Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1196/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi B. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]., znak: [...] Wojewoda - na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej ‘P.p.s.a." - uwzględnił skargę C. B. na decyzję własną z dnia [...]., znak: [...], uchylając tę decyzję i utrzymując w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]., znak: [...].

Wskazaną decyzją organ I instancji udzielił C. B. pozwolenia na wykonanie wewnętrznej kablowej linii nn. na działkach nr [...] [...] i nr [...], zasilającej garaż nr [...] zlokalizowany na działce nr [...], przy ul. [...] w Ś.. Organ stwierdził, że inwestor spełnił wymagania, określone w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, w szczególności przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym zgodę m.in. B. Ż., będącego współwłaścicielem działki nr [...] i budynku garażowego, zlokalizowanego na tej działce, zawartą w piśmie z dnia 26 lipca 2011r.

W wyniku rozpatrzenia odwołania B. Ż. organ odwoławczy decyzją z dnia [...]. uchylił decyzję organu I instancji i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę stwierdzając, że B. Ż. w piśmie z dnia 16 lipca 2014r. wprost wskazał, że nie wyraża zgody na jakiekolwiek prace budowlane na działce nr [...] i podkreślił, że nigdy takiej zgody nie wyrażał.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie C. B. podnosił, że przedmiotowa instalacja kablowa będzie – zgodnie z projektem – zlokalizowana tylko w obrębie garaży (boksów garażowych) o nr [...], [...] znajdujących się wprawdzie na działce nr [...] objętej współwłasnością m.in. B. Ż., ale tylko w garażach stanowiących odrębną własność osób, które wyraziły zgodę na tę inwestycję. Instalacja nie będzie natomiast przebiegała przez garaż nr [...] stanowiący własność B. Ż..

Wojewoda uwzględnił w całości tę skargę i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...]. uchylił zaskarżoną decyzję własną i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na podstawie pism tego organu z dnia 20 i [...]. Wojewoda ustalił, że wskazane garaże stanowią odrębne własności: garaż nr [...] jest własnością B. Ż., garaż nr [...] - S. G., garaż nr [...] – S. D., garaż nr [...] i [...] – [...] i R. O., garaż nr [...] – Powiatu [...]. Wojewoda ustalił jednocześnie, że inwestor C. B. posiada zgodę tych właścicieli na przeprowadzenie linii kablowej do jego garażu nr [...], bowiem dołączone do wniosku oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest zgodne z prawdą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B. Ż. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody z dnia [...].

Skarżący podniósł, że wbrew stanowisku inwestora i organów, nigdy nie wyraził zgody na realizację przedmiotowej inwestycji na będącej jego współwłasnością działce nr [...], a zatem pozwolenie zostało wydane pomimo braku oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymaganego zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane.

Skarżący wyjaśnił, że na podstawie umowy sprzedaży z dnia 17 grudnia 2007r. nabył od Starostwa Powiatowego w Ś. własność lokalu użytkowego – garażu nr [...] położonego w budynku przy ul. [...], ponadto stał się właścicielem udziału 1635/14905 w częściach wspólnych tego budynku i w nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], na której jest usytuowany ten budynek.

Prawa odrębnej własności garaży w tym budynku (i udziały w nieruchomości wspólnej) nabyły również inne osoby m.in. C. B..

Skarżący wskazał, że wyraził wprawdzie Starostwu Powiatowemu zgodę na inwestycję w piśmie z dnia 26 lipca 2011r., ale była to inna inwestycja, natomiast w niniejszej sprawie nigdy takiej zgody inwestorowi nie wyraził, dlatego pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie nie powinno być udzielone. W tej sytuacji złożone przez C. B. oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest wiarygodne, tym bardziej, że nie obejmuje ono także zgody Z. D., współwłaściciela działki nr [...].

Skarżący podkreślił również, że choć wewnętrzne linie kablowe mają przebiegać poza jego garażem, wewnątrz kolejnych boksów garażowych, to jednak wymagać to będzie naruszenie ściany nośnej, na co on, jako jej współwłaściciel, nie wyraża zgody. Również podłączenie od skrzynki zasilającej będzie przebiegać przez działkę nr [...], której jest współwłaścicielem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Jednym z warunków udzielenia pozwolenia na budowę jest przedłożenie przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, tekst jedn. Dz.U. z 2013, poz. 1409 ze zm., zwanej dalej "Prawo budowlane"), co zasadniczo obejmuje zgodę właściciela bądź współwłaścicieli nieruchomości na realizację inwestycji.

W przypadku, gdy inwestycja dotyczy nieruchomości objętej współwłasnością, wymagana jest zgoda jej współwłaścicieli. O tym jednak czy ma być to zgoda wszystkich współwłaścicieli, czy tylko większości decyduje charakter konkretnej inwestycji tj. czy jest ona czynnością zwykłego zarządu rzeczą wspólną, czy też przekracza zakres zwykłego zarządu.

Zgodnie bowiem z art. 199 k.c. - do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, natomiast zgodnie z art. 201 k.c. - do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się więc do ustalenia czy przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli budynku, w którym znajdują się lokale garażowe należące m.in. do inwestora (nr [...]) i skarżącego (nr [...]) czy też tylko większości z nich, a więc czy miała charakter czynności zwykłego zarządu, czy też czynności przekraczającej zwykły zarząd.

Bezspornie bowiem skarżący B. Ż., jak współwłaściciel budynku nie wyraził takiej zgody, co podkreślał w toku całego postępowania. Nie było więc podstaw do przyjęcia, że zawarł taką zgodę w piśmie z dnia 26 lipca 2011r. (niezależnie od tego czy była ona wiarygodna), skoro następnie wyraźnie ją zakwestionował i cofnął w skierowanym do Wojewody piśmie z dnia 16 lipca 2014r.

Bezspornie również inwestycja dotyczy nieruchomości wspólnej budynku, a nie tylko garaży, objętych odrębną własnością. Polega ona bowiem na przeprowadzeniu instalacji elektrycznej na ścianie zewnętrznej budynku, zespalającej ten budynek, a więc nie ogranicza się ona wyłącznie do pomieszczeń garażowych.

Analizując charakter tej inwestycji stwierdzić należy, że nie jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Przyjmuje się, że czynności zwykłego zarządu to czynności (faktyczne, prawne) związane z normalną eksploatacją rzeczy i utrzymaniem jej w stanie niepogorszonym, wszystkie natomiast inne czynności to czynności przekraczające zwykły zarząd, a kwalifikacja ta zależy od konkretnych okoliczności.

O tym więc, czy czynność przekracza, czy nie przekracza zwykłego zarządu rzeczą wspólną decyduje jej rodzaj, rozmiar, stopień oddziaływania na rzecz wspólną i możliwość wykonywania prawa własności w stosunku do tej rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.

Z przedstawionego przez C. B. projektu budowlanego wynika, że objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja będzie polegać na wykonaniu szafki pomiarowej SPL/0, która zostanie umieszczona na zewnętrz ściany wspólnej za garażem nr [...], następnie (począwszy od garażu nr [...]) zostanie zainstalowana wewnętrzna linia kablowa zasilająca nN 0,4 kV oraz instalacja elektryczna wewnętrzna oświetleniowa i gniazd wtykowych (k.14 i 20 projektu).

Oznacza to, że zakres ingerencji w rzecz wspólną tj. ścianę nośną będzie nieznaczny, inwestycja nie zmieni również jej przeznaczenia, nie naruszy jej konstrukcji, ani nie ograniczy korzystania z niej przez skarżącego, nie będzie również wiązała się z dodatkowymi obciążeniami dla niego. Faktycznie przedmiotowa linia kablowa pozostanie więc bez wpływu na wykonywanie prawa (współ)własności przez skarżącego, a ponadto będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego w razie likwidacji instalacji. Podkreślić przy tym należy, że inwestycja nie uniemożliwi ani nie ograniczy przy tym wykonywania prawa odrębnej własności poszczególnych garaży, lecz przeciwnie – będzie temu służyć, a w konsekwencji będzie służyć korzystaniu z całego budynku, objętego współwłasnością. Powyższe pozwala na przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja ma charakter czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (zob. także uchwała SN z dnia 19 kwietnia 2002r., III CZP 18/02), a więc oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wymagało zgody wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] i znajdującego się na niej budynku, lecz tylko większości z nich, którą inwestor posiadał.

Mając zatem na uwadze, że spełnił on warunki uzyskania pozwolenia na budowę – co poza omawianym oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie było w toku postępowania kwestionowane - nie było podstaw do wydania decyzji odmownej. W świetle bowiem z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienie wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z tych względów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, dlatego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.