Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1242/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64 e, art. 170, art. 151 a § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2683/23 w sprawie ze sprzeciwu [...] S.A. z siedzibą w [...] od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 15 stycznia 2024 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2683/23) – orzekając na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a.") – oddalił sprzeciw [...] S.A. z siedzibą w [...] od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 czerwca 2020 r. nr [...] uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia 31 marca 2020 r. nr [...] o ustaleniu odszkodowania za ograniczenie prawa własności nieruchomości i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, [...] S.A. z siedzibą w [...] zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

1. art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej jako “k.p.a.") w zw. z art. 170 p.p.s.a. i art. 151a § 1 i § 2 p.p.s.a. - poprzez błędne przyjęcie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest zdeterminowane treścią wyroków sądów administracyjnych wydanych w sprawie ze sprzeciwu [...] SA od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 25 czerwca 2020 r. nr [...], to jest: wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 października 2020 r. (I SA/Wa 1812/20), oddalającego sprzeciw [...] SA od wskazanej decyzji oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2021 r. (I OSK 973/21), oddalającego skargę kasacyjną [...] SA od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 października 2020 r. (I SA/Wa 1812/20) - podczas, gdy stronami w postępowaniach o sygnaturach akt I SA/Wa 1812/20 i I OSK 973/21 były: [...] SA i Wojewoda Mazowiecki, a nie Skarżąca, zaś brak jest przepisu prawa, który przewidywałby rozszerzony skutek prawomocności materialnej wskazanych wyroków względem Skarżącej i brak możliwości merytorycznego rozpoznania jej sprzeciwu od decyzji Wojewody Mazowieckiego w sytuacji, gdy sprzeciw [...] SA został prawomocnie oddalony, w konsekwencji czego zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli kasacyjnej i nie przedstawia motywów w sposób pozwalający na ich zrozumienie przez strony postępowania i przez Naczelny Sąd Administracyjny, zatem uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w związku

z art. 170 p.p.s.a. i art. 151a § 1 i § 2 p.p.s.a. - poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wewnętrznie sprzecznego stanowiska co do prawnego znaczenia wyroków sądów administracyjnych wydanych w sprawie ze sprzeciwu [...] SA od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 25 czerwca 2020 r. nr [...], tj.: wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 października 2020 r. (I SA/Wa 1812/20), oddalającego sprzeciw [...] SA od wskazanej decyzji oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2021 r. (I OSK 973/21), oddalającego skargę kasacyjną [...] SA od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 października 2020 r. (I SA/Wa 1812/20) polegające na:

a) wskazaniu na s. 8 zaskarżonego wyroku, że wyrok w sprawie I SA/Wa 1812/20, od którego skargę kasacyjną oddalono mocą wyroku w sprawie I OSK 973/21, ma znaczenie prejudycjalne w niniejszej sprawie bowiem przesądzono tam, że spełnione były przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. przez Wojewodę, ponieważ prawo do uzyskania odszkodowania przysługuje następcom prawnym pod tytułem ogólnym osoby wywłaszczonej, a ustalenia poczynione w I instancji były niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, zaś obecnie kwestie te należy uznać za przesądzone w prawomocnym wyroku, wiążącym na podstawie art. 170 p.p.s.a. i nie ma możliwości dokonywania odmiennej oceny wskazanych kwestii nawet jeśli sprzeciw Skarżącej nie został rozpoznany równocześnie ze sprzeciwem [...] SA,

b) wskazaniu na s. 8-9 zaskarżonego wyroku, że naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji było tak istotne, że w sprawie nie został ustalony stan faktyczny, a organ I instancji nie dokonał żadnej oceny opracowanego operatu szacunkowego ani wyjaśnień rzeczoznawcy majątkowego, pominął to, że rzeczoznawca majątkowy przedstawił wycenę odnoszącą się do 3 linii elektroenergetycznych, zaś postępowanie dotyczące odszkodowania odnosiło się tylko do dwóch linii elektroenergetycznych podanych w decyzjach nr [...] z 17 marca 1981 r. oraz z 11 stycznia 1977 r., zatem wyliczona wartość szkód dotyczyła nieprawidłowego zakresu odszkodowania, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie równocześnie w zaskarżonym wyroku wskazał, że jest związany wyrokami wydanymi w sprawach I SA/Wa 1812/20

i I OSK 973/21 i przedstawioną tam oceną co do prawidłowości wydania decyzji kasatoryjnej przez Wojewodę Mazowieckiego a w konsekwencji braku możliwości ponownego badania decyzji od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 25 czerwca 2020 r. nr [...] pod kątem prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a jednocześnie takiej oceny - w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku - właśnie dokonał,

w konsekwencji czego zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli kasacyjnej i nie przedstawia motywów w sposób pozwalający na ich zrozumienie przez strony postępowania i przez Naczelny Sąd Administracyjny, zatem uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy,

w dalszej zaś kolejności, na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów kasacyjnych:

3) art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. i art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. i art. 151a § 1 i § 2 p.p.s.a., a także z art. 128 ust.1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm., dalej jako “u.g.n."), art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1958 r., nr 17, poz. 70 ze zm., dalej jako “ustawa wywłaszczeniowa z 1958 r.") - poprzez błędne przyjęcie, że dostrzeżone przez Wojewodę Mazowieckiego uchybienia w zaskarżonej odwołaniem decyzji Starosty [...] nr [...] z 31 marca 2020 r. nie mogły być usunięte na etapie postępowania odwoławczego czy też ich rodzaj lub waga uniemożliwiały ich naprawienie w postępowaniu przed organem odwoławczym, co uprawniało Wojewodę Mazowieckiego do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i wydania decyzji kasatoryjnej, podczas, gdy postępowanie odwoławcze ma charakter merytoryczny, zaś zasadą jest w nim ponowne rozpoznanie sprawy w całości, zaś uchybienia zaistniałe w decyzji Starosty [...] nr [...] z 31 marca 2020 r. i poprzedzającym ją postępowaniu mogły zostać usunięte na etapie postępowania odwoławczego - zatem nie było podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej.

W oparciu o powyższe wnoszono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest przy tym podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, co do zasady należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie Spółką, że Sąd I instancji uchybił wskazanym w pkt 1 skargi kasacyjnej przepisom postępowania, tj. przepisom art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. i art. 151a § 1 i § 2 p.p.s.a. Tym niemniej o skuteczności zarzutu, który został oparty na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje jednak każde uchybienie przepisom procesowym, lecz tylko i wyłącznie takie uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć zaś należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, a który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Innymi słowy, błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. Do takiej sytuacji jednak w rozpoznawanej sprawie nie doszło.

Przypomnieć w tym miejscu wypada, iż niniejszą skargą kasacyjną został objęty wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2024 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2683/23) oddalający sprzeciw [...] S.A. z siedzibą w [...] od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 czerwca 2020 r. nr [...] uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia 31 marca 2020 r. nr [...] o ustaleniu na rzecz małż. K. i K. Ż. odszkodowania za ograniczenie prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], gmina [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...] i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W motywach w/w wyroku Sąd w pierwszej kolejności wskazał zaś, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 2 czerwca 2023 r. (sygn. akt I OSK 1049/23) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2022 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2216/22) oddalający sprzeciw [...] S.A. z siedzibą w [...] od ww. decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 czerwca 2020 r. i -przekazując sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania - zalecił, aby Sąd I instancji dokonał oceny decyzji pod kątem przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. Wcześniej bowiem Sąd Kasacyjny uznał, że Sąd I instancji nie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny tego, czy dostrzeżone przez Wojewodę Mazowieckiego uchybienia w zaskarżonej decyzji Starosty mogły być usunięte na etapie postępowania odwoławczego, czy też ich rodzaj i waga uniemożliwiły ich "naprawienie" w postępowaniu przed organem II instancji.

Dalej Sąd Wojewódzki podnosił, że w niniejszej sprawie [...] S.A. kwestionowała zasadność przyznania odszkodowania na rzecz wnioskodawców, będących spadkobiercami dawanego właściciela nieruchomości objętej decyzjami z dnia 17 marca 1981 i z dnia 11 stycznia 1977 r. o zezwoleniu na ograniczenie prawa własności nieruchomości w celu budowy linii energetycznej a także prawidłowość ustalenia wysokości tego odszkodowania, jak też określenie kwoty przypadającej do zapłaty ze względu na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez należącą do strony linię energetyczną 110 kV.

W związku z tym Sąd Wojewódzki zauważył, że dla oceny zasadności wniesionego przez [...] S.A. sprzeciwu znaczenie miała kwestia wcześniejszego rozpoznania przez sąd administracyjny sprzeciwu, wniesionego przez inną stronę postępowania na tą samą decyzję Wojewody Mazowieckiego. Jak wskazywał bowiem Sąd, sprzeciw wniesiony od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 czerwca 2020 r. nr [...] przez [...] S.A. został oddalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 października 2020 r. (sygn. akt I SA/Wa 1812/20), a skarga kasacyjna [...] S.A. wniesiona od tego wyroku została następnie oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2021 r. ( sygn. akt I OSK 973/21).

Zdaniem zatem Sądu Wojewódzkiego, wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocny wyrok z dnia 1 października 2020 r. (sygn. akt I SA/Wa 1812/20), miał dla niniejszej sprawy znaczenie prejudycjalne (art. 170 p.p.s.a.), ponieważ Sąd ten dokonał w nim oceny zasadności sprzeciwu w odniesieniu do tożsamych dla obu sprzeciwów zarzutów. Sąd I instancji podkreślał przy tym też, że [...] S.A. w swoim sprzeciwie nie wnosiła zastrzeżeń do prawidłowości stanowiska Wojewody, odnoszącego się do zasadności uchylenia decyzji organu I instancji z innych przyczyn niż przyjęty przez Wojewodę pogląd, iż spadkobiercy osób wywłaszczonych mogą uzyskać odszkodowanie. Natomiast, oddalając sprzeciw [...] S.A. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 czerwca 2020 r. nr [...], Sąd w ww. wyroku z dnia 1 października 2020 r. ocenił: po pierwsze, że Wojewoda słusznie uznał, że roszczenie o przyznanie odszkodowania przysługuje też następcom prawnym pod tytułem ogólnym osoby uprawnionej, a po drugie uznał, że stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia, takie jak: niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nieustosunkowanie się do argumentów strony dotyczących operatu szacunkowego oraz nieprawidłowe uzasadnienie decyzji spowodowały, że postępowanie zostało przeprowadzone przez organ I instancji z istotnym naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a co skutkowało poczynieniem niewystarczających ustaleń co do rozstrzygnięcia sprawy i w konsekwencji wystąpieniem przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Powyższe, zdaniem Sądu I instancji oznacza, że kwestia, którą w ponownie prowadzonym postępowaniu miał ocenić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, została już oceniona w ww. wyroku z dnia 1 października 2020 r. i nie jest aktualnie możliwe dokonywanie odmiennej oceny, tylko z tego powodu, że sprzeciw wniesiony przez inną stroną postępowania, od tej samej decyzji, nie został rozpoznany jednocześnie ze sprzeciwem innej strony.

Ponadto Sąd Wojewódzki dodatkowo stwierdził, że naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji było bardzo istotne, gdyż w sprawie nie został w zasadzie ustalony stan faktyczny. Organ I instancji nie dokonał bowiem żadnej oceny opracowanego operatu szacunkowego ani wyjaśnień złożonych przez rzeczoznawcę. Nie dostrzegł, że rzeczoznawca dokonywał wyceny właściwej dla ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w wyniku realizacji trzech linii energetycznych, a tymczasem postępowanie dotyczyło odszkodowania tylko za szkody wynikające z realizacji dwóch linii energetycznych, to jest na podstawie decyzji z dnia 17 marca 1981 r. nr 1/81 i decyzji z dnia 11 stycznia 1977 r. (co wynika chociażby z sentencji decyzji organu I instancji i jej uzasadnienia). Tak więc wyliczona wartość szkody dotyczyła praktycznie innego zakresu ograniczenia prawa własności nieruchomości, a co mogło mieć wpływ zarówno na wysokość odszkodowania, jak też określenie poszczególnych kwot obciążających spółki, które zostały określone przez organ w sposób dowolny.

Biorąc powyższe pod uwagę, skład orzekający pragnie wskazać, że w myśl art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Cytowany przepis dotyczy tzw. prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Orzeczenie wiąże również inne osoby, ale tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie. Związanie oceną prawną, o której mowa w tym przepisie, oznacza zaś, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Pod pojęciem tej samej sprawy należy natomiast rozumieć jej tożsamość zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, nie można więc zgodzić się z Sądem I instancji, iż w niniejszym postępowaniu występowało związanie oceną prawną

- w rozumieniu art. 170 p.p.s.a. - wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2020 r. (sygn. akt I SA/Wa 1812/20). W sprawie tej sprzeciw został bowiem wniesiony tylko przez [...] S.A. i to ten podmiot (a nie [...] S.A.) był stroną w tym postępowaniu. To zaś, że jeden ze sprzeciwów, wniesiony przez dany podmiot został prawomocnie oddalony – formalnie rzecz biorąc – nie oznacza, że z mocy art. 170 p.p.s.a. - sprzeciw wniesiony od tej samej decyzji przez inny podmiot powinien być uznany za nieskuteczny. Wyżej przywołana bowiem treść przepisu art. 170 p.p.s.a. o tym nie stanowi. Brak jest także w niniejszej sytuacji innego przepisu, który przewidywałby rozszerzony skutek prawomocności materialnej ww. wyroku względem Spółki wnoszącej przedmiotowy sprzeciw. Innymi słowy, z uwagi na brak tożsamości podmiotowej - z formalnego punktu widzenia – istotnie nie występuje tu element związania oceną prawną.

Tym niemniej nie sposób przyjąć, iż - w realiach rozpoznawanej sprawy - zapadły w sprawie prawomocny wyrok z dnia 1 października 2020 r. o sygn. akt I SA/Wa 1812/20 (utrzymany w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lipca 2021 r., sygn. akt 973/21) mógłby nie wywierać wpływu na wynik niniejszego postępowania. Skoro bowiem zarzuty i kwestie podnoszone w obu sprzeciwach były tożsame (co jest niesporne), to należało tę okoliczność wziąć jednak pod uwagę, tak jak uczynił to Sąd Wojewódzki. Jednolitość orzecznictwa jest bowiem wartością samą w sobie, mającą istotne znaczenie w obrocie prawnym i nie jest możliwe, aby ocena tej samej decyzji (od której wniesiono tożsame pod względem zarzutów środki zaskarżenia) w dwóch odrębnych postępowaniach sądowoadministracyjnych była różna.

W rezultacie należało uznać, iż Sąd Wojewódzki prawidłowo przy ocenie zasadności sprzeciwu, wniesionego przez [...] S.A., wziął pod uwagę ww. wyrok i ocenę prawną w nim zawartą. Jak wskazywał bowiem Sąd I instancji, przyczyną oddalenia sprzeciwu [...] S.A. od decyzji Wojewody Mazowieckiego w sprawie o sygnaturze akt I SA/Wa 1812/20 było m in. uznanie słuszności stanowiska Wojewody co do kręgu podmiotów uprawnionych do wystąpienia z roszczeniem o przyznanie odszkodowania, bo w praktyce, w rzeczywistości kwestia, co do której odnosiła się [...] S.A. w swoim sprzeciwie, została już wcześniej oceniona przez sąd administracyjny.

Z tych też względów wprawdzie zgodzić się trzeba ze skarżącą kasacyjnie Spółką, że Sąd I instancji - przyjmując formalne istnienie związania w niniejszej sprawie prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 1 października 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1812/20 - naruszył przepisy proceduralne wskazane w pkt 1 skargi kasacyjnej, to jednak brak jest podstaw, aby przyjąć, że uchybienie to miało wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia, skoro ze wskazanych wyżej przyczyn uwzględnienie treści tego wyroku nie mogło zostać w niniejszej sprawie pominięte.

Nie był natomiast trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 170 p.p.s.a. i art. 151a § 1 i § 2 p.p.s.a., którego skarżąca kasacyjnie upatruje w zawarciu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wewnętrznie sprzecznego stanowiska co do prawnego znaczenia wyroków sądów administracyjnych wydanych w sprawie ze sprzeciwu [...] S.A.

Z konstrukcji uzasadnia wyroku wynika bowiem, że wywody Sądu I instancji, odnośnie zasadności zastosowania przez Wojewodę art. 138 § 2 k.p.a., zawarte w końcowej części rozważań stanowiły jedynie wypowiedź dodatkową, poczynioną niejako na marginesie sprawy i - jako takie - nie miały wpływu na ocenę prawną decyzji. Wzmacniały one tylko stanowisko, co do braku podstaw do uwzględnienia sprzeciwu. Nie można też przy tym tracić z pola wiedzenia, że kontrolowany wyrok został wydany w wyniku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem dnia 2 czerwca 2023 r. (sygn. akt I OSK 1049/23), wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2022 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2216/22). W wyroku tym Sąd Kasacyjny zalecił zaś m.in. aby Sąd

I instancji dokonał oceny zaskarżonej decyzji pod kątem przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut kasacyjny zawarty w pkt 3 skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. i art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. i art. 151a § 1 i § 2 p.p.s.a., a także z art. 128 ust.1 i 4 u.g.n., art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. Jak trafnie bowiem podnosił Sąd I instancji, w powoływanym wyżej wyroku z dnia

1 października 2020 r. (sygn. akt I SA/Wa 1812/20) Sąd Wojewódzki przesądził, iż stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia, takie jak: niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nieustosunkowanie się do argumentów strony dotyczących operatu szacunkowego oraz nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, prowadziły do uznania, że postępowanie zostało przeprowadzone przez organ I instancji z istotnym naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, uzasadniającym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.

W tym więc stanie rzeczy, Naczelny Sad Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna – z mocy art. 184 w zw. z art. 182 § 2a p.p.s.a. – podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona, gdyż zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiadał jednak prawu.