Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 678/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2023 r. nr SKO Gd/6706/22 w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga S.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2023 r., nr SKO Gd/6706/22 utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy Stary Dzierzgoń przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Starym Dzierzgoniu z dnia 24 listopada 2022 r., nr ŚS.6231.15.2022 o odmowie przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego wnioskowanego na ojca S. J. została wniesiona w następującym stanie sprawy:

W dniu 22 września 2022 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącej o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres zasiłkowy 2022/2023 w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem S. J.

S. J. urodzony dnia 26 sierpnia 1940 r., na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Malborku z dnia 26 sierpnia 2022 r. został zaliczony do osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności ze wskazaniami, że nie da się ustalić, od kiedy istnieje niepełnosprawność, natomiast ustalony znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od 07.07.2022 r., orzeczenie wydano na stałe.

W złożonym wniosku skarżąca podała, że zatrudnienie zakończyła w grudniu 2020 r. ([...] 2008-2020), na rzecz opieki nad ojcem, którą sprawuje od stycznia 2021 r. Ma wykształcenie podstawowe i gdyby nie opieka nad ojcem, gotowa byłaby podjąć się pracy biurowej. Zgodnie z zaświadczeniem powiatowego urzędu pracy, S.B. w okresie od 01.09.2020 r. do 31.12.2020 r., w ramach projektu Urzędu Marszałkowskiego Woj. Pomorskiego odbywała staż w [...] na stanowisku rzeźnik - wędliniarz. W ramach kolejnego projektu skarżąca w okresie od 20.01.2021 r. do 12.08.2022 r. uczestniczyła w spotkaniach z psychologiem, doradcą zawodowym, w warsztatach dotyczących aktywnego poszukiwania pracy, kompetencji społecznych oraz w szkoleniu zawodowym pn. opiekun osoby starszej i niepełnosprawnej.

Wnioskodawczyni załączyła świadectwo pracy z firmy [...], gdzie była zatrudniona w okresie od 17.07.2015 r. do 31.03.2020 r.

W dniu 2 listopada 2022 r. został przeprowadzony rodzinny wywiad środowiskowy. Ustalono, że S.B. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i dwójką dzieci, mieszkają w domu jednorodzinnym należącym do rodziców skarżącej. W domu obok mieszka wymagający opieki ojciec wnioskodawczyni wraz z żoną i pięciorgiem dorosłych dzieci. Żona S. J. nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności.

W trakcie wywiadu S. B. oświadczyła, że S. J. porusza się o kulach i balkoniku. Pracownik socjalny nie potwierdził tego oświadczenia, ponieważ w trakcie wywiadu S. J. poruszał się samodzielnie i odpowiadał na zadawane mu pytania.

S. J. jest pod stałą opieką lekarza rodzinnego w S.

Skarżąca podała, że opiekuje się ojcem od stycznia 2021 r., pomaga w porannej toalecie, przygotowuje i podaje śniadanie, podaje leki rano i wieczorem, wychodzi z ojcem na spacery, przygotowuje i podaje obiad, zmienia pościel, ścieli łóżko, rozpala w piecu, pomaga w wieczornej toalecie, kąpieli, przygotowuje i podaje kolację, przygotowuje łóżko do spania, prowadzi do toalety, wozi drzewo do kuchni, w okresie od września do października 2021 r. przez 14 dni codziennie jeździła z ojcem na rehabilitację do Dzierzgonia.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że w sprawie zostało spełnione kryterium dochodowe. Jednakże w ocenie organu I instancji zakres czynności wskazywanych przez wnioskodawczynię mieści się w zakresie prawidłowych relacji rodzinnych. Zakres opieki nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej przez S. B. chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zdaniem organu I instancji, S. B. nie zrezygnowała z zatrudnienia, aby podjąć się opieki nad ojcem. Jak wynika ze świadectwa pracy, stosunek pracy ustał z dniem 31.03.2020 r. w wyniku rozwiązania przez pracodawcę z zachowaniem wypowiedzenia. W okresie od 01.09.2020 r. do 31.12.2020 r. wnioskodawczyni odbywała staż "Integracja - Aktywacja - Praca"; a w okresie od 20.01.2021 r. do 12.08.2022 r. była uczestnikiem projektu "Kierunek Praca", natomiast jak sama podaje - ojcem opiekuje się od stycznia 2021 r. W ocenie organu I instancji brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez wnioskodawczynię, a opieką nad niepełnosprawnym ojcem. Wykonywana opieka ma charakter pomocowy w czynnościach dnia codziennego. Stopień zaangażowania w pomoc ojcu nie uniemożliwia S. B. pracy zarobkowej. S. J. mieszka wspólnie z żoną i pozostałą piątką dorosłych dzieci, którzy również mogą pomóc w czynnościach dnia codziennego.

Wobec wniesienia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390, dalej: "u.ś.r."), specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 oraz z 2022 r. poz. 2140) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, jeżeli:

1) nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub

2) rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

- w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Kolegium wyjaśniło, że w treści podjętej w dniu 14 listopada 2022 r. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OPS 2/22 zwrócono między innymi uwagę, iż "ustawodawca świadomy zadań administracji publicznej w zakresie ochrony i opieki nad rodziną, które wynikają z Konstytucji RP, określił katalog rodzinnych świadczeń opiekuńczych, do których zaliczył: zasiłek pielęgnacyjny, specjalny zasiłek opiekuńczy oraz świadczenie pielęgnacyjne (art. 2 pkt 2 u.ś.r.). Specjalny zasiłek opiekuńczy oraz świadczenie pielęgnacyjne to świadczenia rodzinne adresowane do opiekunów, którzy nie podejmują pracy zarobkowej lub rezygnują z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Świadczenia dla opiekunów zostały ukształtowane w sposób, który zapewnia szerokie możliwości roztoczenia opieki nad osobą niepełnosprawną przez członków rodziny, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny. O specjalny zasiłek opiekuńczy, przy spełnieniu przesłanek dochodowych, skutecznie ubiegać się może każda osoba, na której zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli nie podejmuje pracy zarobkowej lub rezygnuje z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Natomiast w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego (inaczej, niż przy specjalnym zasiłku opiekuńczym) zasady dostępu do niego zostały określone z uwzględnieniem pierwszeństwa małżonka osoby wymagającej opieki, jako zobowiązanego do alimentacji w pierwszej kolejności oraz pierwszeństwa określonego w art. 17 ust. 1a u.ś.r."

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w sytuacji, gdy sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną nie koliduje z wykonywaniem pracy bądź możliwością podjęcia zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy, a przy tym rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia nie ma faktycznego związku ze sprawowaniem opieki, to wnioskowane świadczenie opiekuńcze nie może być przyznane, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w omawianej sprawie, co potwierdza prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby czynności opiekuńcze sprawowane nad ojcem przez S. B. uniemożliwiały jej podjęcie zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Na taką ocenę ma wpływ także sytuacja rodzinna zarówno wnioskodawczyni, jak i jej ojca, który nie mieszka z wnioskodawczynią, ale z żoną, która nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności oraz pięciorgiem dorosłych dzieci. W ocenie Kolegium podkreślana przez stronę konieczność reagowania w sytuacjach nagłych, jak np. atak padaczki, (który przecież może wystąpić w nocy, gdy wnioskodawczyni jest w swoim miejscu zamieszkania) nie jest wystarczającą przesłanką uniemożliwiającą jakąkolwiek aktywność zawodową strony, ponieważ w przypadku takiego nagłego zdarzenia, mogą przecież reagować wspólnie zamieszkujący z niepełnosprawnym ojcem pozostali dorośli domownicy, wzywając np. pogotowie ratunkowe.

Ustalone okoliczności pozwoliły zdaniem Kolegium na zweryfikowanie istnienia rzeczywistego związku pomiędzy biernością zawodową skarżącej, a zaspokajaniem potrzeb opiekuńczych w stosunku do jej ojca. Samo bowiem posiadanie orzeczenia nie przesądza, że każdy zajmujący się osobą legitymująca się orzeczeniem o niepełnosprawności, sprawuje opiekę w sposób wykluczający go z jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Przypadek S. B. jest tego wyraźnym przykładem, co potwierdził pracownik socjalny podczas rodzinnego wywiadu środowiskowego. Nie kwestionując i nie deprecjonując pomocy świadczonej ojcu przez wnioskodawczynię, za uzasadnione należy uznać stwierdzenie, że jej zakres nie usprawiedliwia bierności zawodowej skarżącej. S. B. nie wykonuje przy ojcu takich czynności opiekuńczych, które przy odpowiedniej organizacji, absorbowałyby ją nieustannie i wymagały jej ciągłej obecności, nie pozwalając na jakąkolwiek aktywność zawodową. Nadto charakter i zakres wykonywanych przez stronę w stosunku do ojca czynności nie uprawnia do przyjęcia, że ich wykonywanie uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Nie zachodzi więc związek przyczynowo-skutkowy wymagany przepisami ustawy.

Organ odwoławczy przytoczył prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że niesienie pomocy i wspieranie niepełnosprawnego członka rodziny nie jest wystarczającą przesłanką do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Chodzi tu bowiem o szczególny sposób opieki podyktowany koniecznością podejmowania stałych i powtarzających się aktywności służących realizacji podstawowych czynności życiowych oraz wykraczających poza zakres typowych, domowych obowiązków. Specjalny zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w art. 16a u.ś.r., nie może być traktowany jako "wynagrodzenie" za świadczenie pomocy przez dziecko swoim rodzicom, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Zakres sprawowanej zaś opieki wykluczać powinien możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1171/21).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną decyzję strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając:

1. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że zakres czynności wykonywanych przez S. B. mieści się w zakresie prawidłowych relacji rodzinnych podczas, gdy skarżąca pomaga ojcu w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życia codziennego co skutkowało niewłaściwym uznaniem, iż skarżąca nie spełnia przesłanki sprawowania opieki do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego.

2. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie przez organ braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z podjęcia pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki, podczas gdy skarżąca wykonywała pracę zarobkową i czyniła starania w celu znalezienia pracy po dniu objęcia opieki, co w konsekwencji spowodowało niewłaściwym uznaniem, iż skarżąca nie spełnia przesłanki do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego.

3. brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego polegający na niezbadaniu sytuacji zdrowotnej i życiowej małżonki S. J. oraz jego 5 dzieci, w sytuacji gdy osoby te nie są w stanie zapewnić opieki S. J., co skutkowało niewłaściwym uznaniem, iż skarżąca nie spełnia przesłanki do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego.

W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała informacje organu, że jej rodzeństwo może wpierać ojca w codziennym czynnościach. Podała, że brat P. i brat S. posiadają orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z powodu upośledzenia umysłowego, brat M. otrzymuje rentę socjalną, brat J. leczy się psychiatrycznie, choruje na depresję. Siostra A. jest osobą nieporadną życiowo. W ocenie skarżącej żadne z rodzeństwa nie jest w stanie zapewnić należytej opieki i bezpieczeństwa niepełnosprawnemu ojcu. Matka ma 74 lata i sama wymaga pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390; dalej: "u.ś.r."). Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, jeżeli:

1) nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub

2) rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie z ust. 2, przedmiotowe świadczenie przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2, tj. 764 zł.

"W celu uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego należy zatem wykazać, że osoba ubiegająca się o to świadczenie nie tylko należy do kręgu osób w przepisie wskazanych, ale także stale i osobiście opiekuje się bliską (tj. objętą ustawowym obowiązkiem alimentacyjnym) osobą niepełnosprawną. Podobnie jak w przypadku przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, fundamentalną jest tu kwestia, czy taka opieka stanowi przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a tym samym, czy w istocie zachodzi bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z (niepodejmowaniem) zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a sprawowaną opieką. Innymi słowy, zaniechanie aktywności zawodowej opiekuna musi nastąpić w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Podkreślić należy, że przedmiotowe świadczenie nie jest przyznawane za sam tylko fakt opieki nad niepełnosprawnym, lecz za rzeczywisty brak możliwości podjęcia zatrudnienia przez opiekuna (lub jego rezygnację z zatrudnienia) - wynikający właśnie z konieczności sprawowania tej opieki" (por. wyrok WSA w Krakowie z 20 lutego 2023 r., III SA/Kr 1302/22, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo).

Jak wynika z prawidłowo poczynionych ustaleń organu, skarżąca wraz ze swoją rodziną (mężem i dwoma synami 14 i 20 lat) zamieszkuje w domu jednorodzinnym należącym do jej rodziców. W tym samym podwórku, a domu sąsiednim zamieszkują rodzice skarżącej, w tym niepełnosprawny wymagający opieki ojciec, oraz razem z nimi pięcioro rodzeństwa skarżącej. Ojciec skarżącej ma połamane dwa kręgi, nie widzi na prawe oko, ma problemy z kolanem, nie dosłyszy. Skarżąca w toku postępowania twierdziła, że ojciec ma problemy z poruszaniem, korzysta z kul i balkonika, jednak podczas wywiadu środowiskowego poruszał się bez pomocy i wsparcia i odpowiadał na pytania pracownika socjalnego. Nie jest pampersowany. Korzysta z opieki zdrowotnej i porad lekarza rodzinnego w S.

Podczas przeprowadzania wywiadu S. B. oświadczyła, że pomaga tacie w porannej toalecie, przygotowuje i podaje tacie śniadanie, podaje leki dwa razy dziennie(rano i wieczorem), wychodzi z tatą na spacery na świeże powietrze, przygotowuje i podaje obiad, zmienia pościel, ścieli łóżko, rozpala w piecu, pomaga tacie w wieczornej toalecie, kąpieli, podaje wieczorem leki, przygotowuje i podaje kolacje, przygotowuje łóżko do spania, prowadza do toalety, wozi drzewo do kuchni.

We wniesionym odwołaniu skarżąca podniosła, że ojciec jest nieporadny ruchowo, często się przewraca, wymaga asekuracji i pomocy w codziennych czynnościach. Ostatni napad padaczki wymagał interwencji pogotowia ratunkowego. Takie sytuacje są nieprzewidywalne i wymagają natychmiastowej reakcji ze strony skarżącej.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy trafnie ocenił, że czynności wykonywane przez skarżącą w ramach opieki nad ojcem mają zasadniczo charakter typowych czynności codziennych i - zważywszy na ich charakter i zakres - mogą być łączone z pracą (nie implikują konieczności rezygnacji z pracy). Przed wszystkim razem z ojcem zamieszkuje sześcioro dorosłych osób i jako niewiarygodne jawi się twierdzenie, że gdyby skarżąca nie napaliła w piecu to żaden z domowników by tego nie uczynił. Z pewnością rodzeństwo skarżącej jest w stanie mimo swoich ułomności zdrowotnych przynieść drewno, napalić w piecu, przygotować tak sobie posiłki jak również ojcu, zrobić zakupy, a także udzielić w razie konieczności pomocy i wsparcia ojcu. Ułomności zdrowotne rodzeństwa skarżącej nie dowodzą w żaden sposób, że bracia i siostra nie są w stanie wykonać prostych domowych czynności jak dbanie o czystość, zrobienie zakupów, wywieszenie prania, przygotowanie posiłków, wyjście z ojcem na spacer czy nawet wezwanie pomocy medycznej w razie konieczności. Nie sposób przyjąć twierdzeń o wyłączności opieki i wsparcia skarżącej w opiece nad ojcem, bowiem na posesji mieszka oprócz ojca i małoletniego syna skarżącej jeszcze ośmioro dorosłych osób i z pewnością przy właściwej organizacji zajęć i podziałowi obowiązków jest możliwe zapewnienie ojcu należytej opieki i wsparcia, co umożliwi skarżącej podjęcie zatrudnienia, choćby przez część dnia. Zwłaszcza, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że ojciec skarżącej porusza się samodzielnie, komunikuje się mimo swoich ułomności w widzeniu i niedosłuchowi.

Nawiązując do treści skargi, wskazać należy, że organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, w szczególności na podstawie wywiadu środowiskowego, będącego miarodajnym dowodem. Sąd podziela również zaprezentowaną przez organ odwoławczy wykładnię odnośnych przepisów, wedle której orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie stwierdzające niezdolność do samodzielnej egzystencji, orzeczenie o zaliczeniu do pierwszej grupy inwalidów) samo przez się nie wyklucza ani nie znosi powinności badania - w kontekście przesłanki związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki - jaki jest zakres czynności opiekuńczych faktycznie wykonywanych przez wnioskodawcę i czy w okolicznościach danej sprawy rzeczywiście wyklucza on podjęcie zatrudnienia. Podnoszona w skardze okoliczność, że rodzeństwo skarżącej i matka nie są w stanie zapewnić ojcu wsparcia w codziennych potrzebach nie znalazło potwierdzenia w materiale dowodowym. Skarżąca nie przedłożyła także dokumentacji medycznej potwierdzającej napad padaczki i konieczność wezwania pogotowia. Nieudokumentowane okoliczności nie mogą być podstawą do kwestionowania poczynionych przez organy ustaleń, które jawią się jako prawidłowe.

Organ ocenił zebrany materiał dowodowy prawidłowo i prawidłowo ustalił stan faktyczny (nie doszło do naruszenia przepisów statuujących zasadę prawdy obiektywnej ani innych przepisów prawa procesowego, w tym art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a.), prawidłowo zinterpretował i zastosował odnośne przepisy prawa materialnego (w tym art. 16a ust. 1 u.ś.r.) i dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej, konstatując konieczność wydania decyzji o odmowie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.