Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2067/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2006 r. sprawy ze skargi H. "M." K. F., B. K. Spółka Jawna z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2005r. Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi H. "M." Sp. j. Pan K. F. Pani B. K. – skarżąca – utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. mocą której nałożono karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych.

Podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez Pana H. Ż., która miała miejsce w dniu [...] czerwca 2005 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości W. ustalono, że skarżąca wykonywała transport drogowy rzeczy bez wymaganej licencji. Kontrola została udokumentowana podpisanym przez kierowcę protokołem nr [...].

Konsekwencją tych ustaleń była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. mocą której nałożono karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podnosi, iż Pan K. F. odbył szkolenie na kursie dla przewoźników drogowych i z wynikiem negatywnym zdał egzamin na Certyfikat Kompetencji Zawodowych. Zdaniem skarżących podnoszone przez nich argumenty nie zostały wzięte pod uwagę podczas merytorycznego rozstrzygania sprawy i z tego powodu postępowanie dotknięte jest wadą.

Organ II instancji utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy i wskazał , że bezspornym jest, iż w chwili kontroli strona nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego w związku z czym nałożona kara jest zasadna.

Organ wskazał, że stosownie do art. 5 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy. Przepis art. 7 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, stanowi, że organem właściwym w sprawach udzielenia licencji w zakresie transportu drogowego jest:

- w krajowym transporcie drogowym - starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy.

- w międzynarodowym transporcie drogowym - minister właściwy do spraw transportu.

Zgodnie z art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Zgodnie z treścią Lp. 1.1.1. załącznika do w/w ustawy, karą w wysokości 8.000 złotych sankcjonuje się wykonywanie transportu drogowego bez posiadania licencji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie usług transportowych. W ocenie organu II instancji w dniu kontroli wykonywany był transport drogowy rzeczy, co potwierdza: protokół kontroli nr [...] oraz dokumenty [...] z dnia [...] czerwca 2005r.

Zgodnie z w/w dokumentacją transport wykonywany był przez spółkę "H. M." z siedzibą w K. pomiędzy firmą "C. P. Sp. z o.o." z siedzibą w O. a "F. H. "C." M. J. z siedzibą w S..

Organ wskazał, że ustawa o transporcie drogowym uzależnia możliwość wykonywania tego rodzaju usług od uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Jednocześnie organ wskazał, że wykonywany przez stronę transport nie spełniał kumulatywnie warunków określonych w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i dlatego nie może być uznany za przewóz na potrzeby własne.

W ocenie organu skarżąca powinna zacząć wykonywanie transportu drogowego dopiero po uzyskaniu licencji. Zdaniem organu przedłożone pismo z dnia 17 czerwca 2005 r. nie ma żadnego znaczenia dla postępowania. Ukończenie kursu i uzyskanie negatywnego wyniku z egzaminu na Certyfikat Kompetencji Zawodowych nie świadczy w żaden sposób o uzyskaniu uprawnień do wykonywania transportu drogowego. Jedynie posiadanie licencji daje przedsiębiorcy możliwość świadczenia usług transportowych.

Skargę na powyższą decyzję złożyła spółka wskazując, że organy zarówno I jak i II instancji nie wzięły pod uwagę okoliczności faktycznych a więc faktu odbycia szkolenie na kursie dla przewoźników drogowych i ostatecznie zdania egzaminu na Certyfikat Kompetencji Zawodowych oraz wszczęcia procedury zmierzającej do uzyskania licencji transportowej. Skarżąca wskazała, że zatrudniony do przewozu kierowca pracował dopiero od niedawna i nie wiedział, że skarżąca nie posiada licencji z tego też powodu przyjął zlecenie przewozu.

Podniesiono zarzuty natury formalnoprawnej a więc naruszenia przepisów art. 7, 77 kpa poprzez niewyjaśnienie sprawy. Przekroczenie granic uznania administracyjnego. Naruszenie przepisu art.138 kpa a więc zasady dwuinstancyjności poprzez ograniczenie badania sprawy przez organ II instancji jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Zdaniem skarżące podnoszone przez nich argumenty nie zostały wzięte pod uwagę podczas merytorycznego rozstrzygania sprawy i z tego powodu postępowanie dotknięte jest wadą a decyzja winna być uchylona.

W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2005 r. nie naruszają zarówno prawa materialnego jak i przepisów procedury administracyjnej.

Ustalony stan faktyczny nie został zarówno w odwołaniu jak i skardze do Sądu zakwestionowany a wręcz strona skarżąca potwierdziła ustalenia kontroli. Podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez Pana H. Ż. k, która miała miejsce w dniu [...] czerwca 2005 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości W. skarżąca wykonywała przewóz drogowy rzeczy nie będących jej własnością i bez wymaganej licencji (fakt bezsporny). W ocenie Sądu dniu kontroli wykonywany był transport drogowy rzeczy, co potwierdza: protokół kontroli nr [...] oraz dokumenty [...] z dnia [...] czerwca 2005r. Zgodnie z w/w dokumentacją transport wykonywany był przez spółkę "H. M." z siedzibą w K. pomiędzy firmą "C. P. Sp. z o.o." z siedzibą w O. a "F. H. "C." M. J. z siedzibą w S..

Powoływanie się strony na ukończenie kursu i na ostatecznie zdany egzamin na Certyfikat Kompetencji Zawodowych nie świadczy jak słusznie zauważył organ o uzyskaniu uprawnień do wykonywania transportu drogowego. Jedynie posiadanie licencji daje przedsiębiorcy możliwość świadczenia usług transportowych. Stosownie do art. 5 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Wykonywany transport jak słusznie zauważył organ nie mógł być również uznany za przewóz na potrzeby własne, bowiem nie spełniał kumulatywnie warunków określonych w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot obowiązki lub karę, jest oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią.

Wszystkie przytoczone okoliczności wbrew twierdzeniom skarżącej świadczą, że organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.