Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 347/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Wojciech Sawczuk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi O. S.P.E. "[...] R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z[...] września 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] - ziemskiego w K. na podstawie art. 55 pkt 1 oraz art. 59, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm. - dalej jako P.b.) udzielił inwestorowi [...] sp. z o.o. w [...] pozwolenia na użytkowanie inwestycji pn: Stacja bazowa telefonii komórkowej [...]-M. składającej się z systemu antenowego i urządzeń technicznych, wieży strunobetonowej oraz kontenera technologicznego na działce nr [...], obręb 0006 [...] ul.[ 32, gm. M.

Decyzja stała się ostateczna.

II.

Po wszczęciu z urzędu, na skutek wniosku O. S.P. E. "[...]" w R[...], postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji PINB z [...]września 2009 r., M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]września 2020 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji.

Organ powiatowy udzielił pozwolenia na użytkowanie po przeprowadzeniu w dniu 25 sierpnia 2009 r. obowiązkowej kontroli, której wynik był pozytywny i w trakcie której nie stwierdzono istnienia istotnych odstępstw od zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego.

Protokół obowiązkowej kontroli jest dokumentem urzędowym i PINB zawarł w nim swoją ocenę kontrolowanej inwestycji. Wobec braku stwierdzenia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, udzielił pozwolenia na użytkowanie.

Z art. 59a P.b. (w brzmieniu z daty orzekania PINB) wynika, że przepis ten nie zawierał zapisu, z którego - w odniesieniu do specyficznych obiektów budowlanych w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej - wynikałaby powinność po stronie organu nadzoru budowlanego do badania mocy anten. Art. 59a P.b. jest przepisem szczególnym, określającym ściśle zakres kontroli, czyli ustalającym kompetencje organu nadzoru budowlanego.

W protokole obowiązkowej kontroli z 25 sierpnia 2009 r. zbadano m.in. charakterystyczne parametry techniczne obiektu w postaci m.in. kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości, wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego. W dalszej kolejności PINB, badając "zgodność obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie (...) wykonania urządzeń budowlanych" nie stwierdził niezgodności (organ wskazał, że wykonano "Urządzenia technologiczne stacji bazowej telefonii komórkowej"); również w odniesieniu do zakresu "zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego zapewniających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem" nie stwierdzono niezgodności (organ wskazał "Instalacje: elektryczna").

[...] zwrócił też uwagę, że obok zawartego w art. 59a pkt 1 P.b. obowiązku zbadania "zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu", zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 59a pkt 2 P.b. organ nadzoru budowlanego winien zbadać "zgodność obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym". Projekt architektoniczno-budowlany stanowi zaś tylko jedną z części projektu budowlanego, podlegającego zatwierdzeniu jako całość w decyzji o pozwoleniu na budowę.

W projekcie architektoniczno-budowlanym brak jest wskazania mocy anten EIRP. Wskazane są anteny: 3xASJ, 3xASI i 3xAS5, podane jest również ich oznaczenie: (odpowiednio) 742215, 742215 i 739686, lecz nie ma wskazania konkretnych mocy; odniesienia do kwestii mocy anten zawarte są jedynie w opracowaniu w postaci kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które to opracowanie znajduje się w aktach pozwolenia na budowę, jednak nie stanowi części projektu architektoniczno-budowlanego ani nawet projektu budowlanego jako całości. Tym samym, brak jest podstaw do przyjęcia w wyżej opisanych okolicznościach rażącego naruszenia prawa. Nie można w ocenie [...] zarzucić PINB, że dokonując w trakcie obowiązkowej kontroli weryfikacji parametrów wskazanych w przepisie art. 59a P.b., a następnie udzielając na tej podstawie pozwolenia na użytkowanie, rażąco naruszył przepisy prawa, bowiem winien był zbadać również kwestie nieprzewidziane w regulującym zakres obowiązkowej kontroli przepisie art. 59a P.b. (a zatem moce anten, które ponadto nie zostały wskazane w projekcie architektoniczno-budowlanym).

Odnosząc się do pisma PINB z [...] czerwca 2015 r. (znak: PINB-[...], organ zauważył, że wskazano w nim, że "podczas przyjmowania ww. stacji bazowej do użytkowania, na maszcie były zainstalowane anteny sektorowe: - na poziomie +30,2 mnpt, 3 anteny typu AS-1 (742215) (...) EIRP = 4760W,

- na poziomie +27,8 mnpt, 3 anteny typu AS-1 (742215) oraz 3 anteny typu AS-5 (739686) (...) "EIRP" = 5664W.", jak również że w 2013 roku część z tych anten została zdemontowana, a część wymieniona.

W projekcie architektoniczno-budowlanym wskazane są anteny: 3xASI, 3xAS1 i 3xAS5, podane jest również ich oznaczenie: (odpowiednio) 742215, 742215 i 739686. Powyższe oznaczenia anten, zawarte w projekcie, zgodne są z treścią powyższego pisma PINB z 15 czerwca 2015 roku. W projekcie architektoniczno-budowlanym nie są podane moce EIRP anten, a ponadto przepis art. 59a P.b. nie upoważnia organu prowadzącego obowiązkową kontrolę do badania tej okoliczności. W protokole obowiązkowej kontroli z dnia 25 sierpnia 2009 r. organ I instancji nie stwierdził niezgodności inwestycji z projektem architektoniczno-budowlanym, nie odnosząc się jednocześnie do szczegółowej kwestii mocy anten. Mając zatem na uwadze zawartość projektu architektoniczno-budowlanego, również przy uwzględnieniu treści pisma z dnia [...] czerwca 2015 r., nie można mówić w powyższym zakresie o zaistnieniu rażącego naruszenia prawa. Typy/oznaczenia anten zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym i w ww. piśmie z 15 czerwca 2015 r. są zgodne, zaś kwestia rzeczywistej mocy zamontowanych anten wykracza poza kwestie podlegające badaniu przez organ nadzoru budowlanego w czasie obowiązkowej kontroli. Ocena sposobu zbadania i wyliczenia mocy anten wskazanych w piśmie, a jednocześnie weryfikacja trafności twierdzeń Stowarzyszenia w postępowaniu nieważnościowym nie tylko wykraczałaby poza kwestie podlegające badaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie (a zatem poza granice sprawy), ale ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy wymagałaby przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na tę okoliczność. Tymczasem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie jest postępowaniem mającym na celu ponowne, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej.

III.

Po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2020 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2008 r. nr [...] Starosta [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego "Stacja bazowa telefonii komórkowej T7_51374_M., składającej się z systemu antenowego i urządzeń technicznych, wieży strunobetonowej oraz kontenera technologicznego - na dz. nr [...], obręb 0006_M., ul. [...]".

Zgodnie z projektem budowlanym "na przedmiotowej wieży zostaną zawieszone anteny zgodnie z załączonym zestawieniem (...) tj.: 3 anteny sektorowe (GSM) - typ anteny: AS-5 (oznaczono również jako: 739_686, 739686), 3 anteny sektorowe (DCS) - typ anteny AS-1 (oznaczono również jako: 742_215, 742215), 3 anteny sektorowe (UMTS) - typ anteny AS-1 (oznaczono również jako: 742_215, 742215), a także 3 anteny mikrofalowe. Projekt nie zawiera informacji dotyczących ich mocy.

Stosownie do wniosków zawartych w opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - T751374_M. M3_24124_51374_01 Komora 32, dz. Nr [...], woj. [...]" z października 2008 r., dla spornej stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko.

Z protokołu kontroli obowiązkowej, przeprowadzonej przez PINB [...] sierpnia 2009 r. wynika, że badana stacja bazowa telefonii komórkowej nie została wybudowana z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego.

Wobec art. 59a P.b. nie ulega wątpliwości, że cel i zakres podmiotowy kontroli nie może być przez właściwy organ administracji interpretowany rozszerzająco. Organ nie może zatem (...) prowadzić kontroli w innym celu niż ustawowo określony. Każde wyjście organu poza tak ustalone granice kontroli będzie pozbawione podstaw prawnych. W rezultacie rzutować będzie na legalność pozwolenia na użytkowanie, umożliwiając eliminację takiego pozwolenia z obrotu prawnego.

Skoro wskazane przez Stowarzyszenie sprawdzenie mocy anten nie zostało objęte w zamkniętym katalogu czynności objętych kontrolą, nie sposób przyjąć, że niedokonanie analizy zgodności obiektu z projektem budowlanym pod tym kątem stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Jeżeli wynik obowiązkowej kontroli dokonywanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest pozytywny, a taki fakt zostanie urzędowo stwierdzony, to obowiązkiem organu jest wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.

Stosownie do treści protokołu "wykonane zostały wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym, umożliwiające oddanie obiektu do użytkowania: przyjęto do użytkowania całość inwestycji, tj. stacja bazowa telefonii komórkowej T7-51374 - Michałowice składająca się z systemu antenowego i urządzeń technicznych, wieży strunobetonowej oraz kontenera technologicznego". Nie stwierdzono odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Podczas kontroli odebrano całość inwestycji.

Organ powiatowy, mając na uwadze wynik obowiązkowej kontroli, nie naruszając rażąco prawa udzielił pozwolenia na użytkowanie ww. stacji bazowej.

W aktach sprawy zgromadzonych do wydania badanej decyzji PINB nie znajduje się żaden dokument, który wskazywałby na to, że obiekt został wybudowany niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Należy zauważyć, że z dokumentów zgromadzonych przez organ powiatowy nie wynika, jakie moce posiadają anteny zamontowane na wykonanej stacji bazowej.

Wprawdzie projekt budowlany także nie określa mocy anten, jednak ze wskazanej powyżej Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że zaprojektowano anteny sektorowe: 3 typu 739686 pracujące w paśmie GSM o mocy EIRP = 499,17 [W], 3 typu 742215 pracujące w paśmie DCS o mocy EIRP = 373,82 [W] 3 typu 742215 pracujące w paśmie UMTS o mocy EIRP = 905,93 [W].

Powyższe wartości potwierdza decyzja Starosty [...] z [...]lipca 2018 r. nr [...] odmawiająca, po wznowieniu postępowania administracyjnego, uchylenia własnej decyzji z [...] grudnia 2008 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody [...] z [...]stycznia 2019 r. znak: [...]

Analizując kwestionowane rozstrzygnięcie brak jest podstaw do uznania, że wydana decyzja w sposób rażący narusza przepisy prawa bądź też wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie prawa. Protokół kontroli obiektu budowlanego w sposób niebudzący wątpliwości nie wskazuje bowiem na jakiekolwiek nieprawidłowości związane z wybudowaną stacją bazową telefonii komórkowej w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego.

Decyzja PINB z [...]września 2009 r. nie jest również obarczona żadną z pozostałych enumeratywnie wymienionych w art. 156 k.p.a. wad prawnych.

Odnosząc się do zarzutu, że pozwolenie na użytkowanie zostało udzielone niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę dotyczącą "wielokrotnie mniejszych mocy anten" GINB wskazał, że z akt sprawy na podstawie, których wydane zostało pozwolenie na użytkowanie nie wynika, aby zamontowano anteny o innej mocy. Stowarzyszenie swoją tezę o zaistnieniu takich nieprawidłowości wywodzi wyłącznie z zawiadomienia PINB z [...] czerwca 2015 r., w którym nie wskazano zresztą, skąd organ powiatowy pozyskał informację o przytoczonych mocach anten. Skarżący nie przedstawił innych dokumentów, które potwierdziłyby wartości opisane w zawiadomieniu pochodzącym z 2015 r., a więc już po wydaniu pozwolenia na użytkowanie.

Badając decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania, a organ orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego do tego dnia. Oznacza to, że niemożliwe jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie - i to wobec braku zgromadzenia przez organ powiatowy dokumentów świadczących o jakichkolwiek rozbieżnościach co do mocy anten. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest już prowadzone kolejne postępowanie dowodowe, tak jak w postępowaniu zwykłym.

Ustosunkowując się do zarzutu nieuwzględnienie wytycznych zawartych w wyroku NSA z 20 marca 2019 r. GINB wskazał, że zakończone postępowanie sądowoadministracyjne dotyczyło wyłącznie kwestii zasadności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego z dnia [...] września 2009 r. NSA w swoim orzeczeniu wskazał jedynie, które przepisy, podczas ponownego rozpatrywania wniosku, należy wziąć pod uwagę. Nie zawarł jednak wytycznych, w jaki sposób sprawa powinna zostać merytorycznie załatwiona.

IV.

Skargę na powyższą decyzję wywiodło Stowarzyszenie, kwestionując ją w całości.

Decyzji zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie, jakie anteny, o jakiej mocy EIRP były zamontowane podczas wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z jednoczesnym uznaniem, że stanowisko PINB, iż były one inne niż w kwalifikacji przedsięwzięcia stanowiącej cześć projektu budowlanego nie zasługuje na uwzględnienie. W istocie organ nie poczynił jakichkolwiek ustaleń w celu sprawdzenia, jakie faktycznie moce anten były zamontowane w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania.

W niniejszej sprawie GINB nie ustalił, jakie moce EIRP anten były zamontowane w dniu kontroli oraz w czasie wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i to w sytuacji, w której PINB potwierdził, że inne niż te opisane w kwalifikacji oraz na stronie 6 zaskarżonej decyzji.

Organ nie przeprowadził jakichkolwiek ustaleń w celu przekonania, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie dotyczy tych samych parametrów, co objętych pozwoleniem na budowę oraz nie uzasadnił, dlaczego poczynienie takich ustaleń nie było możliwe.

V.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI.

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że początkowo postanowieniem z [...]października 2015 r. nr [...] [...] WINB odmówi wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego. Rozstrzygnięcie w tym zakresie utrzymał w mocy GINB (postanowieniem z [...]grudnia 2015 r. znak [...]) zaś tutejszy Sąd wyrokiem z [...] grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 94/16 oddalił skargę na to postanowienie.

Dopiero Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1183/17 uchylił ww. orzeczenie WSA oraz oba postanowienia organów, przesądzając o konieczności wszczęcia postępowania w sprawie weryfikacji decyzji PINB.

W wytycznych wskazano, że organy zobowiązane są przyjąć, że przesłanki określone w art. 31 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. zostały spełnione. Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie inwestycji w zakresie stacji bazowej telefonii komórkowej mieści się bowiem w zakresie celów statutowych Stowarzyszenia. Również przesłanka zgodności żądania wszczęcia postępowania z interesem społecznym została wykazana.

Jeżeli Stowarzyszenie we wniosku z [...] lipca 2015 r. wskazało na okoliczności świadczące o niezgodności parametrów użytkowych w zakresie mocy promieniowania izotropowego anten wchodzących w skład stacji bazowej określonych w decyzji z[...] grudnia 2008 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz poddanych kontroli przed wydaniem decyzji z [...] września 2009 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, to obowiązkiem organu było uznanie, że tego rodzaju okoliczności podlegają weryfikacji w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 59 i art. 59a P.b. Sprawdzenie tej kwestii leży w interesie społecznym, szczególnie z uwagi na możliwość oddziaływania na środowisko inwestycji, która mogła zostać zrealizowana niezgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. NSA podkreślił jednocześnie, że nie oceniał sprawy merytorycznie (istnienia okoliczności, które wskazała organizacja społeczna). Zarówno więc NSA jak i wcześniej GINB nie były uprawnione do oceny, czy i w jakim zakresie doszło do istotnego albo nieistotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, w celu stwierdzenia, że zachodzi wada rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Okoliczności te mogą podlegać badaniu dopiero w toku wszczętego już postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji.

Powyższy wyrok NSA przesądził potrzebę wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na użytkowanie z 2009 roku. Nie przesądził natomiast, jak sugeruje Skarżące Stowarzyszenie, ani kierunku sprawy administracyjnej ani jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Nie jest więc tak, że w niniejszej sprawie zostało przez NSA przesądzone, że jedynym rozstrzygnięciem jakie ma w sprawie zapaść jest stwierdzenie nieważności decyzji PINB.

VII.

Przechodząc do merytorycznej oceny kontrolowanego aktu Sąd wyjaśnia, że procedura stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji tego rodzaju aktu i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych, pozostających w obrocie prawnym i w większości sytuacji nadających danemu podmiotowi określone prawo lub nakładających obowiązek prawny.

Stwierdzenie nieważności decyzji może więc nastąpić w przypadku niewątpliwego i oczywistego wystąpienia którejkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że w tym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest badana (nie jest to bowiem postępowanie zwyczajne), bądź też zweryfikować i sanować wszelkie błędy tak postępowania zwykłego jak i wydanej w jego toku decyzji, w tym dokonać odmiennej oceny okoliczności sprawy od tej jaką przeprowadzono pierwotnie. Podkreślenia wymaga także i to, że weryfikacja prawidłowości decyzji następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, nie zaś stanu obecnie istniejącego, "nowego poziomu wiedzy" w danej dziedzinie, czy też nowo ukształtowanego sposobu rozumienia określonej normy prawnej. W postępowaniu tym nie prowadzi się tym samym - co do zasady - nowych dowodów, ani też nie czyni się nowych ustaleń, chyba że chodzi o pewne drobne ze swej istoty doprecyzowanie (w granicach przewidzianych prawem i charakterem trybu nadzwyczajnego) okoliczności ustalonych w pierwotnym postępowaniu, które z uwagi na swoją niejednoznaczność mogą budzić wątpliwości wpływające na ocenę występowania wady kwalifikowanej. Konkludując, w trybie nadzwyczajnym ocenia się działanie organu, którego decyzja poddana jest nadzwyczajnej weryfikacji w kontekście dowodów zebranych w postępowaniu zwykłym i stanu prawnego obowiązującego w dacie pierwotnego orzekania.

Jak wskazano, w administracyjnym postępowaniu nadzwyczajnym kontroluje się ważność decyzji ostatecznej przez pryzmat ewentualnie tkwiących w niej od samego początku wad o charakterze kwalifikowanym, a więc najpoważniejszych uchybień jakimi może być dotknięty akt administracyjny. Należy mieć więc na uwadze to, że tylko wady doniosłe, nie zaś wszystkie uchybienia dotyczące decyzji administracyjnej, mogą zostać uznane za istotne, tj. takie które uzasadniają wyeliminowanie konkretnej decyzji administracyjnej (również postanowienia) z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc.

Zauważyć w związku z tym trzeba, że przesłanka nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, na co słusznie wskazuje m.in. prof. M. Jaśkowska (zob. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wyd. LEX) może dotyczyć zarówno przepisów: materialnych, procesowych, jak i ustrojowych. Wskazano na to również już w wyroku NSA OZ we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 1986 r. sygn. akt SA/Wr 370/86 zwracający uwagę, że z brzmienia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wynika, aby wadliwość miała dotyczyć tylko podstawy materialnoprawnej decyzji. Z kolei w wyroku z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Go 414/19, WSA w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że możliwe jest oparcie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na rażącym naruszeniu zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego, aczkolwiek przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Na możliwość stwierdzenia nieważności z uwagi na rażące naruszenie przepisów procesowych wskazuje także B. Adamiak (zob. Gradacja naruszenia procesowego prawa administracyjnego, PiP 2012/3/54).

Strona Skarżąca we wniosku o wszczęcie z urzędu postępowania o unieważnienie decyzji PINB podkreśla, że jest ona dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, bowiem zezwala na użytkowanie stacji bazowej o innych parametrach anten niż wynikające z zatwierdzonego projektu budowlanego. Zdaniem Stowarzyszenia PINB zezwolił na użytkowanie stacji o mocy EIRP znacznie większej niż ta wynikająca z decyzji budowlanej.

Sąd zwraca uwagę, że o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić wówczas, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki, tj. naruszenie prawa ma charakter oczywisty, widoczny na "pierwszy rzut oka", charakter przepisu, który został naruszony pozwala na proste uznanie oczywistości jego naruszenia (jest on jasny, klarowny i nie wymaga prowadzenia skomplikowanej wykładni prawa) oraz przemawiają za tym racje (skutki) społeczne i ekonomiczno-gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie dotknięte wadą kwalifikowaną. Ta ostatnia przesłanka musi mieć przy tym decydujące znaczenie przy dokonywaniu oceny stwierdzonego naruszenia prawa, albowiem łączy pierwsze dwie, akcentując i warunkując istotność wady kwalifikowanej. Nie zawsze bowiem oczywiste naruszenie jasnego w swej warstwie interpretacyjnej przepisu prawa oznaczać będzie, że ma ono charakter rażący. Kluczowe są skutki społeczno-ekonomiczno-gospodarcze, jakie owo naruszenie powoduje.

VIII.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 P.b. (w brzmieniu z daty orzekania PINB), właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Niewątpliwe jest, że taka kontrola została przeprowadzona.

W art. 59a ust. 1 P.b. wskazano, że właściwy organ przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Organ jest zatem zobowiązany sprawdzić w ramach obligatoryjnej kontroli, czy inwestycja odpowiada pozwoleniu na budowę.

W art. 59a ust. 2 P.b. ustawodawca doprecyzował, że obligatoryjna kontrola obejmuje sprawdzenie:

1) zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu;

2) zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie:

a) charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji,

b) wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego,

c) geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych),

d) wykonania urządzeń budowlanych,

e) zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem,

f) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego;

3) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego;

4) w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu;

5) uporządkowania terenu budowy.

Oceniając decyzję PINB w trybie nieważności należy mieć więc na uwadze zarówno "narzucony" przez ustawodawcę zakres obowiązkowych sprawdzeń jak i warunki określone w decyzji o pozwoleniu na budowę.

W kontekście powyższego nie można przyjąć, aby PINB naruszył, a tym bardziej w sposób rażący, obowiązki związane z przeprowadzoną kontrolą, w szczególności by nie sprawdził któregokolwiek z wymaganych elementów zrealizowanej inwestycji, jakie narzucało mu obowiązujące wówczas prawo. W tamtym czasie Inwestor przedłożył komplet wymaganych dokumentów, zaś PINB prawidłowo przeprowadził kontrolę, nie stwierdzając żadnych istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, co szczegółowo opisał [...] MWINB i GINB. Nie można więc przyjąć, że nie sprawdzono mocy anten, skoro mający zastosowanie w sprawie art. 59a ust. 2 P.b. tego od organu nie wymagał.

Nie naruszono również warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Podzielić należy twierdzenia GINB i WINB, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie przewidywała mocy anten jakie miały zostać zawieszone na spornej stacji bazowej. Nie można przez to przyjąć, że naruszono decyzję o pozwoleniu na budowę. Stowarzyszenie nie dostrzega, że z akt sprawy ani z protokołu obowiązkowej kontroli nie wynika, aby zamontowano anteny o innej mocy, nawet jeżeli uwzględnić kwalifikację środowiskową względem potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Stowarzyszenie swoją tezę o zaistnieniu takich nieprawidłowości wywodzi wyłącznie z zawiadomienia PINB z [...] czerwca 2015 r., w którym nie wskazano skąd organ powiatowy pozyskał informację o przytoczonych mocach anten. Na tej podstawie nie można więc w żadnym razie wnioskować, że anteny o mocach wskazywanych we wniosku Skarżącej zostały umieszczone na stacji już pierwotnie, w dacie prowadzenia obowiązkowej kontroli.

W powyższej sytuacji Sąd nie widzi podstaw, by unieważnić decyzję PINB o pozwoleniu na użytkowanie z [...] września 2009 r. Podkreślić należy, że w postępowaniu nieważnościowym ocenia się daną decyzję wedle stanu wiedzy i dowodów z daty wydania decyzji. Późniejsza wiedza może ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania.

W tej sytuacji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Sąd oddalił skargę.