Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 596/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Joanna Kube, Anna Mierzejewska, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta[...] Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz B. P. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2008 r. B. P. wystąpił do Komendanta [...] Policji z podaniem o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie dziesięciu egzemplarzy broni palnej do celów sportowych takiej jak: [...].

Podanie wnioskodawca umotywował tym, że jest czynnym członkiem [...] Klubu Strzelectwa Sportowego [...] i że od 2007 r. czynnie uprawia sport strzelecki. Ponadto podał, że broń klubowa jest nieprecyzyjna i wyeksploatowana, co uniemożliwia mu podnoszenie umiejętności strzeleckich. Posiadanie zaś własnej broni umożliwi mu stałe podnoszenie kwalifikacji sportowych.

Do podania dołączył zaświadczenie o zatrudnieniu, orzeczenie lekarskie i psychologiczne, kopię dowodu osobistego, opinię z okręgowego Związku Strzeleckiego z siedzibą w [...], kopię decyzji przyznającej licencję klubowi, kopię orzeczenia o nadaniu patentu strzeleckiego i kopię licencji, zaświadczenie PZSS nr [...] (wydane na podstawie art. 53 b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej – tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 ze zm.), zaświadczenie o przynależności do Klubu Strzelectwa Sportowego [...] wraz z informacją o czynnym uprawianiu strzelectwa sportowego wraz z wykazem udziału w zawodach.

Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549), odmówił wydania pozwolenia na broń palną sportową w celu uprawiania strzelectwa sportowego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że nie znalazł przesłanek uzasadniających wydanie pozwolenia. Wskazał, że ustawa wprowadza ścisłą reglamentację wydawania pozwoleń na broń. Powołując się na art. 10 ust. 1 ustawy, wskazał, że to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia, iż wyniki sportowe, predyspozycje, cel treningowy stanowią podstawę do wydania indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową. Organ podał, że B. P. przedstawił dokumenty potwierdzające jego przynależność od dnia [...] czerwca 2007 r. do KSS [...] oraz potwierdzające jego udział w 47 zawodach sportowych. Organ podał również, że B. P. posiada stosowne uprawnienia do uprawiania sportu o charakterze strzeleckim tj. tzw. patent, który posiada od dnia [...] grudnia 2006 r. oraz licencję uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym od dnia [...] października 2007 r.

Następnie organ przeanalizował przedstawione przez B. P. lokaty w zawodach sportowych uznając, że mają one zasadnicze znaczenie w sprawie. Po dokonaniu tej analizy organ stwierdził, że starający się nie uprawia intensywnie strzelectwa sportowego, a jego wyniki są przeciętne. Organ dodał, że sam fakt uprawiania strzelectwa sportowego nie jest wystarczającą okolicznością do wydania pozwolenia na broń, zaś strona nie wykazała się szczególnymi, wybitnymi sukcesami sportowymi w tym zakresie, ani też nie jest aktywnym instruktorem strzelectwa.

Reasumując organ uznał, że B. P. uprawia strzelectwo sportowe rekreacyjnie, a brak wyróżniających go w rywalizacji sportowej wyników nie daje podstaw do przyjęcia, że w jego przypadku występuje ponadprzeciętna potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej, co wskazuje, że powinno się ono odbywać na dotychczasowych zasadach.

Organ dodał, że decyzja ta nie pozbawia B. P. możliwości uprawiania strzelectwa, uznając, że może on, tak jak dotychczas, korzystać z broni stanowiącej wyposażenie klubu, podnosząc jednocześnie swoje umiejętności, potwierdzając przy tym swoje zaangażowanie w uprawianie strzelectwa sportowego.

Organ wskazał również, że przy wydawaniu decyzji rozpatrzył z jednej strony słuszny interes obywateli, a z drugiej – interes społeczny, uznając, że pozwolenie na broń palną wydawane jest tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a osoba wykaże niezbitą potrzebę wyposażenia jej w broń palną. Analizując to, organ uznał, że z akt sprawy nie wynika, by brak broni własnej utrudniał skarżącemu uprawianie strzelectwa, bądź udział w treningach i zawodach.

B. P. odwołał się od tej decyzji, jednakże Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, stanowiący podstawę materialnoprawną decyzji ustala, że pozwolenie na broń wydaje się, gdy okoliczności wskazane przez osobę ubiegającą się o pozwolenie takie rozstrzygnięcie uzasadniają. Organ podał, że przepis ten nie określa przesłanek, które mogłyby decydować o wydaniu pozwolenia na broń palną. Dlatego też organy Policji wypracowały takie kryteria w drodze praktyki, uwzględniając reglamentacyjny charakter ustawy i zasady prawa procesowego oraz posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych.

Na tej podstawie przyjęto, iż muszą to być okoliczności szczególne, wyróżniające osobę ubiegającą się o pozwolenie spośród innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji i w sposób niekwestionowany potwierdzające potrzebę posiadania przez nią broni. W przypadku broni palnej sportowej utrwalił się pogląd, iż okolicznościami przemawiającymi za rozstrzygnięciem sprawy zgodnie z wolą wnioskodawcy są w szczególności wybitne osiągnięcia w rywalizacji sportowej oceniane m.in. na podstawie komunikatów z zawodów sportowych (brane są pod uwagę: liczba i ranga zawodów, ilość startujących zawodników i uzyskane lokaty) lub posiadanie i wykonywanie uprawnień instruktora sportów strzeleckich. Kierując się tymi kryteriami, organ stwierdził, iż strona ich nie spełnia. Komendant [...] powtórzył za organem pierwszej instancji, że B. P. uprawia sport strzelecki od niedawna i to rekreacyjnie (grupa powszechna), patent strzelecki posiada od dnia [...] grudnia 2006 r., do klubu sportowego należy od dnia [...] czerwca 2007 r., a jego udział w rywalizacji sportowej rozpoczął się dopiero w marcu 2007 r. Organ wskazał też, że strona startuje w zawodach, w wielu konkurencjach strzeleckich, spełniając jednak, jego zdaniem, tylko minimalne wymogi do uznania jej kwalifikacji sportowych w świetle wewnętrznych przepisów Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego.

Organ dokonał analizy udziału skarżącego w poszczególnych zawodach i stwierdził, że trudno mówić o szczególnych osiągnięciach, a ponadto uczestnictwo skarżącego w zawodach strzeleckich nie świadczy o takim stopniu zaangażowania w sport strzelecki, któryby uzasadniał niezbitą potrzebę posiadania własnej broni sportowej. Organ uznał, że skarżący jest zawodnikiem początkującym, uprawniającym ten sport rekreacyjnie. W takim zaś przypadku, zgodnie z art. 11 pkt 4 ustawy, posiadanie własnej broni nie jest niezbędne. Także uzyskiwanie przez skarżącego wyników kwalifikujących go do uzyskania złotej i srebrnej odznaki strzeleckiej nie stanowi, zdaniem organu, powodów do uzyskania takiej broni.

Ponadto organ odniósł się również do powołanych przez skarżącego orzeczeń sądów administracyjnych, uznając, że dotyczą one jedynie konkretnych, indywidualnych spraw.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi B. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podał, że zarówno we wniosku, jak i w odwołaniu od decyzji wykazał, że podczas zawodów strzeleckich zdobywał dobre miejsca w rankingu zawodników. Dołączył oprócz orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających zdolność do dysponowania bronią palną, także zaświadczenia wystawione przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, komunikaty klasyfikacyjne, potwierdzające jego aktywny udział w zawodach sportowych oraz zajmowane lokaty. Podał, że z przedstawionych przez niego dokumentów wynikało nadto, że podczas zawodów strzeleckich, w których startował uzyskiwał dobre wyniki zawodnicze i została mu nadana ,,Srebrna odznaka strzelecka", tj. najwyższa odznaka w zawodniczej grupie powszechnej. Skarżący podał, że w swoim wniosku wskazywał, że czyni duże postępy w tej dziedzinie sportu, a osiągnięty przez niego wysoki poziom wyszkolenia strzeleckiego obiektywnie kwalifikuje go do posiadania broni własnej, niezbędnej w celu dalszego podnoszenia umiejętności strzeleckich oraz sięgania po wyższe nagrody i wyróżnienia sportowe zarówno na arenie lokalnej, jak i ogólnopolskiej. Skarżący odniósł się też do możliwości uprawiania sportu na terenie klubu, uznając, że praktycznie jest to niemożliwe.

Skarżący uznał, że udowodnił tym samym, że spełnia wszystkie wymogi formalne wymagane dla uzyskania pozwolenia na broń do celów sportowych.

Reasumując, skarżący zarzucił organowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegającą na błędnej ich wykładni oraz na zastosowaniu dodatkowego, pozaustawowego i dowolnie rozumianego przez te organy kryterium – "wybitnych osiągnięć w rywalizacji sportowej", dużego zaangażowania w sport, ocenionego częstotliwością udziału w treningach i zawodach oraz posiadania uprawnienia instruktora sportowego. Zarzucił organowi również, że ten nie wykazał, co to jest "niekwestionowana konieczność" oraz jaki interes publiczny mógłby być naruszony poprzez wydanie mu pozwolenia na broń.

Skarżący zarzucił też organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, art. 8, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP.

Decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma niewątpliwie charakter decyzji związanej. Wykazanie istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku ustawowych przeciwwskazań (art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549), zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Obowiązek wykazania uzasadnionych okoliczności przemawiających za przyznaniem pozwolenia na broń spoczywa niewątpliwie na osobie ubiegającej się o to pozwolenie. Sam bowiem fakt przynależności do klubu strzeleckiego nie uzasadnia udzielenia pozwolenia na broń.

Trafnie natomiast podniesiono w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez przyjęcie zawężającej wykładni tego przepisu.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 10 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Stosowanie zaś do art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Oznacza to, że okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przyznanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego. Natomiast przyjęcie, że tylko uzyskiwanie wybitnych i ponadprzeciętnych wyników w sportach strzeleckich uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń prowadziłoby do wprowadzenia dodatkowego, pozaustawowego kryterium przyznawania tego prawa. Wskazać należy, że z żadnego przepisu nie wynika, iż tylko status wybitnego zawodnika sportów strzeleckich, czy instruktora strzeleckiego uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych. Pogląd taki wyrażony został m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2007 r., o sygn. akt II OSK 1082/06, czy też w wyroku o sygn. akt II OSK 1674/07 z dnia 23 grudnia 2008 r., który to pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji, dokonały takiej zawężającej wykładni art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wskazując, że tylko wybitne osiągnięcia sportowe lub wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa uzasadnia udzielenie pozwolenia na broń sportową. Wykładnia zaś art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż tylko osoba, która wygrywa zawody sportowe, bądź posiada uprawnienia instruktora strzelectwa może uzyskać pozwolenie na broń sportową. Z taką interpretacją nie można się zgodzić. Tak więc uznać należy za zasadny podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji.

Przyjęcie takiej wadliwej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji przez organy, prowadziło do tego, że nie odniesiono się w należyty sposób do twierdzeń skarżącego, popartych pismem Strzeleckiego Klubu Sportowego [...] z dnia 10 lipca 2008 r., iż skarżący jest członkiem Klubu, czynnie uprawiającym strzelectwo sportowe z broni sportowej palnej oraz potwierdzających jego udziału w 47 zawodach, uznając, że skarżący jest zawodnikiem początkującym, uprawiającym sport jedynie rekreacyjnie. Nie odniesiono się w sposób właściwy do przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia 17 lipca 2008 r., z którego wynika, że B. P. posiada odpowiednie kwalifikacje, niezbędne do uprawnia sportów o charakterze strzeleckim, że posiada patent strzelecki i licencję uprawniającą go do udziału we współzawodnictwie sportowym oraz że spełnia warunki, o jakich mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji do otrzymania pozwolenia na broń, w celach wymienionych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Należy zauważyć, że stosownie do art. 53b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, posiadanie dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, wydanego przez właściwy związek sportowy, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Jakkolwiek posiadanie takiego zaświadczenia nie stanowi samodzielnej i jedynej przesłanki przyznania pozwolenia na broń, to jednak okoliczność posiadania takiego zaświadczenia powinna być wzięta pod uwagę przez organy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.