Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 671/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1, pkt 7, pkt 10 oraz art. 34 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. S. – K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z [...] lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w R. (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu zażalenia J. S. - [...] (dalej: "skarżąca"), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. (dalej: "organ egzekucyjny" lub "Prezydent R.") z [...] maja 2017 r. Przedmiotem tych postanowień były zarzuty skarżącej zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało m. in. przepisy art. 33 § 1 pkt 1, 7 i 10 oraz art. 34 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201; dalej: "upea"), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "kpa").

2. Stan faktyczny i przebieg postępowania administracyjnego.

2.1. Prezydent R. prowadził wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułu wykonawczego o stosownym numerze, obejmującego należności

z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. W celu realizacji obowiązku, zawiadomieniem z [...] marca 2017 r. doręczonym dłużnikowi zajętej wierzytelności [...] marca 2017 r., dokonał zajęcia wierzytelności w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone skarżącej [...] kwietnia 2017 r. Tytuł wykonawczy został zrealizowany i [...] kwietnia 2017 r. ZUS przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę dochodzonej należności ([...] zł).

Pismem z [...] kwietnia 2017 r. skarżąca zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji i wniosła o umorzenie postępowania z powodu naruszenia art. 15 § 1 upea poprzez brak doręczenia upomnienia i art. 27 § 1 pkt 9 upea poprzez brak pouczenia

o przysługującym prawie zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Postanowieniem z [...] maja 2017 r., działając na podstawie art. 34 § 4 upea, organ egzekucyjny zgłoszone zarzuty uznał za nieuzasadnione. Przyjął, że zostały zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 i 10 upea. Dodał, że w aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia upomnienia z [...] kwietnia 2017 r., którego odbiór [...] kwietnia 2017 r. pokwitował J. K. (pełnoletni domownik) oraz tytuł wykonawczy zawierający stosowne pouczenie o środku zaskarżenia, z którego skarżąca nie skorzystała.

2.2. W zażaleniu na to postanowienie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i zarzuty dotyczące naruszenia art. 15 § 1 i art. 27 § 1 pkt 9 upea, skarżąca wskazała, że samochód nie parkował w strefie ograniczonego parkowania w rozumieniu art. 13b ust. 1 i art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Wniosła jednocześnie o umorzenie postępowania egzekucyjnego i zwrot pobranej kwoty ("68,50" zł).

2.2. SKO postanowieniem z [...] lipca 2017 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta R.. Przedstawiło przebieg postępowania w sprawie oraz wskazało, że przedmiotem sporu w realiach rozpoznawanej sprawy jest ocena zarzutów skarżącej zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 7 i 10 upea dotyczących nieistnienia obowiązku, braku uprzedniego doręczenia upomnienia, oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 upea.

Odnosząc się do tych zarzutów organ odwoławczy wywiódł, że zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, zgodnie z orzecznictwem sądowym

(por. wyroki NSA z 14 stycznia 2010 r. w sprawach o sygn. akt: II FSK 1377/08 i II FSK 1378/08), zobowiązany może podnieść jedynie wówczas, gdy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które miały miejsce po wystawieniu tytułu wykonawczego. Za bezsporne w rozpoznawanej sprawie uznał, że pojazd stanowiący własność skarżącej został dwukrotnie zaparkowany w określonym czasie w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego. Wystąpiły zatem podstawy

do zastosowania art. 13f ustawy o drogach publicznych. Skarżąca zobowiązana była zatem do uiszczenia stosownej opłaty. Dodał, że Rada Miejska w R. przyjęła,

w wykonaniu upoważnienia ustawowego z art. 13b ust. 3 udp, w § 2 ust. 4 i § 3 ust. 2 regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania, stanowiącego załącznik nr 2

do uchwały nr 402/2012 z 24 września 2012 r. oraz uchwały z 31 sierpnia 2015 r.

nr 180/2015, że parkowanie pojazdu samochodowego w SPPN wymaga uiszczenia stosownej opłaty i umieszczenia biletu kontrolnego wewnątrz pojazdu samochodowego w sposób umożliwiający jego odczytanie z zewnątrz. Zarządca drogi uprawniony jest zatem do pobierania opłat parkingowych, a w razie ich nieuiszczenia, także opłat dodatkowych. Dodało, że uchwały Rady Miejskiej w R., w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat, są aktami prawa miejscowego i stanowią źródło prawa na terenie R.. Uchwała nr 180/2015 z 31 sierpnia 2015 r. znajduje się w obrocie prawnym, zaś uchwała nr 402/2012 znajdowała się w obrocie prawnym do czasu wejścia w życie uchwały nr 180/2015 i miała zastosowanie w dacie parkowania przez skarżącą pojazdu bez uiszczonej opłaty.

Zauważyło, że ewentualną podstawę do kwestionowania opłaty dodatkowej stanowił § 5 ust. 5 powołanego wyżej załącznika do uchwały Rady Miejskiej, jednakże skarżąca nie skorzystała z możliwości złożenia stosowanej reklamacji. Nie może zatem skutecznie kwestionować egzekwowanego obowiązku. Za nieuzasadniony SKO uznało także zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, gdyż z akt sprawy wynika, że upomnienie zostało doręczone [...] kwietnia 2017 r. dorosłemu domownikowi (J. K.). W aktach sprawy znajduje się również tytuł wykonawczy zawierający stosowne pouczenie o prawie zgłoszenia stosownych zarzutów do organu egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma, pokwitowała osobiście skarżąca [...] kwietnia 2017 r. Tym samym wszystkie zarzuty zażalenia Kolegium uznało za chybione.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] sierpnia 2017 r. wniosła zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). Podniosła, że opłata dodatkowa za parkowanie poza wyznaczonymi miejscami została wyznaczona z naruszeniem prawa, gdyż jej pojazd nie był parkowany w strefie ograniczonego parkowania w rozumieniu art. 13b ust. 1 i art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W miejscu parkowania pojazdu brak jest oznakowania poziomego, poza tym samochód parkował poza oznaczeniem końca parkingu. Zdaniem skarżącej, z przywołanego przepisu wynika, że pobieranie opłat w strefach płatnego parkowania jest możliwe jedynie w wyznaczonych oznakowaniem pionowym miejscach (D-44) i poziomym P-18, P-19 P-20, P-24. Zastosowana w sprawie Uchwała jest zatem niezgodna z aktem wyższej rangi (z ustawą jw.). W tej sytuacji pozostała argumentacja traci na jakimkolwiek znaczeniu, a tylko zaciemnia obraz.

Dodała, że u podstawy skargi leży poczucie braku chęci zrozumienia dla jej argumentacji, a tylko powielanie raz powziętej tezy. Jest nadto wyrazem sprzeciwu stosowania przez władzę publiczną praktyk z naruszeniem prawa. Dotychczasowa korespondencja w tej sprawie narusza zaufanie do władzy publicznej i jej praworządności i bezstronności (art. 8 kpa), a żądanie opłaty nienależnej jest z gruntu niedopuszczalne.

3.2. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie skargi. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Zarzuty skargi, która ma charakter opisowy, uznał za chybione.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy

w trybie uproszczonym zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i postępowania poprzedzającego jego wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub (i) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "uppsa"). Zarzuty skargi Sąd uznał

za chybione. Dodać należy, że działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd także nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

4.2. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta R. w przedmiocie uznania

za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem SKO, pojazd należący do skarżącej był dwukrotnie zaparkowany w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego i zastosowanie w związku z tym znalazł art. 13f w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, a także postanowienia § 2 ust. 4 i § 3 ust. 2 regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania (załącznik nr 2 do uchwały nr 402/2012 z 24 września 2012 r., mającej zastosowanie w niniejszej sprawie). Kolegium wskazało, iż skarżąca nie skorzystała

z możliwości wniesienia reklamacji, o której mowa w § 5 ust. 5 ww. regulaminu. Zarzut nieistnienia obowiązku dotyczy nadto okoliczności, które miały miejsce przed wystawieniem tytułu wykonawczego. SKO dodało, iż skarżącej zostało skutecznie doręczone stosowne upomnienie, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Nadto w tytule wykonawczym zostało zawarte stosowne pouczenie o prawie i terminie do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, na co wskazują dowody znajdujące się w aktach egzekucyjnych. Skarżąca bezpodstawnie w skardze podnosi zatem okoliczności zmierzające do wykazania, że brak jest podstaw do pobrania opłaty dodatkowej za dwukrotne parkowanie pojazdu, z uwagi na to, iż w miejscu parkowania pojazdu brak było precyzyjnego oznakowania. Jej pozostałe zarzuty są zaś sprzeczne

z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, których ocena prowadzi do wniosku,

że skarżącej doręczono upomnienie i została pouczona o środkach zaskarżenia.

4.3. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 upea, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1) oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1

(art. 33 § 1 pkt 7 upea), a także niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...), o czym mowa w art. 33 § 1 pkt 10 upea.

Z art. 34 § 1 upea wynika, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela

w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa

w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. W uchwale składu 7 sędziów NSA z 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06 (ONSA WSA 2007, nr 5, poz. 112), wskazano, iż wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 upea, w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. Dlatego też w orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania przewidzianego w art. 34 § 1 upea jest oczywiście bezprzedmiotowe, gdyż nie chroni uprawnień zobowiązanego,

a prowadzi do przedłużenia czasu trwania postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2013 r., III SA/Wa 1954/12, LEX nr 1323895).

5.1. W okolicznościach niniejszej sprawy wierzyciel (Prezydent Miasta R.), jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Nie doszło zatem do naruszenia art. 134 § 1 upea. Organy orzekające w niniejszej sprawie trafnie uznały nadto za niezasadne zarzuty skarżącej dotyczące nieistnienia egzekwowanego obowiązku. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia reklamacji.

Obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 f ust. 1 i art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych i nie wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie. W przepisach § 5 ust. 4

i 5 regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania, stanowiącego załącznik

do uchwały nr 402/2012 Rady Miejskiej w R., na który powołuje się organ odwoławczy, przewidziany został tryb wnoszenia reklamacji, a w wypadku jej nieuwzględnienia - odwołania. Na skorzystanie z możliwości wniesienia reklamacji Spółka nie wskazuje zarówno w skardze, jak i w postępowaniu poprzedzającym złożenie skargi. Okoliczności dotyczące miejsca zaparkowania pojazdu, które mogą mieć wpływ na powstanie obowiązku poniesienia opłaty, wskazywane przez skarżącą

w skardze, winny zostać podniesione w reklamacji, o której mowa wyżej. Powoływanie się na nie na wybranym przez skarżąca, późniejszym etapie postępowania, nie może przynieść oczekiwanego rezultatu. Tym bardziej, że skarżąca wskazuje na okoliczności, które istniały w dniu wystawienia tytułu wykonawczego.

5.2. Pozostałe zarzuty skarżącej, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 7 i 10 upea, Sąd uznał za oczywiście chybione w świetle tego, co wynika z akt sprawy, w których znajduje się zarówno potwierdzenie skutecznego doręczenia skarżącej (pełnoletniemu domownikowi) stosownego upomnienia, jak i tytuł wykonawczy zawierający stosowne pouczenie, doręczony skarżącej osobiście (zob. k. nr 1 z załącznikami, a w zasadzie nieoznaczone karty w tomie pierwszym, przed tytułem wykonawczym ozn. nr 1). Dodać należy, że wady dotyczące oznaczenia akt administracyjnych znajdujących się w tomie pierwszym, nie mają istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

6. W związku z powyższym za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące nieistnienia egzekwowanego obowiązku, a także braku doręczenia upomnienia i braku pouczenia, czyli naruszenia art. 33 § 1 pkt 1, 7 i 10 upea. Dodać warto, że wymogi zawarte w uchwale mieszczą się w granicach upoważnienia ustawowego zaś opłata dodatkowa pobierana jest tylko wtedy, jeśli korzystający ze strefy nie uiści opłaty za parkowanie.

7. Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 uppsa, Sąd orzekł, jak

w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę, zgodnie z art. 151 uppsa.