Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 250/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-08-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia
Powołane przepisy: article: ART. 86 PAR. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia z dnia 14 lipca 2014 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 kwietnia 2014 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażaleń na: - postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2013 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia powtórnego zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2013 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 13 września 2012 r., – na postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2013 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia 25 października 2013 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2013 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 13 września 2012 r. – na postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2013 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Sądu z dnia 25 października 2013 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2013 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r., wydane w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił R.S. przywrócenia terminu do wniesienia zażaleń na wymienione w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Odpis postanowienia wraz z pouczeniem oraz żądanymi przez skarżącego kopiami kart z akt sprawy został doręczony R.S. w dniu 12 maja 2014 r.

W dniu 14 lipca 2014 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, załączając jednocześnie zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2014 r.

Uzasadniając wniosek R.S. wskazał, że pisma Sądu na które służy środek odwoławczy winny być doręczane w sposób uczciwy, rzetelny i przejrzysty, a w szczególności nie powinny być przesyłane w przesyłce, która zawiera również kserokopie dokumentów. O postanowieniu Sądu z dnia 17 kwietnia 2014 r. skarżący dowiedział się dopiero z postanowienia Sądu wydanego dnia 13 czerwca 2014 r., doręczonego mu w dniu 7 lipca 2014 r. i dopiero wtedy po dokładnym sprawdzeniu przesyłki, w której doręczono mu kserokopie dokumentów, stwierdził, że w nadesłanych dokumentach znajduje się postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Instytucja przywrócenia terminu regulowana jest przepisami art. 85 i następnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do treści art. 85 P.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże Sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z treści powyższego artykułu wynikają cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania określonych czynności procesowych, które musza wystąpić łącznie. Do przesłanek tych należą: wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie braku winy strony oraz dokonanie czynności, której uchybiono.

Warunkiem koniecznym do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest wskazanie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Skarżący w swoim wniosku wskazał, że o uchybieniu terminu dowiedział się w dniu doręczenia mu postanowienia Sądu z dnia 13 czerwca 2014 r., tj. w dniu 7 lipca 2014 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożył w dniu 14 lipca 2014 r.

W związku z powyższym należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia został złożony w siedmiodniowym terminie.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący do swojego wniosku załączył podpisany egzemplarz zażalenia, a zatem spełnił warunek dokonania czynności, której terminowi uchybił.

Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku wskazać należy, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w jego uchybieniu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej ( wyrok NSA z 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA/4162/01). Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Wymóg uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oznacza obowiązek ich wykazania w sposób uzasadniający przypuszczenie, że okoliczności te w rzeczywistości zaistniały, a twierdzenia strony polegają na prawdzie.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania wymaganej czynności.

Przede wszystkim nie można uznać za usprawiedliwiającego uchybienie terminu wyjaśnienie skarżącego, że doręczenie przez Sąd w jednej kopercie kserokopii żądanych przez niego dokumentów wraz z odpisem postanowienia, na które przysługuje środek odwoławczy było nierzetelne i nieuczciwe. Odnosząc się do powyższego należy przede wszystkim wskazać, że brak jest przeszkód prawnych do jednoczesnego doręczania kilku przesyłek w jednej kopercie, w tym przypadku postanowienia wraz z pouczeniem oraz kserokopii dokumentów. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wyraźnie wynika jakie dokumenty się w niej znajdowały. Wobec powyższego należy stwierdzić, że odpis postanowienia wraz z kserokopiami dokumentów został doręczony w sposób prawidłowy. Skutki procesowe wywołuje bowiem samo doręczenie pisma, natomiast z punktu widzenia procesowego obojętne jest to, czy adresat pisma zapoznał się z jego treścią. Dla zaistnienia skutków procesowych czynności doręczenia istotne jest wyłącznie stworzenie adresatowi możliwości zapoznania się z pismem procesowym (por. M. Jagielska [w:] R. Hauser, M. Wierzbicki, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r. str. 352). W niniejszym przypadku skarżący miał niewątpliwie możliwość zapoznania się z treścią doręczonej korespondencji z Sądu.

Zdaniem Sądu, brak starannego zapoznania się z kierowaną do skarżącego korespondencją nie może stanowić przesłanki do uznania, że uchybienie terminu do złożenia zażalenie powstało wskutek okoliczności niezawinionych przez stronę. Działanie takie należy bowiem ocenić jako wynik niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Skarżący nie dołożył należytej staranności i po otwarciu koperty nie przejrzał dokładnie jej zawartości. Z całą pewnością od osoby dbającej o swoje interesy, wymagać można zapoznania się z treścią korespondencji kierowanej do niej z sądu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.