Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 829/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4, art. 10a
journal: Dz.U. 2022 poz 2157
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j.)
article: art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a, art. 81, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 107 i 108
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską
article: § 2 ust. 1 pkt 6, § 13zt, § 13zw
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

SENTENCJA

Dnia 25 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Anna Dębowska Protokolant asystent sędziego Beata Drożdż po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2024 roku sprawy ze skargi G. D. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 października 2023 roku nr 523/2023 w przedmiocie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 25 października 2023 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", art. 10 ust. 1 i ust. 2, art. 10a ust. 1, 1a, 1b ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1199) – dalej: "ustawa o ARiMR", § 2 ust. 1 pkt 6, § 13zw rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r., poz. 187 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie", utrzymał w mocy decyzję z 16 sierpnia 2023 r. Kierownika Biura Powiatu Zgierskiego ARiMR z siedzibą w A o przyznaniu G D (dalej również: strona lub strona skarżąca) pomocy w części, tj. w wysokości 257 908,77 zł, w sprawie z wniosku o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

17 czerwca 2023 r. strona złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w A wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r. (dalej: wniosek o udzielenie pomocy). Do wniosku dołączono: fakturę nr 32/2023/VAT z 25 kwietnia 2023 r., fakturę nr 36/2023/VAT z 31 maja 2023 r. fakturę nr 37/2023/VAT z 1 czerwca 2023r., fakturę nr 39/2023/VAT z 7 czerwca 2023 r., fakturę nr 43/2023/VAT z 9 czerwca 2023 r., fakturę nr 44/2023/VAT z 9 czerwca 2023 r., fakturę nr 45/2023/VAT z 13 czerwca 2023 r., fakturę nr 46/2023/VAT z 14 czerwca 2023 r., fakturę nr 48/2023/VAT z 15 czerwca 2023 r., fakturę nr 50/2023/VAT z 15 czerwca 2023 r., fakturę nr 51/2023/VAT z 16 czerwca 2023 r. Powyższe faktury dokumentowały sprzedaż pszenicy w łącznej ilości 625,18 t od 24 maja 2023 r. do 15 czerwca 2023 r.

16 sierpnia 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję, na mocy której przyznał wnioskowaną pomoc finansową w wysokości 257 908,77 zł. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ wskazał, iż wysokość przysługującej płatności ustalił stosownie do brzmienia § 13zw ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, czyli powierzchnia upraw pszenicy zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, tj. 179,97 ha, została pomniejszona o powierzchnię, do której przyznano pomoc na podstawie § 13zt ust. 1 rozporządzenia, czyli 94,7109 ha. Pozostały limit powierzchni do wykorzystania w uprawie pszenicy wynosił zatem 85,2591 ha.

Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, w treści którego zakwestionowała pomniejszenie przysługującej jej pomocy o kwotę 50 717,53 zł. Strona wyjaśniła, iż złożyła dwa wnioski pomocowe. Pierwszy z nich złożyła 17 czerwca 2023 r. o pomoc na pszenicę, którą sprzedała w zdecydowanie najniższych cenach i poniosła największą stratę. We wniosku tym wystąpiła o pomoc do 625,18 t pszenicy, tj. 131,691 ha. Drugi wniosek złożyła 20 czerwca 2023 r. - potwierdzenie odbioru z 23 czerwca 2023 r. - o pomoc na pszenicę i kukurydzę. W tym wniosku wystąpiła o możliwość skorzystania z pozostałej należnej pomocy do sprzedaży pszenicy, tj. 66,3009 ha, składając faktury sprzedaży pszenicy za wymagany okres. Dalej strona wskazała, iż otrzymała pomoc do wniosku złożonego 17 czerwca 2023 r. do 85,2591 ha powierzchni uprawy, a do wniosku złożonego 20 czerwca 2023 r. do 94,7109 ha powierzchni uprawy pszenicy. Zdaniem strony pomoc jaką otrzymała, została zaniżona o kwotę 50 717,23 zł (tj. 81 968,23 zł – 31 251 zł).

Decyzją z 25 października 2023 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję z 16 sierpnia 2023 r. organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zasady udzielania pomocy finansowej producentowi rolnemu, który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r. reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r., poz. 187 ze zm.), i przytoczył treść § 2 ust. 1 pkt 6 oraz § 13zw rozporządzenia. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że strona spełniała przesłanki do przyznania jej pomocy określone w § 13zw ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia. Strona jest bowiem producentem rolnym, posiadającym numer identyfikacyjny [...]. Jest również mikroprzedsiębiorcą, zagrożonym utratą płynności finansowej w związku z zakłóceniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy. Od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r. dokonała sprzedaży pszenicy podmiotom, prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż - co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy faktury VAT. Co więcej strona spełniła również ostatnie kryterium wymienione w pkt. 4 wskazanego powyżej przepisu, czyli w 2022 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w treści którego zadeklarowała uprawę pszenicy na łącznej powierzchni 179,97 ha. Jednocześnie nie zaistniała negatywna przesłanka przyznania płatności wymieniona w § 13zw ust. 1a rozporządzenia (zgodnie z tym przepisem pomocy nie przyznaje się producentowi rolnemu będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, które zostały zakupione przez ten podmiot). W konsekwencji łącznego spełnienia wszystkich przesłanek, o których mowa § 13zw ust. 1 rozporządzenia, w ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie przyznał stronie płatność. Kwestią sporną na gruncie rozpoznawanej sprawy jest natomiast wysokość przyznanej pomocy, gdyż w ocenie strony przyznana płatność została niesłusznie pomniejszona o kwotę 50 717,53 zł. Mając na uwadze tak postawione zarzuty strony, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 10a ust. 1a pkt 1 ustawy o ARiMR, w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji ARiMR, jako organ administracji publicznej, zobowiązana jest stać na straży praworządności. Zasada praworządności, w wąskim i właściwym znaczeniu tego słowa, to przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej. Z zasady praworządności wynika, że organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa powszechnie obowiązującego i są tymi przepisami związane. Związanie organów administracji publicznej przepisami prawa powszechnie obowiązującego oznacza w szczególności, że nie są one upoważnione - inaczej niż sądy i trybunały - do samodzielnego kwestionowania obowiązywania przepisów prawnych powszechnie obowiązujących (należycie ogłoszonych). Organy administracji publicznej - zgodnie z zasadą praworządności - zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach prawa, tj. powszechnie obowiązujących aktów prawnych wydanych (podjętych) przez uprawnione do tego organy. Nadto, organ odwoławczy wyjaśnił, iż stosownie do § 13zw ust. 3 pkt 2 rozporządzenia pomoc jest przyznawana w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 8 i 9. W myśl § 13zw ust. 8 rozporządzenia wysokość pomocy nie może przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni upraw pszenicy lub gryki: 1) do której producent rolny otrzymał płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., pomniejszonej o powierzchnię upraw pszenicy i gryki, do której przyznano pomoc, o której mowa w § 13zt ust. 1; 2) stanowiącej iloraz liczby ton pszenicy lub gryki wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 7, i liczby: a) 5,5 - w przypadku pszenicy, b) 1,6 - w przypadku gryki. Równocześnie organ odwoławczy zaznaczył, iż wysokość stawek została określona w § 13zw ust. 9 rozporządzenia i kształtowała się w następujący sposób: 1) 2200 zł na 1 ha powierzchni upraw pszenicy, w przypadku sprzedaży pszenicy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 15 kwietnia 2023 r. do dnia 14 maja 2023 r.; 2) 3025 zł na 1 ha powierzchni upraw pszenicy, w przypadku sprzedaży pszenicy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 15 maja 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r. Co więcej organ II instancji wskazał, iż jak wynika z § 13zw ust. 8 rozporządzenia na wysokość pomocy ma wpływ, m.in. to czy producentowi rolnemu przyznano płatność do zbóż na podstawie § 13zt ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że w 2023 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472; 3) który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; 3a) który dokonał sprzedaży pszenicy, gryki lub kukurydzy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 14 kwietnia 2023 r.; 4) który złożył wniosek o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w 2022 r. W treści § 13zt ust. 1 rozporządzenia ustawodawca przewidział pomoc dla producentów rolnych, którzy dokonali sprzedaży, m.in. pszenicy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r. Z informacji, do których organ ma dostęp z urzędu, wynika, iż strona ubiegała się o pomoc, o której mowa w § 13zt rozporządzenia. 20 czerwca 2023 r. złożyła odpowiedni wniosek, który wpłynął do organu 23 czerwca 2023 r. Do wniosku tego strona dołączyła obok faktur VAT potwierdzających sprzedaż kukurydzy także faktury dokumentujące sprzedaż łącznie 520,91 t pszenicy od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał w dniu 30 czerwca 2023 r. decyzję, na mocy której przyznał stronie pomoc w kwocie 124 718,03 zł. Przedmiotowa decyzja jest ostateczna, strona nie złożyła odwołania. W ocenie organu odwoławczego z tego względu, że na wysokość analizowanej pomocy ma wpływ fakt przyznania pomocy na podstawie § 13zt ust. 1 rozporządzenia, niezbędne jest przedstawienie, w jaki sposób została wyliczona kwota płatności przyznana decyzją z 30 czerwca 2023 r. Zgodnie z § 13zt ust. 6 rozporządzenia wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni upraw pszenicy, gryki lub kukurydzy: 1) do której producent rolny otrzymał płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., pomniejszonej o powierzchnię upraw pszenicy lub gryki, do której przyznano pomoc, o której mowa w § 13zw ust. 1, oraz o powierzchnię upraw kukurydzy, do której przyznano pomoc na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych (Dz. U. poz. 762 i 928); 2) stanowiącej iloraz liczby ton pszenicy, liczby ton gryki lub liczby ton kukurydzy wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 5, i liczby: a) 5,5 - w przypadku pszenicy, b) 7 - w przypadku kukurydzy, c) 1,6 - w przypadku gryki. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż powierzchnia upraw pszenicy, do której producent rolny otrzymał płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., wynosiła 179,97 ha, co wynika z treści wniosku złożonego przez stronę 25 maja 2022 r. za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus. Zatem z uwagi na treść § 13zt ust. 6 rozporządzenia przysługująca płatność do pszenicy została wyliczona następująco: a) iloczyn stawki pomocy 1100 zł, która jest określona w § 13zt ust. 7 pkt 7 rozporządzenia i powierzchni upraw pszenicy w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., czyli 179,97 ha pszenicy x 1100 zł = 197 967 zł;

b) iloraz liczby ton pszenicy lub gryki, wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 5, i liczby: 5,5 - w przypadku pszenicy - 520,91 (z faktur) : 5,5 = 94,7109.

Powierzchnia 179,97 ha z wniosku strony w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r. przekraczała iloraz 94,7109, zatem pomoc została ustalona o mniejszą wartość, czyli 94,7109 ha pszenicy x 1100 zł stawka pomocy = 104 181,99 zł.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż strona składając wniosek 20 czerwca 2023 r., strona ubiegała się również o pomoc do kukurydzy. Pomoc w zakresie tej uprawy została wyliczona w sposób następujący:

a) iloczyn stawki pomocy 1400 zł, która jest określona w § 13zt ust. 7 pkt 8 rozporządzenia i powierzchni upraw kukurydzy w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., czyli 38,04 ha kukurydzy x 1400 zł stawka płatności = 53 256 zł;

b) iloraz liczby ton kukurydzy wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 5, i liczby 7 - w przypadku kukurydzy, czyli 102,68 t (z faktur) : 7 = 14,66857 (14,6686).

Powierzchnia 34,04 ha z wniosku strony w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r. przekraczała iloraz 14,6686, zatem pomoc została ustalona o mniejszą wartość, czyli 14,6686 ha kukurydzy x stawka 1400 zł = 20 536,04 zł.

Zatem łączna kwota przyznanej płatności wynosiła 124 718,03 zł = [104 181,99 zł + 20 536,04 zł = 124 718,03 zł].

Nadto organ odwoławczy wskazał, iż strona, występując wnioskiem z 17 czerwca 2023 r. o pomoc producentom rolnym, którzy dokonali sprzedaży pszenicy od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r., do wniosku dołączyła 11 faktur potwierdzających transakcje sprzedaży pszenicy w tym okresie 658,18 t. Równocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż stosownie do § 13zw ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, wysokość pomocy nie może przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni upraw pszenicy, do której producent rolny otrzymał płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., pomniejszonej o powierzchnię upraw pszenicy i gryki, do której przyznano pomoc, o której mowa w § 13zt ust. 1. Zdaniem organ odwoławczego ze względu na to, iż strona wnioskowała o pomoc na podstawie § 13zt rozporządzenia, organ I instancji, wyliczając stronie płatność, słusznie pomniejszył powierzchnię upraw pszenicy, wynikającą z wniosku o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2022 r., o 94,7109 ha, tj. powierzchnię uprawy, w stosunku do której została już przyznana pomoc na podstawie § 13zt rozporządzenia, czyli 179,97 ha (powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2022 r.) - 94,7109 ha (powierzchnia, do której przyznano płatność na podstawie § 13zt rozporządzenia) = 85,2591 ha. Zatem 85,2591 ha to pozostały limit powierzchni upraw pszenicy do wykorzystania. Przysługująca płatność nie może także przekraczać ilorazu liczby ton pszenicy wynikającej z faktur i liczby 5,5, czyli 625,18 t (z faktur) : 5,5 = 113,6691 (§ 13zw ust. 8 pkt 2 lit. a rozporządzenia). Tym samym więc ze względu na to, iż pozostały limit powierzchni pszenicy do wykorzystania, czyli 85,2591 ha, nie przekracza ilorazu 113,6691 pomoc została prawidłowo przyznana do powierzchni 85,2591 ha pszenicy, czyli 85,2591 ha x 3025 zł (stawka pomocy, która jest określona w § 13zw ust. 9 pkt 2 rozporządzenia) = 257 908,77 zł. Organ odwoławczy dodał także, iż pomoc, o której mowa § 13zw rozporządzenia, została wprowadzona Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. 2023 r., poz. 761). Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia pomoc publiczna określona w § 13zw ust. 1 i § 13zx ust. 1 rozporządzenia zmienianego w § 1 może być udzielana od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy publicznej określonej w tych przepisach. Taka decyzja została ogłoszona 27 lipca 2023 r. - por. Decyzja Komisji Europejskiej nr SA.108595 (2023/N). Zatem w momencie wydania decyzji o przyznaniu pomocy na podstawie § 13zt rozporządzenia, co miało miejsce 30 czerwca 2023 r., ARiMR nie posiadała jeszcze zgody na przyznanie pomocy z § 13zw rozporządzenia. W konsekwencji powyższego w pierwszej kolejności przyznano tę pomoc, na której udzielenie ARiMR miała zgodę Komisji Europejskiej.

Strona wniosła skargę do sądu administracyjnego na wskazaną powyżej decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi z 25 października 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z 16 sierpnia 2023 r., zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, art. 75 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez:

- zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czego konsekwencją było błędne ustalenie stanu faktycznego, niezgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy, w szczególności poprzez rozpatrzenie w pierwszej kolejności wniosku złożonego przez skarżącą 23 czerwca 2023 r., podczas gdy zgodnie ze stanem faktycznym, był to wniosek złożony jako drugi,

- niewyczerpujące przeanalizowanie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało wydaniem decyzji o częściowej odmowie przyznania pomocy finansowej,

- brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, polegającej na pominięciu faktów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. wydanie decyzji z pominięciem podczas prowadzenia postępowania dowodowego istotnego faktu, dotyczącego kolejności składanych przez skarżącą wniosków,

- zaniechanie w toku postępowania wykonania wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało całkowitym brakiem poszanowania przez organ administracji interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, w tym samej skarżącej,

b) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ II instancji postępowania w sposób podważający zaufanie skarżącej do władzy publicznej,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. § 13zw ust. 8 rozporządzenia przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że z powołanej normy prawnej wynika obowiązek pomniejszenia przyznanej stronie skarżącej pomocy finansowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że skarżąca dopełniła wszelkich obowiązków do otrzymania wsparcia producentowi rolnemu w pełnej wysokości, bez konieczności pomniejszania wsparcia o kwotę 50 717,53 zł.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części odmawiającej przyznania pomocy skarżącej i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej do sądu decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Tym samym więc sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi, przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Odnotować również należy, że uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd: naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; a także innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy daje podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Nadto wskazać należy, iż stosownie do art. 134 § 1 sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia.

Kontrolując zaskarżoną w tej sprawie decyzję w świetle wskazanych powyżej kryteriów sąd doszedł do przekonania, że odpowiada ona prawu, a co za tym idzie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły, m.in. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 187 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie". Odnotować przy tym należy, że wskazane powyżej rozporządzenie wydano na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - dalej: "ustawa o ARiMR". Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem: art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Tym samym w tym postępowaniu na organach nie ciążą obowiązki wynikają ze wskazanych powyżej zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Co więcej przepis art. 10a ust. 1a ustawy o ARiMR stanowi, że w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Nadto, w treści art. 10a ust. 1b ustawy o ARiMR zastrzeżono, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Należy podkreślić, że ustanowiona w art. 10a ust. 1b ustawy o ARiMR reguła dowodzenia oznacza, że w takim postępowaniu to na stronie skarżącej ciążył obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających kierowane względem organów Agencji żądanie przyznania pomocy finansowej. A tym samym to na stronie spoczywa ciężar dowodu wykazania warunków przyznania jej pomocy. Wskazane rozwiązania prawne nakładają bowiem na organy administracyjne wyłącznie obowiązek rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, wprowadzając tym samym odstępstwo od określonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zasady podejmowania z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Porównanie regulacji, dotyczących postępowania w sprawie przyznania pomocy z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a., wskazuje, że na gruncie rozwiązań prawnych przyjętych w rozporządzeniu możemy mówić o wyjątku od zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Natomiast w postępowaniu przed Agencją obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dotyczy to przede wszystkim dowodów wskazanych we wniosku i innych dokumentów dołączonych przez wnioskującą o pomoc stronę. Organy administracji publicznej nie mają zatem obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wprowadzone istotne odstępstwa od ogólnych zasad przewidzianych w k.p.a. wskazują zatem na to, że obowiązek aktywnego uczestniczenia w postępowaniu spoczywa na stronie, która jest również zobligowana do przedstawienia dowodów na poparcie formułowanych przez siebie twierdzeń.

W świetle powyższego wskazać należy, że zaskarżona do sądu decyzja z 25 października 2023 r. została wydana w związku ze złożeniem przez stronę skarżącą wniosku z 17 czerwca 2023 r. wraz z fakturami dokumentującymi sprzedaż zboża (faktury te znajdują się w aktach administracyjnych) w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r., a co za tym idzie podstawą prawną rozpoznania tego wniosku był – jak zasadnie przyjęły organy administracji - § 13zw rozporządzenia. W niniejszej sprawie nie może jednak ujść uwadze, że strona złożyła również wniosek o pomoc z 20 czerwca 2023 r. (który wpłynął do organu 23 czerwca 2023 r.) załączając doń faktury dokumentujące sprzedaż pszenicy i kukurydzy w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r. (faktury te znajdują się w aktach administracyjnych) – a co za tymi idzie podstawą do rozpoznania tego wniosku był § 13zt rozporządzenia. Dla porządku – niejako na marginesie, niemniej jednak wobec zgłaszanych w niniejszej sprawie przez stronę skarżącą wątpliwości - wskazać należy, iż zgodnie z § 13zt ust. 1 rozporządzenia w 2023 r. Agencja udzielała pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 327 z 21.12.2022, str. 1); 3) który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; a także 3a) który dokonał sprzedaży pszenicy, gryki lub kukurydzy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 14 kwietnia 2023 r.; oraz 4) który złożył wniosek o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w 2022 r. Co więcej, zgodnie z § 13zt ust. 3 rozporządzenia wniosek o pomoc finansową składa się raz do dnia 30 czerwca 2023 r. W przepisach określono również sposób obliczania wysokości tej pomocy wskazując w treści § 13zt ust. 6 rozporządzenia, iż wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni upraw pszenicy, gryki lub kukurydzy: 1) do której producent rolny otrzymał płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., pomniejszonej o powierzchnię upraw pszenicy lub gryki, do której przyznano pomoc, o której mowa w § 13zw ust. 1, oraz o powierzchnię upraw kukurydzy, do której przyznano pomoc na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych; 2) stanowiącej iloraz liczby ton pszenicy, liczby ton gryki lub liczby ton kukurydzy wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 5, i liczby: a) 5,5 - w przypadku pszenicy, b) 7 - w przypadku kukurydzy, c) 1,6 - w przypadku gryki. Co więcej zgodnie z § 13zt ust. 7 pkt 7 rozporządzenia wysokość stawki, o której mowa w ust. 6, wynosi 1100 zł na 1 ha powierzchni upraw pszenicy położonych w województwach innych niż wymienione w pkt 1 i 4. Jak wynika z akt sprawy organ rozpoznał ów wniosek strony skarżącej (tj. wniosek z 20 czerwca 2023 r. dotyczący sprzedaży pszenicy oraz kukurydzy w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r.) i wydał w tej sprawie decyzję z 30 czerwca 2023 r. przyznając stronie pomoc w łącznej wysokości 124 718,03 zł (tj. 104 181,99 zł z tytułu sprzedaży pszenicy plus 20 536,04 zł z tytułu sprzedaży kukurydzy), przy czym decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna – nie podlega więc ocenie sądu w niniejszym postępowaniu.

Z kolei decyzją z 16 sierpnia 2023 r. organ rozpoznał wniosek strony skarżącej z 17 czerwca 2023 r. (tj. wniosek związany ze sprzedażą pszenicy w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r.). Tym samym w tej sprawie jak słusznie przyjęły organy administracji zastosowanie znalazł § 13zw rozporządzenia. W myśl § 13zw ust. 1 tegoż rozporządzenia Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:

1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472;

3) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z zakłóceniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy;

3a) który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 15 kwietnia 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r.;

4) który złożył w 2022 r. wniosek o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Przy czym zgodnie z § 13zw ust. 4 rozporządzenia wniosek o pomoc finansową składa się raz do dnia 31 lipca 2023 r., nie może być zatem wątpliwości, że strona wypełniła ten obowiązek składając 17 czerwca 2023 r. wniosek o pomoc w związku ze sprzedażą pszenicy w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r. Podkreślić należy, że sposób ustalania wysokości pomocy został ściśle określony w przepisach prawa – w myśl bowiem § 13zw ust. 8 rozporządzenia wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni upraw pszenicy lub gryki:

1) do której producent rolny otrzymał płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., pomniejszonej o powierzchnię upraw pszenicy i gryki, do której przyznano pomoc, o której mowa w § 13zt ust. 1;

2) stanowiącej iloraz liczby ton pszenicy lub gryki wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 7, i liczby:

a) 5,5 - w przypadku pszenicy,

b) 1,6 - w przypadku gryki.

Co więcej w myśl § 13zw ust. 8a rozporządzenia suma powierzchni upraw, o których mowa w ust. 8 pkt 1, nie może być większa niż 300 ha pomniejszone o powierzchnię upraw, do której producentowi rolnemu przyznano pomoc, o której mowa w § 13zt ust. 1, oraz o powierzchnię upraw, do której przyznano pomoc na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych. A zatem skoro strona skarżąca – jak wynika z akt administracyjnych – otrzymała pomoc związaną ze sprzedażą pszenicy w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r. w oparciu o § 13zt rozporządzenia to zasadnie organy pomniejszyły pomoc przyznaną jej w oparciu o § 13zw o powierzchnię upraw do której została jej przyznana pomoc w oparciu o § 13zt (tj. związaną ze sprzedażą pszenicy w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r.). Zatem prawidłowe było działanie organów, które wskazały, iż wysokość przysługującej stronie skarżącej pomocy - stosownie do brzmienia § 13zw rozporządzenia – została obliczona w ten sposób, że powierzchnia upraw pszenicy zgłoszona (zadeklarowana) we wniosku o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, tj. 179,97 ha, została pomniejszona o powierzchnię, do której przyznano pomoc na podstawie § 13zt ust. 1 rozporządzenia, czyli 94,7109 ha (w aktach administracyjnych decyzja z 30 czerwca 2023 r., którą przyznano stronie skarżącej pomoc związaną ze sprzedażą m.in. pszenicy w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r.), a co za tym idzie pozostały limit powierzchni do wykorzystania w uprawie pszenicy wynosił zatem 85,2591 ha (tj. 179,97 ha minus 94,7109 ha = 85,2591 ha). Odnotować przy tym należy, że w zaskarżonej do sądu decyzji organ szczegółowo wskazał sposób w jaki dokonywał obliczeń, w tym wyjaśnił również jak obliczył płatność do pszenicy rozpoznając wniosek strony skarżącej z 20 czerwca 2023 r. (tj. wniosek dotyczący sprzedaży pszenicy w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r., który rozpoznano w oparciu o § 13zt rozporządzenia) i wydając decyzję z 30 czerwca 2023 r.

Zgodnie z § 13zw ust. 9 pkt 1 i 2 rozporządzenia wysokość stawki, o której mowa w ust. 8, wynosi 2 200 zł na 1 ha powierzchni upraw pszenicy, w przypadku sprzedaży pszenicy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 15 kwietnia 2023 r. do dnia 14 maja 2023 r. oraz 3 025 zł na 1 ha powierzchni upraw pszenicy, w przypadku sprzedaży pszenicy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 15 maja 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r.

W świetle powyższego organy zasadnie przyjęły, iż limit powierzchni upraw pszenicy do wykorzystania wyniósł w niniejszej sprawie 85,2591 ha. Niemniej jednak przysługująca stronie skarżącej płatność nie może przekraczać ilorazu liczy ton pszenicy wynikającej z faktur i liczby 5,5 (jak wskazano w § 13zw ust. 8 pkt 2 lit. a rozporządzenia) – czyli: 625,18 t (tj. wynikająca z przedłożonych przez stronę skarżącą wraz z wnioskiem z 17 czerwca 2023 r. faktur łączna ilość sprzedanej pszenicy) : 5,5, = 113,6691. Przy czym z uwagi na fakt, iż pozostały do wykorzystana limit powierzchni pszenicy - wynoszący 85,2591 ha - nie przekracza ilorazu 113,6691, to tym samym pomoc została prawidłowo przyznana do powierzchni 85,2591 ha pszenicy – czyli wynika z następującego obliczenia: 85,2591 ha x 3 025 zł (stawka pomocy, która jest określona w § 13zw ust. 9 pkt 2 rozporządzenia) = 257 908,77 zł.

W świetle powyższego należy również wskazać, że stan faktyczny ustalony w sprawie jest bezsporny, został już przywołany w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, a co za tym idzie nie ma potrzeby powtarzania kolejny raz w tym miejscu wszystkich okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie niespornym jest, że strona spełniła określone przepisami prawa warunku do przyznania jej pomocy, o którą się ubiegała. Kwestią sporną była natomiast wysokość przyznanej stronie pomocy. Sąd nie podzielił jednak tego stanowiska uznając, iż zarówno prowadzone przez organy postępowanie jak i określona w zaskarżonej decyzji wysokość przyznanej stronie skarżącej pomocy są prawidłowe – odpowiadają obowiązującym przepisom prawa.

Należy się również podkreślić, że - jak słusznie wskazał organ administracji w zaskarżonej do sądu decyzji - pomoc, o której mowa § 13zw rozporządzenia (a więc pomoc związana ze sprzedażą pszenicy w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r.), została wprowadzona Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. 2023 r., poz. 761). Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia pomoc publiczna określona w § 13zw ust. 1 i § 13zx ust. 1 rozporządzenia zmienianego w § 1 może być udzielana od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy publicznej określonej w tych przepisach. Taka decyzja została ogłoszona 27 lipca 2023 r. – chodzi o decyzję Komisji Europejskiej nr SA.108595 (2023/N). Zatem w momencie wydania decyzji o przyznaniu pomocy na podstawie § 13zt rozporządzenia (a więc pomocy związanej ze sprzedażą pszenicy dokonaną w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r.), co miało miejsce 30 czerwca 2023 r., ARiMR nie posiadała jeszcze zgody na przyznanie pomocy z § 13zw rozporządzenia (a więc pomocy związanej ze sprzedażą pszenicy w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r.). W konsekwencji w pierwszej kolejności przyznano tę pomoc związaną ze sprzedażą pszenicy w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r., mimo iż strona objęła ją wnioskiem z 20 czerwca 2023 r., który wpłynął do organu w dniu 23 czerwca 2023 r. Tym samym nie może być wątpliwości co do tego, że na kolejności rozpatrywania wniosków złożonych przez stronę skarżącą miała wpływ treść § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. zmieniający rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. 2023 r., poz. 761), który stanowi, że pomoc publiczna określona w § 13zw ust. 1 rozporządzenia (a więc pomoc związana ze sprzedażą pszenicy w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r.) – mimo, iż strona objęła ją wnioskiem z 17 czerwca 2023 r. - może być udzielana od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy publicznej określonej w tych przepisach. Taka decyzja Komisji Europejskiej nr SA.108595 (2023/N) została ogłoszona 27 lipca 2023 r. Z tego też względu w pierwszej kolejności przyznano stronie skarżącej pomoc z § 13zt rozporządzenia – rozpoznając tym samym jej wniosek z 20 czerwca 2023 r. (dotyczący sprzedaży pszenicy w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r.), a w drugiej kolejności przyznano stronie skarżącej pomoc z § 13zw rozporządzenia – rozpoznając tym samym jej wniosek z 17 czerwca 2023 r. (dotyczący sprzedaży pszenicy w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r.), wydając w dniu 16 sierpnia 2023 r. decyzję w tej sprawie, ponieważ dopiero w dniu 27 lipca 2023 r. została ogłoszona pozytywna decyzja Komisji Europejskiej o zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy publicznej określonej w tych przepisach (tj. decyzja Komisji Europejskiej nr SA.108595 (2023/N)).

W świetle powyższego zarzuty sformułowane w skardze zarówno te, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również prawa procesowego, należało uznać za bezzasadne. Z akt sprawy wynika bowiem, że organy prowadziły postępowanie z zachowaniem wszystkich zasad ogólnych. W szczególności organy podjęły wszelkie niezbędne działania, aby w sposób należyty wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Odnotować również należy, że w zaskarżonej do sądu decyzji organ szczegółowo odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, wyjaśniając w jej uzasadnieniu motywy swojego rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy obowiązującego prawa. Argumentacja ta jest przekonywująca i zrozumiała – odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7 i art. 75 § 1 k.p.a. wskazać należy, iż przepisy te nie miały w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie, co wynika wprost z przywoływanej już treści art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR.

Konkludując, należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty strony skarżącej nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym sprawy i z tych przyczyn na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

a.kr