Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 776/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Irena Kamińska Małgorzata Pocztarek (spr.) Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2007 sygn. akt II SA/Wa 1814/06 w sprawie ze skargi D. U. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1814/06 oddalił skargę D. U. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia [...], nr [...] Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania D. U. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...], nr [...] zwalniającej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) mł. aspiranta D. U. z dalszej służby w Policji, przy czym decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że część zarzutów popełnienia przez tego funkcjonariusza przestępstw umyślnych została potwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Cieszynie, który orzekł o warunkowym umorzeniu postępowania na okres próby wynoszący 2 lata. Postępowania w zakresie pozostałych zarzutów są w toku, a ponadto wszczęto przeciwko niemu kolejne postępowania karne. Dlatego też, w ocenie organu, nie jest możliwe dalsze pełnienie przez tego funkcjonariusza służby, bez uszczerbku dla ważnych interesów Policji, jej dobrego imienia i wiarygodności.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. U. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, w myśl którego policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Z użytego w tym przepisie sformułowania "można zwolnić" wynika, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Zdaniem Sądu oznacza to, że organ decyzyjny posiada swobodę działania i możliwości wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Do oceny organu należało zatem podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby z uwagi na charakter popełnionych przez niego czynów, fakt wszczęcia przeciwko niemu kolejnych postępowań karnych i uznanie, że nie wypełnia on warunków określonych w art. 25 powołanej ustawy o Policji. To organ ocenia, czy skarżący jest osobą o nieposzlakowanej opinii i w związku z tym do jego oceny należało, czy może on pełnić dalszą służbę w Policji. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd może zatem tylko badać, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc, czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy, po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Sąd ustala więc, przede wszystkim, czy organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przestrzegał zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.), a więc podejmował wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Czy należycie i wyczerpująco informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogłyby mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 K.p.a.). Wreszcie, czy w sposób wyczerpujący zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy (art. 77 § 3 i art. 80 K.p.a.) oraz czy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie organy przestrzegały wszystkich tych reguł procesowych, czego dowodem są przede wszystkim uzasadnienia obu decyzji. W uzasadnieniach decyzji powołano wszystkie okoliczności faktyczne w sprawie i na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego zwolniono skarżącego ze służby w Policji. W ocenie Sądu, decyzjom tym nie można przypisać przekroczenia granic uznania administracyjnego. Bezspornym bowiem jest, że zarzut poświadczenia nieprawdy przez skarżącego co do okoliczności stwierdzających prawo własności do samochodu marki VW Passat znalazł potwierdzenie w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Cieszynie z dnia 11 lutego 2005 r., sygn. akt II K [...]. Na mocy art. 414 K.p.k. w zw. z art. 66 § 1 i § 2 oraz art. 67 § 1 K.k. postępowanie karne przeciwko temu funkcjonariuszowi zostało warunkowo umorzone.

Ponadto poza sporem jest, że przeciwko skarżącemu wszczęto kolejne postępowania karne o popełnienie przestępstwa pospolitego i postępowania w tych sprawach są w toku. Postępowanie tego policjanta spotkało się zatem z powszechną dezaprobatą środowiska policyjnego, wyrażoną także w stanowiskach organizacji związkowych. Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów przy Komendzie Państwowej Policji w C., w uchwale nr [...], a także Prezydium Zarządu Województwa NSZZ Policjantów województwa ś. jednoznacznie i zgodnie potępiły postępowanie tego funkcjonariusza, akceptując propozycję rozwiązania z nim stosunku służbowego, uznając, że nie jest możliwe dalsze pełnienie przez niego służby bez uszczerbku dla ważnych interesów Policji jej dobrego imienia i wiarygodności. Zdaniem tych organizacji związkowych, policjant zawsze musi uważać, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionej funkcji, nie tylko przy wypełnianiu obowiązków służbowych, ale także w życiu społecznym i prywatnym. Policjant powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł D. U., zaskarżając go w całości. W ramach pierwszej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię:

1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z art. 5 K.p.k. poprzez przyjęcie, że:

a) w przypadku decyzji uznaniowych Sąd nie może badać prawidłowości i celowości ich wydania, mimo że obowiązek organu orzekającego w zakresie postępowania dowodowego polega na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela z art. 7 K.p.a.,

b) przesłanki zwolnienia ze służby mogą być badane w oderwaniu od treści art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, mimo że z przepisu wyraźnie wynika, iż taką przesłankę może stanowić jedynie wyrok skazujący, a warunkowe umorzenie postępowania nie jest traktowane jako wyrok skazujący,

c) zasada domniemania niewinności nie ma znaczenia przy ocenie czy istnieje przesłanka ważnego interesu służby przy zwolnieniu ze służby,

d) można karać dwa razy za to samo przewinienie;

2) art. 42 ust. 3 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w 2001 r. i przed jego przywróceniem w 2005 r. zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia w sytuacji, gdy pierwsze postępowanie dyscyplinarne w 2006 r. zostało umorzone;

3) art. 8 K.p.a. poprzez:

a) naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwowych poprzez przyjęcie, że organ ma prawo przekraczać granice uznania administracyjnego i karać dwa razy za to samo,

b) przyjęcie, że zasada uznania administracyjnego przy fakultatywnym zwolnieniu z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może sprowadzać się do dowolnego podejmowania decyzji jedynie w oparciu o fakt wszczynania postępowań, które następnie były umarzane oraz z naruszeniem zasady domniemania niewinności.

Ponadto w ramach drugiej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji wydanej z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, a tym samym naruszenie przepisu nakazującemu sądom administracyjnym badanie uznaniowych decyzji administracyjnych pod kątem czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania;

2) art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż:

a) warunkowo umorzone postępowanie może stanowić podstawę fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby,

b) funkcjonariusz popełnił przestępstwo, pomimo że postępowanie karne nie zostało jeszcze zakończone prawomocnym orzeczeniem a zatem z naruszeniem chroniącej funkcjonariusza zasady domniemania niewinności,

c) uchwała Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów przy KPP w C. oraz uchwała nr [...] Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. Ś. stanowi wyraz nastrojów społecznych i negatywnych reakcji społeczności, w sytuacji, gdy związek zawodowy nie przeprowadzał badań dokonujących oceny konkretnego funkcjonariusza;

2) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie przez Sąd stanu faktycznego pomimo braku związania Sądu granicami skargi i podniesionymi zarzutami co skutkowało przyjęciem przez Sąd, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego wydanego rozstrzygnięcia, powstały na wskutek niedostrzeżenia przez Sąd błędnej interpretacji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że w zakresie decyzji uznaniowej kontrola sądu sprowadza się do kontroli decyzji w świetle przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego – czy nie nastąpiło przekroczenie granic uznania administracyjnego. W ocenie skarżącego oparcie się o ustalenia niezakończonego postępowania karnego oraz o fakt umorzenia postępowania o charakterze cywilno-rodzinnym, zawnioskowanego przez małżonkę funkcjonariusza, nastąpiło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Powyższe stanowiło podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego umorzonego postanowieniem z dnia 2 stycznia 2006 r. Sąd uznając, że brak jest podstaw do badania decyzji uznaniowej, niezasadnie odstąpił od zbadania przedmiotowego stanu faktycznego, pomijając przy tym fakt, iż przesłanki zwolnienia ze służby nie mogą być badane w oderwaniu od treści art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji oraz że warunkowe umorzenie postępowania nie jest traktowane jako wyrok skazujący. Ponadto stanowisko organu i Sądu, stanowi wyraźne naruszenie konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, gdyż nieukończone postępowanie karne, wbrew stanowisku Sądu Najwyższego, stało się podstawą do zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przesłanka "ważnego interesu służby" powinna zostać skonkretyzowana i ustalona w sposób niebudzący wątpliwości. Skarżący wskazał, że stan faktyczny, na którym oparł swoje orzeczenie [...] Wojewódzki Komendant Policji był już przedmiotem innego, wcześniej toczącego się w stosunku do niego postępowania w wyniku, którego orzeczeniem z dnia [...], nr [...] Komendant Powiatowy Policji w C. orzekł karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Następnie Komendant Powiatowy Policji w C. rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...] zwolnił skarżącego ze służby z dniem [...] grudnia 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2004 r., sygn. akt: 4 II SA/Ka [...] uchylił postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia środka odwoławczego w sprawie wydalenia ze służby. Orzeczeniem z dnia 19 [...], nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił orzeczenie nr [...] i umorzył toczące się postępowanie dyscyplinarne. Rozkazem personalnym z dnia [...] skarżący został przywrócony do służby. Zatem podstawa wcześniejszego zwolnienia ze służby odpadła, a co za tym idzie nie mogła stanowić podstawy zwolnienia funkcjonariusza po raz kolejny. Takie postępowanie godzi bowiem w zasadę praworządności oraz zasadę zaufania do organów władzy. Zdaniem skarżącego okoliczności stanowiące podstawę wcześniejszego zwolnienia funkcjonariusza w świetle faktu umorzenia poprzedniego postępowania nie zostały ustalone w sposób niebudzący wątpliwości a tym bardziej nie stanowią skonkretyzowanej podstawy zwolnienia.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Po przywróceniu skarżącego do służby został on zawieszony z powodu wszczęcia przeciwko niemu postępowania z wniosku jego małżonki. Postępowanie to jednak zostało warunkowo umorzone w dniu 11 lutego 2005 r. W dniu 28 grudnia 2005 r. wszczęto w stosunku do funkcjonariusza kolejne postępowanie dyscyplinarne w związku z postawieniem mu zarzutów, jednakże postępowanie to również zostało umorzone w dniu 2 stycznia 2006 r. jako bezprzedmiotowe, a co za tym idzie nie mogło stanowić podstawy zwolnienia ze służby.

W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o zmianę wyroku w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. i umorzenie postępowania; uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności; zasądzenie od organu kosztów postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący D. U. zaskarżoną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] został po raz trzeci zwolniony ze służby.

Pierwsze zwolnienie dokonane z rozkazu Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] nastąpiło na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Wobec uchylenia tego rozkazu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. i umorzenia postępowania decyzją z dnia [...] nr [...], rozkazem Komendanta Policji w C. z dnia [...] nr [...] D. U. został przywrócony do służby w Policji, a po trzech dniach zawieszony w czynnościach w związku z wszczęciem wobec niego kolejnego postępowania karnego z art. 273 K.k. w zw. z art. 284 § 1 K.k. (bezprawne przywłaszczenie samochodu).

Rozkazem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] skarżący został ponownie zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem 15 czerwca 2005 r. Komendant Główny Policji w dniu [...] uchylił ww. rozkaz i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując na potrzebę przeprowadzenia wnikliwego i wszechstronnego postępowania co do zaistnienia przyczyn zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W dniu 26 września 2005 r. skarżący został ponownie przywrócony do służby w Policji, a w dniu [...] rozkazem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., ponownie zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Rozkaz ten został utrzymany w mocy przez Komendanta Głównego Policji rozkazem z dnia [...] nr [...].

Jak wynika z akt postępowania dyscyplinarnego oraz akt personalnych D. U. wszystkie decyzje o zwolnieniu go ze służby w Policji następowały w związku z wszczęciem wobec ww. postępowań karnych, w toku których przedstawiono mu następujące zarzuty:

1) przyjęcia pochodzącego z kradzieży samochodu Audi – art. 291 § 1 K.k. w zw. z art. 294 K.k.,

2) ukrywania tablic rejestracyjnych innego samochodu pochodzącego z czynu zabronionego – art. 276 K.k.,

3) ukrywania pochodzącego z kradzieży samochodu Fiat – art. 291 K.k.,

4) ukrywania prawa jazdy M. D.,

5) przyjęcia uzyskanego za pomocą czynu zabronionego samochodu Volkswagen Passat o wartości ok. 48 500 zł – art. 291 § 1 K.k.,

6) przywłaszczenia samochodu Volkswagen Passat o wartości ok. 24 400 – art. 273 K.k. w zw. z art. 284 K.k.,

7) podrobienia podpisu R. P. na fakturze VAT dotyczącej zakupu samochodu Mercedes – art. 270 § 1 K.k.,

8) podrobienia podpisu R. P. w celu rejestracji pojazdu – art. 270 § 1 K.k.

Orzeczeniem Sądu Rejonowego w Cieszynie z dnia 11 lutego 2005 r. postępowanie karne związane z zarzutem opisanym w pkt 6 zostało wobec D. U. warunkowo umorzone na okres próby 2 lat.

Według oświadczenia złożonego przez pełnomocnika D. U. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 25 kwietnia 2008 r. postępowania karne dotyczące pozostałych stawianych jego mocodawcy zarzutów są w toku.

Powyższe niesporne okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał w celu odniesienia się do zarzutów skargi kasacyjnej związanych z naruszeniem przez Sąd I instancji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.). Ma to szczególne znaczenie gdy ustawodawca używa wyrażeń nieostrych, prawnie niezdefiniowanych – w postaci "ważnego interesu służby". Stąd też skoro ustawodawca kwestie związane ze zwolnieniem policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostawił uznaniu organu zwalniającego, to organ ten musi ocenić zebrany materiał dowodowy w jego całokształcie. Przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być oceniana indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego policjanta.

W wyroku z dnia 21 kwietnia 1999 r. II SA 426/99, Lex 47389 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1990 r. o Policji, pozwala na zwolnienie policjanta ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pomimo zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego co do uzasadnienia zaskarżonego wyroku, dokonał poprawnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo też uznał, że podejmując decyzję o zwolnieniu D. U. ze służby w Policji organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt przedstawienia skarżącemu aż 6 zarzutów popełnienia przestępstwa w okresie od 2001 r. do końca 2005 r. (ostatnie zarzuty zostały przedstawione w sprawie 1 Ds [...] przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w C. w dniu 23 grudnia 2005 r.), przy uwzględnieniu podobieństwa wszystkich zarzucanych czynów, jak również prawomocne warunkowe umorzenie wobec skarżącego postępowania karnego w sprawie II K [...] Sądu Rejonowego w Cieszynie, pozwala na stwierdzenie, iż policjant utracił nieposzlakowaną opinię o jakiej mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Warunkowe umorzenie postępowania oznacza bowiem obalenie domniemania niewinności i ustalenie przez Sąd, że sprawca dopuścił się przestępstwa, którego popełnienie mu zarzucono.

Stąd też powoływanie się przez autora skargi kasacyjnej na zasadę domniemania niewinności wydaje się nieuzasadnione.

W procesie oceny przesłanki "ważnego interesu służby" jako podstawy zwolnienia skarżącego należy zwrócić uwagę i na to, że dwa zarzuty opisane w pkt 7 i 8 niniejszego uzasadnienia zostały przedstawione skarżącemu w dniu 23 grudnia 2005 r., a więc w okresie próby ustalonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Cieszynie w sprawie II K [...].

W świetle powyższego należy po raz kolejny zgodzić się z Sądem I instancji, iż podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Pozostawienie bowiem w szeregach Policji funkcjonariusza, który utracił nieposzlakowaną opinię, zagraża interesom służby.

Gdy chodzi o zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, zarzut ten jest nietrafny, bowiem przepis ten nie tylko nie stanowił prawnej podstawy zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, ale nie był też stosowany przez Sąd I instancji.

Także nieuzasadnione są wszystkie przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a.. Wprawdzie, tak jak wspomniano wcześniej uzasadnienie zaskarżonego wyroku budzi pewne zastrzeżenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, chodzi tu o jego zbytnią ogólnikowość i lakoniczność, wady te jednak nie miały wpływu na wynik sprawy. Przedstawione wcześniej rozważania wskazują, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w swoim rozstrzygnięciu uwzględnił całość materiału dowodowego zebranego w sprawie a znajdującego się w aktach sprawy oraz dokonał oceny zaskarżonej decyzji z zachowaniem zasady określonej w art. 134 § 1 P.p.s.a.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.