Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 775/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2025-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J.J. na bezczynność Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J. w przedmiocie informacji publicznej 1) stwierdza bezczynność organu z rażącym naruszeniem prawa; 2) umarza postępowanie w zakresie realizacji wniosku; 3) zasądza od Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J. na rzecz strony skarżącej 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 2 czerwca 2024r. J. J. (dalej: Skarżący) złożył skargę na bezczynność Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J. (dalej: Organ) w realizacji jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Z akt administracyjnych wynika, że Skarżący wystąpił do Organu wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 sierpnia 2022 r. w postaci protokołów z obrad Zgromadzenia Organu w latach 2017 i 2018.

Powyższy wniosek został przesłany pocztą elektroniczną na adres [...]. Skarżący zwrócił się o przesłanie wnioskowanej informacji w postaci elektronicznej (skan) na adres e-mail: [...] lub jej opublikowanie w Biuletynie Informacji Publicznej.

Udzielając w dniu 22 sierpnia 2022r. odpowiedzi Organ poinformował Skarżącego, że żądane przez niego dokumenty są częściowo udostępnione na stronie internetowej Organu w Biuletynie Informacji Publicznej. Pozostałe dokumenty zostaną udostępnione w siedzibie Organu w J. przy ul. [...] w uzgodnionym z sekretariatem terminie w godzinach jego pracy (od poniedziałku do piątku 7.00 – 15.00) z prawem do utrwalania tych dokumentów. Organ zastrzegł, że w sytuacji, gdy udostępniając informację publiczną poniesie dodatkowe koszty, wówczas jest obowiązany pobrać opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. W przypadku podtrzymywania żądania udostępnienia niepublikowanej przez Organ w Biuletynie Informacji Publicznej części dokumentów poprzez ich wysłanie drogą elektroniczną Organ oszacuje swoje koszty i powiadomi Skarżącego o ich wysokości.

W kolejnym piśmie z 23 sierpnia 2022r. Skarżący podał, że wnioskowanych informacji nie ma w BIP, albo nie są w ogóle zamieszczone albo pominięte albo błędnie wprowadzone. Jeżeli którakolwiek z wnioskowanych informacji jest w BIP to Skarżący domaga się wskazania konkretnego odnośnika bezpośrednio do pliku. Skarżący zakwestionował także sposób zastosowania przez organ art. 11 u.d.i.p. do informacji publicznej, który jest tylko jednym z możliwych sposobów udostępnienia informacji i zdecydowanie nie chodzi w nim o zmuszanie wnioskodawcy do wizyty w biurze Organu. Poza tym, zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Biorąc jednak pod uwagę art. 12 ust. 2 u.d.i.p. i standardowe wyposażenie jednostki publicznej trudno sobie wyobrazić, żeby Organ nie dysponował skanerem lub kserokopiarką i nie mógł w tej formie udostępnić wnioskowanej informacji publicznej. W ocenie Skarżącego całkowicie chybione jest stanowisko Organu co do pobierania opłat. Skanowanie lub sporządzenie kserokopii dokumentu i jej dostarczenie w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej nie kreuje dodatkowych kosztów po stronie Organu, lecz wiąże się z jego normalnym funkcjonowaniem. Na poparcie swojego stanowiska podał tezy orzeczeń sądowoadministracyjnych. Wobec zignorowania podstawowych zasad związanych z procedurą udostępniania informacji publicznej Skarżący zażądał niezwłocznej realizacji wniosku - w nieprzekraczalnym terminie do 26 sierpnia 2022 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący zaskarżył bezczynność Organu w realizacji jego wniosku z 8 sierpnia 2022r. W jej uzasadnieniu wskazał, że wnioskowana przez niego informacja należy do kategorii informacji publicznych i jako taka podlega udostępnieniu zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Tymczasem pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie została ona Skarżącemu udostępniona. Organ przesłał Skarżącemu nic nie wnoszącą do sprawy korespondencję, ale nie zrealizował jego wniosku. Na dzień sporządzenia skargi nadal nie udostępniono żądanych informacji publicznych.

Wobec powyższego Skarżący wniósł o uznanie, że Organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, zobowiązanie organu do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez Skarżącego informacji publicznej lub uznanie jego uprawnienia do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku Organu w tym zakresie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Powyższa skarga nie została przez Organ przekazana do Sądu.

Organ w piśmie z 4 października 2022r. powiadomił Skarżącego, że objęta jego wnioskiem informacja publiczna tj. protokoły Zgromadzenia Organu za lata 2017 i 2018 po usunięciu problemów technicznych jest dostępna na stronie internetowej: [...] w zakładce BlP/Protokoły.

Pismem z 27 czerwca 2024r. Skarżący złożył do Sądu wniosek o rozpatrzenie skargi. Podniósł w nim, że wobec nie przekazania skargi do Sądu przez Organ zawnioskował 16 stycznia 2023 r. o wymierzenie Organowi grzywny i taka grzywna została przez Sąd nałożona postanowieniem z 13 marca 2023r. (sygn. akt lll S0/Gl 1l23). Grzywna okazała się nieskuteczna, gdyż do dnia wysłania wniosku Skarżący nie otrzymał informacji o przekazaniu skargi Sądowi w trybie art. 54§2 p.p.s.a. Zaznaczył także, że stan faktyczny i prawny od dnia złożenia skargi nie uległ zmianie.

W odpowiedzi na skargę, złożoną 26 lipca 2024r. Organ wniósł o oddalenie skargi.

Wskazał, że na chwilę obecną wniosek Skarżącego został w zrealizowany. W ocenie organu nie pozostaje w bezczynności, ponieważ podejmował wszelkie możliwe i uzasadnione działania celem udostępnienia Skarżącemu żądanych informacji. Na bieżąco informował o udostępnieniu wnioskowanych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej i wskazał przyczyny ich nieudostępnienia. Zauważył, że Skarżący nie dokonał odpowiedniego uzupełnienia i doprecyzowania swojego wniosku, nie wykazał także szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji. Skarżący nie wykazał chęci współpracy z Organem w zakresie realizacji swojego prawa do informacji publicznej.

Do pisma dołączone zostało pismo z 25 lipca 2024r., którego załącznikiem była odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gl 34/21). Nie ma wątpliwości, że kontrola sądowa - w trybie art. 149 p.p.s.a. -prowadzenia postępowania przez organ w następstwie skargi na bezczynność organu, a także - na przewlekłe prowadzenie takiego postępowania przez organ jest dokonywana na dzień wniesienia skargi, co potwierdzają uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 oraz z 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21).

W pierwszej kolejności Sąd przywołując stanowisko NSA uznał, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Konsekwencją powyższego stanowiska jest uznanie, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia prawa (wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11; wyrok NSA z 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1048/11).

Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Ponadto, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym - bez wyznaczania rozprawy.

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 8 sierpnia 2022r.

W sprawie nie jest kwestionowane, że Organ jako adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Organ, co wynika z § 4 ust. 1 Statutu Międzygminnego Związku Komunikacyjnego z dnia 04 kwietnia 1991 r. posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu w własnym i na własną odpowiedzialność. Z kolei według § 6 zadania związku obejmują organizację i realizację komunikacji zbiorowej (ust.1); prowadzenie gospodarki finansowej (ust.2); prowadzenie działalności kontrolnej (ust.3) oraz utrzymanie i rozwój infrastruktury technicznej związku (ust.4). Członkami – założycielami związku są gminy: G., L., M., R., S., S1, W., Z, Z1 (§2 Statutu). Organ jest zatem podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Nie jest też sporne, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt. 2 u.d.i.p.).

W tym stanie rzeczy, skoro wniosek dotyczy informacji publicznej, organ winien był go załatwić według zasad określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W sprawie znaczenie mieć będzie po pierwsze, art. 7 ust. 1 u.d.i.p. wyznaczający sposoby dostępu do informacji publicznej. Podstawowym sposobem jest ogłaszanie informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 7 ust.1 pkt. 1 u.d.i.p.). Informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek (art. 7 ust. 1 pkt. 2 u.d.i.p.). Dodatkowo udostępnianie informacji publicznej może także nastąpić – co wynika z art. 11 ust. 1 u.d.i.p. - w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych. Jest to jednak sposób falultatywny, na co wskazuje treść przepisu nie czyniąca z tego sposobu udostępniania obowiązku. Po drugie zaś, zastosowanie mieć będzie art. 14 u.d.i.p., w którym określone są formy udostępnienia informacji publicznej. Należy rozumieć postać, w jakiej wnioskodawca oczekuje pozyskania informacji publicznej. Forma udostępnienia informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich czynności o charakterze technicznym, polegających na zmianie nośnika danych. Są to czynności, które prowadzą do przekazania informacji w formie takiej jak kopia ksero, skan, zgranie danych na nośnik zewnętrzny, skany wielkopowierzchniowe czy zmiana formatu danych" (por. wyrok NSA z 14 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 808/22; wyrok NSA z 26 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 900/23). Zatem udostępnianie informacji publicznej na wniosek – na co wskazuje art. 14 ust. 1 u.d.i.p - następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

Zaznaczyć wypada, że w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Z akt administracyjnych wynika, że wniosek Skarżącego o udzielenie informacji publicznej przekazany został organowi 8 sierpnia 2022 r. (karta 42 akt sądowych). Pomimo złożenia w dniu 23 sierpnia 2022 r. ponaglenia (informacji o upływającym terminie na udzielenie informacji publicznej) (karta 47 akt sądowych). do dnia złożenia skarg to jest 30 sierpnia 2022r. żądana informacja publiczna nie została udostępniona. Termin 14 dni do udzielenia odpowiedzi od dnia wniesienia wniosku upływał zatem 22 sierpnia 2022r.

Faktycznie przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został natomiast zrealizowany i żądane informacje publiczne zostały udostępnione jako załącznik do pisma z 24 lipca 2024r. w którym Organ wskazał precyzyjnie miejsce na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, w którym żądane informacje się znajdują..

Wobec powyższego Sąd stwierdził (pkt I sentencji wyroku), że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z 8 sierpnia 2022 r.

Jednocześnie dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie miało rażący charakter. Rażącym naruszeniem prawa określa się wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, która ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Opóźnienie w załatwieniu wniosku jest znaczne i nie stanowi usprawiedliwienia dla jego powstania wykonywanie czynności zamieszczania żądanych informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej.

Wobec zakończenia przez Organ postępowania przed dniem rozpoznania skargi, bezprzedmiotowym stało się stosowanie przez Sąd instrumentu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.,tj. nakładanie na organ zobowiązania do rozpoznania dochodzonego skargą wniosku w określonym terminie. W tej sytuacji postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzekł Sąd w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzona kwota 100 zł stanowi zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł.