Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1371/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-10-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 26 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1371/15

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] (dalej DIC) z [...] lipca 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] o nałożeniu na A. Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Reprezentujący Spółkę radca prawny zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie tego rozstrzygnięcia może też spowodować dla Spółki utratę płynności finansowej, co w dalszej konsekwencji może doprowadzić do jej upadłość, czyli sytuacji której nie da się już odwrócić. Według oświadczono, na dzień 1 września 2015 r. Spółka zapłaciła łącznie kary pieniężne w wysokości 5.079.683,76 zł. Nadto wskazano, że obecnie wobec Spółki toczy się szereg postępowań o wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W związku z czym skarżąca ponosi duże starty nie tylko nie osiągając planowanych zysków, ale ponosząc straty finansowe. Za zasadnością wniosku mają przemawiać również powołane orzeczenia innych sądów administracyjnych, które wnioski takie uwzględniały.

W odpowiedzi na skargę DIC poinformował, że postanowieniem z [...] września 2015 r. odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając, że wniosek w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione. Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania decyzji wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338-339/07, niepubl.).

Natomiast sam wywód strony nie jest wystarczający do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04).

Wprawdzie Spółka przedstawiła w aktach sądowych dokumenty takie jak: 1) rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. (k. 153), 2) lista zapisów kasowych/bankowych–Rejestr od 20 stycznia 2012 r. do 9 grudnia 2014 r. (k. 154-165), 3) lista księgowań na kontach syntetycznych za okres od 1 grudnia do 31 grudnia 2014 r., od 1 stycznia do 13 kwietnia 2015 r. (k. 166-172). To jednak na podstawie tych dokumentów, jak i argumentacji Spółki, Sąd nie jest w stanie ustalić, jakie negatywne następstwa może spowodować dla niej wykonanie decyzji o nałożeniu kary. W szczególności we wniosku nie uprawdopodobniono, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło w jej przypadku spowodować okoliczności określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedłożono żadnych konkretnych danych dotyczących aktualnego stanu majątkowego Spółki oraz wysokości uzyskiwanego dochodu z prowadzonej działalności np. bilansów księgowych, deklaracji podatkowych czy też wyciągów z rachunków bankowych. Wprawdzie członek zarządu Spółki złożył oświadczenie na dzień 1 września 2015 r., że w latach 2012-2015 Spółka zapłaciła łącznie kary pieniężne w wysokości 5.079.683,76 zł, nadto złożono rejestr dotyczący uiszczonych dotychczas kar, to jednak Spółka nie przedłożyła odpowiednich dokumentów przedstawiających jej dochody w tym okresie. Dokumenty obrazujące obrót na rachunkach nie dają realnej informacji o kondycji Spółki. Nie mamy informacji o jej dochodach za okres 2012-2015, którego dotyczy oświadczenie o kwocie za zapłacone kary pieniężne. W tej sytuacji nie jest możliwe ustalenie relacji pomiędzy kwotą za uiszczone kary - do dochodów Spółki. W związku z powyższym Sąd nie może przyjąć, że uiszczenie kwoty 12.000 zł może zagrozić Spółce utratą płynności finansowej czy jej wypłacalności i doprowadzić do upadłości. Skarżąca nie podała również, w jakiej wysokości utraciła dochód wskutek zatrzymania części automatów przez organy celne i ile takich urządzeń zostało zarekwirowanych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.