Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 763/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 10 a  ust. 1  i art. 10c  ust. 1, art. 22  ust. 2a  i ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 859
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko ASR WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2023 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2022 r. nr 1201-IOC.48.3.2022 w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 23 lipca 2021 r. o godz. 8:45 w miejscowości B. na drodze A4, w ramach kontroli przewozu towarów na podstawie art. 13 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 859), dalej jako: "ustawa o SENT", funkcjonariusze Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie zatrzymali do kontroli środek transportu typu cysterna o numerze, rejestracyjnym [...]. Transport przewożonego towaru objęty został zgłoszeniem [...], według którego podmiotem wysyłającym oraz przewoźnikiem była W. Spółka z o.o. W. Transportem realizowano przewóz oleju [...] o kodzie CN 2710 w ilości 23940 kg. Do przedmiotowego przewozu przewoźnik, w zgłoszeniu wskazał numer lokalizatora GPS: [...].

W wyniku czynności kontrolnych funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej stwierdzili brak przekazywania danych geolokalizacyjnych. Stwierdzili także, że kierujący pojazdem nie włączył geolokalizatora w momencie rozpoczęcia przewozu, a uczynił to dopiero w trakcie kontroli o godz. 8:46. Ustalono przy tym, że przedmiotowy pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy przez kamery na drodze A4 o godz. 7.19.

Uznając zatem, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wymierzenia kary pieniężnej określone w art. 22 ust. 2a ustawy o SENT, 30 grudnia 2021 r. Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno – Skarbowego w Krakowie wydał decyzję nr [...], którą wymierzono stronie skarżącej karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za realizację przewozu drogowego podlegającego zgłoszeniu bez zapewnienia przekazywania danych lokalizacyjnych środka transportu dokonującego przewozu.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1/ art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 i art. 10c ust. 1 ustawy o SENT przez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą kary, mimo iż nie było ku temu podstaw;

2/ art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT przez odmowę ich zastosowania, podczas gdy ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że zaistniała sytuacja nie miała wpływu na prawidłowość zgłoszenia, jaki nie pozwalała stwierdzić, że skarżącą nie dopełniła obowiązków wynikających z ww. ustawy;

3/ art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej przez jego nie właściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie;

4/ art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej przez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, o czym świadczy fakt, iż skarżąca wykazała, iż nadajnik GPS w przedmiotowym pojeździe miał włączony lokalizator i wysyłał dane do systemu podczas gdy pojazd przemieszczał się natomiast gdy lokalizator nie działał pojazd nie zmieniał swojego położenia stał przez cały czas w tym samym miejscu;

5/ art. 2a Ordynacji podatkowej przez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości jakie w niniejszej sprawie zaistniały nie na korzyść podatnika ale na korzyść organu;

6/ art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów państwa;

7/ art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1292) przez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego jako przedsiębiorcy tak by nałożyć na niego możliwie wysoką karę;

8/ art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej zasady proporcjonalności, przejawiającym się nie- współmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu jaki ma osiągnąć ustawa o SENT i nie uwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę;

9/ art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez wydanie decyzji naruszającej zasadę sprawiedliwości społecznej;

10/ pominięcie ratio legis przepisów ustawy o SENT, którym było przeciwdziałanie nadużyciom w handlu paliwem oraz likwidacja tzw. "szarej strefy".

Decyzją z 4 kwietnia 2022 r., znak 1201-IOC.48.3.2022 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał przebieg postępowania, uwzględniając przedmiot transportu i jego kwalifikację, a następnie przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o SENT.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że przy realizacji przedmiotowego przewozu nie doszło do naruszenia przepisów ustawy, gdyż rozpoczynając przewóz kierowca włączył lokalizator i realizował przejazd w przekonaniu o prawidłowym przekazywaniu sygnału GPS. W ocenie organu przeczą temu ustalenia poczynione w sprawie, z których wynika, że pierwsze dane geolokalizacyjne z lokalizatora [...] zarejestrowano o godzinie 8:46 23 lipca 2021r. (a więc 1 minutę od rozpoczęcia kontroli). We wskazanym powyżej okresie nie odnotowano awarii systemu SENT GEO mogącej mieć wpływ na przyjmowanie danych geolokalizacyjnych z systemów Aplikacji Mobilnej Kierowcy. Również w systemie pomocy nie stwierdzono zgłoszenia dotyczącego przedmiotowego przewozu.

Organ odwoławczy uznał zatem, że w analizowanej sprawie doszło do zaniedbań po stronie przewoźnika, które doprowadziły do naruszenia przepisów ustawy, co z kolei spowodowało konieczność wymierzenia kary.

Organ odwoławczy przeanalizował również możliwość zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary przewidzianą w art. 22a ust. 2 ustawy o SENT. Stwierdził, że w sprawie nie zachodzi przypadek uzasadniony ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym dla możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła naruszenie:

1/ art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 i art. 10 c ust. 1 ustawy o SENT przez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą kary, mimo iż nie było ku temu podstaw;

2/ art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT przez odmowę ich zastosowania, podczas gdy ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że zaistniała sytuacja nie miała wpływu na prawidłowość zgłoszenia, jaki nie pozwalała stwierdzić, że skarżącą nie dopełniła obowiązków wynikających z ww. ustawy;

3/ art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej (Dz.U.2017.201) przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, o czym szczegółowo poniżej w uzasadnieniu niniejszego odwołania;

4/ art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej przez całkowity brak dążenia do

dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, o

czym świadczy fakt, iż skarżąca wykazała, iż nadajnik GPS w

przedmiotowym pojeździe miał włączony lokalizator i wysyłał dane do

systemu podczas gdy pojazd przemieszczał się natomiast gdy lokalizator nie

działał pojazd nie zmieniał swojego położenia stał przez cały czas w tym

samym miejscu;

5/ art. 2a Ordynacji podatkowej przez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości

jakie w niniejszej sprawie zaistniały nie na korzyść podatnika ale na korzyść

organu;

6/ art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie przedmiotowego

postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa.

7/ art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 06.03.2018 r. Prawo przedsiębiorców

(Dz.U.2019.1292) przez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego jako przedsiębiorcy tak by nałożyć na niego możliwie wysoką karę;

8/ art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej - zasady proporcjonalności - przejawiającym się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary)

względem celu jaki ma osiągnąć ustawa o SENT i nie uwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę;

9/ art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez wydanie decyzji

naruszającej zasadę sprawiedliwości społecznej;

10/ pominięcie ratio legis przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, którym było przeciwdziałanie nadużyciom w handlu paliwem

oraz likwidacja tzw. "szarej strefy".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że organ prawidłowo ustalił, że w trakcie przewozu realizowanego 23 lipca 2021 r. pojazd strony skarżącej został poddany kontroli na drodze, która ujawniła, że towar podlegający monitorowaniu był przewożony przez część trasy bez bieżącego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu. W zgłoszeniu podano lokalizator, który nie został uruchomiony z chwilą rozpoczęcia przewozu, ale dopiero w momencie rozpoczęcia kontroli o 8.46 tj. po pond 1 h 26 m od jego rozpoczęcia. Towar został załadowany w K., a o godz. 7.19 i 7.37 pojazd zarejestrowano kamerami na drodze A4 jak przemieszczał się w okolicach G.

Zasadnie w ocenie Sądu nie uwzględniono stanowiska strony skarżącej jakoby kierowca uruchomił lokalizator przy rozpoczęciu kursu, a jedynie nie był świadomy braku przesyłania danych. Stanowisko to wyrażone w skardze rozmija się z twierdzeniami strony zawartymi w piśmie wyjaśniającym z 2 września 2021 r. (k.25 akt adm.), gdzie podano, że "(...) zobowiązaliśmy kierowcę do wyjaśnienia dlaczego nie zastosował się do ciążących na nim obowiązków jednak nie był w stanie podać żadnej konkretnej odpowiedzi."

Ponadto organ ustalił, że w dniu, w którym realizowano przewóz nie odnotowano awarii systemu SENT GEO mogącej mieć wpływ na przyjmowanie danych geolokalizacyjnych z systemów Aplikacji Mobilnej Kierowcy, jak również w systemie pomocy nie stwierdzono zgłoszenia dotyczącego przedmiotowego przewozu.

Sąd uznał, że w ww. zakresie organ w sposób prawidłowy i kompleksowy przeprowadził postępowanie dowodowe i z ustalonych faktów wyciągnął prawidłowe wnioski. Skarżąca nie wskazywała w toku postępowania na potrzebę przeprowadzenia dodatkowych dowodów na potwierdzenie jej tezy o braku naruszenia przepisów ustawy w zakresie użycia lokalizatora. W zestawieniu z wynikami postępowania dowodowego, same twierdzenia skarżącej o włączeniu przez kierowcę lokalizatora przy rozpoczęciu przewozu są w ocenie Sądu nieprzekonywujące.

Zgodnie z art. 10a ustawy o SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem (ust. 1), jak również wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator (ust. 2), za wyjątkiem okoliczności, że dane geolokalizacyjne są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust. 3), który nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. W sytuacji niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy o SENT.

Przepisy ustawy o SENT wymagają aby przewoźnik zapewnił ciągły przesył danych geolokalizacyjnych podczas trwania przewozu. Wskazują chociażby na to przepisy art. 10c ust. 1 i ust. 3 cyt. ustawy wskazujące na obowiązek niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji oraz określające warunki dalszego kontynuowania transportu w takiej sytuacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że – wbrew zarzutom skarżącej - organy obu instancji prawidłowo uznały, że w analizowanej sprawie doszło do zaniedbań po stronie przewoźnika, które doprowadziły do naruszenia przepisów ustawy, co spowodowało konieczność wymierzenia kary.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadzał się natomiast do uznania przez organy, że brak jest przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za ujawnione w czasie kontroli naruszenie.

Skarżąca spółka podnosiła, że stwierdzone naruszenie było nieistotnym uchybieniem, a w konsekwencji organ mógł odstąpić od nałożenia kary stosownie do art. 22 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT. Akcentowała, że wymierzona sankcja jest nieadekwatna do stwierdzonego naruszenia oraz okoliczności jego zaistnienia, a kierowca gdy tylko się zorientował, że nie ma uruchomionego lokalizatora włączył urządzenie. Spółka podkreślała również, że dopełniła obowiązków zgłoszenia transportu z ustawy o SENT, co jej zdaniem stanowiło zrealizowanie celu tej ustawy, a stwierdzony nieistotny błąd nie doprowadził do powstania uszczupleń podatkowych. Na poparcie swojego stanowiska powołała się na wybrane wyroki sądów administracyjnych.

Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy o SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 - 2a z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 cyt. ustawy. Orzecznictwo w zakresie kierunku interpretacji pojęć "interes publiczny" i "ważny interes przewoźnika" jest bogate, co organ odwoławczy trafnie przedstawił na k. 6 i k. 7 uzasadnienia swojej decyzji. Niewątpliwie odstąpienie od nałożenia kary jest wyjątkiem od reguły i uzasadnione jest w sytuacjach wyjątkowych, na które strona rzeczywiście nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania.

Pamiętać należy, że odstąpienie od nałożenia kary jest oparte na uznaniu administracyjnym zatem sądowa kontrola w tym zakresie ogranicza się do zbadania czy organ przed wydaniem rozstrzygnięcia w sposób pełny i kompleksowy przeanalizował wszystkie istotne okoliczności w kontekście przesłanek odstąpienia.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo wyjaśniły, dlaczego nie znalazły podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. Rację ma organ odwoławczy, wskazując, że ustalone przez organ dane dotyczące sytuacji finansowej, niekwestionowane przez skarżącą, wykazały, że zapłata tej kary leży w granicach jej możliwości finansowych i nie wywołuje ryzyka utraty płynności finansowej czy zachwiania jej pozycji na rynku. Jednocześnie słusznie stwierdzono, że brak jest w sprawie nadzwyczajnych i losowych okoliczności, które rzutowałyby na niemożność wywiązania się z należności wynikającej z zaskarżonej decyzji i tym samym uzasadniały odstąpienie od wymierzenia przedmiotowej kary z uwagi na ważny interes strony. Również strona skarżąca nie wskazała w skardze na okoliczności, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary z powodu istnienia ważnego interesu przewoźnika, a zostałyby pominięte przez organ.

Sąd uznał, że organy oby instancji prawidłowo też przedstawiły pojęcie interesu publicznego, słusznie podkreślając, że w przedmiotowej sprawie brak jakichkolwiek przesłanek, aby właśnie ze względu na interes publiczny odstąpić od nałożenia skarżącej spółce przedmiotowej kary pieniężnej. Jako uzasadnienia wystąpienia interesu publicznego nie można uznać okoliczności czy jego brak wpłynął na dochody Skarbu Państwa (uszczuplenie podatkowe) czy też nie. Wyżej wymienione przepisy obligują przewoźnika i kierowcę, stosownie do art. 10b ustawy o SENT, do posiadania i uruchamiania lokalizatorów przez cały czas realizowania przewozu. Przypomnieć należy, że celem ustawy jest zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów, a osiągniecie tego celu ma nastąpić przez zapewnienie monitorowania przewozów określonych towarów przez cały czas trwania przewozu. Z pewnością wynika to również z potrzeby kontroli czy rodzaj przewożonego towaru ujęty w zgłoszeniu i załadowany do transportu nie jest w trakcie przewozu podmieniany na inny. W związku z tym ustawa nakłada obowiązki, a ich niewykonanie usankcjonowano administracyjnymi karmi pieniężnymi w określonej wysokości i to niezależnie czy doszło, czy też nie, do uszczupleń podatkowych (podobnie: wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 939/20, WSA w Gliwicach z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt III SA/GL 34/21, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II SA/Go 667/21, CBOSA).

W ocenie Sądu uwzględnienie stanowiska skarżącej doprowadziłoby do wyeliminowania możliwości stosowania przepisu art. 22 ust. 2a ustawy o SENT, za każdym razem gdy stwierdzono by brak uszczupleń podatkowych.

W ocenie Sądu, gdyby ustawodawca uznał, że brak uszczupleń podatkowych w przypadku stwierdzenia naruszeń podczas kontroli przewozu towarów jest przesłanką eliminującą konieczność nałożenia kary, to by to wprost przewidział w treści przepisów ustawy o SENT, tak jak to zostało uczynione w treści art. 30 ust. 1 w zw. z ust. 4 cyt. ustawy. W tym kontekście traktowanie samego tylko braku uszczupleń podatkowych jako elementu decydującego o wystąpieniu przesłanki "ważnego interesu publicznego" przy odstąpieniu od nałożenia kary za naruszenie przepisów ustawy o SENT jest w ocenie Sądu chybione.

Według Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że ani zasada równości, ani zasada zaufania do organów państwa, rozważane w ramach interesu publicznego, nie przemawiały za odstąpieniem od wymierzenia kary. W interesie publicznym bowiem leży, aby każdy przedsiębiorca przestrzegał przepisów prawa i miał równy status wobec prawa. Tymczasem Sądowi z urzędu wiadomo, że uprzednio na skarżącą spółkę decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 12 kwietnia 2022 r., nr 1601-IOA.48.1.2022 nałożono karę pieniężną z tytułu naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Kara ta została nałożona za takie samo naruszenie jak w niniejszej sprawie. Skarga na ww. decyzję została oddalona wyrokiem WSA w Opolu z 12 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 173/22. Zatem naruszenie, które legło u podstaw kontrolowanego postępowania nie ma charakteru jednostkowego. Z pewnością ważny interes publiczny nie przemawia za tym aby odstępować od nałożenia kary pieniężnej podmiotowi, który funkcjonując w profesjonalnym obrocie gospodarczym dopuszcza się kolejnych naruszeń tego samego rodzaju. Trudno zatem przyznać rację skarżącej, że przedmiotowa kara godzi w interes społeczny, powoduje utratę zaufania do organów Państwa i negatywnie wpływa na konkurencyjność rynku obrotu paliwami.

Sąd nie podzielił zarzutu skargi jakoby organy dopuściły się wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego tak aby można było nałożyć na niego możliwie wysoką karę.

Przepisy ustawy o SENT w zakresie obowiązków skarżącego są sformułowane w sposób jednoznaczny. Ustalenia organów w zakresie dopuszczenia się przez skarżącą naruszenia w ocenie Sądu nie budzą wątpliwości. Instytucja odstąpienia od nałożenia kary przewidziana w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT jest oparta na uznaniu administracyjnym i jak to już wyżej stwierdzono organy nie znajdując podstaw do odstąpienia od nałożenia kary nie naruszyły granic uznania administracyjnego skrupulatnie rozważając istnienie ku temu przesłanek. Natomiast co do wysokości nałożonej kary przepisy ustawy o SENT nie przewidują jej miarkowania. Jest ona określona w sposób definitywny i jej wysokość nie zależy od uznania organu.

Również zarzut nieproporcjonalności zastosowanych środków do celów jakie ma osiągnąć ustawa o SENT nie może być skuteczny. Organy działają na podstawie przepisów prawa i adekwatność oraz celowość środków przewidzianych w ustawie nie może być przez nie weryfikowana.

Odnosząc się do przytoczonego w skardze orzecznictwa sądów administracyjnych Sąd stwierdza, że orzeczenia te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie albowiem zapadły w innych stanach faktycznych. Dotyczyły naruszeń o różnej wadze związanych z prawidłowym dokonaniem zgłoszenia SENT, gdzie w różnym stopniu organy dopełniały swoich obowiązków przy wydaniu zaskarżonych decyzji.

I tak w wyrokach WSA we Wrocławiu z 5 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 424/18 i z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 423/18 oraz w wyroku NSA z 21 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1133/19 naruszenie polegało na nie umieszczeniu w zgłoszeniu danych dotyczących numeru zezwolenia drogowego przy czym w czasie kontroli kierowca okazał ważny wypis z zaświadczenia na krajowy przewóz rzeczy na potrzeby własne.

W wyroku WSA w Bydgoszczy z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 261/19 naruszenie polegało na wpisaniu w zgłoszeniu nieprawidłowych numerów środka transportu w sytuacji gdy strona przedłożyła dokumenty wskazujące na aktualizację zgłoszenia.

Dalej przywołany w skardze wyrok WSA w Warszawie z 8 maja 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 178/19 został uchylony wyrokiem NSA z 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 1464/19 i oddalono skargę.

Wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 220/20 również dotyczył rozbieżności w zgłoszeniu SENT odnośnie miejsca załadunku, przy czym jednoznacznie ustalono miejsce załadunku, a strona skorygowała zgłoszenie SENT.

Natomiast w wyroku WSA w Krakowie z 11 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 450/19 naruszenie polegało na braku umieszczenia w zgłoszeniu SENT w polu "Środek transportu" numeru zezwolenia drogowego oraz podaniu w polu "Informacje o towarze" niezgodnego ze stanem faktycznym rodzaju i numeru dokumentu przewozowego. Także i w tym przypadku dokonano modyfikacji zgłoszenia, a skarżąca posiadała licencję. W sprawie tej Sąd uznał, że organy nie wyjaśniły powstałych wątpliwości, tj. nie sprawdziły twierdzeń skarżącej jakoby faktycznie wypełniła wszystkie pola obowiązkowe w systemie SENT i otrzymała stosowne potwierdzenie.

Sąd stwierdza, że w każdym przypadku stwierdzenia naruszenia, rozważania w przedmiocie odstąpienia od nałożenia kary opierają się na indywidualnych okolicznościach związanych z wagą naruszenia i przesłankami odstąpienia. Z tego powodu automatyczne zastosowanie argumentacji zawartej w zacytowanych wyrokach do niniejszej sprawy było niemożliwe.

Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że w kontrolowanej sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, w tym skrupulatnie rozważyły możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej zarówno w zakresie ważnego interesu przewoźnika, jak i interesu publicznego.

W konsekwencji uznając za niezasadne zarzuty podniesione w skardze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.