Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 512/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145, art. 200 i art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: § 12 ust. 1 pkt 1 i § 232 ust. 6
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 18 lipca 2024 r. znak: WOA.7721.33.2024 w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach na rzecz M. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzją z dnia 18 lipca 2024 r. na podstawie art. 138 & 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz.572) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682) po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 2 kwietnia 2024 r. stwierdzającej wykonanie nałożonego obowiązku nałożonego na K. S. określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 30 listopada 2023 r. dotyczącego doprowadzenia prowadzonych robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego usytuowanego na działce ewid. Nr A w miejscowości [...], do zgodności z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę nr 1851/2020 z dnia 23 września 2020 r. wydanego przez Starostę Kieleckiego, poprzez: wypełnienie otworów w ścianie usytuowanej w odległości 3 m od granicy działki, materiałem nieprzeziernym typu pustak szklany, luksfer lub inne rozwiązanie równoważne – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Postępowanie organów nadzoru budowlanego toczyło się w związku z pismem A. K. z dnia 28 kwietnia 2020 r., która to wniosła o przeprowadzenie kontroli realizowanego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. A w miejscowości [...].

Podczas kontroli organ stopnia powiatowego ustalił, że na przedmiotowej działce realizowana jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w oparciu o decyzję Starosty Kieleckiego z dnia 23 września 2020 r. W czasie kontroli stwierdzono, że granica między działkami A i B nie jest jednoznacznie utrwalona w terenie. Stwierdzono, że budowa przedmiotowego budynku realizowana jest zgodnie z zatwierdzonym projektem oraz rysunkami zamiennymi, z których wynika, że projektant zakwalifikował wymianę luksferów, przewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, na przegrodę ogniową ppoż jako odstępstwo nieistotne. W trakcie kolejnych oględzin w dniu 12 sierpnia 2022 r. ustalono, że w ścianie zachodniej przedmiotowego budynku zostały zamontowane dwie ściany przecipożarowe tj. w pomieszczeniu łazienki na parterze oraz na klatce schodowej a w pomieszczeniu łazienki usytuowanej na poddaszu zamontowana została ściana osłonowa słupowo-ryglowa – wszystkie o klasie odporności ogniowej EI 60. Obecny podczas oględzin M. K. występujący w imieniu A. K. oświadczył, że odległość ściany budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. A od granicy z działką B, w którym znajdują się trzy kwestionowane okna jest mniejsza niż 4 metry oraz zażądał ich usunięcia.

Decyzją z dnia 30 listopada 2022 r. organ I instancji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nałożył na inwestorkę obowiązek doprowadzenia prowadzonych robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego do zgodności z projektem budowlanym, poprzez wypełnienie otworów w ścianie usytuowanej 3 m od granicy działki, materiałem nieprzeziernym typu pustak szklany, luksfer lub inne rozwiązanie równoważne, w terminie do czasu zakończenia budowy, w dacie obowiązywania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu 28 lipca 2023 r. inwestorka poinformowała organ I instancji o wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 9 sierpnia 2023 r. organ I instancji ustalił, że obowiązek wynikający z decyzji PINB w Kielcach z dnia 30 listopada 2022 r. został wykonany. Stwierdzono wypełnienie 3 otworów okiennych znajdujących się w ścianie zachodniej budynku w odległości 3 m od granicy działki przegrodami szklanymi, nieprzeziernymi, nieotwieralnymi. W konsekwencji powyższego decyzją z dnia 2 kwietnia 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane stwierdził wykonanie przez inwestorkę K. S. obowiązku nałożonego decyzją organu I instancji z dnia 30 listopada 2022 r.

W toku postępowania odwoławczego inwestorka przedłożyła pismo z dnia 3 maja 2024r. w którym wykazała, iż w ścianie zachodniej budynku zastosowano ściany, przegrody szklane, nieotwieralne, nieprzezierne, ognioodporne w klasie odporności EI 60, na dowód czego przedłożyła faktury oraz deklarację zgodności materiału z certyfikatami jakie posiada ich producent. Dodatkowo organ odwoławczy na podstawie art. 136 K.p.a zlecił organowi stopnia powiatowego uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie oględzin przedmiotowego budynku. Dnia 6 czerwca 2024 r. przeprowadzono oględziny, podczas których ustalono, że w ścianie zachodniej budynku zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiedniej o nr ewid. B zostały zamontowane w trzech otworach wypełnienia szklane. Stwierdzono, że przeszklenia te są nieotwieralne – brak zawiasów, brak klamek, brak otworów umożliwiających otwarcie przeszkleń ( po stronie zewnętrznej w dole ramy znajdują się po dwa otwory odwadniające), nieprzezierne – szyby matowe od wewnątrz, brak naklejonych folii matujących. Na szybach nadruk fabryczny określający odporność ogniową EI 60. Ustalono, że zamontowane szklenie jest nieotwieralne, nieprzezierne, a ściana stanowi ścianę pełną ocieploną od zewnątrz materiałem izolacyjnym, pokrytym tynkiem cienkowarstwowym. Stwierdzono ponadto, że wykonane przeszklenia uniemożliwiają penetrację wzrokową wewnątrz i na zewnątrz.

Organ odwoławczy dokonując oceny zebranego materiału dowodowego stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zasadna i zgodna z prawem. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą materialnoprawną nałożonego decyzją organu I instancji z dnia 30 listopada 2022 r. obowiązku jest przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego, który stanowi, że właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Organ odwoławczy wskazał, że po wykonaniu obowiązku a przed wydaniem decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane konieczne jest sprawdzenie, czy inwestor zrealizował cel nałożonego obowiązku. Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 6 czerwca 2024 r. zastosowane przez inwestora przeszklenia nie zachowują funkcji okna. Użyty materiał podobnie jak luksfery nie posiada cech przezroczystości( szyba matowa od wewnątrz, brak naklejonych folii matujących) i nie umożliwia obserwację ( brak możliwości penetracji wzrokowej w kierunku zewnętrz-wewnątrz) czy otwieranie ( brak zawiasów, brak klamek, brak otworów umożliwiających otwarcie przeszkleń). Organ odwoławczy stwierdził, że sporne elementy w ścianie zachodniej budynku wprawdzie nie są wypełnione wyrobem budowlanym, takim jak cegła szklana lub luksfer, jednak są innego typu materiałem równoważnym, o tej samej odporności ogniowej co ściana pełna. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że spełnienie wymogu odporności ogniowej nie pozbawia jeszcze otworów cech okna – nie jest to wystarczająca właściwość, ale szczegółowa analiza dokumentacji dała podstawy do twierdzenia, że kwestionowane otwory są nieotwieralne z nieprzeźroczystą szybą, wobec czego mogą być utożsamiane z materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery. Reasumując organ odwoławczy uznał, że wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z 30 listopada 2022 r. obowiązek wypełnienia otworów materiałem nieprzeziernym typu pustak szklany, luksfer lub inne rozwiązanie równoważne, nałożony na inwestorkę został wykonany w całości doprowadzając prowadzone roboty budowlane związane z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego do stanu zgodnego z projektem budowlanym.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Na ostateczną decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach skargę do sądu administracyjnego złożył M. K., następca prawny A. K., który zaskarżył decyzję w całości zarzucając jej:

- naruszenie art. 7, art. 77& 1, art. 80 K.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku wnikliwego i wszechstronnego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i zaniechanie przez Organ odwoławczy dokonania jednoznacznych ustaleń, w szczególności w zakresie zbadania technicznej trwałości zastosowanego przez inwestorkę przeszklenia i możliwości jego demontażu, podczas gdy powyższy aspekt jest dla niniejszej sprawy istotny, gdyż zastosowane rozwiązanie techniczne nie ma charakteru stałego, i istnieje możliwość jego swobodnego demontażu;

- naruszenie art. 7, art. 77& 1, art. 80 K.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku wnikliwego i wszechstronnego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zebranej w sprawie dokumentacji zdjęciowej, a także wydruku ze strony internetowej producenta zastosowanego szkła, kserokopii faktury potwierdzającej montaż przeszklenia, i bezpodstawne uznanie na ich podstawie, iż zastosowany przez uczestniczkę materiał spełnił wymóg wypełnienia otworów ściennych materiałem nieprzeziernym typu pustak szklany, luksfer lub inne rozwiązanie równoznaczne, w sytuacji gdy nie uczyniono zadość nałożonemu obowiązkowi, gdyż dokonane przez inwestora czynności nie pozbawiły przedmiotowych otworów cech okien, które w dalszym ciągu nie są tożsame z luksferami lub szklaną cegłą, a zarówno dokumentacja zdjęciowa, jak i dokumenty stanowiące wydruki ze strony internetowej producenta nie potwierdzają, iż zamontowane przeszklenie są równoznaczne pod kątem technicznym, z luksferami, czy pustakami szklanymi, natomiast aktualny stan faktyczny wskazuje, iż przedmiotami niniejszego postępowania są nadal okna z osadzonymi szybami w ramach aluminiowych, w oczywisty sposób nie tworząc ściany pełnej obiektu budowlanego uczestników;

- naruszenie art. 7, art. 77& 1, art. 80 K.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku wnikliwego i wszechstronnego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności bezrefleksyjne przyznanie przymiotu wiarygodności ustaleniom poczynionym przez przedstawicieli organów I instancji, dokonanych podczas czynności kontrolnych z dnia 9 sierpnia 2023 r., a także – na zlecenie organu II instancji – z dnia 6 czerwca 2024 r., w wyniku których m.in. stwierdzono, że przedmiotowe okna są nieotwieralne, a dzięki zastosowanym szybom matowym osiągnięto ich nieprzezierność, i w rezultacie powyższego uznanie, iż wykonano nałożone decyzją z dnia 30 listopada 2022 r. obowiązki przez inwestorkę, w sytuacji gdy wyciągnięcie powyższych konkluzji jest bezpodstawne, i nie koreluje z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a dokonane ustalenia są błędne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, gdyż zastosowane przez uczestniczkę rozwiązania nie spowodowały, że otwory okienne straciły charakter lub funkcję okna, a zastosowane przeszklenie nie stało się integralną częścią ściany budynku, dlatego też użyty materiał nie mógł zostać uznany za nieprzezierny;

- naruszenie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie wykonania przedmiotowego obowiązku przez uczestniczkę w postaci wypełnienia otworów w ścianie usytuowanej w odległości 3 m od granicy działki, materiałem nieprzeziernym typu pustak szklany, luksfer lub zastosowaniem innego rozwiązania równoważnego, w sytuacji gdy przedmiotowe obowiązki objęte decyzją administracyjną nie zostały wykonane, wobec czego organ administracji publicznej obowiązany był nakazać doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem;

- naruszenie & 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie, błędnie uznając, iż otwory okienne znajdujące się w zachodniej części budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr A w miejscowości [...], nie są oknami, podczas gdy przedmiotowy obiekt budowlany w jego zachodniej części posiada trzy okna, które nie tworzą ściany pełnej, i są usytuowane w odległości mniejszej niż 4 m w stosunku do granicy z nieruchomością sąsiednią, co narusza powyższy przepis prawa.

Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie art. 136 K.p.a. w zw. z art. 7, art., 8, art. 15, art., 77 & 1 i art. 80 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zlecenie przeprowadzenia postępowania uzupełniającego materiał dowodowy w sprawie przez organ I instancji, którego ustalenia były analogiczne jak w treści pierwotnie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy – mając na uwadze ocenny charakter niniejszego postępowania – uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie winien dokonać organ odwoławczy z urzędu, z uwagi na oczywisty brak obiektywizmu ze strony przedstawicieli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydających pierwotną decyzję, a powyższe doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz zasady prawdy obiektywnej, a także zasady bezpośredniości postępowania administracyjnego, gdyż przedmiotowa sprawa de facto nie została rozpoznana przez organ II instancji, który zlecił przeprowadzenie kluczowych dla sprawy czynności przez organ I instancji.

Formułując powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie również poprzedzającej zaskarżoną decyzję, decyzję z dnia 4 kwietnia 2024 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach w całości.

W odpowiedzi na skargę Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że istniała potrzeba przeprowadzenia konkretnych czynności dowodowych w trybie art. 136 K.p.a stanowiącym, że organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo może zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydal decyzję, wskazując dokładnie co organ powinien zrobić, i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Natomiast uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego, czy inwestorka K. S., zobowiązana do wykonania ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 30 listopada 2022 r. r., wykonała obowiązki w niej nałożone w sposób prawidłowy. Dokonana przez organy ocena wykonania powyższego obowiązku skutkowała wydaniem przez organ stopnia powiatowego decyzji z dnia 2 kwietnia 2024 r. stwierdzającej wykonanie obowiązku a następnie wydaniem przez Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzji z dnia 18 lipca 2024 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu stopnia powiatowego. Z taką oceną dokonaną przez organy nie sposób się zgodzić.

Przypomnieć należy, że nałożone w decyzji z dnia 30 listopada 2022 r. obowiązki miały swoje oparcie w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz w przepisach techniczno-budowlanych. W szczególności organ zwrócił uwagę, że zgodnie z przepisami § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w ścianie znajdującej się w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy z działką sąsiednią udzielenie zgody na budowę okna mimo przeszklenia EI 60 jest niezgodne z warunkami technicznymi.

Załączone do akt zdjęcia ( KI-62) wskazują, że trzy otwory okienne nie zostały zlikwidowane, a jak wynika z protokołu oględzin ( KI-60) "w otworach zostały zamontowane ramy, a w nich przeszklenia). Otwór nadal zachowuje funkcję i wygląd okna osadzonego w ramie, tym bardziej, że jak wynika z protokołu oględzin "po stronie zewnętrznej w dole ramy znajdują się po dwa otwory odwadniające". Załączone do akt materiały, oceniane prima facie mogą wskazywać, że otwór okienny nie został zlikwidowany, a jedynie w to miejsce wstawiono profil ramę z elementami szklanymi (nieprzezroczystego). Pozostawiono nawet parapety i wnękę okienną. Zdaniem Sądu tak "wypełniony" otwór nadal zachowuje wygląd okna osadzonego w ramie, a częściowo również jego funkcję, (otwory odwadniające). W ocenie Sądu, "wypełnienie", o którym mowa w § 232 ust. 6 warunków technicznych, stosowane w celu usunięcia niezgodności obiektu z wymogami § 12 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia ma prowadzić do zlikwidowania otworu okiennego w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, a nie polegać na pozostawieniu takiego otworu, tyle że poddanego pewnej konstrukcyjnej modyfikacji i spełniającego odpowiednią klasę odporności ogniowej. Wypełnienie to nie powinno budzić zastrzeżeń, czy w istocie nie stanowi "wstawienia okna". Wypełnienie otworu okiennego powinno doprowadzić do stanu, w którym będzie stanowiło zwartą całość, niekoniecznie w pełni jednolitą ale konstrukcyjnie na tyle powiązaną, że uzyskany efekt będzie zbliżony do litej ściany, a nie do otworu z zamontowanym oknem. Stąd też materiał budowlany użyty do wypełniania otworu w zewnętrznej ścianie oddzielenia pożarowego powinien mieć w tym względzie podobne cechy, jak materiał budowlany, z którego wybudowano całą ścianę. Nie jest wymagane spełnienie kryterium tej samej nośności. Poza tym materiał ten w odróżnieniu od pozostałego materiału budowlanego, z którego wykonana jest ściana, powinien posiadać takie cechy, jak przepuszczalność światła i trwała dwustronna nieprzejrzystość (nieprzezierność), tj. obustronna izolacja wzrokowa od otoczenia ( vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Po 264/20).

Zdaniem Sądu, dlatego właśnie prawodawca w § 232 ust. 6 warunków technicznych pierwszej kolejności wskazał, że do wypełnienia otworów należy użyć luksferów lub cegły szklanej. Materiały te bowiem z jednej strony przepuszczają światło dzienne, ale z drugiej strony posiadają cechy podstawowego budulca ściennego, jakim jest np. cegła, bloczek, czy pustak. Ponadto zarówno luksfer, jak i cegła szklana, pomimo ich pewnej przeźroczystości uniemożliwiają patrzenie przezeń. Natomiast "inne przeszklenie" zostało uwzględnione w omawianym przepisie z uwagi na ciągły postęp technologiczny, także w zakresie materiałów budowlanych. Unikanie przez prawodawcę zbędnej kazuistyki nie oznacza jednak, że przeszklenie to może mieć dowolne cechy poza wymogiem spełnienia odpowiedniej klasy ognioodporności, która zawsze w tym wypadku musi być zachowana. Przez "inne przeszklenie" w rozumieniu § 232 ust. 6 rozporządzenia należy rozumieć taki materiał budowlany, który swoimi właściwościami będzie zbliżony do luksferów lub cegły szklanej – będzie przepuszczał światło, ale też będzie stanowił materiał budowlany ścienny (vide wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 360/17).

Również nieotwieralność elementu konstrukcyjnego użytego do takiego wypełnienia jest tylko jednym z wymogów. Podobnie też niewystarczające jest w tym wypadku powołanie się na odpowiednie atesty czy certyfikaty odporności ogniowej użytych materiałów. Również jego nieprzejrzystość nie stanowi wystarczającej przesłanki do stwierdzenia spełnienia wymogu "wypełnienia materiałem przepuszczającym światło" w rozumieniu § 232 ust. 6 warunków technicznych budynków. Istotne są również, chociażby takie kwestie, jak to czy otwór okienny zachowuje charakter wnęki okiennej i nadal wyposażony jest w ościeżnicę okienną i parapety, jak również to, że w ramach okiennych znajdują się otwory odwadniające co w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że nadal mamy do czynienia z oknem. Należy również zwrócić uwagę na brak ustaleń co trwałość zamontowanego przeszklenia w ramach okiennych, czy jest możliwość zdemontowania samego przeszklenia wypełnienia otworu okiennego na co wskazywałby protokół oględzin.

Należy wskazać w aspekcie wykładni przepisów & 12 ust. 1 i & 232 & 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, potrzebę uwzględnienia – w kontekście wskazówki interpretacyjnej z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane – poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, także w aspekcie prawa do prywatności (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 671/21).

W związku z powyższym tutejszy Sąd stwierdził, że organy nadzoru budowlanego dopuściły się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego. Wskutek naruszenia tych przepisów organy błędnie przyjęły, że w sprawie doszło do wykonania takiego wypełnienia otworów okiennych, w wyniku którego przedmiotowa ściana zewnętrzna budynku mieszkalnego jednorodzinnego, spełnia wymogi określone przepisami § 12 ust. 1 pkt 1 i § 232 ust. 6 warunków technicznych budynków. Ostatecznie zaś doprowadziło to organy obu instancji do nieuprawnionego wniosku, że inwestorzy wykonali obowiązek określony w ostatecznej decyzji Inspektora powiatowego z dnia 30 listopada 2022 r., wobec czego zaistniały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, tj. decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku (art. 51 ust. 3 pkt 1).

W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 145 7 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. Z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zastosują się do zawartych w niniejszym uzasadnieniu uwag oraz przyjętej wykładni prawa, w szczególności oceniając wykonanie nałożonego obowiązku, tak aby nie było wątpliwości, iż inwestor ograniczył się tylko do wymiany przeszklenia w nadal istniejących oknach.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.