Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 667/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 ust. 2 pkt 1 art. 152 art. 153 art. 154
journal: Dz.U. 2016 poz 1793
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: par. 2 ust. 1 par. 4 pkt 2 par. 10 ust. 3 lit. e
journal: Dz.U. 2015 poz 2069
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej  przetwarzania
article: art. 1 pkt 1 art. 2  pkt 6 lit. b pkt 11 pkt 15 art. 5 pkt 41 art. 3 art. 11 ust. 1 art. 17 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1845
law: Ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia

SENTENCJA

Dnia 15 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych - Olszanowska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił w dniu 3 marca 2017 r postępowanie w trybie konkursu ofert o nr [...] [...] w sprawie zawarcia na okres od 1 lipca 2017 r do dnia 30 czerwca 2022 roku umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju programy zdrowotne – profilaktyczne programy zdrowotne w zakresie: program profilaktyki raka piersi – etap podstawowy – w pracowni mobilnej. W dniu 20 kwietnia 2017 roku zawiadomiono oferenta, o odrzuceniu jego oferty na podstawie art.149 ust.1 pkt 2 poprzez podanie w ofercie ofercie nieprawdziwych informacji związanych z prowadzeniem elektronicznej dokumentacji medycznej w sposób zgodny z art. 11 ust. 1 ustawy- O systemie informatyzacji w ochronie zdrowia. Oferent złożył protest, który został oddalony, a w dniu 4 maja 2017r. nastąpiło rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania.

Zarówno w proteście, jak i później w odwołaniu od rozstrzygnięcia postępowania oferent wskazywał, że prowadzi dokumentację medyczną w formie elektronicznej, zgodnie z art.11 ust.1 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia (zwaną dalej sioz). Zdaniem odwołującego pytania i odpowiedzi na pytania ankietowe powinny być tak sformułowane, aby odpowiedź na nie, nie powodowała żadnych niedomówień i dodatkowych pytań oraz potrzeby ich interpretacji na etapie prowadzenia oceny ofert. W ocenie oferenta organ na poparcie swojego stanowiska przytacza wyrwany w kontekstu art. 17 ust.3 pkt 1 cyt. wyżej ustawy, który to przepis nie dotyczy sytuacji oferenta. Odrzucenie oferty jest więc następstwem niedomówień, nadinterpretacji, braku jednoznacznych przepisów prawa oraz wynikiem zajęcia stanowiska przez Ministra Zdrowia w sprawie oceny punktowej. Żaden z przytoczonych przez organy przepisów nie nakłada obowiązku posiadania przez wszystkich pracowników certyfikowanych podpisów kwalifikowanych lub ePUAP.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 roku o nr [...] /2017/0 oddalono odwołanie wniesione przez G. T. P. Sp z o.o. od rozstrzygnięcia postępowania nr [...]

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym powieliła zarzuty odwołania oraz uzupełniła, że nie znała w toku postępowania interpretacji przepisów przygotowanej przez Ministerstwo Zdrowia. Gdyby taki dokument został udostępniony oferentowi wraz z informacją, iż jest to wiążąca interpretacja najprawdopodobniej skarżący zmieniłby odpowiedź, godząc się z faktem, że nie otrzyma w tym zakresie dodatkowych punktów.

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r o nr [...]/0 Dyrektor Narodowego Funduszu Zdrowia W. Oddziału Wojewódzkiego w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się na wstępie do podniesionego argumentu G. T. P. Sp. z o.o., iż interpretacja przepisów stanowiących podstawę decyzji o odrzuceniu jego oferty budzi wątpliwości organ wyjaśnił, że sposób sformułowania pytania oraz okoliczności, w jakich zostało zadane (postępowanie konkursowe dotyczące udzielania świadczeń finansowanych ze środków publicznych) nie powinny rodzić wątpliwości - w szczególności u profesjonalistów (przedsiębiorców), jakim jest świadczeniodawca. Wyjaśniając podstawy materialnoprawne organ wskazał, że w pytaniu ankietowym chodziło o warunek prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r.- O systemie informacji w ochronie zdrowia (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1525 ze zm.) - dalej zwanej "ustawą o sioz", zgodnie z jej art. 11 ust. 1 z wyłączeniem recept i skierowań, które są wystawiane co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku. Do tego sposobu prowadzenia dokumentacji medycznej (EDM) zastosowanie znajdują przepisy ustawy o sioz oraz wydanego na podstawie art. 13 tej ustawy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 marca 2013 r. w sprawie wymagań dla Systemu Informacji Medycznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 463). Zgodnie z art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy o sioz pracownik medyczny używa kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP do podpisywania elektronicznej dokumentacji medycznej. Powyższy przepis reguluje zatem, iż pracownik podpisujący dokumentację medyczną zobowiązany jest do korzystania wyłącznie z kwalifikowanych podpisów elektronicznych lub też podpisów potwierdzonych profilem zaufanym ePUAP. Zgodnie natomiast z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania, każdy wpis w dokumentacji opatruje się oznaczeniem osoby dokonującej wpisu, zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, przy czym ten ostatni przepis wskazuje na osobę udzielającą świadczeń zdrowotnych oraz osobę kierującą na badanie diagnostyczne, konsultację lub leczenie. Uwzględniając odpowiedź strony na pytanie ankietowe i wyjaśnienia z dnia 19 kwietnia 2017 r. ustalono, że oferent nie spełniał kryterium w części numer 2.4.3 PROW "Forma prowadzenia dokumentacji medycznej", z rozdziału "POZOSTAŁE WARUNKI", części VIII Ankiety Formularza ofertowego, w którym zadeklarował spełnienie warunku dodatkowo ocenianego w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej związanego z prowadzeniem elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy o sioz, zgodnie z jej art. 11 ust. 1, z wyłączeniem recept i skierowań, które są wystawiane co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku. W związku z niespełnianiem zadeklarowanego warunku udzielania świadczeń podlegającego dodatkowej ocenie w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, deklaracja powyższa stanowiła zawarcie w ofercie informacji nieprawdziwej. W konsekwencji oferta , na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 u ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 –o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych została odrzucona w dniu 20 kwietnia 2017 r. W odniesieniu do argumentów strony, że przepis art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy o sioz dotyczy działań świadczeniodawców w związku z utworzeniem Centralnego Wykazu Pracowników Medycznych, a nie całości prowadzonej dokumentacji medycznej, wskazać należy, że oferent, który chce otrzymać punkty za deklarowanie spełniania określonych kryteriów wyboru ofert zobowiązany jest do spełniania wszystkich warunków wynikających z przepisów obowiązującego prawa, nawet jeśli w jego ocenie aktualne otoczenie prawne czy funkcjonalne nie będzie pozwalało na ich praktyczne wykorzystanie.Odnośnie twierdzenia Spółki, że komisja konkursowa powinna zgodnie z art. 149 ust. 2 Ustawy odjąć punkty jego ofercie, a nie odrzucać jej w całości z powodu podania w ofercie informacji nieprawdziwych, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 w przypadku braków, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, dotyczących jedynie części oferty, ofertę można odrzucić w części dotkniętej brakiem. Na podstawie przywołanego przepisu nie jest możliwe dokonanie korekty ankiety polegającej na odjęciu punktów. Przewidziana w art. 149 ust. 2 Ustawy możliwość odrzucenia oferty w części dotyczy przypadku, gdy w danym postępowaniu złożona została jedna oferta obejmująca kilka miejsc udzielania świadczeń lub odrębnych ofert na każde z odrębnie ocenianych miejsc udzielania świadczeń. Wskazano też stronie w uzasadnieniu, że prowadzenie indywidualnej dokumentacji medycznej w rozumieniu przepisów ustawy o prawach pacjenta w postaci elektronicznej nie wymaga opatrzenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, natomiast prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia, zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy wymaga podpisania jej przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub podpisu potwierdzonego profilem ePUAP. Odnośnie argumentu o konieczności odjęcia punktów, a nie jej odrzucenia w całości, wyjaśniono, że działanie takie, doprowadziłoby do sytuacji, w której oferenci składając oferty w postępowaniach konkursowych deklarowaliby spełnianie wszystkich warunków dodatkowo ocenianych licząc jednocześnie, iż jedyną ujemną konsekwencją niespełniania poszczególnych warunków byłoby jedynie odjęcie punktów. Odniesiono się w decyzji do znaczenia pisma Ministerstwa Zdrowia z dnia 13 kwietnia 2017r i wskazano, że ustaleń komisja dokonuje samodzielnie, a pismo o sygn. [...] jedynie potwierdzało stanowisko organu, nie kreowało go. Organ wyjaśnił też, że gdyby opisane powyżej okoliczności (związane z wypełnieniem warunku prowadzenia EDM) dotyczyły także innych oferentów, postępowanie komisji konkursowej pozostawałoby takie samo w stosunku do każdego z nich, trudno więc w ocenie organu dopatrzeć się w działaniu komisji konkursowej nieposzanowania zasady równego traktowania świadczeniodawców bądź zasad uczciwej konkurencji.

Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Ponownie zarzuciła organom naruszenia art.149 ust.1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez bezpodstawne odrzucenie oferty skarżącego oraz naruszenia art.11 ust.1 oraz art.17 ust.3 pkt 1 o systemie informacji w ochronie zdrowia poprzez błędne przyjęcie ,że każdy z pracowników medycznych skarżącego obowiązany jest posiadać kwalifikowany podpis elektroniczny, aby wypełnić wymogi określone w pytaniu ankietowym.

Na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r pełnomocnik skarżącej podniosła, że gdyby skarżąca znała stanowisko Ministerstwa Zdrowia oraz gdyby wiedziała, że zostanie ono uznane za wiążące najprawdopodobniej inaczej zakreśliłaby kryterium rankingujące.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej nie naruszył przepisów prawa w sposób, który obligowałby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1793 ze zm. - dalej: "ustawa", "ustawa o świadczeniach"). Powyższa ustawa stanowi podstawę powierzenia organom NFZ określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń oraz jest podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Określenie w tym rozdziale zasad postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych i trybu postępowania, w tym trybu postępowania prowadzonego przed organem NFZ, wszczętego w wyniku wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej ma służyć realizacji przez Fundusz celów postawionych przez ustawodawcę, a zakreślonych przez art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2017 utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2017 r., którą nie uwzględniono odwołania wniesionego przez skarżącą od rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy przede wszystkim sposobu oceny przez komisję kryterium rankingującego wyboru ofert w konkursie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a w konsekwencji odrzucenia oferty skarżącego jako zawierającej nieprawdziwe informacje na podstawie art. 149 ust.1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Przepis ten stanowi, że odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje.

W pierwszej kolejności rację należy przyznać organowi, że strona chcąc wypełnić warunki prowadzenia elektronicznej dokumentacji (zwaną dalej EDM) w rozumieniu art. 11 ust.1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011r - O systemie informacji o ochronie zdrowia (Dz.U.2011.113.657 ze zm.) zobowiązana jest wykazać, że zatrudnieni pracownicy dysponują elektronicznym podpisem oraz profilem zaufanym ePUAP. Sąd w całości podziela stanowisko i ocenę prawną organu w tym zakresie. W ocenie sądu art.11 ust.1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do 5 października 2017 r (także więc w dacie składania ofert) wprawdzie zawężał pojęcie EDM do art. 2 pkt 6 lit. b tejże ustawy, czyli do dokumentacji medycznej, o której mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 roku o prawach pacjenta (Dz.U. 2017. 1318). Ale to właśnie ta ustawa w art. 30 ust. 1 nakazuje Ministrowi Zdrowia wydać rozporządzenie w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania, czyli do całości dokumentacji będącej częścią systemu informacji medycznej. Odniesienie więc do ustawy o prawach pacjenta nie oznacza, że do całości dokumentacji medycznej, bez względu na jej rodzaj i zakres stosuje się wyłącznie ustawę o prawach pacjenta, a jedynie, że na mocy tej ustawy wydane zostanie rozporządzenie regulujące całość dokumentacji medycznej. Rozporządzenie w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania z dnia 9 listopada 2015 r (Dz.U. 2015.2069) różnicuje w § 2 pkt 1 dokumentację jedynie na indywidualną i zbiorczą ,poza tym odnosi się do dokumentacji medycznej jako pojęcia ogólnego. W świetle § 10 ust.3 lit.e tego rozporządzenia wskazano, że dokumentacja indywidualna zawierać musi podpis osoby udzielającej świadczeń zdrowotnych lub osoby kierującej na badanie diagnostyczne. Z kolei dokumentacja elektroniczna, zgodnie z ustawą o systemie informacji o ochronie zdrowia to dokument elektroniczny umożliwiający uzyskanie świadczenia opieki zdrowotnej, w konsekwencji zawierać ona musi zgodnie z § 10 ust.3 lit e podpis osoby udzielającej takiego świadczenia. Wprawdzie w tym rozporządzeniu nie ma wskazań co do konieczności uzyskania elektronicznych podpisów i profilu zaufanego ePUAP i w tym zakresie rozporządzenie to dotyczy wszelkich rodzajów dokumentacji medycznej, ale już w art.17 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia regulującej przecież organizację i zasady działania systemu informacji w ochronie zdrowia wskazano, że tworzy się rejestr medyczny zwany Centralnym Wykazem Pracowników Medycznych, w ramach którego nadaje się każdemu pracownikowi medycznemu identyfikator, którego używa m.in. w celu autoryzacji elektronicznej dokumentacji medycznej.

Strona nie kwestionuje, że jest usługodawcą - świadczeniodawcą i, że zatrudnia pracowników medycznych. Nie może też w konsekwencji kwestionować, że ma obowiązek ich zgłoszenia do rejestru, a nie będzie to możliwe jeśli nie będą dysponowali podpisem elektronicznym bądź potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP. Co więcej, także w tym przepisie ustawodawca odnosi się do sformułowanej w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011r. elektronicznej dokumentacji medycznej.

Reasumując skoro 11 ust.1 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia odsyła do art.30 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, a ten z kolei określa całość dokumentacji medycznej dzieląc ją na papierową i na elektroniczną, to w części dokumentacji elektronicznej mają do niej zastosowanie przepisy ustawy o systemie informacji o ochronie zdrowia, bo to ona określa zgodnie z jej art.1 pkt 1 organizację i zasady działania systemu informacji w ochronie zdrowia. A system informacji to także baza danych, o których mowa w art.3 ustawy. Tym samym usługodawca-świadczeniodawca G. T. na mocy art.2 pkt 15 cyt. ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia i art.5 pkt 41 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej ze środków publicznych zobowiązany jest do tworzenia bazy danych. Do bazy dany zaliczają się udzielone i planowane świadczenia opieki medycznej. Każde świadczenie zdrowotne, musi być wpisane czytelnie i opatrzone podpisem osoby udzielającej świadczenia bądź kierującej na badanie (§ 10 pkt 3 lit e i § 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania). Osobą uprawnioną do udzielania świadczeń jest pracownik medyczny zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia, zaś nie ulega wątpliwości, że na gruncie jej art. 17 pracownik medyczny używa kwalifikowanego podpis elektronicznego właśnie w celu podpisywania elektronicznej dokumentacji medycznej .W konsekwencji uznać należy, że oferent w ramach swojej działalności winien prowadzić elektroniczną dokumentację medyczną w rozumieniu art.11 ust.1 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia, a jeśli nie to nie zakreślać tego punktu w ramach kryteriów rankingujących, bowiem istotnie przepisy ustawy o sioz konstruują kwalifikowane zasady podpisywania wpisów w dokumentacji medycznej, które w przypadku deklaracji odpowiedniego warunku udzielania świadczeń oferent zobowiązany jest spełniać.

Nie znajdują tym samym uzasadnienia zarzuty strony o naruszeniu art.11 ust.1 i art.17 ust.3 pkt 1 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia.

Strona nie kwestionuje zresztą faktu nie posiadania przez wszystkie osoby personelu realizującego świadczenia zdrowotne kwalifikowanego podpisu elektronicznego albo podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP, kwestionuje jedynie obowiązek jego posiadania na gruncie obowiązujących przepisów. Odpowiedź strony na zadane pytanie świadczy jednoznacznie, że podpis posiada tylko osoba reprezentująca firmę, zgodnie z zapisami KRS. Ułatwieniem i wskazówką dla strony przy wypełnieniu pytania ankietowego winno być wyraźne wskazanie dwóch odrębnych rodzajów dokumentacji. W wykazie szczegółowych kryteriów wyboru ofert wraz z wyznaczającymi je warunkami oraz przypisana im wartością w rodzaju programy zdrowotne w Tabeli nr 2 – Programy zdrowotne – część wspólna sformułowań postawiono dwa odrębne pytania co do formy prowadzonej dokumentacji medycznej:

-prowadzenie indywidualnej dokumentacji medycznej w rozumieniu przepisów ustawy o prawach pacjenta w postaci elektronicznej ,przy czym w przypadku wystawiania recept i skierowań co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku

-prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia, zgodnie zart.11 ust.1 tej ustawy, z wyłączeniem recept i skierowań, które są wystawione co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku.

W ocenie Sądu sposób sformułowania tych pytania oraz kontekst, w jakim zostało zadane (postępowanie konkursowe dotyczące udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych) nie powinny rodzić wątpliwości – zwłaszcza u profesjonalistów (przedsiębiorców), jakimi są (a w każdym razie być powinni) świadczeniodawcy biorący udział w takim postępowaniu – że chodzi w tym przypadku o rozróżnienie tych dokumentacji, gdyż nie są one tożsame i z uwagi na ich przeznaczenie i cel określony odrębnymi ustawami stawiane są im różne wymagania. Ponadto wyłącznie interpretacja obowiązujących w dacie składania ofert przepisów, a nie stanowisko Ministerstwa Zdrowia było podstawą oceny organu, co również wskazano w zaskarżonym orzeczeniu. Nie sposób bowiem racjonalnie oczekiwać, że Fundusz, jako podmiot dysponujący środkami publicznymi, będzie kontraktował świadczenia udzielane w sposób lub na warunkach nie odpowiadających wymogom ustanowionym w przepisach prawa. Organ zasadnie więc przyjął, iż skoro oferent zadeklarował spełnienie warunku polegającego ocenie, stanowiące kryterium rankingujące, to był zobowiązany je spełnić w okresie związania ofertą oraz umową z NFZ. Sąd nie podziela więc zarzutu strony o naruszeniu art.149 ust.1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez bezpodstawne odrzucenie oferty.

Sąd podziela i to stanowisko organu, że na podstawie ww. przepisu oferta zawierająca nieprawdziwą informację – w zakresie odpowiedzi na pytanie ankietowe będące jednym z pytań dodatkowo punktowanych ("rankingujących"), a zatem mającym wpływ na ostateczny kształt rankingu, a w rezultacie i na wynik postępowania konkursowego – podlega w postępowaniu konkursowym obligatoryjnemu odrzuceniu.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że Sądowi znany jest też odmienny pogląd zaprezentowany w orzecznictwie, za którym opowiedziano się również w skardze – w myśl którego oferta zawierająca nieprawdziwą odpowiedź na pytanie o charakterze rankingującym nie powinna zostać odrzucona, a jedyną ujemną konsekwencją dla oferenta powinien być brak dodatkowych punktów – ale niniejszy skład Sądu poglądu tego nie podziela. Przede wszystkim dlatego, że nie znajduje on wyraźnego oparcia w przepisach prawa, a pozostaje w jawnej sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. Poza tym należy jeszcze zwrócić uwagę na aspekt funkcjonalny (w tym aksjologiczny), dodatkowo przemawiający przeciwko przyjęciu takiego poglądu. Jego upowszechnienie się mogłoby mianowicie stanowić zachętę do podejmowania przez oferentów działań godzących w zasady uczciwej konkurencji – a polegających na celowym składaniu ofert nierzetelnych, z nadzieją na uzyskanie (w istocie: wyłudzenie) dodatkowych punktów na podstawie nieprawdziwych informacji – skoro jedyną sankcją w razie ewentualnego wykrycia takiej nierzetelności byłby brak owych dodatkowych punktów, których oferent i tak by nie uzyskał, gdyby od razu złożył oświadczenie prawdziwe.

Z tych względów Sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że sankcją za zawarcie w ofercie nieprawdziwych informacji powinno być odrzucenie takiej oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. Oczywiście, chodzi tu tylko o tego rodzaju informacje, których podanie w ofercie w sposób niezgodny z prawdą mogłoby mieć, przynajmniej potencjalnie, istotny wpływ na wynik konkursu (jak w przypadku ww. odpowiedzi na pytania rankingujące – dodatkowo punktowane). Tylko bowiem w takim przypadku interes prawny innych oferentów może doznać uszczerbku, którego wystąpienie, w świetle art. 152 ust. 1 u.ś.o.z., dopiero uprawnia świadczeniodawcę do skorzystania ze środków odwoławczych i skargi na zasadach określonych w art. 153 i art. 154 u.ś.o.z.

Z uwagi na powyższe, sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.