Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SAB/Lu 8/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art.58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dnia 18 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie pomocy w likwidacji skutków suszy p o s t a n a w i a : - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w związku z nierozpoznaniem jego wniosku z dnia 25 października 2006 r. o udzielenie pomocy w likwidacji skutków suszy w uprawie leśnej jakie wystąpiły w 2006 r.

W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wnosząc o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi argumentował, że postępowanie w przedmiocie powyższego wniosku nie było prowadzone, albowiem w przedmiocie likwidacji skutków katastrofalnej suszy w 2006 r. zadaniem Agencji, zgodnie z poleceniem Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi ( MRiRW) – Departamentu Obsługi Środków Towarzyszących, było jedynie zebranie za pośrednictwem biur powiatowych i przekazanie do MRiRW informacji dotyczących beneficjentów, których uprawy ucierpiały w wyniku suszy, celem oszacowania strat i udzielenia ewentualnej pomocy. Zauważył, iż komunikaty i pisma z MRiRW dotyczył beneficjentów, którzy dokonali zalesienia na wiosnę 2006 r., a skarżący dokonał zalesienia w 2005 r., tym samym wytyczne MRiRW jego nie dotyczył. Organ wskazał również, że wnioski skarżącego o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych za poszczególne lata zostały merytorycznie rozpatrzone.

Zgodnie z art.3 (1 i (2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – dalej p.p.s.a./, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4.

Wynika z powyższego, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności.

O bezczynności organu możemy więc mówić, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, taki akt lub czynność charakteryzuje się tym, że jest podejmowana w sprawie indywidualnej, jest skierowana do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnień lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego, który to przepis określa również treść i tryb realizacji oraz formę czynności do podjęcia której organ administracji jest zobowiązany (zob. też postanowienie w sprawie VI SAB/WA 24/07, LEX nr 401767).

Kwestia pomocy w likwidacji skutków suszy, jak wynika z zakresu przedmiotowego zadań ARIMR określonych ustawą z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), nie należy do jej kompetencji, nie zobowiązuje tym samym jej organu do podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie zobowiązuje do merytorycznego rozstrzygnięcia, które następnie mogłoby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. W tym przypadku ARiMR działając na prośbę MRiRW sprawującego nadzór nad Agencją (art. 3 ustawy o ARiMR) wykonała jedynie czynności techniczne polegające na zebraniu i przekazaniu do MRiRW informacji dotyczących poszkodowanych beneficjentów i poinformowaniu ich o konieczności zgłoszenia do właściwych nadleśnictw informacji dotyczących zapotrzebowania na sadzonki służące do uzupełniania wypadów powstałych w wyniku suszy.

Nie można więc mówić o bezczynności organu, co czyni skargę M. G. niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. należało skargę odrzucić.