Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 461/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7, 15, 18, 77
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 461/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lipca 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 marca 2023 r. znak: SKO.EA/418/16/2023 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 marca 2023r. znak: SKO.EA/418/16/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20 grudnia 2022r. nr [...] - wydane po rozpatrzeniu zarzutu wniesionego przez B. G. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 26 września 2022r. – orzekające o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku.

W podstawie prawnej postanowienia powołano art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1, § 2 pkt 1, § 4, art. 34 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (2022r. poz. 479 ze zm.; dalej u.p.e.a.) oraz art. 138 § 1

pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022r. poz. 2000 ze zm.).

W uzasadnieniu postanowienia organu I instancji wskazano, że w dniu 6 grudnia 2022r. do wierzyciela wpłynęło pismo skarżącego dotyczące tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 26 września 2022r. wystawionego w związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego o nr rej. [...], w dniu 19 marca 2022r., na drodze publicznej ul. [...] - w obszarze płatnego parkowania w K., w strefie [...].

Z uwagi na podnoszone w treści pisma okoliczności oraz termin wniesienia, pismo zostało zakwalifikowane przez organ egzekucyjny, jako zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., którego podstawę stanowi nieistnienie obowiązku.

Działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa, Zarząd Dróg Miasta Krakowa, rozpatrzył podniesione przez skarżącego zarzuty i stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie, a w konsekwencji winien zostać oddalony.

Organ wyjaśnił, że opłata za postój pojazdów samochodowych w obszarze miejskiej strefy płatnego parkowania w K. wynika z mocy prawa i jest pobierana w miejscach wyznaczonych do postoju, w dniach roboczych, od poniedziałku do soboty w godzinach od 10:00 do 20:00. Obowiązującą w dacie wystąpienia zdarzenia uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 9 czerwca 2021 r. nr L1X/1747/21 określono, że każdorazowy postój bez wniesionej wymaganej opłaty lub ważnego abonamentu postojowego obliguje użytkownika (właściciela) pojazdu do uiszczenia opłaty dodatkowej (art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych), która zgodnie z powołaną wyżej uchwałą Rady Miasta Krakowa w dniu zdarzenia wynosiła 150,00 zł. Przedmiotowa uchwała jest aktem prawnym powszechnie dostępnym, z którym winien zapoznać się każdy użytkownik pojazdu poruszający się po drogach publicznych na terenie Gminy Kraków.

Organ stwierdził, że bezsporny jest fakt, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej po stronie skarżącego powstał. Pojazd samochodowy o nr rej. [...], w dniu 19 marca 2022r. zajmował w obszarze płatnego parkowania w K. miejsce objęte obowiązkiem wniesienia opłaty za postój. W czasie przeprowadzonych czynności kontrolnych, pracownik stwierdził, że na pojazd brak jest ważnej opłaty za postój w obszarze płatnego parkowania w K., co było przyczyną wystawienia zawiadomienia nr [...] o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej.

Organ zaznaczył przy tym, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania (w tym opłaty dodatkowej) wynika wprost z przepisów prawa - bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego - decyzji, co z kolei sprawia, iż nie powstaje po stronie zarządu drogi obowiązek doręczania właścicielowi pojazdu takiej decyzji.

Dalej organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. 2020r. poz. 1920) sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy, ani też świętem, poza wymienionymi we wskazanej ustawie innymi świętami, które mogą wypadać w sobotę. W sytuacji kiedy w sobotę wypada święto, nie będzie ona dniem roboczym i nie będzie wtedy możliwe pobieranie opłat od korzystających z dróg publicznych za postój w strefie płatnego parkowania.

Przedstawione powyżej stanowisko znajduje odzwierciedlenie m in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009r. sygn. akt V CZ 5/09, gdzie wskazano, że o dniu ustawowo wolnym od pracy można mówić jedynie w odniesieniu do takich dni, które zostały uznane za wolne przepisem ustawy, a uregulowanie to ma walor powszechności, a nie ogranicza się do określonych zakładów pracy lub oznaczonych grup pracowników. Soboty nie charakteryzują się takimi cechami, gdyż jako dni wolne nie mają charakteru powszechnego, chociaż obejmują wiele grup pracowników i wiele zakładów pracy. Ponadto idąc w ślad za art. 13b ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. 2022r. poz. 1693 ze zm. - dalej u.d.p.) opłatę, za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania pobiera się w wyznaczonym miejscu, w określone dni lub codziennie, w określonych godzinach lub całodobowo. W odniesieniu do powyższego, brzmienie § 3 ust. 1 uchwały obowiązującej w dniu zdarzenia, należy odczytywać w taki sposób, że możliwe jest pobieranie opłat za postój pojazdów na obszarze płatnego parkowania od poniedziałku do soboty, wyłącznie jeśli nie wypada wówczas dzień ustawowo wolny od pracy - a tak właśnie było w przedmiotowej sprawie

Następnie organ szeroko przedstawił polemikę ze stanowiskiem skarżącego, w ocenie którego sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy. Organ stwierdził, że powoływanie się przez skarżącego na art. 57 § 4 k.p.a. i wykładnię poczynioną na gruncie tego przepisu w kontekście niniejszej sprawy jest chybione. Organ powołał się również na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, z dnia 3 września 2015r., sygn. akt II SA Bk 397/15, w który stwierdzono, że sobota może być uznana za dzień roboczy w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p.

Dodatkowo organ wskazał, iż zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., elementem obligatoryjnym w świetle obowiązujących przepisów jest skuteczne doręczenie zobowiązanemu upomnienia, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w administracji. Z akt sprawy wynika, że niniejsza przesłanka została spełniona przez Wierzyciela. Upomnienie nr [...] z dnia 30 maja 2022r., zostało wysłane do skarżącego na adres, który na dzień wystawienia upomnienia widniał w systemie ewidencji ludności, jako aktualny adres stałego zameldowania zobowiązanego, jako adres właściciela pojazdu. Upomnienie zostało doręczone dnia 3 czerwca 2022r.

Odnosząc się do kwestii zasady zaufania do władzy publicznej oraz utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw organ wyjaśnił, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Dodatkowo organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Reasumując organ stwierdził, że nie ma wątpliwości, iż podniesiony przez Zobowiązanego, zarzut dotyczące tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 26 września 2022r., którego podstawą jest nieistnienie obowiązku zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. winien zostać oddalony.

W zażaleniu wniesionym na ww. postanowienie skarżący zarzucił, że organ nie wyjaśnił przedmiotu sporu sprowadzającego się do kwestii, czy sobota stanowi dzień roboczy w rozumieniu przepisów dotyczących opłat za parkowanie i w konsekwencji do rozstrzygnięcia, czy Rada Miasta Krakowa miała kompetencje do ustalenia wysokości parkowania pojazdów w strefie płatnego parkowania w soboty w zestawieniu z pojęciem "dni robocze". Skarżący podkreślił, że nie neguje pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w K., a jedynie miał wątpliwości i nadal je ma, co do zasadności pobierania tych opłat w sobotę.

Ponadto skarżący wskazał na nieprawidłowe zaadresowanie kierowanej do niego korespondencji w postępowaniu reklamacyjnym, co spowodowało, że nie miał możliwości zapoznania się z treścią kierowanych do niego wyjaśnień zarządcy drogi.

W zażaleniu szeroko przedstawił także argumentację dotyczącą kwestii, czy sobota jest dniem roboczym w rozumieniu przepisów dotyczących opłat za parkowanie i w konsekwencji, czy Rada Miasta Krakowa miała kompetencje do ustalenia wysokości opłaty za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania w soboty w zestawieniu z pojęciem "dni robocze".

Rozpoznając wniesione zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia.

W uzasadnieniu swojego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że podstawowym aktem regulującym zasady parkowania na drogach publicznych jest ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. 2022r. poz. 1693 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w: a) strefie płatnego parkowania, b) śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1 u.d.p ). Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni lub codziennie, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1a u.d.p.), zaś kompetencja do ustalenia strefy płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefy płatnego parkowania i wysokości stawek opłaty powierzona została radzie gminy (radzie miasta).

W stanie faktycznym będącym przedmiotem kognicji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, prawem miejscowym regulującym zasady pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych była uchwała nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. (tekst jednolity: Dz. Urz. Woj. Małop. 2021r. poz. 3515) ustalająca strefy płatnego parkowania na terenie Miasta Krakowa oraz określająca wysokość opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania i sposób ich pobierania.

Z przepisów powyższej uchwały wynika, iż postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w ustalonej Strefie Płatnego Parkowania i Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania wymaga wniesienia stosownej opłaty (za pomocą środków pieniężnych w gotówce lub płatności kartą płatniczą w parkomacie), poprzez wykupienie abonamentu postojowego lub za pomocą innych elektronicznych form płatności - § 2 w związku z § 3 ust. 1 ww. uchwały.

Wobec jednoznacznego brzmienia § 3 ust. 1 w zw. z załącznikiem nr 1 do ww. uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia, opłata za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w K. w poszczególnych podstrefach pobierana jest od poniedziałku do soboty w dni robocze, w godz. 10.00-20.00. Sektory zakwalifikowane do podstref A, B, C należą do Śródmiejskiej Strefy Płatnego Parkowania w K. Kompetencja do ustalenia strefy płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefy płatnego parkowania i wysokości stawek opłaty powierzona została radzie gminy (radzie miasta), zaś zgodnie z treścią art. 13b ust. 1a u.d.p. opłata za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania może być pobierana, w wyznaczonym miejscu, w określone dni lub codziennie, w określonych godzinach lub całodobowo.

W realiach stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy opłatą dodatkową został objęty postój pojazdu samochodowego marki V. o nr rej. [...] w dniu 19 marca 2022r. w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w K., co potwierdza dołączona do akt sprawy dokumentacja zdjęciowa oraz kopia zawiadomienia. We wskazanym terminie, w czasie, gdy wyżej wskazany pojazd zajmował miejsce parkingowe w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w K. przy ul. [...], nie została wniesiona stosowna opłata za postój.

W konsekwencji w związku ze stwierdzonym i udokumentowanym nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego marki V. o nr rej. [...] w dniu 19 marca 2022r. w Strefie Płatnego Parkowania wyznaczonej znakiem drogowym [...], powstał ustawowy obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, o którym kierowca został poinformowany pozostawionym za wycieraczką pojazdu zawiadomieniem nr [...] o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 150,00 zł. Nieuiszczenie w wyznaczonym terminie opłaty dodatkowej spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego mającego na celu przymusowe ściągnięcie powstałej z mocy prawa należności.

Organ podkreślił, że dojeżdżając do obszaru płatnego parkowania w K. na podstawie znaków [...] "strefa parkowania" kierujący był powiadomiony o odpłatności za postój, sposobie wnoszenia opłat (za pomocą środków pieniężnych lub kartą płatniczą w parkomacie, innych elektronicznych form płatności np. telefonów komórkowych, abonamentów) i czasie wnoszenia opłat (od poniedziałku do soboty, w godz. 10:00 - 20:00).

Kolegium podkreśliło, że dzień, w którym odbywał się postój pojazdu skarżącego (19 marca 2022r.) w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania wyznaczonej znakiem drogowym [...] nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. Dniami wolnymi od pracy są: 1 stycznia - Nowy Rok, 6 stycznia - Święto Trzech Króli, pierwszy dzień Wielkiej Nocy, drugi dzień Wielkiej Nocy, 1 maja - Święto Państwowe, 3 maja - Święto Narodowe Trzeciego Maja, pierwszy dzień Zielonych Świątek, dzień Bożego Ciała, 15 sierpnia - Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, 1 listopada - Wszystkich Świętych, 11 listopada - Narodowe Święto Niepodległości, 25 grudnia - pierwszy dzień Bożego Narodzenia, 26 grudnia - drugi dzień Bożego Narodzenia oraz niedziele. Tak stanowi art. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. 2020r. poz. 1920 ze zm.).

W odniesieniu do powyższego stwierdzono, że brzmienie § 3 ust. 1 uchwały Rady Miasta Krakowa obowiązującej w dniu zdarzenia należy odczytywać w taki sposób, że możliwe jest pobieranie opłat za postój pojazdów na obszarze płatnego parkowania od poniedziałku do soboty w podstrefach A, B, C, gdy nie wypada wówczas dzień ustawowo wolny od pracy. Sobota może być dniem wolnym od pracy, tak jak każdy inny dzień tygodnia, jeśli w tym dniu, wypada dzień wolny od pracy w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy. Dzień 19 marca 2022r. nie był dniem ustawowo wolnym od pracy.

W związku z powyższym, w ocenie Kolegium zgromadzone w sprawie dowody pozwalają na stwierdzenie, że egzekwowany obowiązek istnieje, a tym samym zasadnie Wierzyciel uznał podniesiony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania za nieuzasadniony.

Ponadto Kolegium stwierdziło, że zasadnie organ I instancji wskazał, że ani ustawa, ani uchwała nie przewidują żadnych okoliczności (nawet w sytuacjach losowych) uzasadniających zwolnienie z opłaty za postój. Zarząd Dróg Miasta Krakowa nie ma podstaw prawnych do zwalniania osób parkujących w strefie z opłat za postój, a w przypadku nieuiszczenia opłaty za postój - do uchylania opłat dodatkowych.

Zgodnie z § 4 ust. 3 uchwały, opłatę dodatkową należy wnieść w terminie do 7 dni od daty wystawienia zawiadomienia o obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej. Opłatę dodatkową wnosi się w formie gotówki, przelewu bądź wpłaty na wskazane w zawiadomieniu konto. Zaś opłata dodatkowa nieuiszczona w terminie, o którym mowa ust. 3, podlega egzekucji w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o czym stanowi § 4 ust. 4 uchwały.

Tym samym postępowanie wyjaśniające i egzekucyjne mogą toczyć się równolegle. Zatem złożenie przez Zobowiązywanego wniosku o anulowanie opłaty dodatkowej, nie stanowi przeszkody do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jak zasadnie wskazał Wierzyciel elementem obligatoryjnym przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w administracji, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., jest skuteczne doręczenie zobowiązanemu upomnienia. Z akt sprawy wynika, że niniejsza przesłanka została spełniona przez Wierzyciela, bowiem upomnienie nr [...] z dnia 30 maja 2022r. zostało skutecznie doręczone w trybie art. 43 k.p.a. w dniu 3 czerwca 2022r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:

Brak dociekliwości ze strony Kolegium, że definicja śródmiejskiej strefy płatnego parkowania (dalej ŚSPP) w uchwale nr LXXXIX/2122/17 z dnia 22 listopada 2017r. nie jest tożsama z definicją zawartą w art. 13b pkt 2a ustawy o drogach publicznych. Skarżący podniósł, że w definicji zapisanej w uchwale pominięto ważny szczegół tj., "o liczbie ludności powyżej 100000 mieszkańców, jeżeli (...)". Dlatego obszar strefy płatnego parkowania w K. jest tożsamy, a więc równy obszarowi śródmiejskiej strefy płatnego parkowania, chociaż ustawodawca wyraźnie zaznaczył różnice pomiędzy tymi strefami w ustawie o drogach publicznych oraz to, kiedy takie obszary można tworzyć. Zarząd Miasta Krakowa uznał to za nieistotne i stworzył swoją definicję ŚSPP w K.,

Błędną interpretację uznającą, że każda sobota, która nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy, ani też świętem w powiązaniu z art. 13b pkt 1 ustawy o drogach publicznych jest uznawana zarówno przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa, jak też Kolegium jako dzień roboczy, więc według § 3 ust. 1 pkt 3 w uchwale Rady Miasta Krakowa nr LXXXIX/2122/17 z dnia 22 listopada 2017r. stwierdzenie "Opłata pobierana jest w podstrefie [...] od poniedziałku do soboty w dni robocze, w godz. 10.00-20.00" jest prawidłowe i nie rodzi swego rodzaju pułapki dla obywatela,

Nie uwzględnienie braku skutecznego doręczenia przesyłki listownej przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa. Przesyłka z literówką w nazwisku, nie mogła być odebrana przez skarżącego, bowiem pod podanym adresem nie mieszka B. G.1.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że ustawodawca wyraźnie wyodrębnił dwie strefy parkowania, tj. strefę płatnego parkowania oraz śródmiejską strefę płatnego parkowania (zawarta w ustępie 2a ww. ustawy). Strefy te zdecydowanie się różnią. Organ nie wskazał, że w strefie [...] (gdzie zaparkowany był samochód skarżącego) można wydzielić śródmiejską strefę płatnego parkowania, a nawet jeśli tak, to z pewnością nie objęłaby ona całego obszaru strefy [...].

Skarżący zarzucił, że określenie w § 3.1. uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. "dni roboczych" od poniedziałku do soboty, budzi wielkie niezrozumienie, bowiem nigdzie nie ma definicji "dnia roboczego". Zdaniem skarżącego "dni robocze" to dni od poniedziałku do piątku. Powiązanie wyrażenia "dni robocze" z sobotą jest niezrozumiałe i komplikuje ten zapis, bowiem sobota wszystkim ludziom kojarzy się z dniem wolnym od pracy, a jeszcze bardziej od kiedy soboty obligatoryjnie stały się dniami wolnymi od pracy.

Skarżący zwrócił także uwagę, że w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. nr LXXXIX/2177/17 nie ma odniesienia do dni wolnych od pracy lecz do dni roboczych. A skoro nie ma definicji dnia roboczego ani w uchwale Rady Miasta Krakowa, ani w innych ustawach obowiązujących w Polsce, nie można mówić o tworzeniu przez Radę Miasta Krakowa czytelnych przepisów prawa miejscowego dla obywatela.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W prowadzonym w stosunku do skarżącego postępowaniu egzekucyjnym, mającym na celu wyegzekwowanie opłaty za postój pojazdu samochodowego w obszarze miejskiej strefy płatnego parkowania w K.

Skarżący w toku postępowania kwestionował prawidłowość doręczeniu mu upomnienia, wskazując, że na przesyłce (kopercie) zaadresowanej do Niego podano Jego imię i nazwisko jako ,,B.G.1" gdy tymczasem skarżący nazywa się B. G. Powyższy błąd nie jest wedle skarżącego ,.omyłką pisarską" bowiem w Urzędzie Pocztowym nie mógł odebrać tak zaadresowanej przesyłki gdyż jego nazwisko to G. a nie G.1. Skutkiem tego przesyłki nie mógł odebrać więc przyjęto doręczenie zastępcze.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie, organy obu instancji wadliwie oceniły zasadność zarzutu skarżącej co do braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Przepis art. 15 § 1 u.p.e.a. stanowi, że "Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia."

Z tego unormowania prawnego wynika obowiązek nałożony na wierzyciela, aby przed skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, wezwał zobowiązanego - przez doręczenie mu upomnienia - do dobrowolnego wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (oraz inne niezbędne dane). Wyjątki zawarte w przepisach szczególnych nie znajdują zastosowania w tej sprawie.

Przepis ten ma na celu zapobieżenie powodowaniu zbędnych czynności egzekucyjnych, bowiem zobowiązany, uprzedzony o możliwości skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, może dobrowolnie wykonać ciążący na nim obowiązek. Z tej przyczyny, ustalenie, czy zobowiązanemu prawidłowo doręczono upomnienie, na zasadnicze znaczenie dla dalszej oceny, czy postępowanie zostało prawidłowo wszczęte oraz dla ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej wierzyciela za nieprawidłowe zainicjowanie postępowania egzekucyjnego, np. przez niedoręczenie zobowiązanemu upomnienia, które poprzedza wystawienie tytułu wykonawczego i skierowanie go do organu egzekucyjnego celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Nadto, przepisy art. 39, art. 44 i art. 45 k.p.a., które znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym (także analogiczne przepisy art. 145- 151a O.p.), na podstawie art. 18 u.p.e.a., stanowią, że organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem:

przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020r. o doręczeniach elektronicznych, albo

przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma:

przesyłką rejestrowaną, o które j mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23

listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022r. poz. 896, 1933 i 2042), albo

przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

W przypadku doręczenia decyzji, której organ administracji publicznej nadał rygor natychmiastowej wykonalności, albo decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych albo jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w szczególności bezpieczeństwo państwa, obronność lub porządek publiczny, organ administracji publicznej może doręczyć decyzję w sposób określony w § 3. Przepisów § 1 i § 2 pkt 1 nie stosuje się.

Wypełnienie ww. czynności daje możliwość organowi uznania przesyłki za doręczoną, chociaż de facto do jej doręczenia nie dochodzi.

W aktach sprawy jest zwrotka na której widnieje nazwisko B. G.1 i okoliczność ta nie była kwestionowana przez organ bowiem ten wskazał na zaistniałą oczywistą omyłkę pisarską.

Jeżeli strona podnosi, że na skutek takiego działania organu nie mogła odebrać przesyłki to nie można przyjąć, że mamy do czynienia z oczywistą omyłką bowiem strona jest pozbawiona możliwości działania w sprawie.

Doręczenie w postępowaniu administracyjnym zaliczane jest do czynności procesowych technicznych (pomocniczych) postępowania, jednak stanowi niezwykle istotną czynność o prawnie doniosłym znaczeniu. Doręczenie polega bowiem z jednaj strony na dostarczeniu pisma adresatowi w celu poinformowania go o treści tego pisma, ale z drugiej - doręczenie wypełnia również funkcję gwarancyjną. Tylko prawidłowe doręczenie, tzn. dokonane zgodnie z zasadami określonymi przez prawo, warunkuje skuteczność czynności podejmowanych przez organ. To organ jest bowiem "gospodarzem" postępowania i to wyłącznie na nim - z urzędu - spoczywa obowiązek prawidłowego doręczania wszelkich pism kierowanych do strony. Adresat nie musi zatem zabiegać o doręczenie mu pisma, ani nie może ponosić negatywnych konsekwencji płynących z niedoręczenia lub wadliwego doręczenia pisma.

Co ważne, organ II instancji nie odniósł się w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia do tej kwestii mimo, że we wniesionym zażaleniu strona podnosiła tę kwestię.

Powyższe uchybienie stanowi o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania tj. art. 15 K.p.a.

W tej sytuacji, wobec naruszenia w sprawie przez organy obu instancji przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 15 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 18 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. przez organ II instancji, przez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niewyjaśnienie kwestii prawidłowości doręczenia skarżącemu upomnienia, które to wadliwości mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. - sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji gdyż było to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.

Sąd wskazuje aby w dalszym postępowaniu organy wyjaśniły kwestię poprawności doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej upomnienie.

Od prawidłowo poczynionych w tej kwestii ustaleń zależeć bowiem będzie ocena, czy skarżącemu doręczono upomnienia (w trybie fikcji doręczenia), a od tej kwestii uzależniona będzie ocena prawidłowości wszczęcia egzekucji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota stanowi uiszczony przez Spółkę należny wpis sądowy w kwocie 100,00 zł.

-----------------------

9

ll