Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1414/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59,  art. 61
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7,  art. 28,  art. 77,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134,  art. 135,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016r. sprawy ze skargi Parku Krajobrazowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Parku Krajobrazowego kwotę 500zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Parku Krajobrazowego od decyzji Burmistrza "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia na wniosek B. i S. K. warunków zabudowy dla działki nr "[...]’, położonej w obrębie geodezyjnym "[...]’, gmina "[...]" dla zamierzenia związanego z budową trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, utrzymało w całości w mocy decyzję organu I instancji.

Zakwestionowana decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 2 lutego 2012 r. B. i S. K.

zwrócili się do Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" o wydanie decyzji o ustaleniu

warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr "[...]", położonej w obrębie geodezyjnym "[...]", gmina "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z przyłączami: wodnym, kanalizacyjnym i energetycznym. Określili gabaryty projektowanych obiektów.

W piśmie z dnia 7 marca 2012 r. Dyrektor Parku Krajobrazowego podniósł, że opiniuje negatywnie ww. zamierzenie inwestycyjne na podstawie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody w sprawie Parku Krajobrazowego, który stanowi, że zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej lub rybackiej oraz ze względu na położenie na obszarze Natura 2000 "Puszcza Piska'' PLB 280008. Podał, że planowana inwestycja znalazłaby się poza zwartą zabudową wsi w drugiej, trzeciej i czwartej linii zabudowy, co jest odstępstwem od założeń tradycyjnej zabudowy mazurskiej o charakterze "ulicówki". Z kolei pismem z dnia 15 marca 2012 r. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych poinformował, że omawiany teren graniczy z działką nr "[...]", która stanowi ciek wodny, zaliczany do powierzchniowych wód płynących. Wyjaśnił, że do powierzchniowych wód płynących mają zastosowanie obowiązki wynikające z art. 25 i 27 Prawa wodnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), zabraniające niszczenia i uszkadzania brzegów oraz grodzenia nieruchomości przyległych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar. Ponadto, zgodnie z art. 28 Prawa wodnego właściciel nieruchomości przyległej do powierzchniowych wód publicznych jest obowiązany umożliwić dostęp do wody na potrzeby wykonywania robót związanych z utrzymaniem wód.

Niedopuszczalne jest również zanieczyszczanie wód gruntowych i płynących przez ścieki gospodarczo- bytowe.

Postanowieniem z dnia "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia polegającego na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]". Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]" uchylił powyższe postanowienie w całości i umorzył postępowanie uzgodnieniowe przed organem I instancji wskazując, że rozstrzygnięcie zapadło z przekroczeniem terminu 21 dni co skutkuje tym, że w niniejszej sprawie uzgodnienie projektu nastąpiło z mocy samego prawa.

Decyzją z dnia "[...]" działający z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" Kierownik Referatu Zagospodarowania Przestrzennego, Gospodarki Gruntami i Ochrony Środowiska w Urzędzie Miasta i Gminy w "[...]", po rozpatrzeniu wniosku B. K. i S. K., ustalił warunki zabudowy dla działki nr "[...]" położonej w obrębie geodezyjnym "[...]", gmina "[...]" dla zamierzenia związanego z budową trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że w wyniku przeprowadzonych rozważań stwierdził, że przedsięwzięcie polegające na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Za powyższym stanowiskiem przemawia to, że projektowana zabudowa umiejscowiona będzie na terenie uprzednio zagospodarowanym, w sąsiedztwie terenów zurbanizowanych.

W odwołaniu od powyższej decyzji Dyrektor Parku Krajobrazowego wniósł o jej uchylenie na podstawie: art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 6 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5c, art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., art. 73 ust. 1 pkt 1

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody w sprawie Parku Krajobrazowego. Podniósł, że przedmiotowa działka położona jest w granicach Parku Krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000 - Puszcza Piska kod PLB 280008 z Dyrektywy Ptasiej UE. Projektowana lokalizacja dotyczy terenu poza ustaloną historycznie zabudową wsi "[..]" w drugiej, trzeciej i czwartej linii zabudowy, co jest odstępstwem od założeń tradycyjnej zabudowy mazurskiej o charakterze "ulicówki". W nawiązaniu do treści rozporządzenia Wojewody w sprawie Parku Krajobrazowego podniósł, że ustalenie warunków zabudowy działki nr "[...]" narusza art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., który wymaga, aby decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto, decyzja wydana została z naruszeniem przepisu § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia o zakazie zabudowy w pasie o szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych.

W uzasadnieniu decyzji z dnia z dnia "[...]" Kolegium, przytaczając treść art. 59 i art. 61 u.p.z.p. wskazało, że projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami urbanistycznymi i wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów. W celu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem strony, przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (załącznik nr 2 i Nr 3 do omawianej decyzji), która opracowana została stosownie do wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.

1588). Z przeprowadzonego postępowania wynika też, że decyzja z dnia "[...]" odpowiada podstawowym wymaganiom, jakie dla tego typu decyzji stawia art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Ponadto, z uwagi na to, że w postępowaniu uzgodnieniowym, które poprzedza rozstrzygnięcie w przedmiocie warunków zabudowy właściwość, jako organu w zakresie ochrony przyrody przypisana została regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska (art. 91 pkt 2a ustawy o ochronie przyrody oraz art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.), a w rozpatrywanym przypadku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia "[...]" w ramach właściwości rzeczowej zajął merytoryczne stanowisko w przedmiocie uzgodnienia, z tego względu nie jest trafny zarzut odwołania, że na Burmistrzu Miasta i Gminy "[...]", będącym na podstawie art. 91 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, organem właściwym w zakresie ochrony przyrody, ciąży obowiązek zbadania, czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami z zakresu

ochrony przyrody, w sytuacji gdy zagadnienia poruszane w odwołaniu należą do właściwości i były przedmiotem rozważań organu wyspecjalizowanego. Z uwagi na to, że na temat dopuszczenia instancyjnej kontroli tzw. milczących uzgodnień

projektów decyzji przez organy niewyspecjalizowane, które właściwe są rzeczowo do wydania rozstrzygnięć w przedmiocie warunków zabudowy orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite, z tego względu na obecnym etapie postępowania, co do oceny zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.), nie można zaskarżonej decyzji przypisać kwalifikowanej wady rażącego

naruszenia prawa.

Skargę na decyzję Kolegium z dnia "[...]" wywiódł do tut. Sądu Park Krajobrazowy żądając jej uchylenia, jak też uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podniesiono, że zaskarżona decyzja wydana została

z ewidentnym naruszeniem przepisów art. 61 ust 1 pkt. 1-5 u.p.z.p., ponieważ powyższe zamierzenie budowlane jest niezgodne z przepisami odrębnymi i wiąże się ze złamaniem zakazu z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody i § 3 ust. 1 pkt

7 rozporządzenia Wojewody w sprawie Parku Krajobrazowego, zawierającego zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych służących gospodarce wodnej, rybackiej z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Ponadto, wskazano na uchybienia decyzji organu I instancji polegające na błędnym wyznaczeniu obszaru analizowanego, błędnym ustaleniu wskaźnika intensywności zabudowy oraz pominięciem w analizie urbanistycznej działki nr "[...]". Dodatkowo wskazano, że zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska organy zobowiązane są do uwzględnienia przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, ograniczeń wynikających z ustanowienia, między innymi, parku krajobrazowego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto, wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Bezspornym jest, iż dla obszaru objętego rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji, w dacie jej wydania nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w takiej sytuacji sposób zabudowy i zagospodarowania danego terenu określony zostaje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej w oparciu o przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy (dla terenu, na którym brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczona decyzja, podobnie jak analiza urbanistyczna, składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nakazuje uzgodnienie projektu decyzji w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego z właściwym zarządcą drogi, który wypowiada się w formie postanowienia i uzgadnia projekt decyzji o warunkach zabudowy pod kątem przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z akt sprawy wynika, że działka nr "[...]" położona jest w obszarze przyległym do pasa drogowego – drogi publicznej. Jednak z materiału dowodowego nie wynika, żeby organ I instancji uzyskał postanowienie uzgadniające od jednostki pełniącej funkcję zarządu dróg publicznych. Skoro art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nakazuje uzgodnienie projektu decyzji w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego z właściwym zarządcą drogi, to każdy sporządzony projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy wymaga takiego uzgodnienia. Jeżeli jednak organ wydający decyzję w I instancji jest jednocześnie zarządcą drogi publicznej, uzgodnienie przybiera postać opinii do projektu decyzji. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 4 grudnia 2013 r. (sygn. II OSK 1608/12, publ. Lex nr 1433494) "Gdy sprawę prowadzi ten sam organ, który jednocześnie jest uprawniony do uzgodnienia decyzji, to ustalenia tego organu poczynione w związku z obowiązującym prawem materialnym, nie przybierając formy postanowienia, powinny stanowić część orzeczenia kończącego postępowanie. Spełniać zatem będą one taką samą rolę jak postanowienie wydane w postępowaniu uzgodnieniowym, przeprowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. Uzasadnienie decyzji w takim wypadku powinno zawierać rozważania odnoszące się do kwestii, które wymagały uzgodnienia". Analiza administracyjnych akt sprawy wskazuje, że organ I instancji uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., a powyższe uchybienie nie zostało przez Kolegium dostrzeżone. Nie można również przyjąć, aby Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pozytywnie zaopiniował możliwość zabudowy 3 budynkami terenu położonego w pasie ok. 40 m od brzegu rzeki, bowiem jego opinia była negatywna, a jednak spóźniona o czym orzekł Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Zatem organy winny też zwrócić uwagę na tę kwestię, uwzględniając art. 61 ust. 5 u.p.z.p.

Najistotniejszym zaś uchybieniem organów jest brak odniesienia się do kwestii odległości nieruchomości i planowanej zabudowy od brzegów rzeki "[...]". Obowiązek ten wynika z brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1651) oraz § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody w sprawie Parku Krajobrazowego.

Kolejnym uchybieniem dostrzeżonym przez Sąd jest brak prawidłowego ustalenia stron postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 28 k.p.a stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednoznacznie zostało ustalone, że przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przysługuje inwestorowi, właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu terenu, na którym planowana jest inwestycja, a także właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości graniczących z tymże terenem. Powszechnie przyjmuje się także, iż w przypadku tego postępowania administracyjnego stronami toczącego się postępowania są: zainteresowany inwestor, właściciel nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, oraz inne podmioty, które - powołując się na konkretny przepis prawa - wykażą obowiązek lub interes prawny do udziału w tym postępowaniu.

Z powyższego wywieść należy, iż w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o interesie prawnym, a co za tym idzie - przymiocie strony postępowania, innych niż inwestor osób decydują okoliczności konkretnej sprawy, związane z rodzajem i rozmiarem zamierzonej inwestycji oraz stopniem i zakresem oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie.

Uwzględniając powyższe wskazać należy, że organ I instancji ustalił krąg stron postępowania administracyjnego (k. 6-8 akt administracyjnych) i tym stronom doręczył zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo, doręczył powyższe zawiadomienie innym osobom, które nie były ujęte w wykazie. Natomiast decyzję o warunkach zabudowy doręczono tylko stronom, które figurowały w powyższym wykazie. Kolegium nie dostrzegło powyższej rozbieżności co do prawidłowego ustalenia stron postępowania i doręczyło swoje rozstrzygnięcie w sposób, w jaki uczynił to organ I instancji.

Z materiału dowodowego sprawy nie wynika jednak w jaki sposób organ I instancji ustalił krąg stron w niniejszej sprawie, tym bardziej, że w aktach administracyjnych sprawy brak jakichkolwiek dowodów (map i wypisów z ewidencji gruntów) umożliwiających sądowi weryfikację dostrzeżonych i opisanych wyżej sprzeczności w stanowisku organu, albowiem nie dokonał on w tym zakresie żadnych ustaleń i wyjaśnień.

W tym miejscu należy podkreślić, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do powyższej kwestii, choć ustalenie strony jest kluczowe w sprawie. Brak wyjaśnienia tej kwestii, nie tylko narusza art. 28 k.p.a., ale stanowi również naruszenia art. 107 § 3, 77, 7 k.p.a. i stanowi o tym, że organ nie dokonał żadnych ustaleń w tym przedmiocie, co ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy naruszyły również art. 10 k.p.a. Wypada podkreślić, że realizacja zasady wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., t.j. obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przejawia się w prawie do inicjowania postępowania oraz prawie wypowiadania się co do treści żądania, ale także w prawie do uczestniczenia w czynnościach podejmowanych przez organ.

Mając na względzie, że w postępowaniu przed organami administracji brał udział PK jako strona postępowania oraz dyrektor tego parku wniósł skargę do Sądu, wskazać należy, że z treści art. 28 k.p.a. wynika, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Zatem stroną w postępowaniu dotyczącym decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest zarówno właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji, jak również podmiot wykazujący się wskazanymi prawami rzeczowymi do nieruchomości, a szczególnie mający obowiązki, jak w rozpoznawanej sprawie, dyrektor Parku Krajobrazowego.

Odnosząc się do tego obowiązku strony należy wskazać, że w przepisach zawartych w art. 16 ust. 1 i 3, art. 17 ust. 1 pkt 1-14, art. 105 ust. 1 i 4 pkt 1, art. 107 ust. 1 i art. 107 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, oraz w § 2, w § 3 pkt 7 rozporządzenia Wojewody w sprawie Parku Krajobrazowego, określone zostały zadania i obowiązki w zakresie ochrony przyrody należące do kompetencji dyrektora parku krajobrazowego oraz służb tego parku. Do zadań tych należy m.in. identyfikacja i ocena istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych parku krajobrazowego oraz wnioskowanie o podejmowanie działań mających na celu eliminowanie lub ograniczenie tych zagrożeń i ich skutków, a także innych działań w celu poprawy funkcjonowania i ochrony parku krajobrazowego, nadto realizacja zadań związanych z ochroną innych form ochrony przyrody w granicach parku krajobrazowego. Natomiast z § 3 pkt 7 powołanego rozporządzenia Wojewody jednoznacznie wynika zakaz budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegu rzek i jezior. Organy zaś nie zwróciły uwagi na kwestię wskazanych odległości od rzeki.

Ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę poczynione przez Sąd powyższe rozważania dotyczące możliwości sytuowania nowych budynków. Wezmą pod uwagę obowiązki dyrektora Parku jako strony niniejszego postępowania oraz dokonają prawidłowego ustalenia stron postępowania i dadzą temu wyraz w aktach administracyjnych sprawy (materiale dowodowym), jak i w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Niewyjaśnienie przez organy, kto jest stroną postępowania administracyjnego jest naruszeniem art. 28 k. p. a. w związku z art. 7 k. p. a. i art. 77 § 1 k. p. a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że podjęte w sprawie orzeczenia zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, jak i procesowego w tym w szczególności

art. 7, 8, 77 § 1 a tym samym również art. 107 § 3 k.p.a, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w k.p.a., uwzględniając zaprezentowane stanowisko Sądu, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadził w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania zostało wydane na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.