Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1373/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37
journal: Dz.U. 2023 poz 171
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. D. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do dyspozycji przełożonego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...].06.2023 r. Komendant Policji zwolnił z dniem [...].06.2023 r. z zajmowanego stanowiska specjalisty Sekcji Bojowej I Samodzielnego Pododdziału Kontrterrorystycznego P. w B. i przeniósł z urzędu z dniem [...].06.2023 r asp. szt. M. D. do dalszego pełnienia służby w KMP w B.. Jednocześnie z uwagi na to, że policjant nie pełnił już służby na stanowisku etatowym w samodzielnym pododdziale kontrterrorystycznym P., cofnął jemu dodatek kontrterrorystyczny.

Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...].06.2023 r. Komendant Miejski P. w B. przeniósł wymienionego do swojej dyspozycji w 06 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2.300 kwoty bazowej, ze stawką uposażenia zasadniczego [...] zł, ze stałym dodatkiem służbowym w kwocie [...]zł i powierzył pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu P. B.-S. KMP w B.. Motywował powyższe trudną sytuacją kadrową w Komendzie Miejskiej P. w B. oraz koniecznością zapewnienia właściwego toku służby we wspomnianej komórce organizacyjnej. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności, z uwagi na ważny interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem strony, przejawiający się koniecznością niezwłocznego wprowadzenia wskazanej decyzji do obrotu prawnego i uregulowania sytuacji kadrowej policjanta.

W odwołaniu od rozkazu nr [...] policjant wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i ustalenie, że dalej będzie on pełnić służbę na stanowisku specjalisty Sekcji Bojowej I SPKP w B., a także o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Asp. szt. M. D. zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 36 i 37a ustawy o P. oraz art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ winien wykazać w decyzji nie tylko równorzędność nowego stanowiska służbowego, lecz także zasadność i celowość przeniesienia (wyrok WSA w Warszawie z 09.02.2007 r., II SA/Wa 1754/06). Podkreślił, że jego uposażenie na nowym stanowisku jest niższe od otrzymywanego w czasie pełnienia służby w Komendzie Policji, co narusza art. 37 ustawy o P.. Ponadto stwierdził, że uzasadnienie zastosowania przez organ rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest ogólnikowe.

Rozkazem personalnym z [...] września 2023 r. Nr [...] Komendant Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] czerwca 2023 r. asp. szt. M. D. od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. Komendanta Miejskiego P. w B., dotyczącego przeniesienia wymienionego do dyspozycji wskazanego przełożonego i powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu P. B.-S. KMP w B.:

- uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego P. w B.,

- ustalił datę przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego P. w B. na dzień [...] czerwca 2023 r.,

- w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Jak podkreślił w uzasadnieniu rozkazu, stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w P. nie jest zwykłą pracą najemną i dlatego też stosunek służbowy ma charakter administracyjnoprawny. P. stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o P.). Jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice zaś tej dyspozycyjności określa ustawa oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. W związku z tym, przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku.

Decyzja o przeniesieniu asp. szt. M. D. do dyspozycji Komendanta Miejskiego P. w B. determinowana była aktualnymi potrzebami służby. Jak słusznie wskazał Komendant Miejski P. w B. w stanowisku do odwołania, zarówno przepis art. 37a pkt 1 ustawy o P., jak i żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje bezpośredniego przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce P., w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Powyższe pozwala zachować elastyczność co do korzystania z zasobu kadrowego w zakresie prawidłowej i sprawnej realizacji zadań formacji. D. służby jest wartością ogólnospołeczną i priorytetem w stosunku do dobra indywidualnego.

Komendant Miejski P. w B. wyjaśnił, że w dniu [...].06.2023 r. w kierowanej przez niego jednostce na 1006 etatów policyjnych występowało 129 wakatów. W Komisariacie P. B.-S., 18 spośród 107 etatów policyjnych pozostawało wolnych. Ponadto 2 policjantów w ramach delegowania realizowało zadania w KWP w B., 1 policjant przebywał na kursie podstawowym, 2 funkcjonariuszy było słuchaczami studiów stacjonarnych pierwszego stopnia w Wyższej Szkole P. w S., 1 policjantka korzystała z uprawnień związanych z rodzicielstwem, 1 policjant odbywał adaptację zawodową w OPP w W., 2 funkcjonariuszy przebywało na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Komendant dodał, że służba na terenie podległym KP B.-S., w tym obsługa m.in. Starego R., wiąże się z koniecznością zrealizowania szeregu zabezpieczeń zgromadzeń i imprez odbywających się w rejonie centrum B..

Komendant Miejski P. w B., jako organ administracji odpowiedzialny za ochronę ładu i porządku publicznego na podległym jemu terenie, miał zatem nie tylko prawo, ale i obowiązek podjąć niezwłoczne działania w tym zakresie. Wbrew sugestii odwołującego się policjanta, rozkaz personalny nr [...] z dnia [...].06.2023 r. nie był wydany w sposób dowolny i bez uwzględnienia art. 7 Kpa. Przełożony właściwy w sprawach osobowych rozważył zarówno dobro służby, jak i funkcjonariusza. Wziął pod uwagę braki kadrowe w służbie patrolowo-interwencyjnej oraz konieczność zapewnienia jej właściwego toku, a także dotychczasowe doświadczenie zawodowe policjanta w wykonywaniu czynności o charakterze prewencyjnym. Nie było wątpliwości, że kwalifikacje zawodowe i umiejętności asp. szt. M. D. będą stanowiły wzmocnienie dla KMP w B.. Ze względu na słuszny interes funkcjonariusza, Komendant Miejski P. w B. pozostawił miejsce pełnienia służby w dotychczasowej miejscowości, a także zachował, zgodnie z art. 37 oraz art. 121 ust. 1 ustawy o P., wszystkie stałe składniki uposażenia, które policjant posiadał w momencie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w tej jednostce. Nie uległa bowiem zmianie zarówno grupa zaszeregowania, mnożnik kwoty bazowej, kwota dodatku służbowego, jak i stopień etatowy (dodatek kontrterrorystyczny, ściśle związany ze służbą w samodzielnym pododdziale kontrterrorystycznym P., został cofnięty przez poprzedniego przełożonego właściwego w sprawach osobowych). Zgodnie zaś z obowiązującym od [...].10.2020 r. art. 38a ustawy o Policji, równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Zatem ograniczono spełnienie tego wymogu do wskazanych dwóch elementów, które w przypadku asp. szt. M. D. zostały zachowane.

Należy podkreślić, że słuszny interes strony nie może sprowadzać się do jej subiektywnego poczucia krzywdy oraz odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.02.2017 r., II SA/Wa 1379/16). Ponadto musi on ustąpić w tej sytuacji interesowi społecznemu, przejawiającemu się w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań P.. W badanej sprawie, trudna sytuacja kadrowa KMP w B., uzasadniała przedłożenie dobra ogólnospołecznego, nad dobrem jednostkowym.

Asp. szt. M. D. dobrowolnie przyjmując się do P., powinien mieć świadomość, iż policjant nie wykonuje pracy, a pełni służbę, co jest równoważne z podporządkowaniem i zdyscyplinowaniem wynikającym z art. 1 ustawy o Policji oraz Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego P. z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w P.. P. nie może swobodnie wybierać miejsca pełnienia służby, negocjować jej warunków lub też wybierać sobie rodzaje zadań, które ma wykonywać. Winien podporządkować się szczególnej dyscyplinie służbowej, wyrażającej się w potrzebie pełnienia służby w tej jednostce, w której - w ocenie przełożonych - realizacja przez funkcjonariusza, a tym samym przez Policję zadań będzie przebiegała najefektywniej. Policjant musi liczyć się z tym, że zmianie mogą ulec pewne elementy jego służby. Jest to oczywisty dyskomfort, ale policjanci korzystają z ustawowych gratyfikacji z powodu pełnienia służby, jak chociażby minimum emerytalne, brak składek na zaopatrzenie emerytalne i inne, odmienne zasady przyznawania emerytury, pobieranie świadczenia z art. 117 ustawy o Policji. Te instrumenty mają łagodzić trudności wynikające ze służby. Z tego powodu możliwość jednostronnej zmiany miejsca pełnienia służby, stanowiąca podstawowy element stosunku służbowego każdego policjanta i dla każdego wiążąca się z takimi samymi dolegliwościami, musi być traktowana w ramach odpowiedniości stosowania ochrony (wyrok NSA z dnia 05.05.2016 r. I OSK 877/14).

Na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy o Policji ustawodawca usankcjonował możliwość tworzenia w Policji szczególnej grupy kadrowej, w której na pewien okres zostaną umieszczeni policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym. Grupa ta ma stanowić przejściowe ujęcie ewidencyjne do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby w Policji.

Zastosowanie art. 37a ustawy o Policji nie jest uzależnione od spełnienia przesłanek skonkretyzowanych w przepisach prawa, lecz opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego. Funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje w dyspozycji przełożonych, którzy w zależności od potrzeb mogą kształtować warunki służby. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji, decyzji nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby i z tych względów, jeżeli ocena ta znajduje uzasadnienie faktyczne, organ może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Uprawnienia tego nie pozbawia okoliczność, iż wcześniej policjant właściwie wypełniał obowiązki służbowe i z tego tytułu był wyróżniany i odznaczany (wyr. NSA z 14.2.2017 r., I OSK 2962/15). Możliwość podjęcia takiego działania przez przełożonych służyć ma należytemu zarządzaniu jednostką zmilitaryzowaną, wymagającą sprawnego mechanizmu dowodzenia, zapewniającego możliwość natychmiastowego reagowania na zaistniałe potrzeby. Osiągnięcie tego celu w realiach służby mundurowej, jaką jest Policja, wymaga niekiedy podejmowania decyzji personalnych o niezwłocznym skutku" (wyr. WSA w Łodzi z 9.7.2020 r., III SA/Łd 185/20). Charakter zadań wykonywanych przez Policję powoduje konieczność stałego dostosowania jej struktury i kadry do istniejących zagrożeń (szerzej B. Opaliński, P. Szustakiewicz, Policja, s. 26-29).

Co istotne, jak stanowi art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

W myśl zaś art. 37 ustawy o Policji, policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Użyty w przepisie zwrot "można powierzyć" oznacza, że powierzenie ma charakter fakultatywny i uzależnione jest od uznania przełożonego.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, rozkaz personalny o czasowym powierzeniu obowiązków na innym stanowisku, wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kpa, od której przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji (wyr. NSA z 21.2.2019 r., I OSK 465/17). Zarówno ustawa o Policji, jak i przepisy wykonawcze w sposób wyraźny określają rodzaje orzeczeń, których to uprawnienie dotyczy. Ustawodawca nie wymienił w nich powierzenia funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków na podstawie art. 37 ustawy o Policji. Wiąże się to z faktem, iż przy powierzeniu nie ulega zmianie status prawny funkcjonariusza, gdyż taka zmiana dopuszczalna jest jedynie w drodze decyzji o mianowaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu oraz zwolnieniu ze stanowiska. Powierzenie obowiązków jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej funkcjonariusza, niepodlegającym zaskarżeniu w trybie administracyjnym ani sądowym (wyrok NSA z 14.01.2015 r., I OSK 1652/13). Właściwy przełożony ma prawo do kształtowania polityki kadrowej zapewniającej w jego ocenie najskuteczniejszą realizację ustawowych zadań służbowych. Może samodzielnie decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach organizacyjnych, w tym o powierzaniu obowiązków służbowych podległym funkcjonariuszom.

Dlatego też organ odwoławczy nie będzie się ustosunkowywał do zarzutów policjanta dotyczących powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości.

Wniosek skarżącego o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności nie zasługuje na uwzględnienie. Zastosowanie powyższego trybu w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...].06.2023 r. Komendanta Miejskiego P. w B. było niezbędne i wynikało z konieczności niezwłocznego wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji. Organ ten miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, związanymi z ochroną bezpieczeństwa publicznego. Ponadto wzruszenie rygoru natychmiastowej wykonalności uniemożliwiłoby jak najszybsze uregulowanie sytuacji kadrowej policjanta przeniesionego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej P. w B.. Należy podkreślić, iż w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów.

Konkludując, stwierdzić należy, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany przez właściwy organ, tj. Komendanta Miejskiego P. w B., uwzględnia on obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne, nie ma charakteru dowolności i nie narusza interesu policjanta. Ponadto, argumentacja skarżącego nie równoważy potrzeb służby. Przepisy ustawy pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości zadysponowania policjantem. W sprawie nie doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego, a zaskarżona decyzja jest uzasadniona, bowiem poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność P. oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego.

Uwzględniając opisany powyżej stan faktyczny i prawny sprawy, organ II instancji nie znalazł podstaw do uchylenia w całości rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...].06.2023 r. Komendanta Miejskiego P. w B..

Organ również wskazał, że Komendant Główny P. w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...].07.2023 r., w odrębnym postępowaniu odwoławczym, dotyczącym rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...].06.2023r. Komendanta Policji, określił dzień [...].06.2023 r. jako datę zwolnienia asp. szt. M. D. z zajmowanego stanowiska i datę cofnięcia dodatku kontrterrorystycznego, a dzień [...].06.2023 r. jako datę jego przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w KMP w B.. W związku z tym, w niniejszym postępowaniu administracyjnym, należało ustalić datę przeniesienia asp. szt. M. D. do dyspozycji Komendanta Miejskiego P. w B. na dzień

[...].06.2023 r.

We wniesionej skardze na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Policji o uchyleniu rozkazu personalnego nr [...] w części dotyczącej daty przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego P. w B. a w pozostałej części utrzymaniu w mocy rozkazu nr [...], policjant wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości z uwagi na naruszenie art. 36 ustawy o Policji.

Organ winien wykazać w decyzji nie tylko równorzędność nowego stanowiska służbowego ale też uposażenia. Uposażenie na nowym stanowisku jest niższe od otrzymywanego w czasie pełnienia służby w Komendzie Policji, co narusza art. 37 ustawy o Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Materialnoprawną podstawę decyzji, nazywanych na gruncie ustawy o Policji rozkazami personalnymi, stanowił art. 37a pkt 1 w zw. z art. 45 ust.3 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.).

W tych okolicznościach bezprzedmiotowe są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 36 ustawy o Policji, który nie był podstawą wydania zaskarżonego aktu, a był m.in. podstawą wydania rozkazu personalnego Komendanta Policji nr [...] z dnia [...].06.2023 r. o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska specjalisty Sekcji Bojowej I Samodzielnego Pododdziału Kontrterrorystycznego P. w B. i przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w KMP w B.. Decyzja nr [...] podlegała odrębnemu zaskarżeniu.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zasadności wydania decyzji nr 890 i decyzji organu odwoławczego nr [...] w sprawie przeniesienia policjanta do dyspozycji Komendanta Miejskiego P. w B.. Zarzuty w tym przedmiocie odnoszą się do oceny prawidłowości wydania rozkazu w oparciu o art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji.

Odwołanie skarżącego i skarga koncentrowały się głównie na przyznaniu niższego uposażenia.

Co do kwestii powierzenia zadań organ odwoławczy słusznie zwrócił uwagę na niezaskarżalność tego typu aktu.

Zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy.

W rozpoznawanej sprawie zwolnienie nastąpiło na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...].06.2023 r. Komendanta Policji.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że art. 37a pkt 1 ustawy o P. służy rozwiązaniu sytuacji, w której brak jest podstaw, by policjanta przenieść na niższe stanowisko służbowe, brak jest stanowisk równorzędnych, a dobro służby wymaga zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska. Gwarancją ochrony interesu policjanta jest w tej sytuacji ograniczony do 12 miesięcy czas przeniesienia na podstawie art. 37a ustawy o Policji oraz zachowanie dotychczasowych warunków uposażenia. Przyjmuje się, że sama możliwość takiego działania przez przełożonych ma służyć należytemu zarządzaniu jednostką zmilitaryzowaną, wymagającą sprawnego mechanizmu dowodzenia, zapewniającego możliwość natychmiastowego reagowania na zaistniałe potrzeby. Zastosowanie art. 37a ustawy o Policji nie jest uzależnione od spełnienia przesłanek, skonkretyzowanych w przepisach prawa, lecz opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego.

W orzecznictwie uznaje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę decyzji uznaniowych pod względem: 1) przestrzegania przepisów o postępowaniu administracyjnym; 2) prawidłowości ustaleń faktycznych w świetle zgromadzonych dowodów; 3) prawidłowości oceny przesłanek załatwienia sprawy; 4) dopuszczalności stosowania danej instytucji prawnej;

5) dokonania wyboru w ramach wyznaczonych przepisami stosowanymi w sprawie;

6) adekwatności zastosowanego środka do okoliczności sprawy indywidualnej (por. J. Orłowski, Uznanie administracyjne w prawie podatkowym, Gdańsk 2005, s. 156 i 157). Ocena przez sądy administracyjne uznania administracyjnego nie polega na ocenie słuszności wybranego przez organ rozwiązania, lecz prawidłowości samego procesu decyzyjnego. Dokonując kontroli decyzji uznaniowych sąd może badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania, czy rozstrzygnięcie nie było dowolne oraz wszelkie te elementy, które w danym akcie nie wiążą się z luzem decyzyjnym pozostawionym organom przez ustawodawcę (T. Bigo, Kontrola uznania administracyjnego, "Sprawozdania Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego" 1959, nr 14A).

Kontrola nie obejmuje tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, tzn. czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Sądy nie mogą więc wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny sprowadza się zatem w pierwszej kolejności do ustalenia przestrzegania przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym oraz prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w świetle przesłanek wynikających z prawa materialnego. Sąd sprawdza tylko, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w całości, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów przy ustalania stanu faktycznego oraz czy wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2010 r. I OSK 130/10).

Oceniając zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny, nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów oraz właściwie je zastosowały, nadto uzasadnienia podjętych rozkazów personalnych nie pozostawiają wątpliwości co do przyczyn ich podjęcia.

Decyzja o przeniesieniu asp. szt. M. D. do dyspozycji Komendanta Miejskiego P. w B. determinowana była aktualnymi potrzebami służby.

W uzasadnieniu rozkazu opisano sytuację kadrową i potrzeby służby. Oceniono sytuację z punktu widzenia interesu publicznego i interesu indywidualnego. W ocenie Sądu nie można więc zarzucić dowolności i przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w odróżnieniu od stosunku pracy, brak w nim cechy równości stron, bowiem charakteryzuje się on podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika, który jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Zwalnianie i przenoszenie policjantów do dyspozycji mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych. Przełożony funkcjonariuszy ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej sobie jednostce organizacyjnej.

Organ I instancji w rozkazie personalnym powierzył skarżącemu funkcjonariuszowi pełnienie obowiązków na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu P. B.-S. KMP w B. na podstawie art. 37 ustawy o Policji. Stosownie do tego przepisu, policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone.

Co istotne, powierzenie policjantowi obowiązków na innym stanowisku służbowym na podstawie art. 37 ustawy o Policji nie przyjmuje prawnej formy decyzji administracyjnej. Nie stosuje się zatem w takim przypadku przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe rozstrzygnięcia nie zmieniają bowiem statusu policjanta, wynikającego z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe. Nie zmieniają zatem jego warunków służby. Nie może być zatem tutaj mowy o naruszeniu przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego, ponieważ nie mają one w niniejszej sprawie zastosowania. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma też podstaw, by wywodzić, że ten element był przedmiotem odwołania, gdyż skarżący odnosił się do przeniesienia a nie do powierzenia wykonywania obowiązków.

Powierzenie pełnienia obowiązków jest wyrazem podległości służbowej a nie aktem władczym o charakterze decyzji administracyjnej. Możliwość powierzania policjantowi na podstawie art. 37 ustawy o Policji pełnienia obowiązków na innym stanowisku bez jego zgody jest bowiem prawnym wyrazem jego dyspozycyjności. Zakreślenie granic władczego i jednostronnego kształtowania istotnych elementów jego stosunku służbowego czyni z art. 37 ustawy o Policji przepis typu gwarancyjnego również względem policjanta. Funkcję gwarancyjną spełnia określenie okresu powierzenia obowiązków na innym stanowisku oraz konieczność zapewnienia pełnienia służby w tej samej miejscowości. Bezwzględną granicą temporalną dyspozycyjności policjanta jest okres 12 miesięcy. Po upływie okresu 12 miesięcy nie jest dopuszczalne na podstawie art. 37 ustawy o Policji kontynuowanie powierzenia innych obowiązków. W takim przypadku, jeśli wymagają tego potrzeby służby, przełożony służbowy powinien na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji przenieść policjanta na inne stanowisko służbowe. Z treści art. 32 ust. 1 i 2 tej ustawy wynika już obowiązek wydawania decyzji administracyjnych w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska. Powyższe rozstrzygnięcia zmieniają bowiem trwale status policjanta, wynikający z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe, co uzasadnia zastosowanie formy decyzji administracyjnej, celem zagwarantowania policjantowi możliwości ochrony swoich interesów.

W związku z wydanym rozkazem należy podkreślić, że skarżący zachował zgodnie z art. 37 oraz art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, wszystkie stałe składniki uposażenia, które posiadał w momencie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w tej jednostce. Nie uległa zmianie zarówno grupa zaszeregowania, mnożnik kwoty bazowej, kwota dodatku służbowego, jak i stopień etatowy. Zgodnie z obowiązującym od 01.10.2020 r. art. 38a ustawy o Policji brzmieniem definicji równorzędnego stanowiska służbowego, jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Warunki w tym przedmiocie zostały spełnione. Sporna była natomiast kwestia dodatku kontrterrorystycznego. Dodatek ten był ściśle związany ze służbą w samodzielnym pododdziale kontrterrorystycznym Policji. Został on jednak cofnięty przez poprzedniego przełożonego właściwego w sprawach osobowych, zatem nie ma podstaw do kwestionowania jego pominięcia.

Z przedstawionych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.