Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1446/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt III SA/Kr 1446/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek, Sędziowie WSA Dorota Dąbek, WSA Maria Zawadzka (spr.), , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r., sprawy ze skargi W. S., na decyzję Wojewody, z dnia 24 października 2011r. nr [...], w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

W dniu 8 marca 2011 r. skarżący W. S. zarejestrował się w Grodzkim Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011 r. znak [...] uznano skarżącego za osobę bezrobotną, zaś decyzją z dnia [...] 2011 r. przyznano skarżącemu od dnia 16 marca 2011 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100% kwoty zasiłku na okres 6 miesięcy, na zasadach określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Następnie W. S. został skierowany do Centrum Medycyny [...] na badania lekarskie, w celu wydania opinii o zdolności do pracy (wykonywania zawodu, odbycia szkolenia), jako pracownik produkcyjny, pracownik fizyczny, sanitariusz. W wyniku przeprowadzonych badań, w zaświadczeniu lekarskim z dnia 28 kwietnia 2011 r. stwierdzono, że W. S. jest niezdolny do podjęcia pracy na wskazanych stanowiskach. W konsekwencji decyzją z dnia [...] 2011 r. pozbawiono skarżącego statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych z Funduszu Pracy z dniem 28 kwietnia 2011r. Od decyzji tej skarżący nie złożył odwołania.

Następnie skarżący podjął kroki w celu przyrzynania mu stopnia niepełnosprawności, jednak Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, w dniu 9 sierpnia 2011 r. odmówił skarżącemu zaliczenia go do stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzki Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 12 października 2011 r.

W dniu 14 września 2011 r. skarżący ponownie zwrócił się do Grodzkiego Urzędu Pracy i zarejestrował się jako osoba bezrobotna, w wyniku czego orzeczono o uznaniu go za osobę bezrobotną z dniem 14 września 2011 r.

Następnie Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2011 r. znak [...] (nr decyzji [...]) odmówił skarżącemu przyrzynania od dnia 14 września 2011 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy, uzasadniając to tym, ze skarżący nie spełnia warunków kreślonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ nie wykazał w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania 365 dni zatrudnienia, ani też innych okresów zaliczanych do nabycia prawa do zasiłku.

W odwołaniu W. S. wniósł o przywrócenie mu zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy, który został mu cofnięty na skutek zaświadczenia lekarskiego z dnia 28 kwietnia 2011 r.

Decyzją z dnia 24 października 2011 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżona decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał treść art. 71 ust. 1 pkt, pkt 2 lit. od a do i, oraz ust. 2 pkt od 1 do 5 ustawy oraz wskazał, że przy ustalaniu prawa do zasiłku uwzględnione zostało świadectwo pracy z 28 lutego 2011 r., wystawione przez Kantor Wymiany Walut, zgodnie z którym skarżący był zatrudniony w okresie od 1 kwietnia 2003 r. do 28 lutego 2011 r. w wymiarze pełnego etatu. W związku z tym, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tj. w okresie od dnia 13 marca 2010 r. do dnia 13 września 2011 r., skarżący posiada tylko 353 dni zatrudnienia uprawniające do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z wymaganych przepisami ustawy 365 dni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwestionuje zaskarżoną decyzję, zarzucając, że wszystkie odwołania wnosił w terminie i nie jest jego winą, że "każdy lekarz ma inne stanowisko odnośnie jego stanu zdrowia"

W odwiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), zwanej dalej: p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzona w tak określonych granicach kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzje organów obu instancji są dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji dokonały błędnej wykładni wskazanego powyżej przepisu przyjmując w sposób dorozumiany, iż okres 18 miesięcy w ramach, którego bezrobotny winien łącznie przez okres co najmniej 365 dni spełniać warunki określone w ustawie, winien przypadać bezpośrednio przed dniem zarejestrowania, w sytuacji gdy ustawodawca w analizowanym przepisie takiego wymogu bezpośredniości nie umieścił.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela stanowisko Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu zaprezentowane w wyroku z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 672/10 (orzeczenie dostępne na stronie internetowej http// www.nsa.gov.pl) zgodnie z którym ustawodawca w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy nie używa słowa "bezpośrednio" czy też innego określenia wskazującego na analogiczne konsekwencje jak na przykład sformułowania "ostatnich 18 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku" ograniczając się jedynie do wskazania, że chodzi o 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.

Skoro zatem ustawodawca odnośnie okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nigdy nie używał słowa "bezpośrednio" bądź innych sformułowania dookreślających, to mając na uwadze zasadę racjonalności prawodawcy, należy uznać, że niedopuszczalna jest wykładnia ścieśniająca termin "miesięcy poprzedzających" jedynie do "miesięcy bezpośrednio poprzedzających, a skutkująca uznaniem, że przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a zarejestrowaniem, niezależnie od tego czym spowodowana, przesuwa kalendarzowo okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje to skróceniem faktycznie wypracowanego przez obywatela okresu 365 dni zatrudnienia uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych.

W ocenie Sądu prawidłowa wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy każe uznać, iż prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie dowolnych 18 miesięcy poprzedzających dzień aktualnego zarejestrowania jako osoby bezrobotnej łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; oraz z zastrzeżeniem, że w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Tak dokonana wykładnia powołanego powyżej art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy ma istotne znaczenie w przypadku skarżącego, ponieważ skarżący w okresie od 1 kwietnia 2003 r. do 28 lutego 2011 r. pracował na cały etat w Kantorze Wymiany Walut, po czym, po utracie pracy zarejestrował się w dniu 8 marca 2011 r. w Grodzkim Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Co prawda z dniem 8 marca skarżącemu został przyznany zasiłek dla bezrobotnych, jednak orzeczeniem lekarskim z dnia 28 kwietnia 2011 r. został uznany za niezdolnego do podjęcia pracy, w związku z powyższym organ orzekł o pozbawieniu go statusu bezrobotnego oraz zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy od dnia 28 kwietnia 2011 r.

Pomimo starań podjętych przez skarżącego Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, orzeczeniem z dnia 9 sierpnia 2011 r. odmówił mu zaliczenia go do stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzki Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 12 października 2011 r. W konsekwencji skarżący pomimo tego, że przez ostatnie 8 lat pracował na pełny etat, gdy dokonał ponownej rejestracji jako bezrobotny, to brakło mu 13 dni do wykazania posiadania wymaganych 365 dni. W tej sytuacji odmowa skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z całą pewnością narusza art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Wobec stwierdzonego naruszenia wyżej wymienionego przepisu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu I instancji.