Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 184/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu admininstracji

SENTENCJA

Dnia 15 marca 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 661/21 w sprawie ze skargi W.W. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 11 czerwca 2021 r. znak: WINB-WOA.7721.5.6.2021 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 kwietnia 2021 r. znak: PINB.5160.7.15, 2. zasądza od Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach na rzecz W. W. kwotę 777 (siedemset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrot kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 14 września 2021 r., II SA/Ke 661/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Kielcach oddalił skargę W.W. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach (ŚWINB) z 11 czerwca 2021 r., znak: WINB-WOA.7721.5.6.2021, w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (PINB) ustalił, że na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] zrealizowany został budynek mieszkalny w odległości ok. 6,5 m od granicy z działką nr ewid. [...] należącą do W.W. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu powyższego budynku, PINB decyzją z 3 kwietnia 2018 r., znak: PINB.5160.7.15, zatwierdził projekt budowlany tego budynku i nałożył na inwestorów – B.G. i R.G. – obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie. W toku postępowania legalizacyjnego przedłożono decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z 20 marca 2017 r. ustalającą warunki zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej polegającej na legalizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: c.o., wodociągową i elektryczną oraz budowie przyłącza kanalizacji sanitarnej z projektowanym zbiornikiem na nieczystości ciekłe i 1 miejsca parkingowego na działce nr [...] w [...].

Postanowieniem z 20 grudnia 2018 r. z wniosku W.W. PINB odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej w/w własną decyzją z 3 kwietnia 2018 r. Dalej w wyroku II SA/Ke 661/21 przywołano, że ŚWINB postanowieniem z 29 stycznia 2019 r. uchylił w całości w/w postanowienie PINB i orzekł co do istoty sprawy o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, zaś w wyniku skargi W.W. WSA w Kielcach wyrokiem z 17 kwietnia 2019 r., II SA/Ke 162/19, w/w postanowienia organów obu instancji uchylił.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że PINB postanowieniem z 19 września 2019 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją własną z 3 kwietnia 2018 r. W toku postępowania sporządzona została notatka służbowa, z której wynika, że inwestorzy zadeklarowali, że obsługa komunikacyjna budynku na dz. nr [...] będzie odbywać się, tak jak wnosi W.W., i w tym celu ustanowią służebność przejazdu przez działkę nr ewid. [...]. PINB decyzją z 7 listopada 2019 r. odmówił uchylenia dotychczasowej, ostatecznej decyzji własnej z 3 kwietnia 2018 r., zaś w wyniku rozpoznania odwołania W.W. ŚWINB decyzją z 31 stycznia 2020 r. uchylił w całości w/w decyzję PINB wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ odwoławczy ustalił bowiem, że inwestorzy nie korzystają z drogi wewnętrznej (gospodarczej-gminnej) tj. z działki nr ewid. [...], zaś dojazd do ich działki jest realizowany z drogi gminnej - działki nr ewid. [...] poprzez działkę nr ewid. [...], której współwłaścicielką jest B.G.

WSA w Kielcach wyrokiem z 31 marca 2020 r., II SA/Ke 239/20, oddalił sprzeciw inwestorów od powyższej decyzji ŚWINB. Następnie NSA wyrokiem z 20 października 2020 r., II OSK 2405/20, oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Kielcach.

Sąd pierwszej instancji następnie wskazał, że PINB postanowieniem z 19 kwietnia 2021 r., znak: PINB.5160.7.15, zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 3 kwietnia 2018 r. Organ powiatowy stwierdził bowiem, że rozpatrzenie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. ustanowienia służebności na działce nr ewid. [...] do obsługi działki nr ewid. [...]. Organ ten wezwał B.G. i R.G. do wystąpienia do właściwego miejscowo sądu rejonowego z wnioskiem o ustanowienie służebności drogowej (przechodu i przejazdu) na działce nr ewid. [...] do obsługi działki nr ewid. [...]. W toku ponownie prowadzonego postępowania wznowieniowego Gmina K. pismem z 16 lutego 2021 r. poinformowała, że będąca w jej posiadaniu samoistnym droga wewnętrzna o nr ewid. [...] w [...] nie posiada szerokości 3 m na całej swej długości. Dodatkowo pismem z 15 marca 2021 r. Gmina wskazała, że nie ma żadnych planów dotyczących poszerzenia tej drogi i nie jest brane pod uwagę zaliczenie jej do kategorii dróg gminnych.

Wyrokując w sprawie II SA/Ke 661/21 kolejno wskazano, że rozpoznając zażalenia B.G. i R.G. oraz W.W. od powyższego postanowienia organu powiatowego, ŚWINB – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735, K.p.a.) w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333, uPb) – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W obecnie kontrolowanym wyroku zrekapitulowano zasadnicze motywy postanowienia organu zażaleniowego. Za bezsporne uznano, że budynek mieszkalny na działce nr ewid. [...] wybudowany został samowolnie i toczy się postępowanie legalizacyjne. Powołując się na art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb oraz art. 2 pkt 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021, poz. 741, Upzp) organ wojewódzki podniósł, że dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Dostęp do drogi publicznej musi zostać wykazany przez inwestora w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego. Dalej ŚWINB wyjaśnił, że w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z 20 marca 2017 r. wskazano, iż obsługa komunikacyjna działki nr ewid. [...] odbywać się będzie z drogi powiatowej [...] poprzez drogę wewnętrzną będącą we władaniu Gminy K. na zasadach posiadania samoistnego, oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...], lub z drogi powiatowej nr [...] poprzez drogi wewnętrzne oznaczone w ewidencji gruntów nr [...] i [...] oraz działkę nr [...] po ustanowieniu stosownej służebności. Dojazd do działki nr ewid. [...] nie spełnia wymogów wynikających z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozp. MI 2002), tj. szerokości nie mniejszej niż 5 m, gdyż droga wewnętrzna nr [...] umożliwiająca dostęp do pól, jak również służąca do obsługi komunikacyjnej wszystkich znajdujących się przy niej działek, w tym między innymi działki inwestorów, ma szerokość w niektórych miejscach nawet 2,8 m. Dostosowanie tej ogólnodostępnej drogi gminnej do wymogów wynikających z przepisów jakie obowiązują dla dróg publicznych leży tylko w gestii Gminy, która poinformowała, że nie ma żadnych planów dotyczących poszerzenia tej drogi i nie jest brane pod uwagę zaliczenie jej do kategorii dróg gminnych.

W wyroku ustalono, że ŚWINB podkreślił, iż zgodnie z oświadczeniem inwestorów dojazd do działki nr ewid. [...] jest realizowany z drogi gminnej - działki nr ewid. [...] poprzez działkę nr ewid. [...], której współwłaścicielką jest B.G. Organ II instancji stwierdził jednak, że dotychczas nie została ustanowiona formalnie na rzecz żadnego z właścicieli działki nr [...] służebność gruntowa przejazdu przez działkę nr [...], który będzie jedynym spełniającym warunki techniczne dojazdem do działki nr ewid [...]. Ze względu na fakt, że ustanowienie służebności drogowej (przechodu i przejazdu) na działce nr ewid. [...] do obsługi działki nr ewid. [...] jest niezbędne do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...], ŚWINB uznał, że organ I instancji zasadnie umożliwił inwestorom ustanowienie przez właściwy miejscowo sąd rejonowy takiej służebności. Zdaniem organu wojewódzkiego, powyższe stanowić ma zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania legalizacyjnego dotyczącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. K.

Skargę do WSA w Kielcach na powyższe postanowienie ŚWINB wniósł W.W., zarzucając mu naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nieuprawnione utrzymanie w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;

2) art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak wydania decyzji o uchyleniu ostatecznej decyzji PINB z 3 kwietnia 2018 r. o legalizacji samowoli budowlanej, pomimo wystąpienia warunków do jej wydania;

3) art. 6, art. 1, art. 11, art. 77 i art. 80 K.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całokształtu okoliczności faktycznych sprawy uprawniających do wydania decyzji o uchyleniu ostatecznej decyzji PINB z 3 kwietnia 2018 r.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu I instancji, a także orzeczenie, co do istoty sprawy przez uchylenie ostatecznej decyzji z 3 kwietnia 2018 r., ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organom administracji. Skarżący wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Kielcach skargę oddalił.

W przekonaniu sądu pierwszej instancji słuszne jest stanowisko organów wskazujące na zaistnienie w omawianej sprawie podstaw do zawieszenia postępowania. Sąd a quo odkreślił, że w sprawie zachodzi bezpośredni, rzeczywisty związek pomiędzy postępowaniem dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego dotychczasową ostateczną decyzją, a ustanowieniem służebności drogowej przez działkę nr ewid. [...] do obsługi działki nr ewid. [...], ze względu na fakt, iż ustanowienie tej służebności drogowej jest niezbędne do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...]. W ocenie tegoż sądu trafnie zatem organy zobowiązały inwestorów do wystąpienia do właściwego miejscowo sądu rejonowego z wnioskiem o ustanowienie służebności drogowej przechodu i przejazdu, skoro przesłanką konieczną do legalizacji samowoli budowlanej jest bezpośredni lub pośredni dostęp nieruchomości do drogi publicznej, a brak dostępu nieruchomości do drogi publicznej skutkuje odmową zatwierdzenia projektu budowlanego samowolnie wybudowanego budynku.

W kontekście wniosku skargi dotyczącego uchylenia przez WSA ostatecznej decyzji z 3 kwietnia 2018 r. sąd wojewódzki wyjaśnił, że żądanie merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii legalizacji samowoli budowlanej przez sąd jest nieuzasadnione.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W.W. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o:

1. uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania,

albo

2. uchylenie powyższego wyroku w całości, uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie w całości postanowienia PINB z 19 kwietnia 2021 r. o zawieszeniu postępowania,

3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i "art. 100 kpa" w zw. z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa), polegające na bezzasadnym przyjęciu, że dla dalszego prowadzenia postępowania w sprawie dotyczącej legalizacji budynku mieszkalnego niezbędne jest rozstrzygnięcie przez sąd cywilny sprawy ustanowienia służebności na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w [...] i że stanowi to "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a w konsekwencji bezzasadne nieuwzględnienie skargi na zawieszenie postępowania w sprawie.

Jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy w niniejszej sprawie.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną organy administracji nie mogą wstrzymywać wydania decyzji i uzależniać jej od sytuacji faktycznej uczestnika, związanej z oczekiwaniem na ustanowienie służebności, co jest w okolicznościach sprawy przyszłe, ewentualne i bardzo niepewne (warunkowe), z uwagi choćby na skomplikowany układ własnościowy działki nr [...], która ma być nieruchomością obciążoną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2023, poz. 259) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie wadliwego oddalenia skargi po myśli art. 151 Ppsa, skoro w sprawie nie zachodzić ma – jak to przyjęły organy orzekające w sprawie, a zaakceptował sąd pierwszej instancji, przesłanka do zawieszenia postępowania w postaci zagadnienia wstępnego, która miała uzasadniać zawieszenie postępowania.

B. Stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w tym przepisie jest sporne (zob. G. Łaszczyca, Pojęcie zagadnienia wstępnego w kodeksie postępowania administracyjnego, "Państwo i Prawo" 2002, z. 7, s. 63 i n.). Zagadnieniem wstępnym jest kwestia, która musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie główne. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Pomiędzy rozstrzygnięciem zapadłym przed sądem lub innym organem, a rozstrzygnięciem sprawy musi zachodzić stosunek zależności tego rodzaju, że sprawa administracyjna może zostać rozstrzygnięta na różne sposoby - w zależności od tego, jakie rozstrzygnięcie wyda sąd lub inny organ. W rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jest bezwzględną przeszkodą do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15 października 2015 r., I OSK 321/14; 28 lipca 2021 r., II OSK 3082/18; 26 listopada 2020 r., II OSK 1400/18; 1 marca 2023 r., II OSK 953/22, CBOSA.nsa.gov.pl). W judykaturze wskazuje się ponadto, że nie stanowią zagadnienia wstępnego spory co do stanu prawnego gruntu, na którym prowadzona jest inwestycja objęta postępowaniem budowlanym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 lipca 2017 r., II OSK 2872/15, LEX nr 2332721; 9 grudnia 2016 r., II OSK 684/15, LEX nr 2205721). Stanowiska powyżej przywołane podziela Sąd Naczelny w tym składzie.

C. Trafnie skarżący kasacyjnie eksponuje, że w realiach sprawy nie zachodził taki związek kwestii ustanowienia służebności na rzecz inwestorów jako zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a która tamować miałaby wydanie decyzji w ramach wznowionego postępowania. Uszło uwadze sądu pierwszej instancji, że przedmiotem postępowania była kwestia dotknięcia wadliwością procesową dotychczasowej decyzji ostatecznej PINB z 3 kwietnia 2018 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i zobowiązano inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Skoro zostało wznowione postępowanie w sprawie zakończonej powyższą decyzją z powodu ujętego w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., czyli z niezawinionym niezapewnieniem udziału w tym postępowaniu skarżącemu, to w istocie organ nadzoru budowlanego winien rozważyć podstawy do wydania decyzji, o których mowa w art. 151 § 1 lub § 2 K.p.a.

D. Słusznie sąd pierwszej instancji zauważył, że w zapadłych w granicach sprawy wyrokach II SA/Ke 239/20 i II OSK 2405/20 wskazano, że wyjaśnienie kwestii dojazdu do działki inwestorów będzie zadaniem organu nadzoru budowlanego w I instancji. W wyrokach tych nie podnoszono potrzeby ewentualnego zawieszenia postępowania wznowionego. Nietrafnie sąd wojewódzki zaakceptował zawieszenie postępowania wznowieniowego uznając, że zachodzi związek kwestii ustanowienia służebności drogowej na rzecz inwestorów dla sprawy legalizacji ich budynku mieszkalnego, zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszak słusznie przywołano stwierdzenie, że od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji, nie wyciągając jednak z tego sformułowania trafnego wniosku. Brak ustanowienia służebności nie jest przeszkodą dla rozstrzygnięcia w sprawie objętej postanowieniem PINB o wznowieniu postępowania zakończonego dotychczasową decyzją ostateczną tegoż organu z 3 kwietnia 2018 r., może stanowić zaś co najwyżej przesłankę dla oznaczonego rozstrzygnięcia meriti po ewentualnym uchyleniu tej decyzji dotychczasowej. Z tego względu skuteczny jest zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a w następstwie usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 151 Ppsa wobec oddalenia skargi zaskarżonym wyrokiem.

E. Co się tyczy zarzutu kasacyjnego odnośnie do naruszenia "art. 100 kpa", to nawet przyjmując, że użyty w skardze kasacyjnej skrót "kpa" oznacza Kodeks postępowania administracyjnego – K.p.a. – tak określonej podstawy kasacyjnej Sąd Naczelny nie może ocenić, a to z tego względu, że art. 100 K.p.a. stanowi przykład rozbudowanej regulacji, dzieli się na trzy paragrafy, zaś w skardze kasacyjnej nie wyłuszczono którego z tych przepisów dotyczy zarzut kasacyjny. Nie przywołano także – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa – uzasadnienia dla tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej, zaś Sąd Naczelny nie ma obowiązku domyślać się stanowiska strony korzystającej ze środka odwoławczego, sporządzonej przez fachowego pełnomocnika. Z tej przyczyny zarzut naruszenia art. 100 K.p.a. nie poddaje się kontroli.

F. Ponieważ istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Sąd Naczelny uwzględniając skargę kasacyjną uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia I instancji, znajdując podstawę do takiego orzeczenia w art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa oraz w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Podstawa uwzględnienia skargi wynika z powyżej wywiedzionych przyczyn.

G. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa.