Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1531/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 25 października 2016 r., złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi, skarżący W. W. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, w skład jego majątku wchodzą: dom o powierzchni 121-131 m2, którego wartość oszacował na kwotę 200.000-260.000 zł, udział wynoszący ½ części nieruchomości rolnej (łąki) o powierzchni 1,29-1,41 ha i wartości około 20.000 zł oraz samochód osobowy marki [...] z 2008 r. o wartości około 14.000 zł, posiada zadłużenie z tytułu dwóch kredytów: hipotecznego, którego miesięczna spłata wynosi około 2.000-2.100 zł (531 CHF) oraz zaciągniętego na zakup samochodu, którego rata wynosi 835-856 zł miesięcznie, utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 489-498 zł netto miesięcznie oraz przyznanego świadczenia z pomocy społecznej w kwocie 100 zł miesięcznie, kwotę 300 zł przeznacza na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem domu oraz leczeniem, skarżący w sierpniu br. zaprzestał regulowania swoich zobowiązań kredytowych.

Powyższe referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego, złożonego przez niego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), a także danych zwartych we wnioskach PPF z dnia 1 grudnia 2016 r., złożonych przez skarżącego w sprawach o sygn. akt I SO/Gd 5/16 oraz I SO/Gd 6/16, w których również ubiega się on o przyznanie prawa pomocy.

W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.