Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 117/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 § 1, art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W skardze z daty: "[...], 1 października 2023 r." J.M. (dalej: "Wnioskodawca"/"Skarżący") wskazał na zaniechanie Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w P. (dalej: "Dyrektor ZDM"/ "organ") w postaci bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej: "ustawa"), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

W związku z tym wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 2 sierpnia 2023 r. dotyczącego przesłania poprzez platformę ePUAP elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla skrzyżowania dróg [...] i [...] w P. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podał, że 2 sierpnia 2023 r. za pomocą platformy ePUAP wysłał do Miejskiego Zarządu Dróg wniosek o przesłanie elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla skrzyżowania dróg [...] i [...]. Termin udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 16 sierpnia 2023 r. W terminie wynikającym z przepisów, jak i do dnia sporządzenia skargi, Dyrektor ZDM nie udostępnił ani nie przesłał wnioskowanej informacji i nie zastosował żadnych innych przepisów ustawy, zatem pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że 2 października 2023 r. Zarząd Dróg Miejskich przesłał Wnioskodawcy przedmiotowy projekt organizacji ruchu. Skarżący 9 października 2023 r. złożył ponownie wniosek, tym razem o przesłanie nowego projektu organizacji ruchu dla tego samego skrzyżowania w ramach wniosku z dnia 2 sierpnia 2023 r. Organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi 18 października 2023 r. wskazując, że projekt zmiany stałej organizacji ruchu drogowego dla ronda [...] jest na etapie projektowania i Zarząd nie posiada ostatecznej wersji. Ponadto złożony wniosek był mało precyzyjny.

Ponieważ Skarżący złożył skargę na bezczynność Dyrektora ZDM z ostrożności projekt organizacji ruchu z 2019 r. został Wnioskodawcy przesłany, niemniej jednak jak wynika z pisma z dnia 8 października 2023 r. żądał on nowego projektu organizacji ruchu w ramach wniosku z dnia 2 października 2023 r., który nie został zatwierdzony, co oznacza, że projekt pozostający na etapie uzgodnień nie stanowi dokumentu urzędowego, który znajduje się w posiadaniu jednostki organizacyjnej - ZDM. Organ zaznaczył, że w przypadku gdyby Sąd uznał, że wniosek strony winien zostać załatwiony w terminie przewidzianym dla ustawy o dostępie do informacji publicznej, to sprawa została załatwiona i nie ma podstaw do zobowiązywania do wydania dokumentu. W takiej sytuacji sprawa winna zostać umorzona. W ocenie Dyrektora ZDM bezczynność nie wystąpiła w niniejszej sprawie, a nawet gdyby uznać przeciwnie, to nie można stwierdzić, że bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa. Biorąc pod uwagę treść wniosku, a także opracowywanie nowego projektu organizacji ruchu, zaniechanie nie było ani celowe, ani zamierzone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jest uzasadniona.

I. Stan sprawy jest następujący. W dniu 2 sierpnia 2023 r. Skarżący wystąpił do Zarządu Dróg Miejskich o przesłanie poprzez platformę ePUAP elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla skrzyżowania dróg [...] i [...] w P. Wobec braku reakcji na wniosek, Skarżący w skardze z 1 października 2023 r. Zarzucił Dyrektorowi ZDM bezczynność. Skargę wysłano za pośrednictwem platformy ePUAP a jej wpływ odnotowano w organie w dniu 2 października 2023 r. Z akt wynika, że 2 października 2023 r. Dyrektor ZDM udzielił odpowiedzi na wniosek z 2 sierpnia 2023 r. w sposób wskazany we wniosku, a nadto wysłał żądaną informację pocztą tradycyjną (skan zatwierdzonego projektu stałej organizacji ruchu drogowego ronda [...]); potwierdzenie odbioru korespondencji listowej nastąpiło 19 października 2023 r. W nawiązaniu do otrzymanej informacji, Wnioskodawca 8 października 2023 r. zwrócił się do ZDM z dodatkowym żądaniem, tj. o przesłanie nowego projektu dla tego skrzyżowania, który jest w trakcie uzgodnień. Jednocześnie zaznaczył, że informacja ta winna być udzielona w ramach wniosku z dnia 2 sierpnia 2023 r. Odnośnie do tego żądania Dyrektor ZDM, w dniu 18 października 2023 r., udzielił odpowiedzi (projekt organizacji ruchu jest na etapie projektowania; po jego zatwierdzenie wersja elektroniczna zostanie udostępniona Wnioskodawcy). Odpowiedź tę wysłano listem oraz drogą elektroniczną.

II. Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie, stosownych czynności. Celem skargi na bezczynność, wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Jednocześnie wskazać należy, że ocena bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej dokonywana jest według stanu faktycznego na dzień orzekania przez sąd administracyjny. Sąd zobowiązany jest badać, czy w dacie wniesienia skargi, a następnie w dacie zamknięcia rozprawy względnie posiedzenia adresat wniosku pozostawał w bezczynności. Sąd ma obowiązek uwzględniania zdarzeń, które powodują, że ewentualne zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. Jeżeli więc przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej podmiot zobowiązany udzielił informacji publicznej, choćby z przekroczeniem ustawowego terminu, lub odmówił jej udzielenia w formie decyzji, to działanie takie oznacza, że nie pozostaje w stanie bezczynności. W takim przypadku sąd nie może zobowiązać adresata wniosku do podjęcia czynności, która została już podjęta przed dniem rozpoznania przez sąd skargi. Celem bowiem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, jak wyżej wskazano, jest doprowadzenie do podjęcia przez podmiot zobowiązany do określonego w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej działania.

III. W realiach rozpoznawanej sprawy zaistniała sytuacja tego rodzaju, że w dacie wnoszenia skargi Dyrektor ZDM pozostawał w bezczynności, gdyż mimo upływu terminu 14 dni liczonego od daty złożenia wniosku, nie udzielił informacji publicznej ani w innym sposób prawem przewidziany nie odniósł się do wniosku. Dopiero na skutek skargi udzielił żądanej informacji publicznej. Oznacza to, że w dacie orzekania przez Sąd, tj. w dniu 13 grudnia 2023 r. stan bezczynności organu już nie istniał (informacja została udzielona). W takim przypadku rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "P.p.s.a.") polega na stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności, co stanowi uwzględnienie skargi.

Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności obliguje Sąd do oceny czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.), a także stwarza możliwość wymierzenia organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. (zob. np. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 2660/18). Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż udzielenie informacji (uwzględnienie wniosku), nastąpiło z niewielkim przekroczeniem terminu ustawowego (art. 13 ust. 1 ustawy) i co wymaga podkreślenia - w tym samym dniu, w którym wpłynęła skarga na bezczynności.

Końcowo Sąd zauważa, że skarga dotyczyła bezczynności Dyrektora ZDM wywołanej wnioskiem Skarżącego, który wpłynął do organu w dniu 2 sierpnia 2023 r. Tym samym nie obejmowała (bo nie mogła obejmować) oceny działań organu podjętych na skutek żądania sformułowanego przez Wnioskodawcą w kolejnym piśmie datowanym 8 października 2023 r.

Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak wyroku, na podstawie wskazanych przepisów. Orzeczenie o kosztach ma oparcie w art. 200 P.p.s.a.