Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1385/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 6 i par.3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 września 2022 r. nr SKO.410.77.2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2012 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 września 2022 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi, ponieważ strona nie skorzystała z możliwości wniesienia odwołania od ww. decyzji Kolegium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

W przypadku naruszenia wskazanych powyżej przepisów art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeka o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Jak bowiem stanowi wskazany przepis, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych (niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi zatem podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Jak wynika z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej jako "O.p."), od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z § 2 tego artykułu, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia.

SKO, co do zasady, jest organem odwoławczym (organem drugiej instancji) i od wydanych przez niego postanowień i decyzji, jako mających charakter ostateczny, przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odmiennie jednak sytuacja wygląda w rozpoznawanej sprawie. Sąd zauważa bowiem, że wniosek Skarżącej dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest środkiem nadzorczym umożliwiającym z urzędu lub na żądanie strony eliminowanie z obiegu prawnego ostatecznych orzeczeń, obciążonych kwalifikowanymi wadami, wymienionymi w art. 247 § 1 O.p. Właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez burmistrza jest samorządowe kolegium odwoławcze jako organ wyższego stopnia (art. 248 § 2 pkt 1 O.p.).

Jak natomiast stanowi art. 221 § 1 O.p., w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.

Warto dodać, że w orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że decyzja wydana w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub samorządowe kolegium odwoławcze to rozstrzygnięcie, które zapadło w związku ze wznowieniem postępowania – art. 244 O.p. – lub uruchomieniem trybu nieważności – art. 248 O.p. (por. S. Presnarowicz [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344, red. L. Etel, Warszawa 2022, art. 221; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt I SA/Po 400/20; wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja SKO odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z dnia 17 stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r.

SKO nie działało zatem jako organ odwoławczy, ale jako organ wyższego stopnia, orzekający w pierwszej instancji. Tym samym wydana przez niego decyzja o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest decyzją wydaną w pierwszej instancji.

Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że od decyzji SKO z dnia 23 września 2022 r. skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia odwołania – o czym skarżąca została prawidłowo pouczona w treści ww. decyzji.

Jak jednak wynika z treści odpowiedzi na skargę, skarżąca nie skorzystała z prawa do wniesienia odwołania.

W sytuacji, gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na rozstrzygnięcie wydane na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest zaś skarga na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono decyzję wydaną w pierwszej instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.