Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 397/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 2 l;it a
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2023 r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e:

Burmistrz Miasta Kowal decyzją z dnia 27 lutego 2023 r., na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 615), zwanej dalej: "u.ś.r.", odmówił C. P. świadczenia pielęgnacyjnego.

Powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Dnia 31 stycznia 2023 r. C. P., zwany dalej: "skarżącym" lub "stroną", złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką I. P. urodzoną [...].05.1940 r. w oparciu o orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 09.10.2019 r. uznające ją za osobę trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji z datą powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji przed 01.10.2019 r.

Niepełnosprawna I. P. mieszka wspólnie z mężem H. P., stroną oraz synem A. Z., prowadzącym odrębne gospodarstwo domowe.

H. P. posiada orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 08.07.2019 zaliczające go do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Nie może on jednak sprawować opieki nad niepełnosprawną żoną ze względu na posiadane schorzenia onkologiczne, i stale pogarszający się stan zdrowia.

W dniu 17.02.2023 r., matka strony złożyła pisemne oświadczenie, w którym wskazała, że syn A. Z. prowadzi odrębne gospodarstwo domowe i nie sprawuje nad nią opieki, ponieważ nadużywa alkoholu oraz prowadzi nieustabilizowany tryb życia.

Skarżący jest drugim synem I. P. w związku z tym należy do kręgu osób, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 - Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny. Podczas wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżący jest osobą bezrobotną która sprawuje opiekę nad matką, ubiera ją, natomiast podczas choroby wspiera ją i pomaga przy czynnościach życia codziennego tj. sporządzanie i podawania posiłków, robienie zakupów, umawianie wizyt lekarskich, dowożenie na wizyty lekarskie.

Jako dowód w postępowaniu skarżący złożył oświadczenie, że opiekuje się mamą trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji, robi zakupy wykupuje lekarstwa umawia wizyty lekarskie i uczestniczy w tych wizytach, pomaga w czynnościach życia codziennego t.j.: w sprzątaniu, ubieraniu, w zakupach, podawaniu leków. Wnioskodawca określił, że jest jedyną osobą, która może opiekować się mamą. Nie mieszka razem z mamą, ale mieszka w pobliżu i w razie potrzeby jest całodobowo do dyspozycji mamy, Jest bezrobotny z prawem do zasiłku.

Nie zostały spełnione przesłanki do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższe potwierdzają:

- art. 17 ust. 1a pkt 2 i 3 u.ś.r., poprzez fakt zamieszkania z osobą niepełnosprawną współmałżonka oraz syna A. Z.;

- art. 17 ust. 1b u.ś.r., z uwagi na fakt, że niepełnosprawność matki strony powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł jej o uchylenie i o przyznanie mu prawa do wnioskowanego świadczenia. Wskazał, iż nie zgadza się z wydaną decyzją, a także wyjaśnił, że sprawuje stałą opiekę nad mamą, która jest niepełnosprawna w stopniu znacznym, ma liczne schorzenia i problemy zdrowotne, i wymaga opieki stałej, całodobowej. Stwierdził, że mama mieszka wraz z małżonkiem i z drugim synem, jednak jej mąż jest osobą w złym stanie zdrowia ( choroba onkologiczna) i nie jest w stanie zająć się żoną. Natomiast brat odwołującego prowadzi osobne gospodarstwo domowe, nadużywa alkoholu i nie sprawuje opieki nad matką. Skarżący wskazał, że jako jedyny jest w stanie taką opiekę zapewnić, gdyż zamieszkuje w pobliżu matki i pozostaje w gotowości do niesienia jej pomocy. Wyjaśnił, że jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku i odmowa przyznania świadczenia jest dla strony bardzo krzywdząca, a wniesienie odwołania było koniecznym i uzasadnionym prawnie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku decyzją z 16 marca 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022, poz. 2000), zwanej dalej: "kpa", w zw. z art. 17 ust. 1b, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie – po przytoczeniu dotychczasowego stanu faktycznego - organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Wadliwe jest stanowisko organu I instancji, że moment powstania niepełnosprawności matki strony decyduje o niezasadności wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, art. 17 ust. 1b u.ś.r., w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt: I OSK 1614/16 orzekł, że kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ten pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcia w takiej sprawie na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r.,, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W związku z tym, rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego należy badać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 u.ś.r., z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną.

Akta sprawy implikują wyciąg z elektronicznej bazy danych PESEL z dnia 31 stycznia 2023r. z którego wynika, że matka strony jest mężatką. Fakt ten potwierdzają również ustalenia pracownika organu I instancji zawarte w wywiadzie środowiskowym z dnia 17 lutego 2023r. a także treść odwołania.

Dokumentacja sprawy zawiera dowody na potwierdzenie faktu, że małżonek matki strony legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, tj.: - .orzeczenie z dnia 8 lipca 2019r. znak: 4112/10/IX z którego wynika, że H. P. legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, ustalonym do dnia 31 lipca 2024r. Orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS Oddział w Toruniu z dnia 13 stycznia 2015r. Nr akt: 3283422 stwierdza, że H. P. jest całkowicie niezdolny do pracy, przy czym nie można ustalić od kiedy datuje się powstanie całkowitej niezdolności do pracy. Powyższe - zgodnie z art. 3 pkt 20 lit. b) u.ś.r., oznacza legitymowanie się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności.

Okoliczność ta skutkuje brakiem uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Wobec przedstawionej treści ww. przepisu, skarżący nie spełnia warunków do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na ww. przesłankę negatywną. Z przedstawionych wyżej powodów zaskarżona decyzja o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest prawnie uzasadniona.

W skardze złożonej do Sądu, skarżący zaskarżył w całości powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Kowal z 23.02.2023r.

W uzasadnieniu skargi zakwestionowano brak przyznania wnioskowanego świadczenia z powodu braku spełnienia przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. Wskazano, że małżonek osoby niepełnosprawnej, a zarazem jego ojciec H. P. nie jest zdolny do opieki nad swoją żoną, tj. matką strony. Jest on bowiem osobą chorą, ma problemy z trzymaniem moczu i kału w wyniku popromiennego zapalenia odbytnicy (nowotwór złośliwy prostaty), a ponadto ma wiele innych schorzeń, które zostały przedstawione w dokumentacji, a więc nie może on jeździć z chorą osobą do lekarzy, robić jej zakupów i podawać leków. Natomiast drugi syn osoby niepełnosprawnej mieszkający w jednym domu, również nie może sprawować opieki nad matką, gdyż ma problemy z alkoholem i sam wymaga pomocy. Wyjaśniono, że w związku z powyższym, jedyną osobą, która może sprawować opiekę na niepełnosprawną jest skarżący, a zatem wniesienie skargi jest uzasadnione i konieczne.

Do skargi załączono zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia H. P. z dnia 28 marca 2023r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Skarga okazała się niezasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Odmawiając skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, organ I instancji, powołując się na treść art. 17 ust. 1b u.ś.r. wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, która to przesłanka nie występuje w sprawie ponieważ niepełnosprawność matki strony nie powstała w okresie wskazanym w ww. przepisie.

Drugą natomiast okolicznością wyłączającą przyznanie dochodzonego świadczenia był w ocenie organu pierwszoinstancyjnego fakt zamieszkania z osobą niepełnosprawną współmałżonka oraz syna A. Z., co w świetle regulacji art. 17 ust. 1a pkt 2 i 3 u.ś.r., przesądza o braku prawa do wnioskowanego świadczenia.

Organ odwoławczy słusznie uznał, że wadliwe jest stanowisko organu I instancji, iż moment powstania niepełnosprawności matki strony decyduje o niezasadności wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, art. 17 ust. 1b u.ś.r., w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skoro bowiem kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, to w odniesieniu do tych osób, których niepełnosprawność powstała w okresach określonych w art. 17 ust. 1b, pkt 1 i 2 u.ś.r., oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.

Organ odwoławczy wadliwie natomiast uznał, że materialnoprawną podstawą decyzji organu I instancji był art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., ponieważ organ I instancji przepisu tego nie stosował. Organ ten, jak już wskazano, jako drugą podstawę odmowy wnioskowanego świadczenia powołał art. 17 ust. 1a pkt 2 i 3 u.ś.r., stwierdzając, że strona nie spełnia przesłanek tej regulacji. Artykuł 17 ust. 1 a, u.ś.r., stanowi, że osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Przepisu tego nie można zastosować do skarżącego, który jest spokrewniony z niepełnosprawną matką w pierwszym stopniu. Powyższa regulacja dotyczy zaś innych osób niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki. Ponadto organ I instancji, jako stan faktyczny uniemożliwiający przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wskazał fakt zamieszkania z osobą niepełnosprawną współmałżonka oraz syna A. Z., co ani nie koresponduje z błędną podstawą rozstrzygnięcia w postaci art. 17 ust. 1a pkt 2 i 3 u.ś.r., ani też nie dotyczy sytuacji, o której stanowi powołany przez organ odwoławczy art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., stanowiący, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Pomimo wskazanego błędu organu odwoławczego, ostatecznie jednak w sposób prawidłowy doszedł on do konkluzji, że właściwą podstawą rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest przytoczony wyżej art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.

Organ ten właściwie ujął istotę sporu, jako zagadnienie sprowadzające się do rozstrzygnięcia, czy dopuszczalne jest przyznanie skarżącemu, jako synowi osoby wymagającej opieki, czyli osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnowania z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, podczas gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.), ale z przyczyn obiektywnych nie może sprawować realnie i efektywnie opieki nad osobą wymagającą wsparcia.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że skarżący jest synem osoby wymagającej opieki, pozostającej w związku małżeńskim z H. P., który jest osobą w podeszłym wieku ze złym stanem zdrowia, jednak nie posiadającą orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym. Z literalnego brzmienia powołanego art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., wynika, że skarżący nie jest uprawniony do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego, z tego względu, że jego matka, czyli osoba wymagająca opieki, ma męża, który nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym. Z powyższego nasuwa się wniosek, że to mąż matki strony w pierwszej kolejności może ubiegać się o przedmiotowe świadczenie, jednak jak wskazuje skarżący, nie jest on w stanie sprawować faktycznej opieki nad żoną z uwagi na swoją własną faktyczną niepełnosprawność. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zatem to, czy z obiektywnych względów, pomimo braku orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym męża osoby wymagającej opieki, można wyłączyć zastosowanie negatywnej przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia uregulowanej w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a.u.ś.r.

W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowały się dwa odmienne stanowiska co do tego, pod jakim warunkiem osoby wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. mogą nabyć prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w sytuacji gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. Pierwsze z nich, wyrażone również przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie, wskazuje, że warunkiem koniecznym do nabycia przedmiotowego świadczenia jest legitymowanie się przez małżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. (por. wyroki NSA z 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 229/21; z 10 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 699/21; z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 815/21 – dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zgodnie z drugim stanowiskiem, z którym zgadza się skarżący, legitymowanie się takim orzeczeniem przez małżonka osoby wymagającej opieki nie jest konieczne, jeżeli małżonek z przyczyn obiektywnych nie może realnie podjąć się opieki i w takiej sytuacji świadczenie może być przyznane osobie zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności, a sprawującej faktyczną opiekę nad osobą takiej opieki wymagającej (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I OSK 364/21; z 18 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 744/21; z 24 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 1139/21 – dostęp j.w.).

Z uwagi na powyższą rozbieżność w orzecznictwie, Naczelny Sąd Administracyjny na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 6 kwietnia 2022 r. podjął w dniu 14 listopada 2022 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów, o sygn. akt I OPS 2/22, która wyznacza aktualną linię orzeczniczą w kwestii przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego osobom wymienionym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., w sytuacji gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim i nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co stanowi negatywną przesłankę przyznania ww. świadczenia zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.

NSA w ww. orzekł, że: "Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.)."

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że rozbieżność w orzecznictwie i wątpliwości interpretacyjne nie wynikają z niejednoznaczności przepisu art. 17 ust. 4 pkt 2 lit. a u.ś.r., zaś z tego, że przepis ten miałby zostać uznany za niedopuszczalny, rażąco naruszający Konstytucję RP, czy też prowadzący do sprzeczności z chronionymi przez nią wartościami. Zgodnie z powyższą uchwałą stwierdzić należy, że limitowanie dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o kryterium zobiektywizowane, jakim jest brak orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym współmałżonka osoby wymagającej opieki, nie stanowi rażącego naruszenia zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Kryterium to zapewnia dostęp do świadczenia wszystkim osobom będącym w takiej samej sytuacji faktycznej, nie ma ono także charakteru dyskryminującego i nie jest niemożliwe do spełnienia, a udzielanie świadczenia nie jest oparte w konsekwencji o uznanie organu. Ustawodawca był uprawniony do takiego skonstruowania przesłanek, które zapewniają ich konkretność i ograniczają sferę uznaniowości organu, co sprzyja zachowaniu równości i transparentności w udzielaniu świadczeń ze środków publicznych. Stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby uprawnionej do świadczenia w pierwszej kolejności, jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby uprawnione w kolejności dalszej, stanowi kryterium zobiektywizowane, a jednocześnie w sposób rzeczowy związane z możliwością sprawowania osobistej opieki nad osobą tego wymagającą. Taka regulacja nie jest więc sprzeczna z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa, jak też z wyrażoną w art. 2 zasadą sprawiedliwości społecznej.

W konsekwencji uznać należy, że nie jest wystarczającym wykazanie, że mąż osoby wymagającej opieki jest obiektywnie niezdolny do sprawowania tej opieki, gdyż warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., w przypadku sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Reasumując, Sąd uznał za zasadne stanowisko organu odwoławczego o niemożności przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na matkę pozostającą w związku małżeńskim, z tego względu, że jej mąż nie legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Powyższe stanowi negatywną przesłankę przyznania wnioskowanego świadczenia zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., zaś niepełnosprawność męża, jednak niestwierdzona właściwym orzeczeniem, nie ma znaczenia dla zastosowania tej normy, o czym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w powyżej wskazanej uchwale. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.