Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 886/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 271 pkt 1 art. 273 par. 1,2 art. 280 par. 1,2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 5 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. i M. W. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 176/04 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. skarżący D. W. i M. W., złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 176/04.

Przedmiotem zakończonego wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. postępowania sądowoadministracyjnego była kontrola legalności decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania budynku mieszkalnego na działce nr [...], AM-[...], w N. D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 176/04, oddalił skargę D., M., M. i J. W. na opisaną decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarga kasacyjna od wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygnatura akt II OSK 590/10).

Z treści złożonej obecnie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wynika, że skarżący swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają: oparciem wyroku "na dokumentach podrobionych i fałszowanych", wykryciem "okoliczności sprawy, które nie były brane pod uwagę w poprzednim procesie a mianowicie, że Starostwo Powiatowe w T. wraz z Burmistrzem Gminy w T. dopisywało fałszowanymi księgami wieczystymi Z. grunty i tym sposobem zabrano nam naszą własność działek zakupionych nr 96/1 i 96/2 i tym sposobem nasz wybudowany dom legalnie nie stoi w naszej własności". Ponadto wskazano, że rażąco naruszono "art. 145 § 1 p 1,2,3,4, [...] 5,6.7, § 2 kpa i art. 156 p 1, 2" oraz rażąco naruszono Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej "w art. 2,7,21 p 1 i 2, art. 31 p 1,2,3, art. 32 p 1 i 2, art. 45p1". Następnie wskazano na naruszenie "kpa w art. 6,7,8,9,10,11,15,24,25, art. 75 § 1, 77 § 1 kpa, 89 § 1 kpa, art. 139 kpa, art. 105 § 1i § 2 kpa". Jako dowód wskazano "wyciąg zmian gruntowych z księgą roboczą nr [...]".

Pismami z dnia 13 grudnia 2011 r. wezwano skarżących do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia, m.in. przez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi.

Skarżący otrzymali powyższe wezwanie w dniu 2 stycznia 2012 r. i w odpowiedzi złożyli pismo z dnia 8 stycznia 2012 r. W piśmie tym podali, że D. i M. W. dowiedzieli się "o bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy T. wraz z Agencją Nieruchomości Rolnych we W." w dniu 3 grudnia 2011 r., a nadto wskazali, że o zaistniałych nieprawidłowościach poinformowali w dniu 3 stycznia 2012 r. J. i M. W.. Ponadto oświadczyli, że "Sąd rażąco naruszał art. 2, 45p1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a w sprawach orzekali sędziowie, którzy z mocy prawa i art. 271p1 nie powinny orzekać". Wskazali, że: "Dalsze podstawy wznowienia to art. 273 § 1, p 1 i 2 bowiem dopiero teraz zostały wykryte takie okoliczności sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu a miały one wpływ na wynik sprawy". Dowody te to "antydatowany i fałszowany wyciąg zmian gruntowych księga nr [...] do którego były wpisane fałszowane księgi wieczyste nr [...] i [...], które poprzedzały [...] księgę wieczystą nr [...]". Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych [...] i [...] i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu "oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymywanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012" mogli "dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść "i z tych powodów Sąd pozbawiał i pozbawiał" ich prawa do dokumentów. Podali nadto, że "Dalsze podstawy to art. 277, 278 u.o.p.p.s.a oraz rażące naruszenie przez Sąd Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej [...]".

W złożonym natomiast w dniu 15 lutego 2012 r. piśmie z dnia 6 lutego 2012 r. skarżący zażądali, aby Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne, czy art. 106 § 3-6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie narusza Konstytucji RP. Autorzy pisma wyrazili także swoje stanowisko na temat prowadzonych przez siebie postępowań i wskazali, że czują się przez sądy źle traktowani. Podobny wniosek skarżący zawarli w piśmie z dnia 29 maja 2012 r., w którym powtórzyli, że są pozbawiani "prawa do obrony i prawa do dokumentów a Burmistrz Gminy w T. wraz ze Starostą w T. działając w zmowie i porozumieniu rażąco naruszają interes społeczny, Rzeczypospolitej Polskiej, prawa człowieka i ustawę DZU 80/03 poz 717 [...]". Następnie pismem złożonym w Sądzie w dniu 2 lipca 2012 r. skarżący przesłali pisemne stanowisko swojego pełnomocnika z urzędu radcy prawnego J. K., który zawarł w nim wyjaśnienia w zakresie dopuszczalności składania pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego i wyraził pogląd – zakwestionowany przez skarżących – o niedopuszczalności zadania pytania prawnego Trybunałowi przez stronę postępowania sądowoadministracyjnego.

Kolejnym pismem z dnia 31 lipca 2012 r. D. i M. W. wskazali, że przesyłają w załączeniu "mapy geodezyjne z Archiwum Państwowego otrzymane 14.05.2012" oraz podali, że "z mapy tej wynika, że Z. mieli działki wątpliwej podstawy prawnej przy obwodnicy w T. a obecnie mają w zupełnie innym miejscu i tym sposobem zabrano nam naszą własność".

Następnie pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. (data doręczenia Sądowi: 16.08.2012 r.) D. i M. W. wskazali jako podstawy wznowienia postępowania, że orzeczenia Sądu zostały uzyskane za pomocą przestępstwa, gdyż "mapy geodezyjne i wszystkie dokumenty złożone do akt sprawy są fałszowane", na dowód czego przywołali mapę geodezyjną otrzymaną z Archiwum Państwowego w dniu 14 maja 2012 r., a także, że wznowienie postępowania jest uzasadnione z powodu późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które nie były znane poprzednio, a miały wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście podali, że "zostały sfałszowane mapy geodezyjne w Starostwie pod potrzeby mafii, która bogaciła się na majątkach Skarbu Państwa po byłych PGR i tym sposobem strona skar[ż]ąca znalazła się w układach mafii i ogromnej niesprawiedliwości w Sądzie". Jako nowy dokument w sprawie podali "zawiadomienie z dnia 31.03.1969 otrzymane 26.03.2012 z którego wynika, że Z. w 1969 mieszkali w B. a nie w N. D. [...] z tych też względów złożone do powyższych akt pozwolenia na budowę w N. D. są fałszywne".

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W rozpatrywanej sprawie skarżący domagają się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 176/04.

Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270; dalej: p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:

1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;

2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3).

Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3).

Zgodnie z art. 274 p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.

Natomiast przepis art. 277 p.p.s.a. stanowi, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

W myśl art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że z treści skargi o wznowienie postępowania wniesionej w niniejszej sprawie oraz pism skarżących z dnia 8 stycznia 2012 r., z dnia 6 lutego 2012 r. z dnia 29 maja 2012 r., z dnia 2 lipca 2012 r., z dnia 31 lipca 2012 r. oraz z dnia 14 sierpnia 2012 r. wynika, że skarżący swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają okolicznościami, o jakich mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. oraz w art. 273 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Stwierdzając zatem, że wskazywane przez stronę okoliczności w sposób formalny odpowiadają podstawom wznowienia wymienionym w ustawie, należy jedynie zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzymiesięcznym, licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.

W piśmie z dnia 8 stycznia 2012 r., odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżący podali, że dowiedzieli się o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy w T. wraz z Agencją Nieruchomości Rolnych we W." w dniu 3 grudnia 2011 r. Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu "oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012" mogli "dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść i z tych powodów Sąd pozbawiał ich prawa do dokumentów. Następnie w pismach z dnia z dnia 31 lipca 2012 r. i z dnia 14 sierpnia 2012 r. skarżący powołują się na "mapy geodezyjne z Archiwum Państwowego otrzymane w dniu 14.05.2012", a już tylko w piśmie z dnia 14 sierpnia 2012 r. podają, że nowym dokumentem w sprawie jest "zawiadomienie z dnia 31.03.1969 otrzymane 26.03.2012 z którego wynika, że Z. w 1969 mieszkali w B. a nie w N. D. [...] z tych też względów złożone do powyższych akt pozwolenia na budowę w N. D. są fałszywne".

Zauważyć zatem wypada, że skarżący w żaden sposób nie przedstawiają okoliczności, w których mieli uzyskać informacje o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów", a oświadczając, że doszli do przekonania, że dokumenty są fałszowane m.in. "przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012", nie przedstawiają tych "innych dokumentów" i ich nie konkretyzują. Jeżeli miałyby tymi dokumentami być mapy geodezyjne, o których mowa w pismach z dnia z dnia 31 lipca 2012 r. i z dnia 14 sierpnia 2012 r., to trzeba by przyjąć, że dokumenty te pozyskano znacząco później niż wniesiono skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, co ma ten skutek, że skarga złożona w dniu 5 grudnia 2011 r. (data nadania przez pocztę) jako przedwczesna (złożona przed rozpoczęciem biegu 3-miesięcznego terminu z art. 277 p.p.s.a.) podlega odrzuceniu. Podkreślić przy tym trzeba, że mówiąc o fałszowaniu dokumentów skarżący nie powołują się na prawomocne orzeczenia podejmowane w postępowaniu karnym, które fałsz taki by stwierdzały. Podnosząc jako podstawę wznowienia art. 271 pkt 1 p.p.s.a., skarżący w ogóle nie podają, kiedy mieli powziąć informacje, na podstawie których zarzut ten sformułowali. To sprawia, że nie jest możliwe ustalenie, kiedy skarżący mogli powziąć wiadomość o fałszowaniu dokumentów. Należy powiedzieć, że subiektywne przekonanie skarżących o fałszywości jakichś dokumentów – jako pozostające w sferze ich indywidualnych odczuć i przekonań – pozostaje poza obszarem, który Sąd może w sposób obiektywny i przekonujący poznać i co za tym idzie zweryfikować.

Tak ogólne określenie terminu, w którym strona dowiedziała się o podstawie (podstawach) wznowienia, zwłaszcza w powiązaniu z faktem, że skarżący bardzo ogólnie i bez żadnych konkretów przedstawiają wspomniane podstawy i okoliczności wskazujące na faktyczne, ich zdaniem, fałszerstwo, uznać należy za brak uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia w niniejszej sprawie skargi. Brak również wskazania, jaki według skarżących prezentowane przez nich rzekomo fałszywe dokumenty (nowo odkryte) mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy konieczność wskazania takich okoliczności wynika z art. 273 § 2 p.p.s.a. Należy przypomnieć, że pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. Sąd wezwał skarżących m.in. do wskazania – stosownie do art. 280 § 2 p.p.s.a. – okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Okoliczności takich skarżący jednak nie wskazali, poprzestając na podaniu terminu, w którym mieli dowiedzieć się o podstawach wznowienia, czyniąc to zresztą bardzo ogólnie. Nie stanowi również wskazania rzeczonego terminu podanie dat 26.03.2012 r. i 14.05.2012 r. jako momentu, w którym skarżący otrzymali mapy geodezyjne czy zaświadczenie, albowiem z faktu posiadania tych dokumentów nie można wyprowadzić prawdopodobnego wniosku, że mapy te są fałszywe, jak twierdzą skarżący, a co za tym idzie, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Co więcej, gdyby przyjąć przywołane daty jako moment, w którym skarżący dowiedzieli się o podstawie do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, to tym bardziej nie można by było uznać, że skarga o wznowienie złożona w Sądzie w dniu 6 grudnia 2011 r. została wniesiona w terminie określonym w dziale VII p.p.s.a.

W tej sytuacji należy dojść do wniosku, że zawarte w piśmie z dnia 8 stycznia 2012 r. twierdzenia skarżących dotyczące zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania są w istocie gołosłowne i niczym nie poparte, a tym bardziej nie przemawia za nimi treść pism skarżących z dnia z dnia 31 lipca 2012 r. i z dnia 14 sierpnia 2012 r. To wszystko prowadzi do wniosku, że skarżący nie uprawdopodobnili zachowania terminu do wniesienia skargi, a także nie uzupełnili braków skargi w terminie wskazanym wezwaniu Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r., co uzasadnia konieczność odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.