Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 96/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1752
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.)
article: art. 134, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Asesor sądowy WSA Michał Ilski Protokolant: specjalista Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi N. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] z decyzją z 29 listopada 2022 r., nr [...], określił N. W., poprzednio: N. W. (dalej: "spółka", "skarżąca"), wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 3 marca 2021 r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2021 r. obowiązującą od stycznia 2021 r., w której zadeklarowano poniższe podstawy opodatkowania:

1. powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 8.765,00 m2;

2. powierzchnia użytkowa budynku związana z prowadzeniem działalności gospodarczej powyżej wysokości 2,20 m – 6.346,58 m2;

3. powierzchnia użytkowa budynku związana z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości od 1,40 m do 2,20 m – 1.949,40 m2;

4. wartość budowli [...] zł.

Ponadto w dniu 23 lutego 2022 r. spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2021 r., obowiązującą od września 2021 r., w której wskazała następujące podstawy opodatkowania:

1. powierzchnia gruntów związana z prowadzeniem działalności gospodarczej – 8.765,00 m2;

2. powierzchnia użytkowa budynku związana z prowadzeniem działalności gospodarczej powyżej wysokości 2,20 m – 5.418,46 m2;

3. powierzchnia użytkowa budynku związana z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości od 1,40 m do 2,20 m – 2.044,86 m2;

4. wartość budowli [...] zł.

Na podstawie inwentaryzacji powierzchni z października 2021 r. spółka zaniżyła podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości. W deklaracjach wskazano niższą powierzchnię użytkową budynku położonego na nieruchomości, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...] niż wynika z ewidencji gruntów i budynków.

Postanowieniem z 9 września 2022 r. wszczęto postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r.

Przeprowadzone przez organ w dniach 16 grudnia 2020 r., 5 lutego 2021 r. oraz 26 października 2021 r. oględziny nieruchomości wykazały:

- wysokość hali mierzona od poziomu nawierzchni z kostki betonowej do ocieplenia na suficie jest zmienna,

- ocieplenie na suficie ma grubość ok. 10 cm, na jego dolnej powierzchni jest siatka z systemu lekkiego ocieplenia z warstwą kleju (nie ustalono rodzaju zastosowanego materiału ocieplenia),

- pomieszczenie hali od strony wjazdu wynosi 2,51 m; 2,72 m; 2,24 m, w najniższym punkcie 2,18 m,

- w myjni wysokość wynosi 2,45 m, przed myjnią 1,94 m; 2,18 m,

- w hali w najwyższym punkcie wysokość wynosi 2,72 m,

- chłodnia – wysokość 2,20 m,

- 4 pomieszczenia BRAMA 1 przy wejściu 2,21 m, pomieszczenia po lewej stronie od wejścia o wys. 2,17 m, pomieszczenie po prawej stronie od wejścia 2,19 m,

- BRAMA 2 - przy wejściu wys. 2,18 m, w dalszej części pomieszczenia 2,15 m,

- V. P. - pomieszczenie o powierzchni użytkowej 76 m2, wysokość do poziomu dachu 5,31 m, do belki stropowej 4,92 m,

- magazynek - przestrzeń wydzielona elementami siatki,

- WC damski na zapleczu sklepu konstrukcja sufitu wykonana z dwuteowników stalowych, spawana, przytwierdzona do elementów nośnych stalowych, konstrukcja wykonana w technologii sufitu podwieszanego jako lekka konstrukcja nośna wypełniona płytami gipsowo-kartonowymi podwieszona więźbami do stropu.

W dniu 25 listopada 2021 r. Wydział Urbanistyki i Architektury przesłał organowi I instancji skany dokumentacji dotyczące nieruchomości przy ul. [...]. Z planu architektonicznego oraz przekroju A-A, B-B i C-C wynika, że betonowy strop ma 8 cm. W konsekwencji wysokość pomiędzy posadzką, a stropem przy uwzględnieniu izolacji termicznej wynosi 2,30 m, przy ścianie 2,20 m.

W konsekwencji wysokość pomiędzy posadzką a stropem, przy uwzględnieniu izolacji termicznej wynosi 2,30 m, natomiast przy ścianie wynosi 2,20 m.

W dniu 6 października 2022 r. Zarząd Geodezji i [...] Miejskiego G. w [...] przysłał do organu wypis z 30 września 2022 r. z rejestru budynków położonych na nieruchomości przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [...] Zgodnie z wypisem na nieruchomości jest położony budynek, który został wybudowany w 1998 r., jego powierzchnia zabudowy wynosi 5.392,00 m2, a pole powierzchni użytkowej wynosi 10.026,00 m2.

Uzasadniając stanowisko organ I instancji wyjaśnił, że jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a do danych bezwzględnie wiążących należy m.in. powierzchnia użytkowa budynku. Ustalono, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości jest inna niż wykazana w złożonych deklaracjach, w których wykazano niższą powierzchnię użytkową budynku, zatem spełnione zostały przesłanki z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 - w skrócie: "o.p.").

W odwołaniu z 23 grudnia 2022 r. spółka zaskarżyła decyzję w całości, zarzucając naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w zw. z art. 190 i art. 187 § 1 oraz art. 194 § 1 i 3 oraz art. 21 § 3 o.p., a ponadto naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 2 i art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 – w skrócie: "u.p.o.l.") w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm. - w skrócie: "P.g.k.").

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29 sierpnia 2023 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że zgodnie z wypisem z rejestru budynków oraz treścią księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, budynek handlowo-usługowy należący do podatniczki, znajdujący się przy ul. [...] w [...], ma powierzchnię użytkową 10.026,00 m2. Skoro taka powierzchnia została ujawniona w ewidencji, jest ona wiążąca dla organów podatkowych przy wymiarze podatku od nieruchomości. Nie mają zatem znaczenia okoliczności podnoszone w odwołaniu, odnośnie do sposobu obliczania powierzchni użytkowej, w tym rozumienia parametru "wysokości w świetle".

W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, podstawa opodatkowania w przypadku spornych pomieszczeń w budynku położonym w [...] przy ul. [...] (w szczególności hali parkingowej) została ustalona przez organ I instancji prawidłowo, a w konsekwencji prawidłowo została w tym zakresie obliczona wysokość podatku. Również w przypadku drugiego budynku, posadowionego na ww. nieruchomości (objętego księgą wieczystą nr [...]) organ odwoławczy nie dopatrzył się nieprawidłowości w podstawie opodatkowania.

W skardze z 5 stycznia 2024 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] jako naruszających prawo, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w zw. z art. 191 i art. 187 § 1 oraz 194 § 1 i 3 o.p. polegające na:

a) nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i tym samym naruszeniu zasady prawdy materialnej przez organy podatkowe, przejawiające się w oparciu rozstrzygnięcia o wielkość powierzchni użytkowej wskazanej w ewidencji gruntów i budynków z dnia 30 września 2022 r. oraz w dokumentach znajdujących się w aktach księgi wieczystej nr [...], podczas gdy wartość z nich wynikająca nie uwzględnia sposobu obliczania powierzchni zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l., a nadto prowadzi do opodatkowania 100% powierzchni garażu również w miejscach, gdzie same organy podatkowe potwierdziły, że wysokość kondygnacji jest poniżej 2,20 m, a ponadto organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości zaliczyły do postawy opodatkowania również powierzchnię klatek schodowych, która wprost zgodnie z przepisami u.p.o.l. została wyłączona z podstawy opodatkowania budynku;

b) ustalenie przez organy podatkowe powierzchni kondygnacji budynku w oparciu o jeden dowód (ewidencje gruntów i budynków), z pominięciem innych dowodów (inwentaryzacja architektoniczna, pomiar wysokości kondygnacji dokonany przez organ w trakcie oględzin), prowadzący nie tylko do ustalenia stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistym, ale przede wszystkim prowadzący do pominięcia i ustalania podstawy opodatkowania budynku niezgodnie z przepisami ustawy podatkowej, tj. zaliczanie do powierzchni użytkowej budynku powierzchni kondygnacji w wysokości poniżej 2,20 m oraz powierzchni klatki schodowej;

- prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 2 i art. 1a ust 1 pkt 5 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 P.g.k. poprzez posłużenie się przy ustalaniu podstawy opodatkowania budynku danymi z dokumentu urzędowego, podczas gdy w toku postępowania wykazano i organ I instancji zgodził się z tymi ustaleniami, że powierzchnia użytkowa wskazana w ewidencji gruntów i budynków jest nieprawidłowa, ponieważ w wielu miejscach wysokość hali garażowej jest mniejsza niż 2,2 m, a ponadto do powierzchni użytkowej została również doliczona powierzchnia klatek schodowych, co stoi w sprzeczności z przepisami u.p.o.l. i prowadzi nie tylko do pominięcia przepisu ustawy podatkowej, lecz rozstrzygania wbrew jego treści na niekorzyść podatnika.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację poszczególnych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., II FSK 1665/06). Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W kontekście powyższego zasadne okazały się zarzuty skargi odnoszące się do kwestii dotyczącej podstawy powierzchni wliczonej do podstawy opodatkowania, obejmującej klatki schodowe, jako powierzchni wyłączonej z podstawy opodatkowania. Wskazać należy, że spór swoje źródło ma w definicji powierzchni użytkowej na gruncie u.p.o.l.

Na wstępie należy zaznaczyć, że kontroli sądowej poddana została decyzja SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, w dniu 3 marca 2021 r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2021 r. obowiązującą od stycznia 2021 r. Natomiast w dniu 23 lutego 2022 r. spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2021 r., obowiązującą od września 2021 r. Uzasadnieniem do złożenia korekt deklaracji była konieczność skorygowania podstawy opodatkowania budynków należących do skarżącej, znajdujących się w [...] przy ul. [...]. Zgodnie z przeprowadzoną w 2018 r. inwentaryzacją zasadne było wyłączenie z opodatkowania powierzchni klatek schodowych oraz zmniejszenie powierzchni użytkowej hali parkingowej oraz kilku mniejszych pomieszczeń na kondygnacji -1 i 1, z uwagi na wysokość w świetle poniżej 2,2m, co zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. pozwala na zaliczenie powierzchni tych pomieszczeń do powierzchni użytkowej w 50%.

Spór pomiędzy skarżącą a organem podatkowym zaistniał na tle interpretacji i stosowania regulacji zawartych w przepisach u.p.o.l., a mianowicie art. 1a ust. 1 pkt 5 oraz art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Przepis art. 4 ust. 1 u.p.o.l. precyzuje co stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości - dla budynków lub ich części jest to powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Natomiast przepis art. 4 ust. 2 u.p.o.l. wskazuje, jak w przypadku budynków lub ich części obliczana jest powierzchnia użytkowa. Zgodnie z tym przepisem powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., przez powierzchnię użytkową rozumie się: powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Organy podatkowe za podstawę opodatkowania przyjęły powierzchnię użytkową wskazaną w dokumencie urzędowym i to określoną w sposób wprost sprzeczny z przepisem u.p.o.l. stanowiącym, że do powierzchni użytkowej nie można doliczać powierzchni klatek schodowych. Przepis art. 4 ust. 2 u.p.o.l. wskazuje precyzyjne wytyczne dotyczące sposobu obliczania powierzchni użytkowej przedmiotu opodatkowania, a także art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. określa w sposób niebudzący wątpliwości, jakie elementy nieruchomości się do niej zaliczają, a jakie należy pominąć.

Przepisy podatkowe wprost zatem stanowią, że powierzchnia klatek schodowych nie może być brana pod uwagę podczas ustalania podstawy opodatkowania budynku - takie działania są zatem sprzeczne z aktualnie obowiązującymi przepisami, a organy podatkowe błędnie ustaliły powierzchnię użytkową budynku, a tym samym wysokość podatku od nieruchomości.

Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie pozostała argumentacja skargi odnosząca się do zarzutów art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 21 ust. 1 P.g.k.

Organy podatkowe prawidłowo przyjęły za podstawę opodatkowania (dla potrzeb podatku od nieruchomości) powierzchnię zawartą w wypisie z rejestru budynków położonych na przedmiotowej nieruchomości.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r. II FPS 1/09, ONSAiWSA z 2009 r. Nr 5, poz. 88). Wyjątki od tej zasady związane są z sytuacjami, gdy informacje zawarte w tej ewidencji są sprzeczne z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. gdy możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania wymienionych wprost w ustawie podatkowej (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2013 r. II FPS 2/ 13, ONSAiWSA 2014, Nr 2, poz. 21). W świetle art. 4 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów podkreślić należy, że zasady, według których przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu zamieszczanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, są takie same jak zasady uwzględniania wysokości lokalu przy ustalaniu podstawy opodatkowania lokalu podatkiem od nieruchomości (w obu przepisach mowa jest o "wysokości w świetle"). To oznacza, że organy podatkowe ustalając wymiar podatku od nieruchomości są w tym zakresie bezwzględnie związane treścią ewidencji gruntów i budynków. W rezultacie zaś tak długo, jak długo znajdujący w ewidencji gruntów i budynków zapis dotyczący powierzchni użytkowej przedmiotowego garażu nie zostanie zmieniony w trybie właściwym do zmian tej ewidencji, organy podatkowe nie mogą przyjmować innej powierzchni użytkowej w celu określenia podstawy opodatkowania udziału podatnika we własności tego lokalu. Innymi słowy, faktyczne obmiary dokonywane czy to przez organy podatkowe, czy to przez podatnika, same w sobie nie mogą skutecznie podważyć zapisów ewidencji gruntów i budynków. Mogą one co najwyżej stanowić informację wskazującą na potrzebę wprowadzenia stosownych zmian w tejże ewidencji. Dopiero jednak wprowadzenie takich zmian umożliwi przyjęcie innej (choć w dalszym ciągu opartej na ewidencji) powierzchni użytkowej jako podstawy opodatkowania (zob. wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r., II FSK 2399/17, wyrok NSA z 21 września 2022 r. sygn. akt III FSK 986/21, NSA wyrok z 21 września 2022 r. sygn. akt III FSK 994/21 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej C. B. O. S. A.; w skrócie "CBOSA"). Natomiast kto nie zgadza się z ustaloną przez organy wysokością podatku od nieruchomości z powodu nieścisłości w ewidencji, musi najpierw doprowadzić do ich usunięcia (por. np. wyroki NSA z 15 lipca 2014 r., II FSK 2234/12 i z 13 stycznia 2015 r., II FSK 3108/12). Weryfikacja danych w ewidencji gruntów i budynków nie może być zatem przeprowadzona ani przez organ I instancji, ani przez Kolegium.

Ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe wezmą pod uwagę wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Organ uwzględni wyłączenie z opodatkowania powierzchni klatek schodowych. Niezbędne będzie prawidłowe, zgodne z art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie decyzji tak, aby wynikał z niej zarówno ustalony stan faktyczny, jak i prawidłowa wykładnia prawa materialnego.

Jednocześnie Sądowi z urzędu wiadomym jest, że wobec skarżącej toczyły się postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2017-2020. Wyrokami z 9 listopada 2023 r. o sygn. I SA/Po 625/23 do I SA/Po 628/23 WSA w Poznaniu uchylił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podzielił ocenę prawną wyrażoną w powołanych orzeczeniach.

Mając powyższe na uwadze Sąd, orzekł jak w p. I sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono, jak w p. II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).