Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1120/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 94a ust. 1, art. 112 ust. 3, art. 129b ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 944
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat- Rembelska (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 3336/21 w sprawie ze skargi Z. A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w części dotyczącej nakazu zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz Z. A. Sp. z o.o. w K. 3220 (trzy tysiące dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 lutego 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3336/21 oddalił skargę Z.A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Poznaniu (dalej także: organ pierwszej instancji lub WIF) 10 czerwca 2020 r. powiadomił Z Z.A. Sp. z o.o. w K. (dalej także: skarżąca lub Spółka) o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stosowania niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "Z. A.", zlokalizowanej przy ul. [...] w P. Następnie, organ pierwszej instancji wydał [...] grudnia 2020 r. decyzję umarzającą postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia przez Spółkę niedozwolonej reklamy Apteki polegającej na promowaniu tej placówki ochrony zdrowia poprzez kolportaż ulotek zawierających nazwę, dane teleadresowe, godziny otwarcia, mapkę dojazdu do Apteki oraz informację dotyczącą linii pojazdów MPK, którymi można dojechać do Apteki, a także poprzez oferowanie pacjentom korzystającym z usług Apteki torebek foliowych zawierających nazwę, numer telefonu infolinii, adres strony internetowej Apteki oraz informację o aplikacji Z. wraz z kodem QR – ze względu na zaprzestanie prowadzenia przez stronę reklamy Apteki przed wydaniem decyzji. Ponadto, WIF nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 7.000 zł za prowadzenie reklamy wskazanej placówki ochrony zdrowia od marca 2019 r. do marca 2020 r. (ulotki) i w marcu 2020 r. (torebki foliowe). W podstawie prawnej Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny powołał art. 112 ust. 3 w związku z art. 94a i art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 944 ze zm., dalej: P.f.)

W wyniku złożonego przez Spółkę odwołania od powyższej decyzji w części dotyczącej nałożenia na nią kary pieniężnej, Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej także: organ odwoławczy lub GIF), decyzją z [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zaskarżonym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę wniesioną przez Spółkę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że reklamą apteki jest każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Objęcie zakazem "każdego działania" wyłącza z tej dyspozycji tylko jeden stan faktyczny, określony w zdaniu 2 art. 94a ust. 1 P.f. - kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Przez pryzmat takiej interpretacji art. 94a P.f. Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że ustalone działania Spółki stanowiły niedozwoloną reklamę apteki. W ocenie WSA, zarówno ulotki, jak i torebki foliowe zawierały informacje wykraczające poza dozwoloną przez art. 94a ust. 1 P.f. informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji za takie informacje należało uznać: mapkę dojazdu do Apteki, informację dotyczącą linii pojazdów MPK, którymi można dojechać do Apteki, adres strony internetowej Apteki, a także informację o aplikacji Z. wraz z kodem QR. Umieszczenie tych informacji na ulotkach i torebkach foliowych miało na celu zwrócenie uwagi potencjalnych klientów i zachęcenie ich do zakupów w Aptece, a w rezultacie zwiększenie poziomu sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w aptece prowadzonej przez Spółkę.

Sąd pierwszej instancji uznał, że wobec naruszenia przez Spółkę zakazu reklamy apteki ogólnodostępnej GIF był zobowiązany do nałożenia kary pieniężnej. W ocenie WSA, wysokość kary jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia i nie jest znaczna. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie do okoliczności, które zostały uwzględnione przy określaniu nałożonej na Spółkę kary pieniężnej.

Z.A. Sp. z o.o. w K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia oraz rozpoznania skargi kasacyjnej poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GIF i poprzedzającej ją decyzji WIF, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Ponadto Spółka zrzekła się rozprawy.

Skarżąca, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, mianowicie:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do podniesionych przez Spółkę zarzutów w zakresie:

a) arbitralnego uznania, że celem wszystkich zakwestionowanych działań w aptece Spółki była reklama apteki i wyjaśnień Spółki odnoszących się do jej rzeczywistych intencji i celów informacyjnych, nie zaś reklamy Apteki,

b) naruszenia art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292, dalej: Prawo przedsiębiorców), zgodnie z którym przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa, podczas gdy Spółka poniosła odpowiedzialność za działania mieszczące się w granicach prawa,

- które to zarzuty miały decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a ich pominięcie doprowadziło do wydania nieprawidłowego wyroku - zarówno w zakresie uznania wszystkich kwestionowanych działań Spółki jako reklamy Apteki, jak i w zakresie rozmiaru nałożonej na Spółkę kary, .

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 94a ust. 1 i art. 129b P.f., poprzez:

a) błędną wykładnię art. 94a ust. 1 P.f. i uznanie, że wszystkie działania Spółki stanowiły reklamę apteki podczas gdy celem Spółki była wyłącznie informacja o placówce, które to działania nie stanowią zakazanej reklamy aptek; a w efekcie,

b) niewłaściwe zastosowanie art. 129b P.f., tj. wymierzenie kary pieniężnej wobec Spółki za naruszenie zakazu reklamy w wysokości nieadekwatnej do okoliczności sprawy,

3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA w całości skargi Spółki w sytuacji gdy decyzja GIF została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 94a ust. 1 P.f. w wyniku nieprawidłowego uznania, iż kwestionowane działania stanowią reklamę Apteki, mimo iż stanowiły one informację o lokalizacji, godzinach otwarcia, adresie oraz danych kontaktowych,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w związku z art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie przez WSA w całości skargi Spółki, w sytuacji gdy decyzja GIF i poprzedzającą ją decyzja WIF zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 129b P.f. poprzez nieprawidłowe uznanie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 94a ust. 1 P.f. oraz wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 7.000 zł z tytułu zakazu prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych, podczas gdy zakwestionowany przez organy materiał nie może zostać uznany za niedozwoloną reklamę aptek, o której mowa w 94a ust. 1 P.f., a tym samym nie istnieją przesłanki do nałożenia wymierzonej kary administracyjnej w określonej przez organy wysokości.

Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, a także oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie Spółka, która wniosła skargę kasacyjną, złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę kasacyjną poinformował, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na najdalej idące skutki, jakie może wywołać jego uwzględnienie.

Według strony wnoszącej skargę kasacyjną naruszenie powołanego przepisu polegało na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które nie odpowiada prawu, ponieważ Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący swego stanowiska, w tym dlaczego arbitralnie przyjął, że celem wszystkich zakwestionowanych działań skarżącej była reklama Apteki oraz pominął wyjaśnienia Spółki odnoszące się do jej rzeczywistych intencji i celów informacyjnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. jest trafny. Z powołanego przepisu wynika, że uzasadnienie wyroku powinno m.in. zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., mającym wpływ na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, będzie takie uzasadnienie, w którym ocena o zgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez (gruntownego) odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli w uzasadnieniu wyroku sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organ administracji lub jego prostej akceptacji, to nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Jeżeli bowiem skarżąca dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem argumentacji, to sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego i prawnego. Zaniechanie jej przeprowadzenia stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyrok NSA z 15 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1832/09; wyrok NSA z 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe rozważania do stanu rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że metoda sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w szczególności w zakresie odnoszącym się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, uzasadnia twierdzenie o występowaniu w nim powyżej przedstawionych wadliwości. Wyrażają się one, najogólniej rzecz ujmując, w zaniechaniu przez Sąd wnikliwej oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Sąd pierwszej instancji pominął zarzuty i argumenty podnoszone przez skarżącą i bezkrytycznie zaakceptował stanowisko Głównego Inspektora Farmaceutycznego. W szczególności Sąd nie ustosunkował się do argumentacji skarżącej dotyczącej treści umieszczonych na zakwestionowanych materiałach. Spółka w skardze szczegółowo uzasadniła swoje stanowisko, zgodnie z którym informacje zamieszczone w ulotkach i na torebkach foliowych nie naruszały zakazu reklamy apteki ogólnodostępnej. Podniosła, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż ulotki zawierają informacje o nazwie apteki ogólnodostępnej "Z.A." przy ul. [...] w P., dane teleadresowe, godziny otwarcia, mapkę dojazdu do Apteki oraz informacje o numerach pojazdów MPK, którymi można dojechać do Apteki. Zdaniem Spółki informacje te są wyłączone spod zakazu reklamy aptek (art. 94a ust. 1 zdanie drugie P.f.). Skarżąca powołując się na stanowisko przyjmowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważyła, że podmiot prowadzący aptekę ogólnodostępną ma prawo i ustawową legitymację do umieszczenia w przestrzeni publicznej ulotek zawierających nazwę apteki i informację o jej lokalizacji, godzinach otwarcia oraz numerów kontaktu i takie działanie wyłączone jest spod ogólnego zakazu reklamy apteki. Według Spółki nie można utożsamiać dodatkowego wskazania drogi do Apteki na umieszczonej w ulotce mapce dojazdowej oraz podania informacji o numerach linii pojazdu MPK, którą można dojechać do Apteki, z celowym zachęcaniem potencjalnych klientów do odwiedzenia Apteki i skorzystania z jej oferty.

Skarżąca podniosła również, że w zaskarżonej decyzji organ przyjął, że oferowanie klientom torebek foliowych zawierających nazwę apteki, numer telefonu infolinii, adres strony internetowej apteki oraz informację o aplikacji "Z." z kodem QR stanowi niedozwoloną reklamę Apteki. Spółka kwestionując stanowisko GIF podkreśliła, że torebki foliowe były przeznaczone wyłącznie do pakowania i bezpiecznego transportowania zakupionych w Aptece produktów. Wspomniane torebki nie były wydawane gratisowo, lecz wyłącznie na życzenie klienta i to odpłatnie. Opłata była doliczana do zakupów pacjenta z uwzględnieniem kosztu zakupu i ustawowej opłaty recyklingowej. Torebki zawierały wyłącznie informacje dotyczące lokalizacji i godzin pracy Apteki – nazwę, telefoniczny numer kontaktowy apteki dla pacjentów wraz z adresem mailowym oraz kodem, umożliwiającym przekierowanie do strony [...].pl/lokalizator, czyli strony internetowej, również zawierającej dane teleadresowe i godziny otwarcia apteki. Skarżąca zaznaczyła, że kod QR umieszczony na torebce foliowej nie miał na celu promowania apteki oraz oferowanych przez nią technicznych gadżetów, lecz również spełniał funkcję informacyjną. W związku z tym oferowane klientom torebki foliowe nie naruszały zakazanej reklamy ustanowionego w art. 94a ust. 1 P.f.

Stanowisko strony w omawianym zakresie nie zostało nawet przedstawione przez WSA w uzasadnieniu wyroku, a w konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że zostało rozważone przez Sąd w procesie kontroli zaskarżonej decyzji.

Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do twierdzeń strony, a ocenę działań skarżących jako naruszających zakaz reklamy apteki ogólnodostępnej ograniczył do następującej wypowiedzi "(...) Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że działanie Skarżącej opisane w decyzji WWIF stanowiło niedozwoloną reklamę Apteki. Zarówno sporne ulotki, jak też torebki foliowe zawierały bowiem informacje wykraczające poza dozwoloną – na gruncie zdania drugiego art. 94a ust. 1 u.p.f. – informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Za takie niewątpliwie uznać należało: mapkę dojazdu do Apteki, informację dotyczącą linii pojazdów MPK, którymi można dojechać do Apteki, a także informację o aplikacji "Z." wraz z kodem QR. Zdaniem Sądu umieszczenie powyższych informacji na ulotkach i woreczkach foliowych miało na celu przyciągać uwagę potencjalnych klientów zachęcając ich do zakupów w Aptece. Za reklamę działalności apteki należy uznać natomiast każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeżeli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w aptece."

Ta lakoniczna wypowiedź Sądu pierwszej instancji jest całkowicie oderwana od stanowiska skarżącej przedstawionego w skardze. Przytoczony fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku dobitnie świadczy o tym, że WSA nie tylko nie poświęcił należytej uwagi argumentacji przedstawionej przez Spółkę, ale także nie wyjaśnił dlaczego niektóre z informacji umieszczonych w ulotkach i na torebkach foliowych uznał za wykraczające poza granice wyznaczone przez ustawodawcę w art. 94a ust. 1 zdanie drugie P.f. Należy podkreślić, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził analizy treści umieszczonych w zakwestionowanych ulotkach i na torebkach foliowych, co z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącej za naruszenie zakazu reklamy apteki ogólnodostępnej miało zasadnicze znaczenie. Sąd nie wypowiedział się także w kwestii wydawania torebek foliowych jedynie na życzenie klienta i pobierania z tego tytułu stosownej opłaty, w szczególności nie ocenił wpływu tych okoliczności na przyjęcie, że Spółka oferując torebki foliowe odpłatnie naruszyła zakaz reklamy apteki ogólnodostępnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w sytuacji, gdy między stronami postępowania sądowoadministracyjnego istnieje spór odnośnie do określonych kwestii rolą sądu jest rozważenie racji obu stron, nie zaś bezkrytyczne akceptowanie stanowiska jednej z nich z jednoczesnym całkowitym pominięciem argumentów drugiej strony. W sytuacji, gdy kontrola legalności zaskarżonej decyzji została przeprowadzona w oderwaniu od stanowiska strony podważającej zgodność z prawem zaskarżonej decyzji dochodzi do podważenia celów sądowej kontroli administracji publicznej. Rolą sądu administracyjnego, orzekającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy, jest bowiem przeprowadzenie złożonego procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje swoim zakresem: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym również w zakresie dotyczącym kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez organ, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010, nr 5–6, s. 267 i n.).

Wobec powyższego należy ocenić krytycznie takie podanie przez Sąd pierwszej instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, które w istocie sprowadza się do prostej akceptacji stanowiska Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

Stwierdzone uchybienia w zakresie sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku sprawiają, że nie poddaje się on kontroli instancyjnej. Nie jest bowiem możliwe prześledzenie toku myślowego Sądu pierwszej instancji, który doprowadził do sformułowania stanowiska o zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien mieć na uwadze, że ustawodawca wprowadzając w art. 94a ust. 1 P.f. zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, z wyłączeniem informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego, nie określił formy dopuszczalnej informacji, miejsca i czasu jej rozpowszechniania oraz nie dał normatywnych wskazówek co do wielkości, wyglądu, czy miejsca umieszczenia dozwolonych informacji. W sytuacji, gdy informacja o określonej treści została wyłączona z zakazu reklamy apteki i jej działalności, a ustawodawca nie ustalił dopuszczalnych form umieszczenia ich w przestrzeni publicznej, to dla oceny, czy w konkretnych okolicznościach faktycznych sprawy ma miejsce wyjątek od ogólnego zakazu reklamy aptek i punktów aptecznych, nie mają znaczenia takie okoliczności, jak intencje towarzyszące umieszczającemu informacje, a także forma, w jakiej informacje te zostały zamieszczone. Należy także uwzględnić, że użyte w art. 94a ust. 1 zdanie drugie P.f. słowo "lokalizacja" nie jest synonimem słowa "adres". W języku polskim "lokalizacja" to miejsce, w którym znajduje się lub ma się znaleźć jakiś obiekt lub określenie położenia jakiegoś obiektu. Przy braku ustawowych ograniczeń, podanie informacji o lokalizacji apteki może następować w różnej formie, w tym poprzez graficzne przedstawienie miejsca, w którym ona znajduje się (np. na mapce).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 20015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265 ze zm.).