Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 137/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 4 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 czerwca 2014 r. J. M. zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie o przyznanie "zasiłku stałego za opiekę nad osobą niepełnosprawną". We wniosku podała, że nie może uzyskać zasiłku opiekuńczego nad niepełnosprawną osobą (mężem T. R.) i dlatego prosi o przyznanie jej zasiłku stałego do czasu zakończenia postępowania dotyczącego zasiłku opiekuńczego. W załączeniu przedstawiła dokumenty T. R.: zaświadczenie wydane przez ZUS Inspektorat w [...] z dnia 19 maja 2014 r. oraz jego orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.

W wyniku rozpatrzenia wniosku strony, działający z upoważnienia Burmistrza Nysy – Kierownik Działu Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie wydał

w dniu 10 lipca 2014 r., decyzję nr [...], którą odmówił przyznania J. M. pomocy finansowej w formie zasiłku stałego. Decyzję tę organ podjął na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.- zwanej dalej K.p.a.). oraz art. 2, art. 6 pkt 1, art. 8 ust. 1 i ust. 3, art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182, z późn. zm.- zwanej dalej ustawą). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ zrelacjonował stan faktyczny sprawy, wskazując jednocześnie na treść art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 8 tej ustawy. Stwierdził, że na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, mimo zawarcia związku małżeńskiego z T. R. zamieszkuje oddzielnie. Zaznaczył, że J. M. oświadczyła, że nie posiada orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Dalej organ podał, że dochodem strony w maju 2014 r. był dodatek mieszkaniowy w kwocie 74,56 zł, dodatek energetyczny w wysokości 11,36 zł, łącznie strona uzyskała dochody stanowiące kwotę 85,92 zł. Wskazał też na wysokość ponoszonych wydatków. Następnie wyjaśnił pojęcie całkowitej niezdolności do pracy

i stwierdził, że skoro wnioskodawczyni nie posiada żadnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności to nie kwalifikuje się do pomocy w formie zasiłku stałego.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. M. zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału przez przyjęcie, że do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego nad małżonkiem wymagane jest prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Wskazała, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, opiekuje się niepełnosprawnym mężem i pomaga mu prowadzić jego gospodarstwo domowe, a pozbawiona jest gwarancji uzyskania zasiłku opiekuńczego nad niepełnosprawnym mężem. Podniosła, że w związku z powyższym nie może podjąć pracy zarobkowej i dlatego złożyła podanie o przyznanie zasiłku stałego, jako świadczenia dla opiekunów opiekujących się osobami trwale niezdolnymi do pracy, ale po raz kolejny odmówiono jej wsparcia i pozbawiono należnego jej świadczenia. Na koniec wskazała, że przyjęta przez organ wykładnia przepisów ustawy o pomocy społecznej i ustawy o świadczeniach rodzinnych jest sprzeczna z prawem, a odmowa przyznania jej zasiłku stałego, jako świadczenia dla opiekunów narusza zasadę współżycia społecznego.

Na skutek rozpoznania odwołania, decyzją z dnia 4 listopada 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium opisało w sposób chronologiczny przebieg postępowania w sprawie, które zostało wszczętego na wniosek J. M. Przywołano brzmienie przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i ust. 3 - 4, art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przede wszystkim wskazano na przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, że zasiłek stały przysługuje: pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie, są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Podkreślono również, że określenie niezdolność do pracy z tytułu wieku oznacza osiągnięcie wieku emerytalnego określonego w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227, z późn. zm.), oraz że całkowita niezdolność do pracy oznacza całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że J. M. urodzona [...] [...] [...], w czerwcu 2014 r. ukończyła 54 lata, co oznacza, że nie może być uznana za niezdolną do pracy z tytułu wieku w rozumieniu art. 24 ust. 1a pkt 29 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto nie została zaliczona do żadnego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie wykazała zaliczenia jej do I lub II grupy inwalidów. W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że wnioskodawczyni nie spełnia wymienionej w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy przesłanki niezdolności do pracy z powodu wieku jak i całkowitej niezdolności do pracy z powodu zaliczenia do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. W konsekwencji uznało, że w tej sytuacji badanie spełnienia przesłanki uzyskiwania przez nią dochodu w wysokości nieprzekraczającej kwoty 542,00 zł kryterium dochodowego, nie ma znaczenia w sprawie. Niespełnienie pierwszej z wymaganych przesłanek powoduje, że wnioskowany przez J. M. zasiłek stały nie może być jej przyznany.

Kolegium podkreśliło nadto, że strona zarówno we wniosku z dnia 30 czerwca 2014 r., jak i w odwołaniu nie powołuje się na okoliczność, iż jest całkowicie niezdolna do pracy, natomiast jako powód wystąpienia o pomoc w formie zasiłku stałego wskazuje niemożność podjęcia pracy zarobkowej z uwagi na opiekę nad niepełnosprawnym mężem. Zdaniem Kolegium, przyznanie pomocy w formie zasiłku stałego nie jest uzależnione od uznania organów orzekających w sprawie, lecz od łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w art. 37 ustawy, w którym to przepisie ustawodawca ściśle określił sposób przyznawania tego świadczenia, nie pozostawiając organom pomocy społecznej w tym względzie żadnej swobody. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że zasiłek ten przysługuje dla osobie całkowicie niezdolnej do pracy, a nie osobie, która opiekuje się taką osobą.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, zespół orzekający Kolegium podniósł, że dotyczą one świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, który jest przyznawany na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych i nie jest związany z postępowaniem w zakresie zasiłku stałego przyznawanego na mocy ustawy o pomocy społecznej. Tym samym zarzuty odwołującej nie mogły zostać uwzględnione, gdyż nie miały wpływu na postępowanie

w przedmiocie zasiłku stałego, w którym podstawowym warunkiem jego uzyskania jest całkowita niezdolność do pracy wnioskodawcy.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniosła J. M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie przysługuje jej prawo do zasiłku stałego z tytułu stałej opieki nad osobą niepełnosprawną i całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji oraz trwale zaliczonej do znacznego stopnia niepełnosprawności;

- art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a., poprzez nienależyte i niepełne ustalenie stanu faktycznego oraz nierozpatrzenie wniosków dowodowych strony zmierzających do wykazania, że opiekuje się trwale i całkowicie niezdolnym do pracy i samodzielnej egzystencji na stale zaliczonym do znacznego stopnia niepełnosprawności, mężem T. R.;

- art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii spełnienia przez skarżącą kryterium dochodowego do przyznania zasiłku stałego, art. 10 § 1 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań;

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 § 1 oraz w zw. z art. 78 § 1 K.p.a., a także w związku z art. 37 ust. 1 ustawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Kierownika Działu Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji, również nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności uniemożliwił jej wypowiedzenie się do materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań.

Wobec powyższego domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu wg norm przepisanych i zwrotu udokumentowanych wydatków. W uzasadnieniu skargi kwestionowała ustalenia organów, że nie posiada prawa do zasiłku stałego, gdyż nie jest osobą niezdolną do pracy z powodu wieku lub osobą całkowicie niezdolną do pracy, uznając, że nie odnoszą się one do kwestii sprawowania opieki nad mężem, którym został uznany za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności, niezdolną do samodzielnej egzystencji oraz stale i całkowicie niezdolną do pracy. Dowodziła, że z mężem nie prowadzą wspólnego gospodarstwa, a z powodu jego niepełnosprawności oraz konieczności sprawowania opieki, zrezygnowała z pracy i od dnia 2 sierpnia 2013 r. do nadal nie pobiera jakiegokolwiek świadczenia z tego tytułu. Dlatego też, zdaniem skarżącej, zastosowanie w sprawie winien znaleźć przepis art. 37 ust. 1 ustawy. Zauważyła także, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, zwróciła się o dostarczenie kompletnych akt osobowych swoich i jej męża na okoliczność, iż w aktach będących w zasobach OPS Nysa, znajduje się wymagana dokumentacja uprawniająca do przyznania świadczenia dla opiekunów opiekujących się niepełnosprawnym małżonkiem. Żądanego dowodu SKO w Opolu nie przeprowadziło, jak również nie ustosunkowało się do niego w swojej decyzji. Uznała zatem, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie, a stan faktyczny sprawy nie został należycie ustalony. Akcentowała także, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO

w Opolu nie odniosło się merytorycznie do spełniania, bądź niespełniania przez nią kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, wskazując jedynie, że okoliczność ta nie ma w sprawie znaczenia.

W ocenie skarżącej, w świetle art. 37 ust. 1 i 2 ustawy, spełnienie kryterium dochodowego jest jednym z warunków przyznania zasiłku stałego, skoro

w uzasadnieniu skarżonej decyzji Kolegium nie odniosło się do powyższej kwestii, to stanowi to naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. wskazał, że uniemożliwiono jej wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań, co w realiach niniejszej sprawy mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż po wyznaczeniu stosownego terminu, miałaby prawo, aby jeszcze raz zwrócić uwagę na niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, w konsekwencji czego organ mógłby zweryfikować swoje stanowisko. Okoliczność ta powinna zostać dostrzeżona również przez organ odwoławczy, a zatem organ ten, nie uwzględniając odwołania i utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy, to dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Wraz ze skargą pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi

W odpowiedzi na skargę SKO w Opolu wniosło o odrzucenie skargi, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, a w przypadku jego przywrócenia - o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt I OZ 526/15 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie WSA w Opolu z dnia

24 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Op 137/15 WSA w Opolu, odrzucającego wniosek pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uchylił zaskarżone postanowienie i przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi.

Pismem procesowym z dnia 25 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej w całości podtrzymał stanowisko skarżącej w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i orzeczenie na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie ocenie Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu utrzymująca w mocy decyzję orzekającą o odmowie przyznania skarżącej świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182, ze zm. - zwanej nadal ustawą), określające rodzaje pomocy społecznej ze środków publicznych oraz zasady i tryb jej udzielania. Stosownie do ww. ustawy zasiłek stały stanowi jedną z pieniężnych form pomocy społecznej.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Natomiast w myśl art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy, w przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek stały ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 529 zł miesięcznie. Na zasadzie ust. 3 komentowanego przepisu kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie.

W świetle zatem art. 37 ust. 1 pkt 1 ww ustawy przyznanie osobie samotnie gospodarującej zasiłku stałego jest uzależnione od kumulatywnego spełnienia kilku przesłanek do których należą: pełnoletność osoby ubiegającej się o zasiłek, niezdolność do pracy z powodu wieku (pkt 7 art. 6 ustawy) lub całkowita niezdolność do pracy (spowodowana niepełnosprawnością) oraz uzyskiwanie dochodu nieprzekraczającego kryterium dochodowego określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Zauważyć trzeba także, iż z treści przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, a w szczególności z użycia w nim zwrotu "zasiłek stały przysługuje" wynika, że decyzja o przyznaniu zasiłku stałego nie jest decyzją uznaniową i to zarówno co do faktu jego przyznania lub nie przyznania, jak i co do jego wysokości. Oznacza to, że właściwy organ administracji publicznej nie posiada żadnej swobody w zakresie przyznania tego rodzaju świadczenia, którego uzyskanie uzależnione jest jedynie od spełnienia przez osoby samotnie gospodarujące łącznie przesłanek zawartych w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Dodać również wypada, że w art. 6 pkt 1 ustawy, definiującym pojęcie całkowitej niezdolności do pracy, mowa jest o całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczeniu do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zachowanie choćby ograniczonej zdolności do wykonywania pracy umysłowej lub fizycznej w normalnych warunkach wyklucza możliwość uznania danej osoby za całkowicie niezdolną do pracy, a tym samym uniemożliwia przyznanie zasiłku stałego. Potwierdza to również zawarta w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721, z późn. zm.) - definicja lekkiego stopnia niepełnosprawności, przez który rozumie się naruszoną sprawność organizmu powodującą w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, co ogranicza możliwości zarobkowania, ale nie wyklucza w ogóle możliwości wykonywania pracy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że rozstrzygając o odmowie przyznania skarżącej zasiłku stałego, organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne,

a więc zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Na tej podstawie zasadnie przyjęły, że ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, uzasadniały odmowę przyznania skarżącej dochodzonego świadczenia. W ocenie Sądu, organy szczegółowo przeanalizowały zarówno sytuację osobistą, jak i majątkową skarżącej a swoje stanowisko uzasadniły w sposób należyty. W tej kwestii organ pierwszej instancji, a za nim organ odwoławczy - utrzymując w mocy podjęte rozstrzygnięcie - wystarczająco wyjaśniły, podając konkretne dane, że wpływ na odmowę przyznania świadczenia miał brak spełnienia przez skarżącą przesłanek wynikających z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że J. M. nie jest osobą niezdolną do pracy z powodu wieku, gdyż wiek emerytalny dla kobiet urodzonych w okresie od 1 października 1959 r. do 31 grudnia 1959 r., zgodnie

z art. 24 ust. 1a pkt 29 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wynosi co najmniej 62 lata i 4 miesiące, a skarżąca w czerwcu 2014 r. ukończyła 54 lata. Ponadto nie jest całkowicie niezdolna do pracy w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, ponieważ nie legitymuje się orzeczeniem

o całkowitej niezdolności do pracy na podstawie przepisów o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jak również nie została zaliczona do I lub II grupy inwalidzkiej. W tych okolicznościach, trafnie Kolegium uznało, że brak spełnienia przez J. M. ustawowych przesłanek wynikających z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, wykluczyło możliwość przyznania skarżącej zasiłku stałego na wskazanej podstawie nawet przy spełnieniu przesłanki dochodowej. Zatem zarzut skarżącej o braku odniesienia się przez organy do przesłanki dochodowej nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Kontrolując decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie, Sąd nie dopatrzył się również z urzędu innych naruszeń przepisów prawa materialnego albo przepisów procedury, tym nieprawidłowości, co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Zdaniem Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym, a rozstrzygnięcie podjęte na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. odpowiada przepisom prawa. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób dostateczny motywy tego rozstrzygnięcia i prawidłowo odniósł się do zarzutów stawianych w odwołaniu.

Dodatkowo wyjaśnić przyjdzie, że świadczenie w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznawane jest na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych i nie jest związane z niniejszym postępowaniem w zakresie zasiłku stałego przyznawanego na mocy ustawy o pomocy społecznej. Na okoliczności te wskazywała sama skarżąca w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, zgodnie z treścią wniosku skarżącej, był zasiłek stały, jeżeli zatem skarżąca domaga się przyznania zasiłku dla opiekunów winna złożyć stosowny wniosek do organu.

Ponadto, wbrew zarzutom skargi, Sąd nie stwierdził by uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się przed wydaniem rozstrzygnięć, co do zebranych materiałów i dowodów, skutkowało koniecznością uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Powyższe świadczy o naruszeniu art. 10 § 1 K.p.a., lecz - zdaniem Sądu - naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdy zważy się, że zdecydowana większość materiału pochodzi od strony lub jest jej znana. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. we wskazanym zakresie może odnieść skutek jedynie w sytuacji, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, albo udowodni istnienie związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Komentowany zarzut skarżąca powiązała z uniemożliwieniem jej złożenia wyjaśnień celem uzasadnienia wniosku, jednak nie podała, czego miały dotyczyć te wyjaśnienia i czy stanowiły one informację mającą znaczenie dla sprawy. W efekcie, należy uznać, że skarżąca nie wykazała by omawiane naruszenie mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy, co dopiero skutkowałoby koniecznością uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Z przedstawionych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego są niezasadne. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu naruszeń uzasadniających uwzględnienie skargi. Odmawiając skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia w formie zasiłku stałego, organ odwoławczy, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a., wskazał podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, a wyjaśniając jego motywy, prawidłowo odniósł się do istotnych argumentów odwołania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.