Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 87/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Skrzypczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 7 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 10 maja 2021 r. nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm., dalej jako u.t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia 10.03.2021r. nałożył karę pieniężną w wysokości: 9 650 zł na A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...].

W terminowo wniesionym odwołaniu A. O. (dalej także jako strona, skarżący) zarzucił błędne zastosowanie przepisów u.t.d. polegające na obliczaniu wysokości kar określonych w lp. 5.2, 5.5., 5.6, 5.7., 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d. metodą sumowania; ocenił, że budowa załącznika nr 3 do u.t.d. narzuca oddzielne zastosowanie poszczególnych punktów taryfikatora, tabele stanowiące treść tego załącznika językowo skonstruowane są na zasadzie alternatywy rozłącznej, co wyklucza jednoczesne zastosowanie wszystkich podpunktów względem jednego naruszenia czasu pracy. Odnosząc się do poszczególnych naruszeń napisał, że:

a) przekroczenie dziennego okresu prowadzenia przez kierowcę M. B. dnia 06.11.2020 r. o 4 godziny i 20 minut - organ I instancji nałożył karę administracyjną w wysokości 1 050 zł (o 300 za dużo), podczas gdy analizowane naruszenie mieści się tylko i wyłącznie w granicach lp. 5.2.3 zał. nr 3 do u.t.d., a kara finansowa wynosi 750 zł (3 x 250) – przekroczenie czasu powyżej 2 godzin 250 zł, przekroczenie czasu powyżej 3 godzin 250 zł, przekroczenie czasu powyżej 4 godzin 250 zł,

b) przekroczenie dziennego okresu prowadzenia przez kierowcę M. B. dnia 18.12.2020 o 4 godziny i 29 minut - organ I instancji nałożył karę administracyjną w wysokości 1050 zł (o 300 za dużo), podczas gdy analizowane naruszenie mieści się tylko i wyłącznie w granicach lp. 5.2.3 zał. nr 3 do u.t.d., a kara finansowa wynosi 750 zł (3 x 250) - przekroczenie czasu powyżej 2 godzin 250 zł, przekroczenie czasu powyżej 3 godzin 250 zł, przekroczenie czasu powyżej 4 godzin 250 zł,

c) przekroczenie dziennego okresu prowadzenia przez kierowcę P. G. dnia 11.11.2020 o 1 godzinę i 43 minuty - organ I instancji nałożył karę administracyjną w wysokości 300 zł (o 100 za dużo), podczas gdy analizowane naruszenie mieści się tylko i wyłącznie w granicach lp. 5.2.2 zał. nr 3 do u.t.d., a kara finansowa wynosi tutaj 200 zł, za przekroczenie od 1 godziny do mniej niż 2 godzin,

d) przekroczenie dziennego okresu prowadzenia przez kierowcę P. G. dnia 01.12.2020 o 2 godziny i 49 minut - organ I instancji nałożył karę administracyjną w wysokości 550 zł (o 300 za dużo), podczas gdy analizowane naruszenie mieści się tylko i wyłącznie w granicach lp. 5.2.3 zał. nr 3 do u.t.d., a kara finansowa wynosi 250 zł z tytułu przekroczenia czasu jazdy powyżej 2 godzin;

e) przekroczenie dziennego okresu prowadzenia przez kierowcę P. G. dnia 18.12.2020 o 1 godzinę i 55 minuty - organ I instancji nałożył karę administracyjną w wysokości 300 zł (o 100 za dużo), podczas gdy analizowane naruszenie mieści się tylko i wyłącznie w granicach lp. 5.2.2 zał. nr 3 do u.t.d., a kara finansowa wynosi 200 zł, za przekroczenie dziennego okresu jazdy od 1 godziny do mniej niż 2 godzin,

f) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę P. G. o 1 godzinę i 59 minut dnia 03.12.2020 r. - organ I instancji nałożył karę w wysokości 300 zł (o 100 za dużo), podczas gdy analizowane naruszenie mieści się tylko i wyłącznie w granicach lp. 5.5.2 zał. nr 3 do u.t.d. tj. skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, gdzie kara finansowa wynosi 200 zł,

g) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę M. B. o 4 godziny i 41 minut dnia 19.12.2020 r. - organ I instancji nałożył karę w wysokości 1 350 zł (o 300 za dużo), podczas gdy analizowane naruszenie mieści się tylko i wyłącznie w granicach lp. 5.5.3 zał. nr 3 do u.t.d. tj. skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, gdzie kara finansowa wynosi 1050 zł,

h) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę P. G. o 1 godzinę i 12 minut dnia 09.11.2020 r. - organ I instancji nałożył karę administracyjną w wysokości 300 zł (o 100 za dużo), podczas gdy analizowane naruszenie mieści się tylko i wyłącznie w granicach l.p. 5.5.2 zał. nr 3 do u.t.d., tj. skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, gdzie kara finansowa wynosi 200 zł,

i) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę M. B. o 2 godziny i 50 minut dnia 09.11.2020 r. - organ I instancji nałożył karę administracyjną w wysokości 1050 zł (o 500 za dużo), podczas gdy analizowane naruszenie mieści się tylko i wyłącznie w granicach l.p. 5.7.3 zał. nr 3 do u.t.d. tj. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, gdzie kara finansowa, wynosi 550 zł,

j) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę P. G. o 4 godziny i 20 minut dnia 01 grudnia 2020 r. - organ I instancji nałożył karę administracyjną łącznie z tytułu L.p. 5.7.1, 5.7.2, 5.7.3 podczas gdy analizowane naruszenie mieści się tylko i wyłącznie w granicach lp. 5.7.3 zał. nr 3 do u.t.d. tj. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin.

Nadto zarzucił naruszenie art. 6 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na przeprowadzenie kontroli czasu pracy kierowców z pominięciem przepisu, w którym określono dopuszczalne marginesy błędu przewidziane przy użytkowaniu przyrządów wskazujących i rejestrujących. W załączniku nr I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, w zakresie dopuszczalnych marginesów błędów, w dziale III zatytułowanym: wymagania dotyczące konstrukcji urządzenia rejestrującego w pkt. f lit. c) wprowadzono dopuszczalne marginesy błędu przewidziane przy użytkowaniu przyrządów wskazujących i rejestrujących tj. dwie minuty na dzień i 10 minut na siedem dni. Organ I instancji nałożył natomiast kary finansowe za naruszenia czasu pracy mieszczące się w przewidzianym w cytowanej normie prawnej, marginesie błędu, tj. przekroczenie przez P. G. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy: a) o dwie minuty dnia 01.12.2020 r., b) o jedną minutę dnia 03.12.2020 r.

Zdaniem odwołującego się nie można z cała pewnością stwierdzić, że naruszenia czasu pracy rzędu 1-2 minuty faktycznie miały miejsce, a nie były wynikiem dopuszczalnego błędu pomiarowego urządzeń rejestrujących. Skoro nie można z całą pewnością stwierdzić, w kontekście błędu pomiarowego, faktu zaistnienia ww. naruszeń czasu pracy, to w sankcja finansowa została nałożona bezpodstawnie.

Decyzją z 07 listopada 2022 r. nr [...] Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej jako K.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ust. 5, ust. 6, ust. 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., lp. 5.2.1, 5.2.2, 5.2.3, 5.5.2, 5.6.2, 5.6.3, 5.7.1, 5.7.3, 5.11.1, 5.11.2, 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 zwanego dalej jako rozporządzenie nr 561/2006) – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 6.950,00 zł.

Uzasadniając napisał, że w przedmiotowej sprawie kary pieniężne nakładane są na podstawie art. 92 a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a. nie ma zastosowania w sprawie. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa K.p.a.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; l.p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., organ stwierdził, że zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. W myśl art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin, nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Stosownie do art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Organ stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; 2) o czas od 1 godziny do miej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin karą pieniężną w wysokości 250 zł. Organ zważył, że w sprawie:

1. w okresie od godz. 07:57 do godz. 22:13 w dniu 8.12.2020 r. kierowca M. B. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 31 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Kara pieniężna za to naruszenie to 100 zł;

2. w okresie od godz. 10:51 w dniu 5.11.2020 r. do godz. 21:00 w dniu 6.11.2020 r. kierowca M. B. prowadził pojazd łącznie 14 godzin i 20 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Kara pieniężna za to naruszenie to 750 zł;

3. w okresie od godz. 00:15 do godz. 19:56 w dniu 18.12.2020 r. kierowca M. B. prowadził pojazd łącznie 14 godzin 29 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Kara pieniężna za to naruszenie to 750 zł;

4. w okresie od godz. 11:10 w dniu 10.11.2020 r. do godz. 00:24 w dniu 11.11.2020 r. kierowca P. G. prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin 15 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Kara pieniężna za to naruszenie to 100 zł;

5. w okresie od godz. 09:55 w dniu 11.11.2020 r. do godz. 01:32 w dniu 12.11.2020 r. kierowca P. G. prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin 43 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Kara pieniężna za to naruszenie to 200 zł;

6. w okresie od godz. 03:12 w dniu 01.12.2020 r. do godz. 04:43 w dniu 02.12.2020 r. kierowca P. G. prowadził pojazd łącznie przez 12 godzin i 45 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Kara pieniężna za to naruszenie to 250 zł;

7. w okresie od godz. 06:22 do godz. 20:57 w dniu 18.12.2020 r. kierowca P. G. prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin 55 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Kara pieniężna za to naruszenie to 200 zł.

Organ zaznaczył, że w żadnej z ww. sytuacji przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ ocenił, że zasadne jest nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 2.350 zł z tytułu naruszeń lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie naruszenia skrócenia regularnego okresu odpoczynku o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; lp. 5.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., organ napisał, że zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia nr 561/2006 odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zgodnie z art. 8 ust. 1-5 i ust. 8 rozporządzenia nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Organ stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną 200 złotych.

Na podstawie przekazanych danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia organ zważył, że kierowca P. G. w dniu 03.12.2020 r. o godz. 18:05 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 07:16 do godziny 16:17 dnia 4.12.2020 r. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ ocenił, że zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 200 zł z tytułu naruszenia lp. 5.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin oraz za każdą rozpoczęta godzinę powyżej 2 godzin; Ip. 5.6.2, Ip. 5.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ powtórzył swoje wywody dotyczące art. 4 lit. f oraz art. 8 ust. 1-5 i ust. 8 rozporządzenia nr 561/2006 i wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.6.2, lp. 5.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonuje karą w wysokości 350 złotych.

Na podstawie przekazanych danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia organ zważył, że:

1. kierowca M. B. o godz. 00:15 w dniu 18.12.2020 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 4 godziny i 19 minut, tj. od godziny 19:56 dnia 18.12.2020 r. do godziny 00:15 dnia 19.12.2020 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 41 minut. Kara pieniężna wynosi 1050 zł.

2. kierowca P. G. o godz. 08:45 w dniu 9.11.2020 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 48 minut, tj. od godziny 00:57 do godziny 08:45 dnia 10.11.2020 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 12 minut. Kara pieniężna wynosi 200 zł.

Organ zaznaczył, że w żadnej z ww. sytuacji przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ ocenił, że zasadne jest nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 1.250 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.6.2, lp. 5.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej; 1) o czas do 1 godziny; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; z lp. 5.7.1, lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ powtórzył swoje wywody dotyczące art. 4 lit. f oraz art. 8 ust. 1-5 i ust. 8 rozporządzenia nr 561/2006 oraz wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.7.1, lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: 1) o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 150 złotych; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550 złotych.

Na podstawie przekazanych danych cyfrowych organ zważył, że:

1. kierowca M. B. w dniu 05.11.2020 r. o godz. 10:51 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 03:46 do godz. 09:56 dnia 06.11.2020 r., tj. w wymiarze 6 godz. i 10 minut. Zatem co do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 2 godziny i 50 minut. Kara pieniężna to 550 złotych.

2. kierowca M. B. w dniu 02.11.2020 r. o godz. 08:35 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 23:50 dnia 02.11.2020 r. do godz. 08:35 dnia 03.11.2020 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 45 minut. Zatem co do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 15 minut. Kara pieniężna to 150 złotych.

3. kierowca P. G. w dniu 11.11.2020 r. o godz. 09:55 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 01:32 do godz. 09:55 dnia 12.11.2020 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 23 minuty. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 37 minut. Kara pieniężna to 150 złotych.

4. kierowca P. G. w dniu 01.12.2020 r. o godz. 03:12 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 11:12 do godz. 15:52 dnia 01.12.2020 r., tj. w wymiarze 4 godz. i 40 minut. Zatem co do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 4 godziny i 20 minut. Kara pieniężna to 1.650 złotych.

Organ zaznaczył, że w żadnej z ww. sytuacji przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ ocenił, że zasadne jest nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 2.500 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.1, lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; 1) o czas do mniej niż 30 minut; 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; lp. 5.11.1, lp. 5.11.2, lp. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 lit. d rozporządzenia nr 561/2006, przerwa oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku W myśl art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100 złotych; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 złotych; za każde następne rozpoczęte 30 minut od 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 złotych.

Na podstawie przekazanych danych cyfrowych organ zważył, że:

1. kierowca M. B. w dniu 19.11.2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 04:22 do godziny 08:59. Kara za powyższe wynosi 100 złotych.

2. kierowca M. B. w dniu 08.12.2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 37 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 7 minut w okresie od godziny 16:49 do godziny 22:13. Kara za powyższe wynosi 250 złotych.

3. kierowca M. B. w dniu 18.12.2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godziny 07:44 do godziny 12:56. Kara za powyższe wynosi 100 złotych.

4. kierowca P. G. w dniu 3.12.2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 21:06 do godziny 02:31. Kara za powyższe wynosi 100 złotych.

5. kierowca P. G. w dniu 01.12.2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 21:14 do godziny 02:41. Kara za powyższe wynosi 100 złotych.

Organ zaznaczył, że w żadnej z ww. sytuacji przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ ocenił, że zasadne jest nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 650 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11.1, lp. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ wyższego stopnia podsumował, że łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wyniosła 6.950 zł.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego nieuwzględnienia błędów granicznych tachografu organ wyższego stopnia stwierdził między innymi, że błędy graniczne wskazane w odwołaniu nie będą miały zastosowania w sprawie ze względu na fakt, że w kontrolowanym pojeździe zainstalowane było cyfrowe urządzenie rejestrujące.

Dalej organ wyższego stopnia zaznaczył, że w odwołaniu nie uprawdopodobniono zaistnienia okoliczności które uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d., przy czym okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92b i art. 92c u.t.d. powinien wykazać sam przedsiębiorca.

Na opisane rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A. O., zarzucając naruszenie:

- art. 7 K.p.a. nakładającego na organy administracji obowiązek dokonywania wszelkich czynności, na wniosek lub z urzędu, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy,

- art. 6 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na przeprowadzenie kontroli czasu pracy kierowców z pominięciem przepisu rozporządzenia w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym nr 165/2014, gdzie określono dopuszczalne marginesy błędu przewidziane przy użytkowaniu przyrządów wskazujących i rejestrujących,

- art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli wynikały z nieprawidłowego oraz wyłącznie zawinionego przez niego niewłaściwego wykonywania działalności gospodarczej,

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 6 oraz art. 7 oraz art. 7a § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłową, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w następstwie której organ administracyjny uznał, że brak było podstaw do przyjęcia, że naruszenia prawa nastąpiły wskutek zdarzeń lub okoliczności, których odwołujący nie mógł przewidzieć, w szczególności, że dowody zgromadzone w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazują, że skarżący nie mógł zapobiec zachowaniu kierowców przez siebie zatrudnionych, powodujących naruszenia, gdyż nie wymagał od kierowców wykonywania swoich obowiązków pracowniczych w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa w transporcie drogowym, a dotychczasowa nienaganna postawa kierowców w najmniejszym stopniu nie zobowiązywała skarżącego do zastosowania innych środków nadzoru, tym bardziej, że podobne zachowania kierowców w przeszłości nie miały miejsca,

- art. 8 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń bez oceny i rozpatrzenia okoliczności określonych w art. 92c ust. 1 u.t.d., co stanowi działanie organu z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania,

- art. 92c ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 6 oraz art. 7 K.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie przez organ administracyjny, iż to skarżący powinien udowodnić okoliczności objęte hipotezą przepisu, skoro wywodzi z niej skutki prawne mające uwolnić od odpowiedzialności za naruszenie przepisów, podczas gdy to organ powinien rozważyć, czy nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawy o transporcie drogowym, czy wymierzona kara pieniężna narusza zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu.

Uzasadniając skargę napisał, że w całości podtrzymuje stanowisko zawarte w odwołaniu, w zakresie dopuszczalnych marginesów błędu przewidzianych przy użytkowaniu przyrządów wskazujących i rejestrujących. Zwrócił uwagę, że organ wyższego stopnia potwierdził fakt, że stosowane w pojazdach cyfrowe urządzenia rejestrujące obarczone są błędem pomiarowym.

Dalej napisał, że w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie od samego początku wprowadzone zostały zasady szkolenia kierowców niezachęcające ich do naruszania przepisów prawa lub do działań zagrażających bezpieczeństwu w ruchu drogowym podczas wykonywania przewozu. Oznacza to tyle, że żaden z zatrudnionych kierowców nie jest premiowany za działania wykraczające poza obowiązujące w transporcie przepisy prawa. Każdy transport jest planowany w taki sposób, aby kierowca mógł go wykonać bez naruszenia przepisów ograniczających lub zakazujących ruchu po drodze niektórych rodzajów pojazdów w określonym czasie. Zarządzający firmą podjął wszelkie kroki, aby wprowadzić w przedsiębiorstwie organizację i dyscyplinę pracy, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa.

Skarżący ocenił, że istotnym elementem przemawiającym za brakiem przypisania odpowiedzialności za zachowanie kierowców jest cykliczne podnoszenie ich wiedzy i umiejętności, bowiem właściwie i profesjonalnie przeszkoleni pracownicy dają gwarancję należytego wykonania zadania. Pomimo przeprowadzenia licznych szkoleń, czasem zwykłe rozkojarzenie, nieuwaga czy gapiostwo kierowcy spowoduje, że dopuści się on nieumyślnie naruszenia przepisów. Przekroczenie przepisów przez kierowców nie wynikało z braku należytego ich przeszkolenia, ale jedynie z ich rozkojarzenia i lekkomyślności. Skarżący ocenił, że trudno jest wymagać, aby w niniejszej sprawie dokonał jeszcze innych czynności spośród przedstawionych powyżej, dla zagwarantowania wykonania przez kierowców transportu bez naruszenia przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej jako P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem które nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 P.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja uchylająca w całości decyzję organu I instancji i nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6.950 zł, za naruszenia określone w lp. 5.2.1, 5.2.2, 5.2.3, 5.5.2, 5.6.2, 5.6.3, 5.7.1, 5.7.3, 5.11.1, 5.11.2, 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d., opisane wyżej. Które to przepisy załącznika nr 3 do u.t.d. stanowią materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji.

W art. 92a ust. 1 u.t.d. określono, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 5 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć kwot wskazanych w tym przepisie, poczynając od najniższej maksymalnej kwoty 15 000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Wedle art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do ustawy.

W ocenie Sądu organ wyższego stopnia prawidłowo zastosował ww. przepisy załącznika nr 3 do u.t.d., stanowiące materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, nie uchybiając przy tym zasadom postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczącym prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Sąd podziela argumenty organu zawarte w zaskarżonej decyzji, dotyczące poszczególnych naruszeń czasu pracy kierowców, ujawnione podczas kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego w dniach od 23 lutego 2021 r. do 10 marca 2021 r. W związku z obszernym omówieniem wywodów organu, powtarzanie ich byłoby zbędne. Sąd przyjmuje za prawidłowy zarówno stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy, jak i powołane przez niego przepisy. Marginalnie Sąd zaznacza, że ustalenia dotyczące przekroczenia czasu pracy kierowców nie były kwestionowane ani w odwołaniu ani w skardze. Odwołanie dotyczyło błędnego zastosowania przepisów u.t.d. polegającego na obliczaniu wysokości kar pieniężnych za przekroczenia czasu pracy kierowców metodą sumowania. W szczególności organ wyższego stopnia, uwzględniając odwołanie i na nowo obliczając kary za poszczególne przekroczenia czasu pracy kierowców, ponownie sprawdził, że zostały one popełnione. Nadto odwołanie dotyczyło przeprowadzenia kontroli czasu pracy kierowców z pominięciem przepisu dotyczącego marginesu błędu urządzeń wskazujących i rejestrujących (tachografów). Z kolei zarzuty skargi dotyczą, oprócz powtórzonego w ślad za odwołaniem marginesu błędu tachografów, także braku zastosowania przez organ przepisów wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorstwa.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego dopuszczalnych marginesów błędów przewidzianych przy użytkowaniu przyrządów wskazujących i rejestrujących, Sąd stwierdza, że jest to zarzut bezzasadny w realiach sprawy. Skarżący powołał się na załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. 2014.60.1 z dnia 2014.02.28). Uszło jednak uwadze skarżącego, że ww. załącznik dotyczy wymogów budowy, badań, instalacji i sprawdzania tachografów analogowych, co wprost wynika z tytułu tego załącznika. Zgodnie zaś z protokołem kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego, oba pojazdy znajdujące się w prawnej dyspozycji skarżącego wyposażone są w tachografy cyfrowe (s. 2 protokołu), przez co akt prawny przywołany przez skarżącego nie ma w sprawie zastosowania. Sąd zaznacza, że skarżący podpisał protokół, nie wnosząc zastrzeżeń.

Sąd podziela wywód organu, że cyfrowe urządzenia rejestrujące podlegają przepisom załącznika IB (wersja od 22 lutego 2016 r.) do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Ww. rozporządzenie nr 3821/85 zostało wprawdzie uchylone przepisem art. 47 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, ale zgodnie z art. 47 zdanie drugie tego rozporządzenia, odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do rozporządzenia uchylającego tj. rozporządzenia nr 165/2014.

Sąd podziela zatem stanowisko, że zgodnie z częścią III załącznika IB "wymagania odnośnie do konstrukcji i funkcjonalności urządzenia rejestrującego", wymaganie nr 30, dryft czasu mieści się w granicach ± 2 sekundy dziennie w warunkach zgodnych z homologacją typu, przy czym zgodnie z wymaganiem nr 31, pomiar czasu jest wykonywany z rozdzielczością przynajmniej 1 sekundy lub lepszą. Innymi słowy, narastające powoli w czasie odchylenie wskazań przyrządu pomiarowego lub czujnika od prawdziwych wartości musi mieścić się w granicach ± 2 sekundy dziennie w warunkach zgodnych z homologacją typu.

W tej sytuacji Sąd ocenia zarzuty skargi, dotyczące dopuszczalnych marginesów błędów przewidzianych przy użytkowaniu tachografów, liczone w minutach, jako pozbawione wpływu na wynik sprawy.

Rację miał też organ wyższego stopnia uznając, że brak było podstaw do zastosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorstwa – art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. Pierwszy z wymienionych przepisów określa, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Zgodnie zaś z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, co trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że to przewoźnik jest zobowiązany do wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zarówno określone w art. 92b ust. 1 u.t.d., jak i w art. 92c ust. 1 u.t.d. (por. np. wyrok NSA 11 grudnia 2019 r., II GSK 3569/17 i wymienione w nim orzecznictwo, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego). To bowiem przedsiębiorca wywodzi z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa.

W związku z powyższym w ocenie Sądu organ wyższego stopnia prawidłowo wytknął skarżącemu w uzasadnieniu decyzji, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d., skoro odwołanie milczy na ten temat. Co do podnoszonych w skardze argumentów, że w przedsiębiorstwie skarżącego zostały wprowadzone zasady szkolenia kierowców niezachęcające ich do naruszania przepisów prawa lub do działań zagrażających bezpieczeństwu w ruchu drogowym podczas wykonywania przewozu, że każdy transport jest planowany w taki sposób, aby kierowca mógł go wykonać bez naruszenia przepisów ograniczających lub zakazujących ruchu po drodze niektórych rodzajów pojazdów w określonym czasie, że zarządzający firmą podjął wszelkie kroki, aby wprowadzić w przedsiębiorstwie organizację i dyscyplinę pracy, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa – zdaniem Sądu argumenty te nie świadczą o zapewnieniu przez skarżącego właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Skarżący, jak ujawniły wyniki kontroli, dopuścił się (tolerował dopuszczenie się przez kierowców) wielokrotnych naruszeń szeregu przepisów regulujących zasady prowadzenia działalności w zakresie przewozów drogowych. Nie sposób zatem uznać, by przedsiębiorstwo skarżącego było dobrze zorganizowane, względnie nie było wpływu na powstałe naruszenia.

Sumując, Sąd w działaniu organu wyższego stopnia nie dopatrzył się nieprawidłowości, tak co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania do jego oceny przepisów prawa materialnego. Organ wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczoną na ten temat argumentację należy uznać za wyczerpującą. W konsekwencji zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W toku postępowania zbadano wszelkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.), zaskarżone rozstrzygnięcie oparto na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz rzetelnie uzasadniono stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.