Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 531/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 85/24 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2024 r., nr SKO Gd/4140/23 w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 2 września 2024 r. odrzucił skargę kasacyjną S. B. wniesioną od wyroku tego sądu z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 85/24, oddalającego jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2024 r. w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie. Jednocześnie Sąd I instancji zwrócił stronie uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że wyrok z dnia 13 czerwca 2024 r. wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o trybie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącemu w dniu 5 lipca 2024 r.

Odrębnymi Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału III WSA w Gdańsku z dnia 31 lipca 2024 r. pełnomocnika skarżącego: 1/ zobowiązano do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy; oraz 2/ wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

WSA wskazał, ze oba Zarządzenia skutecznie doręczono pełnomocnikowi w dniu 6 sierpnia 2024 r., wobec czego termin ich wykonania upłynął z dniem 13 sierpnia 2024 r. Sąd I instancji podniósł, iż z rejestru dochodów WSA wynika, iż w dniu 12 sierpnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił wpis od skargi kasacyjnej, jednakże w zakreślonym terminie nie usunął jej braków formalnych.

Odrzucając skargę kasacyjną WSA m.in. przytoczył treść art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) oraz stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż do dnia wydania przez WSA postanowienia pełnomocnik skarżącego, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie usunął wskazanych mu braków formalnych skargi kasacyjnej.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. B., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa skarżącego do sądu, tj. art. 45 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że zaskarżone postanowienie pozbawi skarżącego prawa do rozpoznania jego sprawy i merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do treści przepisu art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Poza wymaganiami wskazanymi w § 1 powołanego przepisu, skarga kasacyjna powinna ponadto czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, o czym z kolei stanowi § 2 tego artykułu.

Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w powołanych powyżej przepisach, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę, na podstawie art. 177a p.p.s.a., do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W rozpoznawanej sprawie, w świetle przywołanych powyżej unormowań, Sąd I instancji zasadnie wezwał stronę do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego skargi kasacyjnej, bowiem w treści złożonego środka zaskarżenia nie zawarto wymaganego, zgodnie z treścią art. 176 § 2 p.p.s.a., wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.

Jak wynika z akt sprawy, skuteczne doręczenie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie stosownego wniosku, odnoszącego się do trybu rozpoznania złożonej skargi kasacyjnej, nastąpiło z chwilą odbioru przesyłki sądowej przez upoważnionego pracownika Kancelarii Adwokackiej, tj. w dniu 6 sierpnia 2024 r. (vide: z.p.o. – karta akt sądowych nr 70). Tym samym termin na dokonanie wskazanej w wezwaniu czynności procesowej upływał z dniem 13 sierpnia 2024 r. Skoro zatem WSA prawidłowo ustalił brak zawarcia w skardze kasacyjnej wymaganego przepisami prawa stosownego wniosku, a następnie pod odpowiednim rygorem wezwał stronę do usunięcia dostrzeżonego braku we wskazanym terminie, zaś skarżący kasacyjnie nie zakwestionował prawidłowości doręczenia korespondencji zawierającej przedmiotowe wezwanie, a także nie usunął dostrzeżonego braku, to skarga kasacyjna, której braków nie konwalidowano musiała podlegać odrzuceniu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA zasadnie wskazał na bezskuteczny upływ terminu zakreślonego na złożenie przedmiotowego wniosku, stanowiącego jeden z obligatoryjnych elementów skargi kasacyjnej, będącej sformalizowanym środkiem zaskarżenia. W świetle art. 178 p.p.s.a. nieuzupełniony – pomimo prawidłowego wezwania - brak formalny skargi kasacyjnej musiał skutkować jej odrzuceniem.

Naczelny Sąd Administracyjny na marginesie już tylko wskazuje, że przedstawiona w zażaleniu argumentacja, odnosząca się wyłącznie do konstytucyjnego prawa strony do sądu, nie mogła odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku, bowiem w żaden sposób nie podważyła ona ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji oraz prawidłowości zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.