Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 611/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 8
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych - Nadleśnictwa S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r. E. i K. R. (powoływani dalej jako "Inwestorzy") zwrócili się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającą na nadbudowie, rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie zagrodowej wraz z infrastrukturą techniczną, na działce o numerze geodezyjnym [...] we wsi S.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] Wójt Gminy N., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ust. 4, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił Inwestorom warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Organ wskazał, że realizacja zamierzenia budowlanego wymaga spełnienia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wskazując je w punktach od 1 do 10. W pkt 1 organ określił rodzaj zabudowy jako zagrodowa, w pkt 2 funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu, w pkt 3 warunki dotyczące kształtowania ładu przestrzennego w odniesieniu do zagospodarowania terenu, w pkt 4 warunki kształtowania ładu przestrzennego w odniesieniu do zabudowy, w pkt 5 warunki wynikające z przepisów szczególnych, w pkt 6 ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, w pkt 7 ustalenia dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, w pkt 8 ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, w pkt 9 ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w pkt 10 ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że treść decyzji sformułowano w oparciu o wniosek Inwestora i wymogi wynikające z przepisów odrębnych. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony i planowana inwestycji spełnia prawne wymogi zawarte w ustawie.

Od w/w decyzji odwołanie wniosło Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. reprezentowane przez Nadleśniczego W. S.(powoływanego w dalszej kolejności jako "Skarżący)", zarzucając jej naruszenie:

- art. 7, 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i należytego ustalenia stanu fatycznego sprawy, a tym samym niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności niewyjaśnienie czy teren objęty inwestycją ma dostęp do drogi publicznej, czy inwestorzy wykonują czynności gospodarcze i czy wykonując czynności gospodarcze są jednoczenie osobami użytkującymi grunty rolne położone wśród lasów, a co za tym idzie czy miałby do nich zastosowanie art. 29 ust. 1 ustawy o lasach;

- art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym poprzez uznanie przez organ iż nastąpiło łączne spełnienie wszystkich warunków umożliwiających wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy teren na którym ma zostać wykonana inwestycja, tj. działka o numerze ewidencyjnym [...], położona we wsi S. nie ma dostępu do drogi publicznej (drogi gminnej) poprzez drogę leśną stanowiącą własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy państwowe Nadleśnictwo S.;

- art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez uznanie przez organ, iż teren na którym realizowana ma być inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę leśną w sytuacji, gdy korzystanie z drogi leśnej jako drogi dojazdowej z nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym do drogi publicznej wymaga przeznaczenia gruntu leśnego, który znajduje się pod drogą leśną na cele nieleśne.

Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżący zwrócił uwagę, że w każdej sprawie z zakresu ustalania warunków zabudowy konieczne jest szczegółowe zbadania czy można uznać, iż wymóg dostępu do drogi publicznej dla danej działki przewidzianej pod określoną inwestycję jest spełniony, przy czym wystarczające jest, że dostęp ten następuje nie bezpośrednio, lecz np. przez drogę wewnętrzną. Co do zasady możliwość korzystania z tego pośredniego dostępu do drogi publicznej powinna być prawnie uregulowana, np. w formie ustanowienia służebności gruntowej, względnie pisemnej zgody właściciela terenu, z którego inwestor ma korzystać, aby miał zapewniony dostęp do drogi publicznej. Zdaniem Skarżącego istniejące drogi leśne nie stanowią dróg wewnętrznych na terenie lasów, przygotowanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe do przejazdu właścicieli przyległych działek do stanowiących ich własności nieruchomości mieszkalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W pierwszej kolejności Kolegium przypomniało, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że jeśli spełnione są przesłanki ustawowe, to organ ma obowiązek wydać taką decyzję. Powołując się na wniosek Kolegium wskazało, że planowana inwestycja to rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie zagrodowej, teren inwestycji to teren objęty wnioskiem, dla którego ustalone mają być warunki zabudowy działki oznaczonej nr geod. [...], położonej w S. gmina N., a granice oddziaływania planowanej inwestycji zamykają się w obrębie działki [...]. W ocenie Kolegium wyznaczony przez uprawnionego architekta obszar analizowany pozwalał na poprawne przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki objętej wnioskiem inwestora. W opinii Kolegium organ I instancji zasadnie uznał, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a w konsekwencji zasadne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z wypisu z rejestru gruntów wnika, że działka o nr geod. [...] jest działką rolną o powierzchni 5,64 ha, a planowana inwestycja stanowi zaś część siedliska rolniczego. W związku zaś z tym, iż wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 10,83 ha, a średnia wielkość gospodarstwa rolnego w Gminie N. wynosi 6,26 ha, w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Odnosząc się do pozostałych warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy SKO stwierdziło, że zostały one spełnione. Działka posiada bowiem dostęp do gminnej drogi publicznej nr geod. [...] poprzez drogi leśne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S., a projektowane uzbrojenie jest wystarczające do realizacji inwestycji, gdyż inwestycja będzie realizowana w ramach istniejącego siedliska rolniczego, które posiada wyposażenie w infrastrukturę techniczną. Organ zwrócił też uwagę, że teren planowanej inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż inwestycja jest związana z istniejącym gospodarstwem rolnym i nie zmienia przeznaczenia tych gruntów. Także przepisy odrębne w tym przypadku nie stoją wbrew realizacji tejże inwestycji, gdyż planowana inwestycja nie narusza zakazów związanych z ochroną przyrody, ani też nie wpłynie negatywnie na środowisko. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że ustawa nie nakazuje badania okoliczności, czy wnioskodawcy wykonują czynności gospodarcze, a wykonując czynności gospodarcze są jednocześnie osobami użytkującymi grunty rolne położone wśród lasów (art. 29 ust. 3 pkt 7 ustawy o lasach). W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy jedynie ustalić, czy na wskazanym przez wnioskodawcę terenie może być realizowane planowane zamierzenie budowlane, zatem spór powstały o prawo korzystania z istniejącej drogi leśnej nie należy do zagadnień niniejszego postępowania. Dodatkowo organ wskazał, że art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definiuje pojęcie "dostęp do drogi publicznej" jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W ocenie Kolegium uzyskanie prawa do korzystania z drogi wewnętrznej będącej własnością skarżącego zostało wskazane w przedmiotowej decyzji i jest jednym z koniecznych warunków do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. W pkt 8 sentencji decyzji organ I instancji uzależnia realizację inwestycji od tego, że obsługę komunikacyjną obiektu należy zapewnić z drogi publicznej - gminnej poprzez drogi leśne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. Zgodnie zaś z art. 29 ust. 3 pkt 7 ustawy o lasach zakazy ruchu pojazdami silnikowymi, zaprzęgowymi i motorowerami drogami leśnymi nie dotyczą wykonujących czynności służbowe lub gospodarcze osób użytkujących grunty rolne położone wśród lasów.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Skarżący zarzucając jej:

1) art. 7, 77 §1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a tym samym niewyjaśnienia wszystkich okoliczności niezbędnych do wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności niewyjaśnienie, czy teren objęty inwestycją ma dostęp do drogi publicznej, czy Inwestorzy wykonują czynności gospodarcze i czy wykonując czynności gospodarcze są jednocześnie osobami użytkującymi grunty rolne położone wśród lasów, a co za tym idzie czy miałby do nich zastosowanie art. 29 ust. 1 ustawy o lasach;

2) art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie przez organ, iż nastąpiło łączne spełnienie wszystkich warunków określonych w tym przepisie umożliwiających wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy teren na którym ma zostać wykonana inwestycja, tj. działka o numerze ewidencyjnym [...], położona we wsi S., Gmina N. nie ma dostępu do drogi publicznej (drogi gminnej) poprzez drogę leśną stanowiącą własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa S.;

3) art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 909 z późn. zm.) poprzez uznanie przez organ, iż teren na którym realizowana ma być inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę leśną w sytuacji gdy, korzystanie z drogi leśnej jako drogi dojazdowej z nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym do drogi publicznej wymaga przeznaczenia gruntu leśnego, który znajduje się pod drogą leśną na cele nieleśne.

W odpowiedzi na tak sformułowane zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do prawidłowości i legalności decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji.

Na wstępie przypomnieć należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Na terenie wnioskowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stąd też realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 778 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). I tak decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W niniejszej sprawie, zagadnieniem spornym było, czy teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. Warunek dostępu do drogi publicznej jest bowiem jednym z warunków koniecznych do ustalenia warunków zabudowy, przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że działka Inwestorów nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Jednak za dostęp do drogi publicznej należy rozumieć nie tylko bezpośrednie połączenie, ale również pośrednie – poprzez drogę wewnętrzną, a także ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego (służebności drogowej). Przepis art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przewiduje dwa alternatywne sposoby zapewnienia danej nieruchomości gruntowej pośredniego dostępu do drogi publicznej. Jednym z nich jest dostęp przez drogę wewnętrzną i wówczas nie jest konieczne posiadanie dodatkowego tytułu prawnego, uprawniającego do korzystania z drogi wewnętrznej, drugi zaś - to dostęp poprzez inne działki, przy czym wówczas konieczne jest obciążenie tych działek odpowiednią służebnością drogową (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2001 r., sygn. II OSK 1880/10).

Celem unormowania z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jest bowiem zapewnienie rzeczywistego, realnego dostępu nieruchomości do drogi publicznej. W każdej z rozpatrywanych spraw konieczne jest zatem szczegółowe zbadanie, czy można uznać, że wymóg tak rozumianego dostępu do drogi publicznej dla danej działki przewidzianej pod określoną inwestycję jest spełniony. O bezpośrednim dostępie do drogi publicznej nie przesądza zatem jedynie bezpośrednie sąsiedztwo terenu inwestycji z drogą publiczną, ale także możliwość realizacji zjazdu z drogi publicznej na teren inwestycji. Taka możliwość korzystania z pośredniego dostępu do drogi publicznej powinna zapewniać terenowi inwestycji realny i trwały dostęp do drogi publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. staje co raz mniej rygorystyczne, dopuszczając rozwiązanie, że na etapie ustalania warunków zabudowy inwestor nie musi legitymować się tytułem prawnym do dojazdu łączącego teren inwestycji z drogą publiczną. Dopiero bowiem na etapie udzielania pozwolenia na budowę podlega badaniu przysługiwanie tytułu prawnego do nieruchomości, w tym ewentualnie do prywatnej drogi wewnętrznej oraz wykazanie się potwierdzeniem ustanowienia służebności przejazdu ( tak m.in. NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1880/10, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie IV SA/Wa 1395/08, NSA w wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 1880/10 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę poglądy te należy podzielić, albowiem mają one wprost zastosowanie w niniejszej sprawie. Nie można bowiem wymagać, aby dostęp do drogi publicznej dla nieruchomości wnioskowanej do ustalenia warunków zabudowy musiał być zapewniony poprzez przysługiwanie inwestorowi tytułu prawnego do działki gruntu, przez który dostęp ten ma być zapewniony, skoro ustalenie warunków zabudowy może być dokonane na wniosek inwestora, który nie musi legitymować się tytułem prawnym do terenu planowanej inwestycji. Jak podkreślono już dostęp do drogi publicznej ma być zapewniony dla terenu planowanej inwestycji, a nie poprzez prawa przysługujące inwestorowi w czasie ustalania warunków zabudowy.

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1440) za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione w tym przepisie warunki. Po pierwsze musi to być droga zaliczana na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg. Po drugie z drogi tej może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. W myśl zaś art. 8 ust. 1 tej ustawy drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił, że nieruchomość posiada dostęp do gminnej drogi publicznej nr geod. [...] poprzez drogi leśne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. W ocenie Sądu, istniejąca droga leśna Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. prowadząca do działki o nr geod. [...] na której planowana jest inwestycja stanowi, wbrew twierdzeniom Skarżącego, drogę wewnętrzną. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. z 2015r., poz. 2100) przez drogi leśne należy rozumieć drogi położone w lasach niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. Natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że drogi leśne są drogami wewnętrznymi. Racje należy zatem przyznać organom, że istniejąca droga leśna jest drogą wewnętrzną i na etapie ustalania warunków zabudowy wnioskowanej inwestycji nie też ma potrzeby ustanawiania jakiejkolwiek służebności drogowej. W ocenie Sądu, a wbrew stanowisku Skarżącego, nie ma też potrzeby przeznaczania drogi leśnej na cele nieleśne dla stworzenia połączenia terenu planowanej inwestycji ze stanowiącą drogę publiczną drogą gminną, ponieważ droga leśna istnieje i stanowi drogę wewnętrzną. Podkreślić dodatkowo należy, że drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, przez które rozumieć należy drogi zakładowe prowadzące do gospodarstw rolnych i leśnych oraz drogi wiejskie w rozumieniu przepisów o drogach publicznych (art. 4 pkt 20 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) są w świetle ustawy o drogach publicznych drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) – tak m.in. WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 19 listopada 2014 r. II SA/Bk 904/14, dostępny w CBOSA). W kontrolowanej sprawie, wbrew wywodom skargi, nie ma zatem większego znaczenia fakt, czy droga określana jako "leśna" jest drogą leśną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy o lasach. Przepis art. 2 pkt 14 u.p.z.p. posługuje się pojęciem wyłącznie "drogi wewnętrznej", w związku z czym charakter prawny drogi łączącej teren planowanej inwestycji z drogą publiczną powinien być przez organy orzekające w sprawie warunków zabudowy oceniany przede wszystkim w świetle przepisów ustawy o drogach publicznych, które zawierają definicję tego pojęcia.

Dodatkowo w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono, że uzyskanie prawa do korzystania z drogi wewnętrznej będącej własnością Skarżącego jest jednym z koniecznych warunków do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. W pkt 8 sentencji decyzji organ I instancji zasadnie też uzależnił realizację inwestycji od tego, że obsługę komunikacyjną obiektu należy zapewnić z drogi publicznej - gminnej poprzez drogi leśne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. wskazując jednocześnie na zakazy wynikające z art. 29 ust. 3 pkt 7 ustawy o lasach.

Odnosząc się z kolei do pozostałych zarzutów skargi, a mianowicie niewyjaśnienia przez organy, czy Inwestorzy wykonują czynności gospodarcze i czy wykonując czynności gospodarcze są jednocześnie osobami użytkującymi grunty rolne położone wśród lasów, należy wyjaśnić, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakazuje badania powyższych okoliczności na etapie ustalenia warunków zabudowy. Jak już wyżej zostało powiedziane w decyzji ustalającej warunki zabudowy należy ustalić, czy na wskazanym przez wnioskodawcę terenie może być realizowane planowane zamierzenie budowlane i czy m.in. działka, na której planowana jest inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, czy też go nie posiada. Okoliczności wskazane zatem w art. 29 ust. 1 ustawy nie mają znaczenia dla prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia. Konkludując powyższe rozważania należy stwierdzić, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy dla opisanej na wstępie - inwestycji spełnia wszystkie wymogi, o jakich mowa w powołanych przepisach. Ponadto wydanie kwestionowanej decyzji, wbrew temu co wywodzi autor skargi, poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7, 8, i 77 § 1 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Wobec niepotwierdzenia się zarzutów skargi podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), o czym orzeczono w sentencji.