Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 172/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 § 1, art. 148 § 2, art. 145 § 1 pkt 4, art. 105 § 1, art. 138 §1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 19 grudnia 2023 r. nr I-III.7721.21.25.2023 w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z 19 grudnia 2024 r. nr I-III.7721.21.25.2023 Wojewoda Podkarpacki (dalej: organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 §1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.- dalej K.p.a. ), po rozpoznaniu odwołania W.P. (dalej: Skarżący), uchylił w całości decyzję Starosty (...) (dalej: Starosta bądź organ I instancji) z 11 października 2023 r. nr AB.6740.15.6.2017 w przedmiocie wznowienia postępowania i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Wnioskiem z dnia 18 lipca 2023 r. Skarżący zwrócił się do organu I instancji o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 14 września 2017 r., nr. 4/2017 znak: AB.6740.15.6.2017 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: Budowa drogi gminnej w (...) wraz ze skrzyżowaniem z drogą krajową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi w ramach zadania: "Budowa drogi gminnej w (...) wraz ze skrzyżowaniem z drogą krajową nr (...)", wydaną na rzecz Burmistrza (...).

Jako przyczynę wznowienia Skarżący wskazał brak uznania go za stronę tego postępowania i niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu o udzielenie ww. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - na podstawie art.145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wykazując interes do występowania w charakterze strony Skarżący wskazał, że jest właścicielem posesji sąsiadującej z terenem inwestycji. Zarzucił opisanej inwestycji naruszenie przepisów prawa budowlanego, poprzez brak poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym utrudnienie dostępu do drogi publicznej oraz możliwości pełnego korzystania z urządzeń istniejącej infrastruktury technicznej.

Podkreślił, że organ prowadzący postępowanie nie poinformował go o wydaniu decyzji z 14 września 2017 r. nr 4/2017 a wiedzę o tej decyzji powziął dopiero 10 lipca 2023 r. na skutek wniosku o dostęp do informacji publicznej.

Postanowieniem z 18 sierpnia 2023 r. nr. AB.6740.15.6.2017 - na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1-2 i art. 150 §1 K.p.a. Starosta wznowił postępowanie na żądanie Skarżącego, uznając że przesłanki formalne warunkujące wznowienie postępowania zostały spełnione. Decyzją z 11 października 2023 r. odmówił natomiast uchylenia decyzji własnej z dnia 14 września 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wskazując w uzasadnieniu, że z analizy danych ewidencyjnych wynika, że Skarżący nie jest właścicielem nieruchomości, sąsiadującej z przedmiotową inwestycją, wobec czego ma interesu prawnego w sprawie. W ocenie organu argumentacja Skarżącego przemawia za uznaniem istnienia interesu faktycznego, który nie daje podstaw do uznania Skarżącego za stronę w postępowaniu o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości, Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji brak sprawiedliwości i słuszności, a organowi I instancji niedopełnienie obowiązków w czasie wydawania decyzji na przebudowę drogi oraz brak zainteresowania losem mieszkańców, którzy na skutek przebudowy i zmiany organizacji ruchu mają problemy z wjazdem i wyjazdem ze swoich posesji. Wspomniał również o braku odezwy na prośby dotyczące montażu ekranów dźwiękoszczelnych, znaków ograniczających prędkość oraz przeprowadzanie częstszych kontroli prędkości przez Policję.

Organ odwoławczy opisaną na wstępie decyzją z 19 grudnia 2023 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie prze organem I instancji.

Stwierdził, że decyzja organu I instancji nie może pozostać w obrocie prawnym z przyczyn, które organ odwoławczy wziął pod uwagę z urzędu. Podkreślił, że warunkiem procedowania w przedmiocie wznowienia postępowania jest ustalenie, że spełniony został przewidziany w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. termin na złożenie wniosku, który stanowi istotny element konstrukcji nadzwyczajnego trybu postępowania. Wykazanie spełnienia tego wymogu ciąży na stronie postępowania. Wskazał, że bieg terminu jednomiesięcznego do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania należy obliczać z uwzględnieniem daty powzięcia przez zainteresowanego wiadomości o wydaniu decyzji objętej wnioskiem o wznowienie. Wymóg ten nie oznacza jedynie takiej sytuacji, w której dana decyzja została faktycznie wręczona (doręczona) podmiotowi wnoszącemu podanie o wznowienie postępowania. Wystarczającym jest aby strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować niedoręczoną jej decyzję, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Dotyczy to takich danych jak nazwa organu wydającego decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy – nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji.

Analizując dokumenty załączone do wniosku o wznowienie, organ odwoławczy podkreślił, że już w piśmie z dnia 19 grudnia 2022 r. (data wpływu do GDDKiA), zwracając się do GDDKiA z prośbą o montaż ekranów dźwiękoszczelnych, Skarżący dawał wyraz temu, że ma wiedzę o powstawaniu nowej inwestycji. Z pisma GDDKiA z dnia 17 maja 2023 r. wynika, że został mu przedstawiony projekt organizacji ruchu na nowopowstałej drodze. Dodatkowo z pisma Marszałka Województwa Podkarpackiego z dnia 3 lutego 2023 r. wynika, że Skarżący już w dacie 19 grudnia 2022 r. zwracał uwagę na temat uciążliwości hałasowej związanej z funkcjonowaniem drogi krajowej nr (...) oraz gminnej drogi łączącej ww. drogę krajową z (...).

Organ odwoławczy stwierdził, że wobec takiego materiału dowodowego nie sposób uznać za prawdziwe twierdzenia, iż Skarżący dowiedział się o decyzji z dnia 14 września 2017 r. dopiero na skutek pisma Gminy (...) z dnia 4 lipca 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, tym bardziej, że już we wniosku o udostępnienie tej informacji wskazywał, że zwraca się o wydanie decyzji "na rozbudowę drogi w (...) ze skrzyżowaniem na ulicę (...) z drogą krajową Nr (...)". Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący już w grudniu 2022 r. miał wiedzę na temat decyzji organu I instancji, będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Tym samym wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 19 lipca 2023 r., oznacza, że odwołujący uchybił miesięcznemu terminowi do jego wniesienia. Organ podkreślił przy tym, że dla uznania spełnienia przesłanki z art. 148 § 2 K.p.a. nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczającym jest fakt posiadania informacji o istnieniu decyzji w obiegu prawnym oraz ogólne wiedzy o tym, czego dana decyzja dotyczy.

Organ odwoławczy uznał wobec tego, że rozpoznanie sprawy przez organ I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa, wobec niezachowania ustawowego terminu na złożenie wniosku – liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

- niewłaściwe zastosowanie art. 11 d ust 5 w zw. z art. 12 ust. 4 f specustawy drogowej, polegające na braku przyznania Skarżącemu statusu strony w rozumieniu 28 K.p.a. , pomimo że organ ten dysponował wystarczającymi informacjami do prawidłowego określenia istnienia po stronie Skarżącego interesu faktycznego oraz prawnego w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

- błędną wykładnię art. 28 K.p.a. poprzez brak uznania występowania u Skarżącego indywidualnego interesu prawnego w byciu stroną i żądania wznowienia postępowania,

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z przepisów, w szczególności poprzez zaniechanie oceny interesu faktycznego oraz prawnego występującego u Skarżącego,

- art. 8 K.p.a. poprzez działania organu powodujące podważenie zaufania Skarżącego do organów państwa, w szczególności poprzez nienależyte i pobieżne zbadanie sprawy, a także nieprawidłową ocenę materiału zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, błędne uznanie, iż strona nie posiada indywidualnego interesu prawnego w sprawie,

- art. 138 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 K.p.a. , poprzez ich niezastosowanie bądź nieprawidłowe zastosowanie ,

- art. 7 w zw. z art. 77 ust.1 i 80 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego oraz dowolną ocenę w tym niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niewyjaśnienie podnoszonych przez stronę, okoliczności związanych z brakiem informacji o wydanej decyzji na budowę drogi,

- art. 7, art. 77, art. 80, art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób nierzetelny, z zaniechaniem inicjatywy dowodowej,

- art. 7a i 81a K.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści normy prawnej oraz wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony,

- art. 8, art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a. , poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, szczególnie w kontekście nieuwzględnienia podnoszonego przez stronę art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak precyzyjnego odniesienia się co do wiarygodności dowodów i określenia ich mocy dowodowej w przedmiotowym postanowieniu, co doprowadziło w konsekwencji do dowolnej oceny dowodów przez organ,

- art. 124 ust. 2 w zw. z art. 107 ust. 3 K.p.a. , przez brak uzasadnienia faktycznego. Wojewoda Podkarpacki nie wskazał jakie fakty uznano za udowodnione, a którym odmówiono wiarygodności,

- art. 8 w zw. z art 107 § 3 K.p.a., poprzez swobodne przyjęcie bez poparcia w faktach, że interes faktyczny nie daje prawa do uznania Skarżącego za stronę postępowania,

- art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. , poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy z przytoczonych dowodów wynika, że strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu i należało tę kwestię wyjaśnić poprzez wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania.

Skarżący wniósł dodatkowo o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów oraz zasądzenie od organów administracji odszkodowania i zadośćuczynienia za brak możliwości wyjazdu z posesji w kierunku (...) i wjazdu z kierunku (...), co uniemożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej lub wynajęcia pomieszczeń, co stanowi o naruszenie art. 5 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że przedmiotowa inwestycja drogowa doprowadziła do zamknięcia przepisowych wyjazdów z okolicznych nieruchomości, w tym nieruchomości Skarżącego, na drogę gminną w kierunku (...). Zarzucił, że nie został poinformowany o toczącym się postępowaniu oraz o wydanej decyzji nr 4/2017 pomimo, że dotyczyła ona jego praw i interesów, jako właściciela nieruchomości sąsiadującej z inwestycją. Zarzucił organowi konsekwentne odmawianie udostępnienia oraz brak doręczenia ww. decyzji do czasu złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co skutkowało doręczeniem decyzji dopiero 10 lipca 2023r. tj. w dacie kiedy decyzja ta była ostateczna.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd administracyjny, nie będąc zatem związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja o uchyleniu wydanej w wyniku wznowienia postępowania decyzji organu I instancji, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej i o umorzeniu w całości postępowania przed organem I instancji, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 §1 K.p.a.

Z uwagi na wnioski zawarte w treści skargi należy podkreślić, że przedmiotem postępowania w sprawie nie jest ani kontroli legalności decyzji organu I instancji z 14 września 2017 r., nr. 4/2017 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ani tym bardziej kwestia ewentualnie poniesionych przez Skarżącego szkód z tytułu sposobu organizacji ruchu na przedmiotowej drodze- przedmiotem kontroli Sądu w sprawie jest jedynie kontrola prawidłowości wydania opisanej na wstępie decyzji organu odwoławczego z 19 grudnia 2024 r., oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W konsekwencji, w przedmiotowym postępowaniu nie jest możliwe uwzględnienie żądania Skarżącego, co do zasądzenia na jego rzecz jakiegokolwiek zadośćuczynienia.

Należy wskazać, że wznowienie postępowania, jako jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania, przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, obejmujący kontrolę już wcześniej wydanej decyzji ostatecznej, cechuje podwyższony poziom formalizmu, wyrażający się w konieczności spełnienia ściśle określonych przesłanek wznowienia, uregulowanych w art. 145-145b K.p.a. oraz konieczności podjęcia działań w sprawie w ściśle określonym terminie.

Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. wniosek o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na kwestii spełnienia przez Skarżącego przesłanki dochowania miesięcznego terminu, zakreślonego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Orzecznictwo w tym zakresie nie jest jednolite, co nie oznacza, że istnieją skrajnie odmienne poglądy w przedmiotowej kwestii, ale to, że każdy przypadek należy rozważyć indywidualnie.

Co do zasady zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować nową okoliczność, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13, wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2083/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że termin ten liczy się od dnia dowiedzenia się o decyzji, nie zaś od dnia zapoznania się z decyzją, czy jej doręczenia wnioskującemu o wznowienie postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne poznanie pełnej treści decyzji (wyrok NSA z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2445/19).

W wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 838/19 doprecyzowano z kolei, że art. 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja.

Warto też podkreślić, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło w ustawowym terminie. (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2022 r., sygn. I OSK 606/19).

W przedmiotowej sprawie spór dotyczy ustalenia daty, w której Skarżący dowiedział się o ostatecznej decyzji i w konsekwencji ocena, czy jego wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie czy też po jego upływie.

W ocenie Skarżącego początkową datę biegu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania należy łączyć z doręczeniem, na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, treści decyzji organu I instancji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej tj. z datą 10 lipca 2023r.

W ocenie organu, w materiale dowodowym sprawy istnieją dokumenty, które świadczą o tym, że Skarżący na długo przed doręczeniem mu decyzji organu I instancji w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej, na tyle intensywnie działał w kwestiach związanych z tą inwestycją drogową, że miał wiedzę o wydaniu decyzji w sprawie, która była wystarczająca do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania, na długo przed datą 10 lipca 2023r.

W ocenie organu odwoławczego Skarżący miał odpowiednią wiedzę w sprawie, już w dacie kierowania do GDDKiA pisma w sprawie ekranów dźwiękoszczelnych tj. w dacie 19 grudnia 2022r., a najpóźniej w dacie złożenia wniosku o doręczenie mu decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej tj. w dacie 14 czerwca 2023r.

W przedmiotowej sprawie decyzja Starosty Powiatowego o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zapadła 14 września 2017 r. i stała się ostateczna z dniem 27 października 2017r. Inwestycja realizowana była w terenie sąsiadującym z terem zamieszkania Skarżącego a z akt sprawy wynika, że Skarżący interesował się tą inwestycją. W końcowym etapie inwestycji, kiedy już było widoczne, że droga przebiega w bliskiej odległości od zabudowań, a jej sąsiedztwo okazało się uciążliwe dla mieszańców, Skarżący kierował w imieniu lokalnej społeczności pisma w sprawie szeroko pojętego urządzenia drogi – tj. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie konieczności zamontowania ekranów dźwiękoszczelnych oraz w sprawie udostępnienia projektu organizacji ruchu na tej drodze, a także do Marszałka Województwa Podkarpackiego w przedmiocie uciążliwości hałasowej przedmiotowej drogi.

W ocenie Sądu, zarówno z wyżej opisanego materiału dowodowego, jak również z pism procesowych Skarżącego wynika, że Skarżący interesował się przedmiotową inwestycją i miał na bieżąco wiedzę o jej prowadzeniu, a także angażował się w inicjatywy sąsiedzkie dotyczące dostosowaniem "wykończenia" przedmiotowej inwestycji do potrzeb mieszkańców. Z pism procesowych Skarżącego nie wynika też, aby był przeciwny przebudowie drogi, co do zasady, a jedynie w zakresie, w którym sposób organizacji ruchu na przedmiotowej drodze okazał się ograniczać jego możliwości wyjazdu z posesji. Dlatego też wniosek o wznowienie postępowania został złożony w chwili, w której sposób organizacji ruchu na przedmiotowej drodze okazał się być niekorzystny dla Skarżącego.

Niewątpliwie przyjąć należy, że Skarżący do czasu doręczenia mu odpisu przedmiotowej decyzji tj. do 10 lipca 2023r. nie miał wiedzy o treści wydanej decyzji. W ocenie Sądu jednak, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, utożsamianie braku wiedzy Skarżącego o samej treści decyzji, z brakiem wiedzy o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania – jest nieuprawnione. Niewątpliwy bowiem brak wiedzy o treści samej decyzji, nie oznacza automatycznie, że Skarżący nie miał wiedzy o pominięciu go w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji oraz o samym fakcie jej wydania. Zarówno bowiem z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie ,precyzyjnie określonej, decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej - jak i z wcześniej kierowanych wniosków w innych sprawach, wynika że Skarżący miał wiedzę o wydaniu decyzji, o organie który ją wydał oraz o przedmiocie rozstrzygnięcia.

Zgodnie zatem z powołanym wyżej orzecznictwem sądów administracyjnych, należy uznać, że Skarżący miał wiedzę o sprawie, niezbędną do wytoczenia skargi o wznowienie postępowania, na długo przed uzyskaniem odpisu samej decyzji, a utożsamienie faktu zapoznania się z treścią decyzji z początkiem biegi terminu do wniesienia skargi o wznowienie – jest niezasadne.

W świetle powyższych okoliczności, przedstawionych i udokumentowanych w postępowaniu administracyjnym, w sposób wystarczająco jednoznaczny wynika, że złożenie skargi o wznowienie postępowania nastąpiło z przekroczeniem miesięcznego terminu przewidzianego do złożenia takiego wniosku, a zatem zaskarżona w sprawie decyzja wydana została zgodnie z art. 148§1 K.p.a.

Podzielając ocenę prawną zawartą w wyroku NSA z 23 marca 2023. w sprawie I OSK 81/22 Sąd uznał zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 105 §1 w zw. z art. 138 §1 pkt 2 K.p.a. za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.