Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1227/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 8, 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] zakazującą spółce "A." Sp. z o.o. z siedzibą w C. [...] wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich w obiektach produkcyjnych w C. [...], P.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie cofnięcia spółce "A." Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego zlokalizowanego w miejscowości C. [...].

Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w L spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który postanowieniem z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 365/09 skargę tę odrzucił.

Wymienione postanowienie z dniem 17 listopada 2009 r. stało się prawomocne.

W związku z powyższym Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. poinformował spółkę o wszczęciu przeciwko niej postępowania dotyczącego zakazu wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej objętej wpisem w rejestrze przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich.

W odpowiedzi na zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2009 r. spółka "A." pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. wniosła o umorzenie postępowania z powodu braku podstaw do wydania decyzji o zakazie wykonywania przez nią działalności objętej wpisem w rejestrze działalności regulowanej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zakazał spółce wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich w obiektach produkcyjnych w C. [...], P.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ powołał się na art. 21 ustawy z dnia 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. Nr 34, poz. 292, z późn. zm.), w myśl którego organ prowadzący rejestr przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności w przypadkach określonych w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz w przypadku cofnięcia przez właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego, ze względu na naruszenie przepisów prawa, w trybie i na zasadach określonych w przepisach odrębnych zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

W związku z wydaniem tej decyzji skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała, że nie było podstaw faktycznych ani prawnych do wydania decyzji. W jej ocenie, wymagania do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich zostały określone w ustawie o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina. Wymieniona ustawa nie zawiera wymogu, że produkcja wyrobów winiarskich może odbywać się wyłącznie w składzie podatkowym. Brak lub cofnięcie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego nie powoduje zatem, iż producent nie może lub utracił prawo do produkcji wyrobów winiarskich.

W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Organ podkreślił, że działalność gospodarcza w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich. Skarżąca utraciła zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego. Ponadto organ zwrócił uwagę na brzmienie art. 21 ustawy z dnia 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. Nr 34, poz. 292, z późn. zm.), zgodnie z którym organ prowadzący rejestr wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności w przypadkach określonych w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz w przypadku cofnięcia przez właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego, ze względu na naruszenie przepisów prawa, w trybie i na zasadach określonych w przepisach odrębnych, zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Tym samym organ prowadzący rejestr przedsiębiorców jest obowiązany wydać decyzję o zakazie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich.

Od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie decyzji podjętych w obydwu instancjach. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 77 § 2 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do zakazu skarżącemu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich w obiektach produkcyjnych w C., a także poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz naruszenie zasady ważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, w sytuacji, gdy pojęcia te zostały bezpodstawnie utożsamione,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności:

a) art. 21 ustawy z dnia 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do zakazu skarżącemu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich w obiektach produkcyjnych w C., w sytuacji gdy okoliczność braku posiadania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego nie może determinować wprost wydania zaskarżonej decyzji,

b) art. 47 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym poprzez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, iż przepis ten ma zastosowanie tylko do przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wymienionej działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W załączniku do protokołu rozprawy spółka popierając skargę dodatkowo podniosła, że mylne jest stanowisko organu, iż w sytuacji hipotetycznego wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wyrażonych w przepisie art. 21 ustawy z dnia 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami, wydanie zakazu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich następuje automatycznie bez konieczności równoczesnego rozważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela.

Poza tym nowelizacja ww. ustawy, która nastąpiła z dniem 1 marca 2009 r. miała na celu doprecyzowanie, że wydanie przez właściwy organ decyzji o zakazie wykonywania działalności ma mieć miejsce nie w każdym przypadku cofnięcia przez właściwego naczelnika urzędu celnego zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, lecz tylko w przypadku cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego ze względu na naruszenie przepisów prawa.

W myśl natomiast przepisu art. 47 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy produkcja wyrobów akcyzowych określonych w załączniku 2 do niej oraz wyrobów akcyzowych innych niż określone w załączniku nr 2 do ustawy, objętych stawką akcyzy inną niż stawka zerowa, może odbywać się wyłącznie w składzie podatkowym z wyłączeniem produkcji wyrobów akcyzowych, od których została zapłacona przedpłata akcyzy (art. 47 ust. 1 pkt 5). Przepis ten nie wymaga, aby przedsiębiorca, którego dotyczy posiadał uprawnienie do wykonywania wymienionej działalności regulowanej w postaci wpisu do rejestru. W obecnym stanie prawnym dopuszczalna jest produkcja wyrobów akcyzowych poza składem podatkowym, jeżeli jak czyniła to skarżąca akcyza była prowadzona w formie przedpłat.

Poza tym organ prowadzący rejestr może wydać decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności w przypadkach określonych w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, tj. w razie zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 71 ust. 1 wskazanej ustawy oraz w przypadku cofnięcia przez właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego, ze względu na naruszenie przepisów prawa w trybie i na zasadach określonych w przepisach odrębnych, zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

W niniejszej sprawie nie zachodzi jakakolwiek z przyczyn określonych w art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jednocześnie spójnik "oraz" użyty w treści art. 21 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich sugeruje, że muszą być spełnione łącznie przesłanki zarówno z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej jak i cofnięcie przez właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego ze względu na naruszenie prawa. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsce, dlatego też skarga winna być oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpatrzona w sposób określony w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), a więc pod względem zgodności z prawem, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przedmiotem skargi jest decyzja, w wyniku której organ zakazał spółce wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich w obiektach produkcyjnych w C. [...], P.

Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 21 ustawy z dnia 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. Nr 34, poz. 292 z późn. zm.).

Stanowi on, że organ prowadzący rejestr wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności w przypadkach określonych w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz w przypadku cofnięcia przez właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego ze względu na naruszenie przepisów prawa, w trybie i na zasadach określonych w przepisach odrębnych, zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

Skarżąca spółka w dniu [...] stycznia 2005 r. uzyskała wpis do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, uprawniający ją do prowadzenia powyższej działalności gospodarczej w obiektach produkcyjnych w C. [...]. Posiadała ona również zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego w ww. lokalizacji.

Bezsporne jest w sprawie, iż zezwolenie to zostało jej cofnięte ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji tj. Naczelnika Urzędu Celnego [...] w L. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę na tę decyzję odrzucił prawomocnym postanowieniem z dnia 1 października 2009 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 365/09. Decyzja cofająca spółce A. zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego zlokalizowanego w miejscowości C. [...] implikowała wydanie decyzji przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zakazującej spółce wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wyrobu i rozlewu wyrobów winiarskich.

Sformułowanie przepisu art. 21 ustawy z dnia 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. Nr 34, poz. 292 z późn. zm.) jest bowiem jednoznaczne. Organ prowadzący rejestr tj. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zobligowany jest do wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności w przypadku spełnienia jednej z przesłanek przewidzianych w tym przepisie. Użycie słowa "wydaje" a nie "może wydać" oznacza, że kwestia zakazu wykonywania działalności gospodarczej nie została pozostawiona uznaniu organu tylko na organ został nałożony obowiązek zakazania prowadzenia działalności gospodarczej w przypadkach określonych w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz w przypadku cofnięcia przez właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego ze względu na naruszenie przepisów prawa, w trybie i na zasadach określonych w przepisach odrębnych, zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

Wbrew twierdzeniom spółki użycie spójnika "oraz" nie oznacza, że dla wydania decyzji zakazującej prowadzenie działalności gospodarczej muszą łącznie zachodzić przypadki przewidziane w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i cofnięcie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Według oceny Sądu wystąpienie jednej z tych przesłanek implikuje wydanie decyzji zakazującej prowadzenie działalności gospodarczej. Skoro decyzja oparta na art. 21 nie jest decyzją uznaniową tylko zostaje wydana w ściśle określonych przypadkach stanowiących naruszenie prawa nie można mówić o tym, aby organ naruszył art. 6 k.p.a. stosując się ściśle do dyspozycji omawianego przepisu.

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że nie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 77 § 2, 80 k.p.a.

Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organ właściwie zastosował art. 21 ustawy z 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich.

Błędne jest również stanowisko skarżącej, że organ naruszył art. 47 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Omawiany przepis został prawidłowo zinterpretowany przez organ. Przepis ten stanowi, że produkcja wyrobów akcyzowych, od których została zapłacona przedpłata akcyzy może odbywać się poza składem podatkowym i może mieć zastosowanie tylko do przedsiębiorców posiadających uprawnienia do prowadzenia takiej działalności. Skarżąca spółka posiadała zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, dlatego też cofnięcie tego zezwolenia obligowało organ do zastosowania art. 21 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich.

Z tych wszystkich względów, wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.