Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SAB/Łd 8/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 9, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 272, art. 282
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 7 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk , po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty w Łodzi w przedmiocie wyjaśnienia rozbieżności w dokumentach podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 22 listopada 2022 r. M. K. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty (dalej: NUS) domagając się stwierdzenia bezczynności NUS, wyznaczenia mu terminu do merytorycznego załatwienia sprawy i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że wielokrotnie zwracała się do NUS z wnioskiem o zbadanie i usunięcie rozbieżności wynikających z dokumentów: 1) polecenia wypłaty nr 801 z 25 stycznia 2010 r. (tytułem zwrotu "wkładu mieszkaniowego, udziału-zamiana’’); 2) dowodu wpłaty [...] z 25 stycznia 2010 roku (opis: "rozrachunek z tytułu wkładu mieszkaniowego zwrot udział zwrot"); 3) Pit 8-C za 2010 rok (rodzaj przychodu "wypłata wartości rynkowej lokalu"), które zgodnie z obowiązującym prawem podatkowym muszą być zgodne pod względem merytorycznym. W ocenie skarżącej organy podatkowe udzielają jej jedynie lakonicznych odpowiedzi. Ponadto wskazała, że podmiot gospodarczy wystawiający ww. dokumenty pismem z dnia 16 lutego 2022 r. odmówił jej usunięcia rozbieżności w części opisowej, dlatego też skarżąca w dniu 28 lutego 2022 r. wystąpiła z wnioskiem do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: DIAS) o wyjaśnienie merytorycznych rozbieżności w dokumentach podatkowych (w dowodzie [...] wypłata dotyczy wkładu mieszkaniowego, a w PIT 8-C przychód jest z tytułu wypłaty wartości rynkowej mieszkania), nadmieniając, że pod względem formalnym i rachunkowym ww. dokumenty są zgodne, jednakże wobec rozbieżności merytorycznych nie można tych dokumentów traktować jako ważnie istniejących w obrocie prawa. Organ nie ustosunkował się merytorycznie do żądania skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jednocześnie wyjaśniając, że pierwszym pismem skarżącej w sprawie było pismo z dnia 8 października 2020 r., w którym poinformowała o wprowadzeniu przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" w Ł. (dalej: SM) do obrotu prawnego dokumentów niezgodnych z prawdą – polecenia wypłaty nr 801 i dowodu wypłaty nr 37 dotyczącego zwrotu wkładu mieszkaniowego oraz o nieprawidłowościach dotyczących zamiany mieszkania spółdzielczego lokatorskiego. Jednocześnie w dniu 26 marca 2021 r. skarżąca skierowała do DIAS pismo przedstawiające stan faktyczny sprawy wraz z pismem nr [...] dotyczącym zamiany przez skarżącą dotychczas zajmowanego lokalu na lokal w prywatnej kamienicy, zadłużenia czynszowego i orzeczeniu wobec skarżącej eksmisji. Skarżąca załączyła również pismo [...], przedstawiające wartość rynkową lokalu mieszkalnego i kwotę zadłużenia. Kopia pisma skarżącej została przekazana do NUS. Organ podatkowy dokonał analizy okoliczności sprawy, zgromadził dodatkowe materiały z przebiegu postępowań podatkowych i sądowoadministracyjnych występując m.in. do Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście oraz uzyskując informacje na temat śledztwa Prokuratury Rejonowej w Ł. w zakresie zgodności ze stanem faktycznym dokumentów finansowych wystawionych przez pracownika SM, tj. dowodu wypłaty [...]z dnia 25 stycznia 2010 r. Ponadto ustalono, że w pisemnej interpretacji indywidualnej uznano za prawidłowe stanowisko SM w związku wystawieniem informacji PIT-8C, w zakresie skutków podatkowych wypłacania wkładu mieszkaniowego z tytułu zamiany lokalu. Organ również wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r., w sprawie I SA/Łd 677/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę skarżącej na odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.

W dniu 11 czerwca 2021 r. skarżąca złożyła pismo, z tożsamym jak we wcześniejszym piśmie żądaniem , do którego organ ustosunkował się w dniu 14 lipca 2021 r. i opisał w nim dokonane ustalenia oraz wskazał na brak podstaw do przeprowadzenia dodatkowych czynności sprawdzających.

Następnie DIAS pismem z dnia 21 października 2021 r., w odpowiedzi na skargę -załącznik do pisma skierowanego do Ministerstwa Finansów z dnia 8 września 2021 r. podsumował wynik przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, które nie potwierdziło zarzutów stawianych w piśmie z dnia 8 września 2021 r.

W dniu 30 maja 2022 udzielono odpowiedzi na kolejne pismo skarżącej z dnia 28 lutego 2022 r., podnosząc, że pismo to nie wnosi nowych argumentów do sprawy.

Następnie w dniu 10 sierpnia 2022 r. skarżąca wniosła ponaglenie, które postanowieniem z dnia 12 października 2022 r. DIAS uznał za bezzasadne. W uzasadnieniu organ argumentował, że ponaglenie służy jedynie wykazaniu, iż organ nie podjął oczekiwanego przez skarżącą działania lub rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga była bezzasadna.

Jak wynika z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.

Natomiast w zakresie bezczynności skarga przysługuje na 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Do postępowań określonych w działach V i VI Ordynacji podatkowej (dalej: O.p.) należą: czynności sprawdzające (dział V) i kontrola podatkowa (dział VI), a zatem podjęte w ich ramach czynności mogą być przedmiotem skargi na bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Dotyczy to jednak wyłącznie czynności już "podjętych" w ramach tych postępowań.

Zgodnie z art. 272 O.p. (dotyczącym czynności sprawdzających), organy podatkowe pierwszej instancji, z zastrzeżeniem art. 272a, dokonują czynności sprawdzających, mających na celu: 1) sprawdzenie terminowości: a) składania deklaracji, b) wpłacania podatków, w tym również pobieranych przez płatników oraz inkasentów; 2) stwierdzenie formalnej poprawności dokumentów wymienionych w pkt 1; 3) ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami; 4) weryfikację poniesionych przez podatnika wydatków i uzyskanych przychodów (dochodów) opodatkowanych lub przychodów (dochodów) nieopodatkowanych - w zakresie niezbędnym do ujawnienia podstawy opodatkowania z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych; 5) weryfikację danych i dokumentów przedstawionych przez podatników dokonujących rejestracji podatkowej; 6) weryfikację danych i dokumentów przedstawionych przez podmioty dokonujące zgłoszenia rejestracyjnego zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym oraz zgłoszenia rejestracyjnego uproszczonego zgodnie z art. 16b tej ustawy; 7) sprawdzenie spełnienia warunków uprawniających do opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek oraz rzetelności i terminowości składania oświadczenia podatnikowi przez jej udziałowca albo akcjonariusza, o których mowa w rozdziale 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z kolei zgodnie z przepisami o kontroli podatkowej, organy podatkowe pierwszej instancji przeprowadzają kontrolę podatkową u podatników, płatników, inkasentów oraz następców prawnych, zwanych "kontrolowanymi" (art. 281 § 1 O.p.). Celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego (art. 281 § 2 O.p.).

Jak stanowi art. 282 O.p., kontrolę podatkową podejmuje się z urzędu.

Zasada podejmowania kontroli podatkowej z urzędu rozciąga się też na czynności sprawdzające. Jak zauważa się bowiem w literaturze, czynności sprawdzające traktuje się jako część kontroli podatkowej różniącą się od niej techniką postępowania prowadzonego przez organy podatkowe przy dokonywaniu czynności sprawdzających i kontroli podatkowej. W związku z tym określa się je jako wstępną kontrolę podatkową o charakterze formalnym (M. Niezgódka-Medek [w:] S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, J. Rudowski, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, Warszawa 2019, art. 272 – i powołana tam literatura).

W rozpoznanej sprawie wnosząc skargę na bezczynność NUS skarżąca domagała się w istocie, by Sąd nakazał organowi podjęcie czynności kontrolnych zmierzających do weryfikacji – i korekty zgodnie z życzeniem skarżącej – dokumentów w postaci wystawionych przez SM: 1) polecenia wypłaty nr [...] z 25 stycznia 2010 r. (tytułem zwrotu "wkładu mieszkaniowego, udziału-zamiana’’); 2) dowodu wpłaty [...] z 25 stycznia 2010 roku (opis: "rozrachunek z tytułu wkładu mieszkaniowego zwrot udział zwrot"); 3) Pit 8-C za 2010 rok.

Co więcej, skarżąca domagała się tego dlatego, że nie uzyskała satysfakcjonującego ją wyniku w postępowaniu podatkowym i sądowoadministracyjnym w sprawie dotyczącej określenia jej podatku dochodowego za 2010 r., gdzie dokumenty, których korekty obecnie skarżąca żąda, były przedmiotem analizy i oceny – z niekorzystnym dla skarżącej skutkiem.

Otóż, jak wynika z pisma skarżącej z dnia 8 października 2020 r. skierowanego do NUS, SM wprowadziła do obrotu prawnego dokumenty niezgodne z prawdą, na podstawie którego wystawiła PIT-8C za 2010 rok, obciążający skarżącą. Zdaniem skarżącej, SM dopuściła się "fałszu intelektualnego", które polegało na wystawieniu dokumentu polecenia wypłaty nr [...] z dnia 25 stycznia 2010 r. i dowodu wypłaty nr [...]dotyczącego zwrotu wkładu mieszkaniowego. Dodała, że dokonano zamiany mieszkania spółdzielczego lokatorskiego obciążonego kredytem długoterminowym z naruszeniem przepisów prawa skarbowego i karnego. Do pisma dołączono polecenie wypłaty nr [...], dowód wypłaty z dnia 25 stycznia 2010 r., kserokopię informacji o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych w 2010 r.

W dniu 26 marca 2021 r. wpłynęło do DIAS pismo skarżącej, w którym wskazała, że 8 października 2020 r. złożyła do NUS zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez wprowadzenie do obrotu dokumentów niezgodnych z prawdą i że nie otrzymała odpowiedzi. Zawiadomienie, jak podkreśliła, dotyczyło sfałszowanych dokumentów, na podstawie których wystawiono PIT-8C. Dodała, że w jej sprawie toczyły się różne postępowania (w tym I SA/Łd 987/15), ale nigdy nie podjęto działań w celu wyjaśnienia wprowadzenia do obrotu dokumentów poświadczających nieprawdę.

Sąd zauważa, że wspomniany wyrok I SA/Łd 987/15, zapadł 10 lutego 2016 r. i jest prawomocny. Dotyczył on sprawy ze skargi skarżącej na decyzję DIAS z dnia 15 czerwca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję NUS z dnia 14 stycznia 2015 r., określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w kwocie 38.656 zł. W decyzji DIAS wyjaśniono, że zwrot wartości rynkowej lokalu w wysokości 231.000 zł, który otrzymała skarżąca w związku z wygaśnięciem spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego stanowi przychód z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. i podlega opodatkowaniu, przy czym w związku z art. 21 ust. 1 pkt 50 ustawy podstawę opodatkowania stanowi kwota 159.956 zł. DIAS wyjaśnił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie tylko niezbicie świadczy o tym, że SM postawiła skarżącej do dyspozycji kwotę 231.000 zł ale uprawnia również do stwierdzenia, że kwota ta została wypłacona w dniu 25 stycznia 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę skarżącej powołanym wyrokiem z dnia 10 lutego 2016 r. I SA/Łd 987/15. Sąd zbadał w tej sprawie wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia kwestie, w tym odniósł się do dwóch zasadniczych zarzutów skargi: wadliwości (niedopuszczalności) zawarcia umowy zamiany lokalu pomiędzy skarżącą a J. G. oraz braku otrzymania przez skarżącą kwoty 231.000,10 zł. Sąd zauważył, że do zawarcia umowy zamiany doszło z inicjatywy samej skarżącej, której zależało na tym, aby lokal ten objął właśnie J. G.. W związku z tym skarżąca została wykluczona z grona członków SM, a zatem jej lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego wygasło. Na podstawie art. 11 ust. 2 zd. 1 u.s.m. w przypadku wygaśnięcia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego spółdzielnia, z zastrzeżeniem art. 15, ogłasza nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia opróżnienia lokalu, zgodnie z postanowieniami statutu, przetarg na ustanowienie odrębnej własności tego lokalu, zawiadamiając o przetargu w sposób określony w statucie oraz przez publikację ogłoszenia w prasie lokalnej. Skarżąca akcentowała, że SM nie ogłosiła przetargu na jej dawny lokal. Z akt podatkowych sprawy wynikało jednak, że J. G. objął go na warunkach spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, a nie odrębnej własności, co potwierdza umowa z lutego 2010 r., zawarta przez SM z J. G., który uprzednio został przyjęty w poczet członków tej Spółdzielni. Dlatego Sąd uznał, że w sprawie nie jest istotna skuteczność umowy zamiany lokalu dokonana pomiędzy skarżącą a J. G., skoro ten ostatni został przyjęty w poczet członków Spółdzielni i uzyskane przez niego prawo do lokalu pochodzi od Spółdzielni, co potwierdza umowa z lutego 2010 r. Sąd wskazał dalej, że jak wynika z art. 11 ust. 21 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w wypadku wygaśnięcia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego spółdzielnia wypłaca osobie uprawnionej wartość rynkową tego lokalu. Przysługująca osobie uprawnionej wartość rynkowa nie może być wyższa od kwoty, jaką spółdzielnia uzyska od osoby obejmującej lokal w wyniku przetargu przeprowadzonego przez spółdzielnię zgodnie z postanowieniami statutu. W myśl art. 11 ust. 22 u.s.m. z wartości rynkowej lokalu potrąca się przypadającą na dany lokal część zobowiązań spółdzielni związanych z budową, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, w tym w szczególności niewniesiony wkład mieszkaniowy. Jeżeli spółdzielnia skorzystała z pomocy uzyskanej ze środków publicznych lub z innych środków, potrąca się również nominalną kwotę umorzenia kredytu lub dotacji, w części przypadającej na ten lokal oraz kwoty zaległych opłat, o których mowa w art. 4 ust. 1, a także koszty określenia wartości rynkowej lokalu. Sąd zauważył, że wartość rynkowa lokalu skarżącej została określona przez rzeczoznawcę majątkowego na kwotę 231.000,10 zł. Wartość ta została pomniejszona o szczegółowo wymienione potrącenia, zaś prawidłowość określenia kwoty stanowiącej podstawę opodatkowania była badana zarówno w tej sprawie przez organy podatkowe obu instancji, jak i organ właściwy dla SM w toku kontroli przeprowadzonej z inicjatywy NUS. Prawidłowość ustaleń dokonanych w tym zakresie nie budziła zastrzeżeń Sądu.

Druga analizowana przez Sąd kwestia dotyczyła oceny, czy SM rzeczywiście wypłaciła skarżącej kwotę 231.000,10 zł. Sąd uznał, że podstawowe znaczenie ma tu dowód wypłaty, na którym widnieje podpis skarżącej. Sąd zauważył, że organy obu instancji podjęły szereg czynności w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Oprócz wystąpienia o przeprowadzenie kontroli w SM w zakresie ustalenia zasadności wystawienia na rzecz skarżącej informacji PIT-8C za 2010 r., w dniu 27 listopada 2013 r. NUS złożył zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej Ł. – Ś. w Ł. o możliwości popełnienia przestępstwa polegającego na poświadczeniu nieprawdy w dokumentach finansowych wystawionych przez pracownika SM oraz składania fałszywych zeznań przez stronę postępowania i świadków. Przeprowadzone śledztwo nie zakwestionowało zgodności ze stanem faktycznym dokumentów finansowych wystawionych przez pracownika SM tj dowodu wypłaty [...] z dnia 25 stycznia 2010 r. Prokuratura Rejonowa Ł. – Ś. w Ł. wydała postanowienie [...] o umorzeniu śledztwa z uwagi na brak podstaw do powstania zarzutu przestępstwa czynu zabronionego określonego w art. 233 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k.

Sąd orzekający w rozpoznanej sprawie stwierdza, że skarżąca zdaje się nie zauważać tego wyroku i jego skutków. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Nie zważając na to skarżąca wystąpiła następnie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji DIAS (od której skargę prawomocnie oddalono powołanym wyżej wyrokiem WSA). Na skutek tego wniosku DIAS wydał decyzję 24 kwietnia 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, powołując się na powagę rzeczy osądzonej. Na tę decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r. I SA/Łd 677/19 oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny. Sąd przypomniał w nim, że decyzja, której unieważnienia domaga się skarżąca, była przedmiotem kontroli sądowej – ze skutkiem negatywnym dla skarżącej, a wyrok jest prawomocny.

Skarżąca, nadal na to nie zważając, zmierza obecnie do podważenia osądzonej prawomocnie decyzji, usiłując wykorzystać do tego skargę na bezczynność.

Sąd stwierdza, że działanie takie jest skazane na niepowodzenie, bowiem Sąd nie może zobowiązać organu do podjęcia działań, które organ ten może podjąć z urzędu, tym bardziej, że wątpliwa dla skarżącej kwestia była przedmiotem ustaleń organu we wcześniejszych postępowaniach.

Nie ma więc możliwości uwzględnienia skargi na rzekomą bezczynność organu, polegającą niepodjęciu przez NUS wskazanych we wniosku skarżącej działań w postaci "zbadania i usunięcia rozbieżności" w dokumentach wystawionych przez SM. Na marginesie Sąd zauważa, że te rozbieżności w istocie nie istnieją – były one przedmiotem analizy i oceny organów ścigania, organów podatkowych i sądu administracyjnego – wszystkie ze skutkiem negatywnym dla skarżącej.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

ak