Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 473/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 116 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Barbara Pasternak Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 marca 2019 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny (zwany dalej WIS) po rozpatrzeniu odwołania M. G. (dalej: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2018 r., znak: [...] orzekającą o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe podatnika A Sp. z o.o. z siedzibą w P, ul. Z wynikające z:

1. decyzji płatniczej z dnia [...] 2015 r., nr [...], znak: [...], ustalającej karę pieniężną w związku ze stwierdzonym wprowadzaniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów wyczerpujących pojęcia środka zastępczego w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na kwotę 30.000 zł;

2. decyzji płatniczej z dnia [...] 2015 r., nr [...], znak: [...], ustalającej opłatę za czynności kontrolne podczas których stwierdzono naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz za koszt badania chemiczno-toksykologicznego wraz z opinią biegłego na kwotę 1.417 zł;

3. odsetek od należności wynikającej z decyzji płatniczej z dnia [...] 2015 r., nr [...], znak: [...], liczone od daty wymagalności należności, to jest od dnia 19 sierpnia 2015 r. do dnia 4 października 2018 r., które opiewają na kwotę 7.509 zł;

4. odsetek od należności wynikającej z decyzji płatniczej z dnia [...] 2015 r. nr [...], znak: [...], liczone od daty wymagalności należności, to jest od dnia 9 września 2015 r. do dnia 4 października 2018 r., które opiewają na kwotę 348 zł;

5. dalszych odsetek od zaległości wymienionych w punktach 1 i 2 od dnia następnego po dacie wystawienia decyzji o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia odpowiedzialności jako osoby trzeciej (tj. od dnia 5 października 2018 r.) do dnia zapłaty.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Spółka z o.o. A z siedzibą w P (dalej jako Spółka) w związku z niezapłaconymi należnościami wynikającymi z ww. decyzji widniała w ewidencji dłużników. Postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przeciwko Spółce okazało się bezskuteczne. Nie dokonano zajęcia żadnych rachunków bankowych, nie zastosowano żadnego innego środka egzekucyjnego przerywającego bieg terminu przedawnienia, ponieważ Spółka nie posiadała żadnego majątku ruchomego ani nieruchomości. W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z dnia [...] 2018 r., wszczął wobec skarżącego postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości Spółki z tytułu nieuiszczonych należności wynikających z decyzji wskazanych powyżej.

W dniu [...] 2018 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję, znak: [...] orzekającą o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe podatnika A Sp. z o.o. z siedzibą w P, wynikające z: decyzji z dnia [...] 2015 r., nr [...], znak: [...], decyzji z dnia [...] 2015 r., nr [...], znak: [...] wraz z odsetkami od należności wynikających z powyższych decyzji.

W odwołaniu skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 2 § 2 i § 3 Ordynacji Podatkowej (dalej: O.p.), w zw. z art. 3 pkt 8 O.p. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji wydanie decyzji, na mocy której skarżący ma odpowiadać za zobowiązania Spółki z o.o. niebędące niepodatkowymi należnościami skarbu państwa;

art. 116 § 1 i § 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki, podczas gdy skarżący w dacie upływu płatności kar nie był już członkiem zarządu A Sp. z o.o.

naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym w związku z nieustaleniem okresu pełnienia funkcji prezesa zarządu przez skarżącego;

art. 8 k.p.a., poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej i wydanie negatywnej dla skarżącego decyzji na podstawie przepisu, który nie może mieć zastosowania w sprawie, tj. art. 116 O.p.;

art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, które ogranicza się do przytoczenia - w ocenie organu - przepisów mających zastosowanie w sprawie, a w którym to uzasadnieniu brakuje tak istotnej informacji jak okres pełnienia funkcji prezesa zarządu przez skarżącego.

Konkludując skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji ewentualnie uwzględnienia odwołania i umorzenia postępowania w całości jako bezprzedmiotowego.

Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z uchwał Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki na okoliczność: odwołania skarżącego z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu spółki, niepełnienia przez niego funkcji Prezesa Zarządu spółki w czasie wydania przez Państwowy Inspektorat Sanitarny decyzji nr [...] z dnia [...] 2015 r., nr [...] z dnia [...] 2015 r.

Decyzją z dnia 7 marca 2019 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Odnosząc się do stawianych zarzutów organ odwoławczy wskazał na błędną interpretację przez skarżącego art. 2 § 2 i 3 O.p. jakoby kara pieniężna, pomimo że jest dochodem budżetu państwa, nie mogła być utożsamiana z należnościami wynikającymi ze stosunków publicznoprawnych. Zdaniem organu od dnia 1 lipca 2015 r. obowiązuje ustawa z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.875), dalej jako ustawa o zmianie ustawy przeciwdziałaniu narkomanii. Zgodnie z art. 6 powołanej ustawy postępowania wszczęte na podstawie art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, toczą się na podstawie przepisów dotychczasowych. Postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zostało wszczęte w dniu 15 maja 2015 r., a tym samym w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. Zatem kara pieniężna nałożona na Spółkę w związku ze stwierdzonym wprowadzaniem do obrotu na terytorium RP produktów wyczerpujących pojęcie "środka zastępczego" w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii spełnia wymogi niepublicznej należności budżetowej. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt I FPS 2/09, jeżeli w ustawie jest mowa o niepodatkowych należnościach budżetowych - rozumie się przez to niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. Ta kategoria danin publicznych nie obejmuje swoim zakresem ani podatków, ani opłat, ani świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków cywilnoprawnych oraz opłat, do których stosuje się przepisy o cenach, jak również kar pieniężnych i grzywien wymierzanych przez sądy. Kategoria ta obejmuje natomiast rozmaite wpłaty mające charakter sankcji finansowych za nieprzestrzeganie prawa publicznego (...)."

Organ odwoławczy powołał art. 2 § 2 i 3 O.p. oraz wskazał, że kara pieniężna o jakiej mowa w ustawie spełnia warunki określone w art. 3 pkt 8 O.p. i należy ją traktować jako "niepodatkową należność budżetu państwa".

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zastosowania przez organ I instancji art. 116 § 1 i § 2 O.p., co skutkowało przyjęciem odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania Spółki, podczas gdy w datach wymagalności należności skarżący nie był już członkiem zarządu Spółki – organ odwoławczy również ten zarzut uznał za niezasadny, ponieważ z wyciągu KRS, wynika że skarżący pełnił funkcję członka zarządu od dnia 24 stycznia 2014 r., co potwierdza treść ogłoszeń opublikowanych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nr [...]. Organ odwoławczy powołał art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U.2018.986; dalej jako ustawy o KRS) w myśl której, domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Stanowi on dopełnienie zawartej w art. 14 ustawy o KRS gwarancji pewności obrotu. Na jego podstawie organ przyjął, że dane widniejące w Rejestrze są zgodne ze stanem rzeczywistym.

W uzupełniając postępowanie organ odwoławczy zwrócił się na wniosek skarżącego do Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy - Krajowego Rejestru Sądowego z pytaniem czy skarżący w okresie od dnia 23 lipca 2015 r do dnia 31 sierpnia 2015 r. pełnił funkcję Prezesa Spółki A. Pismem z dnia 13 lutego 2019 r. (data wpływu 1 marca 2019 r.) Sąd udzielił odpowiedzi, że skarżący złożył do Sądu wniosek o wykreślenie go z rejestru Spółki, jako Prezesa Zarządu, jednak wniosek został oddalony postanowieniem z dnia 17 grudnia 2018 r., z uwagi na fakt, że nie został on złożony na urzędowych formularzach oraz nie uiszczono należnej opłaty sądowej. Wskazano również na brak legitymacji skarżącego do złożenia niniejszego wniosku. Wniosek o wpis zmian do rejestru mogła złożyć jedynie Spółka reprezentowana przez aktualny Zarząd. Do wniosku został dołączony Protokół Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników A sp. z o.o. w P z dnia 26 marca 2014 r. oraz Uchwała Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników A sp. z o.o. w P nr [...] z dnia 26 marca 2014 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że nie jest rolą organu administracji rozstrzyganie jaki był skład zarządu na dzień wymagalności należności nałożonych wydanymi przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzjami z dnia [...] 2015 r. nr [...] oraz z dnia [...] 2018 r., nr [...], jeżeli z rejestru przedsiębiorców KRS wynika, że w tej dacie prezesem zarządu był skarżący, jak również za uwagi na fakt, iż od roku 2014 nie podjęto żadnych skutecznych działań ze strony Spółki zmierzających do wykreślenia z rejestru skarżącego, jako członka zarządu. W konsekwencji nie wykazano, aby skarżący nie był członkiem zarządu w dacie wydania ww. wskazanych decyzji, a wniosek o dokonanie zmiany danych spółki w rejestrze KRS został oddalony. Organ podkreślił, że nie ma możliwości zweryfikowania, czy przedstawione uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 26 marca 2014 r. zostały podjęte faktycznie w dacie, która wynika z dokumentów. Dopóki nie zostanie ujawniona zmiana w rejestrze przedsiębiorców KRS to organ nie ma podstaw ani kompetencji do obalenia domniemania wynikającego z aktualnego wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Organ wskazał także, że w odwołaniu (z dnia 25 października 2018 r.) znajduje się stwierdzenie: "dokumenty w postaci protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników znajdującego się w aktach rejestrowych (...)". Tymczasem dokument ten został złożony do akt sądowych KRS dopiero w dniu 16 listopada 2018 r. (vide prezentata na wniosku o dokonanie zmiany danych spółki w KRS). Dodatkowo i protokół i uchwały zawierają wady formalne (w szczególności brak podpisu osoby sporządzającej protokół - art. 248 § 1 k.s.h.).

Odnosząc się do powyższego oraz do zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym w związku z nieustaleniem okresu pełnienia funkcji prezesa zarządu przez skarżącego oraz art. 8 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufania do organów władzy publicznej i wydanie negatywnej dla skarżącego decyzji na podstawie przepisu, który nie może mieć zastosowania w sprawie, tj. art. 116 O.p., organ odwoławczy wskazał, iż po zebraniu materiałów dowodowych w dniu 5 lipca 2018 r. zostało wydane postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za długi podatnika A sp. z o.o., które to zostało odebrane w trybie art. 44 k.p.a.

Organ powołał art. 107 § 1 O.p. oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4 O.p. oraz wskazał, że w świetle posiadanej przez wierzyciela wiedzy, zobowiązania wynikające ze wskazanych decyzji powstały w czasie, gdy skarżący był członkiem zarządu spółki, ciąży na nim obowiązek zapłaty wyszczególnionych należności. Skarżący nie wykazał bowiem okoliczności, które zwolniłyby go z orzeczonej odpowiedzialności.

Organ podkreślił, że odpowiedzialność określona w art. 116 O.p. jest odpowiedzialnością solidarną która dotyczy także byłego członka zarządu spółki i mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących.

Organ odwoławczy wskazał również, że zgodnie z art. 2 § 2 i § 3 O.p. przepisy działu III tej ustawy stosuje się także do niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne organy niż organy podatkowe. Organom takim przysługują w takiej sytuacji uprawnienia organów podatkowych. Z kolei, w świetle art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych (Dz.U.2017.2077) środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody budżetu państwa pobierane przez państwowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna jest jednostką budżetową Skarbu Państwa, która uprawniona jest do pobierania opłat na podstawie art. 36 ust 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U.2017.1261). Należności pobierane na tej podstawie są zatem niepodatkową należnością budżetu państwa. Odsetki naliczono, zgodnie z art. 56 § 1 oraz art. 55 § 1 O.p.

Skarżący wniósł skargę do WSA w Krakowie, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 116 § 1 i 2 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki, podczas gdy skarżący w dacie upływu terminu zobowiązania nie był już członkiem zarządu Spółki,

2) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym w związku z nieustaleniem okresu pełnienia funkcji prezesa zarządu przez skarżącego, a także selektywne branie pod rozwagę materiału dowodowego przy podejmowaniu rozstrzygnięcia;

b) art. 8 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej i wydanie negatywnej dla skarżącego decyzji na podstawie przepisu, który nie może mieć zastosowania w sprawie, tj. art. 116 O.p.;

c) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, która w przeważającej mierze ma charakter sprawozdawczy, odtwarzających przebieg postępowań wobec Spółki, przytoczenie przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz odwołanie się do pisma pełnomocnika w toku postępowania, a w którym to uzasadnieniu dokonano wątpliwej wykładni przepisów, umożliwiającej wydanie decyzji o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania Spółki.

Konkludując skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa, a zatem brak było podstaw do jej uchylenia.

Materialnoprawną podstawą działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacji podatkowej (Dz.U.2018.800), w myśl którego za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r., Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 243 i 326) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, bądź też nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy czym w myśl art. 116 § 2 O.p., odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Nie ulega zatem wątpliwości, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ jest zobowiązany wykazać pełnienie obowiązków członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Natomiast członek zarządu chcąc uwolnić się od tej odpowiedzialności może wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) bądź też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy lub wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 85/03 – publ. "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2003 nr 4, poz. 93; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Ol 345/04 - publ. ZNSA 2005/1/98; A. Mariański i A. Karolak, Odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki z o.o. ..., Warszawa 2004, s. 234-236; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 402; B. Adamiak i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz 2004, Wrocław 2004, s. 433).

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie stanowiła okoliczność czy na skarżącego można skutecznie przenieść odpowiedzialność za zaległości A Sp. z o.o. z siedzibą w P (dalej, jako Spółka), które zdaniem organów powstały w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu, kiedy to jednocześnie upływał termin płatności niepodatkowych należności publicznoprawnych nałożonych na tą Spółkę.

W skardze skarżący nie kwestionuje, tak jak czynił to poprzednio w odwołaniu zasadności nałożenie na niego odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, które są niepodatkowymi należnościami Skarbu Państwa. Zatem podkreślić jedynie należy, że organ odwoławczy prawidłowo orzekł o odpowiedzialności skarżącego za zaległości Spółki wynikające z decyzji z dnia 23 lipca 2015 r., nr [...], znak: [...], decyzji z dnia [...] 2015 r., nr [...], znak: [...] wraz z odsetkami, jak również prawidłowo powołał uchwałę NSA z dnia 16 listopada 2009 r sygn. akt I FPS 2/0, z której jednoznacznie wynika, że jeśli w ustawie jest mowa o niepodatkowych należnościach budżetowych, to kategoria ta obejmuje różnego rodzaju wpłaty mające charakter sankcji finansowych za nieprzestrzeganie prawa publicznego".

Podkreślić również należy, że w uchwale z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego.

Bezskuteczność egzekucji w całości lub w części, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. nie została przez ustawodawcę zdefiniowana w tej ustawie. To powoduje, że należy ją rozumieć zgodnie z dyrektywami wykładni językowej. W języku potocznym pod pojęciem "bezskuteczności" rozumie się "nieprzynoszenie (brak) pożądanych rezultatów; daremność; bezowocność" (Słownik języka polskiego PWN, Wyd. VII pod red. prof. M. Szymczaka, Warszawa 1992 r., str. 150). Zatem bezskuteczność egzekucji oznacza stan, gdy wierzyciel nie uzyskał zaspokojenia mimo przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Może być ona jednak stwierdzona każdym prawnie dopuszczalnym dowodem. Z kolei w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 203/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli egzekucja prowadzona przeciwko spółce okazała się bezskuteczna, to za każdy dopuszczalny prawnie dowód w rozumieniu ww. uchwały, należało uznać tytuły wykonawcze i czynione na nich adnotacje o podjętych czynnościach egzekucyjnych i ich skutkach oraz o braku środków na rachunkach bankowych. O bezskuteczności egzekucji przesądzały czynności faktyczne podjęte i udokumentowane, a nie następne formalne stwierdzenie tych okoliczności.

Przenosząc powyższe rozważania do niemniejsze sprawy wskazać należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził przeciwko Spółce postępowanie egzekucyjne, które okazało się bezskuteczne z uwagi na brak majątku ruchomego oraz nieruchomości, czego zresztą skarżący nie kwestionował.

Skarżący natomiast zarówno w odwołaniu, jak i w skardze kwestionował zasadność przeniesienia na niego odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, wywodząc, że w dacie upływu terminu płatności zobowiązań nie był już członkiem zarządu Spółki.

Zdaniem Sądu skarżący niezasadnie zarzuca organom naruszenie art. 116 § 1 i 2 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania Spółki. Jak słusznie wykazały organy, skarżący zgodnie z odpisem z KRS z dnia 3 listopada 2018 r., pełni funkcję członka zarządu Spółki od dnia 24 stycznia 2014 r. W myśl art. 17 § 1 i 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym domniemywa się, iż dane wpisane do rejestru są prawdziwe. Jeżeli dane wpisano do Rejestru niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia, podmiot ten nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli zaniedbał wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu.

Skarżący wywodzi, że w dniu 20 listopada 2018 r., złożył wniosek do Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy – Krajowego Rejestru Sądowego o wykreślenie go z rejestru Spółki jako Prezesa Zarządu. Jednak postanowieniem z dnia 17 grudnia 2018 r. Sąd zwrócił wniosek, ponieważ skarżący nie złożył przedmiotowego wniosku na urzędowych formularzach a także nie uiścił stosownej opłaty od wpisu. Abstrahując więc od tego, że skarżący nie był osobą legitymowaną do złożenia tego wniosku, podkreślić należy, że skarżący nie pojął w postępowaniu rejestrowym żadnych skutecznych działań celem wykreślenia go jako członka Zarządu Spółki. Zasadnie zatem organy uznały, że skarżący w dacie upływu terminu płatności zobowiązania Spółki nadal był członkiem zarządu Spółki, skoro był wpisanym jako członek zarządu Spółki do KRS.

Oceniając zatem całokształt materiału dowodowego skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty są chybione, ponieważ czynności dowodowe i zgromadzony został materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia zostały przeprowadzone prawidłowo. Organy administracji nie naruszyły zasad postępowania, ponieważ działały w tym zakresie na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.) realizując przy tym obowiązek wynikający z art. 122 i art. 187 O.p. W toku postępowania podatkowego podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, a organ odwoławczy odniósł się do wszystkich twierdzeń skarżącego.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia reguł oceny dowodów. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Ocena ta została dokonana z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, została poparta przekonującą argumentacją. Konkluzje zobowiązanego nie mogły prowadzić do podważenia stanowiska organów podatkowych, że w sprawie brak okoliczności przemawiających za uwolnieniem zobowiązanego od odpowiedzialności za zaległe zobowiązania spółki.

Zauważyć należy, że w zakresie ciężaru dowodu co do wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu w orzecznictwie dominuje pogląd, że ciężar ten spoczywa na osobie trzeciej, pragnącej uwolnić się od tej odpowiedzialności. Wskazać tu można choćby na stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt I FSK 398/06 (CBOSA), gdzie stwierdzono, że z wykładni gramatycznej art. 116 O.p. wynika, że ciężar udowodnienia przesłanek pozytywnych spoczywa na organach podatkowych, a ciężar dowodu wykazania przesłanek uwalniających od odpowiedzialności członka zarządu spoczywa na tej właśnie stronie postępowania podatkowego.

Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, należało orzec jak w sentencji.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.