Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 800/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej ze skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Łd 749/22 w sprawie ze skargi S. P. na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. P. na rzecz Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 749/22 oddalił skargę S. P. na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi z dnia [...] października 2022 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu.

Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie rozstrzygnięcia Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi w przedmiocie pozostawienia protestu skarżącego bez rozpoznania i zobowiązanie uczestnika do jego ponownego rozpatrzenia oraz orzeczenie, iż ocena projektu dokonana przez organ była przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik dokonanej oceny; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Nadto skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; obecnie tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.):

1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w sposób lakoniczny i ogólnikowy, który stanowi w ocenie skarżącego powielenie błędnych tez Centrum Obsługi Przedsiębiorcy ujętych w odpowiedzi z 1 grudnia 2022 r. na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o pozostawieniu bez rozpatrzenia przez Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi protestu od negatywnej oceny projektu, czego następstwem jest nierozpoznanie istoty sprawy wniesionej skargi przez Sąd I instancji ze względu na brak dokonania samodzielnej i swobodnej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie przepisów postpowania, tj.: art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż przedłożone przez organ dokumenty w postaci listy podmiotów, z którymi zawarte zostały umowy o dofinansowanie, stanowią wystarczający dowód na wykazanie, iż na gruncie niniejszej sprawy doszło do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, w sytuacji gdy w dokumentach tych nie zostały ujęte daty zawarcia przedmiotowych umów, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonego orzeczenia pomimo niewyjaśnienia wszystkich istotnych wątpliwości w sprawie;

3. naruszenie przepisów postpowania, tj.: art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę skarżącą w piśmie z 4 stycznia 2023 r. oraz podczas posiedzenia Sądu I instancji w dniu 5 stycznia 2023 r. na okoliczność wykazania, iż w ramach konkursu nr [...] zostały zawarte umowy z podmiotami, które uzyskały mniejszą ilość punktów niż skarżący; na okoliczność wykazania, iż działania podejmowane przez organ nastąpiły z naruszeniem przepisów prawa oraz naruszeniem zasady równego traktowania wszystkich uczestników biorących udział w konkursie;

4. naruszenie przepisów postpowania, tj.: art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez zaniechanie inicjatywy dowodowej niezbędnej do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie podnoszonych przez skarżącego, dotyczących aktualizacji list rezerwowych i umieszczenie na niej skarżącego dopiero kilka dni przed posiedzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 749/22, w sytuacji gdy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 553/21 rozpatrzył sprawę skarżącego, a tym samym przez okres prawie 1,5 roku w sprawie skarżącego nie były podejmowane czynności, które umożliwiłyby mu pozyskanie romansowania, co doprowadziło do naruszenia zasady równego traktowania wszystkich uczestników biorących udział w konkursie, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 z p6zn. zm.)- dale] ustawy wdrożeniowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi skarżącego, w sytuacji gdy istniały przesłanki jej uwzględnienia i stwierdzenia, ze dokonana przez organ ocena projektu nastąpiła z naruszeniem przepisów prawa, a zwłaszcza z naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz naruszeniem zasady równego traktowania wszystkich uczestników biorących udział w konkursie;

6. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego blednę zastosowanie, polegające na uznaniu, iż faktyczne zużycie środków przeznaczonych na projekt, następuje z chwilą zawarcia umów o dofinansowanie wyczerpujących kwoty alokacji w danym działaniu;

7. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż zawarcie umowy o dofinansowanie lub wydanie decyzji o dofinansowaniu projektu jest równoznaczne z wyczerpaniem środków przeznaczonych na dofinansowanie projektu;

Na zasadzie art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci:

- wydruku informacji zamieszczonych na stronie https://cop.lodzkie.pl/naborv-i-wvnikikonkursow/892-2-3-zwiekszenie-konkurencvinosci-msp-2-3-l-innowacie-w-msp-Q9-06-2020 zatytułowanych "Lista podmiotów, z którymi zostały zawarte umowy o dofinansowanie w konkursie [...]-aktualizacja wraz ze wskazaną przez skarżącego procentową liczbą punktów uzyskanych przez poszczególne wnioski, biorące udział w konkursie, celem wykazania, iż w ramach konkursu zawarte zostały umowy z podmiotami, które uzyskały mniejsza ilość punktów niż skarżący;

- skrótowego wykazu informacji zamieszczanych na stronie https://cop.lodzkie.pl dotyczących konkursu "[...], celem wykazania przebiegu konkursu oraz zamieszczanych w związku z nim informacji; celem wykazania, w którym momencie projekt skarżącego znalazł się na liście rezerwowej: celem wykazania, iż na stronie konkursu znajdowały się informacje wprowadzające w błąd jego uczestników.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się nieuzasadnione, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów.

Przed rozpoznaniem zarzutów skargi kasacyjnych zasadnym jest przypomnienie, że zaskarżony wyrok został wydany w warunkach związania Sądu I instancji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt I GSK 553/21, mocą którego oddalono skargę kasacyjną Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi (dalej powoływanego, jako: COP) od wyroku WSA w Łodzi z 23 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 553/21, w którym stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, a ponadto przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ. Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku, co do zasady podzielił stanowisko WSA przy czym zmodyfikował wskazanie Sądu I instancji odnoszące się do kryteriów 4,6,7 w ten sposób, że umożliwienie poprawy tych kryteriów powinno nastąpić w razie potrzeby. W wyniku powtórnego rozpoznania sprawy poinformowano skarżącego kasacyjnie, że protest strony w przedmiocie negatywnego wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu pn.: "[....]" złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lała 2014 – 2020 nie podlega rozpatrzeniu ze względu na wyczerpanie kwoty środków przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie. Wyjaśniono, że co prawda projekt wnioskodawcy spełnił kryteria wyboru projektów i uzyskał 87,50 % maksymalnej liczby punktów, niemniej jednak z powodu wyczerpania środków przeznaczonych na dofinansowanie organ był zobowiązany ocenić projekt negatywnie na podstawie art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Organ zaznaczył, że przyznana na etapie oceny merytorycznej punktacja jest maksymalną, jaką projekt wnioskodawcy mógł uzyskać na podstawie zawartych we wniosku informacji/danych, czyli 21 punktów z 24. Według COP, obiektywnie projekt nie mógłby uzyskać większej liczby punktów niż została ona przyznana w trakcie oceny. Ostatecznie projekt skarżącego został umieszczony na liście rezerwowej.

Skarga złożona do WSA w Łodzi na powyższą informację została oddalona wyrokiem z dnia 19 stycznia 2023 r.

Ostatecznie, po przywróceniu skarżącemu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, strona zakwestionowała powyższy wyrok WSA niniejszą skargą kasacyjną. We wniesionym środku zaskarżenia podniosła oprócz zarzutów naruszenia prawa procesowego, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie przepisów wskazanych w punktach 5 i 6 petitum niniejszej skargi kasacyjnej oraz przez błędną wykładnię art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej polegająca na uznaniu, iż zawarcie umowy o dofinansowanie lub wydanie decyzji o dofinansowaniu projektu jest równoznaczne z wyczerpaniem środków przeznaczonych na dofinansowanie (pkt 7 petitum skargi kasacyjnej).

Ze względu na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienie należy zwrócić uwagę, że zarzut opisany w punkcie 6 petitum mianowicie zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędne zastosowanie został uzasadniony przez autora skargi kasacyjnej jako zarzut "błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania", gdzie wnoszący skargę kasacyjną wyraźnie wskazuje jaka, jego zdaniem, powinna być prawidłowa wykładnia tego uregulowania oraz z jakiego powodu uznaje, że stanie faktycznym sprawy organ a w ślad za nim Sąd I instancji niewłaściwie zastosowali ten przepis – v. strona 4 i 5 skargi kasacyjnej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jak z powyższego wynika, zarzut opisany w punkcie 6 petitum skargi kasacyjnej nie został postawiony w sposób w pełni odpowiadający wymogom ustawy procesowej.

Pomimo wskazanych wyżej uchybień, skarga kasacyjna w tym zakresie podlegała rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie.

Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia art. art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz 66 ust.2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez błędną wykładnię wzmiankowanych przepisów należy stwierdzić, że zarzuty te nie są trafne. Wbrew stanowisku strony skarżącej rację ma Sąd I instancji, że o wiążącym rozdysponowaniu środków decyduje kryterium zawartych umów o dofinansowanie. Jest to stanowisko jednolite i konsekwentne w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na co trafnie powołał się Sąd I instancji przywołując w tym zakresie stosowne judykaty. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnym również podziela ten pogląd. W art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej ustawodawca używa pojęcia "wyczerpania kwoty". Przez "wyczerpanie czegoś" rozumieć należy "brak czegoś". Za uzasadnione należy zatem uznać stanowisko, że "wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie" musi znajdować swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości i skutkować obiektywnym brakiem możliwości udzielenia wsparcia finansowego, z powodu rozdysponowania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, a w konsekwencji z brakiem możliwości zaspokojenia oczekiwań innych jeszcze wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie zgłoszonych przez nich projektów w ramach konkursu w danym działaniu. To zaś - w świetle powyżej przedstawionych argumentów - następuje wraz z definitywnym i ostatecznym rozdysponowaniem kwoty alokacji poprzez zawarcie umów (lub wydanie decyzji) będących podstawą dofinansowania konkretnych projektów, których finansowanie zabezpieczone jest tak właśnie kontraktowanymi dla nich i absorbowanymi przez nich środkami finansowymi, które znajdują się w puli środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów. Tylko w ten sposób, zważywszy na konsekwencje wynikające z art. 46 ust. 3 oraz 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, może dojść do miarodajnej - bo opartej na poddających się sprawdzeniu faktach - oceny ziszczenia się przesłanki pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, o której mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, a mianowicie "wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie". Uzasadniona aksjologicznie ścisła wykładnia art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, zorientowana na zapewnienie efektywnej ochrony prawnej, prowadząca do powyższego stanowiska, czyni pewną co do jej aktualizacji określoną tym przepisem przesłankę pozostawienia protestu bez rozpoznania. Ma to zasadnicze znaczenie dla oceny efektywności środka prawnego w procedurze odwoławczej oceny projektu, a tym samym efektywności udzielanej we wskazanym trybie ochrony prawnej. Jeżeli pewności zaistnienia wskazanej przesłanki nie daje lista projektów wybranych do dofinansowania, która ma wyłącznie walor deklaratoryjny, gdyż wybór projektów do dofinansowania nie oznacza jeszcze, że doszło do zaabsorbowania i rozdysponowania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania, a przez to do jej wyczerpania, to należy ją oprzeć na czynnościach prawnych dających tę pewność, czyli zawarciu umowy lub wydaniu decyzji. Argumentem uzasadniającym powyższy pogląd jest też treść art. 65 ustawy wdrożeniowej, z którego wynika, że procedura odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania. Skoro wyborowi projektów można nadać jedynie walor deklaratoryjny, a zawarcie umowy lub wydanie decyzji musi być poprzedzone procedurą określoną w art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, której rezultat nie gwarantuje - podobnie jak i sam wybór projektów do dofinansowania - zawarcia umowy (lub wydania decyzji) stanowiącej podstawę dofinansowania projektu, to za uzasadniony należy uznać następujący wniosek wynikający z systematyki wewnętrznej Rozdziału 15 "Procedura odwoławcza" ustawy wdrożeniowej. Jeżeli bowiem przepisy zawarte w wymienionym rozdziale mają obrazować logiczny, zracjonalizowany oraz zdynamizowany ciąg czynności i działań podejmowanych w procedurze odwoławczej oceny projektów, to nie bez powodu treść regulacji zawartej w art. 65 tej ustawy poprzedza art. 66 ust. 2 i opisaną nim przesłankę podejmowania czynności procesowej pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Oznacza to, że zawierane w trakcie trwającej procedury odwoławczej umowy o dofinansowanie projektu, z uwagi na wynikające z nich konsekwencje w postaci absorbowania przez beneficjentów pomocy definitywnie rozdysponowywanych środków finansowych (aż do ich wyczerpania), mają wpływ na ostateczny rezultat postępowania odwoławczego wywołanego protestem, albowiem na każdym z etapów tego postępowania ustanowiony został wymóg dokonania ustalenia, czy nie doszło do ziszczenia się przesłanki pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Obowiązek dokonywania ustalenia "wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania" nie bez powodu zatem wprowadzony został do procedury odwoławczej i każdego z jej etapów, a adresatem tego obowiązku jest również sąd kontrolujący zgodność z prawem oceny projektu (art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej). Takie stanowisko uwzględnia też konsekwencje wynikające z art. 58 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, wyrażające się w realizowanej na etapie procedury odwoławczej kompetencji do aktualizowania listy, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy.

Na gruncie tej sprawy w jednoznaczny sposób ustalono brak dostępności środków ze względu na zawarcie umów o dofinansowanie, czemu dał wyraz Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zatem nie ma potrzeby powielania tej argumentacji i dowodów na jej poparcie zawartych w treści orzeczenia WSA. Do aktualizacji listy rezerwowej i listy projektów wybranych do dofinansowania dochodzi sukcesywnie, o czym skarżący został poinformowany.

Za niezasadne należy również uznać zarzuty naruszenia prawa procesowego.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, motywy podjętego przez WSA rozstrzygnięcia tej sprawy nie stanowią "powielenia tez COP" jak zarzuca skarżący kasacyjnie ale są oceną stanowiska COP zajętego wobec projektu skarżącego w aspekcie przestrzegania przepisów ustawy wdrożeniowej oraz odpowiednio stosowanych przepisów ustawy procesowej (p.p.s.a.).

Za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Naruszenie tego przepisu skarżący kasacyjnie upatruje w tym, że lista rezerwowa została uruchomiona przed zakończeniem procedur odwoławczych choć COP w dniu 15 września 2021 r. zamieścił informację, że taka lista zostanie uruchomiona dopiero po zakończeniu wzmiankowanych procedur. Zarzut ten nie może prowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi, gdyż wspomniana procedura odwoławcza o której mowa w ustawie wdrożeniowej nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania, co z kolei – jak już wcześniej wspomniano - przekłada się na kwestie związane z ewentualnym wyczerpaniem środków finansowych przeznaczonych na dany konkurs a w efekcie i na tworzenie listy rezerwowej podmiotów z którymi nie zawarto umów, choć spełniają warunki do otrzymania dofinansowania. Skarżący kasacyjnie nie podjął próby choćby uprawdopodobnienia, że taka sama procedura nie została zastosowana w odniesieniu do wszystkich wnioskodawców znajdujących się w podobnej jak strona. Jeszcze raz podkreślić należy, że to z woli ustawodawcy procedura odwoławcza nie wstrzymuje konieczności zawierania umów z podmiotami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania. Nie jest zatem zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut i argumenty wskazane na jego poparcie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 360 zł, obejmujących koszty zastępstwa procesowego dla pełnomocnika organu, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2725).