Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 111/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 5, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Starostę do załatwienia wniosku J.K. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie dotyczącym przyznania Staroście dodatku specjalnego - w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, II. stwierdza, że Starosta dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego J.K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2023 r. J.K. zwrócił się do Starosty o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "Dodatki specjalne przyznane członkom zarządu powiatu od 2019 roku do dnia złożenia wniosku – proszę podać imię i nazwisko, kwotę oraz okres na jaki zostały przyznane wraz z uzasadnieniem".

Jednocześnie skarżący wniósł o przesłanie powyższych informacji na adres poczty elektronicznej: [...].

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] lipca 2023 r. organ poinformował wnioskodawcę, iż odnośnie Starosty L.B. dodatek specjalny przysługuje w kwocie wynoszącej 30% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego (zgodnie z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych) i ustalany jest przez Radę Powiatu. Uchwały Rady Powiatu w sprawie ustalenia wynagrodzenia Starosty dostępne są w Biuletynie Informacji Publicznej Powiatu pod adresem: [...] (uchwały: nr V/31/19 z dnia 29 stycznia 2019 r., nr XXXIV/202/21 z dnia 30 listopada 2021 r., nr XXXVI/215/21 z dnia 25 stycznia 2022 r.).Organ odnośnie wicestarosty R.W. podał kwoty brutto w danym roku i tak:

- 26.688 zł za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.,

- 26.317 zł za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.,

- 26.688 zł za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.,

- 45.407,20 zł za okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2022 r.,

- 20.232 zł za okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r.

Organ wskazał, że dodatek specjalny został przyznany z tytułu wykonywania dodatkowych zadań związanych ze sprawowaniem bezpośredniego nadzoru nad pracą wyznaczonych komórek organizacyjnych Starostwa oraz jednostek organizacyjnych powiatu.

J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność organu zarzucając naruszenie:

1.art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie wnioskowanej informacji, prowadzące do ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek,

3. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Na podstawie podniesionych zarzutów skarżący wniósł o:

1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji tj. dotyczących dodatku specjalnego przyznanego staroście od 2019 roku do dnia złożenia wniosku – proszę podać imię i nazwisko, kwotę oraz okres na jaki zostały przyznane wraz z uzasadnieniem.

3. zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że jedynie w zakresie dodatku specjalnego przyznanego wicestaroście od 2019 r. organ udostępnił informacje w zakresie podanym we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W odniesieniu do kolejnego członka zarządu powiatu, jakim jest starosta, organ odesłał do Biuletynu Informacji Publicznej, który nie zawiera takich informacji jak w przypadku dotyczącym wicestarosty, a tylko uchwałę w jaki sposób wylicza się dodatek specjalny staroście. Zdaniem skarżącego kwota dodatku specjalnego oraz okres na jaki został przyznany wraz z uzasadnieniem nie została udostępniona. Zdaniem skarżącego w sprawie doszło jedynie do częściowego udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wskazane w odpowiedzi na wniosek skarżącego uchwały Rady Powiatu są jedynymi dokumentami określającymi wysokość wynagrodzenia starosty L.B., w tym także wysokość dodatku specjalnego. Wnioskodawca otrzymał adres Biuletynu Informacji Publicznej, pod którym dostępne są uchwały Rady Powiatu oraz numery uchwał podjętych w przedmiocie dotyczącym wniosku o udostepnienie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a,a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4p.p.s.a.).

W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań: udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14

ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie w tym miejscu należy wyjaśnić, że prawo do informacji publicznej, nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

W orzecznictwie wskazuje się, że nie jest rolą sądu administracyjnego, w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nakazanie adresatowi, w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek. To na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Sąd bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie - poprzez udzielenie całości wnioskowanej informacji, poprzez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie poprzez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, oddala skargę. W przypadku odpowiedzi negatywnej – zobowiązuje adresata wniosku do jego załatwienia, nie wskazując w jaki sposób ma to zostaćdokonane(wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., I OSK 1111/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca2023 r. o udostępnienie informacji publicznej skierowanego do Starosty, opisanego na wstępie. Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., I OSK 2685/17, CBOSA).

Analizując wniosek skarżącego z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje

się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. "Sprawą publiczną" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest szeroko rozumiana działalność organów władzy, zarówno ta wynikająca wprost z przepisów prawa, jak również ta, którą organy podejmują z własnej inicjatywy, pod warunkiem, że służy ona i jest podejmowana w interesie społecznym. Mając zaś na uwadze wagę obowiązku informacyjnego organów wobec obywateli należy stwierdzić, że działania mające na celu zwiększanie jawności i dostępności podawanych przez organy informacji służy interesom ogólnym, a więc jest sprawą publiczną. Informacja o takiej inicjatywie i aktywności organu oraz o sposobie i zasadach jej realizacji, niezależnie od formy w jakiej organ działa w tym zakresie, jest informacją publiczną. W sprawie nie budzi wątpliwości i nie było kwestionowane, że Starosta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zdaniem Sądu zawarte we wnioskuskarżącego żądanie dotyczące dodatków specjalnych przyznanych członkom zarządu powiatu we wskazanym okresie, stanowią informację publiczną. W świetle orzecznictwa informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń, finansowane ze środków publicznych i wypłacane za wykonywaną pracę, stanowią informację publiczną niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe (por.m.in. wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., III OSK 4266/21, CBOSA). Dotyczy to także nagród rocznych za wykonaną pracę. Stosownie bowiem do treści art. 6 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f). Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Każda informacja o środkach wydatkowanych przez organy władzy publicznej oraz podmioty wykonujące zadania publiczne stanowi więc informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy.Jak już wyżej wskazano zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Mając na uwadze treść przytoczonego powyżej przepisu należy wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach jest różna. Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których wyłączona jest w tym zakresie ochrona ich prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 1053/21, CBOSA). Drugą grupę stanowią natomiast pracownicy danego podmiotu, którzy nie pełnią funkcji publicznej i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Wówczas jednak - co istotne w niniejszej sprawie - należy wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por.m.in. wyrok NSA z 27 maja 2020 r., I OSK 1577/19, wyrok WSA w Warszawie z 5 marca 2021 r., II SA/Wa 1423/20, wyrok WSA w Szczecinie z 3 grudnia 2020 r., II SAB/Sz 107/20, CBOSA).

W niniejszej sprawie ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie znajduje zastosowania, co nie było przedmiotem sporu.Należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznych następuje w drodze ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 ustawy. Stosownie natomiast do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w BIP lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Biuletyn Informacji Publicznej lub portal danych stanowią zatem podstawowe źródła zapoznania się z informacją publiczną. Z powyższych przepisów wynika także, że informacje publiczne udostępnione we wskazanych w nich publikatorach, w tym w Biuletynie Informacji Publicznej, nie podlegają udostępnieniu na wniosek. Innymi słowy podmiot zobowiązany nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku, jeśli udostępnił ją jużwe wspomnianych publikatorach. Art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji. Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku dalszego udostępnienia informacji publicznej, jeżeli została ona ujawniona w BIP lub portalu danych.

Jednocześnie zważyć trzeba, że organ administracji publicznej nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku jedynie wówczas, gdy znajduje się ona w BIP, przy czym zakres żądania wyrażony we wniosku o jej udostępnienie i zakres informacji znajdujący się w BIP pozwala na stwierdzenie, że są one identyczne. W innym przypadku organ zobowiązany jest do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.(wyrok WSA w Bydgoszczy zdnia 29 maja 2013 r., II SA/Bd 15/13, CBOSA).

W ocenie Sądu z treści wniosku J.K. wynika, że jego żądanie odnosiło siędofaktycznie otrzymanych(pobranych, wypłaconych) kwot dodatku specjalnego przez członków zarządu powiatu w podanym okresie. Tak należy rozumieć użyty przez skarżącego we wniosku zwrot "przyznane". Przedstawione stanowisko znajduje również potwierdzenie w odpowiedzi organu w zakresie dotyczącym dodatku specjalnego "przyznanych" wicestaroście. Organ podał bowiem kwotę brutto wypłaconego dodatku specjalnego w danym roku. Z kolei uchwały Rady Powiatu, do których odesłał organ skarżącego, a umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej dotyczą wyłącznie kwestii ustalenia wynagrodzenia Starosty, w tym dodatku specjalnego.Co prawda wskazane uchwały zawierają wysokość dodatku specjalnego. Jednakże wniosek skarżącego dotyczył faktycznie przyznanych(wypłaconych)członkom powiatu kwot dodatku specjalnego wwskazanym okresie. Ustalenie wysokości dodatku specjalnego w uchwale nie jest jednoznaczne z tym, czy i jakiekwoty z tego tytułuzostały faktycznie przyznane (wypłacone) Staroście Powiatu w okresie wskazanym przez wnioskodawcę. Z kolei odnośniedo kwestii uzasadnienia przyznania dodatku specjalnego staroście, to niewątpliwie za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że dodatek specjalny przyznawany jest obligatoryjnie na podstawie przytoczonych przepisów prawa w drodze uchwały rady powiatu i nie wymaga odrębnego uzasadnienia.

Należy zatem stwierdzić, że zakres żądania wyrażony we wniosku o udostępnienie informacji publicznej i zakres informacji znajdujący się w BIP nie pozwala na stwierdzenie, że są one identyczne. Z przytoczonych względów,zdaniem Sądu, organ jedynie częściowo udostępnił informację publiczną, o której mowa we wniosku skarżącego. Oznacza to, że organ pozostaje w bezczynności. Zarówno bowiem udzielenie informacji niepełnej, jak i niezgodnej z treścią żądania, należy oceniać jako bezczynność adresata wnioskuo udostępnienie informacji publicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., III OSK 4455/21, NSA z 2 czerwca 2015 r., I OSK 1513/14, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 marca 2021 r., II SA/Bk 18/21, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 maja 2013 r., II SA/BD 15/13, CBOSA).Stan bezczynności organu nie ustał po wniesieniu skargi, ani na dzień orzekania.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Starostę do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie dotyczącym przyznania Staroście dodatku specjalnego – w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie była jednak rażąca. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia

27 marca 2013 r., I OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14, wyrok WSA w Łodzi z 11 stycznia 2018 r., II SAB/Łd 209/17, CBOSA). W ocenie Sądu, rozpatrzenie wniosku skarżącego aczkolwiek w sposób niezgodny z przepisami u.d.i.p., nie jest zachowaniem godzącym w ład demokratycznego państwa prawa, ani nie wywołuje dotkliwych skutków dla samego skarżącego. Organ w odpowiednim czasie zareagował na wniosek i w ustawowym terminie informacji udzielił, ale była to – jak wyżej wskazano - odpowiedź w niepełnym zakresie.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł o obowiązku zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 (sto) złotych, ustalony zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2021 r., poz. 535).