Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2129/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Żandarmerii Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 1 pkt 2, 3, 4, 6.
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło -Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2737/21 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń dopuszczoną do celów łowieckich oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2737/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.B. (dalej: "Skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] marca 2021 r. Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w A. (dalej: "organ I instancji") odmówił Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący.

Na skutek tego odwołania decyzją z [...] 2021 r. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej (dalej: "KGŻW" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, dalej: "ustawa o broni i amunicji") utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w świetle zebranego materiału dowodowego w postępowaniu pierwszo-instancyjnym zaistniały przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na broń palną na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, gdyż strona stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. KGŻW podzielił pogląd organu I instancji, iż Skarżący przejawiając lekceważący stosunek do przepisów prawa oraz norm społecznych (fakt postawienia stronie zarzutów za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu jak i popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości oraz widywanie go przez sąsiadów pod wpływem alkoholu), swoją postawą jako obywatel nie daje gwarancji, iż posiadana przez niego broń będzie użyta zgodnie z wnioskowanym celem. Organ wskazał także, że w jego ocenie organ I instancji nie naruszył podstawowych zasad prowadzenia postępowania, zebrał cały materiał dowodowy, badając go przy tym bardzo wnikliwie, oceniając zarówno okoliczności przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść strony. Odnosząc się do faktu, iż skarżący, będąc żołnierzem zawodowym, na co dzień ma styczność z bronią oraz szkoli młodszych stopniem żołnierzy z obsługi tej broni, organ podkreślił, że przy wydawaniu decyzji o wydaniu pozwolenia na broń palną prywatną kieruje się tylko i wyłącznie przepisami ustawy o broni i amunicji oraz k.p.a. - broń którą strona wykorzystuje do celów służbowych w tym szkolenia młodszych stopniem żołnierzy, skarżący otrzymał na podstawie innych, odrębnych przepisów.

W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie spełnił przesłanki art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, dlatego nie zasługuje na zaufanie organu II instancji w kwestii pozwolenia na broń palną w celach łowieckich.

Skargę na powyższą decyzję wniósł Skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie odwołania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.).

Sąd I instancji wskazał, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Zdaniem WSA, dokonując wykładni tego przepisu należy mieć również na względzie treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu; przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

WSA stwierdził, że powodem odmowy wydania Skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich było ustalenie przez organ, że nie daje on rękojmi, iż w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Sąd I instancji zaznaczył, że zgodnie z informacją zawartą w centralnej bazie KSIP Skarżący popełnił przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego (art. 178a § 1 kk), za które w 2014 r. Sąd Rejonowy [...] skazał Skarżącego prawomocnym wyrokiem na karę grzywny w wysokości 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych oraz orzekając wobec Skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat.

Natomiast, z informacji zawartych w centralnej bazie KSIP w dniu 29 marca 2015 r. wynika, że Skarżący był zatrzymany przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w [...] jako sprawca przemocy w rodzinie, znęcania się fizycznego nad małżonką, co w konsekwencji doprowadziło do przedstawienia mu dwóch zarzutów, z art. 157 § 2 kk - spowodowanie naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, oraz z art. 190 § 1 kk - grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej.

Następnie, według informacji uzyskanych z Komisariatu Policji II w [...], Skarżący posiadał założoną procedurę "Niebieskiej Karty" w okresie od 29 marca 2015 r. do 20 stycznia 2016 r., w związku z czym w ocenie organu Policji zachodziły przeciwskazania do posiadania przez niego broni palnej w miejscu zamieszkania.

Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego w dniu 9 lutego 2021 r. wynika, że mieszkańcy lokali sąsiadujących z mieszkaniem Skarżącego widywali go jak wracał do domu pod wpływem alkoholu. Jak twierdzą świadkowie "Dopiero od kilku miesięcy sytuacja uległa poprawie kiedy w domu w/w pojawiła się nowa kobieta". Ponadto, podczas rozmowy przeprowadzonej ze skarżącym, C.D. zauważył, że w kuchni stoi skrzynka z butelkami po piwie. Skarżący na to odpowiedział, że "stoi ona tam od wakacji". Bezpośredni przełożony Skarżącego kpt. E.F. twierdził w toku postępowania, że Skarżący miał problemy z alkoholem oraz że alkohol miał być przyczyną jego problemów w domu. Obecnie, przed sądem administracyjnym przełożony ten wskazał, że nie twierdził, że Skarżący miał problemy z alkoholem, ale że słyszał, że takie problemy występowały.

Zdaniem Sądu I instancji, powyższa zmiana oświadczeń przełożonego, jak też przedłożone oświadczenie żony skarżącego, która z nim obecnie nie mieszka, ale twierdzi, że nie czuje się zagrożona z jego strony, oraz karta informacyjna leczenia szpitalnego żony strony z 2016 r. z rozpoznaniem m.in. epizodu depresyjnego umiarkowanego, nie zmieniają prawidłowej oceny organu, wyrażonej w skarżonej decyzji. Przytoczone powyżej zdarzenia uprawniały bowiem, zdaniem Sądu, organ do wywiedzenia wniosku, iż Skarżący jeszcze stosunkowo niedawno nadużywał alkoholu (2021 r.), a co najmniej, że wprawiał się w stan upojenia alkoholowego w taki sposób, że było to widoczne dla sąsiadów oraz informacje o tym dochodziły do jego bezpośredniego przełożonego w jednostce wojskowej, w której służy.

W ocenie WSA, nie bez znaczenia pozostaje również informacja uzyskana z Narodowego Funduszu Zdrowia (pisma z 11 lipca 2016 r. oraz 22 grudnia 2020 r.), z której wynika, że Skarżącemu były udzielane świadczenia zdrowotne w rodzaju opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień. W dniach 4 maja 2012 r i 14 maja 2012 r. Skarżący był rejestrowany w [...] Sp. z.o.o. w [...] u lekarza specjalisty medycyny rodzinnej, lekarza specjalisty chorób wewnętrznych z rozpoznaniem: reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne. Następnie w dniach 4 marca 2014 r., 28 marca 2014 r., 23 kwietnia 2014 r. Skarżący był rejestrowany w [...] Ośrodku Terapii Uzależnień [...], rodzaj świadczenia: opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień, lekarz specjalista terapii uzależnień z rozpoznaniem: zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania spowodowane użyciem alkoholu (następstwa szkodliwego używania substancji). Ponowna rejestracja Skarżącego nastąpiła w dniach 8 kwietnia 2015 r., 17 kwietnia 2015 r., 15 czerwca 2015 r. w [...] sp. z o.o. w [...] u lekarza specjalisty medycyny rodzinnej, lekarza specjalisty chorób wew. z rozpoznaniem: reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne (rozpoznanie współistniejące). Ponadto, z danych o obrocie lekami refundowanymi zaliczanymi do grupy "N" (leki działające na system nerwowy) przekazywanych przez apteki wynika, że w okresie od stycznia 2004 r. były realizowane recepty refundowane na nr PESEL Skarżącego.

Zdaniem WSA, w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym mając na względzie dotychczasowe postępowanie Skarżącego (w latach 2012 - 2021), słusznie, zdaniem Sądu, organ ustalił, że Skarżący przedstawia się jako osoba, która w przeszłości dokonywała naruszeń prawa (prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości; sprawca przemocy w rodzinie, znęcanie się fizyczne nad małżonką; posiadanie założonej procedury "Niebieskiej Karty", wracanie do domu pod wpływem alkoholu; udzielanie Skarżącemu świadczenia zdrowotne w rodzaju opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień) oraz jeszcze niedawno bo w 2021 r. wprawiała się w upojenie alkoholowe w taki sposób, że było to widoczne dla sąsiadów oraz jego bezpośredniego przełożonego, co stanowi dla organu uzasadnioną podstawę do wywiedzenia wniosków, iż Skarżący miał problem z nadużywaniem alkoholu oraz opanowaniem swojego zachowania, tak by było ono zgodne z normami społecznymi.

W przekonaniu Sądu I instancji powyżej wskazane fakty i okoliczności zasadnie doprowadziły KGŻW do konkluzji, że Skarżący stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zatarcie skazania nie stanowi przy tym przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba wnioskująca o pozwolenie na broń palną popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby.

Sąd I instancji zauważył, że pomimo tego, iż skazanie uległo zatarciu, trzeba mieć na uwadze, że instytucja zatarcia skazania dotyczy wyłącznie procedowania w sprawach karnych - jest istotna z perspektywy wymierzania kar w tym postępowaniu. Samo zatarcie skazania nie ma natomiast - w ogólnym porządku prawnym - takiego skutku, że na zdarzenie, które było podstawą skazania, nie można się powoływać w innym postępowaniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, wg norm przepisanych

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 pkt 1 ust. 2, 3, 4 i 6 ustawy o broni i amunicji poprzez nieuprawnione uznanie, że Skarżący zdyskwalifikowany jest z możliwości posiadania broni z powodu zaistnienia przesłanek tam wskazanych z powodu uprzedniego skazania, a także problemów psychicznych, podczas gdy zgodnie z przepisami prawa karnego nastąpiło zatarcie skazania wobec Skarżącego, a ponadto nie wymaga on jakiejkolwiek pomocy psychologicznej.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów Skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni i zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że sposób zredagowania zarzutów w skardze kasacyjnej zawiera pewne wady konstrukcyjne, albowiem autor skargi formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego, nie uwzględnił, że przedmiotem kontroli instancyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który to Sąd nie stosuje wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów, a jedynie zobowiązany jest do kontroli legalności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Zatem, podnosząc zarzuty naruszenia powyższych przepisów należało powołać również stosowne przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to akt prawny reguluje postępowanie sądowoadministracyjne.

Pomimo tych wad konstrukcyjnych, mając na uwadze treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r., I OPS 10/09, należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów wymienionych w skardze kasacyjnej z naruszeniem stosowanych przez ten Sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów.

W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie podniósł w skardze kasacyjnej jedynie zarzuty naruszenia prawa materialnego - błędną wykładnię art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 pkt 1 ust. 2, 3, 4 i 6 ustawy o broni i amunicji.

Odnosząc się do tych zarzutów, przypomnieć należy, że art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04).

W kwestii podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 15 pkt 1 ust. 2, 3, 4 i 6 ustawy o broni i amunicji, wskazać należy, że w ustawie o broni i amunicji nie występuje jednostka redakcyjna "art. 15 pkt 1 ust. 2, 3, 4 i 6". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wnosić należy, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o art. 15 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 6 ustawy o broni i amunicji.

Wbrew argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo dokonał wykładni art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który zawiera pozytywną przesłankę warunkującą udzielenie pozwolenia na broń. Zgodne z tym przepisem wymagane jest wykazanie, że wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W tym kontekście bez znaczenia dla dokonywanej na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oceny sprawy jest treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, który zawiera inną - przesłankę negatywną związaną z prawomocnym skazaniem wnioskodawcy za przestępstwa, o jakich mowa w tym przepisie. W kontekście rozpatrywania zaistnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy (w odróżnieniu od przesłanki z art. 10 ust. 1) ma zaś znaczenie, że dotychczas wydane prawomocne wyroki skazujące mogą ulec zatarciu. Jednak zaistniałe w tym zakresie okoliczności nie pozbawiają organów Żandarmerii ich uwzględnienia na podstawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przy ocenie tego, czy wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Dlatego w okolicznościach tej sprawy zaskarżona decyzja nie zapadła na podstawie wskazywanych w skardze kasacyjnej art. 15 ust. 1 pkt 2, 4 i 6 ww. ustawy, lecz na podstawie art. 10 ust. 1 tej ustawy, który zawiera przesłankę, zgodnie z którą wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego o czym już wyżej była mowa. W związku z tym w niniejszej sprawie prawidłowo oceniono, że Skarżący swoją dotychczasową postawą życiową nie daje rękojmi w zakresie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, jako że dopuszczał się czynów, które w dacie wydania zaskarżonej decyzji pozwalały na stwierdzenie, że jest osobą wzbudzającą zagrożenie w przypadku posiadania broni.

Prawidłowo organy uwzględniły także wyroki skazujące Skarżącego za popełnienie przestępstw i wykroczeń, mimo że uległy już zatarciu. Co prawda, okoliczność zatarcia nie pozwala na przypisanie Skarżącemu popełnienia któregokolwiek z przestępstw, a więc zaistnienia przesłanki negatywnej określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ale sam fakt zaistnienia określonych zachowań Skarżącego utwierdza ocenę organów w zakresie obawy użycia broni przez Skarżącego w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może bowiem dochodzić do takich sytuacji, że organy Żandarmerii nie będą miały możliwości oceny osoby wnioskodawcy w kontekście zagrożenia bezpieczeństwa publicznego. Ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do określania przesłanek świadczących o zagrożeniu m.in. dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i uznał, że nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, winien być realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej, kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Ocena taka oczywiście nie może nosić znamion dowolności i takich znamion nie zawiera ocena przeprowadzona przez organy Żandarmerii w niniejszej sprawie.

Jak wskazał NSA w przywołanym przez Sąd I instancji wyroku z dnia 19 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 973/18, "uwzględnienie faktów, które wypełniły znamiona przestępstw i wykroczeń, za które skarżący został skazany i ukarany, mimo że skazania i ukarania uległy zatarciu, niewątpliwie pozwolą pełniej, z uwzględnieniem dobra powszechnego jakim jest zapewnienie, aby broń nie weszła w posiadanie osób, które nie gwarantują, że nie będzie to stanowić zagrożenia dla nich oraz dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, ocenić przesłankę udzielenia pozwolenia na broń palną wymienioną w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jaką jest to, że "wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego".

Zgodzić się należy z oceną Sądu I instancji, iż w tak zarysowanym stanie prawnym trafna i zasadna była konstatacja organów orzekających w sprawie, że nie został spełniony warunek braku potencjalnego zagrożenia ze strony Skarżącego dla porządku i bezpieczeństwa publicznego.

Słusznie WSA zauważył, że fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. Można zatem w postępowaniu administracyjnym ustalić, że przed kilku laty postępowanie Skarżącego było naganne i w powiązaniu z innymi faktami, opiniami i dokumentami (nadużywanie alkoholu), a także wyjaśnieniami samego Skarżącego oraz świadków ocenić, czy istotnie zachodzą przesłanki do wydania pozwolenia na broń.

Powyższa wykładnia art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika z tego, że to osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym bardziej, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma w świetle omawianej ustawy reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. Niewątpliwie stwierdzony w tej sprawie konflikt rodzinny, który ujawnił skłonności Skarżącego do agresywnego i niekontrolowanego zachowania lub stosowania przemocy, w sposób niewadliwy uwzględniono w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3221/17).

Dlatego, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a także art. 15 ust. 1 pkt 2, 4 i 6 ww. ustawy - nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Należy wskazać, że odmowa wydania pozwolenia na broń palną dla celów łowieckich nie oznacza, że Skarżący raz na zawsze utracił możliwość uzyskania tego rodzaju pozwolenia. Jeżeli już po wydaniu zaskarżonej decyzji zmieniły się okoliczności, które mogą mieć wpływ na odmienną niż dotychczas ocenę postawy życiowej Skarżącego, to niewykluczone, że przy rozpatrywaniu przez organ Żandarmerii kolejnego wniosku Skarżącego, będą zachodziły podstawy do wypowiedzenia odmiennej oceny niż zawarta w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do treści art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zasadzenia na rzecz Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z tego powodu, że pismo zawierające wniosek o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego zostało wniesione po upływie 14 dni od daty otrzymania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 179 zd. 1 p.p.s.a. strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. powoduje, że pismo to traci ten przymiot i staje się zwykłym pismem procesowym (tak NSA w wyroku z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt I FSK 1377/17).