Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 740/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 71,  art. 59 ust. 1 pkt 3,  art. 63,  art. 74 ust. 3,  art. 84
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) Protokolant: referent Wiktoria Sojka-Ratajczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 20 marca 2023 r. nr SKO.OŚ/41/1/23 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 marca 2023 r. (nr SKO.OŚ/41/1/23) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 poz., 2000 ze zm., dalej k.p.a.), art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1538 ze zm., dalej specustawa) oraz art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1b, art. 73, art. 74 ust. 3 i 3a, art. 80 ust. 2, art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029, zw. dalej ustawą), § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 30 listopada 2022 r., którą w pkt. I stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: Budowa zespołu [...] budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z zespołem [...] garaży podziemnych oraz jednym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z funkcją usługową przy ul. [...] w B., usytuowanego na terenie nieruchomości zlokalizowanej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] miasta B., a w pkt. II określono warunki o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1b ustawy.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

T. M. prowadzący działalność gospodarczą wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanego przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2022 r. Prezydent Miasta B. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Odwołanie od tej decyzji wniosła strona skarżąca.

Decyzją z dnia 1 lipca 2022 r. nr SKO/41/OŚ-12/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze uchyliło powyższą decyzje i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania, wskazując, iż konieczne jest ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji oraz ustalenie kręgu stron postępowania, bowiem na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie jest to możliwe.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta B. wydał decyzję z dnia 30 listopada 2022 r. wywodząc, że niniejsze przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i będzie realizowane na podstawie specustawy.

W toku postępowania organ uzyskał opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: PGWWP Zarząd Zlewni w L.), iż nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nadto RDOŚ wskazał warunki o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1b ustawy. Organ wystąpił też do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS) o opinię, ale ten w zakreślonym terminie nie wydał opinii, co przyjęto jako brak zastrzeżeń.

Po wydaniu decyzji kasacyjnej organ I instancji zwrócił się do wnioskodawcy o przedłożenie numerów działek, które są w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, w celu ustalenia stron postępowania. Dnia 20 września 2022 r. złożono, zwrotnie, pismo z oznaczeniem numerów działek oraz mapkę terenu.

Po przeanalizowaniu Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej KIP), na podstawie zebranych materiałów i opinii Prezydent Miasta B. przychylił się do stanowiska RDOŚ oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w L. i odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia.

Odwołanie od tej decyzji wniosło przedsiębiorstwo P. sp. z o.o. z/s we W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania formułując zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego.

Utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., Kolegium w zaskarżonej decyzji wyjaśniło, że planowana inwestycja polegać będzie na budowie zespołu [...] budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z zespołem [...] garaży podziemnych oraz jednym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z funkcją usługową. Planowane są także remont, rozbudowa i adaptacja na cele mieszkaniowe istniejącego budynku oraz rozbiórka znajdujących się na terenie inwestycji budynków produkcyjno-magazynowych. Budynki będą miały 5 kondygnacji naziemnych. Przekształceniu na zabudowę mieszkaniową wraz z infrastrukturą towarzyszącą będzie podlegać powierzchnia ok. 3,2 ha. Planowane garaże będą miały powierzchnię ok. 1,2 ha. Przedsięwzięcie planowane jest na terenie, na którym aktualnie znajduje się likwidowany zakład przeróbczy kamienia budowlanego. Teren w większości jest utwardzony. Z załączonej do KIP mapy zasięgu hałasu emitowanego w czasie eksploatacji przedsięwzięcia, wynika, iż najbliższe tereny chronione akustycznie znajdują się w odległości ok. 50 m od obszaru inwestycji. Na etapie realizacji przedsięwzięcia będzie dochodzić do emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza, związanej z pracami rozbiórkowymi, pracami ziemnymi oraz pracą maszyn budowlanych i ruchem pojazdów. Oddziaływania te będą krótkotrwałe, odwracalne i ustąpią z chwilą zakończenia prac. Przewiduje się prowadzenie prac budowlanych wyłącznie w porze dziennej. Emisja zanieczyszczeń do powietrza będzie miała charakter niezorganizowany, o charakterze krótkotrwałym i lokalnym, która nie powinna spowodować ponadnormatywnego zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego. W celu ograniczenia pylenia w wyniku prac ziemnych planuje się zraszanie powierzchni terenu oraz stosowanie plandek do zabezpieczania materiałów budowlanych w czasie transportu. Zorganizowanie zaplecza budowy na utwardzonym podłożu oraz wyposażonie go w sorbenty do usuwania substancji ropopochodnych, pozwoli na zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem substancjami ropopochodnymi w przypadku wystąpienia awaryjnego wycieku.

Na etapie eksploatacji będzie dochodzić do emisji zanieczyszczeń powietrza i hałasu. Źródłami hałasu będą ruch pojazdów oraz praca urządzeń wentylacyjnych. Źródłami emisji zanieczyszczeń do powietrza będą praca silników pojazdów poruszających się po terenie przedsięwzięcia i parkujących w garażach oraz urządzenia grzewcze (na każdym z planowanych obiektów będą znajdować się kotłownie z kotłami gazowymi). Jak wynika z analizy przedstawionej w KIP, planowane przedsięwzięcie nie powinno spowodować ponadnormatywnego oddziaływania na powietrze atmosferyczne i klimat akustyczny na terenach chronionych akustycznie. Ścieki bytowe będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacyjnej, a następnie do oczyszczalni ścieków. Wody opadowe i roztopowe z miejsc postojowych, przed odprowadzeniem do odbiornika, będą podczyszczane w separatorach. Planuje się częściowe gromadzenie w zbiornikach retencyjnych wód opadowych i roztopowych z terenów utwardzonych celem ich późniejszego wykorzystania na miejscu, tj. m.in. do podlewania roślin. Odpady powstające na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji będą gromadzone w sposób selektywny i przekazywane firmie posiadającej właściwe uprawnienia do ich odbioru. Lokalizacja, rodzaj i parametry przedsięwzięcia eliminują możliwość wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko. Obszar inwestycji jest w większości utwardzony i zabudowany budynkami przemysłowymi. W obrębie analizowanego terenu występują starodrzewy z dębami, lipami i jesionami, przeznaczone w dużej części do zachowania. Realizacja inwestycji wiązać się będzie z koniecznością wyburzenia istniejących budynków oraz wycinką drzew kolidujących z planowaną inwestycją. W zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują obszary górskie, obszary leśne, obszary przylegające do jezior, obszary wodno-błotne i inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych (w tym siedliska lęgowe i ujścia rzek), a także obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Najbliżej położone obszary Natura 2000: Obszar Specjalnej Ochrony [...] znajduje się w odległości ok. 2,7 km. W zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie znajdują się korytarze ekologiczne.

W ocenie Kolegium wydana w sprawie decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniających konieczność jej uchylenia. Organ I instancji, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania prawidłowo bowiem dokonał oceny przesłanek wynikających z art. 63 ust. 1 ustawy, w oparciu o materiał dowodowy a zwłaszcza o załączoną do wniosku inwestora KIP, która spełnia wszystkie wymogi określone w art. 62a ust. 1 ustawy. Organ uwzględnił także opinię organów współdziałających, które nie są co prawda wiążące, ale zdaniem Kolegium organ I instancji słusznie oparł się na ich stanowisku.

Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołania co do konieczności powtórzenia postępowania uzgodnieniowego wywodząc, że nie zmienił się ani zakres inwestycji ani jej rodzaj ani położenie, tym samym nie uległy zmianie okoliczności realizacji przedsięwzięcia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium wskazało, że koncentrują się one w głównej mierze na zarzucie "nie określenia przez organ I instancji zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania" oraz zarzutach dotyczących ustalenia kręgu stron postępowania i związanych z tym czynności. Niezrozumiały jest dla Kolegium zarzut zaniechania określenia przez organ zakresu przedmiotowego postępowania. Przedmiot niniejszego postępowania jest bowiem jasny, wynika zarówno z KIP, zawiadomienia o wszczęciu postępowania (obwieszczenie z [...] 2021 r.) jak i z opinii organów uzgadniających, a także z decyzji wydanej w sprawie. Jeśli zaś chodzi o zakres podmiotowy, to po uchyleniu decyzji organu I instancji z dnia 4 kwietnia 2022 r., w toku ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji uzupełnił akta sprawy zarówno o mapę, na której naniesiono oddziaływanie inwestycji, jak i listę stron niniejszego postępowania, która rzeczywiście przekracza 10 osób. Organ I instancji uzupełnił także akta sprawy o wypisy z rejestru gruntów i tu organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem odwołującej się, iż są to wydruki "stare", bo w ocenie odwołującej są one z 22 listopada 2021 r. Takie rzeczywiście znajdowały się w aktach sprawy obok wniosku, jednak w toku ponownego rozpoznania sprawy zostały przedłożone wydruki również z 12 września 2022 r.

Kolegium zauważyło, że postanowienia k.p.a. nie znają instytucji "powiadamiania stron, że są stroną postępowania", a zatem organ I instancji nie uchybił żadnym przepisom w tym zakresie. Wskazał, że rzeczywiście przepisy dotyczące zawiadamiania stron, gdy ich liczba przekracza 10 osób, o czynnościach organów w drodze obwieszczenia, nie są doskonałe w tym sensie, że strony mogą zwyczajnie nie wiedzieć (nie otrzymują bowiem korespondencji do domu), iż są stronami postępowania, jednak nie jest już rolą organów, postępowanie inne, niż to wynikające z przepisów prawa.

Kolegium nie zgodziło się z zarzutem odwołującej się co do naruszenia art. 64 § 1 i 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie stron postępowania o jego wszczęciu, skoro w aktach znajduje się obwieszczenie organu I instancji z dnia [...] 2021 r. informujące strony postępowania o jego wszczęciu. Nie jest przy tym prawdą, że w aktach sprawy nie ma wykazu stron postępowania. Taki wykaz w aktach sprawy znajduje się, został sporządzony w toku ponownego rozpoznania sprawy. W tym kontekście niezrozumiały jest dla Kolegium też zarzut naruszenia art. 49 k.p.a. i art. 61 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy, art. 9 k.p.a. w związku z art. 39 oraz art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy.

Kolegium za niezasadny uznaje także zarzut odwołującej się, odnośnie naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 10 oraz art. 80 w zw. z art. 61 § 1 i 4 k.p.a., a w konsekwencji także zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a, wywodząc, że brak jest obecnie jakichkolwiek podstaw do zarzucenia organowi I instancji, iż nie wyznaczył stron postępowania, bądź, iż uczynił to nieprawidłowo, a także, iż strony nie mogły czynnie uczestniczyć w postępowaniu o czym świadczy chociażby czynny udział odwołującej się w tym postępowaniu.

Zdaniem Kolegium, organ I instancji nie naruszył zarzucanych przez odwołującą się, przepisów postępowania poprzez zaniechanie prawidłowego i pełnego wyjaśnienia sprawy, w tym ustalenia stanu faktycznego, gdyż organ I instancji prawidłowo dokonał oceny przesłanek wynikających z art. 63 ust. 1 ustawy w oparciu o materiał dowodowy a zwłaszcza o załączoną do wniosku KIP oraz opinie organów współdziałających. Zauważył, że wspomniana w odwołaniu "koncepcja urbanistyczno-architektoniczna," nie jest załącznikiem do wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, lecz do wniosku o podjęcie uchwały w sprawie ustalenia inwestycji mieszkaniowej.

Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. UE. L. z 2012 r. Nr 26, str. 1 ze zm.) Kolegium wskazało, że także ten zarzut jest bezzasadny, a to z tej przyczyny, iż w ramach przedmiotowego postępowania organ stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym nie mógł naruszyć przywołanych przepisów, oraz nie sposób mu zarzucić, iż sporządzona ocena oddziaływania na środowisko jest nieprawidłowa, skoro organ nie sporządzał jej wcale. Podobnie, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 ustawy, który w sprawie nie miał zastosowania, skoro obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie został stwierdzony.

Odnośnie zarzutów odwołującej się, iż planowanie inwestycji o charakterze mieszkaniowym na terenach przemysłowych musi zawierać analizę, jaki wpływ na zdrowie ludzkie może mieć przebywanie na terenach przemysłowych; natomiast przedłożona do wniosku KIP nie zawiera takiej analizy, a nadto pominięto, że działki, na których ma być realizowana inwestycja znajdują się na terenach przemysłowych oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem B-P2 (przeznaczenie podstawowe terenu-przemysł), a ponadto ujęte są w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. jako tereny aktywności gospodarczej, Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących realizowanych na podstawie specustawy mieszkaniowej. Bez wpływu na rozstrzygnięcie jest więc fakt, iż działki objęte wnioskiem, są położone na terenie, dla którego został uchwalony plan miejscowy, oraz, iż w tym planie teren ten został wskazany jako przemysłowy. W ocenie Kolegium kwestia wzajemnego oddziaływania planowanej inwestycji na tereny pobliskie również została przeanalizowana. Jak bowiem wynika z KIP teren inwestycji znajduje się przy ul [...] obok centrum miasta B. - po jego północnej stronie. Teren inwestycji oddzielony jest od centrum linią kolejową W. – Z. – D., która ogranicza go od strony południowej. Od strony północnej działki przeznaczone pod inwestycję przylegają do bocznicy kolejowej P.(1) i obwodnicy drogowej, od strony zachodniej - do innego terenu przemysłowego; od strony wschodniej do ul. [...], stanowiącej połączenie komunikacyjne z miastem. Teren jest po byłym zakładzie przeróbczym kamienia budowlanego, będącego aktualnie w stanie likwidacji. Teren zabudowany jest budynkami przemysłowymi parterowymi oraz zabytkowym budynkiem biurowym. Oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach działek planowanego przedsięwzięcia. Niewątpliwie główne źródło oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji należy upatrywać nie w samej substancji budynków mieszkalnych czy garażowym, lecz związanych z inwestycją ruchem samochodowym i generowanymi przez niego zanieczyszczeniami. Zauważyć jednak należy, iż działki są położone w takim miejscu (przylegają do obwodnicy drogowej), że i tak ten ruch samochodów i związany z tym hałas występuje. Niemniej jednak, jak wynika KIP efekt oddziaływania skumulowanego w zakresie hałasu w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma istotnego znaczenia.

W kwestii argumentów dotyczących skumulowanego oddziaływania inwestycji, Kolegium wskazało, że niewątpliwie sama możliwość wystąpienia oddziaływań skumulowanych nie może powodować odmowy wydania decyzji środowiskowej, ponieważ nie wiadomo czy planowane projekty przejdą do fazy budowy. Do oceny skumulowania przedsięwzięć bierze się przy tym pod uwagę przedsięwzięcia już istniejące lub będące w końcowej fazie realizacji projektu.

Kolegium stwierdziło, iż podniesione przed odwołującą się zarzuty są niezasadne. W szczególności Kolegium zauważa, iż wobec charakteru inwestycji oraz znajdujących się w aktach sprawy dowodów, określających charakter i rodzaj planowanej inwestycji, nie sposób wywieść aby mogła ona mieć wpływ na działki sąsiadujące. Organy współdziałające, w tym RDOŚ, który dysponuje wiedzą specjalistyczną, uznały, że brak jest jakichkolwiek wątpliwości, co do ewentualnych negatywnych skutków planowanej inwestycji dla środowiska. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, aby konieczne było przeprowadzenie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium podniosło, że odwołująca się nie wykazała, jakiego rodzaju wątpliwości, czy też niebezpieczeństwa, będą wiązały się z ewentualną budową planowanej inwestycji. Za takowe nie mogą bowiem być uznane argumenty odwołania, które nie mają oparcia w stanie faktycznym sprawy.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyło P. sp z o.o. z/s we W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokładniej zarzucono naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie pomimo zaniechania przez organ I instancji ustalenia "zakresu podmiotowego (w tym ustalenia stron, których wynik postępowania dotyczy) i przedmiotowego postępowania", do czego to organ był zobowiązany decyzją kasacyjną Kolegium. Tym samym zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, na podstawie którego organ I instancji powinien następnie ponownie przeanalizować zasadność nałożenia na wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżącej wbrew zasadzie pewności prawa i zaufania do organów niedopuszczalne jest dokonywanie odmiennej kwalifikacji prawnoprocesowej obowiązków organu I instancji niż pierwotnie określone przez ten sam organ II instancji przy ponownej ocenie prawidłowości działań organu I instancji. Jednocześnie organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji diametralnie zmienił stanowisko wyrażone we wcześniejszym swoim rozstrzygnięciu. Strona podniosła przy tym, że nawet gdyby został sporządzony wykaz stron (choć w momencie zapoznawania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji w aktach sprawy taki wykaz nie był sporządzony), to sam wykaz nie jest równoznaczny z podjęciem przez organ czynności zmierzających do ustalenia stron postępowania (czyli zakresu podmiotowego);

2. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez ich nie zastosowanie lub dokonanie błędnej wykładni poprzez:

a) pominięcie zgłaszanego przez skarżącą w odwołaniu zarzutu, że rzekomo strony postępowania nie wniosły zastrzeżeń, choć strona skarżąca po zapoznaniu się w dniu 22 listopada 2022 r. z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, zgłosiła zarzuty dotyczące zaniechania ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego;

b) pominięcie zgłaszanego przez stronę skarżącą w odwołaniu zarzutu, że w sytuacji stwierdzenia przez organy braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, organy decyzyjne (prowadzące postępowanie "główne" środowiskowe) powinny dokonać obiektywnej, wyważonej, opartej na niekwestionowanym przez strony stanie faktycznym oceny KIP jako dowodu zasadniczego, jak też ocenić inwestycję w kontekście wszystkich (a nie tylko tych do których odnosi się organ II instancji w zaskarżonej decyzji) uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy;

c) wadliwe skoncentrowanie się przez organ II instancji wyłącznie na aspekcie oddziaływania samego planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego na tereny sąsiednie przy zupełnym pominięciu sytuacji przyszłych nabywców mieszkań na planowanym osiedlu mieszkaniowym, a mianowicie w kontekście umiejscowienia planowanej inwestycji na terenach nie poprzemysłowych, ale na terenach przemysłowych. W sprawie nie dokonało kompleksowej oceny KIP, a oceny jednostronnej w aspekcie oddziaływania na tereny bezpośrednio przylegające, a nie odwrotnie oddziaływania terenów sąsiednich, na których immisje zewnętrzne również występują, tak jak to ma miejsce w przypadku terenu strony skarżącej;

3. art. 9 w zw. z art. 39 oraz art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez wadliwe uznanie, że regulacja zawarta w art. 74 ust. 3 ustawy zwalnia organ prowadzący postępowanie od obowiązku ustalenia stron postępowania, jak też dokonania zawiadomienia o wszczęciu postępowania każdej ze stron postępowania; a w konsekwencji pominięcie przez organ II instancji zarzutu, że w niniejszej sprawie uniemożliwiono potencjalnym stronom (poza wnioskodawcą i skarżącym) zgłoszenie wniosków dowodowych, a także uniemożliwiono wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów;

4. art. 61 § 1 i 4 k.p.a. przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie albowiem o wszczęciu postępowania nie zostały zawiadomione inne osoby będące stroną poza wnioskodawcą i skarżącą. Wprawdzie organ II instancji stwierdza, że rzekomo obowiązek ten został dopełniony poprzez sporządzenie wykazu stron, ale z pewnością takiego wykazu w aktach sprawy nie było w momencie zapoznawania się z aktami sprawy przez stronę skarżącą. W związku z tym jeśli doszło do uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, to o tym fakcie należało poinformować strony przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, co bezsprzecznie nie miało miejsca. Zdaniem skarżącej organy obu instancji bez uprzedniego ustalenia kręgu stron postępowania nie były uprawnione do zastosowania regulacji zawartej w przepisie art. 49 k.p.a;

5. art. 49 k.p.a. przez jego zastosowanie bez uprzedniego precyzyjnego określenia poszczególnych stron postępowania oraz zaniechanie dołączenia do decyzji I i II instancji jakiegokolwiek wykazu stron postępowania. Skarżąca wskazała także, że w związku z tym, że wnosiła odwołanie, to bezwzględnie powinna zostać jej również doręczona zaskarżona decyzja. Tymczasem w sprawie niniejszego zabrakło, a o wydaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia skarżąca dowiedziała się z obwieszczenia zamieszczonego na stronie internetowej Kolegium w dniu [...] 2023 r. Zdaniem strony prawidłowe ustalenie stron postępowania ma również istotne znaczenie z punktu widzenia możliwości zaskarżenia wydanych decyzji, w tym konieczności złożenia odpowiedniej ilości odpisów na etapie postępowania sądowoadministracyjnego;

6. art. 10 oraz art. 80 w zw. z art. 61 § 1 i 4 k.p.a., a w konsekwencji naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia, jakie podmioty posiadają status strony postępowania i określenia zakresu przedmiotowego;

7. art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w treści zaskarżonej decyzji stron prowadzonego postępowania;

8. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 specustawy mieszkaniowej poprzez ich niezastosowanie, a w szczególności poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i błędną ocenę materiału dowodowego. Tu skarżąca strona wskazała, że organ II instancji pominął, że w przedstawionej przez wnioskodawcę koncepcji brak jest odniesienia się do charakteru i funkcji nieruchomości sąsiednich w stosunku do nieruchomości, na: której inwestycja mieszkaniowa ma być zlokalizowana. Organ II instancji pominął fakt, że pozostałe tereny nadal wykorzystywane są na cele przemysłowe. Fakt, że sama inwestycja będzie realizowana na terenie, na którym funkcje produkcyjne obecnie nie są realizowane pozwala wprawdzie na skorzystanie z regulacji zawartej w specustawie, ale nie zwalnia organu od zweryfikowania czy wszystkie skutki środowiskowe planowanego przedsięwzięcia są dobrze znane i nie budzą wątpliwości. Tylko bowiem w takich sytuacjach nie ma podstaw do nakładania obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast jeżeli planowane przedsięwzięcie należy do grupy tych, których wpływ na środowisko jest trudny do przewidzenia lub na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań pojawiły się co do tego wątpliwości, to organ kierując się zasadą przezorności powinien nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ rozstrzygając o braku konieczności oceny oddziaływania na środowisko, dokonuje niejako rozstrzygnięcia, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie niesie za sobą skutków w postaci znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżącej, w sprawie zarówno organ I, jak i II instancji zaniechał dokonania powyższych ustaleń pomimo tego, że przepis art. 6 ust 1 specustawy wymaga, aby w sporządzonej koncepcji urbanistyczno-architektonicznej, uzasadniającej rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne inwestycji mieszkaniowej uwzględniono charakter zabudowy miejscowości i okolicy, w której inwestycja mieszkaniowa ma być zlokalizowana. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 5 pkt. 5 specustawy wymaga, aby taka koncepcja zawierała w szczególności informacje w zakresie powiązania przestrzennego planowanej inwestycji z terenami otaczającymi.

Dalej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 3 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. UE. L. z 2012 r. Nr 26, str. 1 ze zm.) poprzez błędne uznanie, że brak jest potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji kiedy zupełnie pominięto kwestie następstwa dla ludności i zdrowia ludzkiego zrealizowania inwestycji w obrębie wpływu na otoczenie istniejących od lat i nadal funkcjonujących zakładów przemysłowych. Zdaniem skarżącej planowanie inwestycji o charakterze mieszkaniowym na terenach przemysłowych musi zawierać analizę, jaki wpływ na zdrowie ludzkie może mieć przebywanie na terenach przemysłowych, natomiast przedłożona do wniosku KIP nie zawiera takiej analizy. Ponadto pominięto regulację zawartą w pkt. 3), a mianowicie, że zasady oceny skutków środowiskowych powinny być zharmonizowane, szczególnie w odniesieniu do przedsięwzięć, które powinny podlegać ocenie, podstawowych obowiązków wykonawców oraz do zawartości oceny. Pominięto także regulację zawartą w pkt 7) Dyrektywny, mianowicie, że zezwolenia na inwestycje dotyczące publicznych i prywatnych przedsięwzięć, które mogą powodować znaczące skutki w środowisku, powinny być udzielane jedynie po wykonaniu oceny możliwych znaczących skutków środowiskowych tych przedsięwzięć. W postępowaniu tymczasem zupełnie pomięte zostało, że działki zainwestowania znajdują się na terenach, dla których w miejscowym planie przyjęto przeznaczenie przemysłowe, a ponadto ujęte są w studium jako tereny aktywności gospodarczej;

2. art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 specustawy mieszkaniowej poprzez ich niezastosowanie, a mianowicie w przedłożonej do wniosku koncepcji zupełnie nie odniesiono się do faktu, że na terenach przyległych i sąsiadujących, nieruchomości nadal są wykorzystywane na cele przemysłowe i ograniczono się do stwierdzenia, że samo zamierzenie inwestycyjne będzie realizowane na terenach poprzemysłowych - byłych terenach produkcyjnych;

3. art. 62 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym - w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, poprzez uznanie, że brak jest potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko oraz zupełnie zignorowano kwestie wpływu na otoczenie oraz następstwa dla ludności i zdrowia, zrealizowania inwestycji w obrębie wpływu na otoczenie istniejących od lat i nadal funkcjonujących zakładów przemysłowych;

4. art. 74 ust. 3 ustawy poprzez stwierdzenie, że nie został naruszony w sytuacji kiedy jego niewłaściwe zastosowanie spowodowało także niemożność zapoznania się z aktami sprawy prowadzonej przez organy współdziałające, a w szczególności uniemożliwiono zgłoszenie ewentualnych wniosków i zarzutów przed wydaniem postanowienia z dnia 3 lutego 2022 r. zawierającego opinię dla planowanego przedsięwzięcia;

5. art. 64 ustawy poprzez jego niezastosowanie wywodząc, że organ I instancji wydał decyzję na podstawie opinii, które zostały wydane przed ustaleniem zakresu podmiotowego i przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem skarżącej po decyzji kasacyjnej Kolegium należało określić zakres przedmiotowy i podmiotowy zamierzenia inwestycyjnego i przesłać organom do zweryfikowania wcześniejszego stanowiska, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie;

- art. 84 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 ustawy poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie pomimo, że nie dokonano wnikliwej oceny rodzaju, skali, uwarunkowań wewnętrznych i zewnętrznych planowanego przedsięwzięcia, a więc nie ma pewności bez przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko, że są właściwie zabezpieczone potrzeby ochrony środowiska, w tym życie i zdrowie ludzi przed niekorzystnym oddziaływaniem przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022, poz. 2492) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023, poz. 1634, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze z dnia 20 marca 2023 r. (nr SKO.OŚ/41/1/23) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 30 listopada 2022 r., którą w pkt. I stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa zespołu [...] budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z zespołem [...] garaży podziemnych oraz jednym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z funkcją usługową przy ul. [...] w B., usytuowanego na terenie nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] miasta B.", a w pkt. II określono warunki o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1b ustawy.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stosownie zaś do art. 71 ust. 2 tej ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, wynika zaś, że przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust. 1 ustawy).

Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dokładniej - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b przywołanego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. W § 3 ust. 1 pkt 55 cyt. rozporządzenia wskazano zaś, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą:

a) objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

- 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

- 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

b) nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

- 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

- 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze.

W ocenie Sądu, w realiach badanej sprawy organy uwzględniając stanowiska RDOŚ, PPIS oraz PGWWP Zarząd Zlewni w L., prawidłowo uznały, że można odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla niniejszej inwestycji stanowiącej przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia. Stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nastąpiło z uwzględnieniem informacji zawartych we wniosku, KIP, wspomnianych opiniach organów współdziałających i ustaleń wynikających z przeprowadzonego postępowania. Nadto, w punkcie II decyzji Prezydenta Miasta B., określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Podstawą dokonania oceny, czy dla przedsięwzięcia zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, była KIP. Jest to dokument szczególny, sformalizowany, którego treść i zakres regulowane są przepisami ustawy. Orzekające w sprawie organy uznały, że dane w niej zawarte są rzetelne i wiarygodne, a dokument ten spełnia wymogi ustawowe. Organy te nie wskazały na nieprawidłowości sporządzonego dokumentu i w oparciu o jej treść wydały swoje rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że KIP przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń z niej wynikających mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy KIP, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych, zawartych w KIP. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów, np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia KIP (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 875/20, CBOSA). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej KIP w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów tej karty (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11, CBOSA). Taka zaś sytuacja w sprawie nie miała miejsca.

Ze zgromadzonego zaś materiału dowodowego wynika, że sporna inwestycja polegająca na budowie zespołu [...] budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z zespołem [...] garaży podziemnych oraz jednym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z funkcją usługową, w ramach której planowany jest także remont, rozbudowa i adaptacja na cele mieszkaniowe istniejącego budynku oraz rozbiórka znajdujących się na terenie inwestycji budynków produkcyjno-magazynowych spowoduje przekształcenie na zabudowę mieszkaniową wraz z infrastrukturą towarzyszącą ok. 3,2 ha powierzchni terenu. Planowane garaże będą miały powierzchnię ok. 1,2 ha, a samo przedsięwzięcie jest planowane na terenie, na którym aktualnie znajduje się likwidowany zakład przeróbczy kamienia budowlanego. Z załączonej do KIP mapy zasięgu hałasu emitowanego w czasie eksploatacji przedsięwzięcia, wynika, iż najbliższe tereny chronione akustycznie znajdują się w odległości ok. 50 m od obszaru inwestycji. Na etapie realizacji przedsięwzięcia będzie dochodzić do emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza, związanej z pracami rozbiórkowymi, pracami ziemnymi oraz pracą maszyn budowlanych i ruchem pojazdów. Oddziaływania te będą jednak krótkotrwałe, odwracalne i ustąpią z chwilą zakończenia prac. Z kolei emisja zanieczyszczeń do powietrza będzie miała charakter niezorganizowany, o charakterze krótkotrwałym i lokalnym, która nie powinna spowodować ponadnormatywnego zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego. W celu ograniczenia pylenia w wyniku prac ziemnych zaplanowano zraszanie powierzchni terenu oraz stosowanie plandek do zabezpieczania materiałów budowlanych w czasie transportu. Zorganizowanie zaplecza budowy na utwardzonym podłożu oraz wyposażonie go w sorbenty do usuwania substancji ropopochodnych pozwoli z kolei na zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem substancjami ropopochodnymi w przypadku wystąpienia awaryjnego wycieku. Na etapie eksploatacji będzie dochodzić do emisji zanieczyszczeń powietrza i hałasu. Źródłami hałasu będą ruch pojazdów oraz praca urządzeń wentylacyjnych. Źródłami emisji zanieczyszczeń do powietrza będą praca silników pojazdów poruszających się po terenie przedsięwzięcia i parkujących w garażach oraz urządzenia grzewcze (na każdym z planowanych obiektów będą znajdować się kotłownie z kotłami gazowymi). Jak wynika z analizy przedstawionej w KIP, planowane przedsięwzięcie nie powinno spowodować ponadnormatywnego oddziaływania na powietrze atmosferyczne i klimat akustyczny na terenach chronionych akustycznie. Ścieki bytowe z terenu przedsięwzięcia będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacyjnej, a następnie do oczyszczalni ścieków w B. Wody opadowe i roztopowe z miejsc postojowych, przed odprowadzeniem do odbiornika, będą podczyszczane w separatorach. Zaplanowano także częściowe gromadzenie w zbiornikach retencyjnych wód opadowych i roztopowych z terenów utwardzonych celem ich późniejszego wykorzystania na miejscu. Odpady powstające na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji będą gromadzone w sposób selektywny i przekazywane firmie posiadającej właściwe uprawnienia do ich odbioru. Nadto, z KIP wynika, że lokalizacja, rodzaj i parametry przedsięwzięcia eliminują możliwość wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko. Obszar inwestycji jest w większości utwardzony i zabudowany budynkami przemysłowymi. W obrębie analizowanego terenu występują starodrzewy z dębami, lipami i jesionami, przeznaczone w dużej części do zachowania. Realizacja inwestycji wiązać się będzie z koniecznością wyburzenia istniejących budynków oraz wycinką drzew kolidujących z planowaną inwestycją.

W zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują obszary górskie, obszary leśne, obszary przylegające do jezior, obszary wodno-błotne i inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych (w tym siedliska lęgowe i ujścia rzek), a także obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, jak również korytarze ekologiczne. Najbliżej położone obszary Natura 2000: Obszar Specjalnej Ochrony ptaków [...] znajduje się w odległości ok. 2,7 km.

Uwzględniając charakter inwestycji wyszczególniony w KIP, RDOŚ uznał, że przy zastosowaniu warunków określonych w postanowieniu z dnia 3 lutego 2022 r. przedsięwzięcie nie powinno znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko przyrodnicze i tym samym wskazał, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podobne stanowisko wyraziło PGWWP Zarząd Zlewni w L. wskazując, że przy tak oznaczonym: rodzaju, skali, lokalizacji oraz charakterze planowanej inwestycji, która będzie realizowana przy zastosowaniu rozwiązań minimalizujących wpływ dla środowiska i zgodnie z przepisami prawa nie przewiduje się negatywnego wpływu niniejszej inwestycji na stan jednolitych części wód podziemnych i powierzchniowych oraz możliwości osiągnięcia celów środowiskowych. Zastrzeżeń względem planowanego przedsięwzięcia nie złożył także PPIS.

W tych też okolicznościach Sąd uznał, że w toku postępowania zebrano materiał dowodowy, który w świetle przepisów ustawy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Niniejsze twierdzenie znajduje swoje uzasadnienie zarówno w treści przedstawionej KIP jak również w stanowiskach organów współdziałających, wyspecjalizowanych w danej dziedzinie z racji posiadanej odpowiedniej wiedzy fachowej oraz doświadczenia.

Odnosząc się do sformułowanych w skardze licznych zarzutów oscylujących wokół zaniechania ustalenia zakresu podmiotowego sprawy, a zatem ustalenia stron postępowania wyjaśnić należy, że stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się:

1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;

2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

W postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej organ prowadzący postępowanie na podstawie dokumentów dostarczonych przez wnioskodawcę oraz całości akt sprawy kierując się przesłankami wynikającymi z art. 74 ust. 3a ustawy powinien ustalić, komu w postępowaniu przysługują przymioty strony.

W realiach badanej sprawy, w przedstawionych tut. Sądowi aktach sprawy, znajduje się na ośmiu stronach lista oznaczona jako "strony postępowania M.", zawierająca wykaz podmiotów będących stronami niniejszego postępowania, z oznaczeniem ich adresów, numerów działek, udziałów we własności, co wbrew twierdzeniem strony skarżącej pozwala na ich identyfikację. W ocenie Sądu niniejsze wyczerpuje obowiązek organu ustalenia stron postępowania, co czyni chybionym sformułowane w tym zakresie w skardze zarzuty. Wśród wskazanych tam podmiotów jest:

- Zarząd Dróg Powiatowych, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, B. N., J. D., M. M., P.(2) S.A., M. K. (s. 1);

- S. K., A. K., A. L., Z. M., H. M., A. M., E. M., M. N., R. S., W. S., T. S., T. S.(1) (s. 2);

- M. S., J. S., K. J., D. K., R. Z., B. R., J. Z., A. M., E. M., E. J. (s. 3);

- W. D., W. P., P. B., R. B., G. F., B. F., M. M.(1), A. C., B. C., Starosta B., Skarb Państwa (s. 4);

- P.(1) S.A., H. Spółka Jawna, I. s.c., Komenda Wojewódzka Policji we W., Polski Związek Działkowców, M. D., B. G., P. sp. z o.o., P.(3) S.A. (s. 5);

- H. S., G. S.A., Prezydent Miasta B., S. spółka jawna L. C., K. K., W. S., P. S., T. P., M. P., T. S.A. (s. 6);

- M. Spółka Jawna, P. G., S. M., M. M.(2), P.(4) Spółka Jawna R.E. N., M. M.(3), J. M., M. M.(4), M. M.(5), T.(1) s.c. A. P., K. W., T. J., I. J., J. J., W. J. (s. 7);

- A. P., S. L., E. L., J. M.(1), J. T., A. T., V. K., B. J., B. J.(1), M. B., A. B., K. G., R. G., T. M. (s. 8).

Nadto w toku ponownego rozpoznawania sprawy, inwestor pismem z dnia 20 września 2022 r. przedstawił wykaz działek znajdujących się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika więc bezspornie, że bez wątpienia liczba stron przekracza 10, co też oznacza, iż w sprawie do zawiadomienia stron należało stosować art. 49 k.p.a., z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. Trzeba przy tym oczywiście zauważyć, że art. 74 ust. 3 ustawy nie zwalnia – jak to zauważyła skarżąca - organów administracji z precyzyjnego ustalenia, komu w konkretnym przypadku przysługuje przymiot strony. Pozwala to bowiem ustalić, kto zdaniem organu prowadzącego postępowanie brał w nim udział jako strona, jednakże regulacja ta nie nakłada na organ obowiązku informowania stron uczestniczących w postępowaniu o podejmowanych czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a. W orzecznictwie wyrażono pogląd, według którego w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej sposób zawiadamiania stron o czynnościach procesowych kompleksowo regulują przepisy art. 74 ust. 3 ustawy i art. 49 k.p.a. Postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej, ze względu na swój potencjalnie szeroki zasięg jeżeli chodzi o strony postępowania, jest postępowaniem szczególnym, w którym ustawodawca przewidział możliwość skorzystania z instytucji uregulowanej w art. 49 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 18 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 678/14). Tym samym, nawet zgłoszenie przez konkretny podmiot udziału w sprawie w charakterze strony i aktywne uczestniczenie w rozpoznawaniu sprawy w niczym nie zmienia jego pozycji prawnej w kontekście zawiadamiania o czynnościach procesowych. Organ administracji nie ma zatem obowiązku informowania stron nawet aktywnie uczestniczących w postępowaniu o podejmowanych czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a., stąd brak doręczenia skarżącej decyzji organu odwoławczego nie stanowi naruszenia procesowego.

Oczywiście Sąd odnotował, że do decyzji organu I instancji nie został załączony odrębny wykaz stron postępowania jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy skoro w aktach sprawy znajduje się przywołany wykaz stron postępowania, a ten przekracza 10 osób, co uprawniało do stosowania art. 49 k.p.a. Nadto, z akt sprawy wynika, że zawiadomienie-obwieszczenie z dnia [...] 2021 r. o wszczęciu postępowania oraz przekazaniu wniosku do opiniowania zostało udostępnione w BIP w dniu [...] 2021 oraz podlegało udostępnieniu na tablicy ogłoszeń urzędu, zawiadomienia-obwieszczenia z dnia [...] 2021 r. oraz [...] 2022 r. o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie zostały udostępnione w BIP odpowiednio w dniu [...] 2021 r. i [...] 2022 r., oraz podlegały udostępnieniu na tablicy ogłoszeń urzędu, zawiadomienie-obwieszczenie o stanie gotowości decyzyjnej z dnia [...] 2022 r. zostało udostępnione w BIP w dniu [...] 2022 r. oraz podlegało udostępnieniu na tablicy ogłoszeń urzędu, zawiadomienie-obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia 30 listopada 2022 r. zostało udostępnione w BIP w dniu [...] 2022 r. oraz podlegało udostępnieniu na tablicy ogłoszeń urzędu, obwieszczenie z kolei o zakończeniu postępowania odwoławczego umieszczono w BIP Kolegium i na tablicy ogłoszeń w dniu [...] 2023 r., a obwieszczenie o wydaniu decyzji odwoławczej wywieszono na tablicy ogłoszeń Kolegium w dniu [...] 2023 r. oraz tablicy ogłoszeń i w BIP Gminy Miejskiej B. w dniach [...] 2023 r. Wobec tego przyjąć należało, że organy dokonały prawidłowych zawiadomień stosownie do art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 49 k.p.a., zaś strony postępowania miały możliwość zapoznania się z nimi. W tym zakresie nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., przy czym należy podkreślić, że może on odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Koniecznym jest zatem ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero bowiem wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a.

Tymczasem z akt badanej sprawy wynika, że skarżąca brała czynny udział w postępowaniu, składała w toku postępowania pisma, w tym zgłaszające swój udział oraz kwestionujące prawidłowe ustalenie stron postępowania. Stąd nie można przyjąć, iż pozbawiono ją czynnego udziału w postępowaniu. Względem skarżącej również znajdował zastosowanie przepis z art. 49 k.p.a. Pomimo jednak tego organ I instancji doręczył skarżącej decyzję, a wcześniej w drodze fikcji doręczenia doręczył zawiadomienie o zakończeniu postępowania i stanie gotowości decyzyjnej. Zawiadomienie to pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

Odnosząc się zaś do kwestii stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sformułowanych na tym tle w skardze zarówno zarzutów dotyczących naruszenia norm procesowych oraz prawa materialnego, w tym przepisów Dyrektywy 2011/92/UE, art. 6 ust.1 i ust. 2 pkt 5 specustawy, art. 62 ust. 1, art. 64 i art. 84 ust. 1, ust. 1a i ust. 1 ustawy, oscylujących wokół zaniechania przeanalizowania planowanej inwestycji o charakterze mieszkaniowym na terenach poprzemysłowych i wokół terenów przemysłowych wskazać należy, że w realiach badanej sprawy rzeczą organów było przenalizowanie niniejszej inwestycji z uwzględnieniem kryteriów zawartych w art. 63 ustawy, w oparciu o dane i informacje zawarte KIP i przy uwzględnieniu opinii przedłożonych przez właściwe organy wyspecjalizowane. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu związanego z pominięciem oceny prawidłowości przyjętych rozwiązań w koncepcji urbanistyczno – architektonicznej to przede wszystkim należy zauważyć, że na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wnioskodawca przedstawia KIP, która w istocie – jak to już wskazano – konkretyzuje przedsięwzięcie. Koncepcja urbanistyczno-architektoniczna jest zaś przedkładana na etapie wystąpienia do organu stanowiącego gminy o podjęcie uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, co też zasadnie zauważyło Kolegium. Nie stanowi ona zatem dokumentu wymaganego na niniejszym etapie postępowania, gdyż nie podlega jakiejkolwiek ocenie na etapie środowiskowych uwarunkowań. W realiach badanej sprawy nie znajduje więc uzasadnienia sformułowany zarzut, iż organ pominął, że w przedstawionej przez wnioskodawcę koncepcji brak jest odniesienia się do charakteru i funkcji nieruchomości sąsiednich w stosunku do nieruchomości, na której inwestycja mieszkaniowa ma być zlokalizowana. W postępowaniu wnioskodawca przedłożył KIP a nie przywołaną koncepcję, która zgodnie z art. 6 specustawy obejmuje rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne inwestycji mieszkaniowej, z uwzględnieniem charakteru zabudowy miejscowości i okolicy, w której inwestycja mieszkaniowa ma być zlokalizowana.

Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania dotyczącego przedsięwzięcia z zakresu specustawy mieszkaniowej nie bada się również zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 80 ustawy obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji jak i o art. 5 ust. 3 specustawy. Nie jest też uprawnionym formułowanie wymogu, aby w sprawie środowiskowych uwarunkowań badanie lokalizacji przedsięwzięcia odbywało się także pod kątem zgodności z uchwalonym dla danego terenu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Z przedłożonej KIP wynika zaś, że wariant inwestorski przedsięwzięcia spełnia wymogi ochrony środowiska, a jego oddziaływania mieszczą się w zakresie wymaganych prawem ochrony środowiska norm i nie wychodzą poza granice własności terenu inwestora. Należy przy tym zauważyć, że w niniejszym dokumencie przedstawiono charakter terenu objętego zamiarem inwestycyjnym oraz charakter terenu z nim sąsiadującego zauważając, że ten ostatni ma charakter przemysłowy. Z przedłożonej karty wynika bowiem, że planowane przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane na terenie poprzesmysłowym i w otoczeniu terenu przemysłowego. Dokładniej - teren inwestycji oddzielony jest od strony południowej magistralą kolejową, od strony północnej bocznicą kolejową P.(1) i obwodnicą drogową, od strony zachodniej – przylega do innego terenu przemysłowego, a od strony wschodniej stanowi połączenie komunikacyjne. W zakresie usytuowania przedsięwzięcia w KIP – w ramach opisu wskazano na tereny przemysłowe objęte wnioskiem, podobnie też na taki charakter wskazano w dotychczasowym sposobie użytkowania. Pomimo takiej lokalizacji ani organy orzekające w sprawie ani organy współdziałające nie stwierdziły aby zachodziła potrzeba przeprowadzenia szerszej oceny oddziaływania w aspekcie potencjalnego wykorzystywania planowanej inwestycji mieszkaniowej w aspekcie bezpośredniego sąsiedztwa z terenem przemysłowym. Odpowiednio też do tych ustaleń organy zweryfikowały ich wpływ na środowisko, w tym przy zastosowaniu proponowanych przez inwestora rozwiązań zabezpieczających, a ocena ta nie została skutecznie podważona przez skarżącą. Co istotne, żadnych zastrzeżeń, wskazujących na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania nie zgłosił również PPIS. Jest on zaś organem nadzoru z zakresu ochrony zdrowia przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych. Niewydanie przez niego opinii traktowane jest jak brak wniesienia zastrzeżeń do realizacji planowanego przedsięwzięcia. Także skarżąca ani w toku postępowania odwoławczego ani na etapie skargi nie przedstawiła konkretnych dowodów wskazujących, że wielkość przedsięwzięcia, jego usytuowanie, rodzaj immisji w kumulacji z otoczeniem mogą wpływać na środowisko, życie lub zdrowie. Nie można więc uznać za skuteczne sformułowane w tym zakresie zarzuty wobec ustaleń organów w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie KIP i w sytuacji, gdy skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tych ustaleń i treść karty (por.np.: wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11; wyrok NSA 27 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 2352/21 CBOSA).

Z przywołanych względów Sąd nie podzielił więc zarzutów w zakresie naruszenia przywołanych w skardze przepisów Dyrektywy 2011/92/UE, art. 6 ust.1 i ust. 2 pkt 5 specustawy, art. 62 ust. 1, art. 64 i art. 84 ust. 1, ust. 1a i ust. 1 ustawy.

W ocenie Sądu słusznie też zauważyło Kolegium, iż w sprawie nie było podstaw do ponawiania opinii przez organy wyspecjalizowane, gdyż nie zmienił się ani zakres inwestycji ani jej rodzaj ani położenie, tym samym nie uległy modyfikacji okoliczności realizacji przedsięwzięcia.

Z przywołanych względów Sąd doszedł do wniosku, że decyzje organów obydwu instancji są zgodne z prawem. Wydano je bowiem na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, w tym KIP i wymaganych ustawą opinii właściwych organów, które to dowody poddano należytej analizie, a następnie prawidłowo zastosowano właściwe unormowania prawa materialnego. Z kolei, jak już wskazano, przedstawione zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w złożonej skardze zarzuty nie mogły wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uznał także, iż w sprawie nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 6, 7,7a, 7b, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 k.p.a. mające na celu przeprowadzenie postępowania zgodnie z przyjętymi zasadami rządzącymi postępowaniem administracyjnym, w tym zasadą praworządności, zasadą prawdy obiektywnej, zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego oraz dokonano prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy, uzyskano również wymagane opinie organów współdziałających. Nie można także podzielić twierdzeń skarżącej jakoby w sprawie rozstrzygnięto wątpliwości prawne na niekorzyść strony. Nadto, sporządzone uzasadnienie odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając zasady przekonywania.

W tym stanie rzeczy, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz braku stwierdzenia naruszeń norm prawa procesowego lub materialnego, Sąd skargę oddalił w całości, na mocy art. 151 p.p.s.a.