Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 6216/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3, art. 135g ust. 1 i 2, art. 135n ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

8 stycznia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 1076/20 w sprawie ze skargi A.M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 17 sierpnia 2020 r., nr 13 w przedmiocie kary dyscyplinarnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie od A.M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

2 czerwca 2020 r. wobec A.M. – detektywowi Zespołu ds. Poszukiwań i Identyfikacji Osób Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w Z., wszczęte zostało postępowanie dyscyplinarne, w którym zarzucono jej naruszenie dyscypliny służbowej, w ten sposób, że skarżąca po uzyskaniu informacji od M.N. (dalej jako zgłaszająca) o zaginięciu K.N., nie dopełniła obowiązku służbowego polegającego na przyjęciu zawiadomienia o zaginięciu osoby, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) dalej jako "ustawa o Policji", w zw. z § 3 ust. 2 zarządzenia nr 48 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie prowadzenia przez Policję poszukiwania osoby zaginionej oraz postępowania w przypadkach ujawnienia osoby o nieustalonej tożsamości lub znalezienia nieznanych zwłok oraz szczątków ludzkich, dalej jako "zarządzenie nr 48 KGP". Po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczeniem z 10 lipca 2020 r. Komendant Miejski Policji w Z. na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji uznał skarżącą za winną popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył jej karę dyscyplinarną "ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku". W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji przytoczył ustalony stan faktyczny sprawy, zgodnie z którym 16 marca 2020 r. do Komendy Miejskiej Policji w Z. zgłosiła się M.N. wraz z siostrą w celu zawiadomienia o zaginięciu męża, co wynika z zeznań pracownika cywilnego Inspektoratu Wydziału Prewencji KMP w Z. S.B. Skarżąca przeprowadziła rozmowę ze zgłaszającą uzyskując informację, że mąż zgłaszającej przebywał w czasie ostatniej rozmowy telefonicznej poza granicą Polski, nie ma z nim kontaktu od 15 marca 2020 r. (ponad 24 godziny) i jest zdrowy, zdolny do samodzielnej egzystencji, nie leczony psychiatrycznie i odwykowo. Skarżąca zweryfikowała, że mąż zgłaszającej nie znajduje się na liście osób objętych kwarantanną, o czym poinformowała zgłaszającą. Skarżąca odmówiła przejęcia zawiadomienia o zaginięciu uznając, że mąż zgłaszającej oddalił się dobrowolnie i nie jest zaginiony. W ocenie zgłaszającej skarżąca insynuowała, że mąż ją zostawił w 8. miesiącu ciąży. Skarżąca po rozmowie ze zgłaszającą poinformowała kierownika Komendy Miejskiej Policji w Z., że zgłaszająca nie zdecydowała się na składanie oficjalnego zawiadomienia o zaginięciu. 17 marca 2020 r. zgłaszająca skontaktowała się telefonicznie z Komendą Miejską Policji w Z., a z rozmowy z dyżurnym I. M. wynika, że w dniu poprzednim przyszła "na komendę zgłosić zaginięcie męża, no ale Pani niestety nie chciała przyjąć zgłoszenia". Z zeznań funkcjonariusza Zespołu ds. Poszukiwań i Identyfikacji Osób Wydziału Kryminalnego KMP w Z. M.P. wynika natomiast, że 17 marca 2020 r. rozmawiał ze zgłaszającą i nie chciała ona składać zawiadomienia o zaginięciu męża. Wyjaśniając podstawy prawne podjętego orzeczenia dyscyplinarnego organ I instancji wskazał, że zgodnie z § 3 zarządzenia nr 48 KGP Policja podejmuje poszukiwania osoby zaginionej niezwłocznie po otrzymaniu informacji o zaginięciu osoby (ust. 1), a zobowiązanym do przyjęcia zawiadomienia jest dyżurny jednostki Policji lub wyznaczony przez niego policjant jednostki Policji, do którego zgłosiła się osoba uprawniona (ust.). Natomiast w § 2 ust. 3 ww. zarządzenia wymienione zostały poziomy poszukiwania zależne od ryzyka dla życia, zdrowia lub wolności zaginionej osoby. Z przedstawionych przez zgłaszającą informacji skarżąca uzyskała wiedzę, że mąż zgłaszającej przebywał poza granicą Polski i nie było z nim kontaktu od ponad 24 godzin, co spełnia przesłanki obligujące do podjęcia czynności poszukiwawczych na poziomie III (§ 2 ust. 1 pkt 3 lit. c), a tym samym skarżąca była zobligowana do przyjęcia zawiadomienia o zaginięciu osoby bezpośrednio po uzyskaniu takiej informacji. Organ I instancji obdarzył walorem większej wiarygodności zeznania zgłaszającej oraz jej siostry ponad zeznaniami skarżącej, bowiem stwierdził, że są to osoby postronne, niezainteresowane rozstrzygnięciem postępowania dyscyplinarnego. Wskazano również, że S.B. uzyskała jasną informację, że zgłaszająca chce zgłosić zaginięcie męża. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Za zawinione przewinienie dyscyplinarne należy uznać sytuację, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia – chce albo przewidując możliwość jego popełnienia godzi się na to (art. 132a pkt 1 ustawy o Policji) albo nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (art. 132a pkt 2 ustawy o Policji). W ocenie organu I instancji skarżąca dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego umyślnie w zamiarze bezpośrednim, bowiem posiadała wiedzę wynikającą z zarządzenia nr 48 KGP, a mimo zaistnienia przesłanek przyjęcia zawiadomienia nie uruchomiła koniecznej procedury, a ograniczyła się jedynie do weryfikacji list osób objętych kwarantanną. Uzasadniając wybór kary dyscyplinarnej uznano, że "ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku" jest karą współmierną i adekwatną do przewinienia. Czyn skarżącej w ocenie organu I instancji należy uznać za szczególnie naganny ze względu na kształtowanie negatywnego wizerunku całej formacji, która ma służyć społeczeństwu. Wskazano również na postawę skarżącej, która nie przyznała się do winy, co może świadczyć o braku świadomości nieprawidłowego zachowania i nie daje gwarancji, że skarżąca nie popełni takiego przewinienia ponownie.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej od powyższego orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie orzeczeniem z 17 sierpnia 2020 r. na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W odniesieniu do zarzutów odwołania stwierdzono, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jest wystarczający do oceny okoliczności będących przedmiotem postepowania dyscyplinarnego i dokonując swobodnej, a nie dowolnej jak twierdzi skarżąca, oceny zasadnie uznano, że skarżąca jest winna popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Za niezasadne uznano również twierdzenia skarżącej, zgodnie z którymi zeznania zgłaszającej nie są w pełni wiarygodne, bowiem zataiła ona informację o stanie zdrowia męża i leczeniu psychiatrycznym. Organ odwoławczy uznał tutaj, że stan zdrowia psychicznego męża zgłaszającej nie miał żadnego znaczenia przy przyjmowaniu zawiadomienia o zaginięciu oraz nie ma dowodów wskazujących na celowe zatajenie tej informacji przez zgłaszającą. Organ dodał również, że zachowanie skarżącej po popełnieniu przewinienia i w trakcie postępowania dyscyplinarnego miało istotne znaczenie, ponieważ jest to jedna z dyrektyw wymiaru kary dyscyplinarnej. Odnosząc się natomiast do rodzaju nałożonej kary organ odwoławczy uznał, że organ I instancji wziął pod uwagę wszystkie kryteria w tym rodzaj naruszonych obowiązków, intensywność naruszenia, stopień zagrożenia dla interesu służby, stopień winy, zachowanie policjanta po popełnieniu przewinienia oraz jego dotychczasowy przebieg służby oraz odniósł się do tych kryteriów uzasadniając swój wybór.

Wyrokiem z 15 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie sygn. akt III SA/Lu 1076/20 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. oddalił skargę na ww. orzeczenie organu II instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów nie ma zastosowania kodeks postępowania administracyjnego, a ustawa o Policji w art. 138 przewiduje jedynie uprawnienie do wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na orzeczenie lub postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne, więc wszelkie zarzuty oparte o naruszenia k.p.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W odniesieniu do zarzutów dotyczących oceny materiału dowodowego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ustawa o Policji nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis art. 135j ustawy o Policji wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie. Oznacza to, że sądowa kontrola oceny dowodów sprowadza się jedynie do sprawdzenia, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej bądź czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Sąd uznał, że organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy. Z zarządzenia nr 48 KGP wynikają przesłanki, które muszą zajść aby przyjąć zgłoszenie zaginięcia osoby, skarżąca przedmiotowy akt znała, a mimo to nie podjęła właściwej reakcji. Sąd podkreślił również, że w jego ocenie nie budzi wątpliwości cel wizyty zgłaszającej na Komendzie Miejskiej Policji w Z. 16 marca 2020 r., bowiem wynika to z zeznań zgłaszającej, jej siostry oraz S.B. i I.M. Dodano również, że skarżąca wskazuje na pominięcie pozostałych środków dowodowych, które pozwalają na odmienne ustalenie przebiegu zdarzeń, ale równocześnie nie wskazuje o jakie środki dowodowe chodzi. Powtórzono również za organem, że nie ma znaczenia przy przyjmowaniu zawiadomienia o zaginięciu, czy osoba zaginiona jest chora psychicznie lub czy leczyła się psychiatrycznie, bowiem ma to jedynie wpływ na ustalenie poziomu ryzyka. W odniesieniu do wybranej przez organ kary "ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku", stwierdzono, że sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego nie może ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych sankcji. Ocena sądu jak już wskazano wcześniej ogranicza się do weryfikacji legalności orzeczenia, co w niniejszej sprawie zostało dokonane i Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie spełnia wymogi prawne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca żądając uchylenia zaskarżonego wyroku, a następnie uchylenia orzeczeń organów I i II instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W ramach zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o art. 174 § 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia tj.:

1. art. 145 § 1 pkt lit. a) i c) p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 17 sierpnia 2020 r., utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Z. z dnia 10 lipca 2020 r., pomimo faktu, iż zaskarżone orzeczenie jest obarczone uchybieniami w postaci naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji - poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w Z., podczas gdy orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania;

b. art. 132a ustawy o Policji - poprzez wadliwe uznanie, iż czyny zarzucone obwinionej mają charakter zawiniony, podczas gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób obwinionej przypisać zamiaru ani też świadomości rzekomego naruszenia dyscypliny służbowej,

c. art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji - poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której obwinionej nie sposób przypisać naruszenia dyscypliny służbowej, a więc brak jest znamion umożliwiających pociągnięcie jej do odpowiedzialności dyscyplinarnej,

d. art. 135g ust.1 i 2 ustawy o Policji - poprzez wadliwą, dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, skutkującą błędnym przyjęciem, iż:

i. obwiniona dysponowała wystarczającą ilością informacji i wiedzy, uprawniających ją do uznania męża zgłaszającej za osobę zaginioną, a tym samym do przyjęcia zawiadomienia podczas gdy na podstawie materiału dowodowego sprawy nie sposób uznać, że informacje uzyskane od świadka sugerowały, że w istocie w sprawie doszło do zaginięcia;

ii. zamiarem zgłaszającej było zgłoszenie zaginięcia męża oraz że zgłaszająca przekazała obwinionej wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji (dotyczących m.in. stanu zdrowia męża świadka), podczas gdy analiza wyjaśnień obwinionej wskazuje na odmienny przebieg zdarzenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ponownie skarżąca uznała, że nie ma podstaw do uznania jej winy w przewinieniu dyscyplinarnym, bowiem nie zaistniały przesłanki konieczne do przyjęcia zawiadomienia o zaginięciu męża zgłaszającej. W pozostałym zakresie podtrzymano uprzednio prezentowane stanowisko.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania wskazując równocześnie, że w ocenie organu zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może zostać oparta na dwóch podstawach – naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna zawiera jedynie zarzuty procesowe.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisów prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684). Zgodnie jednak z dominującym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04, Lex 120212; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971; wyrok NSA z dnia 15 marca 2011 r., II OSK 323/10, LEX nr 1080252). Zgodnie z powyższym sformułowanie zarzutów poprzez odniesienie do "niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a." nie spełnia wymogów określonych przez ustawę.

Z analogicznych względów nie mógł zostać rozpoznany również zarzut naruszenia art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, ponieważ Sąd pierwszej instancji przepisu tego nie stosował. Co więcej przepis ten ma charakter ogólny (blankietowy) i określa możliwe działania wyższego przełożonego, jakie powinien on podjąć po merytorycznym rozpoznaniu odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego obwinionego funkcjonariusza. Jego zastosowanie jest więc skutkiem zastosowania innych przepisów prawa materialnego, które w ramach tego zarzutu nie zostały podniesione. Powołanie przepisu art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji jako samodzielnej podstawy kasacyjnej mogłoby mieć jedynie miejsce w przypadku, gdyby Sąd rzeczywiście przepis ten stosował, a skarżąca upatrywałaby jego naruszenia np. w błędnym ustaleniu osoby wyższego przełożonego lub nieprawidłowej formie rozstrzygnięcia odwołania. Takie stanowisko jednak z uzasadnienia skargi nie wynika, a tym samym zarzut nie jest zasadny.

Kolejne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 132a ustawy o Policji. Zgodnie z pierwszym przepisem naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust.2), natomiast przez naruszenie dyscypliny służbowej rozumieć należy m.in.: zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Przepis art. 132a stanowi natomiast, że przewiewnie dyscyplinarne jest zawinione, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwości jego popełnić, na to się godzi, 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Skarżąca twierdzi, że nie sposób przypisać jej naruszenia dyscypliny służbowej oraz zamiaru, ani też świadomości rzekomego tego naruszenia, z czym nie sposób się zgodzić. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji skarżąca jako funkcjonariusz Policji – detektyw Zespołu ds. Poszukiwań i Identyfikacji Osób Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w Z. znała treść zarządzenia nr 48 KGP, zgodnie z którym Policja podejmuje poszukiwania osoby zaginionej niezwłocznie po otrzymaniu informacji o zaginięciu osoby, a aby uznać osobę za zaginioną wystarczy przebywanie poza granicami Polski i brak kontaktu z nią (poziom III, § 2 ust. 1 pkt 3 lit. c ww. zarządzenia). Z materiału dowodowego – w tym notatki samej skarżącej (k. akt adm. 22) wynika, że zgłaszająca przekazała skarżącej informację, że od co najmniej 24 godzin nie ma kontaktu z mężem, który w chwili ostatniego kontaktu przebywał na terytorium Niemiec. Kwestią sporną w sprawie jest, czy zgłaszająca wyraziła jasno chęć zgłoszenia zaginięcia męża, natomiast stanowisko takie znajduje potwierdzenie w zeznaniach zgłaszającej, jej siostry i dwóch innych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Z. (k. akt adm. 57, 59, 61, 66). W związku z powyższym skarżąca uzyskawszy informacje o mężu zgłaszającej powinna przyjąć zawiadomienie o zaginięciu osoby, albo spodziewać się, że brak takiego działania może stanowić zaniechanie czynności służbowej. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy słusznie przyjęły, że skarżąca z zamiarem bezpośrednim nie dopełniła obowiązków służbowych, a stanowisko to w ocenie NSA jest zasadne. Z materiału dowodowego wynika, że skarżąca zbagatelizowała informacje przekazane przez zgłaszającą i nie ma świadomości, że nie dopełniła obowiązków służbowych. Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 oraz art. 132a ustawy o Policji nie są zasadne.

W odniesieniu do oceny materiału dowodowego skarżąca zarzuca naruszenie art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji twierdząc, że ocena ta miała znamiona dowolności zamiast swobody. Skarżąca kwestionuje przede wszystkim, że dysponowała wystarczającą ilością informacji do uznania męża zgłaszającej za osobę zaginioną oraz że zamiarem zgłaszającej było złożenie zawiadomienia o zaginięciu męża. Jak już wskazano wcześniej w kontekście informacji przekazanych przez zgłaszającą skarżącej NSA podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym zgłaszająca przekazała informację o ostatnim kontakcie z mężem oraz ostatnim miejscu jego pobytu wskazując, że od co najmniej 24 godzin nie ma z nim kontaktu, co powinno być wystarczające do przyjęcia zawiadomienia o zaginięciu. Z notatki sporządzonej przez samą skarżącą wynika, że wiedziała, że mąż zgłaszającej był na terytorium Niemiec i nie było z nim kontaktu, a taki obraz faktów potwierdzają również zeznania zgłaszającej oraz jej siostry. Podnoszenie w tym zakresie, że zgłaszająca nie przekazała informacji o stanie zdrowia męża nie ma żadnego znaczenia w sprawie jak już wskazywały organy i Sąd pierwszej instancji, ponieważ już dwa ww. warunki obligują funkcjonariusza do uznania danej osoby za zaginioną.

Przechodząc do okoliczności zamiaru zgłaszającej dokonania zawiadomienia o zaginięciu należy wskazać, że z zeznań świadka S.B. oraz zapisu rozmowy zgłaszającej z I.M. wynika, że zgłaszająca zjawiła się 16 marca 2020 r. na Komendzie Miejskiej Policji w Z. celem złożenia zawiadomienia o zaginięciu męża. Zapis rozmowy telefonicznej stanowi niepodważalny dowód w tym zakresie, natomiast zeznania świadka należy uznać za wiarygodne, bowiem w przeciwieństwie do skarżącej świadek nie jest zainteresowany rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy.

Warto też podkreślić, że nawet zakładając, że zgłaszająca nie wysłowiła w rozmowie ze skarżącą, że "chce dokonać zawiadomienia o zaginięciu męża" podniesione przez nią okoliczności na to wskazują. Zgłaszająca zjawiła się na Komendzie Miejskiej Policji w Z. poszukując pomocy ze strony organów państwa. Możliwe, że nie znała konkretnych procedur jakie powinny zostać podjęte w przypadku braku kontaktu z daną osobą. To zadaniem funkcjonariusza Policji jest w takiej sytuacji odpowiednie zidentyfikowanie problemu oraz dostosowanie odpowiedniej formy działania. W tej sprawie okoliczności przedstawione przez zgłaszającą prowadziły do wniosku, że jej celem jest dokonanie zawiadomienia o zaginięciu męża, a skarżąca bagatelizując problem nie podjęła odpowiedniej czynności służbowej.

W związku z powyższym uznać należy, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, a tym samym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.