Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2302/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2012r. sprawy ze skargi A. B. i Z. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2011r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 2302/11

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r., Generalny Dyrektor Dróg i Autostrad zwany dalej GDDKiA ,na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) i art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy A. i Z. B. utrzymał w mocy decyzję wydaną z jego upoważnienia przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości składającej się z działek nr [...] położonej w miejscowości [...]

GDDKiA wskazał w uzasadnieniu, że droga krajowa krajowa nr [...] zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych (z późn. zm.) została zaliczona na całej swej długości do dróg głównych (klasa G). GDDKiA wskazał przy tym, że w odniesieniu do dróg krajowych przepisy szczególne stawiają bardzo surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu.

GDDKiA wskazał ponadto, iż zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430),, na drogach klasy G należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych kias, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

GDDKiA uznał, iż w tej sprawie brak jest podstaw do wydania zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu (km [...] drogi krajowej nr [...], strona prawa), gdyż nieruchomość składająca się z działek nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi niższej kategorii, tj. drogi gminnej (ul. [...]) zlokalizowanej w km [...] drogi krajowej nr [...], a przez nią do drogi wewnętrznej zlokalizowanej na działce nr [...], pełniącej funkcję drogi lokalnej dojazdowej. Wyjaśnił, iż z samego faktu

1

VII SA/Wa 2302/11

graniczenia objętej wnioskiem nieruchomości z ww. drogą krajową nie można wywodzić konieczności zapewnienia jej dostępu do drogi publicznej przez odrębny, bezpośredni zjazd z drogi krajowej.

Organ podkreślił, ze kryteria udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego są bardziej rygorystyczne niż w przypadku zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego, ze względu na fakt, iż zjazd publiczny z uwagi na swój charakter i przeznaczenie przenosi z drogi i na drogę (w przeciwieństwie do zjazdu indywidualnego) znacznie większy ruch generowany przez obiekt, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, budowa zjazdu nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ale również nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi. W myśl § 3 pkt. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia, przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. Tak więc droga krajowa nr [...], musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy G, w tym również w zakresie możliwości stosowania zjazdów. Organ wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji ,że gdyby wszyscy właściciele bądź użytkownicy nieruchomości położonych przy drodze posiadali nieograniczoną możliwość budowy z niej zjazdów, to ta droga utraciłaby swój charakter, gdyż nie spełniałaby celów dla niej przewidzianych. Pogląd ten, daniem organu, podzielił w wielu orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, m.in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 maja 1998 r., sygn. akt II SA 438/98 (niepubl.).

Następnie GDDKiA wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji,że zadośćuczynienie żądaniu strony oznaczałoby zgodę na usytuowanie wnioskowanego zjazdu w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu użytkowników drogi krajowej nr 58 w rozumieniu przepisu § 113 ust. 7 pkt 1 w związku z § 78 ust. 1, z uwagi na jego występowanie w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z ww. drogą gminną (ul. [...]). Dla skrzyżowania obszarem oddziaływania jest co najmniej obszar zmiany organizacji ruchu (z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie) lub miejsce usytuowania znaku wskazującego na lokalizację skrzyżowania. Organ wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż wnioskowany zjazd zlokalizowany byłby w miejscu występowania znaku poziomego P-6 "linia ostrzegawcza", stosowanego w celu ostrzeżenia kierującego pojazdem o zbliżaniu się do niebezpiecznego miejsca, Ww. znak poziomy (ok. 40 m.), przechodzi następnie w znak poziomy P-4 "linia podwójna ciągła", mający na celu wyeliminowanie przejazdu na sąsiedni pas ruch (na długości ok.

2

VII SA/Wa 2302/11

80 m., do skrzyżowania drogi krajowej nr 58 z drogą gminną - ul. [...]).

Ponadto, występujące na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] natężenie ruchu

drogowego, tj. 12822 poj./dobę - dane z generalnego pomiaru ruchu przeprowadzonego

w 2010 r. jest duże, a niepodważalnym jest, że im większe natężenie ruchu na drodze,

tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub

kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki i włączeniem się do ruchu na

drodze, jest większe. Organ nie zgodził się z zarzutem strony, iż znacznie zawyżył

panujące na wskazanym odcinku natężenie ruchu drogowego. Wskazał, że Generalny

Pomiar Ruchu z 2010 r. został wykonany na istniejącej sieci dróg krajowych, w 1793

punktach pomiarowych przez przeszkolonych obserwatorów sposobem ręcznym oraz

przy wykorzystaniu technik automatycznych (video rejestracja oraz stacji ciągłych

pomiarów ruchu). Wszystkie wykonane pomiary sporządzono zgodnie z wytycznymi

wskazanymi w załączniku do zarządzenia nr 59 Generalnego Dyrektora Dróg

Krajowych i Autostrad z dnia 12 października 2009 r. w przedmiocie organizacji i

przeprowadzania Generalnego Pomiaru Ruchu w 2010 r. na drogach krajowych.

Niezależnie od powyższego, organ wskazał, że teren na którym położona jest działka, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Urzędu Miejskiego w [...] zatwierdzonym uchwałą [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2009 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr 67 poz. 1086 z dnia 21 maja 2009 r.), który jest aktem prawa miejscowego. W oparciu o zapisy tego planu nieruchomość objęta wnioskiem stron położona jest w jednostce oznaczonej symbolem 45U, a zgodnie z pkt III podpunktem 1 tiret 9 ww. planu dla wskazanego terenu obsługę komunikacją należy zapewnić od otaczających istniejących i projektowanych dróg. Ponadto pkt IV podpunkt 5 omawianego planu wskazuje, iż rozwiązania techniczne i włączenia do dróg publicznych należy uzgodnić z zarządcami dróg. Z związku z powyższym, cytowane wyżej przepisy prawa miejscowego przekazują właściwym zarządcom dróg prawo do rozstrzygania spraw związanych z możliwością lokalizacji zjazdów. Tym samym Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ma obowiązek stosowania ww. ustawy o drogach publicznych oraz ww. rozporządzenia, co też wykazano powyżej. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 758/07 "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest z mocy art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), aktem prawa miejscowego i jako taki zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Wiąże nie tylko właścicieli (użytkowników

3

VII SA/Wa 2302/11

wieczystych) nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych". Jak wskazał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/GI 759/08 "Postanowienia planu miejscowego wiążą organy wydające pozwolenia na budowę, wiążą także organ udzielający zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu. Zarządca drogi nie może udzielić zezwolenia na wykonanie zjazdu, nawet spełniającego wszelkie warunki techniczne, jeśli zjazd taki w świetle postanowień planu miejscowego na danym terenie nie jest dopuszczalny."

W związku z powyższym,zdaniem GDDiK, przytoczone okoliczności definitywnie eliminują możliwość wykonania wnioskowanego zjazdu publicznego na teren nieruchomości składającej się z działek nr [...] z drogi krajowej nr [...].

Skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg i Autostrad z dnia 22 sierpnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyli A. i Z. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji.

Wymienionej decyzji zarzucili naruszenie:

I. przepisów prawa procesowego w tym między innymi art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 ) k.p.a. w zw. z art. 85 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez:

1/ niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności:

al nie odniesienie się do wszystkich dowodów przedstawionych w sprawie;

b/ nie przeprowadzenie oględzin miejsca wnioskowanego zjazdu z udziałem biegłego;

c/ załatwienie sprawy z błędnie rozważonym interesem społecznym i słusznym interesem obywateli;

21 dowolne w okolicznościach sprawy uznanie, że:

a/ wyrażenie zgody na wnioskowany zjazd stwarzać będzie niebezpieczeństwo w ruchu drogowym;

b/ istnieje realna możliwość innego dojazdu do naszych działek; c/ sytuacja strony skarżącej nie jest na tyle wyjątkowa by uwzględnić jej żądanie;

II. przepisów § 9 ust. 1 pkt 4, § 77, § 78 ust. 1, § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr

4

VII SA/Wa 2302/11

43, poz. 430) w zw. z art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych przez niezasadnie stwierdzenie, że uwzględnienie żądania skarżacych byłoby sprzeczne z prawem.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg i Autostrad wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm ).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, jednak ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Jak wynika z powyższego, w odniesieniu do dróg krajowych przepisy szczególne stawiają bardzo surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu.

Dodać należy, że nawet w przypadku wystąpienia takiej wyjątkowej sytuacji, nie oznacza to, że zarządca drogi ma obowiązek udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu, gdyż działa w ramach uznania administracyjnego, a jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA

VII SA/Wa 2302/11

1219/2000 (niepubl.) "decyzja wydana na podstawie art. 29 pkt 2 (w obecnym stanie prawnym art. 29 ust. 1 i ust. 3 lub ust. 4 - dop. organu) ustawy o drogach publicznych, w granicach określonych w art. 7 kpa, ma charakter uznaniowy, a zatem organ może, ale nie musi wyrazić zgody na zjazd".

To, że decyzja ma charakter uznaniowy nie oznacza, iż organ działa w sposób dowolny. Wydając decyzje w kwestii wyrażenia zgody na dokonanie zjazdu z drogi krajowej organ administracji kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia: "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości".

W ramach tego uznania, zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym. Może ono doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepis art. 29 cytowanej ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiera szczegółowe wskazania dotyczące kryteriów udzielania zgody na zjazd. W wyroku NSA z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99 Sąd wskazał, że "naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności/'

Słuszny interes strony w żadnym razie nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy, ani też go zastępować (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2004 r., sygn. akt V SA/Wa 1526/2004). Organ administracji publicznej może przyznać prymat interesowi publicznemu nad interesem strony, jeżeli znajdzie to uzasadnienie w materiale dowodowym, o ile uprzednio dokona wyważenia obu tych interesów.

Zdaniem Sądu, zarządca drogi dokonał wnikliwego wyważenia interesów, o

6

VII SA/Wa 2302/11

których mowa wyżej, przyznając ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo i płynność ruchu dla wszystkich użytkowników drogi krajowej nr 17, nad interesem indywidualnym strony, który może być zaspokojony jednym ze sposobów określonych w przedmiotowym akcie administracyjnym.

Organ odwoławczy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności, ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zastosował również zasadę zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Uzasadnienie decyzji w pełni odpowiada wymogom, o których mowa w art. 107 §3 k.p.a.

Przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu zostały wyczerpująco przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Przede wszystkim Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., wskazał, iż udzielenie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu z drogi krajowej nr[...] do przedmiotowych działek, oznaczałoby oczywiste naruszenie powołanych w niej przepisów i w konsekwencji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz powodowałoby pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...], a zważywszy na to, że "(...) naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99), zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe.

Przepis art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, wskazuje na konieczność uzyskania zgody zarządcy drogi na wykonanie zjazdu z drogi do przyległego do niej gruntu i nie precyzuje bliżej kryteriów koniecznych dla jej wyrażenia. Jest to więc klasyczna konstrukcja decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego. Zatem organ może, ale nie musi wyrazić zgody na lokalizację zjazdu po należycie przeprowadzonym postępowaniu, wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego, co zostało uczynione w niniejszej sprawie.

7

VII SA/Wa 2302/11

Strona w skardze zarzuciła organowi naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., przepisu art. 77 § 1 k.p.a., przepisu art. 85 § 1 k.p.a. i przepisu art. 84 § 1 k.p.a. Przytoczone zarzuty skarżących należy uznać za nietrafne, bowiem w przedmiotowej sprawie organ wyczerpująco i dogłębnie zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy, tak by w pełni wyjaśnić istniejący stan faktyczny i prawny. W ocenie Sądu postulowane przez Skarżących powoływanie biegłego z zakresu ruchu drogowego oraz inżynierii ruchu i sterowania ruchem drogowym czy też przeprowadzenie oględzin terenu, mogłyby doprowadzić do zbędnego przewlekania prowadzonego postępowania, potwierdzając okoliczności już stwierdzone innymi dowodami zgromadzonymi w niniejszej sprawie. Wskazać przy tym należy, że zarząd dróg jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach i jest obowiązany działać prewencyjnie, w celu eliminacji potencjalnych skutków niebezpiecznych dla ruchu drogowego.

Sąd zwraca również uwagę na wyniki Generalnego Pomiaru Ruchu z 2010 r., który to został wykonane na istniejącej sieci dróg krajowych, w 1793 punktach pomiarowych przez przeszkolonych obserwatorów sposobem ręcznym oraz przy wykorzystaniu technik automatycznych (video rejestracja oraz stacji ciągłych pomiarów ruchu). Wszystkie wykonane pomiary sporządzono zgodnie z wytycznymi wskazanymi w załączniku do zarządzenia nr 59 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 12 października 2009 r. w przedmiocie organizacji i przeprowadzania Generalnego Pomiaru Ruchu w 2010 r. na drogach krajowych. Z uwagi na powyższe, powoływanie biegłych, którzy mieliby ustalić ponownie poziom panującego natężenia ruchu drogowego na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...], nie może znaleźć uznania Sądu.

Tym samym Sąd stwierdza, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 80 k.p.a. organ korzystając z przyznanej mu przepisami prawa zasady swobodnej oceny dowodów, ocenił wszechstronnie zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z obowiązującymi normami prawa procesowego oraz z zachowaniem odpowiednich reguł oceny. W związku z powyższym, zdaniem organu nie zostały naruszone żadne przepisy prawa administracyjnego procesowego, a zwłaszcza nie naruszono przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 85 § 1 k.p.a. czy też art. 84 § 1 k.p.a., tym bardziej że zarządca drogi w niniejszej sprawie oceniał głównie możliwość lokalizowania wnioskowanego zjazdu publicznego z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tj. głównie przepisów cyt. ustawy o drogach publicznych oraz cyt.

8

VII SA/Wa 2302/11

Strona w skardze zarzuciła organowi naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., przepisu art. 77 § 1 k.p.a., przepisu art. 85 § 1 k.p.a. i przepisu art. 84 § 1 k.p.a. Przytoczone zarzuty skarżących należy uznać za nietrafne, bowiem w przedmiotowej sprawie organ wyczerpująco i dogłębnie zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy, tak by w pełni wyjaśnić istniejący stan faktyczny i prawny. W ocenie Sądu postulowane przez Skarżących powoływanie biegłego z zakresu ruchu drogowego oraz inżynierii ruchu i sterowania ruchem drogowym czy też przeprowadzenie oględzin terenu, mogłyby doprowadzić do zbędnego przewlekania prowadzonego postępowania, potwierdzając okoliczności już stwierdzone innymi dowodami zgromadzonymi w niniejszej sprawie. Wskazać przy tym należy, że zarząd dróg jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach i jest obowiązany działać prewencyjnie, w celu eliminacji potencjalnych skutków niebezpiecznych dla ruchu drogowego.

Sąd zwraca również uwagę na wyniki Generalnego Pomiaru Ruchu z 2010 r., który to został wykonane na istniejącej sieci dróg krajowych, w 1793 punktach pomiarowych przez przeszkolonych obserwatorów sposobem ręcznym oraz przy wykorzystaniu technik automatycznych (video rejestracja oraz stacji ciągłych pomiarów ruchu). Wszystkie wykonane pomiary sporządzono zgodnie z wytycznymi wskazanymi w załączniku do zarządzenia nr [[...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 12 października 2009 r. w przedmiocie organizacji i przeprowadzania Generalnego Pomiaru Ruchu w 2010 r. na drogach krajowych. Z uwagi na powyższe, powoływanie biegłych, którzy mieliby ustalić ponownie poziom panującego natężenia ruchu drogowego na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr 58, nie może znaleźć uznania Sądu.

Tym samym Sąd stwierdza, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 80 k.p.a. organ korzystając z przyznanej mu przepisami prawa zasady swobodnej oceny dowodów, ocenił wszechstronnie zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z obowiązującymi normami prawa procesowego oraz z zachowaniem odpowiednich reguł oceny. W związku z powyższym, zdaniem organu nie zostały naruszone żadne przepisy prawa administracyjnego procesowego, a zwłaszcza nie naruszono przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 85 § 1 k.p.a. czy też art. 84 § 1 k.p.a., tym bardziej że zarządca drogi w niniejszej sprawie oceniał głównie możliwość lokalizowania wnioskowanego zjazdu publicznego z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tj. głównie przepisów cyt. ustawy o drogach publicznych oraz cyt.

9

VII SA/Wa 2302/11

rozporządzenia, a jedynie fakultatywnie wskazał na alternatywny sposób skomunikowania nieruchomości będącej własnością strony z drogą krajową nr [...]. Organ rozpatrujący sprawę w niniejszym postępowaniu nie jest bowiem zobligowany do wskazywania alternatywnego sposobu skomunikowania nieruchomości stanowiącej własność stron skarżących. Zarządca dróg krajowych ocenia jedynie możliwość lokalizacji zjazdu publicznego w niniejszej sprawie, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, a przede wszystkim na postawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Odnosząc się do innych zarzutów strony wskazać należy, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości stanowiącej własność strony może odbywać się bez zakłóceń za pośrednictwem drogi niższej kategorii, tj. drogi gminnej (ul. [...]) zlokalizowanej w km [...] drogi krajowej nr [...], a przez nią do drogi wewnętrznej zlokalizowanej na działce nr [...], pełniącej funkcję drogi lokalnej dojazdowej. Zarządca drogi przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], wszechstronnie i wyczerpująco rozpatrzył cały zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy, analizując możliwość zlokalizowania wnioskowanego zjazdu publicznego. Jak już wyżej wielokrotnie podkreślono, wydanie zgody na lokalizację wnioskowanego zjazdu w niniejszej sprawie byłoby sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, tym samym znajdując uzasadnienie jedynie w przypadku, gdyby nieruchomość będąca własnością strony, nie miała żadnej alternatywnej możliwości dostępu do drogi krajowej nr [...].

Należy zgodzić się z poglądem organu, że jeżeli w sprawie wystąpi sprzeczność pomiędzy interesem społecznym a interesem indywidualnym, organ obowiązany jest, zgodnie ze wspomnianym wyżej przepisem art. 7 k.p.a., wyważyć słuszny interes w sprawie. Nie jest intencją ustawodawcy, by w toku postępowania administracyjnego przewagę miał zawsze i bezwarunkowo interes społeczny, któremu zawsze ustępować winien interes obywateli. Tym niemniej interes indywidualny będzie musiał ustąpić, jeżeli nie ma innej drogi realizacji dobra publicznego. Jest to wyrazem zasady solidaryzmu społecznego, z której płynie m. in. konieczność pewnych poświęceń dla dobra ogółu. Owe poświęcenia przyjmują postać ograniczenia słusznie nabytego prawa, jeżeli jest to konieczne dla realizacji interesu publicznego. Są to pewne koszty funkcjonowania społeczeństwa, ciężar nierozerwalnie związany ze współżyciem w społeczności. Zatem prawidłowo ustalony jednak stan faktyczny dotyczący usytuowania projektowanego zjazdu z drogi krajowej do nieruchomości skarżących pozwala na

10

VII SA/Wa 2302/11

przyjęcie, że wykonanie spornego zjazdu stanowiłoby naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz stwarzałoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, co jest wystarczającą przesłanką do uznania, że interes społeczny nie zezwalał na uwzględnienie wniosku skarżących.

Odmawiając uzgodnienia zjazdu na nieruchomość skarżącego organ wykazał, że urządzenie kolejnego zjazdu z głównej drogi krajowej przyspieszonego ruchu na nieruchomość, gdzie mają być świadczone usługi licznym osobom, nie da pogodzić się ze względami bezpieczeństwa ruchu. Jednocześnie wykazał, że możliwe jest doprowadzenie przejazdu do tej nieruchomości systemem dróg lokalnych służebnością Za nieuzasadnione należy więc uznać pozostałe zarzuty skargi w tym naruszenia art. 7, 77 i 85 § 1 k.p.a. oraz podanych w tej skardze przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Wbrew twierdzeniom skargi zaskarżonej decyzji i nie można postawić skutecznego zarzutu naruszenia norm prawa materialnego oraz procesowego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego (brak przesłanek do udzielenia zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego) oraz swoje ustalenia i ich ocenę w świetle obowiązujących przepisów prawa zawarł w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, rozważając również możliwość przesunięcia istniejącego zjazdu.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).