Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 266/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2006 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego T. Sp. z o.o. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2004r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 30.11.2004r zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia H. i J. małż. D. na rozbudowę budynku usługowo-handlowego z cz. mieszkalną (kat. I) : na działce nr ewid. [...] i [...] położonych w P. przy ulicy [...].

Dnia 14.11.2005r. Inwestorzy wystąpili do Starostwa Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o zatwierdzenie projektu zamiennego rozbudowy w/w budynku usługowo-handlowego polegającego na powiększeniu powierzchni użytkowej obiektu z 666,5 m2 do 720 m2 przy tej samej powierzchni zabudowy .

Dnia [...].11.2005r. Starosta na podstawie art. 36a ust. l ustawy z dnia 07 lipca 1994r Prawo budowlane postanowił za zgodą stron zmienić swoją decyzję nr [...] z dnia [...].12.2004r o zatwierdzeniu projektu i wydaniu pozwolenia na rozbudowę budynku usługowo - handlowego z cz. mieszkalną wydaną dla H. i J. D. w części dot. parametrów technicznych projektowanego budynku.

Od decyzji Starosty odwołała się spółka T. , która podniosła, że projekt zamienny wykonany został już po zakończeniu inwestycji.

Podniosła również, że zaprojektowane zmiany spowodowały przesłanianie sąsiedniego budynku, oszpecenie ulicy oraz naruszenie interesów skarżącej spółki.

Organ II-ej instancji decyzją z dnia [...] .12.2005r. utrzymał w mocy decyzję Starosty P. stwierdzając w uzasadnieniu, że w trakcie realizacji inwestycji inwestor ma możliwość istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego poprzez uzyskanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst Dz. U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016 z późniejszymi zmianami) Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie projektowane zmiany w stosunku do zatwierdzonego w dniu [...].12.2004 r. projektu budowlanego polegały na zmianie przeznaczenia I piętra na cele usługowe oraz zmianie poddasza użytkowego na kondygnację mieszkalną. Różnica wysokości budynku w stosunku do projektu pierwotnego wyniosła 79 cm. Organ podkreślił, że usytuowanie budynku na gruncie, jak i linia zabudowy nie uległy zmianie.

Organ wskazał ponadto, że inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego miasta P. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...].11.1997 r. a teren na którym jest realizowana wchodzi w skład kompleksu urbanistycznego oznaczonego symbolem [...]. Jako podstawowe przeznaczenie powyższego kompleksu ustalono mieszkalnictwo wielorodzinne 3-5 kondygnacji z dopuszczeniem wzbogacenia tych obszarów o funkcje uzupełniające. Zdaniem organu nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa budowlanego.

Skargę na decyzję Wojewody wniosła T. sp z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżąca spółka wskazała :

1. naruszenie przepisów postępowania , które miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia , w szczególności art.7 i 10 K.p.a. przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie: - nie przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, czy i jak zmieniony projekt budowlany zakłóca korzystanie z nieruchomości sąsiedniej oraz bez uprzedniej wizji lokalnej. Zdaniem spółki organ wydając decyzję z dnia na dzień, nie badał zgodności postępowania inwestora z prawem budowlanym.

2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 32 ust.4a w zw. z art.36a ust. 3 prawa budowlanego przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art. 28 ust. 1 prawa budowlanego, art. 5 ust. 1 pkt. 9 prawa budowlanego w związku z art. 144 Kodeksu cywilnego i art. 63 ust. 3 Konstytucji przez utrzymanie w mocy decyzji, która, zdaniem spółki, narusza prawo własności skarżącego, przez nierówne traktowanie praw inwestora i skarżącego.

Skarżąca spółka w uzasadnieniu swojej skargi, podobnie jak w odwołaniu podnosi, że projekt zamienny został złożony już po wykonaniu robót, będących przedmiotem tego projektu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 80 kpa. W postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Ponadto uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta art. 77 § 1 kpa, nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu rzeczy na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, mają być ustalone przez organy w taki sposób by odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak wskazuje art. 80 kpa, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony. Organ rozpatrujący sprawę powinien więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Wszelkie niejasności jakie pojawiają się przy zestawieniu podstawy faktycznej decyzji ze zgromadzonym materiałem procesowym budzą wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło zgodnie z rzeczywistością.

Należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 140 kpa organ odwoławczy tak samo, jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo jeśli w ocenie organu II instancji istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, to może on skorzystać z przepisu art. 136 kpa, dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że organ drugiej instancji naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzonym na podstawie art. 36a ust. l ustawy z dnia 07 lipca 1994r Prawo budowlane stosuje się odpowiednio przepisy art. 32-35 ustawy Prawo budowlane.

Przed wydaniem decyzji na podstawie art. 36a ust. l Prawa budowlanego zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...].12.2004r o zatwierdzeniu projektu i wydaniu pozwolenia na rozbudowę budynku usługowo - handlowego z cz. mieszkalną organ I instancji winien sprawdzić m. innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, kompletność zamiennego projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie zwrócił uwagi, że organ pierwszej instancji wydając decyzję następnego dnia po złożeniu wniosku naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa). Nie zwrócił również uwagi , że w treści decyzji organ I instancji wskazał , iż zmiana decyzji nastąpiła za zgodą stron mimo, że w aktach sprawy takiej zgody nie ma, a treść odwołania świadczy ,że przynajmniej jedna ze stron nie wyrażała zgody na zmianę decyzji.

Organu administracji publicznej ma obowiązek zagwarantowania wszystkim stronom czynny udział w każdym stadium postępowania oraz ma obowiązek zapewnić stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Czynny udział strony w każdym stadium postępowania ma na celu zapewnienie jej wpływu na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zgodnie z zasadą ogólną prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 kpa.

Powyższe wskazuje na to, że organ I instancji wydając decyzję z dnia na dzień, nie badał zgodności postępowania inwestora z prawem budowlanym i nie prowadził żadnego postępowania dowodowego.

Również organ odwoławczy nie badał zgodności postępowania inwestora z prawem budowlanym i nie prowadził żadnego postępowania dowodowego bowiem nie odniósł się do zarzutów strony skarżącej a przede wszystkim do zarzutu zakończenia inwestycji przed uzyskaniem decyzji zatwierdzającej zamienny projekt przez co naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 7, 77 i 80 kpa wobec braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i art. 107 kpa gdy zważyć, ze uzasadnienie decyzji nie zawiera właściwej analizy materiału dowodowego i wykładni przepisów prawa.

Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 ust.1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.