Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 886/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 88, art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ma. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 62/24 o odrzuceniu wniosku Mi. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia w sprawie ze skargi Ma. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 1 grudnia 2023 r., nr 225/2023, w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych związanych z budową drogi postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 62/24, powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej: "p.p.s.a", odrzucił skargę Ma. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 1 grudnia 2023 r., nr 225/2023 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych związanych z budową drogi oraz nakazał zwrócić skarżącemu kwotę uiszczoną tytułem wpisu do skargi. Sąd stwierdził, że skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych (poprzez wskazanie swojego numeru PESEL i nadesłanie wymaganych odpisów skargi) i fiskalnych skargi, co w konsekwencji uniemożliwiało nadanie skardze dalszego biegu. Wskazał, że wezwania zostały doręczone skarżącemu w dniu 5 lutego 2024 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi upływał z dniem 12 lutego 2024 r. Tymczasem skarżący kwotę wpisu uiścił w dniu 14 lutego 2024 r., natomiast pozostałe braki formalne skargi uzupełnił w dniu 15 lutego 2024 r., a więc po upływie terminu do uzupełnienia braków skargi.

Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu – Ma. M., organowi i uczestnikom postępowania, w tym Mi. M..

Zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi (omyłkowo wskazanej: jako zażalenia), w ustawowym terminie wniósł skarżący – Ma. M.. Odpisy ww. zażalenia zostały doręczone organowi administracji i uczestnikom postępowania, w tym również Mi. M., który odpis ten odebrał w dniu 3 czerwca 2024 r.

Następnie uczestnik postępowania – Mi. M. w dniu 7 czerwca 2024 r. (data pocztowego nadania) wniósł do Sądu pismo procesowe zatytułowane: "Odpowiedź na zażalenie na postanowienie WSA w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2024 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia na uzupełnienie braków skargi administracyjnej". W uzasadnieniu powyższego pisma Mi. M. wskazał, że wnosi o uwzględnienie w całości doręczonego mu zażalenia, a także podtrzymał argumentację skarżącego co do braku jego winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi. Mając na uwadze powyższe okoliczności Mi. M. wniósł jak na wstępie pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Łodzi zaskarżonym postanowieniem z 12 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 62/24 odrzucił zawarty w odpowiedzi na zażalenie wniosek uczestnika postępowania – Mi. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia. Sąd podniósł, że początek biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia nastąpiłby z chwilą odbioru przez Mi. M. stosownego wezwania do uzupełnienia braków formalnych tego środka zaskarżenia. Jednak w rozpoznawanej sprawie termin ten nie rozpoczął swojego biegu, gdyż Mi. M. nie wniósł zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 23 kwietnia 2024 r. o odrzuceniu skargi Ma. M.. Tym samym nie mógł też zostać wezwany do uzupełnienia braków formalnych tego zażalenia. Sąd za przedwczesny i niedopuszczalny uznał więc wniosek uczestnika postępowania – Mi. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Powyższe, zdaniem Sądu, uzasadniało odrzucenie tego wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący – Ma. M. wnosząc o jego zmianę lub uchylenie. Skarżący zarzucił Sądowi naruszenie art. 88 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że termin do uzupełnienia braków formalnych nie rozpoczął swojego biegu, podczas gdy wniósł on w terminie zażalenie na postanowienie WSA w Łodzi z 23 kwietnia 2024 r. odrzucające jego skargę. A zatem Sąd powinien go wezwać do uzupełnienia ewentualnych braków, a sam termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, że skarżącym w niniejszej sprawie jest Ma. M., który wniósł skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 1 grudnia 2023 r. Natomiast Mi. M. jest uczestnikiem tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 62/24 odrzucił wniesioną przez Ma. M. skargę na ww. postanowienie. Jak wynika z akt sprawy skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie WSA w Łodzi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, wskazując przyczyny uchybienia terminu. Zażalenie to, jak też wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, nie zostały dotychczas rozpoznane w sprawie.

Natomiast Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone w rozpoznawanej sprawie postanowienie z 12 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 62/24 rozstrzygał jedynie w zakresie zawartego w odpowiedzi na zażalenie wniosku uczestnika postępowania – Mi. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia. Mając zatem na uwadze, że uczestnik postępowania – Mi. M. nie wnosił w niniejszej sprawie zażalenia, Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że uczestnik postępowania Mi. M. nie mógł zostać wezwany i nie był wzywany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Zażalenie w niniejszej sprawie na postanowienie WSA w Łodzi z 23 kwietnia 2024 r. wniósł bowiem skarżący Ma. M., które to zażalenie podlegać będzie odrębnemu procedowaniu. Dlatego też Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że wniosek uczestnika postępowania – Mi. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, które w niniejszej sprawie nie zostało przez niego w ogóle złożone, jest przedwczesny i niedopuszczalny. Powyższe ustalenia uzasadniały więc odrzucenie ww. wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie z 12 lipca 2024 r. odpowiada prawu, zaś argumenty podniesione w zażaleniu skarżącego na to postanowienie, tej zgodności z prawem skutecznie nie podważają. Jak wynika bowiem z treści zażalenia, skarżący, w odrzuceniu wniosku uczestnika postępowania – Mi. M., upatruje konsekwencji prawnych w odniesieniu do złożonego przez siebie zażalenia i wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, co w niniejszej sprawie nie ma uzasadnienia w przepisach prawa. Są to bowiem odrębne wnioski składane w sprawie przez różne strony postępowania – uczestnika postępowania i skarżącego, które Sąd obowiązany jest rozpoznać. A zatem, jak już wyżej wskazano, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązany jest rozpoznać złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, jak też nadać bieg złożonemu przez skarżącego zażaleniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.