Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 298/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106 par 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 115, art. 121 par 1, art. 122, art. 187 par 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 88 ust 3a pkt 4 lit a), art. 99
journal: Dz.U. 2024 poz 361
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 83 ust 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 615
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Paweł Kowalski, Protokolant St. sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 25 marca 2024 r. nr 368000-COP[1].4103.227.2023.35 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2018 roku oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako byłego wspólnika spółki cywilnej za opisane zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 marca 2024 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 29 czerwca 2023 r., którą określono C. G. G., J. G. s.c. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2018 r. oraz orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej G. G. jako osoby trzeciej za wskazane zaległości podatkowe za miesiące od stycznia do maja 2018 r. w kwocie łącznej 163.601 zł oraz z tytułu odsetek za zwłokę w łącznej kwocie 86.147 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że dnia 19 lipca 2022 r. zostało doręczone pełnomocnikowi C. G. G., J. G s.c. postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2022 r. o przekształceniu kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe w przedmiocie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do maja 2018 roku.

W toku postępowania podatkowego ustalono, że dnia 9 lutego 2023 r. wspólnicy spółki C. G. G., J. G. podjęli uchwałę o rozwiązaniu spółki. Spółka została wykreślona z rejestru REGON dnia 14 lutego 2023 r. i również tego dnia rozwiązanie spółki cywilnej C. zostało potwierdzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R..

Organ I instancji uznał, że zgodnie z przepisem art. 83 ust. 5 pkt 2 ustawy o KAS w przypadku, gdy kontrolowana spółka cywilna została rozwiązana w trakcie kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego, o którym mowa w ust. 1, odpowiednio postępowanie podatkowe kończy się decyzją, o której mowa w art. 115 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jed. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. - dalej jako: "o.p.") - orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, nie wymaga uprzedniego wydania decyzji w sprawach, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2, a rozstrzygnięcie w tych sprawach następuje w decyzji orzekającej o odpowiedzialności.

Mając na względzie normy prawne wynikające z treści art. 83 ust. 5 pkt 2 ustawy o KAS, a także art. 115 § 4 i art. 108 § 2 pkt 2 o.p. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi uznał, że jest uprawniony do określenia rozwiązanej spółce zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do maja 2018 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich, tj. byłych wspólników tej spółki za wskazane wyżej zobowiązania podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę i w dniu 29 czerwca 2023 r. wydał decyzję we wskazanym zakresie.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, rozpoznając sprawę po wniesieniu przez stronę odwołania, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi w decyzji z dnia 25 marca 2024 r. w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych i w tym zakresie wskazał, że zobowiązania podatkowe za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2018 ulegałoby przedawnieniu z upływem dnia 31 grudnia 2023 r. Jednak pismem z dnia 7 grudnia 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. powiadomił pełnomocnika ogólnego i pełnomocnika szczególnego spółki cywilnej C., że Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wszczął postępowanie przygotowawcze w sprawie karno-skarbowej o przestępstwo skarbowej m.in. z art. 56 § 1 kks, art. 61 kks, art. 62 § 1 kks , tj. o to że spółka ta będąc podatnikiem podatku VAT złożyła deklaracje VAT- 7, gdzie w okresie od stycznia 2017 do maja 2018 r. podawała nieprawdę, co do posiadania podstawy odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego naliczonych od faktur wystawionych za zakup odzieży na łączną kwotę 6.083.364,78 zł, gdzie faktury nie potwierdzały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Pismo to zostało odebrane przez pełnomocnika ogólnego – K. G. dnia 7 grudnia 2022 r. Do pełnomocnika szczególnego przesyłka została nadana listem poleconym, ze wskazaniem jako adresata radcy prawnego T. O.. W aktach postępowania podatkowego znajduje się druk zwrotnego potwierdzenia odbioru tego pisma pracownikowi kancelarii - pełnomocnikowi pocztowemu – A. W. – dnia 22 grudnia 2022 r. (pismo Poczty Polskiej S.A. Biura Wsparcia Klientów z dnia 18 stycznia 2023 r.).

Nadto, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi postanowieniem z dnia 1 grudnia 2022 r. wszczął postępowania przygotowawcze o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. w sprawie C. G. G., J. G. s.c. dotyczące uszczuplenia należności publicznoprawnej w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2017 roku do maja 2018 roku. Postanowieniem o zmianie postanowienia o wszczęciu śledztwa i o powierzeniu śledztwa Prokuratora Prokuratury Rejonowej w R. z dnia 3 lutego 2023 r. uzupełniono postanowienie z dnia 1 grudnia 2022 r. o kwalifikację prawną czynu z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., art. 271a § 1 i 2 k.k., 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i powierzając przeprowadzenie śledztwa w przedmiotowej sprawie w całości Łódzkiemu Urzędowi Celno-Skarbowemu w Łodzi, za wyjątkiem czynności zastrzeżonych z mocy prawa do wykonania przez prokuratora. W toku prowadzonego śledztwa, dnia 13 października 2023 r. wydane zostały postanowienia o przedstawieniu zarzutów J. G. oraz G. G., których treść ogłoszono podejrzanym dnia 27 października 2023 r.

Postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w R. z dnia 13 listopada 2023 r., na podstawie art. 22 § 1 k.p.k. i art. 114a k.k.s., zawieszono przedmiotowe śledztwo.

W ocenie organu odwoławczego, w konsekwencji podjętych czynności, w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2018 r.

Przechodząc do meritum organ wskazał, że Spółka C. G. G., J. G. s.c. powstała na podstawie umowy spółki cywilnej zawartej dnia 19 lipca 2014 r. pomiędzy G. B. a J. G.. Zgodnie z tą umową wspólnicy uczestniczyli w zyskach i stratach spółki w częściach proporcjonalnych do wielkości udziałów: - G. B. - 80%, J. G. - 20%. Zgodnie z § 7 tej umowy, każdy wspólnik był uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki nieprzekraczających zakresu zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu konieczna była uchwała w formie pisemnej zatwierdzona podpisem każdego ze wspólników.

Dnia 5 lipca 2015 r. sporządzony został aneks do umowy spółki cywilnej, którym dokonano m.in.:

- zmiany nazwy Spółki na: C. G. G., J. G. spółka cywilna oraz

- zmiany zapisu § 7 pkt 1 umowy, w ten sposób, że każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki nieprzekraczających i przekraczających zakres zwykłego zarządu samodzielnie a do prowadzenia spraw spółki przekraczających zakres zwykłego zarządu każdy ze wspólników uprawniony jest samodzielnie. Z § 7 umowy spółki wykreślone zostały punkty 2 i 3 dotyczące zakresu zwykłego zarządu oraz konieczności podjęcia uchwały w formie pisemnej zatwierdzonej podpisem każdego ze wspólników do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu.

Organ wskazał, że spółka cywilna jest stosunkiem zobowiązaniowym i nie posiada organów. Funkcje organów wykonują zaś w spółce cywilnej jej wspólnicy. Zdaniem organu odwoławczego, skoro wspólnik spółki cywilnej umocowany jest do reprezentowania spółki w takim zakresie w jakim uprawniony jest do prowadzenia jej spraw (art. 866 k.c. w zw. z art. 138o o.p. w zw. z art. 94 ust. 2 ustawy o KAS), to od dnia 5 lipca 2015 r., tj. od dnia podpisania przez wspólników spółki C. G. G., J. G. s.c. aneksu do umowy spółki cywilnej z dnia 19 lipca 2014 r., każdy ze wspólników C. G. G., J. G. s.c. uprawniony był do samodzielnego reprezentowania tej spółki także w sprawach przekraczających zakres zwykłego zarządu. Zatem pełnomocnictwo udzielenie dnia 30 sierpnia 2022 r. radcy prawnemu T. O. przez J. G. do reprezentowania spółki było czynnością skuteczną.

Organ odniósł się również do podnoszonej w odwołaniu kwestii niewłaściwego reprezentowania strony w toku postępowania wskazując w szczególności na chronologię czasową zawiadomienia organu o wygaśnięciu pełnomocnictwa na skutek rozwiązania spółki cywilnej, kierowanie korespondencji bezpośrednio do jej wspólników i ustanowienie nowych pełnomocników.

W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył treść art. 107 § 1, 108 § 1 oraz art. 115 § 1 o.p., wskazując w szczególności, że wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki. Przepis art. 115 § 1 o.p. stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe, na podstawie odrębnych przepisów, po rozwiązaniu spółki odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki. Z powyższego przepisu wynika również, że wspólnik spółki cywilnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za wszystkie zaległości podatkowe spółki, istniejące w czasie, w którym jest on jej wspólnikiem.

W dalszej części uzasadnienia, organ przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny, z którego wynika, że C. s.c. dokonała obniżenia podatku należnego VAT o podatek naliczony wynikający z przyjętych do rozliczeń podatkowych "pustych faktur" wystawionych przez:

• O. Sp. z o.o.,

• Y. Sp. z o.o.,

• B. Sp. z o.o.,

• A. Sp. z o.o.

• P. Sp. z o.o.

• E. Sp. z o.o.,

• A.1 Sp. z o.o.

Faktury wystawione przez wskazane podmioty uznano za nierzetelne, a transakcje udokumentowane przez nie, za transakcje, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a jedynie fikcję gospodarczą. Wystawcy faktur to podmioty, które zarejestrowane są lub były w biurach wirtualnych, a ich udziałowcami byli obywatele Wietnamu, nie zatrudniały pracowników, nie posiadały majątku, zgłoszone przez nie adresy służyły jedynie do celów rejestracyjnych. Nie odbierały korespondencji i nie kontaktowały się z organami podatkowymi. Zostały także wykreślone z rejestrów podatników VAT. Tym samym C. s.c. w okresie od lutego do maja 2018 r. zawyżyła podatek naliczony na łączną wartość 159.529,15 zł.

Stanowisko zajęte przez organ w tym zakresie, wynikało z oceny ogółu dowodów zebranych w toku kontroli celno-skarbowej oraz przeprowadzonym w jej następstwie postępowaniu podatkowym, w tym:

a) dowodów przedłożonych przez stronę;

b) dowodów pozyskanych bezpośrednio od firm kurierskich, włączonych do postępowania postanowieniem z dnia 9 lipca 2019 r.;

c) zeznań świadków oraz wspólnika C. s.c. – J. G.;

d) dowodów pochodzących z akt kontroli celno-skarbowej prowadzonej na podstawie upoważnienia Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 27 listopada 2018 r. oraz przeprowadzonego w jej następstwie postępowania podatkowego z dnia 4 kwietnia 2022 r.,

e) dowodów (wydanych rozstrzygnięć w postaci wyników kontroli) pochodzących z akt kontroli celno-skarbowych przeprowadzonych przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu CelnoSkarbowego w Łodzi wobec kontrahentów spółki C. włączonych do akt sprawy postanowieniami;

f) dowodów pochodzących z akt kontroli celno-skarbowych przeprowadzonych wobec firm kurierskich: PHU M., T., F.P. P.1 P.ł W., T.1 T. M.;

g) dowodów pochodzących z akt kontroli celno-skarbowych przeprowadzonych na podstawie upoważnień Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi oraz z akt postępowania przygotowawczego;

h) materiałów z odrębnych kontroli i postępowań podatkowych prowadzonych przez inne organy skarbowe, wobec kontrahentów C. s.c.;

i) dowodów włączonych do akt postanowieniami z dnia 12 listopada 2021 r. oraz z dnia 14 grudnia 2021 r.;

j) dowodów uzyskanych od kontrahentów Spółki;

k) protokołów przesłuchań pracowników spółki C. oraz wyjaśnień złożonych na piśmie;

I) decyzji wydanej w stosunku do C. s.c. w zakresie VAT za 2017 r., włączonej postanowieniem z dnia 5 stycznia 2023 r.

W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji na kartach 7 - 44 przedstawiono szczegółowe ustalenia w zakresie każdego z kontrahentów spółki, zaakceptowane przez organ odwoławczy (k. 34 - 45 zaskarżonej decyzji). Wskazano, że udziałowcami ww. spółek, a także osobami zasiadającymi w ich organach zarządczych były osoby narodowości wietnamskiej, a w przypadku spółki A. - osoba, która była tzw. firmantem. Siedziby spółek znajdowały się w, najmowanych tylko na potrzeby rejestracyjne, wirtualnych biurach. W odniesieniu do spółek O., Y., A., P. i A.1 brak jest bezpośredniego kontaktu z osobami zarządzającymi nimi a także brak jest dostępu do dokumentacji księgowej tych podmiotów. Odpowiedzi na skierowane wezwania udzieliły tylko E. i B., pomimo tego, że w okresie wcześniejszym nie odpowiadały na wezwania innych organów. W deklaracjach VAT-7 wskazane spółki, pomimo milionowych obrotów, wykazywały co do zasady niewielkie kwoty zobowiązań podatkowych podlegających wpłacie do urzędu skarbowego bądź niewielkie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Do KRS nie wpłynęły sprawozdania finansowe z działalności tych spółek za 2018 rok. Spółki z opóźnieniem aktualizowały swoje dane w KRS lub nie dopełniały formalności aktualizacyjnych należycie, opóźniając tym samym ich dokonanie. Podmioty te nie posiadały stron internetowych, co do zasady nie zatrudniały pracowników a w przypadku zgłoszenia do ZUS jakiegokolwiek pracownika nie odprowadzały należnych składek. Powyższe dowodzi, że nie były one w stanie prowadzić działalności na tak szeroką skalę, na jaką wskazują wystawione, zakwestionowane, faktury VAT. Charakter działalności, na jaką wskazują te dokumenty wymagał bowiem: obsługi stoiska handlowego, przyjmowania zamówień, kompletowania towaru, przygotowania paczek, wysyłania do klientów, wystawiania faktur i innych dokumentów związanych z rzekomo prowadzoną działalnością, co bez zapewnienia odpowiedniego zaplecza personalnego było niemożliwe. Ponadto spółki te nie posiadały środków transportu i nie zatrudniały pracowników w charakterze kierowców. Żaden spośród tych podmiotów nie wykazał zakupu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co świadczy o tym, że Spółki nie gromadzą majątku, nie posiadają własnych powierzchni magazynowych. W ocenie organu, podmioty te nie dążyły do osiągnięcia zysku a jedynie pozorowały działalność gospodarczą, w celu wyłudzenia podatku VAT przy wykorzystywaniu mechanizmu uczestniczenia znacznej liczby podmiotów w rzekomym obrocie towarami azjatyckiego pochodzenia, przez co minimalizowano możliwość wczesnego jego wykrycia. Decyzjami właściwych organów podatkowych O. Sp. z o.o., Y. Sp. z o.o., A.1 Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o. zostały wykreślone z rejestru podatników VAT, na podstawie odpowiednio: art. 96 ust. 8 i 9 pkt. 4 i art. 96 ust. 9a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej jako: "ustawa o VAT"). Wszystkie faktury, na których jako wystawcy widnieją opisane w niniejszej decyzji spółki, pomimo wskazanych w nich nr rachunków bankowych, jako sposób zapłaty wskazane miały "zapłacono gotówką" a wynikające z nich wartości brutto nie przekraczały kwoty 15.000 zł, obligującej do dokonania płatności w formie przelewu bankowego. Łącznie spółka C. w okresie od stycznia do maja 2018 roku, zaewidencjonowała w rejestrze zakupu towarów 64 faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Organ podniósł, że zgromadzony i zaprezentowany w decyzji materiał dowodowy dotyczący podmiotów wystawiających faktury dla C. s.c, świadczy o tym, że dokumenty te nie odzwierciedlają prawdziwego przebiegu zdarzeń gospodarczych. W ocenie organu wskazani na spornych fakturach wystawcy: O. Sp. z o.o., Y. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., A.1 Sp. z o.o., to podmioty, które:

- w celach rejestracji korzystały z użyczonych adresów biur wirtualnych albo jako siedziby wskazywały adresy, do których nie miały tytułu prawnego;

- nie podejmowały korespondencji;

- zostały wykreślone z rejestru podatników VAT;

- nie zatrudniały pracowników, nie posiadały zaplecza kadrowo-magazynowo-transportowego;

- od momentu, w którym ich udziały zostawały nabyte przez obywateli Wietnamu, wykazywały wysokie obroty z tytułu dokonywanej sprzedaży, po czym po kilku lub kilkunastu miesiącach działalności ich obroty nagle spadały;

- nie prowadziły działalności, a jedynie stwarzały jej pozory, poprzez wystawienie faktur, na podstawie których ich odbiorcy, w tym C. s.c., dokonywali obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający.

Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że C. s.c. w okresie luty - maj 2018 r. nie nabyła towaru handlowego od opisanych spółek lecz pochodził on od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie C.H. P.1 w R.. Dowody w postaci zestawień przesyłek pobraniowych doręczonych do C. s.c. uzyskane od krajowych kurierów: DPD i GLS (włączone postanowieniem z dnia 15 marca 2019 r.) potwierdziły fakt dostarczenia do spółki ogromnej ilości przesyłek, które odebrano i opłacono.

Zeznania właścicieli firm, brokerów kurierskich, M. G. (firma M.) oraz M. K. (firma T.) w pełni obrazują przebieg procesu nadawania i wysyłania paczek z C.H. P.1 oraz rozliczania się firm kurierskich za wykonaną usługę (postanowieniem z dnia 9 lipca 2019 r. do akt sprawy włączono protokoły zawierające wskazane zeznania).

W ocenie organu, całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności informacje od firm kurierskich o paczkach doręczonych na adres prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę C., potwierdza, że to C. s.c. była odbiorcą "zanonimizowanych" paczek za pobraniem bez wskazania rzeczywistego nadawcy (ukrywającego się pod nickiem). Kierując się doświadczeniem życiowym i zasadami logiki, organ wskazał, że nikt nie płaci za przesyłki, jeśli nie wie kto jest ich nadawcą i co w nich jest. Nie sposób zatem mówić o braku świadomości wspólników spółki C. G. G., J. G. s.c., odbiorców paczek, w okresie styczeń - maj 2018 r. dokonujących wszystkich opłat za pobraniem w łącznej kwocie 1.321.565,93. (z czego kwota 1.305.355,25 dotyczyła paczek zawierających towar handlowy). Spółka następnie, dostarczony w ten sposób towar, nabyty bez właściwego udokumentowania wprowadzała do obrotu, a celem zalegalizowania jego posiadania przyjmowała do rozliczeń podatkowych fikcyjne faktury, na których jako wystawcy widnieją O. Sp. z o.o., Y. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., A. Sp. z o,o., P. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., A.1 Sp. z o.o. Używanie nicków i pseudonimów przez podmioty działające na terenie C.H. P.1 w kontaktach z innymi kontrahentami, nie stanowi przypadku odosobnionego. Zgromadzone w sprawie dowody, prowadzą do wniosku, że nadawcy posługiwali się wymyślonymi nickami przy realizacji transakcji handlowych przeprowadzanych w tzw. "szarej strefie", nieewidencjonowanych w księgach podatkowych prowadzonych dla rozliczeń podatkowych wykonywanej przez nie działalności gospodarczej. Organ wskazał, iż w opisanych transakcjach brak jest kupieckiej staranności, która jest zwyczajowo przyjęta w rzetelnie przeprowadzonych transakcjach.

Wobec tak zebranego materiału dowodowego uzasadnione było stwierdzenie, że spółka C. nabywając towar za pośrednictwem paczek pobraniowych świadomie godziła się na tego typu transakcje bez właściwego udokumentowania oraz na takie oznaczenie paczek, mających na celu ukrycie przez nadawców prawdziwych rozmiarów sprzedaży i uczestniczyła w procederze nabywania towarów z "szarej strefy". Nabywając taką dużą ilość towaru handlowego od polskich producentów odzieży, za pośrednictwem paczek pobraniowych, bez udokumentowania tego dowodem zakupu, celem zalegalizowania posiadanego towaru C. s.c. świadomie przyjęła do rozliczeń podatkowych "puste faktury", aby zalegalizować wprowadzone do obrotu towary. Ponadto brak faktur od podmiotów działających na terenie C.H. P.1 i faktycznie sprzedających spółce odzież i dodatki, powodował brak możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, który winien wynikać z dokumentów przez nich wystawionych, a wobec ich braku C. s.c. świadomie posłużyła się fakturami, na których jako wystawcy widniały: O. Sp. z o.o., Y. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., A.1 Sp. z o.o., a które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organ przeanalizował rachunek bankowy spółki, z historii, którego wynika, że nie dokonywała ona płatności na rzecz kwestionowanych wystawców fikcyjnych faktur. Analiza rachunków bankowych potwierdza również fakt, że J. G. ani razu nie dokonywał wypłat gotówkowych w bankomacie w W., J. czy P., ani nawet w W.. Przedmiotowe dowody potwierdzają natomiast tezę, że J. G. wypłacał gotówkę w R., tj. w miejscowości gdzie w ocenie organu faktycznie zaopatrywał się w towary handlowe.

Analiza stanów liczników pojazdów dowodzi, że zeznania J. G. z dnia 22 sierpnia 2019 r., zgodnie z którymi do W. jeździł prawie codziennie, są niezgodne z prawdą. Stany liczników potwierdzają możliwości wyjazdów do R. lub W. jedynie kilka razy w miesiącu.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ przyjął że C. s.c. w okresie od stycznia do maja 2018 r. nabywała towary handlowe (odzież) od podmiotów prowadzących działalność gospodarcza na terenie C.H. P.1 w R.. Podmioty te dostarczały towar na wskazane adresy prowadzenia działalności C. s.c. za pośrednictwem paczek opłaconych za pobraniem bez udokumentowania tego fakturami VAT. Akceptując nabycie towaru od wskazanych podmiotów bez faktury VAT C. s.c. świadomie godziła się na brak możliwości odliczenia podatku naliczanego, który zrekompensowała sobie przyjmując do rozliczeń podatkowych "puste faktury", na których jako wystawcy widniały O. Sp. z o.o., Y. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., A.1 Sp. z o.o. Poza tymi fakturami C. s.c. nie przedstawiła żadnych dowodów, potwierdzających rzekomą współpracę ze spółkami z W., takich jak np. maili, zawartych umów, potwierdzeń zapłaty, dowodów KP, przelewów. Żaden ze świadków nie widział kierowców dostawców i według ich zeznań towar pochodził z Ł. (R.) i W.. Zeznania dotyczące pochodzenia towaru z Ł. (C.H. P.1 w R.) mają odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Tym samym stanowi to zaprzeczenie twierdzeniom J. G., że towar pochodził z W..

Mając na uwadze powyższe w ocenie organu C. G. G., J. G. s.c. w okresie styczeń-maj 2013 r. nie wykazała w księgach podatkowych faktycznego nabycia towarów, dostarczonych do niej za pośrednictwem paczek pobraniowych, od podmiotów działających na terenie C.H. P.1. Jednocześnie zaewidencjonowała "puste faktury". Ponadto w ocenie organu C. G. G., J. G. s.c, ujmując w ewidencjach prowadzonych do celów rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące 2018 r., faktury wystawione przez wskazane była świadomym uczestnikiem transakcji mających na celu wyłudzenie podatku VAT. Spółka przyjmowała i ewidencjonowała faktury, w ślad za którymi nie podążał towar, nadto nie otrzymywała towaru od wystawcy faktury, z uwagi na fakt, że był to tzw. znikający podatnik, nie prowadzący rzeczywistej działalności gospodarczej z uwagi m.in na brak zaplecza pozwalającego na obrót towarem wskazanym w treści faktur.

G. G. i J. G. byli wspólnikami spółki cywilnej C. s.c. w czasie istotnym dla powstania jej zobowiązań podatkowych a następnie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2018 r., za które zarówno G. G. jak i J. G. ponoszą ze spółką solidarną odpowiedzialność.

Ponieważ strona nie zgodziła się z ustaleniami organu oraz wnioskami końcowymi, zawartymi w decyzji organu odwoławczego, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

A. przepisów postępowania podatkowego:

1. art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że doszło do skutecznego wydania oraz doręczenia spółce decyzji z dnia 29 czerwca 2023 r. Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi, pomimo że szereg dokumentów poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, tj.:

a) protokół badania ksiąg podatkowych z dnia 30 stycznia 2023 r. Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi,

b) postanowienia z dnia 3 marca 2023 roku o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania,

c) postanowienia z dnia 9 marca 2023 roku w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów.

d) postanowienia z dnia 9 marca 2023 roku o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, doręczane były ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, podczas gdy spółka nie miała organów, a pełnomocnik nie był należycie umocowany, co skutkuje następczą niedopuszczalnością wydania decyzji w niniejszej sprawie.

2. art. 193 § 7 o.p. poprzez przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia stronie protokołu Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno Skarbowego badania ksiąg podatkowych z dnia 30 stycznia 2023 r., podczas gdy protokół ten był doręczony gdy spółka nie miała organów, a pełnomocnik nie był należycie umocowany;

3. art. 200 §1 o.p. poprzez przyjęcie, że doszło do skutecznego wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, podczas gdy postanowienie z dnia 9 marca 2023 roku o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, doręczone zostało gdy spółka nie miała organów, a pełnomocnik nie był należycie umocowany;

4. art. 210 § 1 pkt 5 w zw. z art. 115 § 1 i 2 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nie wskazanie w decyzji, że podatnik ponosi solidarną odpowiedzialność ze spółką oraz drugim wspólnikiem za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwlokę;

5. art. 210 §1 pkt 5 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wewnętrznie sprzecznej, określającej wysokość zobowiązania wobec C. G. G., J. G. s.c. w podatku od towarów i usług, za wymienione okresy rozliczeniowe w miesiącach styczeń - maj 2018 roku i jednocześnie orzekając odmiennie co do wskazanych za poszczególne miesiące kwot zaległości i kwot odsetek, co do których byli wspólnicy mają być solidarnie odpowiedzialni;

6. art. 121 § 1 o.p. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie podatnika do organów podatkowych polegające na niewyczerpującym ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy i nie rozpatrzeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego;

7. art. 187 § 1 o.p. polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

8. art. 190 o.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób niezgodny z wymaganiami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logiki, a to:

• dokumentów umowy spółki cywilnej C.,

• dokumentów aneksów do powyższej umowy.

9. art. 233 o.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji;

10. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i ust. 2 lit. a) ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie, na skutek błędnego uznania, że podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zgodnie z przyjętą zasadą neutralności podatku VAT, a to na skutek nieprawidłowego uznania, że podatnik posługiwał się nierzetelnymi fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a ponadto błędne uznanie, że podatnik nie dochował należytej staranności w kontaktach z kontrahentami, w konsekwencji czego doszło do odmówienia podatnikowi prawa do skorzystania z tzw. zasady neutralności podatku VAT z powołaniem się na przesłankę braku dobrej wiary podatnika;

B. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy o VAT poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, w której podatnik w sposób prawidłowy i dopuszczalny w świetle prawa obniżył podatek VAT na podstawie wystawionych faktur oraz błędnego ustalenia, że dokumentacja zgromadzona w niniejszym postępowaniu nie odzwierciedlała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych;

2. art. 99 ustawy o VAT, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w części w jakiej organ podatkowy ustalił zaskarżoną decyzją wysokość zobowiązania podatkowego z pominięciem prawa podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zgodnie z przyjętą zasadą tzw. neutralności podatku VAT.

W uzasadnieniu strona wskazała, iż powyższe uchybienia w konsekwencji doprowadziły do błędów w ustaleniach faktycznych, skutkujących przyjęciem, że:

- wydana decyzja odpowiada prawu;

- decyzja z dnia 29 czerwca 2023 r. została skutecznie wydana oraz doręczona;

- skutecznie wydano i doręczono protokół badania ksiąg podatkowych z dnia 30 stycznia 2023 roku oraz skutecznie wyznaczono stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego;

- niewskazanie w sentencji decyzji organu I instancji, że odpowiedzialność skarżącego pozostaje odpowiedzialnością solidarną wraz ze spółką oraz drugim byłym wspólnikiem spółki nie może uzasadniać wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego;

- podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zgodnie z zasadą neutralności podatku VAT oraz stwierdzenia, że podatnik posługiwał się nierzetelnymi fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a także uznania, iż nie dochował należytej staranności w kontaktach z kontrahentami.

Z uwagi na zakres i charakter zarzucanych uchybień, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Nadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 - dalej jako: "p.p.s.a.") strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wymienionych poniżej dokumentów, w celu ustalenia prawidłowości umocowania pełnomocnika ustanowionego przez jednego ze wspólników spółki, a w konsekwencji do ustalenia, czy prawidłowo doręczono decyzję:

- umowy spółki cywilnej,

- aneksu z dnia 5 lipca 2015 r.

- uchwały z dnia 1 czerwca 2016 r.

- uchwały z dnia 9 lutego 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – dalej jako: "p.u.s.a."). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide: wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06 - dostępny, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu jest decyzja z dnia 25 marca 2024 r., którą Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 29 czerwca 2023 r., określającą C. G. G., J. G. s.c. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2018 r. oraz orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej G. G. jako osoby trzeciej za wskazane zaległości podatkowe za miesiące od stycznia do maja 2018 r. w kwocie łącznej 163.601 zł oraz z tytułu odsetek za zwłokę w łącznej kwocie 86.147 zł.

Sąd stwierdza, że stan sprawy ustalony przez organy i udokumentowany w nadesłanych aktach administracyjnych nie budzi zastrzeżeń i może stanowić podstawę do poddania kontroli legalności zaskarżonej decyzji, również w kontekście zarzutów zawartych w skardze, będącej przedmiotem rozpoznania.

Przedmiotowa sprawa dotyczy skargi G. G. - wspólniczki zlikwidowanej spółki cywilnej na decyzję, którą określono zobowiązanie wskazanej spółki cywilnej w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2018 r. i orzeczono o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników s.c. z tytułu zaległości podatkowych tej spółki.

Pierwotnie postępowanie toczyło się wobec spółki cywilnej. Dnia 19 lipca 2022 r. doręczono pełnomocnikowi C. G. G., J. G. s.c, radcy prawnemu T. O., postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2022 r. o przekształceniu kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe w przedmiocie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do maja 2018 roku.

W toku postępowania podatkowego, dnia 9 lutego 2023 r. wspólnicy spółki C. G. G., J. G. podjęli uchwałę o rozwiązaniu spółki. Wobec powyższego organ, zasadnie, uznał, że ziściły się przesłanki określone w art. 83 ust. 5 pkt 2 ustawy o KAS i jest uprawniony do określenia rozwiązanej spółce C. G. G., J. G. s.c. zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za wskazany okres oraz orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich, tj. byłych wspólników rozwiązanej spółki za wskazane zobowiązania podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia następnego po upływie terminu płatności tych zobowiązań do dnia wydania decyzji.

Rozpoznając przedmiotową sprawę, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Nadto sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i w związku z tym uznał, że nie ma potrzeby powielania wszystkich kwestii w niniejszym uzasadnieniu. Z tych względów, sąd swoje rozważania skupi przede wszystkim na kwestiach spornych między stronami.

Z ustaleń, znajdujących oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, poczynionych przez organy w toku postępowania wynika, że C. s.c. w deklaracjach VAT-7 złożonych za miesiące od lutego do maja 2018 r. dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez:

- A. Sp. z o.o., NIP [...],

- A.1 Sp. z o.o., NIP [...],

- E. Sp. z o.o., NIP [...],

- B. Sp. z o.o., NIP [...],

- O. Sp. z o.o., NIP [...],

- P. Sp. z o.o., NIP [...],

- Y. Sp. z o.o., NIP [...]

Faktury wystawione przez wskazane podmioty uznane zostały za nierzetelne, a transakcje udokumentowane przez nie, za transakcje, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a jedynie fikcję gospodarczą. Wystawcy faktur to podmioty, które zarejestrowane są lub były w biurach wirtualnych, a ich udziałowcami byli obywatele Wietnamu, nie zatrudniały pracowników, nie posiadały majątku, zgłoszone przez nie adresy służyły jedynie do celów rejestracyjnych. Nie odbierały korespondencji i nie kontaktowały się z organami podatkowymi. Zostały także wykreślone z rejestrów podatników VAT. Tym samym C. s.c. w okresie od lutego do maja 2018 r. zawyżyła podatek naliczony na łączną wartość 159.529,15 zł. Organy nie kwestionowały przy tym, że spółka posiadała towar.

Stanowisko zajęte przez organy, w tym zakresie, wynika z oceny ogółu dowodów zebranych w toku kontroli celno-skarbowej oraz przeprowadzonym w jej następstwie postępowaniu podatkowym. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, utrzymanej przez organ odwoławczy, przedstawił bardzo szczegółowo ustalenia w zakresie każdego z kontrahentów spółki (k. 7 – 44) a na k. 43 dokonał syntetycznego zestawienia w tabeli.

Udziałowcami wymienionych powyżej spółek, a także osobami zasiadającymi w ich organach zarządczych były osoby narodowości wietnamskiej, a w przypadku spółki A. - osoba, która była tzw. firmantem. Siedziby spółek znajdowały się w najmowanych tylko na potrzeby rejestracyjne - wirtualnych biurach. W odniesieniu do spółek O., Y., A., P., A.1, brak jest bezpośredniego kontaktu z osobami zarządzającymi ww. podmiotami oraz brak dostępu do dokumentacji księgowej tych podmiotów. Odpowiedzi na skierowane wezwania udzieliły tylko E. i B.. W deklaracjach VAT-7 spółki te, pomimo milionowych obrotów, wykazywały co do zasady niewielkie kwoty zobowiązań podatkowych podlegających wpłacie do urzędu skarbowego bądź niewielkie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Do KRS nie wpłynęły sprawozdania finansowe z działalności tych spółek za 2018 rok. Spółki z opóźnieniem aktualizowały swoje dane w KRS lub nie dopełniały formalności aktualizacyjnych należycie, opóźniając tym samym ich dokonanie. Wszystkie opisane podmioty nie posiadały stron internetowych, co do zasady nie zatrudniały pracowników a w przypadku zgłoszenia do ZUS jakiegokolwiek pracownika nie odprowadzały należnych składek. Powyższe dowodzi temu, jak słusznie zauważył organ, że nie były one w stanie prowadzić działalności na tak szeroką skalę, na jaką wskazują wystawione faktury VAT. Charakter działalności, na jaką wskazują te dokumenty wymagał bowiem: obsługi stoiska handlowego, przyjmowania zamówień, kompletowania towaru, przygotowania paczek, wysyłania do klientów, wystawiania faktur i innych dokumentów związanych z rzekomo prowadzoną działalnością, co bez zapewnienia odpowiedniego zaplecza personalnego było niemożliwe. Ponadto spółki te nie posiadały środków transportu i nie zatrudniały pracowników w charakterze kierowców. Żaden spośród tych podmiotów nie wykazał zakupu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co świadczy o tym, że podmioty te nie gromadzą majątku, nie posiadają własnych powierzchni magazynowych, nie dążyły do osiągnięcia zysku a jedynie pozorowały działalność gospodarczą, w celu wyłudzenia podatku VAT przy wykorzystywaniu mechanizmu uczestniczenia znacznej liczby podmiotów w rzekomym obrocie towarami azjatyckiego pochodzenia, przez co minimalizowano możliwość wczesnego jego wykrycia. Decyzjami właściwych organów skarbowych O. Sp. z o.o., Y. Sp. z o.o., A.1 Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o. zostały wykreślone z rejestru podatników VAT, na podstawie odpowiednio: art. 96 ust. 8 i 9 pkt. 4 i art. 96 ust. 9a pkt 2 ustawy o VAT. Wszystkie faktury, na których jako wystawcy widnieją opisane w zaskarżonej decyzji spółki, pomimo wskazanych w nich nr rachunków bankowych, jako sposób zapłaty wskazane miały: "zapłacono gotówką" a wynikające z nich wartości brutto nie przekraczały kwoty 15.000 zł., która obligowałaby do dokonania płatności w formie przelewu bankowego. Łącznie spółka C. w okresie od styczna do maja 2018 roku, zaewidencjonowała w rejestrze zakupu towarów 64 faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Zgromadzony i zaprezentowany w niniejszej decyzji materiał dowodowy dotyczący opisanych podmiotów wystawiających faktury dla C. s.c, świadczy o tym, że dokumenty te nie odzwierciedlają prawdziwego przebiegu zdarzeń gospodarczych. W ocenie sądu, organ w sposób w pełni uprawniony przyjął, iż uwidocznieni na spornych fakturach wystawcy, to podmioty, które w celach rejestracji korzystały z użyczonych adresów biur wirtualnych albo jako siedziby wskazywały adresy, do których nie miały tytułu prawnego. Nie podejmowały kierowanej do nich korespondencji. Nie zatrudniały pracowników ani nie posiadały zaplecza kadrowo-magazynowo-transportowego. Znamienny jest fakt, że od momentu, w którym ich udziały zostawały nabyte przez obywateli Wietnamu, wykazywały wysokie obroty z tytułu dokonywanej sprzedaży, po czym po kilku lub kilkunastu miesiącach działalności ich obroty nagle spadały. Ustalenia poczynione przez organy prowadzą do konstatacji, że spółki te nie prowadziły działalności, a jedynie stwarzały jej pozory, poprzez wystawienie faktur, na podstawie których ich odbiorcy, w tym również C. s.c., dokonywali obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. Wskazane spółki ostatecznie zostały wykreślone z rejestru podatników VAT.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, tak jak uczynił to organ, iż C. s.c. w okresie luty - maj 2018 r. nie nabyła towaru handlowego od opisanych powyżej podmiotów. W rzeczywistości pochodził on bowiem od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie C.H. P.1 w R.. Dowody w postaci zestawień przesyłek pobraniowych doręczonych do C. s.c. uzyskane od krajowych kurierów: DPD i GLS potwierdziły fakt dostarczenia do spółki ogromnej ilości przesyłek, które odebrano i opłacono. Wskazuje to na fakt, że C. s.c. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej uczestniczyła w procederze nabywania w okresie od lutego do maja 2018 r. towarów handlowych "poza ewidencją" za pośrednictwem firm kurierskich działających na terenie targowiska w R. (m.in. T. i T.1, P.1). Zeznania właścicieli firm, brokerów kurierskich, M. G. (firma M.) oraz M. K. (firma T.) pozwoliły ustalić organowi przebieg procesu nadawania i wysyłania paczek z C.H. P.1 oraz rozliczania się firm kurierskich z nadawcami paczek, za wykonaną usługę.

Przeprowadzone kontrole celno-skarbowe firm funkcjonujących na terenie C.H. P.1 w R., przesłuchania właścicieli firm kurierskich pośredniczących w wysyłce towarów tam nadawanych oraz ich pracowników, potwierdziły funkcjonujący na terenie centrum handlowego proceder, polegający na sprzedaży towaru poza ewidencją za pomocą paczek za pobraniem. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż C. s.c. również uczestniczyła w tym procederze, godząc się na transakcje bez właściwego ich udokumentowania. C. s.c. była odbiorcą "zanonimizowanych paczek za pobraniem bez wskazania rzeczywistego nadawcy (ukrywającego się pod nickiem). Przy tak ustalonych faktach nie sposób przyjąć, iż wspólnicy C. G. G., J. G. s.c., jako odbiorcy paczek, nie mieli świadomości w czym uczestniczą. W okresie od stycznia do maja 2018 r. spółka dokonała wszystkich opłat za pobraniem w łącznej kwocie 1.321.565,93 zł. (z czego kwota 1.305.355,25 zł dotyczyła paczek zawierających towar handlowy). Następnie dostarczony w ten sposób towar, nabyty bez właściwego udokumentowania wprowadzała do obrotu, a celem zalegalizowania jego posiadania przyjmowała do rozliczeń podatkowych fikcyjne faktury, na których jako wystawcy widnieją O. Sp. z o.o., Y. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., A.Sp. z o,o., P. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., A.1 Sp. z o.o.

Używanie nicków i pseudonimów przy realizacji transakcji handlowych, pozwalały na nieewidencjonowanie w księgach podatkowych prowadzonych dla rozliczeń podatkowych wykonywanej przez nie działalności gospodarczej. Spółka nabywając towar za pośrednictwem paczek pobraniowych, nie wykazując ich w księgach podatkowych, świadomie godziła się na transakcje bez właściwego udokumentowania i ukrycie przez nadawców prawdziwych rozmiarów sprzedaży, co świadczy o tym, że uczestniczyła w procederze nabywania towarów z "szarej strefy". Z zebranych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, jak słusznie zauważył organ, że nabywając taką dużą ilość towaru handlowego od polskich producentów odzieży, za pośrednictwem paczek pobraniowych, bez udokumentowania tego dowodem zakupu, celem zalegalizowania posiadanego towaru C. s.c. świadomie przyjęła do rozliczeń podatkowych "puste faktury", aby zalegalizować wprowadzone do obrotu towary. Brak faktur od podmiotów działających na terenie C.H. P.1 i faktycznie sprzedających spółce odzież i dodatki, powodował brak możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, który winien wynikać z dokumentów przez nich wystawionych. Wobec braku właściwych dokumentów, C. s.c. świadomie posłużyła się fakturami, na których jako wystawcy widniały: O. Sp. z o.o., Y. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., A.1 Sp. z o.o., a które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organ, celem wzmocnienia swojej argumentacji oraz upewnienia się co do słuszności przyjętych wniosków, przeanalizował rachunek bankowy spółki. Z jego historii wynika, że spółka nie dokonywała płatności na rzecz kwestionowanych wystawców fikcyjnych faktur. Analiza rachunków bankowych potwierdza również fakt, że J. G. ani razu nie dokonywał wypłat gotówkowych w bankomacie w W., J. czy P. oraz w W.. Natomiast wypłacał gotówkę w R., tj. w miejscowości gdzie w ocenie organu faktycznie zaopatrywał się w towary handlowe.

Znamienne są również wyniki przeprowadzonej przez organy analizy stanów liczników, która dowiodła, że zeznania J. G. złożone dnia 22 sierpnia 2019 r. jakoby prawie codziennie jeździł do W. są niezgodne z rzeczywistością. Stany liczników potwierdzają możliwości wyjazdów do R. lub W. jedynie kilka razy w miesiącu.

Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ dokonał porównania treści zeznań J. G. - wspólnika C. s.c., złożonych w toku kontroli celno-skarbowej oraz pracownic C. s.c. przesłuchanych w toku postępowania podatkowego dnia 6 września 2022 r. na okoliczność odbioru towarów handlowych w formie paczek dostarczonych do C. s.c. W wyniku tego porównania, z uwzględnieniem zebranych w sprawie dowodów, organ stwierdził, że zeznania te nie tylko nie są spójne ale, że wzajemnie się wykluczają. J. G. twierdził, że towar nabywał od podmiotów z W., natomiast żaden z pracowników C. s.c. nie wskazał, że towar handlowy właśnie stamtąd pochodził. Jako jedyne miejsce pochodzenia towaru handlowego świadkowie wskazywali Ł. (co pozwala przypuszczać, że chodzi o C.H. P.1 w R. - miejscowości znajdującej się w bezpośrednie bliskości Ł.) i W.. K. L., pracująca w sklepie przy ul. [...] zeznała, że nie przypomina sobie, aby odbierała i opłacała jakąś paczkę w 2017 r., natomiast według informacji zebranych w toku postępowania podatkowego na ten właśnie adres, tj. [...] w R. doręczono za pośrednictwem kurierów DPD, UPS i GLS - łącznie 70 paczek. Żaden pracownik C. s.c. nie potwierdził, tego na co wskazywał J. G., że towar mógł być przywożony przez kierowców dostawcy czy bezpośrednio z W.. Świadkowie zeznawali, iż Państwo G. jeździli po towar również do Włoch, jednak wśród dowodów zakupu brak jest dowodów potwierdzających nabycie towarów handlowych z Włoch. Spółka C. nie wykazała w prowadzonych ewidencjach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, Z zebranych w sprawie dowodów, bezsprzecznie wynika, że C. s.c. była odbiorcą paczek nadanych przez podmioty działające na terenie C.H. P.1, co potwierdzają dowody pozyskane od firm kurierskich DPD Polska Sp. z o.o. (DPD), G. Sp. z o.o. (GLS), UPS Sp. z o.o. oraz DHL Sp. z o.o. o przesyłkach wysłanych za pośrednictwem F.P. P. P. Żaden ze świadków nie widział kierowców dostawców i według ich zeznań towar pochodził z Ł. (R.) i Włoch. Stoi to w sprzeczności z twierdzeniami J. G., iż towar miał pochodzić z W..

Mając na uwadze powyższe ustalenia, zasadnym jest stanowisko organu, poparte zebranym w sprawie materiałem dowodowym, że C. G. G., J. G. s.c. w okresie styczeń - maj 2018 r. nie wykazała w księgach podatkowych faktycznego nabycia towarów, dostarczonych do niej za pośrednictwem paczek pobraniowych, od podmiotów działających na terenie C.H. P.1. Jednocześnie zaewidencjonowała "puste faktury" wystawione przez O. Sp. z o.o., Y. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., A.1 Sp. z o.o. Sąd w pełni podziela również ustalenia organu prowadzące do stwierdzenia, że C. G. G., J. G. s.c, ujmując w ewidencjach prowadzonych do celów rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące 2018 r., zakwestionowane faktury była świadomym uczestnikiem transakcji mających na celu wyłudzenie podatku VAT.

W pełni zasadnie, organ za gołosłowne uznał twierdzenia byłych wspólników C. G. G., J. G. s.c. wskazujące, że weryfikowali oni swoich kontrahentów. Jak słusznie wskazał organ, do czasu wydania decyzji nie został bowiem wskazany żaden sposób tej weryfikacji oraz nie przedstawiono dowodu mającego wykazać tą okoliczność.

Bezspornym jest natomiast to, że G. G. i J. G. byli wspólnikami C. s.c. w czasie istotnym dla powstania jej zobowiązań podatkowych a następnie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2018 r., za które zarówno oboje ponoszą ze wskazaną spółką solidarną odpowiedzialność.

Sąd pragnie wskazać, iż na etapie wydawania decyzji przez organ odwoławczy znaczenie zaczęła mieć kwestia przedawnienia zobowiązań spółki (regularny termin to dzień 31 grudnia 2023 r. a decyzja organu II instancji została wydana dnia 25 marca 2024 r.). Jednakże pismem z dnia 7 grudnia 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. powiadomił pełnomocnika ogólnego i pełnomocnika szczególnego spółki cywilnej C., że Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wszczął postępowanie przygotowawcze o sygn. akt [...] w sprawie karno-skarbowej o przestępstwo skarbowej m.in. z art. 56 § 1 kks, art. 61 kks, art. 62 § 1 kks , tj. o to że spółka ta będąc podatnikiem podatku VAT złożyła deklaracje VAT- 7, gdzie w okresie od stycznia 2017 do maja 2018 r. podawała nieprawdę co do posiadania podstawy odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego naliczonych od faktur wystawionych za zakup odzieży na łączną kwotę 6.083.364,78 zł, gdzie faktury nie potwierdzały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Pismo to zostało odebrane przez pełnomocnika ogólnego (K. G.) dnia 7 grudnia 2022 r. Doręczenie pełnomocnikowi szczególnemu (A. W.) nastąpiło natomiast dnia 22 grudnia 2022 r.

Postanowieniem o zmianie postanowienia o wszczęciu śledztwa i o powierzeniu śledztwa Prokuratora Prokuratury Rejonowej w R. z dnia 3 lutego 2023 r. sygn. akt [...] uzupełniono powyżej opisane postanowienie z dnia 1 grudnia 2022 r. uzupełniając kwalifikację prawną czynu o czyn z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., art. 271a § 1 i 2 k.k., 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i powierzając przeprowadzenie śledztwa w przedmiotowej sprawie w całości Łódzkiemu Urzędowi Celno-Skarbowemu w Łodzi, za wyjątkiem czynności zastrzeżonych z mocy prawa do wykonania przez prokuratora. W toku prowadzonego śledztwa, dnia 13 października 2023 r. wydane zostały postanowienia o przedstawieniu zarzutów J. G. oraz G. G., których treść ogłoszono podejrzanym dnia 27 października 2023 r. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2023 r. Prokuratora Prokuratury Rejonowej w R. na podstawie art. 22 § 1 k.p.k. i art. 114a k.k.s. zawiesiła przedmiotowe śledztwo.

Dnia 31 sierpnia 2022 r. J. G., jednoosobowo (drugim wspólnikiem była G. G.), udzielił radcy prawnemu T. O. pełnomocnictwa szczególnego do reprezentowania spółki, jako podatnika podatku od towarów i usług.

Organ zauważył jednak, że w tym zakresie kluczowym dokumentem jest aneks do umowy spółki cywilnej, który został sporządzony dnia 5 lipca 2015 r. i na jego mocy dokonano m.in.: zmiany nazwy Spółki na C. G. G., J. G. spółka cywilna, zmiany zapisu § 7 pkt 1 umowy, który otrzymał brzmienie: "każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw Spółki nieprzekraczających i przekraczających zakres zwykłego zarządu samodzielnie. Do prowadzenia spraw spółki przekraczających zakres zwykłego zarządu każdy ze wspólników uprawniony jest samodzielnie. Ponadto, na mocy ww. aneksu z § 7 umowy spółki wykreślone zostały punkty 2 i 3 dotyczące zakresu zwykłego zarządu oraz konieczności podjęcia uchwały w formie pisemnej zatwierdzonej podpisem każdego ze wspólników do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Oznacza to, iż pełnomocnictwo udzielenie dnia 30 lipca 2022 r.(po dniu podpisania aneksu do umowy spółki cywilnej) radcy prawnemu T. O. jednoosobowo przez J. G. do reprezentowania C. G. G., J. G. s.c. było czynnością skuteczną a uprawnienie wspólnika spółki cywilnej do podpisania pełnomocnictwa w imieniu spółki wynikało z zapisów umowy aktualnych na chwilę złożenia podpisu.

W przedmiotowej sprawie przedmiotem sporu jest zarówno okoliczność, że G. G., J. G. w badanym okresie nabywali towary od wystawców faktur, a ci okazali się nierzetelnymi podatnikami, jak i to, czy transakcje były w rzeczywistości dokonane, tj. czy istniał realny stosunek pomiędzy nabywcą a dostawcą, którego odzwierciedleniem jest dokument w postaci faktury. Organ odwoławczy zaakceptował ustalenia zawarte w decyzji organu pierwszej instancji co do tego, że faktury wystawione przez podmioty uwidocznione na zakwestionowanych dokumentach uznano za nierzetelne, a transakcje udokumentowane przez nie, za transakcje, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organ słusznie wskazał, iż podmiot który przyjmuje i ewidencjonuje faktury, w ślad za którymi nie podąża towar oraz nie otrzymuje towaru od wystawcy faktury, z uwagi na fakt, że był to tzw. znikający podatnik, nie prowadzący rzeczywistej działalności gospodarczej z uwagi m.in. na brak zaplecza pozwalającego na obrót towarem wskazanym w treści faktur, jest świadomy udziału w procederze.

W ocenie sądu, argumentacja dotycząca zachowania przez stronę należytej staranności w kontaktach z nierzetelnymi kontrahentami jest nieco uboga, choć konkretna i odnosząca się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Należy jednak podkreślić, że organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko i ustalenia organu pierwszej instancji, utrzymując w mocy decyzję z dnia 29 czerwca 2024 r., w której organ bardzo szeroko i szczegółowo odniósł się do kwestii świadomości strony, iż bierze udział w opisanym procederze. Ustalenia te pozostają w pełni zasadne w rozpatrywanej sprawie, a sąd w składzie rozstrzygającym przedmiotowy spór w całości podziela stanowisko organów w tym zakresie. Ustalenia te znajdują bowiem mocne oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

W toku postępowania organy podatkowe, działając na podstawie przepisów prawa, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wyczerpujący materiał dowodowy został poddany wnikliwej analizie i oceniony w granicach swobodnej oceny dowodów. W ocenie sądu, nie była to ocena powierzchowna, jak zarzuca strona. Organ wskazał, którym dowodom dał wiarę, a którym i z jakich powodów tej wiarygodności odmówił. O podejmowanych w ramach postępowania czynnościach strona była informowana, mogła zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, jak i złożyć w tym zakresie zastrzeżenia. Poddając wnikliwej lekturze akta administracyjne sprawy i wyprowadzone z nich oceny, sąd doszedł do przekonania, iż istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały rzetelnie ustalone w oparciu o zgromadzone dowody, które ocenione zostały w całokształcie okoliczności faktyczno-prawnych sprawy, co z kolei pozwoliło na ukształtowanie pełnego obrazu sprawy. Strona w toku postępowania nie przedłożyła zaś dowodów, które w sposób istotny podważyłyby konkluzje organu. Fakt, iż z tych samych dowodów podatniczka wyprowadza odmienne, aniżeli organy, wnioski nie świadczy o wadliwości wywodów dokonanych przez organy lecz stanowi swego rodzaju polemikę z ich ustaleniami.

W ocenie sądu, organ dowiódł ponad wszelką wątpliwość, iż podmioty wskazane na zakwestionowanych fakturach, w rzeczywistości nie dokonywały faktycznej dostawy wyszczególnionych na tych fakturach towarów, ale firmowały sprzedaż realizowaną przez inny - niezidentyfikowany podmiot. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie ma znaczenia okoliczność, dysponowania przez C. towarem. Organ, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zasadnie ustalił, iż towar, którym dysponowała Spółka w 2018 r., nie został zakupiony od wskazanych podmiotów. Faktury wystawione przez te podmioty nie były związane z faktyczną dostawą odzieży. Udowodnione zostało, że podmioty te nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej a jedynie stwarzały formalne pozory swojego istnienia np. spółki nagle nie wykazywały jakichkolwiek obrotów, które we wcześniejszych miesiącach były wysokie. Jest to typowe działanie znikających podmiotów. Spółka sama wskazywała na dokonywanie płatności gotówką, a ta forma płatności ewidentnie połączona była z brakiem jakichkolwiek dodatkowych dokumentów, poza fakturami, potwierdzających dokonanie transakcji. Rozliczenie podatkowe, tj. prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zgodnie z przyjętą zasadą tzw. neutralności podatku VAT nie może mieć miejsca, gdy dochodzi do nierzeczywistego przebiegu działalności gospodarczej, bowiem materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że spółka C. brała udział w procederze polegającym na korzystaniu z pośredników, tj. lokalnych firm kurierskich, działających na targowisku "P.1" w R., gdzie zleceniodawcy przesyłek - w tej sprawie - ukrywali swoją tożsamość za nickami, a płatności za towar odbywały się w formie gotówkowej. Powodowało to, że na zakwestionowanych fakturach nie wskazano numeru rachunku bankowego właściwego do dokonania zapłaty należności. Organ natomiast dowiódł, że C. G. G., J. G. s.c. w badanym roku podatkowym niewątpliwie była adresatem i odbiorcą przesyłek nadanych z C.H. P.1.

Faktura ma trzy najistotniejsze istotne elementy kształtujące treść dokumentowanej nią transakcji: określenie zbywcy, nabywcy i towaru (usługi). Tylko przy przyjęciu, że jej treść oddaje rzeczywistość w zakresie wszystkich tych czynników i tylko wówczas stanowi ona podstawę rzetelnego wpisu do księgi rozchodów i przychodów oraz prowadzonych rejestrów dla potrzeb podatku VAT. W przedmiotowej sprawie te wymagane prawem warunki nie zostały spełnione. Organ wykazał, że towary wymienione w zakwestionowanych fakturach VAT nie zostały przez stronę zakupione od podmiotów wymienionych w treści spornych faktur jako ich wystawcy.

W przypadku orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej na podstawie regulacji art. 115 o.p. organ podatkowy zobowiązany jest jedynie wykazać okoliczności wskazujące na istnienie przesłanek wynikających z art. 115 § 1 lub § 2 o.p., tj. że wystąpiła zaległość podatkowa w danym okresie rozliczeniowym, której spółka nie uiściła w całości oraz, że dana osoba była wspólnikiem spółki w tym okresie. W przedmiotowej sprawie te wymagane prawem okoliczności zostały przez organ ustalone. Bezspornym jest, iż spółka cywilna C. została rozwiązana uchwałą swoich wspólników, a oni odpowiadają za wszystkie zaległości spółki istniejące w okresie, w którym byli wspólnikami - bez względu na datę ich powstania. Wspólnicy zlikwidowanej spółki cywilnej, zgodnie z przepisami o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, nie są jej następcami prawnymi, lecz, zgodnie z regulacjami prawnymi zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, zaliczani są do kręgu osób trzecich. Z tych względów, w przypadku rozwiązania spółki cywilnej wspólnicy za jej zobowiązania odpowiadają w szczególnym trybie, przewidzianym w przywołanym art. 115 o.p. Określenie wysokości zobowiązania podatkowego następuje w decyzji skierowanej do byłych wspólników rozwiązanej spółki cywilnej (orzekającej zarazem ich solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki), a nie do samej spółki. Zasadność tego stanowiska wynika m.in. z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2017 r. wydanej w sprawie o sygnaturze akt I FPS 6/16.

Na organy podatkowe nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Postępowanie podatkowe powinno być przy tym prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

W opinii składu orzekającego, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, jest kompletny. Podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego. Organ przeprowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, umożliwiając stronie zapoznanie się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się w tej kwestii.

Organ podatkowy rozważył wszystkie zebrane w sprawie dowody, wskazał, jaki stan faktyczny uznał za podstawę rozstrzygnięcia i przytoczył adekwatne do przedmiotu sprawy przepisy prawa materialnego i procesowego, przedstawiając pełną argumentację prawną.

W tej sprawie organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych w sprawie dowodów, dokonując ich analizy z osobna, ale też we wzajemnej łączności, oraz dokonując logicznej wykładni wniosków z nich wynikających. Tym samym, nie została naruszona zasada swobodnej oceny dowodów w tej sprawie.

Powyższe oznacza, że wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji, jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów, przeprowadzone zostały w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy, odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom.

Mając na względzie zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania podatkowego, wyrażoną w przepisie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 o.p., podatnicy byli poinformowani o przysługującym im prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

W skardze, będącej przedmiotem rozpoznania, strona wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. z dokumentów:

- umowy spółki cywilnej,

- aneksu z dnia 5 lipca 2015 r.,

- uchwały z dnia 1 czerwca 2016 r.

- uchwały z dnia 9 lutego 2023 r.,

Do skargi wskazanych dokumentów nie załączono.

Sąd pragnie wskazać, iż umowa spółki cywilnej znajduje się na k. 47 akt kontroli celno - skarbowej, aneks z dnia 5 lipca 2015 r. znajduje się na k. 40 akt sprawy postępowania odwoławczego, co oznacza, że są one dostępne dla wszystkich podmiotów uprawnionych w niniejszej sprawie. Natomiast uchwała z dnia 9 lutego 2023 r. znajduje się, o czym sąd ma wiedzę z urzędu, w aktach sprawy o sygnaturze I SA/Łd 378/23. Z tych względów, sąd nie uwzględnił wniosku zgłoszonego przez stronę.

Mając na uwadze powyższe okoliczności i argumenty, sąd nie znalazł podstaw do uznania zastrzeżeń zawartych w skardze za zasadne, nie znalazł również podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (podatkowego) lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Wobec braku podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

aj