Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1287/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 156 pat 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło –Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Małgorzata Rysz Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1688/13 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zaświadczenia o pomocy de minimis 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Ministra Pracy i Polityki Społecznej 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1688/13, oddalił skargę [...] na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

I

Zastępca Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] - odmówił [...] (dalej: skarżąca) - wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.

Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r.

Pismem z dnia [...] października 2012 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że przy wydaniu postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymanego w mocy postanowieniem organu II instancji z dnia [...] maja 2012 r. – doszło do naruszenia przepisów o właściwości. Postanowienie to zostało, bowiem wydane przez Zastępcę Prezesa Zarządu PFRON, tj. podmiot nie mający przymiotu organu i nie posiadający kompetencji do rozstrzygnięcia w przedmiocie wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis. Zatem, została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 z późn. zm.; dalej: k.p.a.).

Skarżąca wskazała, że PFRON jest państwowym funduszem celowym – państwową osobą prawną, a jego organami zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 z późn. zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji), są Rada Nadzorcza i Zarząd. Stosownie do art. 53 ust. 1 ww. ustawy to Prezes Zarządu reprezentuje Fundusz na zewnątrz. Tym samym to Prezesa Zarządu PFRON należy uznać za właściwego do podpisywania wszelkich rozstrzygnięć administracyjnych o charakterze władczym. Natomiast Zastępca Prezesa Zarządu PFRON, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o rehabilitacji, uprawniony jest jedynie do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych Funduszu, uprawnienie to dotyczy sfery cywilnoprawnej, a zatem nie objętej kognicją sądów administracyjnych.

Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z dnia [...] maja 2012 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., zaś Zastępca Prezesa Zarządu PFRON jest organem upoważnionym do wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie zaświadczeń o pomocy de minimis.

Orzekając na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...]22 maja 2013 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2013 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że postanowienie Prezesa Zarządu PFRON było przedmiotem kontroli organu odwoławczego, które nie zostało obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404, z późn. zm, dalej: ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej), ilekroć w ustawie jest mowa o podmiocie udzielającym pomocy - należy przez to rozumieć organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. nr 191, poz. 1411 i nr 245, poz. 1775). Organami PFRON są Rada Nadzorcza i Zarząd, zaś w skład Zarządu Funduszu wchodzą Prezes Zarządu Funduszu (dalej: Prezes), i dwaj jego zastępcy. W myśl art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych Funduszu są upoważnieni Prezes lub każdy z jego zastępców samodzielnie. Do zadań Zarządu należą w szczególności gospodarowanie środkami Funduszu oraz sprawowanie kontroli nad wykorzystaniem środków Funduszu przekazywanych na realizację zadań określonych ustawą.

W ocenie organu II instancji wydawanie zaświadczeń o pomocy de minimis jest sprawą z zakresu praw i obowiązków majątkowych Funduszu, a Zastępca Prezesa Zarządu z mocy ustawy występuje w imieniu Funduszu.

Na powyższą decyzję [...] wniosła skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. oddalił.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że postanowieniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r. nie można zarzucić uchybienia w postaci jego wydania z naruszeniem przepisów o właściwości.

WSA podniósł, że PFRON jest państwowym funduszem celowym, uprawnionym do rozpatrywania i rozstrzygania spraw na podstawie także przepisów k.p.a. Innym podmiotem udzielającym pomocy jest więc Fundusz, a nie jego Prezes. Oznacza to, że podmiotem wydającym zaświadczenie o pomocy de minimis lub odmawiającym wydania takiego zaświadczenia jest Fundusz. Związanym z tym zagadnieniem jest upoważnienie do wykonywania powierzonych Funduszowi kompetencji w zakresie pomocy de minimis. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, ustrojowymi organami Funduszu są Rada Nadzorcza i Zarząd. Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 1 i 2 tej ustawy w skład Zarządu Funduszu wchodzą Prezes Zarządu Funduszu i dwaj jego zastępcy. W art. 51 ust. 3 ustawy zawarto otwarty katalog zadań powierzonych Zarządowi Funduszu. Wymieniono wśród nich m. in. dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków Funduszu oraz gospodarowanie środkami Funduszu. Do wykonywania tych oraz innych, niezastrzeżonych do wyłącznej kompetencji Prezesa Zarządu PFRON funkcji upoważnieni są także pozostali członkowie Zarządu Funduszu. Przemawia za tym sposób powoływania ich na stanowisko Zastępcy Prezesa Zarządu. Prezesa Zarządu PFRON powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Zastępców Prezesa, na wniosek Prezesa zaopiniowany przez Radę Nadzorczą, powołuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Zastępcy, podobnie jak Prezes Zarządu są pracownikami Funduszu wyłanianymi w drodze konkursu, powoływanymi i odwoływanymi z udziałem ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego jako organu założycielskiego Funduszu.

Sąd I instancji podkreślił, że Prezes Zarządu PFRON na mocy przepisów szczegółowych ustawy o rehabilitacji wykonuje swoje kompetencje w ściśle określonym zakresie (np. art. 26a ust. 8, art., art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji). Oznacza to, że załatwianie spraw dotyczących zaświadczeń o pomocy de minimis w imieniu PFRON nie zostało w ustawie o rehabilitacji zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Prezesa Zarządu. Tym samym sprawy te mogą być załatwiane zarówno przez Prezesa Zarządu PFRON, jak i przez jego zastępców.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...], zaskarżając wyrok w całości i żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) zarzucono:

Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 53 ust. 1 oraz art. 53 ust. 3 pkt 1 oraz art. 50 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem za organ uprawniony do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON, podczas gdy organami PFRON są Rada Nadzorcza i Zarząd, a Fundusz reprezentuje na zewnątrz Prezes Zarządu PFRON, który w związku z tym jest jedynym organem właściwym do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Nadto Sąd I instancji podzielając pogląd organów nie dokonał rozróżnienia kompetencji organów Funduszu na gruncie administracyjnoprawnym, jakim jest wydawanie postanowień w postępowaniach administracyjnych, w tym postanowień o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis i cywilnoprawnym, jakim jest składanie oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych Funduszu. Do tych pierwszych jest uprawniony Zarząd Funduszu reprezentowany przez Prezesa lub sam Prezes Zarządu Funduszu, a zastępcy Prezesa Zarządu Funduszu mają ustawowe prawo reprezentowania PFRON jedynie na gruncie cywilnoprawnym, co w konsekwencji skutkowało utrzymaniem w obrocie prawnym aktu administracyjnego obarczonego wadą nieważności z uwagi na wydanie go z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na utrzymanie w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości;

2. art. 53 ust. 3 pkt 1 i art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji w związku z art. 2 pkt 12 i art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej w związku z art. 9 § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810, z późn. zm., dalej: rozporządzenie z 2007 r.) poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem za organ administracji uprawniony do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON, podczas gdy podmiotem udzielającym pomocy jest organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorca publiczny, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców, a w konsekwencji w sytuacji w której mamy do czynienia z organem administracji działającym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego brak jest podstaw prawnych do uznania, że rozstrzygnięcia administracyjne w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis może wydawać podmiot nie posiadający przymiotu organu administracji - Zastępca Prezesa Zarządu PFRON uprawniony do reprezentowania Funduszu tylko w zakresie praw i obowiązków majątkowych, a zatem w sferze cywilnoprawnej a nie administracyjnoprawnej;

3. art. 51 ust. 3 pkt 2 i 3 w związku z art. 51 ust. 2 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wydawanie zaświadczeń o pomocy de minimis mieści się w kompetencjach Zarządu PFRON jako dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków Funduszu lub gospodarowanie środkami Funduszu, a do wykonywania tych i innych niezastrzeżonych do wyłącznej kompetencji Prezesa Zarządu PFRON funkcji są upoważnieni pozostali członkowie Zarządu Funduszu, na co ma wskazywać sposób ich powoływania na stanowisko, co doprowadziło do błędnego domniemania kompetencji zastępców Prezesa Zarządu do wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis, w sytuacji gdy po pierwsze to Prezes Zarządu PFRON reprezentuje Fundusz na zewnątrz, po drugie żaden z obowiązujących przepisów nie daje kompetencji zastępcom Prezes Zarządu PFRON w zakresie

wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis (upoważnionym do reprezentowania Funduszu jedynie w zakresie praw i obowiązków majątkowych Funduszu nieobjętych kognicją sądownictwa administracyjnego), a ewentualnie takie zaświadczenia mogliby wydawać reprezentując Zarząd Funduszu a niejako zastępcy Prezesa;

4. art. 26a ust. 8, 9, 9a, 9b,10, 11, art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji, z których wynika iż organem właściwym w zakresie udzielania pomocy publicznej w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest Prezes Zarządu Funduszu w związku z art. z art. 2 pkt 12 i art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej w związku z art. 9 § 1 rozporządzenia z 2007 r. poprzez ich błędna wykładnię polegającą na uznaniu, iż mimo że Prezes Zarządu Funduszu udziela pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, to w sytuacji wydatkowania tych kwot ze środków ZFRON w ramach IPR — nie jest organem upoważnionym do wydawania zaświadczeń pomocy de minimis;

5. art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich błędne niezastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w której doszło do pozostawienia w obrocie prawnym postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej obarczonego wadą nieważności z uwagi na rażące naruszenie prawa polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis wydane przez zastępcę Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych należy traktować jako wydane z naruszeniem przepisów o właściwości skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności tego postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Według autora skargi kasacyjnej jedynym organem właściwym do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis jest Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Natomiast według Sądu I instancji, który podzielił stanowisko organu, z uwagi na to, że załatwianie spraw dotyczących zaświadczeń o pomocy de minimis w imieniu PFRON - nie zostało w ustawie o rehabilitacji zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Prezesa Zarządu, należy przyjąć, że sprawy te mogą być załatwiane zarówno przez Prezesa Zarządu PFRON, jak i przez jego zastępców.

Odnosząc się do tak zarysowanej istoty sporu należy na wstępie podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja (postanowienie) dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kwestionowanego rozstrzygnięcia z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. przewidującego jako przesłankę stwierdzenia nieważności wydania decyzji (postanowienia) z naruszeniem przepisów o właściwości. Przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wprowadza żadnego elementu kwalifikującego naruszenie właściwości, a wobec tego każdy taki przypadek, w odniesieniu do wszystkich rodzajów właściwości i niezależnie od jej podstaw, będzie przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje jej nieważność, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1794/13).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie postanowienie Funduszu z dnia [...] grudnia 2011 r., podpisane przez zastępcę Prezesa Zarządu PFRON i odmawiające skarżącej wydania zaświadczenia o pomocy de minimis - nie jest dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. - nie zostało ono bowiem wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.

Na wstępie należy wskazać, że na gruncie prawa publicznego nie funkcjonuje jednolity model organu administracji. W obrocie prawnym występują przede wszystkim takie organy, którym ustawodawca powierzył wprost rozstrzyganie spraw indywidualnych w drodze decyzji lub postanowień administracyjnych (art. 1 pkt 1 k.p.a.). W art. 1 pkt 2 k.p.a. wskazano natomiast także na inne organy państwowe oraz inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Mogą to być państwowe jednostki organizacyjne, w tym państwowe osoby prawne, które nie należą do sfery administracji w sensie ustrojowym, a którym przepisy prawa przyznają kompetencje do działania w formie władczej. Taka też sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, tzn. sprawa dotycząca pomocy de minimis załatwiana jest przez inny podmiot niż organ administracji publicznej w rozumieniu ustrojowym.

Pomoc publiczna, do której odnoszą się regulacje zawarte w art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864 ze zm.), a także w ustawie o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, jest - co do zasady - udzielana przez różnego rodzaju podmioty na podstawie odrębnych unormowań prawnych. Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, przez podmiot udzielający pomocy publicznej należy rozumieć nie tylko organ administracji publicznej, ale także inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. Nr 191, poz. 1411 i Nr 245, poz. 1775).

Należy dodać, że z art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej wynika, że to właśnie podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Także z § 9 ust. 1 rozporządzenia z 2007 r. wynika, że warunkiem uzyskania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy.

Z powoływanych regulacji prawnych wynika zatem, że podmiotem właściwym do wydania zaświadczenia w sprawie pomocy de minimis jest nie tylko organ administracji publicznej w sensie ustrojowym, ale również "inny podmiot udzielający pomocy".

Zgodnie z art. 45 ust. 1 i 3a ustawy o rehabilitacji, Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest państwowym funduszem celowym, uprawnionym do rozpatrywania i rozstrzygania spraw na podstawie także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. To właśnie ze środków tego Funduszu pokrywane są zobowiązania, o których mowa w niniejszej sprawie. Wspomnianym "innym podmiotem udzielającym pomocy" w rozpatrywanej sprawie jest więc Fundusz, a nie Prezes FRON. Oznacza to z kolei, że podmiotem wydającym zaświadczenie o pomocy de minimis lub odmawiającym wydania takiego zaświadczenia jest Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Związanym z tym zagadnieniem jest upoważnienie do wykonywania powierzonych Funduszowi kompetencji w zakresie pomocy de minimis. Stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, ustrojowymi organami Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych są Rada Nadzorcza i Zarząd. Zgodnie z art. 51 ust. 1 i 2 powoływanej ustawy w skład Zarządu Funduszu wchodzą Prezes Zarządu Funduszu i dwaj jego zastępcy. W art. 51 ust. 3 ustawy zawarto otwarty katalog zadań powierzonych Zarządowi Funduszu. Wymieniono wśród nich m. in. dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków Funduszu oraz gospodarowanie środkami Funduszu. Do wykonywania tych oraz innych, niezastrzeżonych do wyłącznej kompetencji Prezesa PFRON funkcji upoważnieni są także pozostali członkowie Zarządu Funduszu. Przemawia za tym sposób powoływania ich na stanowisko Zastępcy Prezesa Zarządu. Prezesa Zarządu PFRON powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Zastępców Prezesa, na wniosek Prezesa zaopiniowany przez Radę Nadzorczą, powołuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Zastępcy, podobnie jak Prezes Zarządu są pracownikami Funduszu wyłanianymi w drodze konkursu, powoływanymi i odwoływanymi z udziałem ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego jako organu założycielskiego Funduszu.

Trzeba zauważyć, że Prezes PFRON - z mocy przepisów szczegółowych ustawy o rehabilitacji - wykonuje swoje kompetencje w ściśle określonym zakresie (przykładowo art. 26a ust. 8, art. 26c ust. 4, art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji). Oznacza to, że załatwianie spraw dotyczących zaświadczeń o pomocy de minimis w imieniu PFRON nie zostało ustawowo zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Prezesa Zarządu tego Funduszu, to z kolei pozwala przyjąć (stosownie do wcześniejszych uwag), że mogą być one załatwiane zarówno przez Prezesa Zarządu PFRON, jak i przez jego zastępców.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w powoływanym przez autora skargi kasacyjnej wyroku NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1168/11, zgodnie z którym zaświadczenie o pomocy de minimis w tego typu sprawach wydaje organ administracji, którym jest Prezes Zarządu PFRON, a wydanie tego rodzaju zaświadczenia przez jego zastępcę skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości.

Odmienny pogląd, dotyczący omawianej kwestii został wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 445/13; 8 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2262/11; 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1146/11 oraz 8 marca 2013 r., sygn. akt. II GSK 2262/11.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni ten pogląd podziela, co czyni bezskutecznymi wszystkie zarzuty postawione w punktach 1-5 petitum skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.