Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1028/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, 2, 3, 4, 10
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 24 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 786/20 w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 sierpnia 2020 r. nr BP.501.71.2020.1238.OL14.7235 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od J. Ż. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 786/20, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi J. Ż. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 sierpnia 2020 r. w przedmiocie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie administracyjne, a także zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 30 lipca 2019 r. przeprowadzono kontrolę drogową samochodu osobowego marki [...], numer rejestracyjny [...], którym skarżący przewoził pasażera z ul. [...] na ul. [...] w O. Usługę przewozu na wymienionej trasie pasażer zamówił przy pomocy zainstalowanej w telefonie aplikacji [...]. Po dojechaniu na wskazane miejsce i zakończeniu kursu z karty płatniczej pasażera automatycznie została pobrana opłata za przejazd w wysokości 5 zł. Przewóz wykonywany przez skarżącego odbywał się samochodem osobowym zarejestrowanym na 5 osób. W trakcie prowadzonej kontroli kierujący pojazdem okazał do kontroli: prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu, zdjęcie umowy najmu samochodu oraz zdjęcie licencji wydanej na inny podmiot niż skarżący na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W trakcie czynności kontrolnych skarżący nie posiadał ani orzeczenia lekarskiego, ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kontrola została udokumentowana protokołem z dnia 30 lipca 2019 r.

Decyzją z dnia 6 grudnia 2019 r. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2000 zł na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140; dalej jako: "ustawa o transporcie drogowym") z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (kara w wysokości 1000 zł) oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (kara w wysokości 1000 zł), czyli naruszenia wymienione w lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Na skutek odwołania, decyzją z dnia 7 sierpnia 2020 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na powyższą decyzję organu złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji uznał skargę za zasadną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że usprawiedliwiony okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym, który kształtuje zasady wymiaru kary podmiotowi naruszającemu przepisy ustawy o transporcie drogowym jednocześnie jako podmiot wykonujący przewóz drogowy (art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym) i jako osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym (art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym).

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że treść przepisu art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym należy interpretować w taki sposób, że jeżeli ten sam czyn realizuje znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku numer 3 i w załączniku numer 4 do ustawy o transporcie drogowym, karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a więc za naruszenia określone w załączniku numer 3.

Jak zauważył Sąd pierwszej instancji nieprawomocnym wyrokiem z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 776/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 sierpnia 2020 r. Zaskarżoną w tym postępowaniu decyzją, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wymierzono skarżącemu karę administracyjną w wysokości 12 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia lub licencji (lp. 1.1. załącznika numer 3 do ustawy o transporcie drogowym) oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym (lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). W postępowaniu tym skarżącemu przypisano status podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Oznacza to, jak zauważył Sąd, że organy administracyjne, za ten sam czyn, szczegółowo opisany w protokole kontroli z dnia 30 lipca 2019 r., tj. przewóz pasażerów, wymierzyły skarżącemu karę zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (za delikty określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), jak i na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym (za delikty określone w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym). W sprawach przypisano skarżącemu odpowiednio status podmiotu wykonującego transport drogowy oraz innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym, wobec czego zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

II

Od przedmiotowego wyroku Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm; dalej jako: "k.p.a.") polegające na uchyleniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego i poprzedzającej ją decyzji oraz umorzeniu postępowania w wyniku niepełnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez mylne przyjęcie, że czyny będące naruszeniami, o których mowa w Ip. 1.1. i Ip. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, stanowią jednocześnie naruszenia, o którym mowa w Ip. 4.2. i Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym a tym samym ma zastosowanie wyjątek określony w art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy organ już podczas kontroli drogowej prawidłowo ustalił stan faktyczny w szczególności jakie naruszenia odpowiednio z załącznika 3 i 4 do ustawy o transporcie drogowym zostały popełnione i z opisu tych naruszeń wynika, iż nie są to czyny będące naruszeniami tożsamymi i tym samym nie mogą być objęte wyjątkiem określonym w art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez stwierdzenie, iż zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania, podczas gdy organ wykazał na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, iż wypełniła się hipoteza określona w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 4.2. i Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, jednocześnie nie miał zastosowania wyjątek określony w art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym, a tym samym zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania merytorycznej decyzji;

3) obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 92a ust. 10 w zw. z art. 92a ust. 1,2,3,4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1. i Ip. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 4.2. i Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie organy błędnie nie zastosowały art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym i winny nałożyć na skarżącego karę wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji, nie było podstaw do uznania, że zachowania skarżącego stanowiące naruszenia, o którym mowa w lp. 1.1. i lp. 2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, stanowiły jednocześnie naruszenia określone w Ip. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, tym samym mając na uwadze literalne brzmienie przepisu jak również jego wykładnię systemową prawidłowo wymierzono skarżącemu będącemu podmiotem określonym w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i jednocześnie podmiotem określonym w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym karę pieniężną zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za czyny będące naruszeniami określonymi w załączniku nr 3 do ustawy, jak i na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym za czyny będące naruszeniami określonymi w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, a w konsekwencji trafnie nie zastosowano art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ wniósł także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

III

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył skarżący wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (punkt 1), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (punkt 2). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że w wyrokach m.in. z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt 766/20 i z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 666/21, Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do tożsamego problemu prawnego oraz analogicznych w istocie zarzutów skargi kasacyjnej z zakresu prawa materialnego, w zbliżonym stanie faktycznym sprawy. Oceny przedstawione w uzasadnieniu wskazanych powyżej wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów wskazanych powyżej rozstrzygnięć. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z uwzględnieniem przedstawionych zasad postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługuje na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie zawiera zarzuty oparte na podstawie przepisów, określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przy czym przyjąć należy, że w świetle całokształtu zarzutów istotą sporu jest wykładnia i zastosowanie 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym – poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że z dyspozycji tego przepisu wynika zakaz nałożenia w drodze decyzji kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku 4 do ustawy o transporcie drogowym w przypadku ujawnienia w toku kontroli jakichkolwiek naruszeń opisanych w załączniku nr 3 i załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Niniejsze postępowanie odnosi się do kary administracyjnej w łącznej kwocie 2000 zł, nałożonej na skarżącego jako inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy.

Dokonując oceny zarzutów skargi kasacyjnej, skład orzekający w niniejszej sprawie uznaje, że ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 4, nie wyklucza możliwości wszczęcia, wobec tej samej strony, postępowania w przedmiocie innych naruszeń stwierdzonych podczas jednej kontroli, określonych w innym załączniku do ustawy.

W sprawie bezspornym jest, że decyzją z dnia 7 sierpnia 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 grudnia 2019 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a także lp. 1.1. i lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ukaranie nastąpiło w związku z ustaleniami poczynionymi w trakcie kontroli w dniu 30 lipca 2019 r. w Olsztynie. Skarga wniesiona na powyższą decyzję z dnia 7 sierpnia 2020 r. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 776/20, a skarga kasacyjna od tego orzeczenia, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2024 r., sygn. akt II GSK 794/21.

Zgodnie z art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym, jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym wyłącza możliwość nałożenia na ten sam podmiot kary pieniężnej za te same naruszenia, jeśli są one uregulowane i usankcjonowanie jednocześnie w dwóch załącznikach do ustawy: nr 3 i nr 4. Sytuacje objęte dyspozycją art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym to takie zatem, gdy jeden czyn wypełnia znamiona naruszeń z dwóch załączników. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, normy zawartej w tym przepisie nie można odczytywać jako generalnego zakazu nałożenia kary za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia, przewidziane w załącznika nr 3 i nr 4, bez względu na rodzaj tych naruszeń. Odmienne wnioskowanie przez Sąd pierwszej instancji w ocenie składu orzekającego jest błędne chociażby dlatego, że ustanowiony w art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nakaz nałożenia jednej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 (a więc opisanej w załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), w określonych w tym przepisie sytuacjach, odnosi się wyraźnie do tożsamości stwierdzonych naruszeń, a nie do tożsamości zdarzenia (w tym przypadku kontroli), będącego podstawą do stwierdzenia tych naruszeń. To nie okoliczność jednej kontroli (jednego czynu) wyłącza możliwość nałożenia kar pieniężnych przewidzianych w dwóch załącznikach, ale stwierdzenie, że czyn ten stanowi naruszenie opisane jednocześnie w załącznika nr 3 i nr 4. Tytułem przykładu należy wskazać, iż brak licencji stwierdzony podczas kontroli przewozu, o jakim mowa w załączniku nr 3 lp. 1.1. oraz nieokazanie i niewyposażenie kierowcy w licencję podczas tej samej kontroli, o czym mowa w załączniku nr 4 lp. 1.1., wynikają z tego samego naruszenia, a zatem zgodnie z art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie można ukarać za brak licencji i za jej nieokazanie, bowiem brak licencji pochłania to drugie naruszenie. Tego rodzaju asocjacji naruszeń w załącznikach nr 3 i 4 jest znacznie więcej, np. naruszenia z Ip. 4.5., 5., 11.-13., 15.1. i 15.2. opisane w załączniku nr 4, stanowią odpowiednio naruszenia z Ip. 6.3.3., 8., 5.4. pkt 3. i pkt 4., 5.5. pkt 3., 9.1. i 9.2. załącznika nr 3. Żadna z opisanych wyżej sytuacji nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie.

Ograniczeniem dla organu, jeśli chodzi o wysokość kary nałożonej w trakcie jednej kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 30 lipca 2019 r., był w tej sytuacji przepis art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym – przypadku naruszeń określonych w załączniku nr 3 (kara nie może przekroczyć 12 000 zł) oraz art. 92a ust. 4 – jeśli stwierdzone naruszenia wyczerpują te, które zostały opisane w załącznika nr 4 (kara nie może wówczas przekroczyć 3000 zł). Łącznie, w czasie tej kontroli drogowej, organ nie mógł nałożyć kary wyższej niż 15 000 zł. W stanie faktycznym sprawy przepisy te nie zostały naruszone.

Innymi słowy, naruszenia wymienione w załączniku nr 3, lp 1.1., i lp 2.11., za które inną decyzją wymierzono skarżącemu karę pieniężną 12 000 zł, nie pochłaniają naruszenia wymienionego w załączniku nr 4 lp. 4.2. i lp. 4.3., na podstawie którego podjęto zaskarżoną decyzję. Naruszenie z jednego załącznika nie stanowi zatem w tym konkretnym przypadku jednocześnie naruszenia z drugiego załącznika.

W konsekwencji uwzględnienia zarzutu błędnej wykładni i tym samym wadliwego zastosowania w sprawie art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym, należało zgodzić się z organem skarżącym kasacyjnie, że na gruncie przedmiotowej sprawy należy jednoznacznie podkreślić, iż czym innym jest wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) i wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym (lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), a czymś zupełnie innym jest brak badań psychologicznych i lekarskich (lp. 4.2. i lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym). Tym samym należy stwierdzić, że normy zawartej w tym przepisie nie można, odczytywać jako generalnego zakazu nałożenia kary za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia, przewidziane w załączniku nr 3 i nr 4, bez względu na rodzaj tych naruszeń.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym należy wskazać, że odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący w dniu kontroli inne czynności związane z przewozem drogowym (przewóz okazjonalny osób) był zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów. Brak dopełnienia tych obowiązków oraz niewykazanie wystąpienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność za ten brak, jak również prawidłowe niestwierdzenie wystąpienia tych przesłanek przez organ, skutkuje nałożeniem kary.

Z tych względów skargę kasacyjną należało uznać za zasadną.

Stwierdzając więc, że kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu i podlega uchyleniu, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, korzystając na podstawie art. 188 p.p.s.a. z kompetencji do rozpoznania skargi strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał – podzielając, w tym zakresie niezakwestionowane przez skarżącego stanowisko Sądu pierwszej instancji – że skarga jest bezzasadna w związku z czym należało ją oddalić.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.