Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 72/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Prezesa Okręgowej Rady w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19.04.2023 r. J. P. (dalej jako skarżący) zwrócił się do W. Izby L. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie miejsc wykonywania zawodu dla lekarza G. W. [...] w okresie, w którym pełnił on funkcję Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej.

W odpowiedzi na wniosek skarżącego, pismem z dnia 28.04.2023 r. Prezes Okręgowej Rady L. poinformował, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako u.d.i.p.). Organ wyjaśnił, że informacje objęte wnioskiem dotyczą danych gromadzonych przez W. Izbę L. , o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1342, dalej jako u.i.l.), który to rejestr stanowi w szczególności zbiór dokumentów i danych lekarzy wykonujących zawód na obszarze działalna okręgowej izby lekarskiej, obejmujący m.in. nazwę, adres miejsca pracy, numer telefonu i faksu, adres poczty elektronicznej, numer statystyczny REGON oraz datę zatrudnienia, stanowisko u każdego kolejnego pracodawcy, poczynając od daty rozpoczęcia wykonywania zawodu lekarza (art. 49 ust. 5 pkt 27 u.i.l.) oraz informację o prowadzeniu indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej lub udzielaniu świadczeń zdrowotnych w ramach grupowej praktyki lekarskiej i numer wpisu do właściwego rejestru praktyk lekarskich (art. 49 ust. 5 pkt 28 u.i.l.).

Dalej organ wskazał, że w u.i.l. przewidziany został szczegółowy tryb udostępniania informacji zawartych w okręgowym rejestrze lekarzy i lekarzy dentystów i Centralnym Rejestrze Lekarzy i Lekarzy Dentystów Rzeczpospolitej Polskiej (dalej jako Centralny Rejestr Lekarzy). Przepis art. 52 ust. 1-4 u.i.l. w sposób szczegółowy i zamknięty określa podmioty uprawnione do uzyskania informacji z okręgowych rejestrów i Centralnego Rejestru Lekarzy, takie jak w szczególności organy państw członkowskich Unii Europejskiej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych i inne podmioty uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, a także okoliczności, w których aktualizuje się obowiązek udostępnienia danych ze wskazanych rejestrów. W ocenie organu powyższe oznacza, iż ustawa o izbach lekarskich w części określającej autonomiczne zasady dostępu do danych zawartych w okręgowych rejestrach lekarzy i Centralnym Rejestrze Lekarzy, stanowi regulację szczególną w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., mającą pierwszeństwo w stosowaniu przed u.d.i.p., albowiem ustawodawca przewidział zasady, które w sposób kompleksowy regulują zarówno kwestie udostępniania danych z rejestrów okręgowych lekarzy i lekarzy dentystów, jak i udostępnienia informacji publicznych - w ściśle oznaczonym w ustawie zakresie - z Centralnego Rejestru Lekarzy. Ponadto organ podkreślił, że ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, jakie informacje nie podlegają opisanej wyżej, szczególnej regulacji, bowiem zgodnie z art. 52 ust. 4 u.i.l. informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44, podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Wnioskowane w przedmiotowej sprawie informacje dotyczące miejsc wykonywania zawodu przez lekarza, ujęte w art. 49 ust. 5 pkt 27 i 28 u.i.l., nie są objęte ww. regulacją i w konsekwencji nie podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej również jako dane gromadzone w Centralnym Rejestrze Lekarzy. W konsekwencji żądana przez skarżącego informacja nie mogła zostać udostępniona w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Skargę na bezczynność organu wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, wnosząc o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę, skarżący wyjaśnił, że Naczelny Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej między innymi prowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawach z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy, a ponadto wydaje postanowienie o przedstawieniu lekarzowi zarzutów lub postanowienie o umorzeniu postępowania. Z powyższych powodów, zdaniem skarżącego, dokumenty podpisane przez Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej mogą być uznane za dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący wyjaśnił, że jego wniosek dotyczył w szczególności informacji zawartych w dokumentach podpisanych przez Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, a dotyczących zgłoszenia miejsc wykonywania zawodu, o których mowa w art. 49 ust. 8 u.i.l. w związku z art. 49 ust. 5 pkt 27 i 28 u.i.l. Wykonywanie zawodu lekarza jest wymogiem i pozostaje w związku z wykonywaniem mandatu Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej.

Dalej skarżący podkreślił, że nie wnosił o udostępnienie danych z Centralnego Rejestru Lekarzy. Choć ma świadomość, że żądane informacje mogą pokrywać się z danymi zawartymi w rejestrach, to jednak przedmiotowy wniosek nie dotyczył stricte udostępnienia danych z rejestru lecz informacji będącej w posiadaniu organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uzupełniająco wyjaśnił, że w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją podlegającą udostępnieniu na podstawie u.d.i.p., wówczas jedynym obowiązkiem podmiotu, do którego skierowano wniosek, jest poinformowanie o tym wnioskodawcy – jest to czynność materialno-techniczna, która nie przybiera formy decyzji administracyjnej. Powyższy obowiązek został zaś przez Prezesa Okręgowej Rady L. zrealizowany poprzez udzielenie w terminie odpowiedzi na wniosek, tj. wystosowanie pisma z dnia 28.04.2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i 4 oraz art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.).

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepis sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepis ten stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Wyjaśnienia wymaga, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie u.d.i.p., które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11, CBOSA). W konsekwencji skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 249/10; wyrok WSA w Poznaniu z 27 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/11 – CBOSA).

W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu.

Należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, co wynika z tego, że w u.d.i.p. nie zostały wskazane jakiekolwiek wymagania formalne dotyczące samego wniosku, czy też sposobu jego złożenia. Stąd też za równorzędne złożeniu wniosku pisemnego będzie przesłanie zapytania drogą elektroniczną. Z samej istoty prawa dostępu do informacji publicznej wynika także, że wnioskodawca nie jest zobowiązany do wskazywania w jakim celu chce uzyskać wnioskowaną informację.

Przechodząc do analizy aspektu przedmiotowego rozpoznawanej sprawy – tj. do oceny, czy informacje żądane przez skarżącego stanowią informację publiczną, wskazać należy na treść art. 1 u.d.i.p.:

1. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

2. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

W myśl art. 49 ust. 5 pkt 27 i 28 u.i.l. w okręgowym rejestrze lekarzy i lekarzy dentystów umieszcza się następujące dane:

27) nazwę, adres miejsca pracy, numer telefonu i faksu, adres poczty elektronicznej, numer statystyczny REGON oraz datę zatrudnienia, stanowisko (u każdego kolejnego pracodawcy, poczynając od daty rozpoczęcia wykonywania zawodu lekarza);

28) informację o prowadzeniu indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej lub udzielaniu świadczeń zdrowotnych w ramach grupowej praktyki lekarskiej i numer wpisu do właściwego rejestru praktyk lekarskich;

Centralny Rejestr Lekarzy i Lekarzy Dentystów Rzeczypospolitej Polskiej jest prowadzony w systemie teleinformatycznym i tworzony na podstawie danych uzyskanych m. in. z rejestrów obejmujących dane wymienione w art. 49 ust. 5 u.i.l. (art. 50 ust. 1 pkt 1 u.i.l.).

Zgodnie zaś z art. 52 u.i.l.:

1. Okręgowe rady lekarskie i Naczelna Rada Lekarska udostępniają dane zawarte w rejestrach i Centralnym Rejestrze Lekarzy na wniosek właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej w celu uznania kwalifikacji i podjęcia lub kontynuacji wykonywania zawodu lekarza.

2. Okręgowe rady lekarskie i Naczelna Rada Lekarska udostępniają informacje zawarte w rejestrach i Centralnym Rejestrze Lekarzy, o których mowa odpowiednio w art. 49 i 50, na wniosek uprawnionych podmiotów na podstawie odrębnych przepisów.

2a. Okręgowe rady lekarskie i Naczelna Rada Lekarska udzielają organowi innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat prawa wykonywania zawodu lekarza osoby wskazanej we wniosku, do celów świadczenia transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem systemu IMI.

2b. Naczelna Rada Lekarska udostępnia Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy.

3. Okręgowe rady lekarskie na wniosek osoby wpisanej do rejestru dokonują wypisów z rejestru w zakresie dotyczącym tej osoby.

4. Naczelna Rada Lekarska udostępnia informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44, w ramach informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176).

5. Właścicielem i administratorem rejestru jest okręgowa rada lekarska.

6. Właścicielem i administratorem Centralnego Rejestru Lekarzy jest Naczelna Rada Lekarska.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że informacje, których udzielenia żądał skarżący nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepisy tej ustawy, wobec brzmienia art. 1 ust. 2 u.d.i.p., nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Jednym zaś z przepisów, które ustanawiają odmienne reguły dostępu do informacji jest art. 52 u.i.l.

Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.04.2020 r., sygn. akt: I OSK 1574/19 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA) wskazać należy, że przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. zawiera normę kolizyjną wyłączającą stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w sytuacji, gdy tryb i zasady dostępu do informacji publicznej zostały w innych aktach prawnych uregulowane odmiennie. W konsekwencji można więc wyodrębnić dwie grupy informacji: te, które podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. oraz te, które ujawnia się na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawach szczególnych. W przypadku kolizji przepisy zawarte w ustawach odrębnych mają pierwszeństwo i wyłączają też stosowanie u.d.i.p. W doktrynie dostrzega się, że w takiej sytuacji podmiot zobowiązany zawiadamia jedynie wnioskodawcę pismem, że żądana informacja nie może być udostępniona w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej (por. Marek Chmaj (w:) M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołana tam literatura; podobnie: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska (w:) Komentarz do art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Lex/el 2012).

Informacje, których udostępnienia domagał się skarżący są danymi, które podlegają wpisowi do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów, jak również ujawniane są w Centralnym Rejestrze Lekarzy i Lekarzy Dentystów Rzeczypospolitej Polskiej. Zasady udostępniania danych z tych rejestrów określa właśnie art. 52 u.i.l.

W związku z powyższym wskazać należy, że okręgowe rady lekarskie i Naczelna Rada Lekarska udostępniają dane zawarte w rejestrach i Centralnym Rejestrze Lekarzy, w szczególności na wniosek właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej w celu uznania kwalifikacji i podjęcia lub kontynuacji wykonywania zawodu lekarza. Ponadto udostępniają informacje, o których mowa odpowiednio w art. 49 i 50 u.i.l., na wniosek uprawnionych podmiotów na podstawie odrębnych przepisów. Informacje z ww. rejestrów udostępniane są także – w określonych przypadkach – organowi innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Naczelna Rada Lekarska udostępnia Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy, zaś okręgowe rady lekarskie na wniosek osoby wpisanej do rejestru dokonują wypisów z rejestru w zakresie dotyczącym tej osoby. Zgodnie zaś z art. 52 ust. 4 u.i.l. informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44, udostępnia w ramach informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, Naczelna Rada Lekarska. Powyższe oznacza, że informacje o miejscu wykonywania zawodu lekarza tj. informacje, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 27 i 28 u.i.l., zostały pominięte w przepisie art. 52 ust. 4 u.i.l., a w konsekwencji nie podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p.

Przepis art. 52 u.i.l. w sposób szczegółowy i zamknięty określił podmioty uprawnione do uzyskania informacji z okręgowych rejestrów i Centralnego Rejestru Lekarzy oraz okoliczności, w których aktualizuje się obowiązek udostępnienia danych ze wskazanych rejestrów. Oznacza to, że u.i.l. co do zasady, w części określającej autonomiczne zasady dostępu do danych zawartych w okręgowych rejestrach lekarzy i Centralnym Rejestrze Lekarzy stanowi regulację szczególną w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., mającą pierwszeństwo w stosowaniu przed u.d.i.p., albowiem ustawodawca przewidział regulację szczególną, która w sposób kompleksowy reguluje zarówno kwestie udostępniania danych z rejestrów okręgowych lekarzy i lekarzy dentystów, jak i udostępnienia informacji publicznych w ściśle oznaczonym w ustawie zakresie, z Centralnego Rejestru Lekarzy. Zgodnie z art. 52 ust. 4 u.i.l. owej szczególnej regulacji zawartej w u.i.l. nie podlegają informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44, ponieważ do udostępniania informacji w tym zakresie u.i.l. odsyła do ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok NSA z 29.04.2020 r., I OSK 1574/19, LEX nr 2982158.) Informacje żądane przez skarżącego nie zostały natomiast wymienione w art. 52 ust. 4 u.i.l., a zatem do ich udostępniania stosuje się szczególne zasady określone w ustawie o izbach lekarskich, a nie w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że informacja o miejscu zatrudnienia lekarzy nie jest informacją publiczną. Taki pogląd uzasadnia treść art. 52 ust. 4 w zw. z art. 49 ust. 5 pkt 27 u.i.l., zgodnie z którą nazwa i miejsce pracy lekarza nie są informacjami udostępnianymi w Centralnym Rejestrze Lekarzy na podstawie przepisów u.d.i.p. Jeżeli więc do tych informacji nie stosuje się ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie można w tym zakresie skutecznie zarzucić organowi bezczynności (wyrok WSA w Łodzi z dnia 16.06.2020 r., sygn. akt: II SAB/Łd 2/20, CBOSA). Tę samą konkluzję można odnieść w stosunku do udostępniania informacji o prowadzeniu indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej lub udzielaniu świadczeń zdrowotnych w ramach grupowej praktyki lekarskiej tj. danych, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 28 u.i.l., Informacje te również zostały pominięte w art. 52 ust. 4 u.i.l., a więc nie podlegają udostepnieniu w trybie u.d.i.p.

Zdaniem tutejszego Sądu, Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej informując skarżącego pismem z dnia 28.04.2023 r. o braku możliwości udostępnienia informacji o miejscach wykonywania zawodu lekarza postąpił prawidłowo.

Mając na uwadze całokształt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę w całości.