Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 485/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 1, art. 30 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2016 poz 169
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów
article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 485/16

UZASADNIENIE

Decyzją z 5 kwietnia 2016 r., znak: [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania P. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Kielce z dnia 5 stycznia 2016 r. odmawiającą P. S. umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres 2010/2011, 2011/2012, 2012/2013, 2013/2014 w łącznej kwocie 34870,63 zł (tj. 25766,18 zł należności głównej oraz 9104,45 zł ustawowych odsetek liczonych na dzień wydania decyzji).

W uzasadnieniu organ wskazał, że po rozpatrzeniu wniosku z 5 sierpnia 2015r., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kielce Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K., decyzją z 5 stycznia 2016 r. odmówił skarżącemu umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego za ww. okres podnosząc, że prowadzi on gospodarstwo domowe z partnerką I.ą D. i dziećmi K. S. i A. D.. Z dniem 18 sierpnia 2015 r. rozwiązano ze skarżącym umowę o pracę. W badanym okresie źródłem dochodu rodziny był zasiłek chorobowy skarżącego w wysokości 1199,55 zł w sierpniu i październiku 2015 r. oraz zasiłek dla bezrobotnych I.y D., który utraciła ona z dniem 18 października 2015 r. Ponadto rodzina utrzymuje się z alimentów na najstarszą córkę I.y D. oraz z pomocy społecznej i świadczeń rodzinnych. Rodzina wnioskodawcy ponosi koszty wynajmu mieszkania w wysokości 1000 zł, opłaty za gaz i energię elektryczną na łącznę kwotę 351,87 zł. Skarżący nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, ma 15-letni staż pracy w zawodach kierowca, tokarz, pracownik ochrony oraz drukarz. Posiada prawo jazdy kat. B i C. Leczy się z powodu schorzeń neurologicznych i kręgosłupa. Koszty zakupu leków opiewają na kwotę 71,21 zł. Po zakończeniu leczenia ubiegał się o rentę chorobową. I. D. ma wykształcenie podstawowe, posiada uprawnienia do wykonywania zawodu krawcowej. W ocenie organu I instancji sytuacja rodziny nie stanowi wystarczających podstaw do umorzenia długu.

W złożonym odwołaniu P. S. podniósł, że jego sytuacja bytowa

i dochodowa przemawia za umorzeniem długu. Wraz z konkubiną nie posiadają żadnego majątku, korzystają z pomocy społecznej oraz świadczeń rodzinnych. Jego partnerka po utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych podjęła pracę jako sprzedawca oraz sprzątaczka. Łączny dochód z obu prac wynosi 460 zł, a ponadto posiada obniżoną zdolność do wykonywania pracy zawodowej. W przyszłości będzie się ubiegać o zmianę stopnia niepełnosprawności na wyższy. Nie zgodził się

z twierdzeniem, że I. D. otrzymuje alimenty na córkę. Wyjaśnił, że córka jest osobą uprawnioną do alimentów i to ona nimi dysponuje. On sam pobiera zasiłek chorobowy. Jego zdaniem przejściowa sytuacja, w jakiej się znajduje, może się zmienić tylko na gorszą, albowiem nie ma perspektyw otrzymania dobrej i dobrze płatnej pracy, ponieważ jego stan zdrowia na to nie pozwala.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium wskazało, że wnioskiem z 5 sierpnia 2015 r. skarżący zwrócił się o umorzenie należności z tytułu wypłaconych na rzecz dzieci S. S. i P. S. świadczeń z funduszu alimentacyjnego, które, jak wynika z materiału dowodowego sprawy, wynoszą 34870,63 zł. Egzekucja przeciwko skarżącemu jest częściowo skuteczna. W okresie od 21 października 2009r. do 18 grudnia 2015 r. nie spłacał on długu regularnie co miesiąc w wysokości nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów, co potwierdza wykaz wpłat. W sprawie nie ma zatem zastosowania przepis art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

W ocenie SKO organ I instancji słusznie podkreślił, że instytucja umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego ma charakter wyjątkowy i jako taka winna być stosowana w bardzo trudnych sytuacjach, a sam obowiązek alimentacyjny spoczywa na rodzicach, podczas gdy Fundusz Alimentacyjny wypłaca świadczenia w formie zastępczej.

Kolegium podniosło, że w toku postępowania nie dowiedziono aby sytuacja rodziny P.a S.a, jak i jego samego, była podstawą do umorzenia należności

z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Skarżący posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, z którego wynika, że jest on zdolny do pracy w warunkach pracy chronionej. Na mocy decyzji ZUS z 2 lutego 2016r. uzyskał prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 24 lutego 2016 r. do 23 maja 2016 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru i od 24 maja 2016 r. do 21 sierpnia 2016 r. w wysokości 75% podstawy wymiaru. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że dalsze leczenie skarżącego oraz rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy, a samo świadczenie przysługuje na okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej niż przez 12 miesięcy. Wynika z tego, zdaniem SKO, że istnieją rokowania na powrót skarżącego do pracy. Ponadto przez cały okres prowadzonego postępowania skarżący osiągał stałe dochody począwszy od wynagrodzenia za pracę, zasiłek chorobowy, a obecnie świadczenie rehabilitacyjne. Dochody osiąga również konkubina skarżącego, która również legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopni niepełnosprawności i podejmuje pracę jako sprzątaczka i sprzedawca.

Reasumując organ stwierdził, że sytuacja rodziny skarżącego jest trudna, ale okoliczności jakie powołuje on na poparcie wniosku nie stanowią obiektywnych przesłanek do umorzenia należności.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze P. S. wniósł o zmianę decyzji z 5 kwietnia 2016 r. i umorzenie należności

z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w całości ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji

w całości zarzucając:

- naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez jego niesłuszne niezastosowanie, pomimo że zachodzą do tego niezbędne przesłanki,

- naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 kpa poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego zebrania i przeanalizowania całego materiału dowodowego oraz bez uwzględnienia słusznego interesu strony, a także w sposób, który wywołuje całkowity brak zaufania do organów administracji publicznej.

Skarżący podniósł, że organ odwoławczy z niewiadomych przyczyn comiesięczne koszty ponoszone przez niego i jego rodzinę ograniczył jedynie do 1423,08 zł obejmując tym samym wyłącznie czynsz, opłaty za gaz i prąd oraz lekarstwa, podczas gdy przedstawiał on dowody potwierdzające, że miesięczne koszty to ponad 1800 zł. Faktycznie są one wyższe, bowiem uprzednio nie załączono rachunku za wodę wskazującego na dopłatę w kwocie prawie 600 zł. Do stałych kosztów dochodzą też rachunki za telefon na poziomie ok. 150 zł.

Wskazał, że stan zdrowia jego oraz partnerki w ostatnim czasie znacznie się pogorszył, co powoduje konieczność przyjmowania dodatkowych lekarstw, których miesięczny koszt wynosi 240 zł. Zauważył też, że do listy lekarstw należy dołączyć

2 recepty, które partnerka skarżącego otrzymała od lekarzy i które powinna zażywać, ale tego nie robi, bowiem rodzinie brakuje środków pieniężnych. Łączna kwota za lekarstwa wynosiłaby prawie 400 zł.

Skarżący podniósł, że koszty ponoszone na bieżące utrzymanie przewyższają środki pieniężne stanowiące dochód całej rodziny. Wskazał też, że wbrew twierdzeniom SKO, posiada orzeczenie o niepełnosprawności z 10 lutego 2016 r., jednak stan zdrowia nie pozwala mu na podjęcie żadnej pracy, również w zakładzie pracy chronionej.

Zdaniem skarżącego, argumentacja organu nie może odnosić się głównie do zdarzeń, które ewentualnie mogą wystąpić w przyszłości. Ocenie powinna podlegać aktualna, bieżąca sytuacja dochodowa i rodzinna osoby, a ocena zdarzeń przyszłych stanowi przekroczenie granic uznania administracyjnego.

Powyższe, w ocenie skarżącego, rzutuje na niemożność wywiązania się

z zobowiązań alimentacyjnych, bowiem nie posiada on środków pieniężnych ani możliwości zarobkowych pozwalających na pokrycie długu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zn,), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy

z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2016 r., poz. 169), zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy dłużnik alimentacyjny jest obowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

Obowiązek ten nie jest jednak bezwzględny.

W przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 30 ust. 1 ustawy może on bowiem być ograniczony bądź całkowicie zniesiony. Warunkiem tego jest jednak skuteczność egzekucji wobec dłużnika alimentacyjnego przez okres nie krótszy niż 3 lata, w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 2 ustawy, organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową

i rodzinną. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust. 3).

Na wstępie zauważyć należy, że prawidłowe są ustalenia organu, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 30 ust. 1 ustawy. Jak bowiem wynika z zaświadczenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Jędrzejowie z 18 grudnia 2015 r., egzekucja przeciwko P. S. była tylko częściowo skuteczna. W okresie od 21 października 2009 r. do 18 grudnia 2015 r. nie spłacał on bowiem zadłużenia regularnie co miesiąc w wysokości nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów.

Z powyższego powodu wniosek inicjujący postępowanie był rozpatrywany

w oparciu o art. 30 ust. 2 ustawy.

Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na zapis zawarty w art. 30 ust. 2, iż "organ może umorzyć należności", co wskazuje na jednoznaczną wolę ustawodawcy pozostawienia rozstrzygnięcia tzw. uznaniu administracyjnemu. Zatem organ może, lecz nie musi uwzględnić wniosku strony, nawet jeżeli sytuacja majątkowa i rodzinna dłużnika jest bardzo trudna. Wskazany przepis prawa materialnego wyraźnie upoważnia organ do działania na zasadzie uznania, jednocześnie przyznając temu organowi możliwość kształtowania treści rozstrzygnięcia. Uznanie to oczywiście nie oznacza całkowitej dowolności. Do tego typu decyzji zastosowanie znajduje przepis art. 7 kpa, który zakreśla ramy zasady prawdy obiektywnej oraz zasadę załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z 26 września 2000 r., I SA 945/00, LEX 79608).

W przypadku rozstrzygnięć podejmowanych w trybie uznania administracyjnego kontroli sądowej podlega jedynie to, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego. Natomiast ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie

w zakresie tego, czy organy administracji nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze normami kompetencyjnymi, przepisami o postępowaniu administracyjnym i przepisami prawa materialnego. Wydając decyzje o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem określonej regulacji.

W rozpoznawanej sprawie ustalenia faktyczne i motywy, które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia nie dawały - w ocenie Sądu - podstaw do stwierdzenia, że organy przekroczyły granice uznania administracyjnego.

Szczególną uwagę należy zwrócić na to, że skarżący we wniosku z 5 sierpnia 2015 r. wniósł o umorzenie należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego

w całości. Takie też żądanie ponowione zostało w skardze.

Zauważyć należy, że umorzenie należności, jako instytucja o charakterze wyjątkowym, powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego w sposób trwały i nie rokujący na przyszłość nie pozwala na wywiązanie się w najmniejszym nawet stopniu z ciążącego na nim obowiązku, wynikającego z treści art. 27 ust. 1 ustawy. Sytuacja taka w przypadku osoby skarżącego nie ma miejsca.

Jak wynika z ustaleń organu, znajdujących oparcie w aktach sprawy, P. S. posiada wykształcenie średnie – techniczne oraz ok. 15-letni staż pracy.

W przeszłości pracował m.in. jako kierowca, tokarz, pracownik ochrony, drukarz. Posiada prawo jazdy kat B i C. W dniu 18 sierpnia 2015 r. rozwiązano zawartą z nim 30 stycznia 2015 r. umowę o pracę, z tytułu której np. w lipcu 2015 r. osiągał dochód w kwocie 1521,66 zł netto. Zgodnie z oświadczeniem z 3 listopada 2015 r. w kolejnych miesiącach osiągał dochód odpowiednio 1100 zł, 1800 zł oraz 1199,55 zł. Według natomiast oświadczenia datowanego na dzień 21 stycznia 2016 r., dochodem rodziny skarżącego był m.in. jego zasiłek chorobowy w kwocie 1000 zł.

Orzeczeniem z 10 lutego 2016 r. skarżący zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i uznano go za zdolnego do pracy w warunkach pracy chronionej. Na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z 2 lutego 2016 r., P. S. przyznano prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 24 lutego 2016 r. do 23 maja 2016 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru, a od 24 maja 2016 r. do 21 sierpnia 2016 r. w wysokości 75% podstawy wymiaru. Zgodnie z wydanym w toku postępowania orzeczeniem lekarskim z 28 stycznia 2016r. istnieją wobec skarżącego rokowania odzyskania zdolności do pracy.

Obowiązek alimentacyjny wobec S. S. i P. S.s wynikający

z ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w K. w dniu 14 grudnia 2011 r. wygasł z dniem 5 sierpnia 2015 r. (wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt [...]).

Rodzina skarżącego składa się łącznie z 4 osób tj. skarżącego, jego partnerki I.y D., ich wspólnego syna K S. oraz A. D. – córki I. D..

I. D. posiada wykształcenie podstawowe oraz ma uprawnienia do wykonywania zawodu "krawiec". Ponadto ma doświadczenie zawodowe jako pracownik gospodarczy, opiekunka do dzieci i sprzątaczka. Ma przyznany zasiłek rodzinny na dziecko K. S. w kwocie 89,00 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2015 r. do 31 października 2016 r., zasiłek rodzinny na dziecko .ę D. w kwocie 129,00 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2015 r. do 31 sierpnia 2016 r. oraz warunkowo od 1 września 2016 r. do 31 października 2016 r. przyznany dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na dziecko A. D. w kwocie 100,00 zł jednorazowo do wypłaty we wrześniu/październiku 2016 r., dodatek do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła, przyznany na A. D. w kwocie 63,00 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2015 r. do 30 czerwca 2016 r., oraz warunkowo dodatek do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła, na A. D. w kwocie 63,00 zł miesięcznie na okres od 1 września 2016 r. do 31 października 2016 r.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, w okresie od 4 stycznia 2016 r. do 31 marca 2016 r. oraz od 1 stycznia 2016 r. do 31 marca 2016 r. I. D. była zatrudniona w charakterze sprzątaczki i wykonywała prace porządkowe.

I. D. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z 8 lutego 2016 r. zaliczającym ją do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, w którym wskazano, że jest ona zdolna do pracy w warunkach pracy chronionej.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w K.

w dniu 16 listopada 2016 r. skarżący wyjaśnił, że I. D. pobiera "świadczenie 500+" na syna K.

Ponadto na dzień 21 stycznia 2016 r. córka partnerki skarżącego - A. D. osiągała dochód w kwocie 400 zł z tytułu alimentów zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Pińczowie z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt III RC 52/12 oraz stypendium socjalne w kwocie 500 zł.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że organ wyjaśnił

i rozważył wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, a to, że nie podzielił stanowiska skarżącego i nie uwzględnił jego wniosku, nie może świadczyć

o wadliwości rozstrzygnięcia i nie daje podstaw do stwierdzenia przekroczenia granic uznania administracyjnego. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że organ odniósł się do wszelkich istotnych okoliczności, także tych wskazywanych przez stronę, dotyczących sytuacji osobistej i dochodowej skarżącego z punktu widzenia zarówno jego interesu jak i interesu społecznego.

Należy też zaznaczyć, że organ, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy wskazał, że istnieją potencjalne możliwości zarobkowe skarżącego. Ocenę tę Sąd w całości podziela podnosząc dodatkowo, że skarżący posiada długi staż pracy zdobyty w różnych zawodach. Legitymuje się co prawda orzeczeniem zaliczającym go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, jednakże nie wyklucza ono podjęcia pracy w warunkach pracy chronionej.

Powyższe oraz przedstawiona sytuacja materialna rodziny skarżącego, tj. osiąganie zarówno przez niego samego (najpierw w ramach umowy o pracę, potem zasiłku chorobowego, a obecnie świadczenia rehabilitacyjnego), a także jego partnerkę I.ę D. (umowa zlecenie, zasiłek rodzinny, świadczenie wychowawcze), stałego dochodu przez cały okres trwania postępowania administracyjnego, nie daje podstaw do umorzenia świadczeń wypłaconych

z funduszu alimentacyjnego, co, jak raz jeszcze podkreślić trzeba, ma charakter wyjątkowy.

Reasumując stwierdzić należy, iż wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym mającym na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W zaskarżonej decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy, dokonał oceny zgromadzonych dowodów i logicznie umotywował zajęte stanowisko, nie naruszając przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7, 8, 77 i 80 kpa.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że bez znaczenia dla jej wyniku pozostają nieprzedstawione organowi rachunki czy też recepty wskazujące na wyższe koszty utrzymania. Nie zmieniają one oceny, że w stanie faktycznym sprawy, przy możliwościach dochodowych skarżącego i uzyskiwaniu stałych, choć niewielkich przychodów, nie było podstaw do uwzględnienia jego wniosku o umorzenie w całości zaległości z tytułu nie uiszczonych alimentów.

Nie można też podzielić stanowiska skarżącego, że organ dokonał oceny sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego w oparciu o przypuszczalną jej zmianę. Organ oceniał bowiem obecnie uzyskiwane dochody, z uwzględnieniem m.in. pobieranego świadczenia rehabilitacyjnego, a jedynie zasygnalizował, że zgodnie

z decyzją ZUS Oddział w K. zasiłek ten został przyznany osobie, w przypadku której dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy. Istnienie okoliczności rokujących odzyskanie zdolności do pracy nie jest oceną organu, a wynika z powołanego wyżej orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 28 stycznia 2016r.

Podkreślić także trzeba, że wbrew zarzutom zawartym w skardze, organ odwoławczy dokonał ustaleń w sprawie uwzględniając zmianę sytuacji P. S., jaka miała miejsce już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Uwzględnił bowiem w poczynionych w zaskarżonej decyzji ustaleniach treść orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z 8 lutego 2016 r.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.