Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 404/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 29 października 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 377/24 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 marca 2024 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

UZASADNEINIE

Postanowieniem z 15 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 377/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Na poparcie złożonego wniosku strona przywołała jedynie ogólnikowe stwierdzenie o możliwych konsekwencjach finansowych wynikających z wykonania zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, w oparciu o złożone oświadczenie niemożliwym jest dokonanie jakiejkolwiek oceny tego, czy wykonanie decyzji może mieć rzeczywisty, negatywny wpływ na sytuację majątkową i rodzinną strony.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że wydane ono zostało w sposób oczywiście bezzasadny na skutek błędnej wykładni przez sąd I instancji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. przy jednoczesnym pominięciu oczywistej dysproporcji pomiędzy obowiązkiem uiszczenia zaległości podatkowej spółki w wysokości 598307,75 zł z odsetkami a sytuacją majątkową skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie, może być materiałem, który po części został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej "CBOSA"). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym. Ponadto brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku (por. postanowienia NSA z 31 maja 2016 r., sygn. akt I GZ 339/16 i I GZ 340/16; z 19 lipca 2016 r., sygn. akt I GZ 418/16 i I GZ 417/16; z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 240/19; z 17 września 2019 r., sygn. akt I GZ 297/19; CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni ocenę Sądu pierwszej instancji, że wniosek Strony w istocie nie zawierał uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, które dawałyby podstawę do zastosowania środka ochrony tymczasowej. Skarżący nie poparł swego żądania dokumentami obrazującymi jego sytuację majątkową, ani nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzestanie na ogólnym stwierdzeniach bez odpowiedniego udokumentowania wniosku uniemożliwia Sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, jak i wyprowadzenia z niej stosownych wniosków procesowych. W konsekwencji, ponieważ Skarżący nie dopełnił wskazanych powyżej obowiązków w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a Sąd nie jest władny poszukiwać argumentacji przemawiającej za udzieleniem ochrony tymczasowej, wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony.

Dodatkowo przy tym podnieść należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie tworzy stanu prawnego materialnoprawnej powagi rzeczy osądzonej a więc nie uniemożliwia ponownego wystąpienia z uzasadnionym wnioskiem w tym przedmiocie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.