Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1575/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 pkt 2, art. 1a pkt 20, art. 33 par. 1 pkt 6, art. 38 par. 1, art. 54 par. 1 i 5, art. 56 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Olesińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. W. (dalej "Skarżący") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne oraz odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku A. W. zam. O., ul.., [...] P., na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 6 listopada 2017 r. o nr od 8782.2017 do 8809.2017 oraz od nr 8811.2017 do nr 8815.2017, obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 r., miesiące od stycznia do grudnia 2007 r., miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. oraz miesiące od stycznia do sierpnia 2009 r. w łącznej kwocie należności głównej 237.678,00 zł plus należne odsetki za zwłokę.

W części B wyżej wymienionych tytułów wykonawczych wskazano Skarżącego jako małżonka zobowiązanej, odpowiedzialnego majątkiem wspólnym.

Podejmując czynności egzekucyjne, organ egzekucyjny w dniu 7 listopada 2017 r. skierował zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę A. W. oraz Skarżącego nr [...] do pracodawcy A. sp. z o.o. sp. k. oraz zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę A. W. oraz Skarżącego nr [...] do pracodawcy A. sp. z o.o. sp. k.

Powyższe zawiadomienia o zajęciu zostały doręczone dłużnikom zajętej wierzytelności tj.: A. sp. z o.o. sp. k. oraz A. sp. z o.o. sp. k. w dniu 24 listopada 2017 r. Natomiast odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu zostały doręczone zobowiązanej A. W. w dniu 9 listopada 2017 r., natomiast Skarżącemu w dniu 13 listopada 2017 r.

Na powyższe czynności egzekucyjne w dniu 24 listopada 2017 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wpłynęły dwie skargi z dnia 21 listopada 2017 r. Skarżącego w których wnosi o uchylenie podjętych czynności egzekucyjnych, zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm. – dalej "u.p.e.a.") do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zarzutów wniesionych przez Skarżącego oraz zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego rozpoznania sprawy prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., pismem z dnia 1 grudnia 2017 r., wezwał Skarżącego do sprecyzowania i jasnego sformułowania żądań zawartych w treści złożonych pism.

W odpowiedzi Skarżący wskazał, iż pismo z dnia 21 listopada 2017 r. zatytułowane "Skarga na zajęcie egzekucyjne" jest skargą na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 u.p.e.a., w której zawarto również wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skarg na czynności egzekucyjne z dnia 7 listopada 2017 r. dokonane zawiadomieniami nr [...] i nr [...] oraz odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr od 8782.2017 do 8809.2017 oraz od nr 8811.2017 do nr 8815.2017 wskazując, iż powyższe żądania zostały złożone przez osobę niebędącą zobowiązanym.

Na ww. postanowienie, pismem z dnia 8 stycznia 2018 r., Skarżący złożył zażalenie skierowane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z wnioskiem o jego uchylenie podnosząc, iż wystawienie tytułu wykonawczego przeciwko obojgu małżonkom oznacza, że wówczas zobowiązany i jego małżonek uprawnieni będą do wnoszenia przewidzianych w ustawie środków zaskarżenia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu, odnosząc się do argumentów Skarżącego, wykazał zasadność rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, wskazując na brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Organ podał, że obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków w przypadku kierowania egzekucji obowiązków ciążących na jednym z nich do majątku wspólnego nie oznacza, iż małżonek niebędący zobowiązanym, przy wyraźnym odróżnieniu jego statusu — od statusu zobowiązanego przez ustawodawcę, ma takie same uprawnienia w postępowaniu egzekucyjnym jak małżonek, będący zobowiązanym. Jeżeli zatem małżonek zobowiązanego ponosi tylko odpowiedzialność majątkiem wspólnym za cudze zobowiązanie, to tym samym nie można mu przyznać uprawnień wynikających z art. 54 § 1 u.p.e.a. do złożenia skargi na czynności egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym, skoro uprawnienia te, jak wynika wprost z tego przepisu, przysługują wyłącznie zobowiązanemu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 61a § 1 KPA w związku z art. 28 KPA poprzez stwierdzenie, że zarzuty Skarżącego zostały wniesione do postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A.W., a zatem istota postępowania sprowadza się do ustalenia czy w takim przypadku, gdy Skarżący jest czynnym podmiotem prowadzonego w stosunku do niego postępowania egzekucyjnego może korzystać z uprawnień jakie przysługują wobec osoby, w stosunku do której takie postępowanie jest prowadzone, tym bardziej gdy przedmiotowe postępowanie jest prowadzone w stosunku do Skarżącego na podstawie wspólnych tytułów wykonawczych wystawionych zarówno na Skarżącego, jak i na jego żonę A. W.;

2) naruszenie przez organ drugiej instancji art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 54 § 1 i 5 u.p.e.a., z uwagi na niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego polegającego na tym, że organ drugiej instancji nie uwzględnił, że podjęte przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę Skarżącego w A. sp. z o.o., w tym poprzez zajęcie jego konta bankowego, na które wpływa powyższe wynagrodzenie za pracę, zostały przeprowadzone z naruszeniem przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż w przypadku egzekucji z wynagrodzenia za pracę mamy do czynienia z wierzytelnością przysługującą pracownikowi wobec pracodawcy z tytułu wypłaty tego wynagrodzenia, które tak rozumiane jest składnikiem majątku osobistego z mocy art. 33 pkt 7 KRIOP, a zatem zajęcie i prowadzenie egzekucji z wynagrodzenia za pracę Skarżącego jako małżonka dłużnika, to jest jego żony – A. W., odpowiadającego tylko majątkiem wspólnym jest niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Tytułem wstępu wstępie należy się odnieść do wniosku Skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Należy w tym miejscu wskazać, iż złożona w sprawie niniejszej skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 p.p.s.a. zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Oznacza to, że w przypadku skarg na ww. postanowienia w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony, ale równocześnie, skierowanie sprawy na rozprawę także nie może być automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też mimo, że Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, to uwzględniając treść art. 122 p.p.s.a. powyższy wniosek nie wiązał Sądu, co oznacza, iż możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (por. B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str.527). Sąd wobec tego rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym mając na uwadze, że przyspieszyło to rozpatrzenie sprawy

Ze względu na to, że zaskarżone postanowienie dotyczy zarówno odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne , jak również odmowę wszczęcia postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, odrębnego omówienia wymagają obie kwestie.

Istota sprawy dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Skarżącemu niebędącemu zobowiązanym w rozumieniu art. 1 pkt 2 u.p.e.a. będącemu natomiast małżonkiem zobowiązanego, przysługuje prawo wniesienia skargi na czynności egzekucyjne z tego powodu, że zajęcie zostało skierowane do jego majątku osobistego.

W tym względzie zasadniczo wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2015 roku, sygn. akt II FSK 1376/13, które to stanowisko Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela i przyjmuje jako swoje. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "W myśl art. 54 ust. 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że wymienione w nim środki zaskarżenia przysługują wyłącznie podmiotowi będącemu zobowiązanym. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera przy tym legalną definicję pojęcia: "zobowiązany", co tym bardziej ułatwia ustalenie zgodnej z wolą ustawodawcy treści normy prawnej, bez konieczności stosowania pozostałych metod wykładni. Zgodnie zatem z zawartą w art. 1a pkt 20 u.p.e.a definicją, ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (...)".

Jak wynika z powyższego, zobowiązanym jest generalnie podmiot uchylający się od terminowego wykonania obowiązku. Przepis ten nie odnosi się jednocześnie w żaden sposób do przedmiotu egzekucji, z którego ma być zaspokojony egzekwowany obowiązek. Oznacza to, że podmiot, od którego nie można w świetle prawa żądać wykonania obowiązku nawet w sytuacji objęcia go postępowaniem egzekucyjnym dotyczącym cudzego obowiązku nie może skutecznie wnieść skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, czy na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. (...)

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, że błędne jest założenie skarżącej, jakoby na skutek zaprezentowanej wykładni skarżąca została pozbawiona ochrony prawnej, czy też narażona została na gorsze traktowanie. Wbrew temu twierdzeniu, ustawa egzekucyjna przewiduje bowiem specjalną procedurę służącą ochronie praw wyłącznie osób trzecich. Zgodnie z art. 38 § 1 u.p.e.a., kto, nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną, może wystąpić do organu egzekucyjnego – w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa - z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania. W tym świetle nie jest uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia konstytucyjnej zasady gwarantującej prawo do sądu, wyrażonej w art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zawężenie katalogu osób uprawnionych do skorzystania ze skargi na czynności egzekucyjne, nie oznacza bowiem jak wykazano, całkowitego zamknięcia drogi do sądu. Taka sytuacja wystąpiłaby tylko, gdyby skarżąca nie miała innej możliwości kontroli prawidłowości działania organów.".

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że Skarżący nie był zobowiązanym. Egzekucja, w toku której doszło do zajęcia wynagrodzenia za pracę wynikała bowiem z niewykonania obowiązku przez jego żonę. W świetle art. 54 ust. 1 w zw. z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. nie można więc przyjąć, że Skarżący był uprawniony do skutecznego wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Uprawnioną do dokonania tej czynności postępowania egzekucyjnego była jedynie jego żona – zobowiązana według art. 1a pkt 20 u.p.e.a. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że jak wynika z akt sprawy, Skarżąca złożyła taką skargę, która to skarga została uwzględniona przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dn. [...] marca 2018 r. (k. 52).

W zaistniałym stanie faktycznym organ, do którego wniesiono przedmiotową skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego zobligowany był więc do odmowy wszczęcia postępowania. Przepis art. 61a § 1 KPA nakazuje bowiem podjęcie takiego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, co miało w sprawie miejsce (tak również NSA w cyt. wyżej wyroku z dnia 30 czerwca 2015 roku, sygn. akt II FSK 1376/13).

Mając na uwadze powyższe niezasadny jest zarzut naruszenia art. 33 §1 pkt 6 w zw. z art. 54 §1 i 5 u.p.e.a. polegający na tym, że organ w zaskarżonej decyzji nie uwzględnił, że podjęte przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wynagrodzenia zostały przeprowadzone z naruszeniem przepisów tej ustawy, gdyż w przypadku egzekucji z wynagrodzenia za pracę mamy do czynienia z wierzytelnością przysługującą pracownikowi wobec pracodawcy z tytułu wypłaty tego wynagrodzenia, które jest składnikiem majątku osobistego.

W orzecznictwie utrwalony jest bowiem pogląd, iż postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest aktem formalnym (nie merytorycznym), co oznacza, że organ administracji publicznej nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, dlatego w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 18 października 2018 roku, sygn. akt I GSK 1908/18, z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1053/17 i z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1987/12, publ. CBOSA).

Jeśli chodzi o odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego i podnoszone przez Skarżącego argumenty zmierzające do wykazania, że Skarżący jako małżonek zobowiązanej jest uprawniony do wniesienia zarzutów w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, należy wskazać, że w wyroku z dnia 23 stycznia 2019 roku, sygn. akt III SA/Wa 993/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "tak w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym "zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący wyłącznie zobowiązanemu" (por. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz. Kijowski D.R. (red.), E. Cisowska-Sakrajda, LEX 2015).

Nadto "prawo zgłoszenia zarzutów przysługuje wyłącznie zobowiązanemu" (Przybysz P.M.. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. WK 2015).

Jak na to zwrócił uwagę WSA w Warszawie w wyroku z dnia 31 marca 2014r., sygn. akt V SA/Wa 1926/13 WSA, obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków w przypadku kierowania egzekucji obowiązków ciążących na jednym z nich do majątku wspólnego nie oznacza, iż małżonek niebędący zobowiązanym, przy wyraźnym odróżnieniu jego statusu od statusu zobowiązanego przez ustawodawcę, ma takie same uprawnienia w postępowaniu egzekucyjnym jak małżonek, będący zobowiązanym.

Przepisy u.p.e.a. nie dają bowiem podstaw do przyjęcia, iż ustawa ta posługuje się pojęciem zobowiązanego w dwóch różnych znaczeniach - materialnym i formalnym (wynikającym z faktu wskazania konkretnego podmiotu w tytule wykonawczym). Zatem zakres pojęcia zobowiązany został określony w definicji legalnej, zamieszczonej w słowniczku zawartym w art. 1 a) pkt 20 u.p.e.a. i w każdym przypadku użycia tego wyrazu w przepisach tej ustawy i w przepisach wykonawczych do niej należy pojęcie to rozumieć jednakowo. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 9.09.2015r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1574/14 "(...) przepis ten nie budzi w praktyce wątpliwości interpretacyjnych. Przepis ten, stanowiąc ustawową definicję z samego tylko założenia powinien być czytelny i jasny. Konstrukcja językowa przepisu, jak i użyte w nim słownictwo pozwalają zatem bez najmniejszych trudności ustalić znaczenie, jakie prawodawca zamierzał nadać mu na gruncie ustawy egzekucyjnej". Warto nadmienić, że zaprezentowane stanowisko ma ugruntowaną linie orzeczniczą (por. wyroki NSA : z dnia 31 października 2012 r. I OSK 844/12 oraz z dnia 15 czerwca 2015 r. II FSK 1376/13)

Podkreślić też należy, iż z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest Stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania.

Mając zatem na względzie, że zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. W. zostały wniesione przez osobę nie występującą w sprawie w charakterze zobowiązanego, w przedmiotowej sprawie zaistniała pierwsza z przesłanek, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. Z tego też względu, w omawianej sprawie, Organy prawidłowo odmówiły Skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych pismem z dnia 16.11.2017r. zarzutów i dlatego zarzut naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. podnoszony przez Skarżącego Sąd uznał za niezasadny.".

Tym samym, nie można zgodzić się ze Skarżącym, że był on uprawniony do złożenia zarzutów.

Wobec powyższego należy, w ocenie Sądu, uznać, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Nie wystąpiła żadna z podstaw wskazanych w art. 56 §1 u.p.e.a. i innych przepisach - jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2013 roku, sygn. akt II OSK 703/12 27 "Co do zasady zawieszenie postępowania egzekucyjnego wiąże się z wystąpieniem okoliczności uzasadniających czasową przerwę w prowadzonym postępowaniu. Art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji enumeratywnie wymienia okoliczności, zaistnienie których może spowodować czasową przerwę w toku postępowania egzekucyjnego, jednakże nie jest to katalog zamknięty. Bowiem pkt 5 § 1 art. 56 wskazuje na inne przypadki przewidziane w ustawach. Powyższe oznacza tyle, że tylko ustawa może przewidywać przypadki szczególne, wystąpienie których powoduje po stronie organu obowiązek zawieszenia postępowania.".

Taką podstawą nie jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego i oczekiwanie na rozpoznanie sprawy przez sąd (w skardze z 21 listopada 2011 roku Skarżący wnosił o zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego rozpoznania spraw prowadzonych przed WSA w Warszawie) - por. Przybysz P.M, Postępowanie Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII, LEX, komentarz do art. 56). Wobec odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów (co, jak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w cyt. wyżej wyroku z dnia 3 stycznia 2019 roku, sygn. akt III SA/Wa 993/18, było zasadne), nie zaistniała również podstawa zawieszenia, o której mowa w art. 35 §1 u.p.e.a.

Wobec złożenia przez Skarżącego wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i braku podstaw do jego zawieszenia, Organ winien był wydać postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, o którym mowa w art. 56 §4 u.p.e.a., zamiast postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. Organ powinien był potraktować wniosek Skarżącego jako oświadczenie wiedzy dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia tego postanowienia i wobec braku ich wystąpienia odmówić zawieszenia postępowania. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 października 2018 roku, sygn. akt II FSK 2793/16 "W doktrynie i w orzecznictwie wskazuje się, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego możliwe jest tylko w przypadkach wymienionych w art. 56 § 1 pkt 1÷ pkt 5 u.p.e.a., a organ egzekucyjny związany jest zakresem przesłanek warunkujących zawieszenie. Wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w istocie nie stanowi oświadczenia woli, składanego w celu doprowadzenia do czasowego przerwania stosowania środków egzekucyjnych, ale oświadczenie wiedzy, dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia tego postępowania.".

Ze względu na to, że wspomniana wadliwość (polegająca na wydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego zamiast wydania postanowienia o odmowie zawieszenia) nie miała w istocie wpływu na wynik sprawy (nie doszło do zawieszenia postępowania egzekucyjnego), brak było podstaw prawnych do uchylenia postanowienia z tego tytułu. Przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. warunkuje uchylenie postanowienia tym, że naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym mimo wadliwego zastosowania art. 61a §1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w związku z odmową wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, Sąd nie uchylił zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.