Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SO/Wr 2/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 6, art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy z wniosku Y.I. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi w terminie postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 500 zł (słownie pięćset złotych); II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz wnioskodawcy kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy i wiadomości posiadanych przez Sąd z urzędu wynika, że 17 marca 2021 r. do organu wpłynęła skarga strony z 16 marca 2021 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia stronie na pobyt czasowy i pracę.

Pismem z dnia 20 września 2021 r. pełnomocnik substytucyjny Skarżącego uzupełnił powyższą skargę. Do pisma załączono m. in.: - uwierzytelniony odpis skargi z 16 marca 2021 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w przedmiocie zezwolenia stronie na pobyt czasowy i pracę.

Następnie, pismem z dnia 10 czerwca 2022 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o wymierzenie organowi grzywny w kwocie 1000 zł za nieprzekazanie do tut. Sądu ww. skargi z 16 marca 2021 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ wskazał, iż akta administracyjne sprawy zostały przekazane wraz z odpowiedzią na skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania z dnia 16 marca 2021 r. (skarga zarejestrowana pod sygnaturą I SAB/Wr 159/23).

Z wiadomości znanych Sądowi z urzędu wynika, że w odpowiedzi na skargę w sprawie o sygn. I SAB/Wr 159/23, organ wskazał, że nie dysponuje oryginałem skargi (tj. pismo Skarżącego z dnia 16 marca 2021 r.)

Z akt sprawy o sygn. I SAB/Wr 159/23 wynika, że w dniu 19 kwietnia 2023 r. organ nadał w urzędzie pocztowym korespondencję zawierającą m. in. odpis skargi z dnia 16 marca 2021 r. do tutejszego Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy). Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy.

Podkreślić należy, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3.11.2009 r. sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2, post. NSA z 11.05.2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, Lex nr 1164456).

Jednakże powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd bowiem "może" orzec

o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie organowi grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję - co już zostało przez Sąd podkreślone - za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarga strony z 16 marca 2021r., została doręczona organowi 17 marca 2021 r. Tym samym – zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. – organ winien przekazać ww. skargę do tut. Sądu do 16 kwietnia 2021r., (piątek). Tymczasem skarga została nadana do tut. Sądu 19 kwietnia 2023 r.

Tym samym ustawowy termin do przekazania skargi wraz z aktami administracyjnymi został przekroczony o 24 miesiące.

Mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie na organ grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Dokonując ustalenia wysokości grzywny Sąd wziął pod uwagę treść wniosku, charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ), a także okres uchybienia terminowi przekazania skargi i brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy i uznał, że wymierzenie grzywny w wysokości 500 złotych pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył grzywnę orzekając o tym w punkcie I sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.