Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1236/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.21 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 43 poz 226
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jednolity
article: art. 2 uat. 1 i 3, art. 5 ust. 1 art. 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1676
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury (dalej "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ") decyzją z dnia "(...)" kwietnia 2020 r., nr "(...)", na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1801 z późn. zm.), dalej "ustawa o opłatach abonamentowych ", "ustawa o opłatach" lub "u.o.a" , oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania P. K. (dalej "skarżący" lub "przedsiębiorca"), wspólnika spółki cywilnej "(...)", od decyzji z dnia "(...)"stycznia 2020 r., nr "(...)", wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej "organ I instancji") ustalającej wobec L. K., P. K., K. M. (dalej "wspólnicy spółki cywilnej"), opłatę za używanie czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 2 724,00 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 9 kwietnia 2019 r. została przeprowadzona kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu pod adresem: ul. "(...)", zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez wspólników spółki cywilnej działalności. Kontrola została przeprowadzona w obecności menagera. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 4 odbiorniki telewizyjne - 2 marki SAMSUNG, 1 marki LG, 1 marki nieznanej (marka zaklejona). W trakcie kontroli jeden odbiornik marki SAMSUNG został uruchomiony przez menagera i odbierał program POLSAT HD. Uruchomienie pozostałych trzech odbiorników telewizyjnych w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programów nie było możliwe, żeby nie przeszkadzać gościom. Do odbiorników doprowadzona była sieć NC+. Stwierdzony okres używania odbiorników w lokalu wynosił: "minimum od stycznia 2019 roku" i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia menagera. W protokole kontroli w rubryce oświadczenia (wyjaśnienia) osób zainteresowanych odnotowano, że menager oświadczył, że nie posiada na tą chwilę dostępu do dokumentów księgowych. Do protokołu załączono również oświadczenie menagera, z którego wynika, iż 4 sztuki odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez przedsiębiorcę było w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Do pisma stron postępowania z dnia 13 maja 2019 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) została załączona kopia umowy oraz kopia potwierdzenia płatności.

Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu "(...)" stycznia 2020 r. organ I instancji wydał decyzję nr "(...)"ustalającą opłatę za używanie czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 2 724,00 zł. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu oraz oświadczenia i listy czynności z przeprowadzonej kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV oraz materiału zgromadzonego w toku postępowania.

W wyniku wniesionego odwołania, Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o opłacie abonamentowej, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zatem zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Natomiast organ I instancji nie miał obowiązku przeprowadzania oględzin odbiorników co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane. W rozpoznawanej sprawy niewątpliwie w skontrolowanym lokalu znajdowały się 4 niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne zdolne do natychmiastowego odbioru programów, z czego 1 odbiornik podczas kontroli został uruchomiony, a do pozostałych 3 wydano oświadczenie, w którym podano przyczynę braku ich uruchomienia.

Organ podkreślił, że obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz wnoszenia opłaty abonamentowej z tytułu ich używania wynika bezpośrednio z ustawy o opłatach abonamentowych i związany jest bezpośrednio z używaniem tych odbiorników. Opłata abonamentowa jest zatem odrębna zarówno od opłat za odtwarzanie muzyki, jak i od opłat z tytułu umów cywilnoprawnych zawieranych z operatorami radiowymi i telewizyjnymi, których przedmiotem jest dostęp do nadawanych przez nich programów. Minister zwrócił uwagę, że rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki. Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. Podczas kontroli ustalono, iż okres używania ujawnionych odbiorników wynosi: "minimum od stycznia 2019 roku". Rejestracji odbiorników dokonano zaś w dniu 16 kwietnia 2019 r. i nie przedstawiono żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników. Organ odwoławczy wskazał też, że opłata z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników jest zawsze stała, a organ w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika dokonuje jedynie wyliczenia rachunkowego w zależności od liczby niezarejestrowanych odbiorników.

Na decyzję organu odwoławczego, przedsiębiorca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

- art. 6, art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 w zw. z art. 86 w zw. z art. 136 w zw. z art. 140 k.p.a., art 144 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Ministra wyjaśnienia wszelkich istotnych z perspektywy wydanego rozstrzygnięcia okoliczności i usunięcie powziętych przez wątpliwości w drodze przesłuchania stron;

- art. 6, art. 7 w z art. 76 w zw. z art. 77 i art. 80 w zw. z art. 136 w zw. z art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 140 k.p.a., art. 144 k.p.a. poprzez dowolną ocenę protokołu kontroli sporządzonego z udziałem pracownika, który nie posiadał umocowania do składnia oświadczeń woli i wiedzy w imieniu przedsiębiorcy;

- art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w zakresie istotnych ustaleń stanowiących jego podstawę;

- art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak należytej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i w konsekwencji błędne ustalenia dotyczące sposobu użytkowania odbiorników i oparcie się w tym zakresie na informacjach zebranych od osoby, która to nie dysponowała odpowiednią wiedzą odnośnie do sposobu użytkowania odbiorników;

- art. 10 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie kontroli w lokalu przedsiębiorcy pod jego nieobecność oraz przeprowadzenie kontroli w sposób ukierunkowany i pod z góry określone tezy;

- art. 6, art. 7, i art. 8 w zw. z art. 77 w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich istotnych z perspektywy wydanego rozstrzygnięcia okoliczności w szczególności zaś tych odnoszących się do sposobu użytkowania odbiorników TV zlokalizowanych na terenie lokalu;

- art 97 k.c. przez błędne jego zastosowanie i wykładnie polegające na przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie do sytuacji odebrania oświadczeń wiedzy od osoby zatrudnionej w charakterze menedżera w toku prowadzonej kontroli w lokalu przedsiębiorcy, podczas gdy przepis ten w kwestii skutków prawnych działa tylko w odniesieniu do czynności prawnych zwykle dokonywanych z odbiorcami usług (klientami) przedsiębiorstwa nie zaś, jak błędnie przyjął organ w zakresie oświadczeń wiedzy składanych w toku kontroli administracyjnej na terenie przedsiębiorstwa przez osobę nie mającą umocowania do reprezentowania przedsiębiorcy.

Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Ministra na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm) dalej "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Aby ocenić, czy organ dopuścił się naruszenia przepisów procesowych w toku prowadzenia postępowania w sprawie nakazania rejestracji odbiorników telewizyjnych i nałożenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników, należy przypomnieć przepisy prawa materialnego, które legły u podstaw zarówno kontroli, jak i wydanych decyzji, bowiem to z nich wynika, które okoliczności należy ustalać i co powinno być przedmiotem dowodzenia. Punktem wyjścia więc dla dokonania kontroli zaskarżonej decyzji, musi być prawidłowo rozumiane prawo materialne pozwalające właściwie określić zakres koniecznego postępowania dowodowego. To bowiem norma prawa materialnego determinuje kierunek tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1316/13 oraz wyrok NSA z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 415/17).

Zgodnie z art. 1 u.o.a. opłaty abonamentowe pobiera się w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm.;) dalej "ustawa o radiofonii i telewizji", przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają rejestracji dla celów pobierania opłaty. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ( Dz.U. z 2013 r., poz.1676 z późn.zm.) dalej "rozporządzenie z 2013 r."

Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych.

Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika".

Z przepisu art. 2 ust. 2 u.o.a. wynika, że posiadanie odbiornika stanowi domniemanie faktu jego używania, z kolei z posiadaniem i używaniem odbiornika ustawa wiąże obowiązek jego rejestracji (art. 5 ust. 1) oraz uiszczania opłat abonamentowych (art. 2 ust. 1), zatem dla nakazania rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych wystarczające jest domniemanie posiadania radioodbiorników lub odbiorników telewizyjnych.

Przepis art. 7 ustawy o opłatach zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej).

Reasumując obowiązek płacenia abonamentu RTV obejmuje posiadaczy odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych, które umożliwiają natychmiastowy odbiór programu. Odbiornikami są: telewizor, radio, radio samochodowe, radiomagnetofon czy wieża stereo z radiem. Nie jest nim komputer ani monitor. Takie stanowisko prezentowała Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji w interpretacji powołanej przez Stronę, dostępna w Internecie na stronie "(...)"w artykule Ł.S. z dnia 8 maja 2012 r. zatytułowanym "KRRiT: TV w komórce, tablecie i komputerze bez abonamentu RTV". Również Poczta Polska na swojej stronie internetowej (http://www.poczta-polska.pl) zawarła zapis cyt.: "Za odbiornik radiofoniczny albo telewizyjny uważa się urządzenie stałe lub przenośne umożliwiające natychmiastowy odbiór programu radiowego lub telewizyjnego. Charakteru odbiorników nie mają odtwarzacze audio i odtwarzacze wideo, pozwalające na odtworzenie nagranej wcześniej audycji lub filmu, a także telewizor nie podłączony trwale ani czasowo do żadnej instalacji umożliwiającej odbiór programu, pełniący rolę monitora lub wykorzystywany wyłącznie do celów produkcyjnych".

Mimo skromności uregulowań prawnych w zakresie pojęcia odbiornik telewizyjny, nie ulega wątpliwości, że odbiorniki telewizyjne to nie monitory ani też komputery umożliwiające korzystanie z Internetu. Nie jest to kwestia sporna w sprawie.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności. (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.).

Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

W zarysowanym powyżej mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Przy czym zauważyć należy, że protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie.

Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a.

Taki protokół kontroli, zdaniem Sądu zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaliczenie go do dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. wyklucza według Sądu fakt, że jego sporządzenie nie znajduje wprost umocowania w przepisach u.o.a.

W warunkach niniejszej sprawy – protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie.

W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu 9 kwietnia 2019 r. w lokalu pod adresem: ul. "(...)", zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez wskazanych wyżej wspólników spółki cywilnej działalności, przeprowadzonej w obecności menagera, ujawniono w lokalu 4 odbiorniki telewizyjne - 2 marki SAMSUNG, 1 marki LG, 1 marki nieznanej (marka zaklejona). W trakcie kontroli jeden odbiornik marki SAMSUNG został uruchomiony przez menagera i odbierał program POLSAT HD. Uruchomienie pozostałych trzech odbiorników telewizyjnych w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programów nie było możliwe, żeby nie przeszkadzać gościom. Do odbiorników doprowadzona była sieć NC+. Stwierdzony okres używania odbiorników w lokalu wynosił: "minimum od stycznia 2019 roku" i został ustalony na podstawie oświadczenia menagera. Do protokołu załączono oświadczenie menagera, z którego wynika, iż 4 sztuki odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez przedsiębiorcę było w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

W ocenie Sądu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że zastane w wymienionym wyżej lokalu odbiorniki znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Zdaniem Sądu, uprawnione jest ponadto stanowisko organów administracji obu instancji, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, można dokonać zarówno w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności, jak również ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli, tak jak to miało miejsce częściowo w rozpoznawanej sprawie. Mając na uwadze termin używania odbiorników, który wskazał menadżer firmy (minimum od stycznia 2019 r.) organy prawidłowo również przyjęły, że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 3 rozporządzenia z 2013 r.

W ocenie Sądu organ trafnie uznał za niewiarygodne twierdzenia strony, że Pani P. P. jako menadżer, nie miała wiedzy, na temat posiadanych przez stronę odbiorników jak i ich okresu posiadania, gdyż samo powierzenie obowiązków służbowych, oznacza, że osoba ta została przygotowana przez pracodawcę i posiada wiedzę dotyczącą wyposażenia lokalu. Ponadto analiza treści protokołu z kontroli nie wskazuje aby P. P. nie rozumiała znaczenia prowadzonych czynności, czy też składanych oświadczeń w zakresie zdolności odbiorników do natychmiastowego odbioru programu (oświadczenie) oraz okresu używania odbiorników w kontrolowanym lokalu.

Sąd podziela też pogląd wyrażany w orzecznictwie, iż żaden przepis u.o.a. nie wymaga, by w kontroli uczestniczył osobiście wspólnik spółki cywilnej ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu lub pozostałych wspólników. Dodatkowo pamiętać również należy, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Nie ma przeszkód prawnych, by brał w niej udział inny, aniżeli przedstawiciel spółki – podmiot np. recepcjonista czy inna osoba zatrudniona w firmie, zorientowana w jego funkcjonowaniu. Wówczas podpis takiej osoby na protokole kontroli należałoby uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli lub przeciwnie – zgłasza zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku postępowania przed organami.

Ponadto odnosząc się do zarzutów skarżącego, należy - zdaniem Sądu - zwrócić uwagę, że przepisy prawa nie nakładają na Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako organu I instancji, obowiązku informowania o zamiarze przeprowadzenia kontroli, co byłoby sprzeczne z istotą przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników. Ponadto, przepisy te nie nakazują przeprowadzania czynności kontrolnych wyłącznie w obecności strony.

W tej sytuacji, należy w konsekwencji uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny zgodnie z art.80 k.p.a. oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Jednocześnie, wskazać należy, iż zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organ I instancji poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się w trakcie postępowania co do zebranych dowodów i materiałów oraz do zgłoszenia żądań. Strona skorzystała ze swojego uprawnienia przesyłając pismo z dnia 13 maja 2019 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego), na które organ odpowiedział szczegółowo odnosząc się do podniesionych w nim okoliczności.

Z tych wszystkich względów w ocenie Sądu, nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowego dowodu, w postaci przesłuchania strony. Nie doszło więc również do naruszenia art.86 k.p.a. Wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne zostały w sposób dostateczny wyjaśnione i nie budzą wątpliwości. Organy działały na podstawie przepisów prawa zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art.6 k.p.a i prowadziły postępowanie w sposób zgodny z zasadą zaufania określoną w art.8 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.