Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 713/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: referent sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów i projektu budowlanego zamiennego skargę oddala.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 713/20

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w dniu 4 października 2018 roku wydał decyzję nr [...] , znak : [...] w której nałożył na inwestora: Pana M. D., obowiązek sporządzenia i przedstawienia w siedzibie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. w terminie do dnia 29 marca 2019 r. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego dla robót budowlanych związanych z budową bydynku gospodarczego na działce nr [...] położonej w miejscowości P., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że w wyniku przeprowadzonej kontroli na działce nr [...] położonej w miejscowości P. ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości zlokalizowany jest m.in. parterowy budynek o funkcji handlowej o całkowitych zewnętrznych wymiarach 8.70 x 4.80 m. Stosownie do zatwierdzonego planu realizacyjnego przedmiotowy budynek gospodarczy przed przystąpieniem do robót budowlanych stanowił obiekt zaprojektowany na rzucie podstawy w kształcie prostokąta, o całkowitych zewnętrznych wymiarach w obrysie 4.50 x 6.67 m. Organ w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdził dokonanie przez inwestora istotnych w rozumieniu art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego, polegających m.in na (1) zmianie w zakresie charakterystycznych parametrów budynku tj. jego powierzchni zabudowy, kubatury brutto, całkowitej długości i szerokości w stopniu przekraczającym 2% - poprzez zmianę gabarytów w zewnętrznym obrysie obiektu, (2) zamianie w zakresie zamierzonego sposobu użytkowania budynku poprzez rezygnację z funkcji gospodarczej i zaadaptowanie na funkcję handlową (sklep z częściami i z akcesoriami do pojazdów samochodowych). Organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne pod sygnaturą [...] o czym powiadomiono strony pismem z dnia 27 września 2018 r. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy budynek został usytuowany na działce nr [...] w taki sposób, iż mieści się w obrębie działki inwestycyjnej, za stronę postępowania uznano wyłącznie właściciela nieruchomości, a zarazem inwestora robót tj. Pana M. D.. Ponieważ roboty związane z przedmiotową inwestycją zostały fizycznie ukończone, organ postanowił pominąć zbędne z formalnego punktu widzenia postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych i nałożyć na inwestora obowiązek, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego tj. opracowanie i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Adresatem czynności nakazowych w niniejszym postępowaniu jest zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego właściciel nieruchomości, a zarazem inwestor tj. Pan M. D..

Od decyzji odwołanie złożył Pan M. D., zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, jak również niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych opisanych w uzasadnieniu postanowienia, w sytuacji gdy Strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez arbitralne przyjęcie, jakoby w okolicznościach sprawy niniejszej Inwestor dokonał istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, polegającego na zamianie, w zakresie zamierzonego sposobu użytkowania budynku, poprzez rezygnację z funkcji gospodarczej i zaadaptowanie na funkcję handlową (sklep z częściami i akcesoriami do pojazdów samochodowych), w sytuacji, gdy - po pierwsze - brak jest rozróżnienia pomiędzy funkcją gospodarczą i handlową (funkcja handlowa mieści się bowiem w gospodarczym przeznaczeniu budynku), po które zaś - podstawę ustaleń w zakresie zamierzonego sposobu użytkowania budynku stanowi plan miejscowy, bądź decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, nie zaś powoływana przez Organ decyzja o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego z dnia 21 sierpnia 1992 r., znak: Ar [...]/92. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpatrzeniu odwołania, Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu 28 lutego 2020 roku decyzję nr [...] znak : [...] w której uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku określając termin wykonania obowiązku do dnia 31 lipca 2020 r., w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał m.in., że podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji stanowi art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (dalej: u.p.b.), który w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. W zakresie pojęcia istotnych odstępstw przepis ten odsyła do art. 36 ust. 5 u.p.b.. W ocenie organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. prawidłowo rozpoznał przedmiot sprawy, przyjmując prawidłową kwalifikację prawną, a w niniejszej sprawie zastosowanie winna znaleźć procedura postępowania naprawczego określona w art. 50 - 51 u.p.b. Przedmiotowy obiekt został wzniesiony z istotnymi odstępstwami od planu realizacyjnego zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta K. z dnia 21.08.1992 r. Istotne odstąpienie miało miejsce przede wszystkim w zakresie zmiany charakterystycznych parametrów budynku tj. jego powierzchni zabudowy, kubatury brutto, całkowitej długości i szerokości w stopniu przekraczającym 2% - poprzez zmianę gabarytów w zewnętrznym obrysie obiektu (art. 36a ust. 5 pkt 2 u.p.b.). Porównanie wymiarów istniejącego budynku dokonanych przez organ I instancji z wymiarami budynku zaprojektowanego wykazuje, że długość przedmiotowego budynku zmieniła się o 30,43 % (z projektowanych 6,67 m. na 8,70 m.). Zmianie przekraczającej 2% uległa również powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku gospodarczego.

Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że brak jest dokumentu potwierdzającego zgłoszenie do użytkowania przedmiotowego budynku. Zarówno wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, jak również plan realizacyjny nie wskazuje na wykonanie instalacji wewnętrznych i przyłączy do budynku, które jak wynika z protokołu czynności kontrolnych znajdowały się w budynku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. prawidłowo zaklasyfikował przedmiotowy budynek, jako budynek handlowy z uwagi na § 3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2019r., poz. 1065). Inwestor wykonał w ramach prowadzenia robót budowlanych istotne odstąpienia od projektu budowlanego. Zgodnie z przepisami prawa budowlanego, odstępstwo takie podlega zbadaniu w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 50 - 51 u.p.b., który stosowany jest w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z założeniem ustawodawcy, wyeliminowanie stanu bezprawia budowlanego związanego z dopuszczeniem się przez inwestora istotnych odstępstw od warunków zatwierdzonych w decyzji o pozwoleniu na budowę wymaga przeprowadzenia właśnie procedury naprawczej. Poczynione przez organ I instancji ustalenia stanowią wystarczającą podstawę do prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50 - 51 u.p.b., a co za tym idzie obligowały one powyższy organ do wydania skarżonej decyzji. W zawiadomieniu z dnia 27 września 2018 r. Organ I instancji poinformował prawidłowo stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego oraz zgodnie z art. 10 k.p.a. prawidłowo pouczył. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru Pan M. D. otrzymał przedmiotowe zawiadomienie w dniu 2 października 2018r. W sprawie skarżący nie wykazali związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy, tym samym zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. należy ocenić jako pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie organu II instancji strona miała zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu (udział inwestora m.in w czynnościach kontrolnych w dniu 7 września 2018 roku, złożone przez niego pismo do organu I instancji z dnia 14 września 2018 r.). W ocenie Inspektor Nadzoru Budowlanego organ I instancji zgromadził materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a jego rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Wydanie decyzji nie narusza ponadto zasady dwuinstancyjności, gdyż organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania nie zmienił podstawy prawnej, a jedynie orzekł co do istoty nowego terminu, co nie miało żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie prowadzonego postępowania.

Na powyższą decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. D., zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie polegające na utrzymaniu w części decyzji organu I instancji w mocy, mimo, że decyzji ta została wydana z naruszenim przepisów postępowania, które uniemożliwiły skarżącemu dokonanie czynności procesowych, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu, jak również niezapewnienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych opisanych w uzasadnieniu postanowienia, w sytuacji gdy skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Skarżący wniósł ponadto o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 2 p.p.s.a, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że zgodnie z informacjami z akt pismem z dnia 18 września 2018 roju, Wydział Budownictwa i Zagospodarowania przestrzennego Starostwa Powiatowego w W. poinformował, że w archiwum tut. Starostwa nie znajdują się akta sprawy dotyczące pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego położonego na działce o nr [...] w P. oraz, że nie odszukano przyjętego zgłoszenia dotyczącego budowy obiektu budowlanego zlokalizowanego w obrębie tej nieruchomości. Pomimo tego ustalono w sprawie, że przedmiotowy budynek został wybudowany na podstawie planu realizacyjnego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 21 sierpnia 1992 roku. Organ zatem powinien podjąć działania zmierzające do odszukania i zbadania akt powyższej sprawy, jak również czynności zmierzające do ustalenia, czy obiekt faktycznie stanowi samowolę budowlaną.

Organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego w powyższej sprawie nie wyznaczył terminu, w którym skarżący mógłby się wypowiedzieć co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również nie zawarto informacji o planowanym terminie załatwienia sprawy. Skarżący powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oznacza obowiązek po stronie organu do poinformowania z wyprzedzeniem o dokonywanych czynnościach procesowych. W przedmiotowej sprawie bezpośrednio po doręczeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego wydano decyzję nakładającą obowiązek przedłożenia dokumentacji. Skarżący nie miał wobec tego obiektywnie jakiejkolwiek możliwości przedstawienia twierdzeń i wniosków w toku postępowania administracyjnego, jak również realnej możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podczas czynności kontrolnych z dnia 7 września 2018 roku uniemożliwiono również skarżącemu przedstawienie zastrzeżeń wobec podejmowanych przez organ czynności. W sprawie naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. pozbawiło skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu, ponieważ w dniu doręczenia zawiadomienia o toczącym się postępowaniu, zostało wydane postanowienie przez organ I instancji. Wobec braku możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego, co do zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, nie było dopuszczalne uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych opisanych w uzasadnieniu decyzji (art. 81 k.p.a.)

W odpowiedzi na skargę organ II podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa pomimo wniosku skarżącego nie została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.". Zasadą jest, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie (art. 90 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (art. 90 § 2 p.p.s.a). Dyspozycja art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, że Sąd ma jedynie możliwość, a nie obowiązek skorzystania z trybu uproszczonego w przypadku gdy strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd uznał za zasadne rozpoznanie sprawy na rozprawie, co też nastąpiło w dniu 19 sierpnia 2020 roku.

Stosownie do art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie zaś do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi Sąd ją oddala.

W przedmiotowej sprawie, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego wydana w dniu 28 lutego 2020 roku odpowiada prawu.

Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, inwestycja polegająca na powstaniu budynku zlokalizowanego na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości P., zrealizowana została w sposób istotnie odbiegający od planu realizacyjnego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 21 sierpnia 1992 r. wydaną przez Burmistrza Miasta K. .

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. , po przeprowadzeniu czynności kontrolnych wydał decyzję w dniu 4 października 2018 r. w której zobowiązał skarżącego do sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, jako podstawę materialnoprawną wskazując art. 51 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej: "u.p.b.". W wyniku dostrzeżonych uchybień, wdrożył bowiem tryb likwidacji powyższych negatywnych skutków, określany jako postępowanie naprawcze, które uregulowane jest przepisach ustawy Prawo budowlane, konkretnie w art. 50 - 51 u.p.b.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 u.p.b. organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych, w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Z uwagi na fakt, że przedmiotowy budynek powstał już na działce nr [...] w P. organ I instancji odstąpił od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, nakładając na inwestora - czyli skarżącego - obowiązek o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. Zgodnie z art. 52 u.p.b. inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 u.p.b.

W ocenie Sądu, postępowanie zarówno organu I instancji jak i organu II instancji było prawidłowe. Jak trafnie zaznaczył Inspektor Nadzoru Budowlanego w swojej decyzji z dnia 28 lutego 2020 roku, opierając rozstrzygnięcie na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, długość przedmiotowego budynku zmieniła się względem wymiarów wskazanych w projekcie o 30,43% (z projektowanych 6,67 m na 8,70 m). Co za tym idzie, doszło do przekroczenia dopuszczalnej wartości odstępstw tj. 2% długości obiektu budowlanego określonych w projekcie budowlanym (art. 36a ust. 5a pkt 1 u.p.b.). Tym samym, takie odstępstwo jakie nastąpiło w realiach przedmiotowej sprawy, należy uznać jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, a konkretnie jego długości (art. 36a ust. 5 pkt 2 u.p.b.). Zmianie przekraczającej 2 % uległa również powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku gospodarczego, oraz jak wynika z ustaleń organu I instancji, nastąpiła zmiana w zakresie zamierzonego sposobu użytkowania budynku poprzez rezygnację z funkcji gospodarczej i zaadaptowanie na funkcję handlową (sklep z częściami i akcesoriami do pojazdów samochodowych). Decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 21 sierpnia 1992 r. wyraźnie stanowi, że pozwolenie dotyczy budowy budynku gospodarczego. Trafnie wskazał organ II instancji, że zgodnie z definicją legalną "budynku gospodarczego" znajdującą się w § 3 pkt 8 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Wykonywanie działalności handlowej, nie wypełnia powyższego desygnatu, a tym samym dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części konieczne jest zgłoszenie powyższego faktu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 71 ust. 2 u.p.b.). Jak prawidłowo ustalił organ II instancji, brak jest dokumentu potwierdzającego zgłoszenie do użytkowania przedmiotowego budynku. Zarówno wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jak i plan realizacyjny nie wskazuje ponadto na wykonanie instalacji wewnętrznych oraz przyłączy do budynku, które - jak wynika z protokołu czynności kontrolnych - znajdują się w budynku na działce nr [...] w P.. Zatem, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. prawidłowo zobowiązał skarżącego do sporządzenia projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b., zaś Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie i w pełni zasadnie powyższe stanowisko podtrzymał, zmieniając jednakże - z uwagi na długi odstęp czasu pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji (4 października 2018 roku) a rozstrzygnięciem w przedmiocie odwołania przez organ II instancji (28 lutego 2020 roku) - datę realizacji nałożonego na skarżącego obowiązku tj. do dnia 31 lipca 2020 roku.

Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów wskazanych w skardze, stwierdzić należy, że są one niezasadne. W przedmiotowej sprawie nie istniały podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 138 § 2 organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W świetle powyższego przepisu, ustawodawca dla wydania decyzji kasacyjnej wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz ustalenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a zatem już z tej tylko przyczyny wydanie decyzji kasatoryjnej nie było możliwe. Również nie istniała potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego z uwagi na konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy. Z samych tylko pomiarów dokonanych przez organ I instancji i zestawienia ich z projektem budowlanym, jasno wynika, iż budynek na działce nr [...] w P. , powstał z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego, o czym szczegółowo był mowa powyżej. Powyższe przemawia również za całkowitą niezasadnością zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy. W orzecznictwie wskazuje się, że "organ administracji jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy. Nie posiada jednak w tym względzie całkowitej dowolności, lecz powinien zmierzać do urzeczywistnienia zasady prawdy obiektywnej. Stąd organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co wynika z art. 77 § 1 k.p.a. Poczynione ustalenia oraz przeprowadzona ocena materiału dowodowego winna przy tym znajdować pełne odzwierciedlenie w treści decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 k.p.a.)" (tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r., Sygn. akt IV SA/Wa 663/12). Równocześnie "aktywna rola organu administracji publicznej w procesie poszukiwania i gromadzenia materiału dowodowego może przejawiać się zarówno podejmowaniem czynności dowodowych z urzędu, a także gromadzeniem w aktach sprawy dowodów wskazanych lub dostarczonych przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy" (tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 luty 2012 r., Sygn. akt IV SA/Wr 711/11)

W przedmiotowej sprawie organ I instancji przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania przeprowadzał czynności kontrolne na działce o nr [...] w P. przy których obecny był skarżący w dniu 7 września 2018 roku, zaś w dniu 18 września na dziennik podawczy organu I instancji wpłynęło pismo Pana M. D. z dnia 14 września 2018 r., na które to powyższy organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 24 września 2018 roku. Powyższe implikuje wniosek, że pomimo, że formalnie skarżący dowiedział się o wszczęciu postępowania na podstawie pisma z dnia 27 września 2018 r., które odebrane zostało przez niego w dniu 2 października 2018 r., to jednak faktycznie miał on pełną świadomość czynności podejmowanych przez organ już przed tą datą, gdyż w nich uczestniczył. Co za tym idzie, skarżący miał możliwość już na etapie czynności kontrolnych, skutecznego wypowiedzenia się względem zasadności podejmowanych przez organ czynności, co z resztą potwierdza chociażby pisemna odpowiedź, którą otrzymał od organu I instancji. Należy zwrócić również uwagę, na charakter przedmiotowej sprawy, który określić można jako nie budzący wątpliwości, a kwestia długości budynku jest obiektywnie weryfikowalna. Budynek stojący na działce nr [...] w P. odbiega w zakresie długości oraz powierzchni zabudowy od wartości wskazanych w projekcie budowlanym, (co nie jest kwestionowane przez skarżącego). Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, istotnym odstąpieniem będącym podstawą wydania decyzji było przede wszystkim uchybienie w zakresie parametrów budynku. W ocenie Sądu, wykazanie powyższej okoliczności jest w zupełności wystarczające na podstawie dokonanych pomiarów przez organ I instancji, szczegółowego protokołu z czynności, szkiców, dokumentacji fotograficznej oraz ich porównania z projektem budowlanym.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 27 września 2018 roku zawierało szczegółowe pouczenie w zakresie prawa strony wypowiedzenia się co do przedmiotu postępowania, czy też udziału w czynnościach organu prowadzącego postępowanie. Fakt, iż skarżący powyższe pismo odebrał 2 października 2018 roku nie ma wpływu w żadnej mierze na zasadność rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. wydana została w dniu 4 października 2018 r., czyli tydzień po skierowaniu do skarżącego pisma przez organ. Należy pamiętać, że organy administracji publicznej zobowiązane są do działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, zaś sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (art. 12 k.p.a.). Powyższa zasada znajduje uszczegółowienie w treści art. 35 § 1 i 2 k.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie zaś powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Uchybienie powyższym, ustawowym terminom załatwienia sprawy, skutkuje możliwością wniesienia przez stronę ponaglenia (art. 37 k.p.a.), co stanowi formę negatywnych konsekwencji dla organu prowadzącego postępowanie.

W ocenie Sądu organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy dokonując niezbędnych pomiarów w dniu 7 września 2018 r., porównał je z projektem budowlanym, a niespełna miesiąc później wydał decyzję. Ten okres od momentu, kiedy skarżący dowiedział się o prowadzonych czynnościach dotyczących jego nieruchomości, jak również okres - co prawda niezbyt długi - pomiędzy otrzymaniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a wydaniem decyzji w sprawie, był w zupełności wystarczający do wypowiedzenia się przez skarżącego co do zasadności prowadzonego postępowania, jak również zebranych materiałów dowodowych, w szczególności co do rozbieżności w zakresie długości budynku. Zgodzić należy się ze stwierdzeniem organu II instancji przedstawionym w odpowiedzi na skargę, że w toku postępowania odwoławczego skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który nie stawił się w Inspektoracie, celem przeglądnięcia akt sprawy, jak również nie przedstawiał dowodów, kwestionujących stan faktyczno - prawny ustalony przez organ I instancji. Takie postępowanie uznać należy za dobrowolne nieskorzystanie z uprawnień przewidzianych w przepisach k.p.a.

Na marginesie zasadniczego wywodu wskazać należy, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (tak: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11).

Zwrócić należy uwagę, że zarówno decyzja organu I jak i II instancji zawiera szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie wydanych decyzji, które w pełni realizuje zasady postępowania administracyjnego wskazane w art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Zaskarżona decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego, szczegółowo wyjaśnia przesłanki, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji, a będące efektem wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Organ II instancji wydłużył również czas potrzebny na realizacje obowiązków nałożonych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. ,tak by skarżący miał więcej czasu na ich wykonanie. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się uchybień w zakresie naruszenia przepisów postępowania czy przepisów prawa materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższych okolicznośćci Sąd oddalił skargę na podstawie art. art. 151 p.p.s.a.