Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1253/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 a, 71
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara - Dubiel WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2021r.sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2021r., znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4.12.2020 r. Burmistrz Miasta Zakopane, na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2002 r. poz. 1333) odmówił wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego - garażu podziemnego na lokal ekspozycyjny o nazwie "[...]" przy ul. [...], na działce nr ewid. [...] obr. [...] w Zakopanem z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 26.11.2020 r. wpłynął wniosek S. S., w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do wniosku załączono: opis dotychczasowego i zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, kopię postanowienia nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem znak: [...] z dnia 20.10.2020 r. o wstrzymaniu użytkowania części budynku usługowego "[...]" i nałożeniu obowiązku przedstawienia wskazanych dokumentów, kopię mapy zasadniczej z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania,

Organ ustalił, że dla terenu obejmującego ww. działkę obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Śródmieście Zachód (uchwała nr VII/90/2011 Rady Miasta Zakopane z dnia 31.03.2011 r.). W planie miejscowym przedmiotowy budynek jest położony na terenie oznaczonym symbolem 9c.U/M - tereny zabudowy usługowej. Przeznaczenie podstawowe tego terenu to usługi lub usługi i mieszkalnictwo realizowane jako mieszkania w budynkach usługowych. Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego to miejsca postojowe, ciągi komunikacyjne, zieleń urządzona, obiekty budowlane infrastruktury technicznej. W ww. terenach obowiązuje zakaz lokalizacji usług innych niż: hotelarskie, gastronomi, handlu, administracji, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura (§ 9 ust. 12 pkt. 3 planu miejscowego).

Organ I instancji uznał, iż w przedstawionej sytuacji brak jest możliwości wydania zaświadczenia, o zgodności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Wprost sformułowany zapis planu miejscowego, ustala zamknięty katalog usług dopuszczonych w terenie 9c.U/M.

Ponadto organ zaznaczył, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu lub jego części należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli wywołuje to skutki określone w art. 71 prawa budowlanego. W analizowanej sprawie rodzaj zamierzonego sposobu użytkowania istotnie się zmieni, gdyż przez dotychczasowy sposób rozumieć należy sposób zatwierdzony w pozwoleniu na budowę, tj. przestrzeń garażową, a nie jak wykazano we wniosku - przestrzeń usługową, będącą przedmiotem postępowania prowadzonego przez nadzór budowlany.

Dalej organ wskazał, że jednym z obowiązkowych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidzianym ustawą, jest ustalenie minimalnej liczby miejsc do parkowania. Zapis § 9 ust. 12 pkt 10 planu miejscowego, dopuszcza realizację miejsc postojowych w garażach podziemnych, przy czym nakłada obowiązek zapewnienia minimum 25 miejsc postojowych. Ilość miejsc postojowych była również określona w decyzji o warunkach zabudowy znak [...] oraz w jej zmianie z dnia 03.11.2010 r. na podstawie której inwestor uzyskał prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. Rezygnacja z miejsc postojowych i uznanie ich za zbędne jest niedopuszczalna i narusza przepisy obowiązującego prawa, w tym prawa miejscowego. [...] posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...], zatem istnieje realna możliwość dojazdu do budynku.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła S. S. zarzucając w szczególności naruszenie:

- § 9 ust. 12 pkt 3 uchwały nr VII/90/2011 Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście-Zachód" poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w obiektach handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 nie mogą być świadczone usługi inne niż hotelarskie, gastronomi, handlu, administracji, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura, podczas gdy w § 3 ust. 1 pkt 5) lit. a) powołanej uchwały wskazano, iż przez usługi należy rozumieć wszystkie usługi komercyjne służące zaspokojeniu potrzeb ludności, również podstawowe, nastawione na zysk, z wyjątkiem usług handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie sposób uznać, aby zapis § 9 ust. 12 pkt 3 uchwały miał zastosowanie do obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, a tym samym do budynku [...]" o powierzchni użytkowej wynoszącej 6251,20 m2 oraz powierzchni handlowej wynoszącej 4783,60 m2, w którego części, zgodnie z postanowieniami powołanej uchwały, może zostać usytuowana ekspozycja;

- naruszenie art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców poprzez naruszenie zasady wolności działalności gospodarczej oraz równości przedsiębiorców.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że budynek [...]" stanowi obiekt usługowy składający się z wielu lokali wynajmowanych najemcom, których działalność skupiona jest w ramach Centrum i tym samym nie jest egzemplifikowana "na zewnątrz", a zatem nie oddziałuje w żadnym wymiarze w sposób bezpośredni na otoczenie obiektu (przestrzeń publiczną) — ulicę [...] w Zakopanem oraz obiekty posadowione przy tej ulicy. Przyjętą przez organ I instancji wykładnię powołanego przepisu uchwały uznać należy za błędną, wewnętrznie sprzeczną z pozostałymi postanowieniami uchwały. Przestrzenie garażowe w obiektach typu galerie handlowe użytkowane są sposób niezwykle intensywny, co jest związane z wjazdami oraz wyjazdami pojazdów do oraz z garażu, przemieszczaniem się osób wsiadających oraz wysiadających z pojazdów, a także przemieszaniem się osób udających do pojazdów zaparkowanych w Centrum podczas wykonywania takich czynności jak zakupy etc. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie, iż zmiana sposobu użytkowania części budynku może wpłynąć na zintensyfikowanie sposobu jego użytkowania. Żaląca się podkreśliła, że zgodnie z powołanym przez organ § 9 ust. 12 pkt 19 planu miejscowego "Dopuszcza się realizację miejsc postojowych w garażach podziemnych" - realizacja miejsc postojowych nie jest zatem obligatoryjna, a jedynie fakultatywna, a obowiązek zapewnienia nie mniej niż 25 miejsc postojowych dotyczy jedynie sytuacji, w których inwestor decyduje się skorzystać ze wskazanego uprawnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 30 sierpnia 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 144, art. 217 § 1 i 2, art. 218 § 1 i 2 oraz art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem Nr [...] z dnia 20.10.2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem nałożył na wnioskodawczynie S. S. obowiązek przedłożenia zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a.). Jak podkreśla się jednak w orzecznictwie zaświadczenie takie nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, albowiem wymaga od organu dokonania samodzielnej oceny czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a zatem w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego.

We wniosku złożonym przez S. S. o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podano, cyt.: "Chodzi o użytkowanie pierwszej kondygnacji podziemnej jako lokal ekspozycyjny o nazwie "[...]".

Przedmiotowy budynek jest położony na terenie oznaczonym w obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego symbolem 9c.U/M -tereny zabudowy usługowej. Przeznaczenie podstawowe tego terenu to usługi lub usługi i mieszkalnictwo realizowane jako mieszkania w budynkach usługowych. Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego to miejsca postojowe, ciągi komunikacyjne, zieleń urządzona, obiekty budowlane infrastruktury technicznej. W § 9 ust. 12 pkt 3 tego planu miejscowego jako zasadę zagospodarowania terenów przewidziano zakaz lokalizacji usług innych niż: hotelarskie, gastronomi, handlu, administracji, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura.

W ocenie Kolegium stanowisko organu I instancji było prawidłowe. Zawarty w § 9 ust. 12 pkt 3 tego planu miejscowego zakaz lokalizacji usług innych niż wskazane wymienia enumeratywnie usługi, które mogą być zlokalizowane na terenach zabudowy usługowej oznaczonych symbolem 9c.U/M i zapis ten nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Zamierzony przez wnioskodawczynię sposób użytkowania kondygnacji podziemnej jako lokalu ekspozycyjnego o nazwie "[...]" nie mieści się w zakresie usług dopuszczonych do lokalizacji, takich jak usługi: hotelarskie, gastronomi, handlu, administracji, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura. Tym samym za chybiony uznać należy - wskazany w zażaleniu - zarzut naruszenia § 9 ust. 12 pkt 3 planu miejscowego. W § 3 ust. 1 pkt 5) lit. a) planu miejscowego zawarto objaśnienie określenia "usługi" użytego we wszystkich ustaleniach planu. Jednakże nie ma wątpliwości interpretacyjnych dotyczących tego pojęcia, wskazany § 9 planu miejscowego zawiera ustalenia dla terenów komercyjnych, a w jego ust. 12 wskazano zasady zagospodarowania terenów oznaczonych w planie symbolem 9c.U/M, na którym to terenie znajduje się działka nr ewid. [...] objęta przedmiotowym wnioskiem. W § 9 ust. 12 planu miejscowego zawarte są szczegółowe zasady zagospodarowania terenów oznaczonych symbolem 9c.U/M, w tym zakaz lokalizacji usług innych niż enumeratywnie wymienione w pkt 3, a zapisy tej części planu w żadnym zakresie nie stanowią interpretacji określenia usługi sformułowanego w § 3 ust. 1 pkt 5) lit. a) planu miejscowego.

Za chybiony Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców poprzez naruszenie zasady wolności działalności gospodarczej oraz równości przedsiębiorców, gdyż działanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego -planu zagospodarowania przestrzennego - w żadnym stopniu nie narusza zasady wolności działalności gospodarczej oraz równości przedsiębiorców.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisane wyżej postanowienie wniosła S. S., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.w zw. z art.144 K.p.a.poprzez jego zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia organu l instancji pomimo naruszenia przez ten organ art. 219 K.p.a.w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane skutkujące odmową wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego – garażu podziemnego na lokal ekspozycyjny o nazwie "[...]" w budynku usługowym "[...] przy ul. [...], na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] w Zakopanem z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenia § 9 ust. 12 pkt 3 uchwały nr VII/90/2011 Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r, w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście-Zachód" poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w obiektach handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 nie mogą być świadczone usługi inne niż hotelarskie, gastronomi, handlu, administracji, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura, podczas gdy w § 3 ust. 1 pkt 5) lit. a) powołanej uchwały wskazano, iż przez usługi należy rozumieć wszystkie usługi komercyjne służące zaspokojeniu potrzeb ludności, również podstawowe, nastawione na zysk, z wyjątkiem usług handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji, gdy nie sposób uznać, aby zapis § 9 ust. 12 pkt 3 uchwały miał zastosowanie do obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, a tym samym do budynku [...] o powierzchni użytkowej wynoszącej 6251,20 m2 oraz powierzchni handlowej wynoszącej 4783,60 m2, w którego części, zgodnie z postanowieniami powołanej uchwały, może zostać usytuowana ekspozycja, a ponadto pomimo naruszenia przez organ l instancji art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców poprzez naruszenie zasady wolności działalności gospodarczej oraz równości przedsiębiorców;

- § 9 ust. 12 pkt 3 uchwały nr Vll/90/2011 Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście Zachód" poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w obiektach handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 nie mogą być świadczone usługi inne niż hotelarskie, gastronomi, handlu, administracji, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura, podczas gdy w § 3 ust. 1 pkt 5) lit. a) powołanej uchwały wskazano, iż przez usługi należy rozumieć wszystkie usługi komercyjne służące zaspokojeniu potrzeb ludności, również podstawowe, nastawione na zysk, z wyjątkiem usług handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji, gdy nie sposób uznać, aby zapis § 9 ust. 12 pkt 3 uchwały miał zastosowanie do obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, a tym samym do budynku [...]" o powierzchni użytkowej wynoszącej 6251,20 m2 oraz powierzchni handlowej wynoszącej 4783,60 m2, w którego części, zgodnie z postanowieniami powołanej uchwały, może zostać usytuowana ekspozycja.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu l instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przytoczone zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym

Sączu wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skargę należało uznać za pozbawioną uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 217 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej K.p.a.), zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei art. 218 K.p.a. stanowi: W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

W kontrolowanej sprawie zachodzi przypadek określony w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., bowiem zaświadczenie o zgodności zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest wymagane na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4) ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.). Skarżąca została zobowiązana do jego przedłożenia postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia 10.10.2020 r., znak: [...] U podstaw tego postanowienia legło ustalenie, że na pierwszej kondygnacji podziemnej budynku usługowego "[...]" dokonano samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu, bez uprzedniego dokonania stosownego zgłoszenia. Zmiana sposobu użytkowania polegała na umieszczeniu wystawy o nazwie "[...]". Galeria ta tworzy jedną otwartą przestrzeń powstałą poprzez likwidację ściany wydzielającej pomieszczenie garaży od pomieszczenia, w którym znajdują się schody ruchome. Organ nadzoru budowlanego w przywołanym wyżej postanowieniu ustalił, że "[...]" została zrealizowana na podstawie decyzji nr [...] Starosty Tatrzańskiego znak: [...] z dnia [...].2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (i rozbiórkę) dla S. S., zmienioną decyzją z dnia 28.01.2015 r. znak: [...] Decyzją nr [...] z dnia 17.09.2018 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem udzielił S. S. pozwolenia na użytkowanie budynku usługowego ([...]) z garażem podziemnym i urządzeniami budowlanymi usytuowanego na w/wym. działkach. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym powierzchnia garażu wynosiła 791,05 m2 i stanowiła odrębną strefę pożarową. Likwidacja ściany pomiędzy garażem a powierzchnią handlową wynoszącą 323 m2 spowodowała powstanie jednego pomieszczenia (lokalu usługowego) o powierzchni 1114,97 m2. Przy czym powierzchnia ta jest otwarta w stronę kondygnacji parteru ze względu na brak wydzielenia jej przegrodą pionową. Dostęp do utworzonego na pierwszej kondygnacji podziemnej lokalu usługowego odbywa się z kondygnacji parteru schodami ruchomymi których nie ma w projekcie. W wyniku dokonanej zmiany sposobu użytkowania garażu podziemnego na lokal usługowy, obiekt został pozbawiony 25 miejsc postojowych.

Burmistrz Miasta Z. wobec stwierdzenia, że zmiana sposobu użytkowania garażu podziemnego na lokal ekspozycyjny o nazwie "[...]" pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy ww. postanowienie. Stanowisko organów orzekających w sprawie jest prawidłowe.

Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organów działka nr [...] obr. [...] w Zakopanem znajduje się na obszarze objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście Zachód przyjętego uchwałą nr VII/90/2011 Rady Miasta Zakopane z dnia 31.03.2011 r. W planie miejscowym przedmiotowy budynek jest położony na terenie oznaczonym symbolem 9c.U/M - tereny zabudowy usługowej. Zasady zagospodarowania terenu określone zostały w § 9 ust. 12 miejscowego planu. Z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie mają regulacje zawarte w punktach 1-3 oraz 10). I tak jako przeznaczenie podstawowe terenu wskazano usługi lub usługi i mieszkalnictwo realizowane jako mieszkania w budynkach usługowych (punkt 1)), jako przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego wskazano: miejsca postojowe, ciągi komunikacyjne, zieleń urządzona, obiekty budowlane infrastruktury technicznej (punkt 2)). W punkcie 3) wprowadzono zakaz lokalizacji usług innych niż: hotelarskie, gastronomi, handlu, administracji, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura. Natomiast punkt 10 stanowi, że dopuszcza się realizację miejsc postojowych w garażach podziemnych, przy czym obowiązek zapewnienia w ww. garażach nie mniej niż 25 miejsc postojowych.

Brzmienie przepisu § 9 ust. 12 pkt 3) miejscowego planu nie pozostawia wątpliwości, że ustalono zamknięty katalog usług dopuszczonych w terenie 9c.U./M, wśród którego brak jest usług ekspozycyjnych czy wystawienniczych. Zakaz został sformułowany w sposób na tyle jednoznaczny, że nie wymaga dodatkowej wykładni. Opisany stan rzeczy wykluczał więc możliwość wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem. Nie ma racji skarżąca kiedy zarzuca wadliwą interpretację § 9 ust. 12 pkt 3) odwołując się do definicji usług zamieszczonej § 3 ust. 1 pkt 5) lit. a) miejscowego planu. W myśl tego ostatniego przepisu pod pojęciem usług należy rozumieć wszystkie usługi komercyjne służące zaspokojeniu potrzeb ludności, również podstawowe, nastawione na zysk, z wyjątkiem usług handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem skarżącej wyłączenie z ogólnej kategorii usług "usług handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2" należy rozumieć w ten sposób, że do obiektów o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 usytuowanych w obszarze 9c.U/M nie mają zastosowania ograniczenia przewidziane w § 9 ust. 12 pkt 3) miejscowego planu. Takie stanowisko jest jednak nieuprawnione. Wprowadzenie legalnej definicji pojęcia usług do planu miejscowego miało na celu ograniczenie na terenach na których dopuszczono działalność usługową realizowania usług handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, bądź też przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W żadnym jednak razie przez pryzmat powyższej regulacji nie można interpretować zakazu realizowania na terenie oznaczonym symbolem 9c.U/M usług innych niż enumeratywnie wymienione w § 9 ust. 12 pkt 3) planu miejscowego.

Dodatkowo organ I instancji słusznie zwrócił uwagę, że zmiana sposobu użytkowania doprowadziła również do niezgodności z zapisami planu dotyczącymi minimalnej ilości miejsc postojowych w garażu podziemnym. Jak wynika bowiem z przytoczonych wyżej ustaleń organu nadzoru budowlanego na skutek zmiany sposobu użytkowania garażu podziemnego na lokal usługowy obiekt został pozbawiony 25 miejsc postojowych. Tymczasem nakaz zapewnienia minimum 25 miejsc postojowych w garażu podziemnym wprost wynika z zacytowanego § 9 ust. 12 pkt 10) miejscowego planu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.