Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 633/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant: Karolina Sdzuj, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 marca 2023 r. sprawy ze skargi K. Ś. na akt z dnia 18 sierpnia 2022 r. i czynność z dnia 4 października 2022 r. Burmistrza Gminy Trzebnica w przedmiocie wyznaczenia wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej I. uchyla zaskarżony akt z dnia 18 sierpnia 2022 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej; II. odrzuca skargę w przedmiocie wezwania z dnia 4 października 2022 r. do uiszczenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej; III. zasądza od Burmistrza Gminy Trzebnica na rzecz skarżącego K. Ś. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 sierpnia 2022 r., z odnotowanym wpływem do Urzędu Miejskiego w Trzebnicy w dniu 4 sierpnia 2022 r., K. Ś. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. aktualnie obowiązujących umów dystrybucyjnych oraz kompleksowych dla obiektów będących w zarządzaniu Gminy Trzebnica, gdzie nabywcą faktur VAT jest Gmina Trzebnica,

2. aktualnie obowiązującej (do 31 sierpnia 2022 r.) umowy na "dostawę (zakup) energii elektrycznej do obiektów Gminy Trzebnica, jednostek podległych oraz spółek komunalnych",

3. umowy na dostawę (zakup) energii elektrycznej do obiektów Gminy Trzebnica, jednostek podległych oraz spółek komunalnych wchodzącej w życie po 31 sierpnia 2022 r. (zdarzenie przyszłe) po jej zawarciu,

4. szacowania planowanych wydatków na rok 2022 od daty zawarcia umowy na "dostawę (zakup) energii elektrycznej do obiektów Gminy Trzebnica, jednostek podległych oraz spółek komunalnych" wchodzącej w życie od września 2022 r. (zdarzenie przyszłe) z tytułu zawartych uprzednio umów dystrybucyjnych oraz kompleksowych dla obiektów będących w zarządzaniu Gminy Trzebnica gdzie nabywcą faktur VAT jest Gmina Trzebnica,

5. szacowania planowanych wydatków na dostawę (zakup) energii elektrycznej w roku 2022 do obiektów Gminy Trzebnica, (znajdujących się na wykazie PPEE - Załącznik nr 1 do SWZ Opis Przedmiotu Zamówienia - I. Obiekty w zarządzaniu Gminy Trzebnica), wykonanego na podstawie oferty ocenionej przez Zamawiającego jako najkorzystniejsza w ostatnim postępowaniu poprzedzającym udzielenie zamówienia publicznego na "dostawę (zakup) energii elektrycznej do obiektów Gminy Trzebnica, jednostek podległych oraz spółek komunalnych"' w roku 2022 r. Okres szacowania – od daty wejścia w życie nowej umowy na dostawę (zakup) energii elektrycznej do końca 2022 roku.

6. podania kwoty wolnej w budżecie Gmina Trzebnica na rok 2022 na wydatki związane z szeroko pojętym zakupem energii elektrycznej, czyli inaczej wskazanie źródeł finansowania, na dzień zawarcia umowy na "dostawę (zakup) energii elektrycznej do obiektów Gminy Trzebnica, jednostek podległych oraz spółek komunalnych" wchodzącej w życie po 31 sierpnia 2022 r. z rozbiciem na działy, rozdziały, paragrafy w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Finansów "w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych",

jak np.:

700.70095.4260,

750.75023.4260,

754.75412.4260,

754.75416.4260,

801.80101.4260,

801.80132.4260,

853.85395.4260,

855.85516.4260,

900.90004.4260,

900.90015.4260,

900.90095.4260,

921.92109.4260,

926.92601.4260,

oraz innych jeżeli występują.

We wniosku wnioskodawca zawarł prośbę, by udzielenie odpowiedzi na wniosek oraz udostępnienie kserokopii dokumentów (lub ich skanów) nastąpiło na podany we wniosku adres e-mail.

W reakcji na ten wniosek, organ w piśmie z dnia 18 sierpnia 2022 r. powołując się na przepis art. 15 ust. 1 u.d.i.p. poinformował wnioskodawcę, że koszt udostępnienia żądanej informacji w formie listowej (kserokopie dokumentów) po rozeznaniu rynku wyniesie kwotę 227,50 zł i taką też kwotę, odpowiadającą kosztom przygotowania kserokopii żądanych dokumentów, organ obowiązany jest pobrać od wnioskodawcy. Wskazując na powyższe organ wezwał wnioskodawcę do uiszczenia wyliczonej w zawiadomieniu kwoty na wskazany przez organ rachunek bankowy, chyba że w terminie 14 dni od doręczenia powiadomienia wnioskodawca dokona zmiany wniosku w zakresie sposobu udostępnienia informacji.

W piśmie tym organ poinformował jednocześnie wnioskodawcę, że rozpatrzy wniosek strony w terminie do 4 października 2022 r.

Stanowisko organu wnioskodawca uznał za bezpodstawne (pismo wnioskodawcy z dnia 2 września 2022 r.). Zwrócił uwagę, że w złożonym wniosku wnioskodawca wskazał dwa alternatywne sposoby udostępnienia żądanej informacji publicznej, tj. w formie kserokopii lub skanów dokumentów. Zdaniem strony, organ może zatem wybrać dla siebie korzystną i mniej absorbującą formę udostępnienia informacji, którą być może dla organu są skany dokumentów.

Strona zaznaczyła, że organ nie zdecydował się na pobranie od niej kosztów dodatkowych w przypadku odpowiedzi na jeden z ostatnich wniosków strony, udostępniając skany dokumentów na 45 plikach pdf (obejmujących 1529 stron). W tym kontekście podniosła, że takie wybiórcze traktowanie wniosków może być uznane nie inaczej jak tylko i wyłącznie próbę ukrywania dokumentów i utrudniania dotarcia do ich treści.

W piśmie z dnia 4 października 2022 r. organ ustosunkował się w punktach od 1 do 6 do żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a nadto wezwał wnioskodawcę do uregulowania kwoty 229,46 zł, odpowiadającej kosztom usługi kserowania, wykonanej przez firmę zewnętrzną. W załączeniu od tego pisma organ wysłał do wnioskodawcy fakturę za usługę kserograficzną.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie opłaty wskazanej w piśmie z dnia 4 października 2022 r. oraz wcześniejszego wezwania z dnia 18 sierpnia 2022 r., a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Formułując zarzuty skargi skarżący wskazał na naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieprawidłowe nałożenie opłaty za dostęp do informacji publicznej, stanowiące faktyczne ograniczenie tego prawa;

- art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) poprzez nieuzasadnione nałożenie opłaty za dostęp do informacji publicznej, albowiem nie mającej charakteru wyjątku od zasady;

- art. 15 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieuzasadnione nałożenie opłaty spowodowane niewystąpieniem "dodatkowych kosztów", o których stanowi ten przepis;

- art. 15 ust. 2 u.d.i.p. poprzez spóźnione udostępnienie żądanej informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), zaś z ostrożności procesowej także o oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Zdaniem organu, skarga nie przysługuje stronie na pismo z dnia 4 października 2022 r. albowiem aktem wyznaczającym opłatę za udostępnienie informacji publicznej było pismo organu z dnia 18 sierpnia 2022 r. Pismo z dnia 4 października 2022 r. było jedynie wezwaniem do uiszczenia wcześniej ustalonej już opłaty i stanowiło następczą czynność wykonawczą w stosunku do aktu powiadomienia o opłacie z dnia 18 sierpnia 2022 r. za udostępnienie informacji publicznej. Tym samym, wezwanie z dnia 4 października 2022 r. nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez co nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Organ podniósł również, że termin na wniesienie skargi na akt z dnia 18 sierpnia 2022 r. upłynął z dniem 19 września 2022 r.

Niezależnie od dotychczas zaprezentowanego stanowiska, organ z ostrożności procesowej podniósł, że powiadomienie skarżącego o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej zostało dokonane w terminie wynikającym z art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Następnie organ wskazał, że koszty dodatkowe, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., muszą być związane z koniecznością przetworzenia lub przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Dalej, Burmistrz Gminy przeprowadził analizę pojęcia "kosztu dodatkowego" w rozumieniu tego przepisu konstatując, że każdorazowo musi to być koszt wykraczający poza normalne koszty funkcjonowania podmiotu zobowiązanego. W nawiązaniu do powyższego organ zwrócił uwagę, że od początku 2022 r., a więc przez zaledwie dziesięć miesięcy, skarżący wystąpił z piętnastoma wnioskami o udostępnienie informacji publicznej, z których większość była bardzo obszerna. Wskazał również, że około stu wyniosła ogólna liczba wniosków o udzielenie informacji publicznej, jakie wpłynęły do organu od początku 2022 r.

Na tle tej argumentacji Burmistrz Gminy podniósł, że nie jest w stanie za każdym razem zlecać przygotowania kopii dokumentów pracownikom Urzędu Miejskiego w Trzebnicy, którzy mają własne obowiązki służbowe. Zwrócił uwagę, że w szczególności, zlecenie pracownikowi sporządzenia kserokopii 455 oznaczałoby oderwanie tego pracownika od jego obowiązków służbowych na co najmniej jeden dzień pracy (tu organ podkreślił, że przed skopiowaniem dokumenty trzeba odpowiednio przygotować – usuwając zszywki, spinacze; koniecznym jest także sprawdzenie kompletności dokumentów i ich uporządkowanie). Biorąc pod uwagę ilość składanych do organu wniosków o udostępnienie informacji publicznej (w tym, przez samego skarżącego) organ musiałby regularnie odrywać swoich pracowników od ich obowiązków służbowych.

Uzupełniająco organ dodał, że w okolicznościach faktycznych sprawy nie sposób uznać, by poniesienie kosztów sporządzenia kserokopii 455 stron, w tym także kosztów pracy pracownika, kosztów zakupu papieru oraz tonera do kserokopiarki mieściłoby się w normalnym koszcie funkcjonowania bazy technicznej i zasobów pracowniczych organu. Szczególnie mając na uwadze fakt, że są to już kolejne wysokie koszty generowane przez działania skarżącego.

W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2023 r. skarżący zawarł polemikę ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na skargę. W ramach tej polemiki podniósł m.in. że prawo do pobrania opłaty może zostać zrealizowane tylko w indywidualnych sprawach, jeśli powstaną dodatkowe koszty związane ze sposobem udostepnienia informacji publicznej lub koniecznością jej przekształcenia. W sprawie nie zostało wykazane w zawiadomieniu, że wyliczone koszty mają charakter dodatkowy. Zdaniem skarżącego, obciążanie go pełną kwotą z wystawionej faktury jest działaniem bezprawnym i zawiera również zysk przedsiębiorcy prywatnego, który ów kopie przygotował.

W ramach podjętej polemiki z organem skarżący zwrócił również uwagę, że odpowiedź na wniosek sporządzona została przez głównego specjalistę do spraw obsługi wniosków o udostępnienie informacji publicznej pracownika, którego głównym zadaniem jest obsługa tego rodzaju wniosków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem w sprawie organ dokonał błędnej wykładni art. 15 ust. 1 u.d.i.p., które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom.

W myśl art. 15 ust. 2 u.d.i.p., podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.

Dokonując wykładni art. 15 u.i.d.p. wyjść trzeba od przypomnienia, że zasadą wynikającą z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest nieodpłatne udostępnienie informacji. Stanowi o tym art. 7 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym dostęp do informacji publicznej jest bezpłatny, z zastrzeżeniem art. 15 u.d.i.p.

Z treści art. 7 ust. 2 u.d.i.p. należy wnioskować, że regułą jest udostępnianie informacji publicznej bez ponoszenia opłat przez osoby wnioskujące, a pobieranie z tego tytułu opłaty należy traktować jako wyjątek, który jako taki winien być interpretowany ściśle. Trzeba przy tym dodać, że powstanie obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości odpowiadającej kosztom związanym ze wskazanym we wniosku sposobem i formą udostępnia informacji i wezwanie strony do uiszczenia tej opłaty, powoduje jedynie przesunięcie terminu udostępnienia tej informacji w zakresie określonym w przepisie art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Organ administracji publicznej nie może więc uzależnić udostępnienia informacji publicznej od uiszczenia opłaty. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, powiadomienie o wysokości opłaty jest ewentualnym wstępnym etapem postępowania, poprzedzającym samą czynność materialno-techniczną udostępnienia informacji publicznej, chociaż jej nie warunkującym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Gd 53/20, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie, skarżący wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2022 r. zwrócił się o udostępnienie mu informacji publicznej wymienionej w punktach od 1 do 6 tego wniosku, wnioskując jednocześnie o udostępnienie mu kserokopii żądanych we wniosku dokumentów (lub ich skanów) na podany we wniosku adres email. Przy tak sformułowanym wniosku w zakresie sposobu udostępnienia żądanych informacji daje się obronić stanowisko strony wyrażone w piśmie z dnia 2 września 2022 r. (skierowanym do organu jeszcze przed wniesieniem skargi), że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zawarł on prośbę o udostępnienie mu żądanych dokumentów w formie kserokopii lub wysłania skanów tych dokumentów.

Nawet gdyby przyjąć, że wskazany we wniosku sposób udostępnienia żądanych informacji nie jest jednoznaczny i istnieje wątpliwość jak należy odczytywać w tym zakresie intencję strony, to organ mógł dopytać wnioskodawcę o to, czy wnioskodawca pozostawił adresatowi wniosku wybór w zakresie sposobu i formy realizacji wniosku, tj. czy wedle uznania organu, wniosek mógł zostać zrealizowany w formie udostępnionych stronie kserokopii dokumentów (na podany we wniosku adres strony), albo w formie skanów na podany we wniosku adres e-mail. Na marginesie należy w tym miejscu wskazać, że z niespornych okoliczności wynika, że już wcześniej organ zrealizował inny wniosek o udostępnienie informacji publicznej w ten sposób, że drogą e-mailową przesłał skany żądanych dokumentów.

Poczyniona uwaga co do ewentualnej powinności organu wezwania wnioskodawcy o doprecyzowanie sposobu udostępnia informacji publicznej ma istotne znaczenie z punktu widzenia dalszych czynności organu, a mianowicie, jego decyzji o zastosowaniu w sprawie dyspozycji art. 15 ust. 1 u.d.i.p. z uwagi na wystąpienie dodatkowych kosztów w rozumieniu tego przepisu a wynikających z przygotowania kserokopii żądanych dokumentów, o czym organ poinformował wnioskodawcę w piśmie z dnia 18 sierpnia 2022 r.

Jak już wspomniano na wstępie, dostęp do informacji publicznej jest co do zasady nieodpłatny. Wyjątek w tym zakresie wprowadza art. 15 u.d.i.p. Zastosowanie tego przepisu ustawodawca obwarował jednak określonym warunkiem, a mianowicie, wystąpieniem sytuacji, gdy podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom.

Jak trafnie podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 29/23), podstawą do obciążenia wnioskodawcy kosztami na podstawie art. 15 ust. 1 u.d.i.p. jest tylko taka sytuacja, gdy: 1) koszty te są ponadstandardowe tj. takie które nie mogą być uznane za koszty normalnego, bieżącego funkcjonowania organu; 2) dotyczą one sposobu udostępnienia lub konieczności przekształcenia informacji – sporządzenia wydruków, utrwalenia na nośnikach, przesłania pocztą.

Konstatując, te dodatkowe koszty muszą z jednej strony być ściśle związane z realizacją wniosku, z drugiej nie mogą się pokrywać z kosztami związanymi z normalną działalnością podmiotu zobowiązanego. Mają ona znajdować uzasadnienie we wskazanej we wniosku formie lub sposobie udzielenia informacji.

W ocenie Sądu, w realiach kontrolowanej sprawy nie można zgodzić się z organem co do zasadności zastosowania art. 15 ust. 1 u.d.i.p. W sprawie zostało bowiem pominięte, że w treści wniosku skarżący wskazał na dwa alternatywne sposoby i formę realizacji wniosku. Wniósł on bowiem "o udostępnienie mu informacji publicznej bądź w formie kserokopii, bądź w formie skanów". W rezultacie organ, bezpodstawnie skoncentrował się jedynie na kosztach przygotowania kserokopii żądanych przez stronę dokumentów, pomijając milczeniem fakt, że alternatywnie strona wniosła o udostępnienie jej żądanych dokumentów w formie skanów. Jednocześnie, w sprawie organ nie wykazał, że przygotowanie dla strony informacji publicznej w formie skanów także będzie się wiązało z poniesieniem przez adresata wniosku dodatkowych kosztów. Kwestia udostępnienia przez organ żądanych przez stronę dokumentów w formie elektronicznej w ogóle się w sprawie nie pojawia. Co za tym idzie, organ, pominął wskazaną przez stronę na zasadzie alternatywy tę właśnie formę i sposób udostępnienia informacji publicznej (zauważyć w tym miejscu należy, że w treści pisma z dnia 2 września 2022 r. strona wprost wskazała, że we wniosku zawarła prośbę o udostępnienie informacji publicznej w formie kserokopii lub skanów oraz że "organ może sobie wybrać korzystniejszą i mniej absorbującą formę udostępnienia informacji publicznej [...]"). W sprawie nie można zatem uznać, że wyliczone przez organ koszty przygotowania kserokopii dokumentów pozostają w ścisłym związku z realizacją wniosku, skoro do uznania organu wnioskodawca pozostawił akceptowalne przez stronę dwie formy udostępnienia informacji publicznej – formę papierową w formie kserokopii lub formę elektroniczną w formie skanów dokumentów. W okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy nie można zatem zgodzić się z organem, że wystąpiła przesłanka z art. 15 ust. 1 u.d.i.p. albowiem udostępnienie stronie kserokopii określonych dokumentów nie stanowiło jedynej możliwości realizacji wniosku, jeżeli chodzi o wskazany w tym wniosku sposób i formę udostępnienia żądanej informacji publicznej. Mając na uwadze konstytucyjne prawo każdego do otrzymania informacji publicznej, organ powinien dążyć do załatwienia wniosku zgodnie z jego treścią, a przy tym, mając na uwadze to, że zasadą jest nieodpłatne udzielanie informacji publicznej. Z tego względu, jak już wspomniano na wstępie, przepis art. 15 ust. 1 u.d.i.p., należy traktować jako wyjątek od reguły i stosować tylko w odniesieniu do takich stanów faktycznych, gdy bez poniesienia dodatkowych kosztów organ nie jest w stanie zrealizować wniosku zgodnie z jego treścią. W sprawie, organ nie rozważył możliwości realizacji wniosku poprzez udostępnienie stronie żądanych dokumentów w formie skanów. Jednocześnie, w sprawie nie jest wiadome czy organ dysponował technicznymi możliwościami realizacji wniosku w ten właśnie sposób, ani też, czy realizacja wniosku w tej właśnie formie także wiązałaby się z poniesieniem przez organ dodatkowych kosztów (w szczególności, odpowiadających cenie wytworzenia kserokopii dokumentów).

Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd działając na postawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił akt z dnia 18 sierpnia 2022 r., o czym orzekł jak w punkcie I wyroku. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 833/21, że ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej na podstawie art. 15 ust. 1 u.d.i.p. następuje w formie aktu stwierdzającego obowiązek poniesienia określenia określonej opłaty oraz ustalającego jego wysokość. Jest to akt z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wpływa on bowiem w sposób prawnie wiążący na sytuację określonego podmiotu prawa. Akt taki może mieć formę pisma, zawiadomienia czy też postanowienia i podlega kontroli sądowoadministracyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2015 r., I OSK 228/15, LEX nr 1650862 oraz z dnia 30 czerwca 2015 r., I OSK 974/15, LEX nr 1784104 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2014 r., I OSK 266/14; ,a także Komentarz do art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej autorstwa Ireny Kamińskiej i Mirosławy Rozbickiej-Ostrowskiej, LEX). Kierując się zasadą prawa do sądu, Sąd zastosował w sprawie art. 53 § 2 p.p.s.a. zdanie drugie.

Sąd podziela także wyrażone w powołanym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowisko, że pismo organu wzywające do uiszczenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej (w rozważanym wypadku chodzić będzie o wezwanie organu pomieszczone w piśmie z dnia 4 października 2022 r.) stanowi jedynie konkretyzację poprzednio wystosowanego pisma (aktu) powiadamiającego o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej. Nie jest to bynajmniej drugi akt, o jakim mowa w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., lecz ma walor wezwania do zapłaty należności (w kwocie niższej niż pierwotnie szacowana), stanowiąc następczą czynność wykonawczą w stosunku do aktu powiadomienia o opłacie z dnia 6 października 2021 r. za udostępnienie informacji publicznej. Tym samym nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez co nie podlega kognicji sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Z tych względów Sąd odrzucił skargę na pismo organu z dnia 4 października 2022 r. Uzupełniająco należy także dodać, że orzekanie przez Sąd w sprawie pisma z dnia 4 października 2022 r. oznaczałoby niedopuszczalne dwukrotne rozpoznanie tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawy ustalenia opłaty za udostępnienie tej samej informacji publicznej na podstawie tego samego wniosku. Wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2015, s. 362).

Odnosząc się do zarzutu skarżącego ukierunkowanego na wykazanie, że organ udostępnił mu żądaną informację z przekroczeniem terminów z u.d.i.p. podnieść trzeba, że kwestia ta pozostaje poza kontrola sadu administracyjnego, który związany jest granicami sprawy. Godzi się w tym miejscu zauważyć, wywiedziona w sprawie skarga nie została wniesiona na bezczynność organu (adresata wniosku), lecz na ustalenie przez ten organ opłaty za udostępnienie informacji publicznej.

O kosztach postępowania (punkt III wyroku) Sąd orzekła na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.