Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2011/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 765
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: par. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 87 poz 825
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...] z [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z [...] r., określającą P.J. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2006 r. w wysokości [...] zł.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 233 § 1 pkt 1 O. p. w zw. z art.21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.-dalej powoływana również jako O.p.), art. 4 ust.1 pkt 3, art. 8 pkt 1, art. 10 ust.1 pkt 1 , ust. 5, art.11 ust.1, art.18 ust.1, art. 19 ust.1, art. 75 ust. 1 i ust 3, art. 80 ust.1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.-zwanej ustawą o podatku akcyzowym) w zw. z art. 154 ust.1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz.11), § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z wyrokiem ETS z 17 lipca 2008 r. w sprawie C-426/07.

W uzasadnieniu powyższej decyzji odwołał się do okoliczności faktycznych spawy. W tych zaś ramach podniósł, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Celnego w R. ustalił, iż w lutym 2006 r. strona dokonała sprzedaży przed pierwsza rejestracją na terytorium kraju samochodów osobowych marki:

- [...] o nr [...] dokumentując dokonaną sprzedaż fakturą VAT Nr [...] z [...] r.,

- [...] o nr [...] dokumentując dokonaną sprzedaż fakturą VAT Nr [...] z [...] r.,

-[...] o nr [...] dokumentując dokonaną sprzedaż fakturą VAT Nr [...] z [...] r.,

-[...] o nr [...] dokumentując dokonaną sprzedaż fakturą VAT Nr [...] z [...] r.

Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego uznał, iż wymienione samochody jako niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym podlegają akcyzie w myśl art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, zaś podatnikiem podatku akcyzowego od ww. samochodów osobowych w oparciu o art. 80 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy jest komisant – P. J. jako podmiot, który dokonał sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją na. terytorium kraju. Powołał się przy tym na przepis art. 765 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym poprzez umowę komisu przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta), lecz w imieniu własnym.

Wobec ujawnienia faktu, iż Pan P.J. mimo ciążącego na nim obowiązku, nie rozliczył podatku w deklaracji dla podatku akcyzowego jak i go nie zapłacił, Naczelnik Urzędu Celnego w R. stosownie do treści art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wydał [...] r. decyzję nr [...] (karta nr 36-42), w której określił wysokość zobowiązania podatkowego i zarazem zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za luty 2006r. w wysokości [...] zł.

Od powyższej decyzji P. J. pismem z [...] r. złożył odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w K. za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Celnego w R. Strona swoim odwołaniem żądała uchylenia decyzji organu I instancji jednocześnie zarzucając jej naruszenie art. 120 i art. 121 §1 Ordynacji podatkowej. W opinii strony organ podatkowy błędnie określił podstawy opodatkowania przedmiotowych pojazdów nieprawidłowo interpretując tezy wyroku ETS w sprawie C-426/07 porównując kwoty podatku akcyzowego obliczone od wartości pojazdu wynikającej z faktury przy zastosowaniu stawki 65% z kwotą tego podatku obliczoną od wartości z EurotaxGlass z zastosowaniem stawki 3,1%. Podniósł także, że pojazdy ujęte w katalogu nie są pojazdami podobnymi do sprzedawanych przez niego w rozumieniu wyroku ETS C-426/07, albowiem różni je szereg czynników, takich jak przebieg, stan techniczny, historia wypadkowa, dokonane remonty, wyposażenie dodatkowe, etc. Różnica cen katalogowych i transakcyjnych dotyczących przedmiotowych pojazdów i to zarówno w transakcjach krajowych, jak i zagranicznych jest tak istotna, że – zdaniem skarżącego – nie są to samochody podobne. Zatem Naczelnik Urzędu Celnego winien był przyjąć ceny transakcyjne jako obrazujące wartość rynkową i dokonać wyliczenia podatku z zastosowaniem stawki 3,1%.

Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu odwołania decyzją nr [...] z [...] r. (karta nr 51-55) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z [...] roku określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2006 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż strona w ramach działalności gospodarczej prowadzonej jako autokomis w lutym 2006 r. dokonała sprzedaży czterech samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją w kraju, lecz nie rozliczyła dokonanych transakcji w deklaracji AKC-3 oraz nie zapłaciła podatku akcyzowego. Zatem organ I instancji prawidłowo uznał, że strona nie dopełniła formalności oraz obowiązków związanych ze sprzedażą wynikających z przepisów prawa, zawartych w ustawie o podatku akcyzowym, a z uwagi na fakt, że w przypadku umowy komisu sprzedającym jest komisant, obowiązek taki obciążał stronę, a nie komitenta. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, iż mając na uwadze obowiązujące przepisy dot. opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów osobowych jak również kierując się argumentami zawartymi w orzeczeniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, organ I instancji prawidłowo dokonał wyliczenia zobowiązania strony w podatku akcyzowym. Stwierdził bowiem, że stosownie do art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, stawka tego podatku wynosi 65% podstawy opodatkowania z tym zastrzeżeniem, że co prawda w myśl § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz.825 ze zm.) stawka akcyzy dla pojazdów starszych niż dwuletnie określana była według wzoru zawartego w rozporządzeniu, ale i tak obliczona według tego wzoru stawka podatku akcyzowego nie mogła być wyższa niż określona w ustawie o podatku akcyzowym. Tak więc stawka podatku akcyzowego na terytorium kraju wynosiła 65% podstawy opodatkowania i wynikająca z niej kwota stanowi kwotę podatku rezydualnego, o której mowa w przytoczonym przez organ wyroku [...] – D.K. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w B.. W ocenie organu odwoławczego zasadnie uznano dokonanie sprzedaży przedmiotowych samochodów za sprzedaż przed pierwszą rejestracją na terenie kraju i tym samym podlegającą opodatkowaniu akcyzą. Organ podatkowy prowadząc postępowanie i dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, prawidłowo stosując normy prawa procesowego i zachowując reguły tej oceny. Organ pierwszoinstancyjny udowodnił, że odwołująca się strona nie zastosowała się do obowiązków wynikających z przepisów obowiązującej wówczas ustawy o podatku akcyzowym regulujących kwestie sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją w kraju.

Na ww. decyzję wydaną przez organ odwoławczy, pismem z [...] r. skarżący wniósł, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K. , skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Swoją skargą ww. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnianiu skargi strona skarżąca zarzuciła organom podatkowym naruszenie art. 90 Traktatu Ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą w związku z treścią wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie o sygn. akt C-313/05 poprzez przyjęcie dla potrzeb wyliczenia rezydualne kwoty podatku akcyzowego, wartości rynkowej pojazdów, które nie były podobne do sprzedanych przez skarżącego oraz naruszenie art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w przedmiocie stanu technicznego pojazdów, albowiem z akt sprawy nie wynika żadna informacja na ten temat. Natomiast stan techniczny spornych pojazdów musiał być daleki od przeciętnego, na co wskazuje cena zakupu samochodów za granicą, jak i ich sprzedaży. Jednocześnie w treści skargi skarżący podnosi, iż w jego opinii organ podatkowy błędnie określił podstawy opodatkowania przedmiotowych pojazdów nieprawidłowo interpretując tezy wyroku ETS w sprawie C-426/07.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że podniesione zarzuty stanowią powielenie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji i podtrzymał dotychczasową argumentację, przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd przyjął jako stan faktyczny sprawy stan wynikający z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej, jako że znajduje on potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja dotknięta jest przynajmniej jedną z w/w wad skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego, natomiast w ocenie WSA w Gliwicach, zaskarżona decyzja żadnych wad nie zawiera.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że stosownie do art. 154 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3 poz.11 ze zm.), jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 168, powstał przed dniem jej wejścia w życie (tj. przed 1 marca 2009 r. - przyp. Sądu) i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. A zatem w sprawie znajduje zastosowanie art. 80 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257). Stosownie do powołanego art. 80 ust. 1 i 2 pkt 1 akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów są podmioty dokonujące każdej sprzedaży samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju. Zgodnie zaś z art. 765 Kc przez umowę komisu przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta), lecz w imieniu własnym. Z powyższego wynika, że to komisant w imieniu własnym dokonuje sprzedaży pojazdu, a więc że to on jest podatnikiem podatku akcyzowego, o ile zaistnieją przesłanki określone w art. 80 ustawy o podatku akcyzowym, a te zostały w niniejszej sprawie spełnione. Skarżący zawarł bowiem w lutym 2006 r. 4 umowy sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju, co skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego.

Przypomnieć należy, że w dacie powstania obowiązku podatkowego od przedmiotowych sprzedaży obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), które w § 7 ust. 2 określało wzór, według którego liczono procentowe stawki akcyzy stosowane w przypadku sprzedaży samochodów osobowych (...) dokonywanych po upływie 2 lat kalendarzowych od ich produkcji, wliczając rok produkcji jako pierwszy rok kalendarzowy. Jednakże stosownie do ust. 3 stawki akcyzy obliczone zgodnie z podanym wzorem, nie mogły być wyższe niż stawka tego podatku wskazana w art. 75 ust. 1 ustawy, więc wyższe niż 65% podstawy opodatkowania. Zatem stawka akcyzy 3,1% albo 13,6% obowiązywała de facto jedynie w pierwszym lub drugim roku po wyprodukowaniu pojazdów licząc rok produkcji jako pierwszy. W latach następnych stawka akcyzy wzrasta o 12% rocznie. Np. dla pojazdu opodatkowanego stawką 3,1% w piątym roku wynosiła 39,1% ceny (wg obliczenia: 12 x (5 lat – 2 pierwsze lata)+3,1% = 39,1%), a maksymalna stawka 65% zostanie osiągnięta już w ósmym roku. Należy zauważyć, że wszystkie samochody sprzedane przez skarżącego w lutym 2006 r. były starsze, a więc akcyza obliczona wg przepisów rozporządzenia byłaby wyższa, niż ustalona z zastosowaniem stawki maksymalnej, określonej ustawą. Zostały bowiem wyprodukowane:

- [...] w [...]r.,

- [...] kadett [...] r.,

- [...] w najpóźniej w [...] r. (skoro datą pierwszej rejestracji jest [...] r.),

- [...] najpóźniej[...] r, (przy uwzględnieniu, że datą pierwszej rejestracji jest [...] r.).- wszystkie dane zawarte w aktach administracyjnych, karty 1-22.

Zatem górną granicę stawki podatku akcyzowego stanowiła stawka ustawowa, tj. 65%, korzystniejsza dla skarżącego, niż stawka obliczona zgodnie z wzorem zawartym w rozporządzeniu.

Określając zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym od sprzedaży pojazdów organ obowiązany był jednak także do zastosowania zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym. Z tego względu uznać należy, że prawidłowo uwzględnił tezy zawarte w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 17 lipca 2008 r. sygn. akt C-426/07, który dotyczył sprzedaży krajowej pojazdów samochodowych, gdzie Trybunał wskazał, iż "Art.90 akapit 1 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu opodatkowującemu każdą sprzedaż pojazdów samochodowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju w zakresie, w jakim kwota podatku, któremu podlega sprzedaż przed pierwszą rejestracją pojazdów używanych, sprowadzonych z innego państwa członkowskiego, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek." Rezydualna kwota podatku to element ceny używanego samochodu, który wynika z kwoty podatku akcyzowego zawartej w cenie nowego pojazdu, przy zachowaniu stosunku podatku akcyzowego do ceny nowego pojazdu i przy uwzględnieniu spadku wartości samochodu używanego. Innymi słowy, jeśli podatek od pojazdu nowego równy jest pewnemu ułamkowi jego ceny, to rezydualny podatek zawarty w cenie późniejszej odsprzedaży uwzględniającej deprecjację wartości pojazdu, jest równy takiemu samemu ułamkowi. Podatek staje się częścią składową wartości pojazdu. Stanowi on nadal, po deprecjacji, ten sam ułamek wartości pojazdu.

Z powyższego wynika, że organ miał obowiązek ustalenia podatku rezydualnego zawartego w cenie pojazdów podobnych, zarejestrowanych wcześniej na terytorium Polski jako maksymalnej dopuszczalnej prawem unijnym kwoty podatku, aby podatek określony decyzją organu nie był od niego wyższy.

Dokonując tej czynności organ I instancji słusznie posłużył się programem do wyceny samochodów EurotaxGlass, który jest zbiorem informacji o rynku motoryzacyjnym w Polsce, a możliwość jego wykorzystania w sprawach ustalania wartości pojazdów jest powszechnie akceptowana w orzecznictwie. Na podstawie tego katalogu organ dokonał ustalenia średniej wartości każdego z pojazdów sprzedanych w lutym 2006 r., obliczył podatek rezydualny poprzez pomniejszenie ceny katalogowej o podatek od towarów i usług, a następnie podatek akcyzowy, a w końcu do tak ustalonej podstawy opodatkowania zastosował stawkę 3,1%, jako ze z uwagi na pojemność silnika była ona właściwa dla wszystkich pojazdów (karty 2, 13, 17, 21 akt administracyjnych). Ustalona w ten sposób kwota podatku rezydualnego zawartego w cenie podobnych pojazdów zarejestrowanych wcześniej w kraju nie narusza art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Prawidłowość przyjętego trybu postępowania potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 listopada 2008 r. (sygn. akt III SA/Gl 506/08). Sąd ten, odnosząc się do wysokości podatku akcyzowego w przypadku sprzedaży samochodu przed pierwszą rejestracją stwierdził, że górną granicę tego podatku powinna stanowić kwota podatku zawarta w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Polsce, czyli że górną granicę tego podatku powinien stanowić rezydualny podatek akcyzowy. Tak otrzymaną kwotę podatku rezydualnego organ porównał z kwotą wynikającą z zastosowania stawki ustawowej i do określenia właściwej kwoty podatku akcyzowego w swej decyzji przyjął kwotę niższą z dwóch poprzednich. Następnie pomniejszył obliczoną kwotę o kwotę akcyzy zapłaconą przy nabyciu pojazdów (decyzja Naczelnika Urzędu Celnego, karta 40-41 akt administracyjnych), co – w ocenie Sądu - jest działaniem prawidłowym i uwzględnia interes strony.

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art.90 Traktatu Ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, co miało nastąpić przez przyjęcie dla potrzeb wyliczenia kwot podatku rezydualnego wartości rynkowej pojazdów, które nie były podobne do sprzedawanych przez skarżącego, albowiem pojazdy te były w złym stanie technicznym lub uszkodzone, na co wskazuje cena zakupu za granicą i cena ich sprzedaży w kraju, Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem jest nie tylko niezasadny, ale także nielogiczny i to z dwóch powodów.

Po pierwsze, art. 90 Traktatu stanowi przepis prawa materialnego, a więc oparty na nim zarzut winien odnosić się do jego błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania, a tego zarzutu skarżący nie formułuje. Wskazuje natomiast, że przyjęte do porównania pojazdy nie były podobne do sprzedawanych przez niego, a zatem w istocie podnosi zarzutu dotyczący nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego i dokonanych na jego podstawie ustaleń, a więc zarzut proceduralny.

Po wtóre z uzasadnienia skargi wynika stwierdzenie skarżącego, że pojazdy przez niego sprzedane nie były podobne do przyjętych do porównania z Eurotaxu dlatego, że inna była ich cena. Doświadczenie życiowe wydaje się wskazywać, że jest odwrotnie, że to cena towaru wynika z jego stanu, a nie stan uzależniony jest od ceny. Co do jednego należy zgodzić się ze skarżącym, tj. że "z akt zgromadzonych w niniejszej sprawie nie wynika żadna informacja na temat stanu technicznego samochodów". A zatem skoro brak informacji, że stan ten jest szczególny, inny od przeciętnego, a strona nie wskazała żadnych dowodów, że pojazdy znajdują się w stanie uzasadniającym obniżenie ceny poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że jest on zły, bo wskazuje na to niska cena, to organ miał pełną podstawę do przyjęcia wartości przeciętnej.

Wbrew zawartemu w uzasadnieniu skargi stwierdzeniu strony, że organ dopuścił się naruszenia zasad postępowania także przez to, że będąc z urzędu zobowiązanym do zbadania stanu faktycznego sprawy, "nie zadał sobie trudu zbadania jaki był stan techniczny sprzedawanych pojazdów", Sąd tego naruszenia nie dostrzega. Jak to już wyżej stwierdzono, organ zgromadził dokumenty dotyczące zakupu pojazdów przez komitentów i sprzedaży przez skarżącego, z których wynikały wszelkie dane odnośnie pojazdów, nie wynikało jednakże, aby ich stan odbiegał od przeciętnego, a strona zaniechała złożenia dowodów na tę okoliczność. A skoro tak, to organ nie miał obowiązku prowadzić dalszego postępowania dowodowego. Nie jest bowiem tak, że cała aktywność strony w zakresie postępowania dowodowego może się sprowadzać jedynie do negowania stanowiska organu i jest to wystarczające do uwzględnienia zarzutu w zakresie jego prawidłowości.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 229 O.p. poprzez "zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego pomimo, iż w treści odwołania skarżący wyraźnie wskazuje na braki dowodowe postępowania przed organem I instancji", albowiem wbrew powyższemu stwierdzeniu skarżący w odwołaniu nie wskazuje jakie konkretnie okoliczności pozostają niewyjaśnione, ewentualnie jakie dowody winny być jeszcze przeprowadzone w sprawie, poprzestając na podobnych do zawartych w skardze stwierdzeniach, że auta przyjęte do porównania z Eurotaxu nie są podobne, bo wskazuje na to ich cena, a "dane powinny zostać odpowiednio skorygowane". Z samego tylko faktu, że wnioski, do jakich doszedł organ nie są korzystne dla strony nie można wywodzić, że dopuścił się naruszenia zasad postępowania dowodowego.

Reasumując powyższe, w ocenie Sądu orzekającego, nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa, a przyjęty przez organ sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym był prawidłowy, gdyż znajdował oparcie w przepisach prawa zarówno wspólnotowego jak i krajowego oraz w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości. A zatem, wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa przez organ podatkowy przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niezasadną, oddalił.

-----------------------

2