Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 440/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151¸ art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151, art. 134 § 1, art. 153, art. 170
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 208 § 1¸ art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz 191 § 1, art. 194 § 1 i § 3, art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 45 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 2 ust. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, ust. 6 i ust. 7,
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.R.-G., S.Z., W.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1617/21 w sprawie ze skargi M.R.-G., S.Z., W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 września 2021 r., nr SKO.Pod/4140/729/2021 SKO.Pod/4140/730/2021 SKO.Pod/4140/731/2021 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1617/21 oddalił skargę M.R.– G., S.Z. i W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 6 września 2021 r., nr SKO.Pod/4140/729/2021, SKO.Pod/4140/730/2021, SKO.Pod/4140/731/2021 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania podatkowego i ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a."

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M.R.– G., S.Z. i W.Z. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:

1.1. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej jako: "O.p." poprzez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchybienia orzekających w sprawie organów polegającego na bezzasadnej odmowie umorzenia postępowania, w sytuacji gdy Prezydent Miasta K. niezmiennie od wielu lat stoi na stanowisku, że działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] i [...] powstałe z podziału działki [...], (dalej: "Grunty") stanowią las, czego wyrazem jest wydanie po raz czwarty w ciągu 19 lat decyzji o zmianie klasyfikacji Gruntów z "Tr" (tereny różne) na "Ls" (las), która to decyzja została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji i wobec tego stała się ostateczna, a Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z 30 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 643/19, potwierdził, że Grunty należało klasyfikować jako las, czego konsekwencją powinno być uznanie przez Prezydenta Miasta K. postępowania w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości w odniesieniu do tych samych działek za bezprzedmiotowe;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz 191 § 1 O.p. poprzez zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchybień w zakresie przepisów postępowania, jakich dopuściły się orzekające w sprawie organy, polegających na braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz pominięciu okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności:

(i) okoliczności związanych z postępowaniem w sprawie klasyfikacji Gruntów, które toczyło się ponad 19 lat i które zostało zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 643/19, przesądzającym prawomocnie, że przedmiotowe tereny należało klasyfikować jako "Ls" (lasy);

(ii) okoliczności, że sposób faktycznego użytkowania Gruntów nie uległ zmianie od co najmniej kilkunastu lat,

(iii) okoliczności, że przywracanie poprzednich - a nieaktualnych - danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących klasyfikacji Gruntów jest wynikiem wyłącznie kilkukrotnego uchylenia przez sądy administracyjne bądź organ drugiej instancji wadliwych decyzji Prezydenta Miasta K. w sprawie zmiany klasyfikacji Gruntów;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 i § 3, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) – dalej jako: "u.p.g.k" poprzez bezzasadne przyjęcie, jakoby orzekające w sprawie organy mogły się bezkrytycznie oprzeć na danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy skarżący wykazali, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjowali postępowanie mające na celu zmianę tych danych, które zarówno zdaniem skarżących jak i Prezydenta Miasta K. są nieaktualne, a brak stosownej aktualizacji jest wynikiem wadliwego prowadzenia postępowań, ignorowania prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i opieszałości organów orzekających w sprawie klasyfikacji Gruntów;

4) art. 153 w zw. z art. 170 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku w oparciu o stanowisko sprzeczne z oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku wydanym uprzednio przez ten sam Sąd w przedmiotowej sprawie, tj. w wyroku z 26 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1330/18;

5) art. 90 § 1 i § 2 oraz art. 139 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997, Nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, bez publicznego ogłoszenia wyroku, pomimo że pełnomocnik skarżących wniósł o przeprowadzenie rozprawy zdalnej;

- które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowały bezzasadnym uznaniem przez Sąd I instancji, że wydane w sprawie decyzje są prawidłowe;

1.2. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 ust. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.) – dalej jako: "u.p.o.l." w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że opodatkowanie Gruntów podatkiem od nieruchomości było zasadne, podczas gdy Prezydent Miasta K. od wielu lat prowadził z urzędu postępowanie w sprawie zmiany klasyfikacji Gruntów, wydając kolejno w datach: (-) 6 lutego 2007 r., (-) 24 lutego 2009 r., (-) 16 kwietnia 2016 r. oraz ( -) 28 czerwca 2017 r., decyzje o aktualizacji użytku gruntowego i zmieniając ujawnioną w ewidencji gruntów i budynków klasyfikację Gruntów na "Ls" (lasy), a nadto klasyfikacja Gruntów jako lasu została definitywnie potwierdzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 643/19.

W związku z powyższymi podstawami kasacyjnymi skarżący wnieśli o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zgodnie z art. 185 § 1 P.p.s.a.,

2) ewentualnie, na podstawie art. 188 P.p.s.a. - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi - jeżeli Sąd uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona,

3) zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zgodnie z art. 203 pkt 1 P.p.s.a.

Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. skarżący złożyli żądanie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że zaistniały w rozpoznawanej sprawie spór ma swoje źródło w długotrwale prowadzonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym klasyfikacji gruntów będących przedmiotem opodatkowania. Jakkolwiek zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że sytuacja ta powoduje dla niej negatywne skutki prawne to trzeba mieć na uwadze, że ze względu na przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony aby w granicach niniejszej sprawy okoliczność tę badać i dokonywać jej oceny prawnej.

Należy zatem przypomnieć, że istota sporu sprowadza się do zasadności opodatkowania Gruntów: albo podatkiem od nieruchomości – jak chcą organy podatkowe, albo podatkiem leśnym – jak chcą skarżący.

W ocenie Sądu I instancji organy podatkowe prawidłowo uznały, że brak jest podstaw aby umorzyć – jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 O.p.- postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za 2017 r. Skarżący kwestionując to stanowisko wskazują na przebieg postępowania w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntów, które ostatecznie doprowadziło do uznania spornych w sensie podatkowym gruntów jako grunty leśne (zawiadomienia o zmianie danych ewidencyjnych z 18 października 2017 r, i 30 października 2017 r.). Powyższe czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie wymierzenia od tych gruntów podatku od nieruchomości.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Według zaś art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mamy do czynienia z zastrzeżeniem sformułowanym w art. 2 ust. 2 in fine.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że w 2017 r. Grunty w ewidencji gruntów i budynków zostały sklasyfikowane jako (Tr) – tereny różne. Zmiana nastąpiła w październiku 2017 r. (wyżej wskazane zawiadomienia o zmianie danych ewidencyjnych).

Wobec tak zakreślonego stanu sprawy należy zauważyć, że stosownie do art. 21 ust. 1 u.p.g.k., dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. W świetle tej regulacji organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków przy wymiarze podatku od nieruchomości. Należy dodać, że ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony i jednolity jest pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące i organy te nie mają kompetencji do ich zmiany w postępowaniu podatkowym; zmiana taka jest możliwa tylko w odpowiednim, odrębnym postępowaniu administracyjnym i wywiera skutki na przyszłość (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 października 2021 r., III FSK 385/21, czy z 22 lutego 2022 r., III FSK 4693, 4706 i 4707/21). Należy dodać, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 18 listopada 2013 r. (II FPS 2/13) odstępstwo od tej zasady może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy ewidencja gruntów i budynków nie klasyfikuje kategorii istotnych podatkowo, względnie, gdy dane z ewidencji gruntów i budynków mogą zostać skonfrontowane i pozostają w sprzeczności z danymi z innych rejestrów publicznych.

Ponadto odstąpienie od mocy wiążącej ewidencji należałoby rozważyć w sytuacji, w której zachodzi oczywista i bezsporna rozbieżność pomiędzy stanem rzeczywistym a zapisem ewidencji np. w ewidencji ujawniono budynek, którego nie ma bądź budynek istnieje brak jest zaś stosownego wpisu w ewidencji gruntów i budynków.

Niemniej w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienie z żadną z wymienionych sytuacji.

Przedstawione wyżej uwagi należy uzupełnić stwierdzeniem, że zgodnie z art. 1a ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. przez użyte w ustawie określenie lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Mamy więc tutaj do czynienia z legalną definicją gruntów leśnych. Przedmiot opodatkowania nie został powiązany z cechami rzeczywistymi danego obiektu ale z wpisem w ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotem dowodzenia może być więc tylko istnienie w ewidencji gruntów i budynków wpisu o określonej treści. Przepis art. 1a ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. nie został jednak podniesiony w skardze kasacyjnej zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie może prowadzić w tym zakresie dalszych rozważań i ocen.

W tym miejscu należy aprobująco odwołać się do stanowiska wskazującego na konieczność rozgraniczenia materialnoprawnego i proceduralnego związania podatków lokalnych danymi ewidencyjnymi. Podnosi się, że materialnoprawne związanie ewidencją jest bezwzględne i niepodważalne, gdyby chcieć powołać się na regulacje dotyczące postępowania dowodowego. Przedmiotem opodatkowania jest bowiem grunt (budynek, lokal) o określonej klasyfikacji w ewidencji lub innych ujętych w niej danych (np. powierzchnia), niezależnie od cech rzeczywistych i/lub potwierdzonych innymi dokumentami. W zakresie, w jakim tak rozumiany szczególny skutek materialnoprawny wiąże się właśnie z wpisami do ewidencji, bez znaczenia pozostaną inne dokumenty, rejestry, zbiory informacji, a także wyroki sądów i decyzje administracyjne. Jeżeli przepis prawa wiąże dany obowiązek podatkowy konkretnie i specyficznie z ewidencją, to przepisu tego nie można stosować wobec przedmiotu opodatkowania o cechach rzeczywistych zbieżnych z tymi, jakie reguły prowadzenia ewidencji wiążą z określoną klasyfikacją, nawet wówczas gdy cechy te znajdują potwierdzenie w innych dokumentach, rejestrach itd., lecz organ ewidencyjny faktycznie nie dokonał wymaganego wpisu. W konsekwencji, powoływanie się na niezgodność ewidencji ze stanem rzeczywistym i/lub prawnym, a nawet jej skuteczne podważenie na podstawie art. 194 § 3 O.p., nie wywołuje żadnych skutków prawnych w tym zakresie. Sytuacja ta stanowi konsekwencję norm prawa materialnego, determinujących – poprzez nadanie ewidencji szczególnego skutku definiowania przedmiotu opodatkowania oraz dalszych elementów konstrukcji podatku – specyficzny i bardzo wąski zakres faktów podlegających dowodzeniu w toku postępowania podatkowego: postępowanie dowodowe w zasadzie powinno ograniczyć się do ustalenia treści klasyfikacji (wpisu) w ewidencji. (Związanie danymi z ewidencji gruntów i budynków wymiaru podatku od nieruchomości w zakresie budynków i lokali mieszkalnych oraz pomieszczeń do nich przynależnych. Glosa do wyroku NSA z dnia 13 lutego 2014 r., II FSK 310/12 i II FSK 311/12. Finanse Komunalne 2015/4/67-78).

Ze względu na powyższe ustalenia Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybione zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W szczególności należy podkreślić, że organom podatkowym nie można zasadnie zarzucić braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz pominięciu okoliczności mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, ponieważ z przyczyn już wyjaśnionych dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej nie mają znaczenia eksponowane w skardze kasacyjnej okoliczności związane z toczącym się postępowaniem w sprawie zmiany klasyfikacji gruntów, utrwalonym od kilkunastu lat sposobem faktycznego użytkowania gruntów oraz kwestionowaniem trafności wydawanych w tym zakresie rozstrzygnięć i orzeczeń.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 2 ust. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, ust. 6 i ust. 7 u.p.o.l. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jak trafnie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny (odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego), datą dokonania zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu kierowanym przez organ ewidencyjny do organu podatkowego. W odniesieniu do spornych działek skarżących datę tę określono na 18 i 30 października 2017 r., i te daty - a nie daty przywołane przez skarżących - stanowią o aktualizacji klasyfikacji gruntów wywołującej skutki podatkowe. Nieodniesienie aktualizacji do wcześniejszych okresów podatkowych nie narusza wymienionych w zarzucie przepisów ustawy podatkowej, gdyż w omawianych okresach podatkowych grunty skarżących nie były sklasyfikowane jako lasy, nie podlegały więc przewidzianemu w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zasadnie zatem zastosowano w sprawie stawki podatku od nieruchomości, o których stanowi art. 5 u.p.o.l. oraz trafnie uznano, że grunty te były objęte obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.), którego wymiar ustalany był przez wydanie decyzji (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.). Można jedynie dodać, że pogląd o związaniu organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków oraz o nieretroaktywnym skutku zmian w tej ewidencji ma charakter utrwalony i nie budzi wątpliwości również w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki tego Sądu: z 6 października 2021 r., III FSK 165/21, z 12 października 2021 r., III FSK 385/21, czy z 1 grudnia 2021 r., III FSK 3376/21).

Należy odnotować, że w zgodzie z wyżej przedstawioną argumentacją organ podatkowy ustalił skarżącym wysokość podatku od Gruntów od 1 listopada 2017 r. z uwzględnieniem zmian ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 153 w zw. z art. 170 P.p.s.a. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej w zaskarżonym wyroku nie przyjęto stanowiska sprzecznego z oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1330/18. W szczególności w powołanym wyroku nie stwierdzono aby zmiana w ewidencji gruntów i budynków wywoływała skutki prawne odnoszone do przeszłości. Przeciwnie Sąd wprost stwardził, że: Jak wyżej skonstatowano, ewentualna ostateczna zmiana danych w ewidencji gruntów, może spowodować inny sposób obliczenia spornego podatku a równocześnie prowadzenie postępowania o aktualizację danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, może mieć skutek dla wymiaru podatku dopiero w sytuacji ostatecznej zmiany danych w ewidencji gruntów.

Dostrzeżenie przez Sąd podstaw zawieszenia postępowania podatkowego określonych w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. w żaden sposób nie determinowało kierunku rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i Sąd takiej oceny nie sformułował.

W kontekście wyżej poczynionych ustaleń nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 208 § 1 O.p. co miało polegać na bezzasadnej odmowie umorzenia postępowania podatkowego. Na rozstrzygnięcie spraw wymiarowych za miesiące od stycznia do października 2017 r. nie mogło mieć bowiem wpływu wieloletnie postępowanie o zmianę klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów, skoro postępowania to zakończono ostatecznie w październiku 2017 r. Postępowanie to nie czyniło więc postępowania podatkowego bezprzedmiotowym, jako że obowiązująca (niezmieniona) klasyfikacja gruntów przesądzała o tym, że Grunty te stanowiły przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem leśnym. Zmiany w klasyfikacji gruntów wywarły wpływ na wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego dopiero od miesiąca następującego po miesiącu ewidencyjnej aktualizacji użytków gruntowych, a więc od listopada 2017 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 90 § 1 i § 2 oraz art. 139 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji R.P. Uchybienie opisane powyższym zarzutem polegać miało na rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, bez publicznego ogłoszenia wyroku, pomimo, że pełnomocnik skarżących wniósł o przeprowadzenie rozprawy zdalnej.

Oceniając powyższy zarzut należy mieć na uwadze, że podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy na posiedzeniu niejawnym przez Sąd I instancji był przepis art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych o COVID-19, który dopuszczał rozpoznawanie spraw przez sądy administracyjne na posiedzeniu niejawnym, zakreślając warunki dopuszczalności rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten nie został jednak przytoczony w podstawie kasacyjnej. W uzasadnieniu zaś tego zarzutu strona skarżąca nie wykazuje wadliwości zastosowania art. 15zzs4 ustawy o COVID-19 ale podważa sens jego obowiązywania wskazując, że w Polsce zniesiono już zdecydowaną większość obostrzeń i środków ochronnych związanych z pandemią.

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do oceny zasadności obowiązywania przepisu ustawy. Jest uprawniony i obowiązany do oceny, czy przepis ustawy o określonej treści w czasie relewantnym dla rozstrzygnięcia sprawy obowiązuje. W realiach rozpoznawanej sprawy nie może budzić wątpliwości, że przepis art. 15 ust. 3 obowiązywał.

Odnośnie zarzutu braku publicznego ogłoszenia wyroku należy zauważyć, że zgodnie z art. 139 § 5 P.p.s.a. wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym, podlega niezwłocznie publicznemu udostępnieniu w sekretariacie sądu, przez okres czternastu dni.

Końcowo należy odnotować, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 461/21 rozpatrując sprawę w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym dotyczącym podatku od nieruchomości za lata 2012 - 2016 oddalił skargę kasacyjną.

Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ponieważ żaden z zarzutów, podniesionych w skardze kasacyjnej nie okazał się uzasadniony, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Bogusław Woźniak Bogusław Dauter Sławomir Presnarowicz