Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1207/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2 i 3, art. 220 § 3, art. 58 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania złożonego przez I. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] orzekającej o wymeldowaniu wyżej wymienionej I. K. oraz małoletnich M. K., O. K. z pobytu stałego

w R. przy ul. [...].

Powyższe postanowienie zostało doręczone m. in. I. K. (na dwa adresy) w dniu 6 czerwca 2016 r. oraz adwokatowi B. R. – jako pełnomocnikowi I. K. w dniu 6 czerwca 2016 r. (dowód doręczenia w aktach administracyjnych organu II instancji).

Postanowienie zawierało pouczenie o możliwości jego zaskarżenia, poprzez wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem Wojewody, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wyżej wymienioną decyzję złożyła I. K. w dniu 10 sierpnia 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej operatora wyznaczonego – k. 18 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się

w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] zostało doręczone ustanowionemu przez I. K. pełnomocnikowi – adw. B. R. w dniu 6 czerwca 2016 r.

Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a więc w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 6 lipca 2016 r. Tymczasem skarga wniesiona została do Sądu

w dniu 10 sierpnia 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej operatora wyznaczonego – k. 18 akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu określonego

w art. 53 § 1 P.p.s.a.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z powyższego wynika obowiązek organów administracji prowadzących postępowanie doręczania pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie poglądem termin do wniesienia skargi biegnie od dnia doręczenia pisma pełnomocnikowi, ponieważ w przypadku ustanowienia pełnomocnika w sprawie, tylko takie doręczenie uznaje się za prawnie skuteczne. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że doręczenie pisma stronie, która ustanowiła pełnomocnika, obok doręczenia go pełnomocnikowi, ma wymiar czynności procesowej, wyłącznie informacyjnej. Jednoczesne bowiem doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast skutki prawne związane z jego doręczeniem rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi /por. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, str. 509/.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, skarga I. K. została złożona z uchybieniem terminu, albowiem termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia ustanowionemu pełnomocnikowi – adw. B. R. Skarżąca mogła sama sporządzić i wnieść skargę do Sądu, jednakże w otwartym trzydziestodniowym terminie liczonym od dnia 6 czerwca 2016 r., a więc od dnia doręczenia zaskarżonego orzeczenia pełnomocnikowi.

Na marginesie Sąd wskazuje, że I. K. złożyła wprawdzie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednakże wobec nieuzupełnienia

w zakreślonym terminie braku formalnego tego wniosku, WSA w Rzeszowie zarządzeniem z dnia 11 października 2016 r., sygn. II SA/Rz 1207/16 pozostawił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wniesienie skargi po terminie skutkuje odrzuceniem skargi, przy czym bez wpływu na treść mającego zapaść rozstrzygnięcia, pozostaje kwestia wielkości opóźnienia.

Nadto Sąd zauważa, że sama skarga obarczona jest brakiem formalnym

i fiskalnym.

Stosownie do treści art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma (w tym wypadku) skargi należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. zawiera dyspozycję zgodnie z którą skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Podobne skutki dotyczą nieuzupełnienia w terminie braków formalnych

w postaci odpisów skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

I. K. zarządzeniami z dnia 26 i 29 sierpnia 2016 r. wezwana została do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz do nadesłania 1 egzemplarza odpisu skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone ze skutkiem prawnym skarżącej i odebrane przez nią osobiście w dniu 31 sierpnia 2016 r. (k. 27 akt sądowych sprawy).

Termin do wykonania wezwań upływał w dniu 7 września 2016 r. (środa). Pomimo upływu, z tym dniem zakreślonego terminu, skarżąca nie uiściła stosownego wpisu sądowego oraz nie nadesłała odpisu skargi.

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 220 § 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.