Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3021/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Lasy
Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, rt. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 12, 28 ust. 1, 9 ust. 1, 11, 24
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 183 par. 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie NSA Maciej Dybowski del WSA Rafał Wolnik Protokolant asystent sędziego Iwona Rzucidło-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. D. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 826/13 w sprawie ze skargi W. D. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty w zawiązku z wyłączeniem gruntów z produkcji leśnej 1/ oddala skargę kasacyjną; 2/ zasądza solidarnie od W. D. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 lipca 2013 r., IV SA/Wa 826/13 oddalił skargę W. D. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty w związku z wyłączeniem gruntów z produkcji leśnej.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w dniu [...] sierpnia 2008 r. wszczął postępowanie w sprawie wyłączenia z produkcji gruntu leśnego stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] - niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004, Nr 121, poz. 1266 – zwanej dalej u.o.g.r.l.).

W dniu [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych wydał decyzję stwierdzającą wyłączenie z produkcji gruntów leśnych niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. oraz ustalił dwukrotną należność z tytułu wyłączenia gruntów leśnych. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z [...] maja 2011 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w dniu [...] lipca 2012 r. wydał decyzję stwierdzającą, że grunt leśny stanowiący cześć działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], o powierzchni 0,1045 ha oraz cześć działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], o powierzchni 0,0047 ha, został wyłączony z produkcji leśnej niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. oraz ustalił dla W. D. i [...] sp. z o.o. opłatę w wysokości dwukrotnej należności z tytułu wyłączenia z produkcji 0,1092 ha gruntów leśnych w kwocie 122 312,74 zł.

Od powyższej decyzji W. D. i [...] sp. z o.o. wnieśli odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji wydanie z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 107 ust. 3 K.p.a. Strony zarzuciły, że nie wymieniono dowodu na okoliczność istnienia lasu na danej nieruchomości, las nie istniał na spornym terenie od dawna, ani też sporny teren nie był użytkiem Ls od dawna. Ponadto stwierdziły, że rzekome usunięcie drzewostanu nie nastąpiło w okresie kwietnia i maja 2008 r.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z [...] stycznia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że W. D. i [...] sp. z o.o. byli współwłaścicielami działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], która w swoich konturach zawierała m. in. użytek leśny. Współwłaściciele nieruchomości pierwotnie w dniu [...] lipca 2007 r. zgłosili w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta [...] zamiar budowy [...] w części południowej działki, następnie w dniu [...] października 2007 r. zgłosili na działce nr [...] zamiar budowy kolejnych [...] w części północnej działki. Potwierdza to decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr [...] z [...] listopada 2009 r. Dyrektor RDLP stwierdził wyłączenie 0,1092 ha gruntu leśnego z produkcji przez usunięcie drzewostanu i rozpoczęcie innego niż leśne użytkowania, tj. zniwelowanie terenu i budowę [...] oraz wyskarpowanie terenu bezpośrednio przy [...]. Podczas przeprowadzonej rozprawy w dniu [...] kwietnia 2012 r. ustalono powierzchnię wyłączenia przedmiotowego gruntu leśnego z produkcji na terenie dawnej działki ewidencyjnej nr [...] (obecnie omawiane działki nr [...] oraz [...] - powstałe w wyniku podziału działki nr [...]). Dalej organ odwoławczy podkreślił, że z pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Krakowie z [...] września 2009 r., wynika, że budowa [...] oraz budowli wolnostojącej trwale związanej z gruntem na działce nr [...] jest realizowana na terenie rolnym i leśnym. Nadto istnienie lasu na przedmiotowym terenie (użytek Ls) potwierdzają: mapy ewidencyjne z [...] września 2009 r. oraz z [...] września 2011 r., mapa sytuacyjno - wysokościowa do celów projektowych (zgodna z terenem na miesiąc kwiecień 2008 r.), projekt Uproszczonego Planu Urządzania Lasu na okres od [...] stycznia 2000 r. do [...] grudnia 2009 r., zeznania świadka J. S. zawarte w protokole z [...] lutego 2012 r., wydruk ortofotomapy z 2004 roku wydany przez Ośrodek - Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta Krakowa. Organ odwoławczy podkreślił, że sankcją za faktyczne wyłączenie gruntów z produkcji niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. są opłaty ustalone i zróżnicowane wskazanymi art. 28 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l. Ustalono, że przedmiotowa nieruchomość w momencie wyłączenia gruntu leśnego z produkcji nie podlegała ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla działki [...]. W trakcie trwania postępowania jak i realizacji inwestycji w postaci budowy [...] trwały prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia m.p.z.p. z dnia 25.04.2007 r.), który zatwierdzono Uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Dyrektor RDLP ustalił sprawców wyłączenia (inwestorzy budowy [...]) oraz wykazał, że dokonano tego wyłączenia niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. (brak decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji oraz przeznaczenia w miejscowym planie, czy też decyzji o warunkach zabudowy wskazujących na możliwość skorzystania z art. 28 ust. 2 u.o.g.r.l.). Z kolei typ siedliskowy lasu gruntu leśnego wyłączonego z produkcji, niezbędny do wyliczenia należności, ustalono na podstawie projektu Uproszczonego Planu Urządzania Lasu na okres od [...] stycznia 2000 r. do [...] grudnia 2009 r., w którym działka będąca własnością skarżących ujęta została jako oddział 10b. Opis lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia dla oddz. 10b określa siedliskowy typ lasu jako las świeży (Lśw). Dlatego też nie można było przyjąć innego typu siedliskowego do wyliczenia należności niezbędnej do ustalenia opłaty, o której mowa w art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l. Dodatkowo w przedmiotowym projekcie Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu, sporządzonego wg stanu na dzień [...] listopada 1999 r. przewidziano dla lasu na działce ewidencyjnej nr [...] wskazania gospodarcze do wykonania w postaci czyszczeń wczesnych (CW), na części powierzchni zalecono wykonanie melioracji agrotechnicznych, wprowadzenie uzupełnień istniejącego lasu takimi gatunkami jak dąb i buk oraz pielęgnacje. To, zdaniem organu odwoławczego, dodatkowo potwierdza tylko fakt istnienia na spornym terenie lasu, kwestionowany przez strony. Dodatkowo Dyrektor RDLP wydając decyzję zaliczył las, który znajdował się na obecnych działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...] do lasów ochronnych. Las wyłączony z produkcji leśnej płożony był w granicy administracyjnej miasta Krakowa, co na podstawie art. 77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, pozwoliło na zaliczenie go do lasów ochronnych.

W. D. i [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. w skardze wnieśli o uchylenie decyzji z [...] stycznia 2013 r. i decyzji z [...] lipca 2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili wydanie z naruszeniem:

1) art. 7, art. 77, art. 80, art. 85 i art. 107 § 3 K.p.a., przez nieustalenie istotnych elementów stanu faktycznego, a ustalenie pozostałych w sposób całkowicie błędny i oderwany od dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach sprawy;

2) art. 2 ust. 2 u.o.g.r.l., przez błędną interpretację i przyjęcie, iż gruntami leśnymi, są grunty określone w ewidencji gruntów jako lasy;

3) art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach, przez błędną wykładnię pojęcia las;

4) art. 28 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l., przez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do nałożenia podwyższonej opłaty. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ ustalając, iż grunt był gruntem leśnym naruszył przepis art. 2 ust. 2 u.o.g.r.l. przez niczym nieuzasadnione rozszerzenie zakresu desygnatów tej nazwy. Skarżący nie zgadzają się z tezą, że jak długo grunt jest lasem w rozumieniu ustawy o lasach, tak długo musi w ewidencji gruntów figurować jako las. Jest to typowa implikacja z przesłanką (jeżeli) "grunt jest lasem w sensie prawnym" i wnioskiem (to) "musi być oznaczany jako Ls w ewidencji". Implikacja nie jest zwrotna, a zatem jeżeli a to b, to nieprawda że jeżeli b to a. W konsekwencji powyższy pogląd jest nieprzydatny do wnioskowania w niniejszej sprawie. Ale jest też kwestia istotniejsza - dany grunt w kategorii prawnej nie jest lasem, ściślej nie jest gruntem leśnym w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Definicja gruntu leśnego (art. 2 ust. 2 u.o.g.r.l.), jedyna dopuszczona do stosowania w zakresie przedmiotowym ustawy, jest następująca: Gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty: określone jako lasy w przepisach o lasach; zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej; pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych i spełniające kryteria o jakich mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

Według wiedzy skarżących i dokumentów urzędowych z ewidencji gruntów dostarczonych organom, wg stanu na dzień [...] gruntów 1982 r., teren stanowiący obecnie działkę [...] i [...] był terenem w całości rolnym. Nadto ani Nadleśnictwo Myślenice ani organy nie wskazały, aby po tej dacie doszło kiedykolwiek do zalesienia tego terenu. Nadleśniczy w M. nie posiada opisu taksacyjnego jakiegokolwiek drzewostanu na przedmiotowym terenie, a nadto dla rzekomego lasu na działce nr [...] nie sporządzono również nigdy nawet uproszczonego planu urządzenia lasu, wobec tego, w ocenie skarżących teren nie był pokryty roślinnością leśną, (drzewami i krzewami oraz runem leśnym). Teren ten nigdy nie został przeznaczony do produkcji leśnej, ponieważ plan urządzenia lasu pozostał na etapie projektu i nigdy nie został przyjęty zgodnie z przepisami ustawy o lasach jako projekt uproszczony urządzenia lasu. Zatem żadna z przesłanek dot. lasu w rozumieniu przepisów ustawy o lasach nie została spełniona. Według skarżących projekt Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu jest dokumentem prywatnym pochodzącym od spółki cywilnej i nie można z niego wnioskować o leśnym charakterze nieruchomości, nadto projekt urządzenia lasu dotyczy powierzchni innej niż obecnie wykazana w rejestrze gruntów i na mapie ewidencyjnej, tj. 0,16 ha, zatem obejmował znacznie większy obszar niż obecnie zaznaczony użytek Ls (a zatem w istocie nie wiadomo czego dotyczy). Na podstawie tego dokumentu nie można określić ani gęstości ani ilości drzew akacji, które były w chwili sporządzania tego projektu. Z kolei zeznania J. S. są mało wiarygodne, albowiem świadek pozostaje w konflikcie prawnym ze skarżącymi, wynikającym z faktu, iż inwestycja skarżących spowodowała spadek jego dochodów z prowadzenia takiej samej inwestycji w sąsiedztwie. Na nieprawidłowość postępowania organu wskazuje również i to, że zaniechał przesłuchania innych świadków wskazanych przez skarżących - tym razem już nie ze słyszenia jak świadek S., ale bezpośrednich, mieszkańców tych okolic od pokoleń. Również ortofotomapa nie może być decydującym dowodem, ponieważ jak powszechnie wiadomo jest ona efektem rektyfikacji, który zmienia geometrię obrazu (znaczenie w przypadku lasu ma na przykład kąt padania światła i cień). Ortofotomapy są szczególnym rodzajem zdjęć lotniczych lub satelitarnych, pokazują rozwinięte korony drzew rezerwatu, które usytuowane są nad zachodnią częścią działek [...], stwarzając pozory istnienia drzewostanu w miejscach gdzie rozpościerają się tylko korony drzew rezerwatu nad działkami nr [...] i aby wykazać jak daleko korony drzew rezerwatu [...] usytuowanych przy granicy z działkami [...] sięgają w głąb tych działek dokonano zdjęć obrazujących ten stan. Ortofotomapa z roku 2004 nie jest dowodem na istnienie jakiegokolwiek drzewostanu na części działki nr [...] w roku, w którym działkę tę nabyli obecni właściciele, tj. 2007. Przeciwko koncepcji przyjętej przez organy przemawiają dokumenty przedłożone przez skarżących. Strony przedstawiły archiwalny wypis z rejestru gruntów wg stanu na dzień [...] grudnia 1982 r., z którego to wypisu jednoznacznie wynika, że na ten dzień na terenie całej tej działki był użytek rolny R VI. Nie mógł zatem rzekomy las, a w rzeczywistości nieistniejący, stać się lasem ochronnym z dniem [...] lipca 1982 r., co zdaniem RDLP uzasadniać miałoby zwiększenie naliczonej opłaty o połowę. Strony dołączyły dokumenty sprawy administracyjnej prowadzonej w roku 2007 przez Prezydenta Miasta Krakowa o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa rosnącego na terenie działki oznaczonym jako użytek Ls. Jak wynika z dokumentów tej sprawy, organ dokonał wizji na terenie działki wówczas oznaczonej [...]. W trakcie wizji dokonał zdjęć i ustaleń. Wynika z nich, że drzewo będące przedmiotem postępowania, tj. buk o obwodzie 210 cm rośnie na terenie działki nr [...] na części terenu oznaczonej jako użytek Ls. Nadto z dokumentów tych wynika, że na części działki nr [...] oznaczonej jako użytek Ls nie ma lasu, nie jest ona zalesiona i w związku z tym organ uznał się za właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na wycięcie przedmiotowego drzewa, działając na podstawie art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Powyższe ustalenia w sposób jednoznaczny stanowią drugi istotny dowód na okoliczność, że w dniu [...] listopada 2007 roku (w dniu dokonania wizji na terenie działki nr [...]) na części oznaczonej jako użytek Ls nie było lasu (nie było zadrzewienia). Skarżący przyznali, że zgłosili budowę dwóch [...]. Jednakże nieprawdziwe i niezgodne ze stanem rzeczywistym jest stwierdzenie, że rzekome wyłączenie nastąpiło przez "usunięcie drzewostanu i rozpoczęcie innego niż leśne użytkowanie terenu" ponieważ ani las na spornym terenie nie istniał, ani też sporne grunty nie były gruntami leśnymi w rozumieniu ustawy o lasach, a tym samym nie podlegały ochronie na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dodatkowo data ewentualnej wycinki drzew (jednej robini najprawdopodobniej) ma podstawowe znaczenie dla ustalenia zasadności nałożenia opłaty, albowiem możliwość nałożenia tej opłaty przedawnia się z upływem trzech lat, zgodnie z art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto, żeby przyjąć niemożliwość zastosowania np. art. 28 ust. 2 organ powinien też zbadać jaki był status przedmiotowej nieruchomości, w tym w poprzednio obowiązujących planach zagospodarowania. Ponadto, zdaniem skarżących, nie wiadomo na czym organ opiera swoje przekonanie, że od [...] lipca 1982 r. przedmiotowy las był lasem ochronnym. Podobnie nie wiadomo, dlaczego organy przyjęły typ siedliskowy lasu według projektu planu urządzenia lasu. W sprawie tej stwierdzić należy, że projekt urządzenia lasu w sposób bardzo ogólny obejmuje opis rzekomego drzewostanu (głównie 1 roczne akacje i graby, które dotychczas rosną na nieruchomości), a także obejmował znacznie większą powierzchnię gruntu, niż powierzchnia która obecnie jest przedmiotem postępowania. Ocenić zatem należy, że przyjęcie zapisów z przedmiotowego projektu Uproszczonego Panu Urządzenia Lasu w zakresie oceny typu siedliskowego lasu jest zasadniczo nieprawidłowe. Zdaniem skarżących organ pominął przeprowadzenie dowodu z zeznań sąsiadów działek, a jednocześnie uznał za wiarygodny i pomocny do wydania zaskarżonej decyzji dowód z zeznań świadka J. S., który nie zamieszkuje na stałe przy spornych działkach.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi [...] sp. z o.o., jako bezzasadnej i odrzucenie skargi W. D., jako wniesionej po terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W pierwszej kolejności, z uwagi na to, że w odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o odrzucenie skargi W. D., jako wniesionej po terminie, sąd odniósł się do tego wniosku. Wbrew twierdzeniom organu skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżona decyzja została doręczona temu skarżącemu w dniu [...] lutego 2013 r., wobec tego trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upłynął [...] marca 2013 r. – w sobotę. Jednak zgodnie z treścią art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Następnym dniem była niedziela – dzień ustawowo wolny od pracy, wobec tego skargę nadaną w urzędzie pocztowym w dniu [...] marca 2013 r. (data stempla pocztowego) należało uznać za wniesioną z zachowaniem ustawowego terminu. W konsekwencji sąd nie uwzględnił wniosku organu o odrzucenie skargi. Sąd wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie, czy część działki o nr [...] o powierzchni 0,1045 ha oraz część działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,0047 ha stanowiły obszar leśny i w związku z inwestycją polegająca na budowie [...] doszło do trwałego wyłączenia tych gruntów z produkcji leśnej z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004, Nr 121, poz. 1266 – zwaną dalej u.o.g.r.l.). Wyłączenie z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o którym stanowi ust. 1 art. 28 u.o.g.r.l., dotyczy sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje – jak w przypadku kontrolowanej sprawy – przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wówczas nie wydaje się decyzji zezwalającej na wyłączenie, o której mowa w art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l., a jedynie w formie sankcji dla sprawcy takiego wyłączenia ustala się – w drodze decyzji – opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Sąd stwierdził, że z materiału zgromadzonego w sprawie przez organy wynika, że skarżący byli współwłaścicielami działki ewidencyjnej nr [...] (podzielonej następnie na działki [...]) z obrębu ew. [...]. Na części tego terenu współwłaściciele nieruchomości - jako inwestorzy - w dniu [...] lipca 2007 r. zgłosili zamiar budowy [...]. W dniu [...] października 2007 r. zgłosili zamiar budowy kolejnych dwóch [...]. Działka [...] była działką, na której występowały dwie formy użytkowania gruntów – użytki rolne i leśne. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów, sporządzonego według stan na dzień [...] września 2009 r., wynika że na ogólną powierzchnię działki o nr [...] wynoszącą 0,5065 ha - 0,1240 ha oznaczone jest jako grunt leśny. Z notatki z [...] maja 2009 r. sporządzonej przez zastępcę Nadleśniczego wynika, że użytek leśny w przypadku obu działek miał formę wąskiego pasa, tj. ok. 8 - 10 metrów. W notatce tej stwierdzono, że drzewostan z działki [...] został usunięty najprawdopodobniej w 2008 r. Potwierdza to również pismo Nadleśniczego Nadleśnictwa My. z [...] października 2009 r. Następnie z dokumentacji przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] lutego 2009 r., wynika, że działka [...] została podzielona na działkę nr [...] (o pow. 0,4839 ha, w tym użytek leśny 0,1133 ha) i działkę nr [...] (o pow. 0,0226 ha, w tym użytek leśny 0,0103 ha). Podczas przeprowadzonej rozprawy administracyjnej w dniu [...] kwietnia 2012 r. ustalono powierzchnię wyłączenia gruntu leśnego z produkcji na terenie dawnej działki ewidencyjnej nr [...]. Wszystko to dało podstawę do stwierdzenia, że część inwestycji polegającą na budowie [...] zrealizowano na terenie działki [...] (obecnie [...]), oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako teren leśny. I poczynione przez organ ustalenia pozwoliły na określenie opłaty w wysokości dwukrotnej należności z tytułu wyłączenia z produkcji gruntów leśnych na terenie obecnych działek [...]. Zgodnie z powyższym wymieniona działka w ewidencji gruntów była wpisana jako użytek leśny (Ls). Wpis do ewidencji gruntów i budynków był istotny dla dokonania ustaleń co do charakteru tej działki w sensie prawnym jako użytku leśnego. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystki publicznej i gospodarki nieruchomościami. Argumenty skarżących, że działka ta w rzeczywistości nie była zalesiona w istocie skierowane są do podważenia prawidłowości wpisu w ewidencji gruntów. Tymczasem dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego (art. 76 K.p.a.) i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Do kompetencji Sądu w niniejszym postępowaniu nie należy badanie prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków, a pełnomocnik skarżących na rozprawie oświadczył, że nie ma wiedzy, aby zostało wszczęte postępowanie o zmianę klasyfikacji lasu wykazanego w ewidencji gruntów. Organy orzekające w sprawie nie oparły się jedynie na wypisie z rejestru gruntów, ale również poczyniły własne ustalenia. W piśmie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Krakowie z [...] września 2009 r., stwierdzono, że budowa [...] oraz budowli wolnostojącej trwale związanej z gruntem na działce nr [...] jest realizowana na terenie rolnym i leśnym. Również mapa sytuacyjno - wysokościowa do celów projektowych (na miesiąc kwiecień 2008 r.) wskazuje na istnienie lasu na przedmiotowym terenie (użytek Ls). Istnienie lasu na tym terenie potwierdza także projekt Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu na okres od [...] stycznia 2000 r. do [...] grudnia 2009 r., zeznania świadka J. S. zawarte w protokole z [...] lutego 2012 r. oraz wydruk ortofotomapy z 2004 r. wydany przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta Krakowa. W świetle powyższego nie można zarzucić organom, że prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie naruszyły art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Materiał dowodowy zebrany w tym postępowaniu jest spójny, uzupełnia się nawzajem, w dodatku został w sposób prawidłowy oceniony przez organy prowadzące postępowanie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji również odpowiada wymogom prawa. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ wyciągnął logiczne wnioski i dał im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodzić również należy się z organami, że strony nie przedstawiły żadnych dokumentów potwierdzających inną klasyfikację użytków gruntowych na omawianym terenie w okresie realizacji inwestycji, które podważałyby ustalenia organów i potwierdzałyby brak lasu na przedmiotowym terenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach przez błędną wykładnię pojęcia las sąd odwołał się do definicji pojęcia lasu zawartej w tej ustawie. Przepis ten stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:

1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

a) przeznaczony do produkcji leśnej lub

b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

W ocenie sądu oczywistym jest, że skoro część działki o nr [...] została zakwalifikowana jako użytek leśny i oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako las (Ls) musiała spełniać definicję lasu określoną w przywołanym przepisie. Skoro zaś wypełniła ustawową definicję lasu określoną w ustawie o lasach została zakwalifikowana jako działka leśna i w taki sposób została oznaczona w ewidencji gruntów i budynków. Na marginesie jedynie Sąd podkreśla, że definicja "lasu" została określona także w art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym - jako grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "Ls". Również w art. 1a ust. 3 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano, że pod pojęciem lasu należy rozmieć grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Nadto, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że "nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np.: drzewostan czy runo leśne, las nie traci przez to swego charakteru (...). Z art. 24 ustawy o lasach wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenie np. do odtworzenia leśnego charakteru gruntu" (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia: 18 maja 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 541/2011 i 18 maja 2011r., sygn. akt IV SA 540/2011). Wobec tego nawet w sytuacji, gdy nie są spełnione przesłanki określone np. w art. 3 ust. 1 a ustawy o lasach organ właściwy może nakazać w drodze decyzji utrzymanie lasu we właściwym stanie. Zatem nawet ustalenie, że w danej chwili użytek leśny utracił pewne cechy definiujące go jako las, a w ewidencji nadal jest oznaczony jako "Ls", to zaistnienie powyższej okoliczności nie pozbawia go takiego charakteru. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, ewidencja gruntów pełni funkcje informacyjno-techniczne i rejestruje stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy. Nadto podkreślenia wymaga, że dane ewidencyjne były jedynym z kilku wyżej wskazanych dowodów potwierdzających istnienie na spornym terenie użytku leśnego. Do uwzględnienia skargi, w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji, nie mogła prowadzić podnoszona przez skarżących okoliczność, że organy przy wydawaniu decyzji powołały się na projekt uproszczonego planu urządzenia lasu. Opracowanie to było bowiem tylko jednym z dowodów w sprawie, potwierdzającym zasadność stanowiska przyjętego przez organy na podstawie innych dowodów. Dalej wskazać należy, że powierzchnię wyłączenia gruntu leśnego z produkcji na terenie dawnej działki ewidencyjnej nr [...] ustalono na przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2012 r. rozprawie administracyjnej. W protokole zapisano m. in., że ogrodzenie przedmiotowych działek zlokalizowane jest w granicy z działka [...] (sąsiednia działka Skarbu Państwa, na której znajduje się rezerwat przyrody [...]). Ustalenia z przedmiotowej rozprawy na omawianym gruncie zapisano w protokole, który został podpisany m. in. przez Prezesa firmy [...] Sp. z o.o. oraz pełnomocnika. Skoro strony obecne na rozprawie nie wniosły do ustaleń poczynionych podczas rozprawy administracyjnej zastrzeżeń ustalenia te słuszne zostały uznane za prawidłowe. W ocenie Sądu również organy prawidłowo ustaliły okres, w którym nastąpiło wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej. Ustalenie to było istotne z tego względu, że wówczas dla tego terenu nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który wskazywałby przeznaczenie działki nr [...]. Również wysokość opłaty za wyłączenie gruntu z produkcji leśnej została ustalona w sposób zgodny z prawem. Organy szczegółowo wyjaśniły, dlaczego przyjęły do obliczeń typ siedliskowy lasu jako las świeży. Niezasadny jest także zarzut, że nie zaszły przesłanki do nałożenia podwyższonej opłaty za wyłączenie z produkcji leśnej lasu położonego w granicy administracyjnej miasta Krakowa. Organy szczegółowo wyjaśniły, dlaczego taka opłata musiała zostać nałożona i stanowisko to według Sądu jest prawidłowe. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.o.g.r.l. w razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, sprawcy wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Zgodnie zaś z art. 12 u.o.g.r.l. należność i opłaty roczne za wyłączenie z produkcji gruntów leśnych w lasach ochronnych są wyższe o 50 % od należności i opłat, o których mowa w ust. 11. Stosownie do treści art. 9 ust. 1 u.o.g.r.l. zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy o lasach. Przepis art. 77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach stanowi, że lasy, zaliczone do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stają się lasami ochronnymi w rozumieniu ustawy o lasach. Wskazuje to, że przedmiotowe lasy zostały uznane za lasy ochronne w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 26 marca 1982 r., które weszły w życie 1 lipca 1982 r., na podstawie przepisu art. 11 tej ustawy. Ponadto, jak ustaliły organy, nie doszło do wydania aktu administracyjnego, na podstawie którego doszłoby do pozbawia kategorii ochronności las na przedmiotowej nieruchomości. Ustaleń tych – w ocenie Sądu - nie mogą podważyć twierdzenia pełnomocnika skarżących, że na dzień 31 grudnia 1982 r. na terenie całej działki był użytek rolny, tym samym nie było w ogóle lasu, poparte przedstawionym w postępowaniu administracyjnym "archiwalnym wypisem z rejestru gruntów wg stanu na dzień [...].12.1982 r. sporządzonym przez Prezydenta Miasta Krakowa Urząd Miasta Krakowa Wydział Geodezji znak [...] dla obszaru stanowiącego obecnie działki nr [...], a w roku 1982 działkę nr [...] w jednostce ewidencyjnej [...]". Odnosząc się do powołanego dokumentu wskazać należy, że na dokument ten składają się trzy niepoświadczone kserokopie - pierwsza z nich zatytułowana "Rejestr gruntów" [...], z adnotacją "Sprawdził dnia [...] II 1962 r." i nieczytelnym pod nią podpisem; druga i trzecia nie w pełni czytelne oznaczone "Nr rejestru gruntów [...]" z wpisem dot. działki nr [...] o powierzchni 23 arów - grunty orne klasy IV (bez zapisu rubryka 1 zatytułowana "Rok wpisu lub zmiany", dalej w rubrykach od 2 do 24 zapis przekreślony i w rubrykach 25 i 26 zatytułowanych "Wprowadzono zmiany, Odpisano - Nr dowodu wpisu rok (rubryka 25) i do rejestru Nr (rubryka 26) zapis [...] (rubryka 25) i [...] (rubryka 26), a rubryka 27 zatytułowana "Uwagi" nieczytelna). Po pierwsze do dokumentu tego nie załączono żadnego pisma przewodniego, z którego wynikałoby, że jest to "wypis" archiwalny wydany (sporządzony) przez Prezydenta Miasta Krakowa z oznaczeniem [...]. Po drugie nie jest to wypis z rejestru gruntów tylko fragment dokumentacji geodezyjnej. Po trzecie tylko w oparciu o jego treść trudno przyjąć za wiarygodne twierdzenia skarżących, że w roku 1982 r. obecne działki o nr [...] stanowiły działkę nr [...]. Po czwarte nie wiadomo w oparciu, o który jego zapis skarżący formułują twierdzenie, że opisany dokument przedstawia stan na dzień [...] grudnia 1982 r. Po piąte na dokument ten, jak już wyżej zauważono, składają się trzy strony nieuwierzytelnionych kserokopii, bez oznaczenia źródła dokumentacji geodezyjnej z jakiej pochodzą.

Od tego wyroku skarżący złożyli skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

- przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77, 80, 85 i 107 § 3 kpa, poprzez niedostrzeżenie przez sąd I instancji nieprawidłowego ustalenia w toku postępowania administracyjnego istotnych elementów stanu faktycznego - to jest sposobu zagospodarowania nieruchomości, jej przeznaczenia, rzekomego wyłączenia i sposobu tego wyłączenia, powierzchni rzekomo wyłączonej z gospodarki leśnej, daty rzekomego wyłączenia z produkcji leśnej, w sposób oderwany od dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach sprawy,

- prawa materialnego, a to art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach poprzez błędną interpretację i przyjęcie, iż gruntami leśnymi, są grunty określone w ewidencji gruntów jako lasy oraz błędną wykładnię pojęcia las (a w zasadzie niedokonanie wykładni tego pojęcia), z uzasadnienia bowiem nie sposób zorientować się co to zdaniem Sądu jest "las", chyba że przyjąć, że lasem musi być to co w ewidencji gruntów jest określone jako Ls, bo skoro tak zostało określone to jest lasem;

- prawa materialnego, a to art. 28 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 77 ustawy o lasach przez błędną wykładnię pojęcia "wyłączenie gruntów z produkcji" i pojęcia "rozpoczęcie innego niż leśne użytkowania gruntów" oraz błędne zastosowanie i przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do nałożenia podwyższonej opłaty za wyłączenie z produkcji leśnej mimo iż do takiego wyłączenia na przedmiotowej nieruchomości nie doszło,

- prawa materialnego, a to art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 67 w zw z art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych w zw. z art. 28 ust. 1 i 2 w zw z art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, i wymierzenie opłaty podwyższonej mimo przedawnienie możliwości jej wymierzenia.

Wnieśli o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. W uzasadnieniu odniósł się do zarzutów skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zm. 1101 i 1529, dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, albowiem zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania jest w bezpośredni sposób powiązana z zasadnością zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, że zagadnieniem podstawowym wymagającym rozważenia jest charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art.20 ust.1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów obejmuje informacje dotyczące gruntów ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały złożone dla nieruchomości w skład której wchodzą grunty, zaś zgodnie z ust.3a ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. ( ust.3a został dodany przez art. 6 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych innych ustaw, wszedł w życie z dniem 5 IX 1997r.). Z wskazanego art.20, a szczególnie z jego ust.3a jednoznacznie wynika powiązanie zasad dotyczących rodzaju użytków gruntowych w ewidencji z przepisami ustawy o lasach, w tym z definicją lasu. Z kolei o tym jaki jest charakter informacji wymienionych w art.20 ust.1 ustawy, wskazuje kolejny przepis tj. art.21 zgodnie z ust.1. tego artykułu, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie podkreśla się, że dla jednostek i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków itp.). Ewidencja nie rozstrzyga natomiast sporów co do gruntów, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Ochronie i rejestracji praw podmiotowych służą natomiast księgi wieczyste, a spory na tle własności i sposobu korzystania z nieruchomości mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach. Tym samym dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a dotyczące opisu gruntu, czyli jego położenia, granic, konturów, rodzaju użytków mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.

Zgodnie z art. 76.k.p.a. § 1. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4, § 3. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Tym samym przepis art. 76 § 3 kpa dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu. Nie wyklucza to przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego autentyczności dokumentu. Oba domniemania mogą być obalone wszelkimi środkami dowodowymi. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić (por. art. 252 k.p.c.); zob. wyrok SN z dnia 5 października 1995 r., III ARN 38/95, OSNAPiUS 1996, nr 8, poz. 109, w którym stwierdzono, że: Przepis art. 76 § 3 k.p.a. nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodów przeciwko treści dokumentu. Stosując ogólne reguły wynikające z art.76 kpa do danych zawartych w ewidencji gruntów, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że przepisy o ewidencji gruntów i budynków w art.24 regulują zasady wprowadzania zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków wskazując, że z wnioskiem o dokonanie zmiany może wystąpić właściciel nieruchomości, a także stanowiąc w ust.2c, iż odmowa dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów następuje na podstawie decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie nie zostało podjęte postępowanie, którego skutkiem byłoby dokonanie zmiany w ewidencji gruntów w zakresie określenia użytku gruntowego.

Warto również przytoczyć pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 21 grudnia 2012r., II FSK 984/11, "O tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 1991 r. o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy podatkowe, poprzez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową zawartą w powyższej ustawie i z pominięciem zapisu w ewidencji".

W drugiej zaś kolejności odnosząc się teoretycznie do ogólnej zasady zawartej w art.76§3 kpa, co do możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu to należy zwrócić uwagę, co podnoszono już wcześniej, że to strona która zaprzecza treści dokumentu urzędowego zobowiązana jest do udowodnienia tej okoliczności. Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie tzn strona nie przeprowadziła skutecznego dowodu przeciwko treści dokumentu. Przede wszystkim takim dowodem nie mogą być przedłożone trzy niepoświadczone kserokopie nazwane przez skarżących "archiwalny wypis z rejestru gruntów wg stanu na dzień [...] grudnia 1982r." tutaj należy się zgodzić z stanowiskiem Sądu pierwszej instancji , co do oceny prawnej przedstawionych dokumentów. A nadto należy zwrócić uwagę na podstawową zasadę, że zmian w ewidencji gruntów nie można przeprowadzić w oparciu o archiwalne dokumenty, a tylko na podstawie aktualnego dokumentu sporządzonego po wpisie w ewidencji, który ma być przedmiotem zmiany, stąd też dokument ten nie mógłby również stanowić podstawy do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Takim dowodem przeciwko treści wpisu w ewidencji nie jest również powoływana decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2007r. zezwalająca na wycinkę jednego drzewa, albowiem działka nr [...] nie miała jednolitego charakteru pod względem rodzaju użytku gruntowego.

Odnosząc się do drugiego zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, wyjaśnić należy co następuje; Problematyka zaliczania gruntów leśnych do lasów ochronnych uregulowana była w art.11 ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten stanowił , art. 11 ust.1 , Grunty leśne znajdujące się w granicach administracyjnych miast, jak również w uzdrowiskach i na obszarach ochrony uzdrowiskowej, o których mowa w przepisach o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, zalicza się do lasów ochronnych, zaś ust.2 pkt 1, do lasów ochronnych zalicza się ponadto: grunty leśne znajdujące się w odległości do 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców lub w których zatrudnionych jest w przemyśle ponad 5 tys. osób; w uzasadnionych wypadkach lasy ochronne można wyznaczać wokół mniejszych miast. Powołany artykuł 11 ustawy w tym brzmieniu obowiązywał do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach, a więc do 31 grudnia 1991r. Od 1 stycznia 1992r. art.11 ustawy z dnia 26 marca 1982r. stanowił, że zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy o lasach. Równocześnie w art.77 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach ustawodawca przesądził, że lasy zaliczone do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stają się lasami ochronnymi w rozumieniu ustawy. W ustawie z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w art.9 kontynuowana jest zasada, że zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy o lasach.

Z przedstawionego stanu prawnego wynika zasadniczy wniosek, że w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych do dnia 31 grudnia 1991r. zasady zaliczania gruntów leśnych do lasów ochronnych regulowane były wyłącznie w art.11 tej ustawy. A to oznacza, że określone w art.11 ustawy przesłanki zaliczania do lasów ochronnych mogły być spełnione nie tylko na datę wejścia w życie ustawy tj 1 lipca 1982r., ale do dnia 31 grudnia 1991r., do czasu nowelizacji art.11 ustawą o lasach. Należy jeszcze zaznaczyć, że określone w art.11 ustawowe przesłanki zaliczania do lasów ochronnych miały charakter samodzielny i nie wymagały wydawania indywidualnego aktu w tej kwestii. Tak między innymi w uchwale NSA w składzie 5 sędziów z dnia 4 marca 1966r., OPK 1/96, zgodnie z którą " Artykuł 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. Nr 101, poz. 444 z późn. zm.), a więc do dnia 31 grudnia 1991 r., nie zawierał podstawy prawnej do wydania aktu ogólnego lub indywidualnego o zaliczeniu gruntów leśnych znajdujących się w odległości do 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców do lasów ochronnych". Tym samym aby doszło do zaliczenia do lasów ochronnych istotny był stan faktyczny jaki mógł się ukształtować się w tym okresie czasu tj od 1 lipca 1982r. do 31 grudnia 1991r., a nie daną datę np.31 grudnia 1982 jak podnoszą skarżący. Podnoszony zaś zarzut dotyczący naruszenia art.28 ust.1 i 2 w z wz. z art.4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przez bledną wykładnię pojęcia wyłączenie gruntów z produkcji leśnej i pojęcia rozpoczęcia innego niż leśne użytkowania gruntów, należy stwierdzić, że pojęcie "wyłączenia z produkcji" - zdefiniowane w przepisie art. 4 pkt 11 ustawy, oznacza "rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów". Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie poglądem orzecznictwa, wyłączenie z produkcji jest czynnością faktyczną, która w świetle przepisu art. 11 ust. 1 ustawy nastąpić może tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. W przeciwnym wypadku wyłączenie z produkcji narusza przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Okoliczności faktyczne w przedmiotowej sprawie dotyczące budowy [...] oraz wykonanie drenażu, który zaliczany jest do kategorii urządzeń wodnych są bezsporne. Mając zatem na uwadze, że wyłączenie gruntów z produkcji i rozpoczęcie innego użytkowania jest okolicznością faktyczną, a taka okoliczność faktyczna ma miejsce w niniejszej sprawie, sformułowany zarzut jest niezasadny.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego tj art.68 §1 w zw. z art. 21 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art.67 w z wz. z art.60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, polegającym na wymierzeniu opłaty podwyższonej mimo przedawnienia możliwości jej wymierzenia, należy stwierdzić co następuje;

Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] sierpnia 2008r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych. W dacie wszczęcia postępowania obowiązywał art.31 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który dotyczył dochodów Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych (utworzonego na podstawie art.23 ustawy). Art.31 stanowił ust.1 Dochody Funduszu, o których mowa w art. 23, wynikające z niniejszej ustawy, są należnościami państwowymi w rozumieniu przepisów o umarzaniu i udzielaniu ulg w spłacaniu należności państwowych, zaś ust.2. Świadczenia pieniężne, o których mowa w ust. 1, przedawniają się z upływem 5 lat od dnia ich wymagalności. Z kolei zgodnie z art.32 ust.2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dochody z tytułu opłat, należności, kar dotyczące gruntów leśnych są dochodami Funduszu Leśnego , o których mowa w przepisach o lasach. Przepisy art.31 stosuje się odpowiednio. Fundusz leśny został utworzony na podstawie art.56 ustawy o lasach. Wejście w życie ustawy o finansach publicznych spowodowało likwidację Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych, dochody Funduszu stały się dochodami województwa, dochody są nieopodatkowanymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009rr. O finansach publicznych. Natomiast Fundusz leśny nadal istnieje, ma charakter funduszu celowego.

Ustawa o finansach publicznych weszła w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych.

Zgodnie z art. 115. 1 powołanej ustawy wprowadzającej, do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w art. 60 ustawy wymienionej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Mając na uwadze treść normy czasowej wynikającej z przepisu art.115 ust.1 w przedmiotowej sprawie należało stosować przepisy dotychczasowe czyli art.31ust.2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych do stosowania którego odsyła art.32 ust.2. Zgodnie zaś z utrwaloną wykładnią, przepis art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie dotyczy przedawnienia prawa do ustalenia należności w drodze decyzji za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Jest to termin przedawnienia należności wymagalnych ustalonych w decyzji. Wymagalność należności powstaje bowiem, gdy decyzja ustalająca je ma charakter ostateczny. Pięcioletni okres przedawnienia dotyczy wyłącznie świadczeń pieniężnych ustalonych decyzją ostateczną. ( wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2007r., II OSK 864/06). Tym samym podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut przedawnienia jest niezasadny.

Natomiast odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77, 80, 85 i 107 § 3 kpa, polegającego na niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowego ustalenia w toku postępowania administracyjnego istotnych elementów stanu faktycznego, należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Przede wszystkim o niezasadności tego zarzutu w dużym stopniu decyduje niezasadność zarzutów prawa materialnego, zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania był bowiem oparty w dużej mierze o nieprawidłową wykładnię przepisów materialnoprawnych, co w konsekwencji powodowało nieprawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. Niezależnie od powyższego nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji, iż nieprawidłowo dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, co do poczynionych przez organ ustaleń stanu faktycznego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji nie ograniczył się do przytoczenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także zawarł własną ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Sąd odniósł się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, ustosunkował się do każdego z dowodów. Fakt, że dokonana ocena materiału dowodowego i dokonanych na jego podstawie ustaleń faktycznych w sprawie nie jest zgodna z oczekiwaniami skarżących nie oznacza, że jest nieprawidłowa. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut, że ustalenia faktyczne dotyczące istnienia lasu oparte zostały wyłącznie na danych z wypisu ewidencji gruntów, zarówno organy jak i Sąd pierwszej instancji wskazują i odnoszą się do innych dowodów. Przede wszystkim dane zawarte w ewidencji co do charakteru użytku gruntowego znalazły swój wyraz zarówno w wypisie z rejestru jak i wyrysów z mapy ewidencyjnej. Mapa sytuacyjno-wysokościowa do celów projektowych na miesiąc kwiecień 2008r. wskazuje na istnienie lasu na przedmiotowym terenie., podobnie projekt uproszczonego planu urządzenia lasu. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżących nie można dezawuować jako dowodu w sprawie wydruku ortofotomapy z 2004r. wydanego przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i kartograficznej Urzędu Miasta Krakowa. Należy bowiem zwrócić uwagę, że jednym ze źródeł danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są wyniki pomiarów fotogrametrycznych ( §35 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów). Powołane z kolei pismo RDOŚ w Krakowie z dnia [...] września 2009r. to tylko dodatkowe potwierdzenie poczynionych ustaleń, a nie zasadniczy dowód w oparciu o który poczynione zostałyby ustalenia faktyczne.

Z kolei podnoszony zarzut dotyczący nie ustalenia daty w której doszło do wyłączenia z produkcji leśnej i stwierdzenie przez Sąd, że drzewostan z działki nr [...] został usunięty najprawdopodobniej w 2008r. jest tego rodzaju uchybieniem, które nie miało wpływu ( nie mówiąc, które mogło mieć istotny wpływ) na rozstrzygniecie sprawy. Mając na uwadze, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] sierpnia 2008r., to stwierdzenie, że do wyłączenia doszło w 2008r. jest zasadne. Ponadto skarżący podnosili, że nieustalenie precyzyjne daty wyłączenia może mieć znaczenie dla przedawnienia karalności. W świetle wcześniejszych wyjaśnień dotyczących ostatniego zarzutu naruszenia prawa materialnego regulującego instytucje przedawnienia, zarzut ten jest niezasadny. A brak precyzyjnego ustalenia daty wyłączenia gruntów, w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma znaczenia dla przedawnienia karalności, nie miało , ani nie mogło tym samym mieć to istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania , nie mają takiego charakteru, który mógłby stanowić podstawę uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.