Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 99/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: Starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 557/23 w sprawie ze skargi M. R. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy S. na rzecz M. R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 557/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd I instancji) w sprawie ze skargi M. R. (dalej: Skarżący) na uchwałę Rady Gminy [...] (dalej: Skarżący) z 15 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości (dalej: uchwała) orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada, zaskarżając go w całości.

W pierwszej kolejności podniosła zarzut nieważności postępowania, na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), z uwagi na fakt, iż w postępowaniu przed Sądem I instancji nie brali udziału właściciele działek o nr [...] i [...] w osobach R. K. oraz K. K., na polepszenie których miało służyć ww. zbycie, a których to osób praw podmiotowych dotyczyła zaskarżona uchwała.

W dalszej kolejności zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie:

1) art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm., dalej: "u.s.g.") poprzez nieodrzucenie skargi w sytuacji, gdy nie posiadał on interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, a nadto interes taki nie został naruszony przedmiotową uchwałą;

2) art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 86, art. 91 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 u.s.g., poprzez naruszenie norm kompetencyjnych do rozstrzygania o nieważności uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości i rozpoznanie sprawy przypisanej do właściwości organów nadzorczych jednostek samorządu terytorialnego;

3) art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do sytuacji, w której brak było przesłanek do odstąpienia od zbycia bezprzetargowego, tj. w braku wyrażenia przez Skarżącego woli do nabycia części przedmiotowych nieruchomości oraz braku polepszenia warunków zagospodarowania jego nieruchomości.

Mając powyższe na względzie Rada wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, wniosła o zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Nadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji.

Na wstępie podać należy, że skarga kasacyjna (środek odwoławczy) została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.

Skargę oparto na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, tj. naruszenia prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

W związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowa, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania (por. wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/33; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2658/15, 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 614/22, wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http:/orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA").

Już na wstępnie realizowanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok został wydany z zastosowaniem art. 190 p.p.s.a. stanowiącym, że Sąd wojewódzki, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywoływana wypowiedź normatywna znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny.

Powyższa sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny, niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 808/09, źródło CBOSA). Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W tej sytuacji Sąd I instancji nie mógł rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt. I OSK 478/21 (por. H. Knysiak-Sudyka, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska. Redakcja naukowa T. Woś, Warszawa 2016, s. 1115–1117).

Sąd kasacyjny rozpoznając sprawę podziela argumentację Sądu wojewódzkiego oraz ustalenia faktyczne i ocenę prawną, jakiej dokonano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia.

W rozpoznawanej przez Sąd odwoławczy sprawie bezspornym jest, że przedmiotowa uchwała Rady Gminy [...] z 15 lipca 2021 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż części działek nr [...] położonych w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...] dotyczyła zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej.

Odnosząc się już konkretnie do zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy wskazać, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że art. 37 ust. 1 u.g.n., ustanawia zasadę sprzedaży nieruchomości (lub oddania ich w użytkowanie wieczyste) w drodze przetargu, natomiast art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. stanowi odstępstwo od tej zasady. Jak podkreśla się w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, wszelkie wyjątki od przetargowego trybu zbywania nieruchomości mają wynikać wprost z przepisów ustawy i nie można ich interpretować rozszerzająco. Zasadą jest więc sprzedawanie lub oddawanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu, a jedynie w wyjątkowych przypadkach nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej (por. E. Bończak-Kucharczyk, "Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany", opubl. LEX/el. 2021, t. 2 do art. 37 u.g.n., jak również powołany tam: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 1998/06).

Zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości.

Dokonując wykładni art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Sąd I instancji trafnie wskazał, że określona w tym przepisie sytuacja nie ma zastosowania w sprawie, w której nabycie działki zmierza do poprawienia warunków nie jednej nieruchomości przyległej, ale przynajmniej dwóch. Gdy więc możliwość poprawienia warunków odnosi się do większej liczby nieruchomości musi być przeprowadzony przetarg. Zatem, gdy zamiar nabycia zgłasza więcej niż jeden z właścicieli przyległych nieruchomości, zastosowanie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. zależy od tego, czy realizacja tego zamiaru może poprawić warunki zagospodarowania tych nieruchomości. Jeżeli poprawa ta jest możliwa w odniesieniu do więcej niż jednej z nieruchomości przyległej, wówczas nie można w trybie bezprzetargowym dokonać zbycia na rzecz jednego z ubiegających się o to właścicieli tych nieruchomości. Podkreślić także należy, że z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. jednoznacznie wynika, że samo zainteresowanie mieniem jednostki samorządu terytorialnego – nawet gdyby mienie to było rzeczywiście niezbędne do poprawy warunków zagospodarowania przyległej nieruchomości stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie zainteresowanej nabyciem nieruchomości gminnej – nie stwarza jeszcze roszczenia o bezprzetargowe nabycie mienia gminnego. Zwolnienie z obowiązku przeprowadzenia przetargu, zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n, wymaga bowiem łącznego spełnienia wszystkich przewidzianych w tym przepisie przesłanek. Istotna jest zatem kwestia poprawy zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, ale jednocześnie także brak możliwości zagospodarowania nieruchomości jako nieruchomości samodzielnej. Oznacza to, że nawet w sytuacji, gdy dana nieruchomość mogłaby służyć poprawie warunków zagospodarowania sąsiedniej nieruchomości, to jej zbycie wcale nie musi prowadzić do przyłączenia do nieruchomości przyległej.

Ponadto z brzmienia przytoczonej wyżej regulacji wynika, iż jej zastosowanie nie zależy od uznania zbywcy nieruchomości, lecz jest jego obowiązkiem, gdy wystąpią określone w niej przesłanki. Dowodzi tego kategoryczne zastrzeżenie "nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej", która wyklucza w takim przypadku zorganizowanie przetargu. Należy podkreślić, że zamiar nabycia nieruchomości wyrażony przez właściciela nieruchomości przyległej ma tylko to znaczenie, iż w swoisty sposób aktualizuje przesłankę zasadniczą, zamykającą się w pytaniu o możliwość poprawy warunków zagospodarowania tej nieruchomości. Odpowiedź na to pytanie byłaby bowiem bezprzedmiotowa, gdyby żaden z właścicieli nieruchomości przyległej nie żywił zamiaru nabycia. W efekcie, gdy – tak jak w rozpoznawanej sprawie – zamiar nabycia zgłasza więcej niż jeden z właścicieli przyległych nieruchomości, zastosowanie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. zależy od tego, czy realizacja tego zamiaru może poprawić warunki zagospodarowania tych nieruchomości. Jeżeli poprawa ta jest możliwa w odniesieniu do więcej niż jednej z nieruchomości przyległej, wówczas nie można w trybie bezprzetargowym dokonać zbycia na rzecz jednego z ubiegających się o to właścicieli tych nieruchomości. Takie też wnioski wynikają z wyroku Sądu Najwyższego z 6 marca 2009 r., II CSK 589/08, pub., Lex nr 530697, w którym stwierdzono, że tryb określony w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. nie ma zastosowania w sprawie, w której nabycie działki zmierza do poprawienia warunków nie jednej nieruchomości przyległej, ale przynajmniej dwóch. Analogiczne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. IV CSK 98/06, pub. Lex nr 459229. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że jeżeli zamiar nabycia zgłasza więcej niż jeden z właścicieli przyległych nieruchomości, to zastosowanie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. zależy od tego, czy realizacja tego zamiaru może poprawić warunki zagospodarowania tych nieruchomości. Jeżeli poprawa ta jest możliwa w odniesieniu do więcej niż jednej z nieruchomości przyległych, wówczas nie można w trybie bezprzetargowym dokonać zbycia na rzecz jednego z ubiegających się o to właścicieli tych nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 września 2017 r., sygn. akt I OSK 407/17; 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 455/10, 3 lipca 2015 r., sygn. akt 962/15; 15 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 432/19, źródło CBOSA).

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, sygnalizowane już wyżej, z którego wynika, że pominięcie trybu przetargowego na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. nie jest dopuszczalne gdy nieruchomość gminna mogłaby poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległych należących więcej niż do jednego podmiotu. W takim przypadku zainteresowani mogą być wszyscy właściciele tych nieruchomości, zatem ich zbycie powinno nastąpić na równych prawach dla wszystkich - co zapewnia tryb przetargowy. Organ gminy nie może zatem dowolnie wybrać jednego z zainteresowanych właścicieli nieruchomości przyległych - nawet jeżeli uważa, że nabycie przez niego nieruchomości najbardziej poprawiłoby warunki zagospodarowania jego nieruchomości. Skoro bowiem z woli ustawodawcy nieruchomości publiczne powinny być zbywane na jednakowych zasadach, to dotyczy to także sytuacji, w której nabycie takiej nieruchomości mogłoby poprawić warunki zagospodarowania kilku różnych nieruchomości.

W niniejszej sprawie prawidłowo Sąd I instancji uznał, że nabyciem części działek nr [...] było zainteresowanych kilka podmiotów, w tym Skarżący. Wobec powyższego należy uznać, że w wyniku zbycia części działek nr [...] mogą się poprawić warunki zagospodarowania nie tylko należącej do beneficjentów uchwały nieruchomości. A to oznacza, że sprzedaż nieruchomości, będącej własnością Gminy [...] powinna się odbyć w drodze przetargu. Wobec tego uznać należy, że w zaskarżonym wyroku nie naruszono art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n.

Trafnie stwierdził Sąd wojewódzki, że powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno natomiast skutkować odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., który to przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g. który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski. Warszawa 2021, s. 435).

Kolejnym zagadnieniem spornym w sprawie jest kwestia, czy Skarżący – M. R. zasadnie przyjmuje, iż przysługuje mu interes prawny do zaskarżania uchwały Rady Gminy [...] z 15 lipca 2021 r. Wokół powyższego skupia się kolejny zarzut środka odwoławczego.

Tym samym Sąd kasacyjny stwierdza, że Skarżący posiada legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Słusznie przyjął Sąd wojewódzki, iż Skarżący jest właścicielem działki przylegającej do tych, na których bezprzetargową sprzedaż wyrażono zgodę zaskarżoną uchwałą (w trybie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n.). Okoliczność tę Skarżący potwierdził zarówno w odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, w piśmie procesowym z 6 sierpnia 2023 r., jak i na rozprawie 10 października 2023 r. Dodatkowo Skarżący również wyraża wolę zakupu tej części nieruchomości i podał, że owe działki, których części mają zostać zbyte w trybie bezprzetargowym, poprzednio były jego własnością, a obecnie należą do gminy, gdyż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostały przeznaczone na drogę. Tym samym zarzut kasacyjny naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. należy uznać za nieuprawniony.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie zostały także naruszone przepisy postępowania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podnoszonego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 86, art. 91 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 u.s.g., poprzez naruszenie norm kompetencyjnych do rozstrzygania o nieważności uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości i rozpoznanie sprawy przypisanej do właściwości organów nadzorczych jednostek samorządu terytorialnego wskazać należy, że zarzut ten nie został skutecznie postawiony. Z art. 51 ust. 1 u.s.g. wynika, iż Gmina samodzielnie prowadzi gospodarkę finansową na podstawie uchwały budżetowej gminy. Art. 86 u.s.g. stanowi, iż organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. Natomiast z art. 91 ust. 1 u.s.g. wynika, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność uchwały uznając, że przez brak należytego rozważenia przesłanek zbycia części nieruchomości gminnej w drodze bezprzetargowej, czego wyrazem jest bardzo skrótowe uzasadnienie podjętego aktu, nie można stwierdzić, czy przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości do zbycia w ww. drodze jest zgodne z prawem. Zatem stwierdzając nieważność uchwały Sąd wojewódzki nie mógł naruszyć art. 86 u.s.g., art. 91 ust. 1 u.s.g. oraz art. 51 ust. 1 u.s.g. albowiem ich nie stosował.

Natomiast zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Dla skuteczności skargi wniesionej na podstawie powyższego przepisu konieczne jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie podjęcia uchwały na sytuację skarżących. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tylko więc takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07, źródło CBOSA).

Skarżący – M. R. mając interes prawny skutecznie zaskarżył uchwałę Rady Gminy [...] z 15 lipca 2021 r.

Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem.

Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.