Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1439/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Kasprzycki Protokolant st. ref. Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r. sprawy ze skarg K. Ś. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. skargi oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz radcy prawnego L. K. Kancelaria Radcy Prawnego ul. [...] w M kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniami z dnia 30 czerwca 2014 r. :

- Nr [...] stwierdziło, że odwołanie K. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2013 r. Nr [...] o odmowie przyznania K. Ś. zasiłku celowego specjalnego na zakup spodni zostało wniesione z uchybieniem terminu;

- Nr [...] stwierdziło, że odwołanie K. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2013 r. Nr [...] o odmowie przyznania K. Ś. zasiłku celowego specjalnego na zakup kuchenki gazowej zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Podstawę prawną ww. postanowień stanowił przepis art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 270 ze zm.).

Z uzasadnienia ww. postanowień wynika następujący stan faktyczny:

Prezydent Miasta wydał w dniu [...] 2013 r. decyzję Nr [...] o odmowie przyznania K. Ś. zasiłku celowego specjalnego na zakup spodni.

Prezydent Miasta wydał w dniu [...] 2013 r. decyzję o Nr [...] o odmowie przyznania K. Ś. zasiłku celowego specjalnego na zakup kuchenki gazowej.

Decyzje zostały doręczone K. Ś. w dniu 29 października 2013 r.

W dniu 7 lutego 2014 r. K. Ś. odwołał się od powyższych decyzji, w tej samej dacie wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W dniu 14 marca 2014 r. K. Ś. ponowił odwołanie, tym razem nie wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uzasadniając zaskarżone postanowienia wskazało, że K. Ś. nie zachował ustawowego terminu do wniesienia odwołań od ww. decyzji Prezydenta Miasta. Termin na wniesienie odwołań liczony od dnia odbioru decyzji w dniu 29 października 2013 r. upłynął z 14 dniem od tej daty (w dniu 12 listopada 2013 r.). Organ przyjął, że K. Ś. złożył odwołania w dniu 14 marca 2014 r. oraz, że nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań. Uznał w tych okolicznościach, że zachodzi przesłanka z przepisu art. 134 Kpa, iż odwołania K. Ś. zostały wniesione z uchybieniem terminu do ich wniesienia.

K. Ś. wniósł skargi na powyższe postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie szeregu przepisów ustawy o pomocy społecznej. Skargi zostały zarejestrowane pod sygnaturami akt III SA/Kr 1439/14 oraz III SA/Kr 1443/14.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Postanowieniem, wydanym na rozprawie w dniu 29 lipca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył obie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt III SA/Kr 1439/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w związku z jego wydaniem do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji sąd bada czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz czy została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie, norma wynikająca z art. 134 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, z jej dyspozycji wynika bowiem, że wydanie takiego postanowienia nie zależy od uznania organu i jest on zobligowany do jego wydania w przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 października 2014r., sygn. akt II SA/Gl 439/14, Lex nr 1647383). Gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2011r., sygn. akt II OSK 275/10, Lex nr 1071240).

Odwołanie, wniesione z uchybieniem terminu może zostać rozpatrzone merytorycznie tylko i wyłącznie wówczas, gdy taki termin zostanie przywrócony. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ administracji publicznej nie może przywrócić terminu z własnej inicjatywy, jeżeli strona nie złoży stosownego wniosku. Natomiast rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2190/11, Lex nr 1145570).

W myśl art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

Decyzja Prezydenta Miasta z [...] 2013 r. Nr [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego specjalnego na zakup spodni oraz decyzja tego samego organu z [...] 2013 r. Nr [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego specjalnego na zakup kuchenki gazowej zostały doręczone K. Ś. w dniu 29 października 2013r. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 12 listopada 2013r. K. Ś. wniósł odwołania od opisanych decyzji w dniu 14 marca 2014r., zatem z uchybieniem terminu (przeszło cztery miesiące po jego upływie). Składając w dniu 15 marca 2014r. odwołania, K. Ś. nie wniósł o przywrócenie terminu. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało obowiązek wydania postanowień, stwierdzających wniesienie odwołania z uchybieniem terminu.

Mając na uwadze powyższe Sąd w punkcie I wyroku oddalił skargę T. D. na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O wynagrodzeniu za nieopłaconą pomoc prawną, udzieloną skarżącemu z urzędu orzeczono w punkcie II wyroku, za podstawę biorąc art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015r., poz. 507 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 490 ze zm.).