Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1629/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści orzeczenia NSA
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. O. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r. o sygn. akt I OSK 1629/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej D. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Op 524/13 w sprawie ze skargi D. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 września 2015 r. D. O. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o wyjaśnienie w zakresie kosztów postępowania zasądzonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r. o sygn. akt I OSK 1629/14. Wskazała bowiem, że posiada wątpliwości co do tego, jakie składniki i w jakich konkretnie kwotach składają się na zasądzone koszty. Ponadto wnioskodawczyni wyraziła pragnienie uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy zasądzone koszty obejmują również koszty postępowania przed Sądem pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek podlega oddaleniu.

Jak stanowi art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

W doktrynie spostrzega się, że konieczność dokonania wykładni rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny. Uwzględnienie wniosku o dokonanie wykładni wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśniane w trybie art. 158 p.p.s.a., gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 643-644).

Mając to na uwadze wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do dokonania wykładni wyroku co do jego treści w zakresie orzeczenia o kosztach. Jasna jest bowiem zarówno zasądzona kwota, kwestia podmiotów zobowiązanych do jej uiszczenia oraz odbioru, jak również wskazano w uzasadnieniu podstawę prawną. Nie powinno także budzić wątpliwości, że kwotę tę zasądzono zarówno za postępowanie kasacyjne, jak i przed sądem pierwszej instancji, gdyż – jak wskazuje sentencja – zasądzono ją tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, co obejmuje zarówno postępowania kasacyjne, jak i przed sądem pierwszej instancji. Brak jest przy tym przepisu nakazującego rozbicie rzeczonej kwoty na poszczególne składniki, zaś profesjonalny pełnomocnik jest w stanie ustalić w oparciu o akta sprawy oraz przepisy p.p.s.a. i przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. 2013, poz. 490 ze zm.), jakie koszty składają się na celowe dochodzenie praw reprezentowanej prze siebie skarżącej w postępowaniu sądowym (por. art. 200 in fine p.p.s.a.).

Z powyższych względów Sąd oddalił wniosek mając za podstawę art. 158 w zw. z art. 64 § 3 i w zw. z art. 151 p.p.s.a.