Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 126/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1,
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: art. 194, art. 180 par. 1, art. 194 par. 3,
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania.

1.1 Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (Kolegium; organ) utrzymało

w mocy decyzję Burmistrza Miasta O.Ś. z [...]nr [...] w sprawie określenia, D. Sp. z o.o. w L. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie 73.196,00 zł.

1.3. Kolegium wskazało że w związku z brakiem zapłaty podatku od nieruchomości za rok 2015 przez "D." Sp. z.o.o. z siedzibą w L., (dalej spółka) organ podatkowy w O.Ś. w dniu 5 sierpnia 2016 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego na rok 2015. W konsekwencji powyższego organ pierwszej instancji 27 września 2016 r. wydał decyzję w której określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego na rok 2015 w kwocie 73 196,00 zł.

1.4. Kolegium, rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, wskazało na przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(j.t. Dz.U.2014 poz. 849 z póz zm.) dalej "u.p.o.l." tj. art. 2 ust.1 regulujący przedmiot opodatkowania oraz art. 3 ust. 1 definiujący podatnika podatku od nieruchomości

w przypadku użytkowników wieczystych. Organ powołał się także na art. 21 ustawy

z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2015.520 j.t.) dalej p.g.i.k z którego wynika, że podstawą wymiaru podatku są dane wynikające

z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Zatem, organy podatkowe związane są danymi wynikającymi z ewidencji i nie mają możliwości przyjęcia do wymiaru podatku odmiennych danych od tych, które wynikają z ewidencji gruntów.

Z załączonych do akt sprawy dokumentów urzędowych - zawiadomienia

o zmianie w ewidencji gruntów i budynków z dnia 18.12.2015 r. oraz z dnia

13.12.2013 r. wynika, że użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej

w O.Ś. przy ulicy S., jest " D. " Sp. z.o.o.

z siedzibą w L.. Powyższe potwierdza załączony do akt sprawy akt notarialny

Rep A 9205/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r. oraz treść księgi wieczystej

nr KI1O/00033588/5.

Kolegium wskazało, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów

i budynków i odwołał się w tym zakresie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2002.05.08, III SA 2466/01. Ponadto organ odniósł się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września

2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12 w którym Sąd omówił w jakim przypadku organ podatkowy zobowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z sytuacji omówionej w tym wyroku. Zapisy w znajdującej się

w aktach sprawy ewidencji gruntów i budynków dotyczące użytkownika wieczystego opodatkowanej nieruchomości są tożsame z danymi zawartymi w Dziale II księgi wieczystej nr KI1O/00033588/5. Brak jest zatem możliwości odmiennego opodatkowania przedmiotowej nieruchomości położonej w O.Ś. przy ulicy S. 16. Zatem w ocenie Kolegium, organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo, mając na uwadze zapisy art. 3 ust 1 pkt 3 u.p.o.l, oraz art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015 - jako użytkownikowi wieczystemu nieruchomości gruntowej oraz właścicielowi budynków i budowli.

Odnosząc się do kwestii wpisu dotyczącego ostrzeżenia o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, Kolegium zgodnie z pismem Sądu Rejonowego w O.Ś. V Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 8 listopada 2016 r. wyjaśniło, że wpis ten ma związek ze zwróceniem do uzupełnienia wniosku o ujawnienie jako wieczystego użytkownika "D." sp. z.o.o. z powodu nieuiszczenia pełnej opłaty od wniosku.

2. Skarga do Sądu

2.1. Na decyzję opisaną w pkt 1.1 uzasadnienia, spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 120, 121, 122 w zw. art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów prawa, w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych skutkujący niewyjaśnieniem okoliczności faktycznych sprawy, wydanie decyzji w oparciu o ewidencję gruntów

i budynków, której zapisy nie odpowiadały stanowi faktycznemu oraz bezpodstawne nieuwzględnienie dokumentów zawierających aktualne informacje dotyczące stanu faktycznego oraz osoby skarżącego, a mianowicie to, że nie jest on już użytkownikiem wieczystym nieruchomości a tym samym nie ciąży na nim obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości;

- art. 233 § 1 pkt. 1 w związku z art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu podatkowego I instancji wydanej z naruszeniem prawa procesowego, tj., z pominięciem faktu, że zarządca przymusowy jest podmiotem uprawnionym do działania na rzecz spółki w sprawach wynikających

z zarządu przedsiębiorstwem, co w konsekwencji spowodowało, że decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona podmiotowi uprawnionemu do reprezentacji "D." Sp. z o. o., tj., zarządcy przymusowemu.

- naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że "D." Sp. z o. o. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w O.Ś. przy ul. S. 16 oraz właścicielem budynków stanowiących odrębne nieruchomości i w konsekwencji błędne przyjęcie że na spółce ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości, podczas gdy spółka nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym w/w nieruchomości.

2.2. W uzasadnieniu skargi spółka wyjaśniła, że w dniu 7 lipca 2015 r. zostało złożone oświadczenie w formie aktu notarialnego o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli zawartego w umowie sprzedaży z dnia 13 grudnia

2013 r. (Rep. A nr 9205/2016), co powoduje, że umowa sprzedaży

Rep. A nr 9205/2016 jest nieważna. W ocenie spółki, przedmiotowe oświadczenie woli z powodu błędu ma charakter prawa podmiotowego kształtującego, co oznaczą że jego wykonanie kształtuje stosunki między stronami prowadząc z chwilą jego skutecznego złożenia do unicestwienia dokonanej czynności prawnej ze skutkiem

ex tunc. W ocenie zatem skarżącego złożenie przez spółkę przedmiotowego oświadczenia woli prowadzi do automatycznego powrotu prawa użytkowania wieczystego do zbywcy bez potrzeby dokonywania odrębnego rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze "D." sp. z.o.o. nie jest użytkownikiem wieczystym opodatkowanej nieruchomości i właścicielem zlokalizowanych na niej obiektów, zatem nie ciąży na niej obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za rok 2015.

Strona podniosła również, że na mocy postanowienia Sądu Okręgowego

w L. IX Wydział Gospodarczy z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt IX GCo 123/14 ustanowiony został zarząd nad przedsiębiorstwem D. Sp. z o.o. Odwołując się do unormowań kodeksu cywilnego (art. 55 1) oraz kodeksu postepowania cywilnego (art. 7524; art. 7525; art. 935 § 1) spółka podniosła, że

z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o ustanowieniu zarządcy jest on jedynym podmiotem reprezentującym spółkę. W związku z powyższym zdaniem skarżącej decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości powinna być skierowana wyłącznie do zarządcy.

2.3. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Odnośnie zarzutu niedoręczenia decyzji zarządcy przymusowemu organ podniósł, że nie posiadał wiedzy o ustanowieniu zarządu przymusowego. Niezależnie od powyższego Kolegium, wskazując na obszerne orzecznictwo sądów administracyjnych, podniosło że spółka nie poniosła żadnych negatywnych konsekwencji niedoręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego na rok 2015 zarządcy przymusowemu, w związku z czym brak jest podstaw do przyjęcia aby decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ustawa p.p.s.a"., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie

w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium dotycząca określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r.

W ocenie skarżącej, nie jest ona użytkownikiem wieczystym nieruchomości a zatem nie ciąży na niej obowiązek podatku, w związku z istniejącym w obrocie prawnym jej oświadczeniem o uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli zawartego w umowie sprzedaży użytkowania wieczystego. Zdaniem, natomiast organu niezależnie od powyższego, związany jest on danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i nie ma możliwości przyjęcia do wymiaru podatku, odmiennych danych od tych, które wynikają z ewidencji gruntów. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a także zajęcia stanowiska, czy organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów w danym roku podatkowym.

3.2.Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U.2014.849) dalej "u.p.o.l." Zgodnie z art. 3 ust 1 pkt. 3 u.p.o.l podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne (....) będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. (art. 2 ust.1 u.p.o.l.)

W niniejszej sprawie organy wymierzając, skarżącej omawiane zobowiązanie podatkowe ustaliły, że spółka jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w O.Ś. przy ulicy S. 16. Ustaleń

w zakresie tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością przez spółkę organy prawidłowo dokonały w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. (zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów i budynków z dnia 18.12.2015 r.

k.akt nr 39-42 oraz z dnia 10.01.2014 r. k.akt nr 9-12). Powyższe potwierdza załączony do akt sprawy akt notarialny Rep A 9205/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r.

(k. nr. 1-8 ) oraz treść księgi wieczystej nr KI1O/00033588/5. W kontekście powyższych ustaleń w sprawie istotne znaczenie ma treść art. 21 p.g.i.k., na co prawidłowo zwróciło uwagę Kolegium. Zgodnie z powołanym przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest, co do zasady, uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające

z ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi

w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi

w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie, bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Wyjątkowo obszernie kwestię tę omówiono w wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie

z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona

w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości. Tym samym, w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym – w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej - że wbrew wskazanym

w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej, właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikiem. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych."

W pełni należy podzielić w tej kwestii stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Zapisy w znajdującej się w aktach sprawy ewidencji gruntów i budynków dotyczące użytkownika wieczystego opodatkowanej nieruchomości są tożsame z danymi zawartymi w Dziale II księgi wieczystej

nr KI1O/00033588/5. (dostępne na przeglądarka internetowa ksiąg wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości).

3.3. Mając na uwadze powyższe podkreślić zatem należy, że od reguły przewidzianej w art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane

w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1014/10). Zatem, z mocy powyższego przepisu organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym

z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela.

Rację ma też organ podatkowy, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających

z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1433/12). Jeżeli zatem, w ocenie skarżącej, wspomniana ewidencja zawierała jakiekolwiek błędy w związku z oświadczeniem

o uchyleniu się od skutków prawnych, strona powinna była doprowadzić do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem prowadzącym tę ewidencję. Zasadą jest bowiem, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Podkreślić przy tym należy, że aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2078/13, wyrok z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1660/11). Tak więc, jeżeli złożone prze spółkę oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli zawartego w umowie sprzedaży ( Rep. A. nr 92052013) okaże się skuteczne będzie mogło to stanowić podstawę do zmiany zapisów w ewidencji gruntów jak i księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Powyższe pozwoli na ewentualne wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Dopóki jednak zapisy w ww. dokumentach urzędowych nie zostaną zmienione organy podatkowe nie mają podstaw do pomijania zawartych w nich danych.

Podsumowując, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania. Nie dopatrzył się także uchybień

w zakresie zastosowanego przez te organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone prawidłowo

w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżącego prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego.

3.4. Wpływu na rozstrzygnięcie nie miał także, podniesiony w skardze zarzut, niedoręczenia decyzji organu pierwszej instancji, ustanowionemu przymusowemu zarządcy spółki. Sąd w pełni podziela ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych zgodnie, z którym w sytuacji gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, to nie ma podstaw do eliminowania decyzji tylko z tego względu ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 kwietnia 2008 r. sprawie II GSK 3/08, z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie II GSK 887/08,

z dnia 6 listopadzie sprawie II GSK 463/08 dostępne na https://cbois.gov.pl).

Jak słusznie zauważyło Kolegium, w przedmiotowej sprawie, strona postępowania nie poniosła żadnych negatywnych konsekwencji niedoręczenia bezpośrednio zarządcy przymusowemu decyzji Prezydenta Miasta O.Ś.

z dnia 27.09.2016 r., znak; Fn.IV.3120.3.22.20. Należy zauważyć, że przedmiotowa decyzja została doręczona samej spółce w dniu 14.10.2016 r., która korzystając

z przysługującego jej prawa w ustawowym terminie, wniosła od decyzji odwołanie do Kolegium. Organ odwoławczy z kolei rozpoznał merytorycznie zarzuty podniesione w odwołaniu. W ocenie Sądu, składając odwołanie i podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie dnia 11.09.2015 r. tj. o odmowie uiszczania podatku od nieruchomości z uwagi na złożenie przez "D." sp. z.o.o. oświadczenia

o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, spółka wdała się w spór,

i potwierdziła czynności zadziałania przez podatnika - "D." sp. z.o.o. Skoro zatem spółka, nie poniosła żadnych negatywnych konsekwencji niedoręczenia decyzji organu pierwszej instancji bezpośrednio do rąk zarządcy przymusowego, to tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego.

Nie dopatrując się zatem w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu, jaki w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. obligowałby Sąd do jej uchylenia, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ww. ustawy.