Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 74/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: par. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 87 poz 825
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego

SENTENCJA

Dnia 27 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska (spr.) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi P na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia[...] roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2009 roku I. uchyla zaskarżoną decyzję w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2009r., II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w P na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w L decyzją z dnia [...] 2012 r., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 pkt. 1, art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt. 10, art. 6 ust. 1 i ust. 3, art. 10 ust. 2, art. 11, art. 64, art. 65 ust. 1 i 1 a pkt. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004r. Nr 29 poz. 257) oraz § 2 ust. 1 pkt. 1 i 2, § 3 ust. 1, § 4 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. z 2004 r. nr 87 poz. 825 ze zm.) określił dla A P zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2009 r. w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że została przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie podatku akcyzowego za okres od 1 stycznia 2009 r. do 30 czerwca 2006 r. Podatnik w kontrolowanym okresie zajmował się m.in. sprzedażą oleju opałowego dla osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej i podmiotów prowadzących taką działalność, a sprzedaż była udokumentowana fakturami VAT lub paragonami fiskalnymi, do których dołączano oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze. Podatnik zobowiązany był do uzyskania od nabywcy oleju opałowego oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby przeznaczone są na cele opałowe. Stwierdzono m. in., że podatnik sprzedał paliwo na podstawie paragonu z dnia 8 stycznia 2009 r., do którego załączono oświadczenie nabywcy z dnia 8 sierpnia 2009 r. Zweryfikowano ponadto wiarygodność oświadczeń 16 nabywców wystawionych w związku z 23 zakwestionowanymi fakturami. 12 osób potwierdziło zakup oleju opałowego, natomiast dwie osoby zaprzeczyły. W przypadku 8 osób ustalono, że nie prowadziły one działalności gospodarczej w styczniu 2009 r.

A S zaprzeczył, że zakupił olej opałowy na podstawie faktury z dnia 16 stycznia 2009 r. w ilości 12000 litrów oraz, że podpisał oświadczenie znajdujące się na fakturze. K M również zaprzeczył, że zakupił olej opałowy na podstawie faktury z dnia 3 stycznia 2009 r. w ilości 1000 litrów oraz, że pod oświadczeniem znajdującym się na tej fakturze jest jego podpis. Stwierdził, że dokonuje zakupu oleju opałowego u podatnika wyłącznie na podstawie wystawianego paragonu.

W ocenie organu zakwestionowane oświadczenia nie spełniały wymogów § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego. Organ uznał, że jedynie prawidłowe pod względem formalnym i materialnym oświadczenia nabywców o przeznaczeniu oleju na cele opałowe mogą stanowić podstawę do zastosowania obniżonej stawki podatku.

Wobec powyższego do 23.877,32 litrów objętościowych oleju opałowego zastosowano stawkę 2000 zł za 1000 l.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania podatkowego z powodu rażącego naruszenia:

- art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt. 10, art. 6 ust. 1 i ust. 3, art. 10 ust. 2, art. 11, art. 65 ust. 1 i 1 a ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

art. 120, art. 121, art. 180, art. 191 Ordynacji podatkowej

- nieprawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego za styczeń 2009

W uzasadnieniu odwołania wskazano w szczególności, że organ nie udowodnił zużycia wyrobów akcyzowych na cele niezgodne z przeznaczeniem, przez co naruszono art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie było podstaw do zakwestionowania weryfikowanych oświadczeń nabywców. Organ nie przeprowadził przy udziale strony dowodu z zeznań nabywców oleju. Nie dał wiary dokumentacji składanej przez stronę, a dał wiarę oświadczeniom osób trzecich, przez co naruszono art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie podatnika nie było podstaw do zastosowania przez organ stawki w kwocie 2000zł.

Dyrektor Izby Celnej w P decyzją z dnia [...]2013 r. uchylił zaskarżoną decyzje w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego za styczeń 2009 r. i określił wysokość tego zobowiązania w kwocie ... zł ( przyjmując jako podstawę opodatkowania ilość 14.400 l i stawkę podatku akcyzowego w wysokości 2000 zł/1000 l)

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przepisy prawa wprowadziły obligatoryjne wymogi oświadczenia mającego stanowić podstawę do uznania, iż dany olej opałowy został sprzedany na cele opałowe. Jedynie prawidłowe pod względem formalnym i materialnym oświadczenie uprawnia podatnika do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego przy sprzedaży tego oleju na cele opałowe. Złożenie oświadczenia w nieodpowiedniej formie lub niezawierającego oświadczenia określonej treści jest równoznaczne z niezłożeniem oświadczenia, a wady takiego dokumentu nie mogą być uznane za wady formalne, które można uzupełnić poprzez wezwanie strony. Organ wyraźnie zaznaczył, że rzeczą samego podatnika jako sprzedawcy oleju opałowego jest przy tym zagwarantowanie, by oświadczenia otrzymywane od nabywców tego towaru spełniały wymogi prawa.

Organ II instancji uznał, że odnośnie kontrahentów, którzy potwierdzili zakup od podatnika oleju przeznaczonego na cele grzewcze, bądź z różnych przyczyn wysłanej przez organ korespondencji nie odebrali brak było podstaw, by odmówić stronie prawa do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego (łącznie dotyczy to 9,477 litrów oleju opałowego). Zakwestionowano natomiast 3 transakcje dotyczące łącznie 14.400 l. Organ wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania dowodowego ujawniono, że podatnik sprzedał olej (1400 litrów) na podstawie paragonu z dnia 8 stycznia 2009 r., do którego załączono oświadczenie nabywcy z dnia 8 sierpnia 2009 r., a powinno być z dnia nabycia. A S zaprzeczył, że zakupił olej opałowy na podstawie z dnia 16 stycznia 2009 r. w ilości 12000 litrów oraz, że podpisał oświadczenie znajdujące się na fakturze. Z kolei KM zaprzeczył, że zakupił olej opałowy na podstawie faktury z dnia 3 stycznia 2009 r. w ilości 1000 litrów oraz, że pod oświadczeniem znajdującym się na fakturze jest jego podpis. Stwierdził, że dokonuje on zakupu oleju u podatnika wyłącznie na podstawie wystawianego paragonu.

Zdaniem organu odwoławczego strona nie wykazała w jakikolwiek sposób, że doszło do przedmiotowych transakcji nabycia oleju opałowego na cele grzewcze, wobec czego należało odstąpić od zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej.

W skardze od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń 2009 r. w wysokości ... zł i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący zarzucił rażące naruszenie :

- art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt. 10, art. 6 ust. 1 i ust. 3, art. 10 ust. 2, art. 11, art. 65 ust. 1 i 1 a ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

- rażące naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 191 Ordynacji podatkowej

oraz nieprawidłowe określenie wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za styczeń 2009 r.

W uzasadnieniu skargi podatnik podniósł, jak wcześniej w odwołaniu, że nie udowodniono zużycia wyrobów akcyzowych na cele niezgodne z przeznaczeniem, przez co naruszono art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie było też podstaw do zakwestionowania weryfikowanych oświadczeń nabywców. Organ nie przeprowadził dowodu z zeznań świadków przy udziale strony. Nie dano wiary dokumentacji składanej przez stronę, a dano wiarę oświadczeniom osób trzecich, przez co naruszono art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Przy oświadczeniu dołączonym do paragonu z dnia 8 stycznia 2009 r. doszło do oczywistej pomyłki - błąd pisarski w dacie wystawienia oświadczenia. Wątpliwości w tym zakresie należało wyjaśnić poprzez przesłuchanie w charakterze świadka nabywcy oleju, wystawiającego kwestionowane oświadczenie. Należało również wezwać K M, który potwierdził zakup oleju opałowego u podatnika od około 8-9 lat i wykorzystanie jego dla celów grzewczych oraz prowadzenie działalności gospodarczej. Nie potwierdził jedynie podpisu pod oświadczeniem, tak jak A S. Kwestie te winny być natomiast ostatecznie rozstrzygnięte za pomocą dowodu z opinii grafologa.

Zdaniem A P organ zastosował nieprawidłową stawkę podatkową.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 9 czerwca 2014 r. strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko procesowe, zarzucając organom naruszenie art. 121 i art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez :

- zaniechanie wezwania w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej J M jako nabywcy 1400 litrów oleju opałowego na podstawie paragonu z dnia 8 stycznia 2009 r. - do wyjaśnienia daty wystawienia oświadczenia załączonego do paragonu,

- zaniechanie uzupełniającego wezwania K M jako nabywcy 1000 litrów oleju opałowego na podstawie faktury z dnia 3 stycznia 2009 r. - do udzielenia wprost odpowiedzi, czy zakupił w dniu 3 stycznia 2009 r. - olej opałowy według faktury VAT

- zaniechania przeprowadzenia rozprawy z urzędu, gdy w sprawie zachodziła potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego.

W ocenie strony są to okoliczności niezbędne dla wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem skarżącego brak właściwych ustaleń faktycznych skutkował błędnym zastosowaniem prawa materialnego – art.65 ust.1a ustawy o podatku akcyzowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę decyzji wyłącznie pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania.

Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. , poz. 270, ze zm.) dalej p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem obowiązuje zasada oficjalności, w myśl której nie jest on związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także niepodnoszonych w skardze. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, a z drugiej poprzez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego – zakaz reformationis in peius.

Sąd mając na względzie powyższe kryteria uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy istniały podstawy do zakwestionowania oświadczeń składanych podatnikowi przez nabywców oleju opałowego na okoliczność celu jego zakupu, a więc czy oświadczenia te spełniały wymogi przewidziane prawem.

W toku prowadzonego postępowania podatkowego zakwestionowano ostatecznie 3 transakcje dotyczące łącznie zakupu 14.400 litrów oleju opałowego. Stwierdzono, że podatnik sprzedał paliwo na podstawie paragonu z dnia 8 stycznia 2009 r. do którego załączono oświadczenie nabywcy – J M z dnia 8 sierpnia 2009 r. A S zaprzeczył, że zakupił olej opałowy na podstawie faktury z dnia 16 stycznia 2009 r. w ilości 12000 litrów oraz, że podpisał oświadczenie na fakturze. K M także zaprzeczył, że zakupił olej opałowy na podstawie faktury z dnia 3 stycznia 2009 r. w ilości 1000 litrów oraz, że podpis pod oświadczeniem na fakturze jest jego. Stwierdził, że dokonuje on zakupu oleju u podatnika wyłącznie na podstawie wystawianego paragonu.

Zdaniem organów podatkowych strona nie wykazała, że doszło do przedmiotowych transakcji nabycia oleju opałowego, wobec czego należało odstąpić od zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej.

Zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie, obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. z 2004 r. nr 87 poz. 825 ze zm.) – obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. - podatnik sprzedający wyroby wymienione w poz. 2 lit. a załącznika nr 1 do rozporządzenia lub w poz. 1 pkt 3 lit. b i lit. c tiret pierwsze załącznika nr 2 do rozporządzenia jest obowiązany w przypadku tej sprzedaży:

1) osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą - do uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów, uprawniającym do stosowania stawek wymienionych w poz. 2 lit. a załącznika nr 1 do rozporządzenia; oświadczenie może być złożone w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli jest składane odrębnie, powinno zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT;

2) osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe; oświadczenie to powinno być dołączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca jest obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu, potwierdzającego tę sprzedaż.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powinno zawierać co najmniej:

1) imię i nazwisko nabywcy, PESEL i NIP;

2) adres zamieszkania nabywcy;

3) określenie ilości nabywanego oleju opałowego;

4) określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2;

5) wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych;

6) datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądowego, skoro skorzystanie z określonych preferencji podatkowych (czyli obniżonej stawki podatkowej) ma charakter warunkowy to odpowiedzialność za ich spełnienie spoczywa generalnie na podatniku korzystającym z tych preferencji. Ryzyko nierzetelnych oświadczeń dotyczących zużycia oleju opałowego obciąża wobec tego samego podatnika, który we wszystkich wątpliwych przypadkach może (a nawet powinien) odmówić sprzedaży oleju ze stawką preferencyjną. Podkreślano przy tym wielokrotnie, iż tylko kompletnie wypełnione i poświadczające prawdziwe okoliczności oświadczenia uprawniają do skorzystania z obniżonej stawki podatkowej. Gdy oświadczenia są nieprawidłowe lub niepełne nie ma podstaw do uznania, iż dana sprzedaż oleju nastąpiła na cele grzewcze, czyli zgodnie z jego przeznaczeniem.

Uzyskanie od nabywcy danych określonych przez ustawodawcę precyzyjnie umożliwia bowiem organowi weryfikację oświadczenia. Brak wymaganej staranności w tej mierze musi skutkować uznaniem oświadczenia za nieprawidłowe, a co za tym idzie organ ma prawo uznać, iż sprzedaż oleju nastąpiła na cele inne niż opałowe, co pociąga za sobą konieczność uiszczenia zobowiązania w podatku akcyzowym według odpowiedniej stawki. Konieczne jest więc posiadanie oświadczeń nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe prawidłowych tak pod względem formalnym jak i materialnym (zob. m. in. wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1003/07, lex nr 485340; wyrok WSA w Gdańsku z 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 842/06, lex nr 295735; wyrok WSA we Wrocławiu z 16 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1811/09, lex nr 569683; wyrok WSA w Rzeszowie z 21 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 884/09, lex nr 554050; wyrok WSA w Olsztynie z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 447/09, lex nr 554030; wyrok WSA w Szczecinie z 28 października 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 381/09, lex nr 532810 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 15 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 947/09, lex nr 532443 ).

Jedynie prawidłowe pod względem formalnym (zawierające dane wskazane w rozporządzeniu) i względem materialnym (pochodzące od osoby rzeczywiście nabywającej olej opałowy na cele opałowe) oświadczenie uprawnia zatem podatnika do skorzystania z obniżonej stawki podatkowej. Uzyskanie stosownego oświadczenia od nabywcy oleju opałowego nie jest wypełnieniem błahej formalności, lecz dopełnieniem warunku, który uprawnia do zastosowania korzystniejszej stawki podatkowej.

Jak wynika z akt przedmiotowego postępowania podatkowego skarżący zajmował się w ramach prowadzonej działalności sprzedażą oleju opałowego m. in. dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, a sprzedaż była dokumentowana na bieżąco fakturami VAT lub paragonami fiskalnymi, do których dołączano specjalne oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze.

Przyjęcie przez sprzedawcę oświadczeń zawierających nieprawdziwe dane wyklucza założenie w oparciu o te dokumenty domniemania przeznaczenia i użycia oleju na cele opałowe, co wyklucza zastosowanie obniżonej stawki podatkowej. Jeżeli sprzedawca posiada oświadczenie poprawnie formalne, ale podczas weryfikacji danych wskazany w oświadczeniu nabywca podważa prawdziwość tego oświadczenia to konieczna jest ocena, który z dowodów i z jakich względów organ uznał za wiarygodne ( dokonana z uwzględnieniem art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej ) – zob. wyrok NSA z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 103/12, lex nr 1328064.

Zdaniem Sądu organ II instancji zasadnie stwierdził, że odnośnie 9,477 litrów oleju opałowego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, brak było podstaw, aby odmówić podatnikowi prawa do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego.

Spór między stronami dotyczy więc ostatecznie zakwestionowania przez organy podatkowe 3 transakcji obejmujących łącznie 14.400 l oleju opałowego.

W opinii Sądu organy podatkowe obu instancji zasadnie uznały, że skoro A S kategorycznie zaprzeczył, że dokonał zakupu oleju na podstawie faktury z 16 stycznia 2009 r. i że podpisał oświadczenie na fakturze, to tym samym podatnik nie wykazał, iż co do ilości oleju objętego tą fakturą (12,000 litrów) należało zastosować preferencyjną stawkę.

Również wezwany przez organ K M zaprzeczył, że zakupił olej opałowy na podstawie faktury z dnia 3 stycznia 2009 r. w ilości 1000 litrów oraz, że podpisał oświadczenie na fakturze. Wskazał co prawda, że dokonuje zakupu oleju opałowego u podatnika 2-3 razy do roku, ale wyłącznie na podstawie wystawianego paragonu. K M stwierdził ponadto, że pod przedmiotową fakturą i oświadczeniem nie widnieją jego podpisy. Żąda wystawienia faktur jedynie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a od podatnika nabywa olej wyłącznie na prywatne cele grzewcze (k. 99-100 akt administracyjnych). W ocenie Sądu również w przypadku K M organy podatkowe obu instancji prawidłowo przyjęły, że skoro rzekomy nabywca jednoznacznie zaprzeczył, że dokonał zakupu oleju na podstawie powyższej faktury i wystawiał oświadczenie, to tym samym podatnik nie wykazał, że co do ilości oleju objętego tą fakturą należało zastosować obniżoną stawkę celną.

W przypadku dwóch powyższych faktur i oświadczeń na nich się znajdujących organy zasadnie stwierdziły, że wykazani nabywcy skutecznie podważyli ich wiarygodność. Te ustalenia faktyczne zostały przy tym poparte wystarczającym materiałem dowodowym w postaci pisemnych wyjaśnień obu rzekomych nabywców wyrobów akcyzowych, nie budzących wątpliwości co do ich rzetelności.

Mając na względzie powyższe, odmienne stanowisko strony skarżącej w tej kwestii nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się bowiem w tym zakresie naruszenia przez organy przepisów postepowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie doszło do naruszenia art. 191 O.p. Co do ilości 13.000 l oleju opałowego prawidłowo zastosowano więc stawkę podatkową, określoną w art.65 ust.1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, w wysokości 2000 zł/1000 l.

Wątpliwości budzą natomiast ustalenia organów w zakresie tego, że podatnik sprzedał olej opałowy J M na podstawie paragonu z dnia 8 stycznia 2009 r. do którego załączono oświadczenie nabywcy z dnia 8 sierpnia 2009 r., co skutkowało zastosowaniem stawki podatkowej w kwocie 2000 zł/1000 l.

Podatnik podnosił bowiem konsekwentnie w toku całego postępowania podatkowego, że określenie daty oświadczenia na dzień 8 sierpnia 2009 r. było wyłącznie skutkiem oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż olej opałowy nabyto w dniu 8 stycznia 2009 r. i w tej dacie J M wystawił sporne oświadczenie. Okoliczności te strona podniosła już w zastrzeżeniach i wyjaśnieniach do protokołu kontroli z dnia 21 lutego 2011 r.

Również w odwołaniu od decyzji organu I instancji A P wskazał na ewidentną omyłkę pisarską zawartą w oświadczeniu dołączonym do paragonu z dnia 8 stycznia 2009 r. Wniósł o wyjaśnienie wątpliwości w tym zakresie przy udziale J M. Numer pesel i charakter pisma nabywcy mogą, w ocenie Sądu, przemawiać za oczywistym błędem pisarskim (akta wspólne – załącznik nr 44)

Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji natomiast praktycznie nie odniósł się w ogóle do tej kwestii, stwierdzając jedynie lakonicznie, że w prowadzonym postępowaniu dowodowym określona inicjatywa dowodowa leży również po stronie podatnika.

W tym stanie rzeczy, według Sądu, nie poczyniono więc wyczerpujących i jednoznacznych ustaleń faktycznych dotyczących daty wystawienia przez J M oświadczenia załączonego do paragonu z dnia 8 stycznia 2009 r., przez co doszło do naruszenia przepisów postępowania, a przede wszystkim art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W celu dokonania powyższych ustaleń organ winien przeprowadzić dowód z zeznań J M w charakterze świadka na okoliczność daty wystawienia przez niego, jako nabywcy oleju opałowego, oświadczenia załączonego do paragonu z dnia 8 stycznia 2009 r.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że decyzja organu II instancji w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2009 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego orzekł o jej uchyleniu w tej części na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ) p. p. s. a. – jak w punkcie I wyroku.

O kosztach postępowania oraz wykonalności zaskarżonej decyzji postanowiono natomiast w oparciu o art. 200 i art. 152 p. p. s. a. - jak w punktach II i III orzeczenia.