Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 709/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 11
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.) WSA Urszula Zięba Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2021 r. sprawy ze skarg E. Ż. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 24 marca 2021 r., znak: [...], [...], [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych dotyczących podatku od towarów i usług za miesiące styczeń-marzec 2010 r., kwiecień-sierpień 2010 r. i wrzesień-grudzień 2010 r. oddala skargi.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 15 listopada 2019r. skarżąca zwróciła się o wznowienie postępowań podatkowych, zakończonych decyzjami ostatecznymi:

- Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12.05.2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 26.06.2015 r. nr [...]

- Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12.05.2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do sierpnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 26.06.2015 r. nr [...]

- Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12.05.2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2010r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 26.06.2015 r. nr [...]

Żądanie wznowienia postępowania uzasadniła skarżąca faktem wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 16 października 2019r. wyroku w sprawie Glenkore Agriculture Hungary Kft. C-189/18, a więc zaistnieniem przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, tj. orzeczenia TSUE mającego wpływ na treść wydanej decyzji. W ocenie skarżącej wyrok ten ma wpływ na treść ostatecznych decyzji w jej sprawie, bowiem w przeważającej mierze zostały one oparte na decyzjach podatkowych oraz ustaleniach, jakie zapadły w innych sprawach. We wniosku zaznaczono, iż zarówno Dyrektor Izby Skarbowej w K., a wcześniej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. swoje rozstrzygnięcia oparli na wyciągach z decyzji wydanych wobec innych podmiotów oraz uczestników innych postępowań, a nie na dowodach, na podstawie których decyzje te zostały wydane. Wskazano również, że w sprawach zakończonych powołanymi decyzjami organy skarbowe odmówiły skarżącej możliwości zapoznania się z aktami spraw prowadzonych wobec innych podmiotów oraz uczestników innych postępowań, oraz nie zapewniono jej możliwości uczestniczenia w przesłuchaniach świadków, których zeznania, pomimo, że dotyczyły innych spraw i innych podatników zaważyły na rozstrzygnięciu, jakie zapadło w sprawach dotyczących skarżącej, co jej zdaniem naruszyło jej prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu. Zatem wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. sygn. C-189/18 (orzeczenie opublikowane w Dz. U. UE C z dnia 16 grudnia 2019 r. pod nr 423/8) ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny prawidłowości wydania decyzji w jej sprawie. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie, na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w/w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po wznowieniu postępowań na podstawie art. 243 § 1 i § 2 w związku z art. 241 § 1 oraz art.244 § 1 Ordynacji podatkowej, decyzjami z dnia 3 grudnia 2020 r. nr [...], [...] i [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznych, nie stwierdzając istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej.

Po rozpatrzeniu odwołań E. Ż., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzjami z dnia 24 marca 2021 r. znak: [...], [...] i [...], utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu podkreślono, iż wyrok TSUE sprawie C-189/18 nie miał wpływu na kształt decyzji ostatecznych których zmiany domaga się skarżąca, bowiem nie dotyczy polskich uregulowań prawnych związanych z prowadzeniem postępowań dowodowych. Powyższe orzeczenie, odnosi się do przepisów ustawy węgierskiej, która posiada odmienne - w stosunku do polskiej ustawy Ordynacja podatkowa - uregulowania prawne dotyczące prowadzenia postępowań dowodowych, bowiem zawiera normy nakazujące organom zachować kompatybilność decyzji wydanych wobec wystawcy i odbiorcy faktury. W szczególności wskazano na przepisy polskiej ustawy nie wprowadzające ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. Nie przewidują one przy tym zasady bezpośredniości w gromadzeniu materiału dowodowego. Dowody przeprowadzone bezpośrednio przez organ mają tę samą moc dowodową, jak dowody zgromadzone w innych postępowaniach i podlegają swobodnej ocenie organu. Organ podatkowy może wykorzystać dowodowo również materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w tym zarówno podatkowych, jak i administracyjnych oraz karnych albo w postępowaniach w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W stanie faktycznym sprawy osądzanej przez TSUE podatnikowi jedynie częściowo ujawniono decyzje i dowody, na których oparły się władze skarbowe. Organ podatkowy poprzestał bowiem na wskazaniu w protokole z kontroli każdego z ustaleń znajdujących się we wspomnianych decyzjach, bez przedstawienia decyzji ani dokumentów, na których się one opierały. Organ podatkowy uważał, że z uwagi na związanie ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi zawartymi w ostatecznych decyzjach administracyjnych jest zwolniony z obowiązku przedstawiania dowodów oszustwa w postępowaniu toczonym przeciwko podatnikowi. Natomiast w polskich regulacjach prawnych zawartych w Ordynacji podatkowej brak jest przepisu przewidującego tego rodzaju związanie, a tym samym wyłączenie zasady równej mocy dowodowej środków dowodowych oraz zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Z uwagi na powyższe, rozważania TSUE nie mogą zostać przełożone na reguły polskich postępowań podatkowych oraz kontrolnych. Na gruncie polskiej procedury podatkowej decyzja wydana względem kontrahenta podatnika, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku postępowania prowadzonego względem kontrahenta nie są w żadnej mierze wiążące dla organu prowadzącego postępowanie względem podatnika. Dowody tego rodzaju mają moc dowodową równą innym środkom dowodowym oraz podlegają regułom swobodnej oceny.

W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. Ż. zarzuciła naruszenie:

- art, 120, art. 121, art.122 w związku z art. 125 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasad postępowania podatkowego, tj. zasady praworządności, zasady zaufania do organów podatkowych, oraz zasady prawdy obiektywnej i braku dążenia do wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy podatkowej będącej przedmiotem rozpoznania organów podatkowych, a w konsekwencji braku dążenia do trafnego zastosowania przepisów podatkowych, czego skutkiem była m. in. obraza prawa materialnego, co wpłynęło na wynik postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

- art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sporawy,

- art 241 Ordynacji podatkowej z uwagi na jego niezastosowanie,

- art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej z uwagi na jego niezastosowanie.

W ocenie skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podstawę wydanych przez siebie rozstrzygnięć oparł na wyciągach z decyzji oraz ustaleniach, jakie zapadły w innych sprawach. Organy odmówiły skarżącej możliwości zapoznania się z aktami spraw prowadzonych wobec innych podmiotów oraz uczestników innych postępowań oraz nie zapewniono możliwości uczestniczenia w przesłuchaniu świadków, których zeznania pomimo, że dotyczyły innych spraw i innych podatników zaważyły na rozstrzygnięciach jakie zapadły w jej sprawie. Taka praktyka w sposób oczywisty naruszyła prawo do obrony i prawo do rzetelnego postępowania. Jednocześnie skarżąca podniosła brak starannego i dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jakie zaistniały w sprawie, a także wielokrotne naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej, jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga nie jest uzasadniona.

Istotą rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie była kwestia zasadności odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 maja 2016r., którymi utrzymano w mocy decyzje Dyrektora urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 26 czerwca 2015r. w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2010r., a to wobec stwierdzenia braku przesłanki, określonej w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej.

Powyższe rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, a mianowicie postępowania zwykłego, w ramach którego wydane zostały ostateczne decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. 12 maja 2016r. w zakresie podatku od towarów i usług od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżonymi do sądu decyzjami z 24 marca 2021r. o odmowie uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania – objętych wnioskiem strony decyzji ostatecznych, ma istotne znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów skargi. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być bowiem wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej.

Pewne kategorie ewentualnych wad postępowania zwykłego zakończonego decyzją mogą być zwalczane przez podatnika wyłącznie w ramach przysługujących mu w tej kategorii postępowań środkami zaskarżenia, poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji, a następnie poprzez wywiedzenie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu odwoławczego. W tym też postępowaniu strona nie doznaje żadnych ograniczeń w zakresie formułowania zarzutów, które mogą dotyczyć zarówno naruszeń prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja strony w postępowaniach nadzwyczajnych, gdyż są one z woli ustawodawcy ograniczone do oceny zaistnienia w sprawie określonych przesłanek ustawowych bądź ich braku. Dlatego też nie wszystkie wady postępowania zakończonego decyzją objętą następnie postępowaniem wznowieniowym, mogą stanowić podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 o.p.

W realiach kontrolowanej sprawy przyjąć należy, że dokonana przez organy podatkowe ocena braku zaistnienia w sprawie wskazywanej przez skarżącą przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej była prawidłowa. Z treści tego przepisu wynika, że nie każde orzeczenie TSUE stanowi podstawę wznowienia, musi mieć ono bowiem wpływ na treść wydanej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 152/12 stwierdził, że w przypadku tej podstawy wznowienia postępowania nie może zachodzić żaden automatyzm w jej stosowaniu, polegający jedynie na ustaleniu, czy norma prawna, stanowiąca podstawę prawną ostatecznej decyzji administracyjnej, była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości (wyrok dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przyjąć, że wpływ orzeczenia TSUE na decyzję podatkową w rozumieniu nadanym mu w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. zachodzi wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, od przyjętego w decyzji ostatecznej.

Odnosząc się do wiodącej w sprawie kwestii wpływu wyroku TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 Glencore na treść decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej w K. 12 maja 2016r., należy zwrócić uwagę, jak trafnie podkreślił organ, na kontekst prawny, w jakim wydawane było wspomniane orzeczenie. Trybunał oceniał gwarancje procesowe podatnika, w tym jego prawo do obrony na gruncie prawa węgierskiego, w którym organy podatkowe związane są ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi, zawartymi w ostatecznych decyzjach. Z tego powodu węgierski organ podatkowy uznał, że nie ma ponownego obowiązku przedstawienia dowodów oszustwa w postępowaniu toczonym przeciwko skarżącemu podatnikowi. Organ ten zapoznał podatnika w sposób pośredni tylko z częścią dowodów zgromadzonych w sprawie jego kontrahenta oraz przedstawił je podatnikowi w formie streszczenia. Taką praktykę organów podatkowych TSUE ocenił, jako naruszającą m.in. zasadę poszanowania prawa do obrony i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Mając na uwadze prawne uwarunkowania wynikające z regulacji prawa węgierskiego TSUE stwierdził, że w przypadku gdy organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję na dowodach uzyskanych, tak jak w postępowaniu głównym, w ramach powiązanych postępowań karnych i postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom podatnika, zasada poszanowania prawa do obrony wymaga, aby podatnik ten miał możliwość dostępu w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania do wszystkich tych dowodów, które mogą być wykorzystane w jego obronie, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu. Jednocześnie Trybunał wyjaśnił, że zasada poszanowania prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym, takim jak toczące się postępowanie główne, nie nakłada na organ podatkowy ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu do akt będących w jego dyspozycji, lecz wymaga, aby podatnik miał możliwość uzyskania, na swój wniosek, informacji i dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i uwzględnionych przez ten organ w celu wydania jego decyzji, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie dostępu do wspomnianych informacji i dokumentów. W tym ostatnim przypadku do organu podatkowego należy zbadanie, czy możliwy jest dostęp częściowy. Podobne stanowisko zajął Trybunał w wyroku z dnia 9 listopada 2017 r., Ispas, C-298/16, EU:C:2017:843, pkt 32, 39, w którym stwierdził, że organy podatkowe nie mają ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu do posiadanych przez nie akt, ani okazania z urzędu dokumentów i informacji stanowiących podstawę planowanej decyzji, niemniej w krajowym postępowaniu administracyjnym dotyczącym kontroli i określenia podstawy opodatkowania VAT jednostka powinna mieć umożliwiony, na swój wniosek, dostęp do informacji i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej i uwzględnionych przez organ publiczny w celu wydania decyzji, chyba że względy interesu ogólnego uzasadniają ograniczenie dostępu do tych informacji i dokumentów.

W ocenie sądu na ocenę sposobu prowadzenia postępowania podatkowego i w konsekwencji na treść skarżonego rozstrzygnięcia nie wpływa stanowisko TSUE prezentowane w wyroku C-189/18, odnoszącym się do kwestii pozbawienia podatnika prawa do odliczenia VAT w sytuacji, gdy organ orzekający oparł stanowisko w całości na dokumentach pozyskanych w toku innych spraw, niedotyczących podatnika (z postępowań wobec innych podmiotów, u których stwierdzono uczestnictwo w oszustwie podatkowym VAT oraz niedochowywanie należytej staranności), a ustalenia odnoszące się do tych podmiotów zostały "przeniesione" wprost do decyzji podatnika, bez prowadzenia odrębnego postępowania dowodowego. W kontrolowanej sprawie organy podatkowe włączyły do akt sprawy materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w zakresie w jakim to było niezbędne do dokonania ustaleń dotyczących bezpośrednio skarżącej i jej sytuacji prawnopodatkowej. Przeprowadziły więc wobec podatnika, inaczej niż w sprawie poddanej ocenie TSUE w powołanym wyroku z dnia 16 października 2019 r., odrębne i samodzielne postępowanie dowodowe. Dokumenty włączone z innych postępowań nie były jedynymi dowodami branymi pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy, zostały ocenione łącznie z innymi dowodami w ramach swobodnej oceny dowodów. Przeprowadzono cały szereg takich dowodów, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji., które okazały się niezbędne dla wydania rozstrzygnięcia.

Dowody pozyskane z akt innych postępowań mogą w świetle art. 180 § 1 oraz art. 181 Ordynacji podatkowej zostać wykorzystane w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, bowiem w postępowaniu podatkowym (kontrolnym) obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Niemniej jednak takie dowody w niniejszej sprawie zostały poddane autonomicznej ocenie łącznie z pozostałymi dowodami zebranymi w aktach sprawy, a skarżąca w toku postępowania podatkowego miał możliwość zapoznania się z nimi.

Należy podkreślić, że na gruncie Ordynacji podatkowej stronie przysługuje prawo do zapoznania się i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zgodnie z art. 123 § 1 i art. 200 tej ustawy. Prawo strony w tym zakresie nie jest ograniczone, tak jak w sprawie będącej przedmiotem omawianego rozstrzygnięcia TSUE do zapoznania się ze streszczeniem określonych dowodów. Powołane przepisy art. 123 § 1 oraz będący jego rozwinięciem art. 200 zapewniają podatnikowi prawo do bezpośredniego zapoznania się z całością akt sprawy, a więc i dowodami zgromadzonymi w jego toku przez organy podatkowe, a następnie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W sprawach, w których wydano decyzje ostateczne, a których uchylenia po wznowieniu postępowania skarżąca żąda, organy obu instancji wyznaczały stronie termin do takiego wypowiedzenia się. Skarżącej nie ograniczono także możliwości składania wniosków dowodowych.

Jak wynika z akt sprawy podatkowej prowadzonej wobec skarżącej, w toku postępowania organy podjęły szereg działań w celu odtworzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń mających wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług, na podstawie których ustalono, że skarżąca wystawiała w 2010r. "puste faktury" na rzecz A. G., a ten nie świadczył w istocie zafakturowanych dla niej usług. Dokonując ustaleń faktycznych organy podatkowe miały zatem prawo oprzeć się na materiale dowodowym pozyskanym z postępowań kontrolnych prowadzonych wobec innych podmiotów m. in. na protokole badania ksiąg za 2010 rok w firmie A. z dnia 16.10.2014r., który stanowi dowód w sprawie i podlega ocenie na równi z innymi dowodami. Także faktury wystawione przez firmę C. oraz P. Sp. z o.o. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Materiał obejmował również decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydane wobec P. prowadzącego firmę C. w zakresie podatku VAT za 2010 r. Skarżąca miała możliwość zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym obejmującym wszystkie z dowodów wykorzystanych przez organy zarówno w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., jak i w trakcie postępowania odwoławczego. Skarżącej przysługiwało uprawnienie do składania wniosków o przeprowadzenie przeciwdowodów. Natomiast dowody zebrane w trakcie postępowania kontrolnego i włączone do akt sprawy zostały ocenione w powiązaniu z innymi dowodami zgromadzonymi w toku postępowania wobec skarżącej i według takich samych reguł oceny jak inne dowody przeprowadzone w tym postępowaniu.

Trafnie zatem organ ocenił, iż kwestie zaistniałe w sprawie na kanwie której wydawano powołane wyżej orzeczenie TSUE nie oddziałują na ostateczne decyzje podatkowe w sposób wymuszający odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej od przyjętego w decyzjach.

W niniejszej sprawie podatkowe decyzje ostateczne wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. były kontrolowane przez WSA w Krakowie, który wyrokiem dnia 18.02.2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1388/19 skargę oddalił, a wyrok jest prawomocny. Istotą kontrolowanej sprawy, jak wyżej wskazano, jest natomiast ocena wpływu wskazanego we wniosku wyroku TSUE C-189/18 na treść decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej.

W ocenie sądu skarżąca w istocie rzeczy oczekuje w toku postępowania wznowieniowego ponownego rozpoznania sprawy. Przypomnieć jednak należy, iż zaskarżone decyzje zostały wydane w trybie wznowienia postępowania, którego charakter ograniczony jest tylko do przesłanek wznowienia. Postępowanie wznowieniowe nie jest powtórnym merytorycznym rozpoznaniem sprawy, lecz badaniem, czy istnieje przesłanka wznowienia oraz czy jest na tyle istotna, że ma wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Tym samym nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi oparte na naruszeniu art. 233 § 1 w zw z art. 243 § 2 O.p., zaś przesłanka wznowieniowa z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej została – jak wyżej wywiedziono – prawidłowo rozpatrzona i omówiona.

Wobec przedstawionych motywów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.