Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1119/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153 i 170
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Referent Magdalena Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w Bytomiu z dnia 30 października 2023 r. nr DZO.0134.27-1.01.2023 w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w B. z dnia 4 października 2023 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w Bytomiu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 30 października 2023 r. nr [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w B. (dalej: organ, MZDiM) po rozpoznaniu wniosku J. W. (dalej: strona, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z 4 października 2023 r. nr [...], l.dz. [...], odmawiającą udostępnienia informacji publicznej.

W podstawie prawnej decyzji organ przywołał art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej: K.p.a.).

Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z 27 grudnia 2022 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej, czy Zakład Usług Drogowych i Komunalnych D. M. K. (dalej: Z.M.K.) złożyła wnioski o zmianę wynagrodzenia dla 2 umów: nr [...] oraz nr [...] (odpowiednio zadanie nr 3 i 4), których przedmiotem było letnie i zimowe utrzymanie pasa drogowego oraz konserwacja zieleni w pasie drogowym na terenie miasta B. do 30 kwietnia 2025 r. Strona zażądała także przekazania wszelkiej dokumentacji związanej z wnioskami o zmianę wynagrodzenia, jeśli takie zostały złożone przez wykonawcę Z.M.K.

Pismem z 10 stycznia 2023 r. organ potwierdził, że wskazany we wniosku strony wykonawca usługi złożył wnioski o waloryzację umów nr [...] z 14 czerwca 2022 r. oraz nr [...] z 1 października 2021r. Pierwszy wniosek o waloryzację umowy [...] został złożony 15 czerwca 2022 r., lecz 28 października 2022 r. został wycofany. Następny wniosek złożony został 2 grudnia 2022 r. Natomiast do umowy [...] wniosek został złożony 21 grudnia 2022 r.

Jednocześnie decyzją z tej samej daty organ odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej, gdyż wykonawca zastrzegł, że są one objęte tajemnicą przedsiębiorcy.

Rozpoznając wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy organ decyzją z 23 marca 2023 r. ponownie odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, wskazując na tajemnicę przedsiębiorcy.

Decyzje organu zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 5 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 351/23 uchylił obie decyzje.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że spełniona została przesłanka formalna zachowania tajemnicy przedsiębiorcy. Natomiast: "aby uznać wyłączenie jawności za uzasadnione, musi zostać spełniona przesłanka materialna, tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy.

Nadto, obowiązek wykazania, że zastrzeżone informacje są tego rodzaju, że istotnie spełniają przesłankę do zachowania jej poufności ciąży na przedsiębiorcy jako podmiocie, który z faktu tajności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne w postaci odmowy podania do wiadomości informacji jako stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy (bądź odmowy wyrażenia zgody na ich ujawnienie). Wobec powyższego, koniecznym jest, aby zasadność objęcia informacji tajemnicą przedsiębiorcy podlegała kontroli Sądu. W przeciwnym bowiem razie, gdyby tajność każdej informacji mogła być skutecznie zastrzeżona bez weryfikacji tego zastrzeżenia, uprawnienia wynikające dla obywateli z u.d.i.p., w tym w zakresie wydatkowania środków publicznych stałyby się zupełnie iluzoryczne."

Po uprawomocnieniu się wyroku, pismem z 2 sierpnia 2023 r. organ zwrócił się do ZMK o wskazanie, czy informacje zawarte w złożonym 2.12.2022 r. wniosku o zmianę wynagrodzenia dla umowy nr [...] wraz z załącznikami oraz informacje zawarte w późniejszej korespondencji uzupełniającej wniosek i złożonym 21.12.2022 r. wniosku o zmianę wynagrodzenia dla umowy nr [...] wraz z załącznikami oraz informacje zawarte w późniejszej korespondencji uzupełniającej wniosek, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.d.i.p., a jeśli tak, to w jakim zakresie ujawnienie informacji zawartych w tych wnioskach zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy oraz na jakiej podstawie informacje te zostały zakwalifikowane jako stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.

W odpowiedzi pismem z 9 sierpnia 2023 r. Z.M.K. podtrzymał wcześniejsze stanowisko i wskazał, że informacje zawarte w złożonych wnioskach 2 i 21 grudnia 2022 r. o zmianę wynagrodzenia dla w.w. umów wraz z załącznikami oraz informacje zawarte w późniejszej korespondencji uzupełniającej wnioski - stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i wolą Z.M.K. jest nieudostępnienie tych informacji jakimkolwiek podmiotom trzecim, w tym na podstawie u.d.i.p.

Przywołując treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p, art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2022 poz. 1233, dalej: u.z.n.k), art. 2 pkt 1 dyrektywy PE i Rady (UE) 2016/943 z 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnieniem oraz art. 39 ust. 2 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, stanowiącej załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), sporządzonego w Marakeszu 15 kwietnia 1994 r. ("TRIPS"), Z.M.K. stwierdził, że informacje ujęte w obu wnioskach o zmianę wynagrodzenia umów oraz ich uzupełnieniach i umowach o mediacje, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k., wypełniają bowiem kumulatywnie wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie:

1. Zamieszczone w przedmiotowych pismach informacje mają charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny przedsiębiorstwa lub inny, któremu można przypisać wartość gospodarczą i taką wartość gospodarczą posiadają;

2. Informacje te jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób ;

3. Uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzenia nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności działania w celu utrzymania ich w poufności.

Podane we wnioskach o zmianę wynagrodzenia informacje zawierają szczegółowe dane, które nie były i nie są dostępne w innych dokumentach, w tym złożonej ofercie w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego oraz zawartych umowach, a które dotyczą analizy kosztów wykonywania tych umów w okresie referencyjnym, którego wnioski dotyczą, w tym kosztów zakładanych na etapie sporządzenia oferty, a które mają dla Z.M.K. rzeczywistą i istotną wartość gospodarczą, gdyż odnoszą się do najważniejszych elementów wpływających na cenę wykonania usług, tj. ponoszonych Z.M.K. kosztów, kontaktów handlowych, w tym identyfikują dostawców (kontrahentów), ujawniają uzyskiwane od nich ceny i inne warunki zakupu materiałów do realizacji usług i tym podobne informacje. Ujawnienie tych danych, może stanowić ważną informację dla konkurenta w zakresie poufnych dokumentów i informacji firmy Z.M.K. i zagrażać rynkowej pozycji Przedsiębiorcy oraz jego udziałowi w przetargach organizowanych obecnie i w przyszłości.

Mając na uwadze powyższe, decyzją z 4 października 2023 r. organ odmówił stronie udostępnienia wnioskowanej informacji, powołując się na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z 30 października 2023 r. organ utrzymał w mocy własną decyzję pierwszoinstancyjną.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zawarte w pismach z 2 i 21 grudnia 2022 r. oraz ww. ich uzupełnieniach i umowach o mediacje informacje jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującymi się tym rodzajem informacji i nie są łatwo dostępne dla takich osób, nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, a firma Z.M.K. podejmuje, przy zachowaniu należytej staranności, działania mające na celu utrzymanie ich poufności. Informacje te zostały przygotowane i dostarczone na wyłączny użytek organu i w celu, w jakim zostały przedłożone. Informacje te są znane jedynie ograniczonemu kręgowi osób, tj. przedsiębiorcy osobiście oraz ścisłemu kręgowi upoważnionych pracowników, które to osoby zostały zobowiązane do zachowania poufności.

Powyższe zastrzeżenie tajności informacji ujętych we wnioskach jako tajemnicy przedsiębiorstwa jest uzasadnione dla zabezpieczenia przed poniesieniem znacznej szkody majątkowej w wyniku ich ujawnienia. Zgodnie z dominującym poglądem judykatury, to wykonawca, a nie zamawiający jest dysponentem informacji, co powoduje, że zamawiający jest zobowiązany respektować stanowisko oferenta w przedmiocie ich utajnienia. Z uwagi na powyższe jedyną formą ograniczenia dostępu do informacji, która może zostać zastosowana, jest decyzja o odmowie dostępu do informacji publicznej z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy.

W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji z 4 października 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji poprzez nieudostępnienie informacji publicznej;

2. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej;

3. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że Z.M.K. uprawniony był do zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku, że dane kontrahentów podmiotów publicznych, oraz zawierane przez nich umowy nie mogą podlegać ograniczeniom ze względu na zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa;

4. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. poprzez przyjęcie, że wszystkie informacje, o których udostępnienie wystąpił wnioskodawca stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że jedynie przedstawiona przez Z.M.K. kalkulacja ceny może stanowić tajemnicę jego przedsiębiorstwa, a zatem nie zachodzi podstawa do odmowy udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej w pozostałym zakresie;

5. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i odmówienie udostępnienia wnioskowanych informacji w całości, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. prowadzi do wniosku, że organ w sytuacji kiedy nie wszystkie informacje objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa uprawniony jest do ograniczenia dostępu do informacji publicznej, wyłącznie w zakresie informacji stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa, a nie wszystkich informacji, których udostępnienia żąda wnioskodawca;

6. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia polegający na przyjęciu, że w odniesieniu do wniosku złożonego przez Z.M.K. 15 czerwca 2022 r., a dotyczącego waloryzacji umowy [...] spełnione zostały warunki formalne i materialne konieczne do ustalenia istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa podlegającej ochronie na gruncie prawa dostępu do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność w przypadku określonym w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie przy tym z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w tak określonym zakresie kognicji, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które spowodowało konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja MZDiM z 30 października 2023 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z 4 października 2023 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej.

Sprawa była już oceniana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z 5 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 351/23 uchylił poprzednią decyzję organu z 23 marca 2023 r., którą utrzymano w mocy własną decyzję z 10 stycznia 2022 r.

Wymaga przy tym zaakcentowania, że wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron, wobec czego przysługuje mu przymiot prawomocności. Stwierdzenie to jest o tyle istotne, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98; wszystkie wymienione w uzasadnieniu wyroki są dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do organów administracyjnych – a także sądów – oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się, tak jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r. I CKN 169/98 OSP 2001 z. 4, poz. 63). Skoro organ nie skorzystał z prawa wniesienia skargi kasacyjnej, to związany był poglądem prawnym zawartym w prawomocnym wyroku. Związanie to dotyczy także składu orzekającego w niniejszej sprawie, co oznacza, że kwestii tej Sąd nie może rozstrzygnąć w odmienny sposób, niż wynika to z prawomocnego orzeczenia.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, uwzględnić należy także treść art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2004 r. FSK 349/2004). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie.

Powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa. Zasada ta obowiązuje także organ orzekający, który będąc związany wykładnią prawa w sprawie nie może odstąpić ani od oceny prawnej, ani też od wskazań co do dalszego postępowania.

W świetle wyroku Sądu z 5 lipca 2023 r., należy stwierdzić, że organ nie tylko nie zastosował się w pełni do zawartych w nim dyrektyw, ale zignorował ocenę prawną w nim zawartą. Sąd na str. 6-9 uzasadnienia nakreślił organowi obowiązujący stan prawny sprawy poprzez wskazanie przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie, jak również pokazał kierunek dalszego postępowania.

Sąd wskazał, że: "Skoro organ nie przedstawił Sądowi dokumentacji pozwalającej na analizę zasadności zastrzeżenia poufności złożonych przez M.K. dokumentów, twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji są gołosłowne i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, zatem nie poddają się ocenie Sądu. Stopień ogólności twierdzeń zawartych w zaskarżonej decyzji sprawia, że uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa.

Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony i Sądu o zgodności rozstrzygnięcia z prawem i wyjaśnienie – szczególnie, gdy decyzja jest dla strony niekorzystna – dlaczego niemożliwe było wydanie decyzji, jakiej domagała się strona. Musi to być jednak wywód weryfikowalny i możliwy do oceny przez samą stronę, a jeśli stoi temu na przeszkodzie tajemnica przedsiębiorcy – co najmniej przez Sąd orzekający, który musi mieć możliwość zbadania zasadności zastrzeżenia informacji jako objętych tajemnicą."

Wskazanym wymogom organ nie sprostał.

Jeszcze raz wskazać organowi trzeba, że kontrola sądowa w zakresie odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie może być iluzoryczna, a w związku z tym musi być prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dopiero taka argumentacja organu w połączeniu z udostępnionymi sądowi materiałami źródłowymi umożliwi temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia danej informacji publicznej.

Odmawiając skarżącemu po raz kolejny udzielenia informacji publicznej organ nie przedstawił w sposób wyczerpujący motywów rozstrzygnięcia. Przede wszystkim organ skupił się na zagadnieniach związanych z wykładnią tajemnicy przedsiębiorcy, jak również powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i powszechnych związanych z tym pojęciem. Zaniechał jednak uzupełnienia akt administracyjnych o wskazane w wyroku WSA z 5 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 351/23 dokumenty, które pozwalałyby zweryfikować trafność stanowiska prezentowanego dotychczas przez organ. To oznacza, że twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji nie mają żadnego odniesienia do przedłożonego materiału dowodowego.

Podsumowując, naruszenie art. 153 i art. 170 p.p.s.a. spowodowało naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy wobec braku dokumentów źródłowych odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi wymyka się spod kontroli Sądu.

Wskazać przy tym należy, że ewentualne przedstawienie sądowi administracyjnemu dokumentów źródłowych, które zdaniem organu stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, nie oznacza, że dokumenty te zostaną udostępnione do wglądu także stronie skarżącej w ramach prawa przeglądania akt sprawy w sądzie. W przypadku, w którym istota sporu sprowadza się do odmowy udostępnienia konkretnych dokumentów (w ramach żądania udostępnienia informacji publicznej), dokumenty takie nie podlegają udostępnieniu zainteresowanemu w trakcie postępowania sądowego. W przeciwnym razie sądowa kontrola byłaby w istocie zbędna w sensie faktycznym (zainteresowany uzyskałby bowiem dostęp do dokumentów przed rozstrzygnięciem zasadności swojej skargi). Aby zapobiec takim sytuacjom, organ przekazując utajnioną dokumentację do sądu administracyjnego, powinien zastrzec, iż zawiera ona dane objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, co do których nastąpiła odmowa ich udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną.

Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy uwzględnią oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a.

O kosztach postępowania w kwocie 697 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) oraz uiszczoną opłatę sądową w kwocie 17 zł.