Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2993/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 9
journal: Dz.U. 2020 poz 2065
law: Ustawa z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2326/19 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 12 lipca 2019 r., nr DI-420/485/2019 w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2326/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) oddalił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z 12 lipca 2019 r., nr DI-420/485/2019 w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się M. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: skarżąca kasacyjnie, spółka) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a. art. 47 pkt 9 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że administracyjną karę pieniężną wymierza się w granicach przewidzianych wskazaną normą prawną za każde jednostkowe uchybienie w dokonaniu wpisu do Karty Urządzenia podczas, gdy treść wskazanej jednostki redakcyjnej określa dopuszczalne granice administracyjnej kary pieniężnej za uchybienie polegające na niedokonaniu w terminie, o którym mowa w art. 15 ust. 2, wpisu wielu danych, co powoduje konieczność uznania, iż zaniechanie wprowadzenia więcej niż jednej danej dotyczącej urządzenia do systemu teleinformatycznego stwierdzone w ramach jednej kontroli stanowi jednostkowe uchybienie podlegające ewentualnej penalizacji w granicach jednej kary przewidzianej wskazaną normą,

b. art. 51 ust. 6 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie polegające na braku odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, pomimo że w sprawie wystąpił przypadek, iż do potencjalnego naruszenia ustawy doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec, tj. na skutek nieprawidłowego funkcjonowania systemu teleinformatycznego bazy CRO dla operatorów;

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia w toku postępowania przed organem II instancji dyspozycji art. 139 k.p.a. polegającego na nieprawidłowym zastosowaniu poprzez wydanie przez organ II instancji reformatoryjnego rozstrzygnięcia na niekorzyść strony w oparciu o uznanie, że w sprawie doszło do sytuacji rażącego naruszenia prawa i naruszenia interesu społecznego podczas, gdy ewentualna nieprawidłowa wykładnia art. 47 pkt 9 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych przez organ I instancji nie może zostać uznana za rażące naruszenie prawa, a w perspektywie całokształtu okoliczności sprawy organ II instancji nie wykazał należycie naruszenia interesu społecznego, co w rezultacie uniemożliwiało organowi odstępstwo od zasady reformationis in peius wyrażonej treścią art. 139 k.p.a., co miało znaczenie dla oddalenia skargi pomimo popełnienia przez organ naruszenia przepisów postępowania;

b. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie poprzez uznanie, iż w sprawie nie wystąpił przypadek, iż do potencjalnego naruszenia ustawy doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec tj. na skutek nieprawidłowego funkcjonowania systemu teleinformatycznego bazy CRO dla operatorów, co miało znaczenie dla braku ustalenia przez organ iż, do potencjalnego naruszenia ustawy doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec i braku odstąpienia od orzeczenia sankcji w stosunku do strony, co miało znaczenie dla oddalenia skargi pomimo popełnienia przez organ naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych;

c. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie poprzez akceptację zupełnego pominięcia inicjatywy dowodowej przez organy administracji w zakresie przesłuchania świadków tj. specjalisty ds. klimatyzacji i chłodnictwa W.R. oraz pracownika strony M.T. , którzy byli bezpośrednimi świadkami braku funkcjonalności systemu teleinformatycznego i niemożliwości wprowadzenia danych do bazy CRO, co miało znaczenie dla braku ustalenia przez organ, iż do potencjalnego naruszenia ustawy doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec i braku odstąpienia od orzeczenia sankcji w stosunku do strony, co miało znaczenie dla oddalenia skargi pomimo popełnienia przez organ naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych;

d. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku merytorycznego uzasadnienia spełnienia w sprawie przesłanek dla wydania przez organ II instancji orzeczenia reformatoryjnego na niekorzyść stron i poprzestaniu w tym zakresie na arbitralnym wskazaniu, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co miało znaczenie dla możliwości merytorycznej weryfikacji motywów rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Wobec tak sformułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 47 pkt 9 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych, spółka wskazała, że powołany przepis określa dopuszczalne granice wymierzania administracyjnej kary pieniężnej za uchybienie polegające na niedokonaniu w terminie, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, wpisu danych (liczba mnoga) do Karty Urządzeń. Jednocześnie art. 15 ww. ustawy nakłada obowiązek dokonywania wpisu do Karty Urządzenia wszystkich danych dotyczących czynności i środków. Zdaniem skarżącej kasacyjnie wykładnia językowa wskazanych przepisów wyraźnie wskazuje, iż zakresem obowiązku raportowania przez operatora jest wprowadzanie do systemu teleinformatycznego wszystkich danych, a uchybienie w tym zakresie konstytuuje delikt ustawowy podlegający sankcji w postaci administracyjnej kary pieniężnej w wysokości ustawowej przewidzianej w art. 47 ustawy. Powoduje to konieczność uznania, iż zaniechanie wprowadzenia więcej niż jednej danej do systemu teleinformatycznego stwierdzone w ramach jednej kontroli stanowi jednostkowe uchybienie podlegające ewentualnej penalizacji w granicach przewidzianych wskazaną powyżej normą. Z kolei wykładnią wykraczającą poza dopuszczalne granice interpretacji językowej jest przyjęcie, że każda niewprowadzona dana dotycząca urządzenia stanowi przedmiot odrębnej penalizacji administracyjną karą pieniężną.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia prawa materialnego, skarżąca kasacyjnie zauważyła, iż ustalenia poczynione w ramach niniejszej sprawy nie pozwalają na stwierdzenie wystąpienia przesłanek dla wydania decyzji w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za niedokonanie w terminie wpisu danych do Karty Urządzenia. Powyższe stanowisko wynika bezpośrednio z faktu braku istnienia okoliczności faktycznych, które mogłyby być przypisane stronie oraz zakwalifikowane jako uchybienia wskazane w ustawie o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych. Zdaniem spółki, ewentualne braki w zakresie dokonania wpisu danych do Karty Urządzenia, stwierdzone protokołem kontroli nr [...] mogły powstać jedynie na skutek wadliwości działania systemu teleinformatycznego. W kontekście powyższego podniesiono, iż w początkowym okresie funkcjonowania systemu wiele czynności wprowadzania danych było nieskuteczne na skutek jego wewnętrznych błędów. Znajduje to potwierdzenie w relacjach specjalisty ds. klimatyzacji i chłodnictwa W.R. oraz pracownika strony M.T. Jest to również szczególnie dostrzegalne w perspektywie występowania pełnej kompletności papierowych książek serwisowych w zakresie realizacji obowiązku wpisywania w nich określonych informacji i danych co do urządzeń.

W konsekwencji, w ocenie spółki, koniecznym jest uznanie, że potencjalnie braki w zakresie wprowadzania danych do elektronicznego systemu Karty Urządzenia wystąpiły wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec tj. wadliwości działania systemu. Dlatego też w oparciu o dyspozycję art. 51 ust. 6 ustawy w niniejszej sprawie winno się odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i umorzyć postępowanie. Organ I instancji dokonał jednak w tym zakresie błędnych ustaleń faktycznych oraz zaniechał inicjatywy dowodowej w zakresie przesłuchania wskazanych powyżej świadków, co zostało następnie zaakceptowane przez Sąd I instancji. Tym samym doprowadzono do sytuacji naruszenia prawa materialnego, polegającego na nieprawidłowym niezastosowaniu normy prawnej, rekonstruowanej na podstawie ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, spółka zwróciła uwagę na nieprawidłową akceptację przez Sąd I instancji braku zastosowania przez organ II instancji procesowej zasady reformationis in peius poprzez wydanie reformatoryjnego rozstrzygnięcia na niekorzyść strony w oparciu o arbitralne uznanie, że w sprawie doszło do sytuacji rażącego naruszenia prawa i naruszenia interesu społecznego. W ocenie spółki, mając na uwadze wykładnię normy zawartej w art. 47 pkt 9 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych, nie sposób jest uznać, iż przyjęcie takiej wersji interpretacyjnej przez organ I instancji i wydanie na jej podstawie decyzji o wymierzeniu jednej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł stanowiło przejaw rażącego naruszenia prawa. Nawet przy przyjęciu potencjalnej dopuszczalności odmiennej interpretacji wskazanego przepisu niż wykładnia zaprezentowana przez organ I instancji oraz mając na uwadze treść językową kwestionowanego przepisu nie zachodzi w sprawie przypadek naruszenia jasnego, jednoznacznego, niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych przepisu prawa, na co z kolei powołał się Sąd I instancji. Ponadto nawet skuteczne zakwestionowanie sfery zastosowania przez organ I instancji prawa materialnego w zakresie stosowania normy wywiedzionej z art. 47 pkt 9 ustawy nie mieści się w żadnej kategorii uchybień dających podstawę zarówno do wznowienia postępowania administracyjnego, jak i stwierdzenia nieważności tj. wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w perspektywie okoliczności sprawy, Sąd I instancji nie zweryfikował należycie naruszenia interesu społecznego, stanowiącego jedną z dwóch koniecznych przesłanek odejścia od zakazu reformationis in peius.

Spółka wskazała, że opisane powyżej uchybienie organu II instancji stanowiło niewątpliwie również naruszenie zasady zaufania obywateli do działania administracji publicznej, wyrażonej w art. 8 k.p.a., co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji. Praktyka nieuprawnionego poszerzania zakresu wyjątku od zakazu pogarszania sytuacji prawnej strony odwołującej się może zmierzać bowiem do zniechęcenia stron do korzystania z procesowego prawa do weryfikacji instancyjnej wydawanych aktów administracyjnych, chronionego m.in. instytucją opisaną art. 139 k.p.a. Skarżąca kasacyjnie uważa zatem, że zastosowane w sprawie odejście od zasady zakazu reformationis in peius należy uznać za niedopuszczalne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Powyższy zarzut łączy się również z wadliwościami uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nieodpowiadającymi wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., a polegającymi na całkowitym braku merytorycznego uzasadnienia spełnienia w sprawie przesłanek dla wydania przez organ II instancji orzeczenia reformatoryjnego na niekorzyść stron. Spółka wskazała, że Sąd I instancji poprzestał w tym zakresie na arbitralnym wskazaniu, iż decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj., art. 47 pkt 9 ustawy, co niewątpliwie uniemożliwia merytoryczną ocenę spełnienia w sprawie przesłanek do odstąpienia od zakazu reformationis in peius.

Konkludując skarżąca podkreśliła, że przedstawione uchybienia w sferze procesowej miały niewątpliwie wpływ na treść wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę na decyzję pomimo obarczenia jej daleko idącą wadliwością procesową oraz miało znaczenie dla braku możliwości merytorycznej weryfikacji motywów rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 t.j.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 47 ust. 9 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2221, t.j.; dalej: ustawa o substancjach zubożających warstwę ozonową). W ocenie skarżącej kasacyjnie doszło do błędnej wykładni tego przepisu w wyniku przyjęcia, że administracyjną karę pieniężną wymierza się za każde jednostkowe uchybienie w dokonaniu wpisu do Karty Urządzenia w określonym terminie, a prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, że zaniechanie wprowadzenia wpisu wielu danych stwierdzone podczas jednej kontroli stanowi jednostkowe uchybienie polegające na wymierzeniu jednej kary przewidzianej wskazaną normą.

Przechodząc do oceny tak skonstruowanego zarzutu przypomnieć należy, że administracyjna kara pieniężna w kwocie 6600 zł została wymierzona skarżącej kasacyjnie za niedokonanie w terminie, o którym mowa w art. 15 ust. 2, wpisu danych do 11 Kart Urządzenia (art. 47 ust. 9 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową). Postępowanie w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej dotyczyło więc 11 urządzeń, a co za tym idzie uchybień w dokonaniu stosownych wpisów w 11 Kartach Urządzeń. Zwrócić przy tym należy uwagę, że co do zasady, w odniesieniu do każdej Karty Urządzenia, stwierdzono brak dokonania w terminie więcej niż jednego wpisu. Przepis art. 47 ust. 9 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową stanowi, że w przypadku niedokonania w terminie, o którym mowa w art. 15 ust. 2, wpisu danych do Karty Urządzenia wymierza się administracyjną karę pieniężną w wysokości od 600 do 3000 zł. Organ wymierzył najniższą z przewidzianych kar, to jest w wysokości 600 zł, w odniesieniu do każdego urządzenia w związku z prowadzeniem dla każdego z tych urządzeń osobnych Kart Urządzenia. Przy czym, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wysokość tej kary nie stanowi iloczynu braku wpisów do jednej karty jednego urządzenia. Organ administracji, tak jak wskazano w zarzucie, brak wielu wpisów do jednej karty uznał za jedno uchybienie, co zostało też wyjaśnione w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wykładnia powołanego wyżej przepisu została więc dokonana zgodnie z twierdzeniami strony kasacyjnej, to znaczy, że kara ta wymierzana jest w odniesieniu do jednej Karty Urządzenia bez względu na ilość wpisów dokonanych po terminie.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego w wyniku akceptacji zupełnego pominięcia inicjatywy dowodowej przez organy administracji w zakresie przesłuchania świadków tj. specjalisty ds. klimatyzacji i chłodnictwa W.R. oraz pracownika strony M.T., którzy byli bezpośrednimi świadkami braku funkcjonalności systemu teleinformatycznego i niemożliwości wprowadzenia danych do bazy CRO, co miało znaczenie dla braku ustalenia przez organ, iż do potencjalnego naruszenia ustawy doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec i braku odstąpienia od orzeczenia sankcji w stosunku do strony, co miało znaczenie dla oddalenia skargi pomimo popełnienia przez organ naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych.

Zgodnie z art. 51 ust. 6 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że do naruszenia doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec, właściwy organ odstępuje od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i umarza postępowanie.

W piśmie datowanym na 5 marca 2018 r. skarżąca kasacyjnie wskazała, że ewentualne braki w zakresie dokonania wpisu danych do Karty Urządzenia mogły powstać jedynie na skutek wadliwości działania systemu teleinformatycznego, wywodząc, że w początkowym okresie funkcjonowania systemu wiele czynności wprowadzania danych było nieskuteczne na skutek wewnętrznych błędów systemu. W piśmie tym zawarto także stwierdzenie, że "znajduje to potwierdzenie w relacjach specjalisty ds. klimatyzacji i chłodnictwa W.R.".

W związku z tą informacją organ zwrócił się do administratora systemu z zapytaniem, czy w okresie 2016 i 2017 r. wystąpiły nieprawidłowości w funkcjonowaniu sytemu informatycznego CRO, które uniemożliwiały korzystanie z tego systemu przez operatorów urządzeń chłodniczych i dokonywanie terminowego wpisu danych do Karty Urządzenia o wykonanych czynnościach.

Z informacji uzyskanej od Bazy CRO wynika, że jest ona dostępna nieprzerwanie od 2016 r. System informatyczny działa poprawnie, a "wadliwe działanie" może mieć związek z łączem internetowym użytkownika lub nieodpowiednią przeglądarką, a nie wadą systemu.

Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutu odwołania o braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, to jest W.R. i M.T. stwierdził, że nie było to uzasadnione z uwagi na treść wyjaśnień złożonych przez administratora systemu CRO, tym bardziej, że do akt nie zostały przedłożone żadne dowody w postaci korespondencji elektronicznej, czy też zrzutów ekranu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność ta świadczy o braku naruszenia art. 7, 8, 9 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania powyższych świadków nie został złożony w toku postępowania administracyjnego przez stronę skarżącą kasacyjnie. Organ zaś zasadnie przyjął, że w tym zakresie sprawa została dostatecznie wyjaśniona i nie zachodzi konieczność przeprowadzania dowodu z przesłuchania wymienionych świadków z uwagi na brak jakichkolwiek innych dowodów wskazujących na nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu CRO. Zasadnie wskazano, że brak jest jakiejkolwiek korespondencji kierowanej do administratora systemu wskazującej na problemy z jego funkcjonowaniem. Co więcej, w piśmie skierowanym do organu skarżąca kasacyjnie jedynie wskazuje na możliwość zaistnienia problemów z funkcjonowaniem systemu jako przyczynę braku wprowadzenia wymaganych danych, a nie twierdzi, że okoliczność ta miała miejsce. Ponadto podkreślić należy, że protokół kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska został podpisany bez żadnych uwag i zastrzeżeń. Uchybienie w zakresie wypełniania Kart Urządzeń zostało wskazane w tym protokole.

Z powyższych przyczyn omawiany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł zostać uznany za zasadny.

Z tych samych przyczyn niezasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7,8,9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na niezebranie i nierozważnie całego materiału dowodowego i uznanie, że w sprawie nie wystąpił przypadek, iż do potencjalnego naruszenia ustawy doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec tj. na skutek nieprawidłowego funkcjonowania systemu teleinformatycznego bazy CRO dla operatorów.

W konsekwencji braku zakwestionowania ustaleń stanu faktycznego nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 51 ust. 6 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową. Okoliczności sprawy i dowody nie wskazują bowiem, że do naruszenia doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia w toku postępowania przed organem II instancji art. 139 k.p.a.

Organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji wymierzającą skarżącej kasacyjnie karę administracyjną w wysokości 3000 zł. Organ I instancji powyższą karę wymierzył w oparciu o treść art. 47 ust. 9 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową za naruszenie dotyczące 11 Kart Urządzeń.

Organ odwoławczy uznał, że w sprawie zaistniał wyjątek zakazu orzekania na niekorzyść strony w postaci rażącego naruszenia prawa, wskazując, że treść art. 47 ust. 9 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową jest jasna i niebudząca wątpliwości. Stanowisko to zostało zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten należy zaakceptować. Zgodnie z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi wyjątek od zakazu orzekania na niekorzyść strony w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym wniesieniem jej odwołania.

Zgodnie z art. 47 ust. 9 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową administracyjną karę pieniężną w kwocie od 600 do 3000 zł wymierza się za niedokonanie w terminie, o którym mowa w art. 15 ust. 2, wpisu danych do Karty Urządzenia. Przepis ten w sposób jasny i niewymagający dokonywania jego wykładni wskazuje, że karę tę wymierza się za brak wpisu do Karty Urządzenia. Posługuje się więc liczbą pojedynczą, a nie mnogą. Z art. 14 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową wynika, że Kartę Urządzenia prowadzi się oddzielnie do każdego z eksploatowanych urządzeń. Proste zestawienie treści tego przepisu ze stanem faktycznym sprawy wskazuje na rażące jego naruszenie, a co za tym idzie istniała podstawa do odstąpienia od zastosowania w sprawie zakazu reformationis in peius.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny na stronie 14 uzasadnienia wyroku wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a co za tym idzie organ nie naruszył zasady niedziałania na niekorzyść strony, o której mowa w art. 139 k.p.a. Na stronie 11 uzasadnienia wyroku Sąd I instancji wskazał, z jakich przyczyn art. 47 ust. 9 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową nie nastręcza żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia więc wszystkie wymagania formalne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., co przesądza o niezasadności tego zarzutu skargi kasacyjnej.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.