzięcia, analizę środowiskową, kopię mapy zasadniczej oraz graficzne przedstawienie oddziaływania planowanej inwestycji.

E. i D. S., pismem z dnia 1 października 2020 roku zatytułowanym "Stanowisko strony postępowania", jako mieszkańcy wsi S. (zam. pod adresem ul. [...], [...]), zgłosili zdecydowany sprzeciw wobec realizacji planowanej inwestycji.

W treści pisma wskazano, że inwestycja miałaby zostać zrealizowana w bezpośrednim/bliskim sąsiedztwie. Wniosek inwestora o tożsamej treści został załatwiony decyzją odmowną Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 24 lutego 2020 roku, gdzie w uzasadnieniu, jako główną przesłankę rozstrzygnięcia wskazano sprzeciw mieszkańców. Identyczność wniosku stanowi wystarczającą przesłankę do takiego samego rozstrzygnięcia. Autorzy pisma wskazali, że trudno sobie wyobrazić, aby na terenie graniczącym bezpośrednio z ich działką, w obszarze wiejskim o charakterze mieszkaniowym i agroturystycznym, powstała konstrukcja pięciokrotnie przewyższająca umiejscowione tam zabudowy, która emitować będzie fale radiowe w technologii mobilnej piątej generacji. Wobec przeważającej opinii specjalistów może to mieć wpływ na zdrowie i samopoczucie osób stale znajdujących się w bliskim otoczeniu takich urządzeń. Z opisu inwestycji nie wynika czy instalacja radiokomunikacyjna ma mieć charakter statyczny, czy też anteny posiadają możliwość ruchu, co ma znaczenie w zakresie potencjalnych skutków, oddziaływania na zdrowie mieszkańców nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie.

E. S.A., w odpowiedzi na wezwanie do wyjaśnienia kwestii możliwości zmiany kąta pochylania anten, w piśmie z dnia 15 lipca 2021 roku, wyjaśniła, że sporna instalacja radiokomunikacyjna nie kwalifikuje się nawet do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Faktyczne pochylenie anten deklaruje operator oraz przedstawia ocenę oddziaływania anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, w przypadku planowanej inwestycji jest to 0ş - 12ş. Umożliwia to jednoznaczne ustalenie, od jakiej i do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności. W przedmiotowej sprawie brak jest takich miejsc.

Niekontrolowana zmiana tych parametrów nie jest technicznie możliwa. W przypadku ewentualnych uszkodzeń mechanicznych w wyniku ekstremalnych zjawisk atmosferycznych praca urządzeń jest automatyczne przerywana. W przypadku ewentualnej planowanej zmiany tiltu czy azymutu Operator jest zobligowany do zamiany danych zawartych w zgłoszeniu instalacji wytwarzających pole elektromagnetyczne. Takie zgłoszenie jest wykonywane obligatoryjnie przy uruchomieniu instalacji radiokomunikacyjnej. Teren będzie pod kontrola państwowego monitoringu środowiska, a przeprowadzane pomiary będą w posiadaniu Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Inwestor obowiązany jest do przeprowadzania pomiarów pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji w przypadku każdorazowej zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zamiany spowodowanej zmianą w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja.

W piśmie zatytułowanym "Stanowisko strony postępowania" z dnia 14 września 2021 roku D. S. wskazał, że nie zgadza się z treścią uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia 28 stycznia 2021 roku, iż odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może opierać się tylko i wyłącznie na fakcie braku zgody mieszkańców na przeprowadzenie inwestycji, lecz powinna wskazywać konkretny przepis prawa, z którym inwestycja jest sprzeczna. W decyzji Burmistrza z dnia 15 października 2020 roku wskazano na naruszenie ładu przestrzennego, jako podstawową przesłankę odmowy ustalenia lokalizacji spornej inwestycji, a takie stanowisko jest zgodne z ustaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych (powołano obszerny fragment z wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 16.10.2008r. o sygn. akt II SA/Rz 258/08). Autor pisma stwierdził, że inwestycja godzi w ład przestrzennych miejscowości S. wpływając negatywnie na jej walory krajobrazowe i architektoniczne, ale może także negatywnie wpływać na zdrowie jej mieszkańców. Inwestycja w sposób niewątpliwy negatywnie wpływa na walory ekonomiczne przestrzeni ją otaczającej oraz na prawo własności mieszkańców, które uwzględnione zostało w treści art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadami prawnymi, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021, poz. 1986) do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, 784, 922 i 1873) w brzmieniu dotychczasowym.

Podstawę wszczęcia postępowania w kontrolowanej sprawie administracyjnej stanowiło pismo E. S.A. z dnia 6 sierpnia 2020 roku.

Burmistrz Miasta i Gminy B., decyzją z dnia 15 października 2020 roku (nr [...]), odmówił ustalenia lokalizacji dla spornej inwestycji. Jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na skutek odwołania złożonego przez inwestora, decyzją z dnia 21 stycznia 2021 roku (znak: [...]), uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja organu odwoławczego jest prawomocna, bo nie została zaskarżona sprzeciwem do sądu administracyjnego.

Brak jest podstaw do formułowania oceny, że sprawa lokalizacji spornej inwestycji celu publicznego została zakończona decyzją ostateczną przed dniem 3 stycznia 2022 roku, tj. dniem wejścia w życie ustawy z dnia 17 września 2021 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021, poz. 1986).

Wzorzec kontroli legalności kwestionowanej skargą decyzji w zakresie prawa materialnego oraz przepisów postępowania stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2021, poz. 741 ze zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p.") oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2023, poz. 775 z późn. zm.; dalej w skrócie "K.p.a.").

Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 oraz charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a-c u.p.z.p.)

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.).

W postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 1-2 u.p.z.p.).

O wadliwości zaskarżonej decyzji nie stanowi argumentacja skargi wskazująca na to, że "organ odwoławczy uniknął rozważenia istoty sprawy, wyszedł poza granice zaskarżenia objętego odwołaniem, a oparł je wyłącznie na zarzucie braku posiadania przez skarżącego statusu strony".

Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 K.p.a.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało obowiązek zbadać czy odwołanie wniosła strona postępowania. Organ prawidłowo rozstrzygał w formie decyzji administracyjnej kwestię legitymacji skarżącego do zainicjowania postępowania odwoławczego.

Odwołanie jest podaniem wszczynającym postępowanie administracyjne przed organem II instancji. Funkcją odwołania jest doprowadzenie do kontroli decyzji organu I instancji przez ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ odwoławczy nie jest związany granicami odwołania. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się do rozpatrzenia zarzutów strony podniesionych w odwołaniu i oceny ich zasadności (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 127 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura).

Postępowanie odwoławcze może być wszczęte wyłącznie w wyniku wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot - stronę. Nie jest dopuszczalne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy nie wniesiono prawidłowo odwołania. Podmiot, który nie jest stroną w sprawie, może wnieść odwołanie, jeżeli decyzja została zaadresowana do niego. Osoba taka ma interes prawny w doprowadzeniu do uchylenia takiej decyzji. Jeżeli osoba wnosząca odwołanie twierdzi, że jest stroną, ale nie brała udziału w postępowaniu w I instancji, to organ odwoławczy nie może jedynie z tego powodu wydać postanowienia o niedopuszczalności odwołania, ale powinien przeprowadzić postępowanie odwoławcze i w przypadku stwierdzenia, że żądanie wnoszącego odwołanie nie znajduje podstaw w normach prawa materialnego, powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 127 oraz powołane tam orzecznictwo).

Sąd nie znalazł podstaw dla przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 7b, art. 8, art. 28 K.p.a. w związku z przepisami art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a, b, c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Autor skargi nie wskazuje okoliczność, które w jego ocenie stanowią o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 7b K.p.a.

Brak jest podstaw do przyjmowania stanowiska, aby zarzucany w skardze brak współpracy z organem pierwszej instancji stanowił o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 28 K.p.a.

Analiza akt sprawy nie daje podstaw do sformułowania oceny, że skarżący został rozpoznany przez Burmistrza Miasta i Gminy B. jako właściciel nieruchomości, na którą planowana inwestycja oddziałuje w sposób mogący powodować zmiany w korzystaniu z nieruchomości.

Burmistrza Miasta i Gminy B. także przy ponownym rozpoznaniu sprawy w oparciu o dokumenty załączone do wniosku oraz dane z rejestru gruntów, w tym treść ksiąg wieczystych, zawiadomił o wszczęciu postępowania tylko K. i S. S. (współwłaścicieli nieruchomości obejmującej działki nr [...]), A. K. (właściciel nieruchomości obejmującej działki nr [...]), J. A. (właściciel nieruchomości obejmującej działkę nr [...]), S. i W. J. (współwłaścicieli nieruchomości obejmującej działki nr [...]) oraz B. P. (właściciel nieruchomości obejmującej działkę nr [...]).

W toku postępowania pierwszoinstancyjnego sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (załącznik do decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 11 października 2021 roku), w której stwierdzono, że parametry techniczne planowanego przedsięwzięcia - rozpatrywany zasięg miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych, które mają zostać zainstalowane na wieży znajduje się w odległości do 200m od środka elektrycznego tych anten obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb S.. W granicach tego obszaru zlokalizowane są wyłącznie pola uprawne. Brak jest stałych obiektów wysokościowych, w tym zabudowy kubaturowej, które dałyby możliwość wystąpienia miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten.

Najbliżej sytuowanymi budynkami względem terenu przeznaczonego pod lokalizację wieży są:

- budynek mieszkalny jednorodzinny oraz budynki gospodarcze i garażowe w ramach zabudowy zagrodowej i prowadzonej działalności gospodarczej, położone w S. przy ulicy [...] w kierunku wschodnim na działce [...], minimalna odległość wynosi 103m do budynku gospodarczego/garażowego oraz około 161m do budynku mieszkalnego,

- budynek mieszkalny jednorodzinny, położony w S. przy ulicy [...] w kierunku południowo-wschodnim na działkach [...] i [...], minimalna odległość terenu inwestycji od budynku wynosi około 235m,

- budynek mieszkalny jednorodzinny, położony w S. przy ulicy [...] w kierunku północno-wschodnim na działce [...], minimalna odległość terenu inwestycji od budynku wynosi około 268m,

- budynek mieszkalny jednorodzinny oraz budynek garażowo-gospodarczy w ramach zabudowy zagrodowej, położone w S. przy ulicy [...] w kierunku północno-wschodnim na działce [...], minimalna odległość terenu inwestycji od budynku mieszkalnego wynosi około 298m,

- budynek mieszkalny jednorodzinny oraz budynki gospodarcze i garażowe w ramach zabudowy zagrodowej, położone w S. przy ulicy [...] w kierunku południowo-wschodnim na działce [...], minimalna odległość terenu inwestycji od budynku mieszkalnego wynosi około 330m,

- budynek mieszkalny jednorodzinny (z częścią usługową) oraz budynek gospodarczy w ramach zabudowy zagrodowej, położone w S. przy ulicy [...] w kierunku północno-zachodnim na działce [...], minimalna odległość terenu inwestycji od budynku mieszkalnego wynosi około 485m,

- granica terenu przewidzianego pod planowaną inwestycję znajduje się w odległości około 285m od krawędzi pasa drogowego ulicy [...] stanowiącej drogę powiatową nr 2497P zlokalizowaną między innymi na działce nr [...].

Burmistrz Miasta i Gminy B., po ponownym rozpoznaniu sprawy, wydał decyzję z dnia 11 października 2021 roku (nr [...]), której jednak nie doręczył skarżącemu.

Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do tego, aby przyjmować i formułować w skardze pogląd, iż organ I instancji na etapie wszczęcia postępowania administracyjnego lub na etapie wydania decyzji jako stronę postępowania rozpoznał skarżącego D. S..

Skarżący nie jest adresatem decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B., która rozstrzyga o potencjalnej możliwości realizacji inwestycji na wniosek E. S.A.

Brak jest podstaw do przyjmowania stanowiska, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a, b, c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z przepisem art. 28 K.p.a.

Przyjmuje się, że zakres pojęcia strony w rozumieniu art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wyznacza się na podstawie przewidywanego wpływu planowanej inwestycji na sytuację faktyczną podmiotów prawa znajdujących się w obszarze oddziaływania tej inwestycji, przy czym stronami mogą być tylko właściciele lub użytkownicy wieczyści terenów oddziaływania planowanej inwestycji. Możliwość naruszenia takiej sytuacji faktycznej jest w ocenie sądów wyznacznikiem interesu prawnego, o którym mowa art. 28 K.p.a. W sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji, przy czym wpływ ten należy rozumieć szeroko, jako oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Decydujące znaczenie ma wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z jednej strony oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony. Należy badać uciążliwość projektowanej inwestycji dla działek sąsiednich, które mogą zmusić ich właścicieli do zmian w korzystaniu z nieruchomości (I. Zachariasz, R. Suwaj [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. H. Izdebski, Warszawa 2023, art. 53 oraz powołane tam orzecznictwo).

Zgodnie z art. 140 i art. 143 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 z późn. zm.) w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Przepis ten nie uchybia przepisom regulującym prawa do wód.

Analiza dokumentów włączonych do akt administracyjnych dotyczących charakterystycznych parametrów technicznych planowanej inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wskazują, że przewidywane/projektowane oddziaływanie spornej inwestycji nie ingeruje w ustawowo określone granice prawa własności do nieruchomości położonej w S. przy ulicy [...], a obejmującej działki o numerach [...] i [...], obręb S..

Wedle projektu wiązka elektromagnetyczna dla żadnej z trzech anten sektorowych nie będzie ukierunkowana na nieruchomość skarżącego. Miejsca występowania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej wartości dopuszczalne w otoczeniu instalacji dla wariantu pochylenia minimalnego i maksymalnego anten wynoszą:

- maksymalny zasięg promieniowania przekraczającego wartość dopuszczalną do 13,7m;

- zasięg promieniowania przekraczającego wartość dopuszczalną występuje na wysokości od 45,9m do 50m nad poziomem terenu.

Kolegium trafnie uznało, że opisane w załącznikach do wniosku oraz potwierdzone analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu, projektowane oddziaływanie spornej inwestycji w zakresie emitowanych pól elektromagnetycznych nie ingeruje w określone granicami prawa własności uprawnienia do swobodnego władania i zagospodarowania nieruchomości obejmującej działki o numerach [...] i [...], obręb S..

O interesie prawnym skarżącego nie może przesądzać argumentacja odwołania, że w zasięgu oddziaływania planowanej instalacji, bo w odległości około 103m od tej instalacji znajduje się zabudowa zagrodowa, która zlokalizowana jest na działce inwestycyjnej numer [...] obręb S.. Ta działka/nieruchomość nie należy do skarżącego, lecz do K. i S. S., które to podmioty organ I instancji rozpoznał jako strony postępowania. Wskazywane w odwołaniu okoliczności nie mogą przesądzać o interesie prawnym skarżącego.

Działki o numerach [...] i [...], obręb S. nie graniczą z terenem objętym inwestycją, bo od terenu inwestycyjnej (działki numer [...]) wskazane działki oddziela działka numer [...].

O interesie prawnym skarżącego nie stanowi argumentacja dotycząca spadku wartości nieruchomości. Skarżący nie wskazał przepisów prawnych, z których wywodzi uprawnienie do decydowania o sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich warunkowane ochroną wartości ekonomicznej jego nieruchomości. Sąd nie ujawnił takich podstaw prawnych.

Kwestia spadku wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji na nieruchomościach sąsiednich nie jest okolicznością z zakresu interesu prawnego strony postępowania nawet na etapie pozwolenie na budowę (wyrok NSA z 23.01.2020 r., II OSK 752/18, LEX nr 3014927). Fakt ewentualnego spadku wartości nieruchomości na skutek realizacji projektowanej inwestycji nie stanowi interesu prawnego tylko faktyczny (wyrok WSA w Poznaniu z 18.01.2012 r., IV SA/Po 366/11, LEX nr 1403483).

O interesie prawnym skarżącego nie stanowi argumentacja odwołująca się do treści art. 144 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

Przyjmuje się, że na etapie projektowania inwestycji przepis art. 144 Kodeksu cywilnego nie znajduje zastosowania. Dotyczy on bowiem zagrożeń rzeczywistych, a nie hipotetycznych (B. Sitek [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, P. Nazaruk, LEX/el. 2023, art. 144).

O interesie prawnym skarżącego nie stanowi argumentacja odwołująca się do ujemnego wpływu planowanej inwestycji na walory krajobrazowe wsi S., czy naruszenie ładu przestrzennego, co w ocenie skarżącego jest zgodne z ustaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16.10.2008r. o sygn. akt II SA/Rz 258/08).

Dostrzegać należy, że wskazywany przez skarżącego wyrok WSA w Rzeszowie został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 roku o sygn. akt II OSK 220/09.

Sąd drugiej instancji wyjaśnił, że przepis art. 1 u.p.z.p. nie ma zastosowania przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, gdyż nie ma uzasadnionych podstaw, by w drodze wykładni funkcjonalnej przepisy prawne regulujące w sposób kompletny wydawanie decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego były uzupełniane innymi przepisami u.p.z.p. Organ administracji może uwzględnić tylko te wymogi związane z kształtowaniem ładu przestrzennego, które wynikają z przepisów odrębnych.

Sąd nie ujawnił podstaw do przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 10 K.p.a. Uzupełniające postępowanie dowodowe przed organem odwoławczym obejmowało swym zakresem jedynie wykazanie tytułu prawnego do nieruchomości.

Skarżący przedłożył dokumenty żądane przez organ odwoławczy oraz wypowiedział się w toku postępowania odwoławczego (pismo pełnomocnika z dnia 20 marca 2023 roku).

Zarzuty skargi zostały zbudowane na ustaleniach i czynnościach organu I instancji oraz argumentacji skarżącego, którą przedstawiał on pisemnie w postępowaniu przed Burmistrzem Miasta i Gminy B., a następnie powtórzył w odwołaniu i piśmie z dnia 20 marca 2023 roku.

Uchybienie art. 10 § 1 K.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżący nie wykazał, aby brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji, mógł mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.