Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 395/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 2 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędzia WSA Barbara Gebel Protokolant Edyta Wojtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2005r. sprawy ze skargi W. M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...]r. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...]r. Komendant Policji na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 3 oraz art. 134 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) uznał młodszego aspiranta W. M. - detektywa Sekcji [...] Komendy Policji A. winnym stawianych mu zarzutów i wymierzył mu karę nagany.

W. M. został obwiniony o to, że prowadząc postępowanie przygotowawcze w [...] za [...] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że w okresie od [...]r, do [...]r. będąc zobowiązanym do niezwłocznego wydania postanowienia o uznaniu za dowód rzeczowy samochodu marki [...] nr rej. [...] i wydania go właścicielowi jako zbędny dla dalszego postępowania karnego nie wydał takiego postanowienia, nie sporządził wykazu dowodów rzeczowych, nie dokonał rejestracji zabezpieczonego dowodu rzeczowego u depozytariusza oraz nie uzupełnił brakującego zgłoszenia zarejestrowania zabezpieczonego pojazdu w ewidencji komputerowej PARK, czym spowodował bezzasadne przetrzymywanie pojazdu na parkingu strzeżonym i ponoszenie nieuzasadnionych kosztów parkowania, to jest naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji /Dz. U. z 2002r. nr 7, poz. 58 z późniejszymi zmianami/ w związku z art. 230 KPK, pkt 44 wytycznych nr 4 Komendanta Głównego Policji z dnia 15 grudnia 2000r. w sprawie organizacyjnych zasad prowadzenia postępowania przygotowawczego przez Policję oraz & [...] Zarządzenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. w sprawie rejestracji w programie komputerowym PARK pojazdów samochodowych będących przedmiotem przestępstw i wykroczeń, § 13 Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji

Ponadto zarzucono W. M., że prowadząc postępowanie przygotowawcze w [...] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że w okresie od [...]r. do [...]r. będąc zobowiązanym nie wydał postanowienia o uznaniu zabezpieczonego u R. K. samochodu [...] bez nr rejestracyjnego, koloru [...] o nr nadwozia [...] jako zbędnego dla postępowania karnego i wydania go właścicielowi a udając się na urlop w okresie od [...] do [...]r. oraz [...] do [...]r. przedłużony zwolnieniem lekarskim do [...]r. nie powiadomił przełożonego o konieczności wykonania tych czynności w sprawie, przez co spowodował bezzasadne przetrzymywanie pojazdu na parkingu strzeżonym i ponoszenie nieuzasadnionych kosztów parkowania to jest naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji /Dz. U. z 2002r. nr 7, poz. 58 z późniejszymi zmianami/ w związku z art. 230 KPK oraz § 13 Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.

W uzasadnieniu orzeczenia Komendant Policji stwierdza, że w dniu [...]r. około godz. [...] funkcjonariusze KP A. podjęli pościg za kierowcą samochodu marki [...] o nr rej. [...], który nie zatrzymał się do kontroli drogowej na trasie [...] - [...]. Pojazd ten w następstwie uderzenia w drzewo uległ spaleniu. Po ujęciu i wylegitymowaniu kierującego ustalono, iż był nim W. Ś. Badania stanu trzeźwości wykazały, iż jest w stanie nietrzeźwym ([...] mg/dm 3 ). Ponieważ zatrzymanie sprawcy i pojazdu nastąpiło już na terenie Komendy Policji B. część czynności związanych z tym zdarzeniem wykonali policjanci KP B. ( między innymi oględziny miejsca zdarzenia, zabezpieczenie przez zholowanie na parking strzeżony spalonego pojazdu). Każda ekipa realizująca czynności na miejscu zdarzenia zabrała swoją dokumentację służbową do swoich jednostek a prowadzący postępowania nie wystąpili o ich przekazanie do KP A. lub Rewiru Dzielnicowych [...]. W rezultacie wszczęto dwa postępowania o ten sam czyn tj. w sprawie prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwym przez W. Ś. tj. o czyn z art. 178 a § 1 KK ( KPP A. - [...] i [...] ) i prowadzono je oddzielnie aż do [...]r. kiedy Prokurator z własnej inicjatywy połączył oba dochodzenia i polecił prowadzić je dalej w KP A.

Prowadzącym postępowanie przygotowawcze w KP A. od [...]r. był W. M., który już tego samego dnia otrzymał między innymi polecenie wyjaśnienia, czy nie zachodzą przesłanki uzasadniające przedstawienie zarzutu z art. 289 KK ( kierujący nie był właścicielem pojazdu ). Takie czynności w istocie zostały podjęte przez prowadzącego postępowanie z wyjątkiem wystąpienia o przejęcie materiałów wytworzonych przez KP B.

Z chwilą wydania postanowienia o połączeniu obu dochodzeń i przejęcia całości materiałów przez W. M. w dniu [...]r. wiadomym było, że:

- KP B. zabezpieczył spalony samochód [...] na parkingu strzeżonym w [...] "do wyjaśnienia", nie wydając przy tym postanowienia o uznaniu za dowód rzeczowy w sprawie, nie sporządzając wykazu dowodów rzeczowych, nie rejestrując dowodu u depozytariusza, nie rejestrując faktu zabezpieczenia pojazdu w programie komputerowym "PARK". Brak było także dokumentów świadczących o wydaniu uprawnionemu zabezpieczonego pojazdu i poniesionych kosztów parkowania - co jednoznacznie wskazywało, że pojazd nadal przechowywany jest na parkingu strzeżonym.

- właścicielem samochodu [...] nr rej. [...] jest Bank A. a dalsze przetrzymywanie pojazdu na parkingu strzeżonym jest merytorycznie nieuzasadnione i należy go wydać właścicielowi.

Prowadzący postępowanie będąc odpowiedzialnym za zgodny z prawem przebieg postępowania nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości aż do [...]r. kiedy wydał postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych na polecenie prokuratora zawarte w postanowieniu o przedłużeniu okresu trwania dochodzenia z dnia [...]r.

Pozostałe nieprawidłowości nie zostały usunięte przez prowadzącego postępowanie pomimo zakończenia jego trwania i przekazania akt do Prokuratury z wnioskiem o objęcie aktem oskarżenia.

Skutkiem dodatkowym tych zaniedbań było bezzasadne przetrzymywanie pojazdu na parkingu strzeżonym i nieuzasadnione ponoszenie kosztów z tym związanych. Wysokość powstałej szkody jest przedmiotem odrębnego postępowania.

Analiza urlopów i zwolnień lekarskich obwinionego w okresie trwania postępowania wskazuje, że był on nieobecny w służbie z tych powodów w następujących okresach: [...] - [...]r, [...] - [...]r., [...] -[...]r. Okresy absencji nie miały żadnego wpływu na możliwość poprawnego wykonywania czynności, które z mocy obowiązujących przepisów prowadzący postępowanie był zobowiązany wykonać.

Nie umniejsza winy obwinionego także fakt, że w okresie absencji inni policjanci nie usunęli wymienionych w zarzucie nieprawidłowości.

Czynności, których nie wykonał prowadzący postępowanie to rutynowe czynności, które należy wykonać, gdy zabezpieczonym do sprawy jest pojazd mechaniczny i nie wymagają od prowadzącego postępowanie specjalnych umiejętności.

Procedury, które należy przestrzegać przy gospodarowaniu dowodami rzeczowymi ujęte są między innymi w art. 230 KPK, pkt. 44 wytycznych nr 4 Komendanta Głównego Policji z 15 grudnia 2000r. w sprawie organizacyjnych zasad postępowania przygotowawczego przez Policję, § [...] Zarządzenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...]r. w sprawie rejestracji w programie komputerowym PARK pojazdów samochodowych będących przedmiotem przestępstw i wykroczeń oraz § 13 Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z 20 maja 1993r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.

Po stwierdzeniu zbędności dla postępowania karnego ( art. 230 § 2 KPK ) zabezpieczone przedmioty należy niezwłocznie zwrócić osobie uprawnionej.

Z analizy akt sprawy wynika, że obwiniony miał dostateczną wiedzę i obowiązek działania zgodnie z przytoczonymi przepisami już [...]r, lecz utrzymał ten stan do [...]r, kiedy to wydał postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych uznając zabezpieczony pojazd za zbędny dla dalszego postępowania. Przez cały okres trwania postępowania obwiniony nie usunął także braków związanych z nie sporządzeniem zgłoszenia zarejestrowania zabezpieczonego pojazdu w ewidencji komputerowej PARK. Wprawdzie § [...] Zasad postępowania przy rejestracji pojazdów samochodowych stanowiących załącznik nr [...] do Zarządzenia nr [...] stanowi, że jest to obowiązek funkcjonariusza dokonującego zabezpieczenia pojazdu, jednak zgodnie z regułami określającymi wykonywanie czynności podwładnego ( § 13 Zarządzenia nr 21 KGP ) a także zasad określających modyfikację danych w programie komputerowym PARK zawartych w cytowanych "Zasadach postępowania ..." obowiązek ten przechodzi na funkcjonariusza prowadzącego sprawę.

W kolejnej sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Dnia [...]r. funkcjonariusze KP A. wykonując czynności służbowe zatrzymali na ul. [...] w [...] samochód m-ki [...] nr rej. [...] koloru [...], którego kierującym był S. K. Podczas kontroli funkcjonariusze zakwestionowali autentyczność numerów identyfikacyjnych pojazdu tj. nr nadwozia [...] wydawał im się nabity samodziałowo i był niezgodny z nr ewidencyjnym na tabliczce znamionowej - [...], a po sprawdzeniu w komputerowych bazach danych nr rejestracyjnego okazało się, że figuruje on jako poszukiwany przez Komisariat [...] Komendy Policji C., jako skradziony w dniu [...]r. z samochodu [...] należącego do Spółki A.

W tym stanie rzeczy kontrolowany pojazd został zatrzymany i przewieziony na parking strzeżony w [...].

[...]r. wpłynęła do KP A. ekspertyza z Laboratorium Kryminalistycznego KWP, z której jednoznacznie wynika, że w samochodzie "[...] bez nr rejestracyjnego, koloru [...] numer ramy [...] wybity został samodziałowo na polu numerowym znajdującym się na przedniej poprzeczce ramy, po uprzednim zeszlifowaniu numeru pierwotnego, numeru pierwotnego nie ustalono. Pole numerowe silnika zostało całkowicie zeszlifowane i nie posiada żadnych oznaczeń, a numeru pierwotnego silnika nie ustalono."

Ta sama ekspertyza odnosi się do samochodu [...], nr rej. [...] koloru [...], w której stwierdzono, że numer ramy [...] wybity został samodziałowo na polu numerowym znajdującym się na przedniej poprzeczce ramy, po uprzednim zeszlifowaniu numeru pierwotnego, którego nie ustalono. Numer silnika [...] wybity został samodziałowo na polu numerowym po uprzednim zeszlifowaniu numeru pierwotnego, którego nie udało się ustalić.

Na podstawie powyższej ekspertyzy [...]r. Prokurator G. B. wydał postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym zajmując nieruchomość w postaci samochodu [...] nr rej. [...] wraz z dowodem rejestracyjnym w/w pojazdu zlecając wykonanie zajęcia Urzędowi Skarbowemu.

W okresie od [...]r. do [...]r. zarówno obwiniony, jak i osoby odpowiedzialne za sprawę podczas jego usprawiedliwionej nieobecności ( to jest w okresach [...] - [...]r, [...]r. ) nie zajęły stanowiska w zakresie oczywistej zbędności dla dalszego toku postępowania samochodu [...] bez nr rejestracyjnego, koloru [...] o nr nadwozia [...], pomimo, iż czynności wykonane w tym okresie nie wymagały pozostawienia pojazdu w dalszej dyspozycji organu prowadzącego postępowanie.

Dnia [...]r. W. M. wydał postanowienie w przedmiocie dowodu rzeczowego w postaci samochodu [...] koloru [...] o nr nadwozia [...] oraz silnika z zeszlifowanym numerem postanawiając zwrócić go właścicielowi S. K.

Zaniedbaniem swoim obwiniony naruszył dyspozycję art. 230 § 2 KPK, która zobowiązuje zwrócić osobie uprawnionej zatrzymane rzeczy niezwłocznie po stwierdzeniu ich zbędności dla postępowania karnego i nie stosował się do reguł wskazanych w § 13 Zarządzenia nr 21 KGP z 20 maja 1993r. określających sposób wykonywania czynności podwładnego w zakresie starannej realizacji zadań stałych, do których bezsprzecznie należy terminowe i prawidłowe wykonywanie czynności określonych w KPK w toku prowadzenia postępowania przygotowawczego.

Skutek dodatkowy powyższych zaniedbań w postaci dodatkowych kosztów związanych z nieuzasadnionym parkowaniem pojazdu na parkingu strzeżonym jest przedmiotem odrębnego postępowania szkodowego.

Także w powyższym przypadku uznano, iż wina obwinionego nie budzi wątpliwości.

Wymierzając karę wzięto pod uwagę fakt, iż obwinionemu przed wszczęciem postępowania wielokrotnie zwracano uwagę o nieprawidłowościach w prowadzonych przez niego postępowaniach w zakresie prawidłowego postępowania z dowodami rzeczowymi - co powoduje istotne zakłócenie realizacji zadań Policji. W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego obwiniony ani przez moment nie wykazał zrozumienia stawianych mu zarzutów, które dotyczą podstawowych kwestii związanych z prowadzeniem postępowań przygotowawczych a agresywna, napastliwa, pozbawiona szacunku dla partnerów obrona świadczy nie tylko o braku kwalifikacji do służby na zajmowanym stanowisku, ale także nie przestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjantów oraz roty ślubowania policyjnego.

Odwołanie od powyższego orzeczenia złożył W. M. w dniu [...]r. Zarzucając orzeczeniu, że w toku postępowania nie wyjaśniono wszelkich okoliczności w sprawie a zwłaszcza:

- nie ustalono, kto pod jego nieobecność w służbie w czasie gdy prowadził postępowania [...], i [...] przejął sprawy do dalszego prowadzenia i dlaczego w tym czasie w postępowaniach nie wykonano żadnych czynności, mimo iż na czas nieobecności akta spraw przekazał bezpośrednim przełożonym z informacjami o czynnościach do wykonania

-w orzeczeniu nie uwzględniono faktu iż w sprawie [...] prokurator nadzorujący postępowanie w [...] umarzając sprawę podjął decyzją o zwrocie samochodu [...], która następnie została zaskarżona przez stronę i uchylona przez Prokuraturę Okręgową. Po uchyleniu tej decyzji i wskazaniu nowych okoliczności przez stronę zgodnie z poleceniem prokuratora wykonał niezbędne czynności procesowe a następnie podjął kolejną decyzją o zwrocie w/w pojazdu

-nie uwzględniono faktu, iż w toku prowadzenia przez niego tych postępowań zarówno prokuratorzy nadzorujący te postępowania jak i przełożeni wszystkich szczebli w KP A. nie stwierdzili naruszenia przez prowadzącego sprawy policjanta procedur prawnych, o czym świadczą karty nadzoru brak wytyków prokuratorskich archiwizacja akt kontrolnych, brak wytyków sądu który rozpatrywał obie te sprawy po ich zakończeniu.

Orzeczeniem z dnia [...]r. na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz .D. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późno zm.), Komendant Wojewódzki Policji orzekł o utrzymaniu zaskarżonego orzeczenia w mocy.

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu akt postępowania dyscyplinarnego oraz akt osobowych W. M. uznał, że odwołanie policjanta nie zasługuje na uwzględnienie i zaskarżone orzeczenie należy utrzymać w mocy.

Przedmiotem prowadzonego przez mł. asp. W. M. dochodzenia, w którym występował samochód marki [...] był czyn z art. 178a § 1 kk, tj. kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości i czyn z art. 289 § I kk, tj. jego krótkotrwałe użycie. Samochód ten został zabezpieczony na parkingu strzeżonym przede wszystkim z uwagi na jego stan techniczny (uległ spaleniu). Status prawny tego samochodu był jednoznacznie określony i znany obwinionemu w momencie wpływu protokołu przesłuchania w charakterze świadka M. S. - zastępcy kierownika Banku A. Oddział w [...]. Z uwagi na fakt, iż samochód ten był całkowicie zbędny dla potrzeb tego postępowania prowadzący je policjant powinien niezwłocznie podjąć działania zmierzające do wydania go właścicielowi. Również na W. M., jako prowadzącym dochodzenie spoczywał obowiązek zarejestrowania samochodu jako dowodu rzeczowego, gdyż był on przedmiotem dokonywanych ustaleń procesowych w zakresie prawa własności. Konsekwencją tego winno być sporządzenie wykazu dowodów rzeczowych i zarejestrowanie go u depozytariusza.

Analizując materiał dowodowy dotyczący zarzutu bezpodstawnego przetrzymywania samochodu marki [...] koloru [...] na parkingu strzeżonym oraz nie powiadomienia przełożonego o konieczności wykonania niezbędnych czynności w sprawie przed pójściem na urlop organ II instancji stwierdził, że materiał ten nie potwierdza w pełni zarzucanego policjantowi czynu. Prowadzący postępowanie dyscyplinarne w dniu 21.01.2004r. dokonał przeglądu akt kontrolnych postępowania przygotowawczego [...] i sporządził z tej czynności notatkę urzędową, którą załączył do akt postępowania dyscyplinarnego. Na karcie [...] postępowania w pozycji nr [...] odnotował: "pismo do Prokuratury Rejonowej z datą [...]r. z następującą treścią: " W załączeniu przesyłam akta dochodzenia [...] przeciwko S. K. podejrzanemu o czyn z art. 306 kk z wnioskiem o wydanie postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym mienia podejrzanego w postaci samochodu marki [...]" - kopia (karta [...])". Na podstawie tego dokumentu można wysnuć wniosek, że W. M., po zapoznaniu się z opinią biegłego z zakresu mechanoskopii, która wpłynęła do KP A. w dniu [...]r. podjął działania w celu rozstrzygnięcia kwestii zabezpieczonych samochodów w tej sprawie. W okresie od [...]r. do [...]r. przebywał na urlopie wypoczynkowy, a od [...]r. do [...]r. przebywał na urlopie wypoczynkowym (do [...]r.) przedłużonym o zwolnienie lekarskie. Biorąc pod uwagę fakt, że z uwagi na przypadający w dniu [...]r, ([...]) dzień był ustawowo wolny od pracy W. M. wrócił do służby w dniu [...]r., dopiero w tym dniu mógł zapoznać się z postanowieniem o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...]r. samochodu marki [...] nr rej [...] oraz z postanowieniem o przedłużeniu dochodzenia z dnia [...]r., w którym prokurator zawarł zlecenie wykonania czynności dotyczących drugiego samochodu. Obwiniony składając wyjaśnienia dotyczące tego zarzutu stwierdził, że udając się na urlop wypoczynkowy wskazał bezpośredniemu przełożonemu na piśmie czynności do wykonania w tej sprawie. Przesłuchany w charakterze świadka B. K. - zastępca naczelnika Sekcji [...] KP A. zeznał, że nie jest w stanie podać, czy W. M. przed pójściem na urlop mówił o tym, że należy w sprawie wykonać jakieś czynności, a w szczególności wydać samochód marki [...] koloru [...]. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ odwoławczy stanął na stanowisku, że obwiniony nie ponosi winy za przetrzymywanie tego samochodu na parkingu strzeżonym do dnia [...]r. Konsekwencją takiego stanowiska jest podważenie zasadności tego zarzutu w części dotyczącej nie powiadomienia przełożonego o niezbędnych czynnościach do wykonania przed pójściem na urlop wypoczynkowy.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez obwinionego w odwołaniu organ przyjął, że:

- analiza akt postępowania dyscyplinarnego wykazała, że zasada dwuinstancyjności została zachowana w trakcie rozpatrywania wniosków dowodowych;

- wskazywane przez obwinionego wielokrotne kontrole dochodzeń przez przełożonych i prokuratora oraz brak stwierdzenia w ich wyniku nieprawidłowości proceduralnych nie stanowią podstawy do uznania, że nieprawidłowości takie nie zaistniały;

Odmienna ocena zdarzenia przez obwinionego i wskazanie na subiektywną interpretację zebranych dowodów nie stanowi przesłanki do uchylenia przedmiotowego orzeczenia dyscyplinarnego. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie obwinionego nie znalazł żadnych okoliczności mogących mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. Uznał, że organ I instancji dostatecznie uzasadnił fakt naruszenia dyscypliny służbowej przez policjanta. Ponadto należy wskazać, że wymierzenie kary nagany jest zasadne z punktu widzenia charakteru popełnionego czynu i jego skutków. W związku z tym postanowiono utrzymać zaskarżone orzeczenie w mocy.

Decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w dniu [...]r. zaskarżył W. M. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że samochód marki [...] wydano z parkingu J. T. w [...] na początku [...]r. na pisemne zezwolenie KP A. w którym został wskazany okres za jaki KP A. ponosi koszty parkowania. Natomiast po wydaniu pojazdu właściciel parkingu dostarczył do KP A. rachunek, który był rozpatrywany przez księgową T. I., który następnie był zwrócony do poprawek. Ostateczna wersja rachunku wpłynęła do KP A. w dniu [...]r. Z czego skarżący podkreśla, iż przełożony miał świadomość okresu przez który był przechowywany samochód na parkingu jednak zwlekał z rozpoczęciem postępowania dyscyplinarnego. Skarżący podnosi, że składał wnioski dowodowe o przesłuchanie T. I. na powyższe okoliczności jednakże zostały one odrzucone przez przełożonego.

Ponadto skarżący wskazał na konflikt interpersonalny między skarżącym, a przełożonym dyscyplinarnym oraz na to, że składał wnioski o odsunięcie tego przełożonego od postępowania, które zostały następnie odrzucone.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał co następuje:

Sądowa kontrola wydanych orzeczeń prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.

Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów została uregulowana w rozdziale 10 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. nr 7 z 2002r., poz. 58 ze zm.) z istotnymi zmianami zamieszczonymi w ustawie z 29 października 2003r. o zmianie ustawy o Policji (DZ.U. nr 192, poz. 1873).

Postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko obwinionym funkcjonariuszom policji musi zmierzać do ustalenia obiektywnego stanu faktycznego przy zachowaniu pełnych praw obwinionego do obrony.

Do wyrażonej w art. 4 kodeksu postępowania karnego - ustawa z 6 czerwca 1997r. (DZ.U. nr 89, poz. 555), zasady obiektywizmu nawiązuje art. 135 g ustawy o Policji, który stanowi, że przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postępowanie dyscyplinarne prowadzone przez przełożonego dyscyplinarnego - Komendanta Policji oraz rzecznika dyscyplinarnego wobec obwinionego mł. aspiranta W. M. wielokrotnie naruszyło wspomnianą zasadę obiektywizmu w szczególności przez jednostronne i naruszające prawo do obrony postępowanie dowodowe.

Rzecznik dyscyplinarny oddalił niemal wszystkie wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego.

Sąd pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że zasada obiektywizmu wynika też wprost z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej (Dz.U. nr 78, poz. 483) z 2 kwietnia 1997r.

Brak obiektywizmu w prowadzonym postępowaniu naruszył też w ocenie sądu zasadę domniemania niewinności obwinionego.

Jak wynika z art. 135 g ust.2 ustawy o Policji nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

Norma ta zobowiązuje rzecznika dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy a wszystkie kwestie wątpliwe, których postępowanie dowodowe nie zdołało wyjaśnić nie mogę być rozstrzygnięte na niekorzyść obwinionego.

Sąd ustalił, że pominięto wnioski dowodowe, które mogły wpłynąć na wyjaśnienie stanu faktycznego oraz na ocenę zawinienia skarżącego.

Do takich wniosków dowodowych Sąd zaliczył między innymi dowód z przesłuchania prokuratorów nadzorujących prowadzone postępowanie przygotowawcze [...].

Nadto w ocenie Sądu brak jest uzasadnienia do uniemożliwienia zapoznania się W. M. z aktami postępowań karnych [...] i [...].

Jak wynika z akt postępowania dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny wypożyczył akta postępowań przygotowawczych z Sądu Rejonowego w [...] i zapoznał się z ich treścią natomiast uniemożliwił, mimo zgłoszonego wniosku dowodowego, obwinionemu zapoznanie się z w/w aktami.

Nadto Sąd zauważa, że orzeczeniem z [...]r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Policji a jednocześnie w uzasadnieniu zmienił częściowo jeden z zarzutów dotyczący wydania samochodu marki.

W ocenie Sądu jest to nieprawidłowy sposób działania gdyż zarzuty stanowią element rozstrzygnięcia - orzeczenia i stąd organ powinien ustosunkować się do zarzutu przez precyzyjne określenie w jakiej części zmienia zarzut a w jakiej utrzymuje go w mocy.

Dopiero po dokonaniu odpowiedniej zmiany zarzutu należało odnieść się do wspomnianej sprawy w uzasadnieniu orzeczenia.

Zdaniem Sądu całokształt prowadzonego postępowania nie pozwolił na uznanie, że zachowano zasadę obiektywizmu i domniemania niewinności obwinionego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił orzeczenia organów obu instancji.