Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 880/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi G. K. i Prokuratora Prokuratury Okręgowej w R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z [...] czerwca 2015 r. nr [...]; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej G. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. (zwany dalej: PINB, organ I instancji) działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.

z 2013 r. poz. 1409 ze zm., zwana dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), nakazał G. K. (zwana dalej: skarżąca, inwestor) rozbiórkę budynku warsztatowo-garażowego na działce nr ewid. [...] i [...]

w miejscowości [...] gmina P.. Wskazał przy tym, że do rozbiórki przystąpić należy po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, a po jej wykonaniu powiadomić PINB.

Uzasadniając decyzję PINB wyjaśnił, iż niniejsze postępowanie zostało wszczęte w 2006 r. W toku postępowania ustalono, że inwestor zrealizował budynek warsztatowo-garażowy usytuowany na działkach [...] i [...] na podstawie decyzji Wójta Gminy P. (zwany także: Wójt) z [...] marca 1998 r. udzielającej pozwolenia na budowę. Pozwolenie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] października 2005 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Wójta z [...] marca 1998 r. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, iż inwestor nie załączył wniosku o pozwolenie na budowę, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem z [...] kwietnia 2005 r. sygn. akt [...] uznał Z. J. - pracownika urzędu Gminy w P. winną popełnienia występku polegającego na dopisaniu na oświadczeniu J. K., którym wyrażono zgodę na budowę budynku garażowego wyrazu "warsztatowego" oraz daty 18.03.1998 r., które stało się podstawą do wydania zezwolenia na budowę działając na szkodę J. K..

Podał, iż w celu legalizacji przedmiotowego budynku organ I instancji postanowieniem nr [...] z [...] września 2010 r. nakazał skarżącej przedłożyć zaświadczenie o zgodności lokalizacji przedmiotowego budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ekspertyzy technicznej dotyczącej oddziaływania zrealizowanej inwestycji. Na skutek złożonego zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: WINB, organ odwoławczy) postanowieniem nr [...] z [...] października 2010 r., uchylił zażalone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu wyrokiem z 30 czerwca 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 30/11 uchylił zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej J. K., wyrokiem z 7 marca 2013 r. sygn. akt IIOSK 2125/11. oddalił skargę kasacyjną.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji, w wyniku przeprowadzonych oględzin nieruchomości (18 grudnia 2014 r.), ustalił, że bryła budynku, jego elewacje nie uległy zmianie w stosunku do stanu opisanego w aktach sprawy, nadto zwrócono również uwagę na faktyczny (gospodarczo-garażowy) sposób wykorzystywania obiektu. Decyzją nr [...] z [...] lutego 2015 r. PINB nakazał inwestorowi przedłożenie projektu budowlanego zamiennego oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na skutek odwołania inwestora i Prokuratora Okręgowego w R., organ odwoławczy decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji.

PINB ustalił, że teren na którym zrealizowano budynek przeznaczony był

w nieobowiązującym obecnie planie zagospodarowania przestrzennego pod istniejącą zabudowę zagrodową do adaptacji i uzupełnienia, pozostałe tereny - tereny łąk i upraw polowych. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się w strefie mieszkaniowo - usługowej o symbolu A. 13.2.1 MR - istniejąca zabudowa zagrodowa do adaptacji

i uzupełnienia. Wydając rozstrzygnięcie ocenił, iż lokalizacja spornego obiektu narusza przepisy techniczno- budowlane określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem MI), bowiem sytuowanie budynku w granicy działki było niedopuszczalne. Wyjaśnił w tym zakresie, że budynek zrealizowano dłuższą ze ścian (o długości przekraczającej [...] m) nie posiadającą otworów okiennych

i drzwiowych przy granicy z zabudowaną działką nr [...] należący do J. K.. Działka na której został zrealizowany ma szerokość [...] m (czyli więcej jak [...] m). Na sąsiedniej z działek (nr [...]) nie istnieje również inny budynek do którego przylega on całą powierzchnią swojej ściany, lub też nie zaprojektowano budynku w granicy działki, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Również ustalenia nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy P, nr [...] z [...] września 2014 r.) nie dopuszczały realizacji budynków przy granicy z działką.

W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżąca wniosła

o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanej decyzji zarzuciła:

1. brak spełnienia przesłanek z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu - budynku warsztatowo- garażowego;

2. obrazę art. 77 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy;

3. obrazę art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej jako strony postępowania, a wyłącznie uwzględnienie interesu prawnego właściciela działki sąsiedniej.

Decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. WINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 p.b., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 p.b. nakazał skarżącej rozbiórkę budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego na działkach o nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości J. gmina P..

W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu stanu sprawy WINB wskazał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b.

W sprawie wszczęto postępowanie naprawcze w związku z wyeliminowaniem

z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu odwoławczego

w sprawie istnieje niedające się usunąć naruszenie prawa, którego nie można wyeliminować na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Lokalizacja spornego obiektu narusza przepisy § 12 rozporządzenia MI. Budynek zrealizowano dłuższą ze ścian

o długości przekraczającej 5,5 m, nieposiadającą otworów okiennych i drzwiowych przy granicy z działką należącą do J. K.. Działka, na której zlokalizowany jest budynek ma szerokość [...] m, a na sąsiedniej nieruchomości nie istnieje inny budynek, do którego sporny obiekt przylegałby powierzchnią swojej ściany i nie zaprojektowano budynku w granicy działki, dla którego istnieje ostateczne pozwolenie na budowę. Uznał, że skoro w przepisach planistycznych nie wskazano na możliwość sytuowania obiektów budowlanych w granicy to przyjąć należy, iż plan zakazuje takiej możliwości. Warunki techniczne tworzą wyróżnioną przedmiotowo kategorię obowiązujących norm prawnych, regulują kwestie wymogów technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie oraz warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych.

WINB zaznaczył, że orzeczenie nakazu rozbiórki jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy nie ma innej (mniej restrykcyjnej) możliwości doprowadzenia danego obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa. Prowadząc postępowanie w trybie art. 50-51 p.b. organ powiatowy jest zobowiązany zbadać wykonane prace pod kątem zgodności

z przepisami szczególnymi (w tym techniczno-budowlanymi), jak też z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawą do nałożenia obowiązku rozbiórki może być zatem wyłącznie niedające się usunąć naruszenie przepisów Prawa budowlanego, które miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Podał, iż przepis art. 51 ust. 1 p.b. może mieć zastosowanie także do samowolnie wykonanych robót budowlanych już zakończonych i ma na celu prowadzenie postępowania naprawczego. W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego nie miały możliwości wydania innej decyzji niż rozbiórkowej.

Jednocześnie wskazał, iż nakaz rozbiórki budynku warsztatowo-gospodarczego zlokalizowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych miejscowości J. [...] gmina P. był nieprawidłowy, gdyż z materiału dowodowego, w szczególności

z protokołu oględzin wynika, że budynek ten nie jest już wykorzystywany na działalność warsztatową, przez co zmienił swoją funkcję na budynek gospodarczy. W tej sytuacji zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie nakazu rozbiórki budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na ww. działkach.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, iż pozwolenie na budowę budynku warsztatowo-garażowego zostało wyeliminowane z obrotu prawnego z uwagi na fakt, iż inwestor nie załączył wniosku o pozwolenie na budowę, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto w wydanym w niniejszej sprawie wyroku, Sąd wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania w trybie art. 51 p.b. W przypadku niezgodności obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi brak jest podstaw do wydania innego rozstrzygnięcia niż na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b.

Skargi na powołane wyżej rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożyli skarżąca oraz Prokurator Okręgowy w R. (zwany dalej: Prokurator). Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego - w art. 7, art. 8 k.p.a., tj. zasady praworządności, prawdy obiektywnej

i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; oraz prawa materialnego - art. 51 ust 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 p.b. i § 12 rozporządzenia MI.

Uzasadniając podała, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i narusza jej interes prawny. Wskazała, iż budowę budynku warsztatowo-garażowego prowadziła na podstawie ostatecznej decyzji Wójta zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Budynek został wybudowany zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją. Uważa, że nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi - -wynikającą z zasady państwa prawnego zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, zasadą ochrony własności i zasadą proporcjonalności - byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki

z powodu niezgodności obiektu budowlanego z obowiązującymi w dacie orzekania przez organy przepisami. Skarżąca podniosła, że obecnie budynek nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla sąsiedniej działki jak i nie stwarza zagrożenia pożarowego. Nie powoduje również ograniczenia w ewentualnej zabudowie na sąsiedniej działce. Zapis § 12 ust. 6 obowiązującego w czasie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej

i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

i ich usytuowanie, dopuszczał sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu - (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela.

W chwili obecnej budynek pełni funkcje wyłącznie budynku gospodarczo-garażowego, zatem organy nadzoru nie rozważyły możliwości pozytywnego dla inwestora zakończenia sprawy w sytuacji gdy takie usytuowanie budynku było w okresie budowy dopuszczalne. Wskazała, iż organy nadzoru budowlanego przeprowadziły postępowanie w sposób bardzo wobec niej jako legalnego inwestora, rygorystyczny.

Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości podnosząc naruszenie mających istotny wpływ na wynik sprawy przepisów art. 80, art. 107 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na niezasadnym, pozostającym w sprzeczności

z zebranym materiałem dowodowym przyjęciu w zaskarżonej decyzji, że budynek gospodarczo-garażowy w miejscowości J. [...], którego rozbiórkę organ nakazał

w treści decyzji zlokalizowany został na działkach o numerach ewidencyjnych [...]

i [...], podczas gdy w rzeczywistości budynek ten zlokalizowano na działkach

o numerach ewidencyjnych [...] i [...].

Uzasadniając podał, że organ II instancji rozpatrując odwołanie nie dostrzegł

i w konsekwencji nie dał temu wyrazu w rozstrzygnięciu, że w toku postępowania organy nadzoru budowlanego błędnie oznaczyły numery ewidencyjne działek na których zlokalizowano w J. [...] budynek gospodarczo-garażowy (pierwotnie warsztatowo- garażowy). Z dokumentacji projektowej (mapa i opis techniczny budynku warsztatowo-garażowego), która stanowiła podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] marca 1998 r., następnie wyeliminowanego z obrotu prawnego decyzją Wojewody [...] Nr [...] z [...] października 2005 r. wynika, że budynek został zlokalizowany na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...], a nie na działkach [...] i [...]. Podobnie w zawiadomieniu inwestora o zakończeniu budowy obiektu budowlanego wskazano, że obiekt został zrealizowany na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. W związku z powyższym organy nadzoru budowlanego błędnie oznaczyły numery ewidencyjne nieruchomości, na których zlokalizowano obiekt budowlany, którego to obiektu dotyczy postępowanie administracyjne. Powyższa usterka może prowadzić w istocie rzeczy do niewykonalności wydanej decyzji administracyjnej. Wskazał, iż w opisanych okolicznościach WINB winien był zgodnie

z art. 107 § 1 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy prawidłowo oznaczyć numery ewidencyjne działek, na których obiekt został zrealizowany.

W odpowiedzi na skargi WINB podtrzymał argumentację przedstawioną

w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skarg. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu Prokuratora dotyczącego nieprawidłowego oznaczenia numerów nieruchomości podał, iż decyzja Wójta z [...] marca 1998 r. o pozwoleniu na budowę odnosiła się do działek [...] i [...]. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym od 2005 r. pojawia się taka numeracja działek. Dopiero na k. [...] akt administracyjnych stanowiącej analizę lokalizacji spornego budynku wskazano działki nr [...] i [...]. Powyższe potwierdza wydruk ze strony www.geoportal.gov.pl, z którego wynika, że działki nr [...] i [...] znajdują się w miejscowości [...] gmina P.. Wskazał dalej, że oznaczenie numeru działki budowlanej, tj. jej numeru ewidencyjnego w rozstrzygnięciu nie może być zmienione na prawidłowe oznaczenie w trybie art. 113 §1 k.p.a. jako sprostowanie oczywistej omyłki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje

w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola podjętych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć, we wskazanym wyżej zakresie wykazała, że zarówno zaskarżona jak

i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, co spowodowało konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 30 czerwca 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 30/11 uchylając zaskarżone

i poprzedzające je postanowienie (odpowiednio z 1 września 2010 r i 29 października 2010 r.), wskazał na uchybienia prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania i określił prawidłowy tryb i sposób procedowania w sprawie. Zgodnie z art. 153 u.p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona

w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Analizując wydane aktualnie rozstrzygnięcia organów Sąd stwierdza, iż w postępowaniu prowadzonym po ww. wyroku organy nie wykonały zaleceń Sądu określonych ww. orzeczeniem. W uzasadnieniu powołanego wyroku w wytycznych dla organów, Sąd oprócz wskazania właściwego trybu procedowania w sprawie (art. 51 ust. 1 pkt 1

w związku z art. 51 ust. 7 p.b.), do którego organ się zastosował, określił także, że: "ustalenie czy i jakie czynności lub roboty budowlane należy wykonać winno być poprzedzone postępowaniem dowodowym, dla którego właściwym trybem jest wydanie stosownego postanowienia. Dopiero po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego organ będzie mógł podjąć właściwą decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 lub 2 Prawa budowlanego".

Z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych wynika, że PINB zaniechał wydania stosownego postanowienia nakładającego na inwestora określone obowiązki. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się decyzja PINB nr [...] wydana [...] lutego 2015 r. zobowiązująca skarżącą do złożenia dokumentów, jednak decyzja ta została uchylona decyzją organu odwoławczego nr [...] z [...] kwietnia 2015 r., i nie wydano rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym przez Sąd.

Przechodząc do oceny zaskarżonych decyzji podać należy, iż podjęte zostały one na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 p.b. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zgodnie zaś z treścią art. 51 ust. 7 p.b., przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 p.b., zostały wykonane w sposób,

o którym mowa w art. 50 ust. 1 p.b.

Wskazać w tym miejscu należy, iż istotą każdego postępowania administracyjnego jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, zgodnie z treścią art. 7 i 77 k.p.a., natomiast mając na uwadze treść art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem między innymi dowodów, na podstawie których określone fakty organ przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wyrażony w art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. obowiązek zebrania całego materiału dowodowego oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Na podstawie analizy materiału dowodowego sprawy stwierdzić trzeba, iż po pierwsze zasadny jest zarzut skargi Prokuratora dotyczący nieprawidłowego oznaczenia działek, na których sytuowany jest sporny budynek. Organy określiły w decyzjach nr ew. działek bez potwierdzenia powyższego stosownym dokumentem, np. wypisu z rejestru gruntów, czy aktualnego odpisu z księgi wieczystej. Powyższą okoliczność przyznał

w odpowiedzi na skargę WINB. Zauważyć należy, iż z dokumentacji zawartej

w aktach administracyjnych wynika, np. z analizy lokalizacji, iż działki na których usytuowany jest sporny budynek oznaczone są nr ew. [...] i [...], ponadto w decyzji PINB, Nr [...] z [...] listopada 2013 r. dotyczącej udzielenia G. K. pozwolenia na użytkowanie budynku garażowego również organ wskazał działkę oznaczoną nr ew. [...]. Usytuowanie budynku garażowego na działkach nr ew. [...] i [...] potwierdziła na rozprawie sądowej sama skarżąca G. K..

W tej sytuacji niewątpliwie powyższa okoliczność skutkuje nieprawidłowością

i błędami zaskarżonych decyzji, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonych decyzji.

W ocenie Sądu organy obu instancji nie dokonały dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Posiadając rozbieżne dane w zakresie nr ew. działek organ I instancji powinien dokonać weryfikacji tych rozbieżności. W celu prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy organy w ponownym postępowaniu winny dokonać potwierdzenia na jakich działkach usytuowany jest sporny budynek. Jest to kwestia zasadnicza w niniejszej sprawie. Zarzut postawiony w skardze przez stronę skarżącą zarówno G. K. jak i Prokuratora był nie do odparcia w kontekście dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych.

Organy rozważą zażądanie wypisu studium w kontekście oceny możliwości usytuowania budynku w granicy, po ustaleniu funkcji budynku, nadto rozważą czy ewentualnie budynek garażowy mógłby być usytuowany w granicy działki, zgodnie

z obowiązującymi obecnie przepisami rozporządzenia MI.

Dopiero na podstawie prawidłowo ustalonego w sprawie stanu faktycznego,

w zależności od poczynionych ustaleń organ zobowiązany będzie do wydania stosownego postanowienia, w którym ukierunkowany zostanie dalszy tok postępowania naprawczego.

Jednocześnie Sąd zauważa, iż nieprawidłowo organ odwoławczy dokonał uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na ustalenie w toku oględzin, iż nastąpiła faktyczna zmiana sposobu użytkowania spornego budynku z warsztatowo-garażowego na gospodarczo-garażowy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, wydana [...] marca 1998 r. decyzja Wójta o pozwoleniu na budowę dotyczyła budynku z warsztatowo-garażowego. Brak jest w dokumentach sprawy ostatecznej decyzji dotyczącej zmiany sposobu użytkowania ww. budynku na gospodarczo-garażowy. WINB na podstawie zdjęć dołączonych do protokołu oględzin nie był uprawniony do określenia zmiany sposobu użytkowania, brak jest ustaleń organów co do sposobu użytkowania budynku w związku

z decyzją PINB, Nr [...] z [...] listopada 2013 r. znajdującą się w aktach administracyjnych.

Ponownie rozpoznając sprawę orzekające w sprawie organy, będąc związanie na podstawie art. 153 p.p.s.a. przedstawionymi wyżej wytycznymi Sądu, właściwie ustalą stan faktyczny sprawy, w zależności od tych ustaleń wydadzą stosowne postanowienie

i następnie rozstrzygną o legalizacji bądź nakazie rozbiórki spornego budynku. Przy czym wydane wskutek ponownego rozpoznania sprawy decyzje winny odpowiadać regulacjom art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c

w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku (o uchyleniu zaskarżonej

i poprzedzającej ją decyzji). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 200, art. 205 § 1, art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Wskazana w punkcie 4 wyroku kwota obejmuje kwotę [...] zł uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika oraz kwotę

17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.