Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 202/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Opłata targowa
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 247 PAR. 1 PKT. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 202/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 maja 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2023 r., sprawy ze skargi B. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, z dnia 5 stycznia 2023 r. Nr SKO.Pod/4140/921/2022, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania dla opłaty targowej za 2020 r., skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 5.01.2023 r., znak SKO.Pod/4140/921/2022 orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29.08.2022 r., znak SKO.Pod/4140/714/2022, mocą której odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20.07.2021 r., nr PD-01- 5.3132.000108.2021.KD w sprawie określenia wysokości zobowiązania dla opłaty targowej za 2020 r. w kwocie 500 zł, wobec wnoszącego o stwierdzenie nieważności decyzji B. B.

W uzasadnieniu podkreślono, iż w piśmie z dnia 25.04.2021 r. - wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia 20.07.2021 r. nr PD01-5.3132.000108.2021.KD, wnioskodawca podał, że w/w. decyzja wydana została w oparciu o notatkę urzędową funkcjonariuszy Straży Miejskiej , z której wynika że skarżący prowadził w dniu 22.09.2020 r. na [...] w okolicy [...] sprzedaż książek, bez zezwolenia ze stanowiska handlowego o pow. ok 1m2. Skarżący wskazał, że w objętej badaniem decyzji brak było należytego uzasadnienia, dlaczego i jakim dowodom organ podatkowy przyznał moc dowodową, a jakie dowody pominął i dlaczego. W tym zakresie - zdaniem skarżącego - nastąpiło rażące naruszenie prawa.

Wedle organu odwoławczego, podzielającego ocenę organu I instancji, instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą istotną, która powoduje, że decyzja administracyjna nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Ponieważ stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 247 §1 Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku przesłanki wymienionej w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji badanie sprowadza się do oceny wystąpienia rażącego naruszenia prawa wynikającego z samej treści decyzji, a nie całokształtu okoliczności sprawy, a zwłaszcza podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie, a zatem już na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu (tak NSA w wyroku z 22.11.2022 r. sygn.. akt III FSK 2069/21; NSA w wyroku z dnia 22.11.2021 r. sygn.. akt 1940/21).

Podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności naruszenie zasad oceny dowodów może być weryfikowane w ramach instancyjnego postępowania podatkowego lub także postępowania sądowo-administracyjnego w wypadku skorzystania przez skarżącego z możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego ostatecznej decyzji, zapadłej w postępowaniu zwykłym (wymiarowym), natomiast nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa, dającej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. (por. WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 9.09.2022 r. sygn.. akt II FSK 139/20).

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze wnioskujący o stwierdzenie nieważności skarżący przywołał argumentację przedstawioną we wniosku o stwierdzenie nieważności, podkreślając, iż nastąpiło rażące naruszenie prawa z uwagi na oparcie się na notatce Straży Miejskiej, kiedy przepisy wymagają wykorzystania materiałów z postępowania karnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2019, poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż organy prawidłowo przyjęły, iż kontrolowana przez nie decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20.07.2021 r., nr PD-01- 5.3132.000108.2021.KD, nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej).

Postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga ponownie co do istoty pierwotnej sprawy, lecz ustala jedynie, czy rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu zwykłym nie naruszyło rażąco prawa. Organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może rozpatrywać jej co do istoty, gdyż nie może go powielać, kreując kolejną zwykłą instancję. Stwierdzenie nieważności decyzji ma jedynie umożliwić wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych najpoważniejszymi wadami. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy między rozstrzygnięciem podjętym w decyzji przez organ podatkowy, a zastosowaniem przepisu prawa występuje wyraźna i oczywista sprzeczność. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa stanowi zatem kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest poprawne. Naruszenie musi mieć charakter oczywisty, wynikający z niewątpliwego stanu prawnego i nie chodzi o błędy interpretacyjne. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, iż w przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa strona powinna wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (tak wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00). Z rażącym naruszeniem prawa mamy czynienia w momencie, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na wzajemną sprzeczność, a orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym, co należy podkreślić, wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (tak wyrok NSA z dnia 13 lipca 2001r., III SA 1110/00). Rażące naruszenie prawa stanowi zatem kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Oznacza to również, iż obok naruszenia przepisów prawa materialnego wyjątkowo, za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie.

Zatem w kontekście art. 247 § 1 pkt 3 O.p. skarżony organ prawidłowo, ocenił, iż skoro w kontrolowanej sprawie istotę sporu stanowiła kwestia określenia wysokości zobowiązania dla opłaty targowej z powodu dokonywania sprzedaży w miejscu do tego nieprzeznaczonym, co zostało wykazane w oparciu o notatkę urzędową funkcjonariuszy Straży Miejskiej, to nie doszło do podnoszonego w skardze, czy wniosku o stwierdzenie nieważności, rażącego naruszenia prawa. Nie sposób przyjąć, aby kwestionowaną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa wydano bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego – akta sprawy zawierają wszak notatkę i inne dowody, co wskazuje, iż przeprowadzono postępowanie dla wyjaśnienia istoty sprawy. Przepisy Ordynacji podatkowej wbrew argumentacji skarżącego nie wymagają, aby wydanie decyzji musiało zostać poprzedzone uzyskaniem materiałów z postępowania karnego. Ponadto, jak wyżej wskazano organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może rozpatrywać jej co do istoty, gdyż nie może go powielać, tworząc jej kolejna zwykłą instancję, np. w zakresie ponownego poszukiwania dowodów.

Na marginesie sąd zauważa, że zaskarżona decyzja zawiera oczywistą omyłkę w zakresie daty jej wydania ("2022 r.", zamiast "2023 r."), co wymaga odpowiedniego sprostowania.

Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a., oddalił skargę.