Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 426/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4a pkt 10, art. 19 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2805
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
article: art. 83 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 615
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi F.Spółka z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 10 czerwca 2024 r. nr 1801-IOD.4100.2.2024 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "F" spółka z o.o. w {...}(dalej: spółka, skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w {...}z dnia {...}czerwca 2024 r., nr {...}utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika {....}Urzędu Celno-Skarbowego w {...}z dnia {...} marca 2024 r., {...}, określająca spółce podatek dochodowy od osób prawnych za okres od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r., w kwocie {...}zł.

Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżąca w złożonym do organu podatkowego rocznym zeznaniu CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. wykazała przychody z innych źródeł niż kapitałowe w wysokości {...}zł oraz koszty uzyskania przychodów w wysokości {...}zł. Dochód skarżącej w okresie objętym postępowaniem podatkowym wyniósł {...}zł i został opodatkowany przez nią obniżoną stawką podatku w wysokości 9 %.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych dokonanych w czasie kontroli celno-skarbowej organ I instancji na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej u.p.d.o.p.) - art. 19 ust. 1 i ust. 2, art. 19 ust. 1d i 1e oraz art. 4a pkt 10, ustalił, że limit skarżącej uprawniający do zastosowania obniżonej stawki podatku w wysokości 9% na rok podatkowy od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. zgodnie z tabelą NBP nr 240/A/NBP/2020 z 9 grudnia 2020 r., gdzie średni kurs NBP euro na 9 grudnia 2020 r. wynosił 4,4449 zł - wynosił {...}zł.

W konsekwencji, skarżąca przekraczając ustawowy próg przychodów, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. utraciła prawo do opodatkowania dochodu osiągniętego w roku podatkowym od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. według stawki 9% . Zatem na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., skarżąca osiągając przychody w wysokości {...}zł, zobowiązana była obliczyć podatek dochodowy od osób prawnych za ten rok podatkowy stosując stawkę 19%.

Po otrzymaniu wyniku kontroli zawierającego powyższe ustalenia spółka poinformowała, że zarząd spółki podjął decyzję o złożeniu korekty deklaracji CIT-8 w zakresie objętym kontrolą i postanowił zrezygnować z prawa, wynikającego z art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p., aby pierwszy rok podatkowy trwał od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rozpoczęto działalność.

W związku z tym spółka dokonała korekty rozliczenia, uznając pierwszeństwo obowiązującej generalnej zasady, wynikającej z art. 8 ust. 2 u.p.d.o.p. Skarżąca w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyniku kontroli złożyła:

- korektę zeznania CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.,

- zeznanie CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.

Na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej powyższe korekty nie zostały uwzględnione przez Naczelnika {...}Urzędu Celno-Skarbowego w{...}, co skutkowało zakończeniem kontroli celnoskarbowej i przekształcenie jej w postępowanie podatkowe.

Ostatecznie organ I instancji wydał decyzję z dnia {...} marca 2024 r., opisaną na wstępie określającą spółce podatek dochodowy od osób prawnych za okres od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r., w kwocie {...}zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości pierwszy rok obrotowy spółki trwał od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. Zgodnie z § 16 ust. 1 i ust. 2 umowy spółki zawartej 9 grudnia 2020 r. - rok obrotowy spółki rozpoczyna się 1 stycznia i kończy 31 grudnia. W umowie wskazano również, że pierwszy ,,rok finansowy" kończy się w dniu 31 grudnia 2021 r. W przedmiotowej sprawie spółka rozpoczynając działalność 9 grudnia 2020 r., księgi rachunkowe i sprawozdanie finansowe za ten okres połączyła z księgami rachunkowymi i sprawozdaniem finansowym za rok następny, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości. Zatem spółka podejmując działalność w drugiej połowie roku kalendarzowego, tj. 9 grudnia 2020 r. i wybrania roku podatkowego pokrywającego się z rokiem kalendarzowym skorzystała z prawa wynikającego z art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p. i pierwszy rok podatkowy trwał od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r., czemu spółka dała wyraz w złożonym zeznaniu CIT-8 za rok podatkowy od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. Spółka, dokonując raz wybranego roku podatkowego - nie mogła tego zmienić. W związku z wysokością uzyskanych przychodów, spółka powinna stosować stawkę podatkową 19 %, nie zaś 9 %. Utraciła ona bowiem przymiot "małego podatnika".

Dyrektor DIAS w Rzeszowie, decyzją z {...} czerwca 2024 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Stwierdził, że wybrany przez spółkę "przedłużony" pierwszy rok podatkowy - w oparciu o art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości jest rokiem obrotowym, a tym samym jest zgodny z rokiem podatkowym. Podzielił stanowisko organu I instancji, że w 2020 r. spółka nie uzyskała przychodu z nieodpłatnych świadczeń. Organ odwoławczy zaakceptował także przyjętą w sprawie przez organ I instancji stawkę podatkową, co skutkowało określeniem w prawidłowy sposób wysokości podatku.

W skardze na decyzję DIAS w Rzeszowie zarzucono naruszenie:

I. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 191 w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 w związku z art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej - Ordynacja podatkowa) poprzez:

- oparcie decyzji ,,na nieudokumentowanych w materiale dowodowym tezach, jakoby spółka w roku obrotowym 2020 nie korzystała z nieodpłatnego świadczenia",

- dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego poprzez pominięcie "dowodów wskazujących na fakt korzystania z bezumownego udostępnienia adresu spółce w organizacji podanego we wniosku do KRS o jej rejestrację" oraz nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania;

2. art. 21 § 3 w związku z art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - określenie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. w kwocie {...} zł w oparciu o wybiórczą analizę materiału dowodowego, w szczególności:

- nieuwzględnienie szeregu wyjaśnień i dowodów wskazujących na istnienie nieodpłatnego świadczenia z tytułu bezumownego korzystania z adresu udostępnionego spółce, z którego w rzeczywistości korzystała,

- nieuwzględnienie złożonych wyjaśnień dotyczących definicji roku obrotowego i możliwości łączenia ksiąg w przypadku rozpoczęcia działalności w drugiej połowie wybranego roku obrotowego poprzez uznanie pierwszego roku "finansowego" za tożsamy z rokiem obrotowym i tożsamy z rokiem podatkowym, bez podania podstawy prawnej;

II. przepisów prawa materialnego:

1. art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 pkt 4 u.p.d.o.p. poprzez ich niezastosowanie w okolicznościach spełnienia dyspozycji ww. przepisów, tj. w sytuacji istnienia nieodpłatnego charakteru otrzymanego świadczenia - korzystanie z udostępnionego spółce adresu będącej w organizacji w roku 2020, tj. w roku rozpoczęcia działalności,

- art. 8 ust. 2 i ust. 2a u.p.d.o.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości - błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, że przy rozpoczęciu działalności i wyborze pierwszego roku podatkowego, pokrywającego się z rokiem kalendarzowym, jednocześnie tożsamym z obrotowym - nie ma możliwości jego zmiany w zaistniałych okolicznościach sprawy, poprzez niewłaściwą ich ocenę i uznanie, że nie znajdują one zastosowania;

III. przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w szczególności:

- zasady zaufania do działań organu podatkowego (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) w związku z naruszeniem przepisów art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości – "ich niezastosowanie i wyciągnięcie wobec spółki negatywnych (szkodzących) konsekwencji, poprzez uznanie, że wybrany okres sporządzenia sprawozdania finansowego jest równoznaczny z wyborem pierwszego roku podatkowego",

- zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości (w sprawach trudnych) na korzyść podatnika (art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej).

Zdaniem skarżącej, norma wynikająca z art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p., jest uprawnieniem podatnika, a skoro tak, to może z niego zrezygnować. Przepis ten, nie wskazuje na żadne ograniczenia, co do jego stosowania, że raz wybrany pierwszy rok podatkowy nie może być zmieniony. Spółka skorzystała z tego uprawnienia, a po ujawnieniu przez organ niekorzystnego rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za ten pierwszy wydłużony rok podatkowy, dokonała korekty na podstawie art. 8 ust 2 u.p.d.o.p., co dało prawo do skorzystania z obniżonej stawki opodatkowania uzyskanych dochodów. Zasada wynikająca z ustawy o rachunkowości - że rok obrotowy pokrywa się z rokiem podatkowym nie jest bezwzględna - przykładem jest rozpoczęcie działalności w drugiej połowie roku obrotowego innego niż kalendarzowy. Tożsamość roku obrotowego i podatkowego dotyczy wybranego roku kalendarzowego lub innego okresu trwającego 12 kolejnych pełnych miesięcy; ani ustawa o rachunkowości, ani ustawa podatkowa nie posługuje się pojęciem roku finansowego. Wymogi zamykania ksiąg i sporządzania sprawozdania finansowego za okres od dnia rozpoczęcia działalności w drugiej połowie roku obrotowego z rokiem następnym, w myśl ustawy o rachunkowości, nie są tożsame z wyborem pierwszego roku podatkowego w myśl ustawy podatkowej - dlatego księgi zamyka się według reguł prawa bilansowego. Niezasadne jest nieuznanie za przychód otrzymanego nieodpłatnego świadczenia z tytułu bezumownego korzystania z adresu – {...}ul. {...} {...} celem rejestracji spółki, będącej w organizacji, od daty zawarcia umowy spółki, do czasu zawarcia umowy najmu lokalu na siedzibę i miejsce prowadzenia działalności Brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ w tym względzie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając skargę wedle powyższych kryteriów należy uznać, że jest ona nieuzasadniona.

Zasadnie organy orzekające w sprawie uznały, że spółka rozpoczynając działalność w drugiej połowie 2020 r. i przyjmując rok podatkowy tożsamy z kalendarzowym, poddała się dyspozycji art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p., o czym świadczy sporządzone i złożone przez nią zeznanie CIT-8 za rok podatkowy trwający od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. Także księgi rachunkowe spółki zostały zamknięte na dzień kończący rok obrotowy, będący dniem bilansowym, tj. 31 grudnia 2021 r. Również sprawozdanie finansowe spółki, które złożone zostało do KRS obejmowało okres tożsamy z zeznaniem podatkowym (od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r.).

Słuszne jest tutaj stanowisko organu odwoławczego, że "przedłużenie" pierwszego roku podatkowego nie skutkuje zmianą - w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.d.o.p. - roku podatkowego na inny, niż kalendarzowy. Jedynie pierwszy rok podatkowy jest dłuższy niż rok kalendarzowy - co jest prostą konsekwencją podjęcia działalności po raz pierwszy w drugiej połowie roku kalendarzowego (art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p.). Każdy następny rok podatkowy jest zgodny z rokiem kalendarzowym.

Zgodzić się także trzeba z organami, że spółka powinna stosować stawkę podatkową 19%, nie zaś 9%. Utraciła ona bowiem przymiot "małego podatnika".

Wskazać tutaj należy, że zgodnie z art. 4a pkt 10 u.p.d.o.p. "małym podatnikiem" oznacza się podatnika, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2.000.000 euro. Przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł. Podatnicy dysponującymi tym przymiotem, przy spełnieniu kryterium przychodowego uzyskują uprawnienie do stosowania 9% stawki podatkowej (art. 19 ust. 1d u.p.d.o.p.).

Zasadą wyrażoną w art. 19 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. jest, że podatek, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f u.p.d.o.p. wynosi 19% podstawy opodatkowania. Odstępstwo od tej reguły zostało zawarte w art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. Przepis ten przewiduje podatek wynoszący 9% podstawy opodatkowania od przychodów (dochodów) innych niż z zysków kapitałowych - w przypadku podatników, u których przychody osiągnięte w roku podatkowym nie przekroczyły wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2.000.000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł.

Dokonując wykładni powyższych przepisów trzeba zaznaczyć, że ustawodawca definiując kategorię "małego podatnika" stworzył grupę podmiotów, które korzystają z określonych prawem preferencji podatkowych. Podmiot chcąc z nich skorzystać musi jednak spełnić pewne kryteria. Przede wszystkim zauważyć należy, że przymiot małego podatnika warunkowany jest wysokością przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług), który nie może przekraczać w poprzednim roku wyrażonej w złotych równowartości 2.000.000 euro. Zatem podatnik, który prowadzi działalność na dużą skalę i osiąga przychód przewyższający powyższy limit nie uzyska statusu małego podatnika.

Podsumowując powyższą część uzasadnienia stwierdzić należy, że podatnik opodatkowuje dochód stawką 9% tylko wtedy, gdy przychód (dochód) w skali całego roku nie wykroczy poza próg wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2.000.000 euro). W przeciwnym wypadku zobligowany zostaje do opodatkowania całego przychodu (dochodu) według stawki 19%.

Zasadnie jest stanowisko organów, że podjęta przez zarząd spółki uchwała {...} z {...} lipca 2023 r. oraz złożony CIT-8 za rok podatkowy od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., a także korekta CIT-8 za 2021 r. nie mogą zmienić przyjętego przez spółkę pierwszego roku podatkowego, trwającego od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r.

Zmiana taka nie mogła nastąpić przed wszystkim z tego względu, że była dokonywana po przeprowadzonej kontroli skarbowej.

W myśl art. 83 ust. 1 ustawy o KAS, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, zakończona kontrola celno-skarbowa przekształca się w postępowanie podatkowe, jeżeli: kontrolowany nie złożył korekty deklaracji, o której mowa w art. 82 ust. 3, albo, organ nie uwzględnił złożonej korekty deklaracji, albo organ uwzględnił złożoną korektę deklaracji i istnieją przesłanki do ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług lub istnieją przesłanki do określenia kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Uwzględnienie korekty przez właściwy organ kończy postępowanie, o czym podatnik zawiadamiany jest postanowieniem wydanym w tym przedmiocie (art. 83 ust. 2 i ust. 3 ustawy o KAS).

Z przedmiotowej regulacji, jak i z art. 83 ust. 1 ustawy o KAS wynika, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości, ich skorygowanie może nastąpić na dwa sposoby. Pierwszy wiąże się ze złożeniem przez podatnika korekty jego zeznania, drugi natomiast z wydaniem decyzji podatkowej, po przeprowadzeniu postępowania w tym przedmiocie.

Trudno uznać aby w omawianym przypadku można było uznać, że złożona korekta stanowiła uwzględnienie ustaleń kontroli w całości.

Bowiem w trakcie kontroli ustalono, że rok podatkowy spółki trwał od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r., i limit skarżącej uprawniający do zastosowania obniżonej stawki podatku w wysokości 9% na tak ustalony rok podatkowy zgodnie z tabelą NBP nr 240/A/NBP/2020 z 9 grudnia 2020 r., gdzie średni kurs NBP euro na 9 grudnia 2020 r. wynosił 4,4449 zł - wynosił {...} zł.

O uwzględnieniu ustaleń kontroli w całości można byłoby mówić, gdyby spółka swoje dochody w roku podatkowym od 9 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r., opodatkowała wg. stawki 19%.

W ocenie Sądu jedynym powodem złożenia korekty zeznania przez spółkę, była próba uniknięcia negatywnych skutków wynikających ze zmiany kursu euro i przekroczenia limitu 2.000.000 euro. Mianowicie kurs euro 9 grudnia 2020 r. wynosił - 4,4449 zł (tabela NBP nr 240/A/NBP/2020) zaś 1 stycznia 2021 r. - 4,6148 zł (tabela NBP nr 255/A/NBP/2020) - kurs euro obowiązujący w dniu 1 stycznia 2021 r. Zastosowanie kursu euro z dnia 9 grudnia 2020 r. powoduje, że spółka przekroczyła limit 2.000.000 euro zaś zastosowanie kursu euro z dnia 31 grudnia 2020 r. - obowiązującego w dniu 1 stycznia 2021 r. powoduje, że spółka limitu nie przekracza.

Sama spółka wprost stwierdziła w piśmie z dnia 26 sierpnia 2023 r., że uchwała nr {...} z {...} lipca 2023 r. "miała na celu przede wszystkim ochronę interesów firmy", co wskazuje na jej instrumentalny charakter w odniesieniu do ustaleń organów podatkowych.

Słuszne jest także stanowisko organów wskazujące, że w księgach skarżącej nie stwierdzono, aby w okresie od 9 do 31 grudnia 2020 r. uzyskała przychody z nieodpłatnego świadczenia (w okresie tym nie zaksięgowano żadnych przychodów ani kosztów). Nie było zatem żadnych podstaw do rozpoznania takiego przychodu.

Spółka rozpoznała przychód z nieodpłatnych świadczeń za 2020 r. już po ustaleniach w wyniku kontroli, w którym wskazano na istotne konsekwencje przekroczenia limitu przychodu uprawniającego do zastosowania obniżonej stawki podatku w wysokości 9 %.

Wskazać tutaj także należy, że kwestia ewentualnego przychodu z nieodpłatnych świadczeń pozostaje bez wpływu na wnioski co do trwania roku podatkowego i spełniania kryterium "małego podatnika" uprawniającego do zastosowania stawki podatkowej 9 %.

Rekapitulując, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, pod kątem podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek, które obowiązany był uwzględnić z urzędu stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, nie narusza ani przepisów materialnoprawnych ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym, mającym wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.