Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1443/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Górniczy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 173
journal: Dz.U. 2011 nr 163 poz 981
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.
article: art. 10, art. 55, art  77 par 1 i 2, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi T.G. (G.) na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydobywania kopalin 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego na rzecz strony skarżącej kwotę 1257 zł (słownie: tysiąc dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późno zm.), w związku z art. 173 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981), po rozpoznaniu odwołania z dnia [...] r. T. G. - właściciela Zakładu Usługowo-Handlowego "A" w K., od decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. z dnia [...] r., [...], w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na wydobywaniu kruszywa naturalnego na działce oznaczonej nr [...] wg ewidencji gruntów, zlokalizowanej w miejscowości K., gm. M., pow. moniecki, woj. podlaskie, w związku ze stwierdzeniem prowadzenia tej działalności bez koncesji, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. z dnia [...] r., znak: [...].

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o przedstawiony w niej stan faktyczny.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w L. nakazał T. G. prowadzącemu działalność pod nazwą: "A" Zakład Usługowo- Handlowy w K. wstrzymanie działalności polegającej na wydobywaniu kruszywa naturalnego na działce oznaczonej nr [...] wg ewidencji gruntów, zlokalizowanej w miejscowości K., gm. M., pow. moniecki, woj. podlaskie, w związku ze stwierdzeniem prowadzenia tej działalności bez koncesji. Ustalenia w tym zakresie zostały poczynione podczas oględzin gruntu dokonanych w dniu [...] r. oraz towarzyszących im czynności kontrolnych. W wyniku tych działań Starostwo Powiatowe w M. powiadomiło Okręgowy Urząd Górniczy w L. o wydobywaniu kruszywa naturalnego z działki [...] oraz działki [...] należącej do E. i A. R. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w L. umorzył postępowanie wyjaśniające, gdyż nie stwierdzono wydobywania kopalin na drugiej z wymienionych działek. Natomiast w stosunku do działki [...] decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w L. nakazał T. G. wstrzymanie działalności polegającej na wydobywaniu kruszywa naturalnego na wskazanej działce, w związku ze stwierdzeniem prowadzonej działalności bez koncesji. Jako podstawę prawną organ I instancji powołał art. 173 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Ustalenia te poczyniono podczas kontroli terenu przeprowadzonej w dniu [...] r. w związku z pismem Starosty M. z dnia . r., informującym o pozyskiwaniu kruszywa naturalnego bez wymaganej koncesji m.in. z działki nr [...]. Z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] r., prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w M., wynika, że działka nr [...] stanowi własność Miasta i Gminy M.. Organ stwierdził na podstawie art. 46 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r, Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.) oraz art. 21 ust. 2 Pgg, że działalność w zakresie wydobywania kopalin może być wykonywana po uzyskaniu koncesji, a przepisy prawa nie przewidują innego wydobywania kopalin niż w ramach działalności gospodarczej wymagającej koncesji.

Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie z dnia [...] r,, w którym zaskarża decyzję w całości oraz wnosi o uchylenie jej, w uzasadnieniu wskazując, iż decyzja organu I instancji została wydana bez udziału strony w postępowaniu wyjaśniającym. Nadto wskazano, że wyrobisko nie powstało na skutek działalności strony, ale na skutek wieloletniego wydobywania piasku przez okolicznych mieszkańców. Obecność pojazdów należących do jego firmy strona tłumaczy faktem prowadzenia w miejscowości K. prac niwelacyjnych terenu na działce należącej do A. K., za dokonanie której nieodpłatnie otrzymał grunt pochodzący z tej niwelacji.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. w zaskarżonej decyzji, po dokonaniu szczegółowej analizy całości zebranego w sprawie materiału, doszedł do przekonania, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał jako podstawę prawną art. 173 ust. 1 Pgg, który stanowi, że w przypadku wystąpienia stwierdzenia wykonywania działalności bez wymaganej koncesji właściwy organ nadzoru górniczego, w drodze decyzji, nakazuje wstrzymanie działalności. W dniu [...] r. organ I instancji powziął wiadomość o wydobywaniu kruszywa naturalnego bez wymaganej koncesji na działce nr [...], będącej własnością Gminy M. oraz ewentualnie na sąsiadujących z tą działką nieruchomościach gruntowych o numerach ewidencyjnych [...] i [...], będących własnością osób prywatnych. a pracownicy organu I instancji przeprowadzili w dniu [...] r. kontrolę terenu.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników organu I instancji ustalono, że w obrębie działki nr [...] znajduje się stokowe wyrobisko górnicze powstałe wskutek eksploatacji piasku ze żwirem oraz ze śladami niedawnego formowania, a prowadzona eksploatacja stwarza bezpośrednie zagrożenie dla osób prowadzących wydobycie oraz dla osób postronnych. W trakcie kontroli dokonano pomiaru kontrolnego prowadzonych robót przy użyciu odbiornika [...] firmy [...], którego wynik porównano z mapą zasadniczą (Nr ewid. [...]) terenu. Z porównania wymienionych materiałów wynika, iż wyrobisko powiększyło się od czasu sporządzenia wskazanej mapy zasadniczej, a górna krawędź skarpy przesunęła się o 10-15 m w kierunku sąsiedniej działki nr [...], którą jednocześnie nieznacznie naruszono podczas zdejmowania nadkładu z kopaliny. Biorący udział w kontroli A. K., właściciel sąsiadującej z działką nr [...] nieruchomości o numerze [...], przyznał, iż na kontrolowanej działce nr [...] prowadzono prace rekultywacyjne, nie wspomniał natomiast o rzekomej niwelacji terenu jego działki przez przedsiębiorstwo strony. Jednocześnie nie stwierdzono nielegalnego poboru kopaliny na innych działkach wskazanych w piśmie Starosty M. z dnia [...] r.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji był wystarczający do podjęcia zaskarżonej decyzji. Natomiast powołanie przez Odwołującego się faktu niwelacji terenu na działce A. K. wraz z poborem z niej kruszywa w postaci piasku uzasadnia dodatkowo stanowisko organu II instancji, gdyż w trakcie kontroli na tej działce w ogóle nie stwierdzono wykonywania działalności polegającej na poborze kruszywa naturalnego. Organ II instancji uznał w tych okolicznościach, że pobór kruszywa odbywa się nie na działce należącej do A. K., ale na działce nr [...], która jest objęta postępowaniem.

Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przez organ I instancji procedury administracyjnej, poprzez brak udziału strony w postępowaniu wyjaśniającym, zdaniem organu II instancji nie znajdują one uzasadnienia, w szczególności w kontekście stanu faktycznego opisanego w zaskarżonej decyzji. W uzasadnionych przypadkach możliwe jest odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, m.in. gdy zachodzi przesłanka wystąpienia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego. Stwierdzone przez organ I instancji okoliczności faktyczne w dniu [...] r. na działce nr [...], bezsprzecznie świadczą o zaistnieniu przesłanki, o której wyżej mowa.

Celem realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, organ II instancji dał stronie możliwość zapoznania się z aktami sprawy, zgromadzonymi przez organ I instancji oraz wypowiedzenia się, o czym poinformował w piśmie z dnia [...] r. przekazanym telefaksem w tym samym dniu, zaś jego odbiór potwierdziła telefonicznie M. B., Dyrektor w przedsiębiorstwie strony. Strona w wyznaczonym terminie nie skorzystał z tego prawa.

Mając na uwadze powyższe, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. i nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentacji strony zawartej w odwołaniu.

Strona pismem z dnia [...] r. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o uchylenie tejże decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 10 § 1, art. 10 § 2, art. 81, art. 39, art. 49 oraz art. 77 § 1 i art. 80 kpa.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż zarówno organ I jak i II instancji w sposób niedostateczny wykazały pominięcie obowiązku zapewnienia stronie należytego udziału w postępowaniu, a stanowisko w tym zakresie organu odwoławczego jest ogólne i lakoniczne co nie spełnia przesłanek z art. 10 § 2 kpa. Strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do faktów, które organ uznał za udowodnione, a nadto nie zapewniono jej takiej możliwości przed wydaniem decyzji. Strona zarzuciła organowi odwoławczemu również nieprawidłowy sposób doręczenia pisma z dnia [...] r. gdyż uczyniono to za pośrednictwem telefaksu, a takiej drogi nie przewidują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, które maja zastosowanie w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja została, zatem wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy, gdyż ograniczono się tylko do materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji w postępowaniu wyjaśniającym oraz do materiałów nadesłanych przez Burmistrza Miasta M. i Starostę M.. Jednocześnie strona zaprzeczyła by prowadziła eksploatację kruszywa z działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę Prezes Wyższego Urzędu Górniczego wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu swego stanowiska w całości je podtrzymał, a nadto odnośnie naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził, że nie zostały one naruszone. W szczególności wskazano, iż skarżący miał możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do jego treści, o czym świadczy treść pisma z dnia [...] r. Zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do dokonania oceny i sporządzenia wniosków zawartych w decyzji. Natomiast doręczenie pisma z dnia [...] r. nastąpiło w trybie art. 55 kpa, a doręczenie pisma w tym trybie stanowiło realizację zasady szybkości i prostoty postępowania, a nadto stanowiło celowe działanie ze względu na zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują wykonywanie administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym nie są związane zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sprawuje kontrolę legalności działalności administracji publicznej, i w tym trybie została poddana kontroli decyzja organu odwoławczego. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych ustawach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd administracyjny kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym. Do sądu należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że od 1 stycznia 2012 r. obowiązuje ustawa Prawo górnicze i geologiczne z dnia 9 czerwca 2011 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 981), w tym art. 173 ust. 1, który stanowi, że "w przypadku wystąpienia stwierdzenia wykonywania działalności bez wymaganej koncesji właściwy organ nadzoru górniczego, w drodze decyzji, nakazuje wstrzymanie działalności. Kopie tej decyzji niezwłocznie przekazuje się organowi określonemu w art. 140 ust. 2". Nie ma też wątpliwości, w świetle brzmienia art. 21 oraz art. 22 ust.2 pkt 1-3 P.g.g., że do wydobywania kopalin metodą odkrywkową na obszarze górniczym nie przekraczającym 2 ha, jeżeli wydobycie w roku kalendarzowym nie przekroczy 20.000 m3 wymagana jest koncesja wydana przez starostę.

Z treści tego przepisu wynika dla organów nadzoru górniczego wydania decyzji wstrzymującej dalsze wykonywanie działalności wydobywczej. Adresatem tejże decyzji jest podmiot wykonujący działalność bez wymaganej koncesji. W pierwszej fazie należy zatem ustalić, że doszło do wydobywania kopaliny metodą odkrywkową, a następnie należy ustalić podmiot wykonujący tą działalność i do niego skierować decyzję nakazującą wstrzymanie tej działalności. W rozpoznawanej sprawie doszło do stwierdzenia, że prowadzono działalność w postaci wydobywania piasku z działki oznaczonej numerem [...]. Na potwierdzenie tego faktu Starosta Moniecki przedstawił organowi I instancji zdjęcia obrazujące złoże piasku z widocznymi śladami świeżego kształtowania skarpy, a w porównaniu z danymi uwidocznionymi na mapie pozostającej w dyspozycji organu dokonującego kontroli wyrobisko od czasu sporządzenia mapy uległo powiększeniu i górna krawędź skarpy przesunęła się w kierunku działki [...] o ok. 10-15 m. Równocześnie ustalono, że na działce [...] stanowiącej własność E. i A. R. nie stwierdzono wydobywania kopalin, a stwierdzono wykonywanie robót ziemnych prawdopodobnie polegających na równaniu tego terenu. J. C., ojciec A. R., stwierdził, iż nie wydobywał piasku, a dokonywał wykopania i usunięcia fundamentu po ruinie budynku, a prace te wykonywał "A" Zakład Usługowo-Handlowy z K.. Wydana w tym stanie faktycznym decyzja nie uzasadnia powiązania obecności urządzeń firmy skarżącego na terenie sąsiadującym z wyrobiskiem z eksploatacją złóż piasku. Faktu tego również nie dokumentuje złożona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna, a obecność sprzętu w postaci samochodów ciężarowych i traktora może być usprawiedliwiona wykonywaniem robót ziemnych. Ze złożonego protokołu oględzin nie wynika z kim, personalnie z firmy skarżącego, rozmawiali pracownicy Urzędu Miejskiego w M. oraz jakie jest źródło przekazywanych informacji. W notatce służbowej z dnia [...] r. w pkt. 4 stwierdzono, że na działce [...] co najmniej od lat 90-siątych XX wieku znajdowało się wyrobisko po eksploatacji kruszywa naturalnego, a wyrobisko to od czasu sporządzeni mapy powiększyło się na krawędzi o 10-15 m. Powyższe ustalenia nadal nie pozwalają na stwierdzenie, że to skarżący był podmiotem, który dokonywał eksploatacji kruszywa, tym bardziej, że w skardze i w oświadczeniu złożonym na rozprawie w dniu [...] r. podkreślił, iż z jego ustaleń wynika, że eksploatacja odbywała się od ok. 15 lat, a dokonywały jej różne osoby, a tym na własne potrzeby okoliczni mieszkańcy. Jednocześnie skarżący konsekwentnie zaprzeczał, iżby to on dokonywał wydobycia kruszywa. Jeśliby postępowanie przed organem I instancji, a szczególnie przed organem odwoławczym toczyłoby się z udziałem skarżącego to wątpliwości te uległyby wyjaśnieniu.

Wobec powyższego należy podkreślić, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a), a w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa) i na podstawie jego całokształtu dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, a w uzasadnieniu decyzji przedstawić uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 1 K.p.a). Przyjęty przez organy sposób procesowania w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada warunkom określonym w przywołanych przepisach, a co za tym idzie zarzuty skargi zasługiwały na uwzględnienie. Już bowiem z treści samej tylko notatki służbowej z dnia [...] r. wynika, że w obrębie działki [...] od lat 90-siątych XX wieku znajdowało się stokowe wyrobisko po eksploatacji kruszywa naturalnego, zaś sporządzający notatkę w zakresie ustalenia podmiotu dokonującego tejże eksploatacji odwołali się jedynie do notatki z dnia [...] r. sporządzonej przez pracowników Urzędu Miasta w M. i Sołtysa wsi K.. Natomiast z kolei z treści tejże dokumentacji nie wynika kto udzielił informacji o tym, że to firma skarżącego dokonywała przy okazji rekultywacji terenu eksploatacji kruszywa, skąd wiadomo, że kruszywo to zostało wywiezione i gdzie, jak nazywał się rzekomy pracownik firmy skarżącego, który udzielał informacji sporządzającym notatkę. W wydanej w oparciu o powyższe ustalenia decyzji organu I instancji w żaden sposób nie powiązano kwestii bezkoncesyjnej eksploatacji kruszywa z firmą jej dokonującej tj. firmą skarżącego. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano jedynie na osobę skarżącego w żaden sposób nie wskazując przesłanek, którymi kierowano się przyjmując, iż to on dokonał eksploatacji kruszywa. Opisana wada decyzji nie została usunięta w postępowaniu odwoławczym, w którym organ jedynie powtórzył stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji, nie odnosząc się do zarzutów skarżącego odnośnie pominięcia jego udziału w postępowaniu. Organ wskazał jedynie na możliwość odstąpienia od czynnego udziału strony w postępowaniu wtedy, gdy zachodzi przesłanka wystąpienia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego, nie wskazując przy tym na konkretny przepis prawa oraz na okoliczności faktyczne, które wskazywałyby na taką konieczność wobec jednoczesnego stwierdzenia, iż kruszywo w obrębie działki było eksploatowane od lat 90-siątych XX wieku. Organ pominął treść art. 10 § 3 Kpa, który wskazuje na konieczność utrwalenia w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w art. 10 § 1 Kpa.

Pismem z dnia [...] r. skarżący został wezwany w terminie 3 dni do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie, a pismo to zostało doręczone telefaksem, zaś jego odbiór potwierdziła M. B., dyrektor w firmie skarżącego. Wybierając taką drogę powiadomienia organ odwołał się do treści art. 55 Kpa, który pozwala na odstąpienie od powiadomienia strony postępowania w sposób określony w rozdziale 8 Doręczenia kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadkach niecierpiących zwłoki. Skoro organ odwoławczy uznał, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie wyjątkową sytuacją to mógł wykorzystać instytucję wezwania w szczególnej formie zawartą w powołanym przepisie. Zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 39, art. 49, art. 55 Kpa w powyższym zakresie należy uznać za nietrafne.

Natomiast zarzuty naruszenia art. 10 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa należy uznać za zasadne. W szczególności skarżący słusznie zarzucił, i z organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nie wskazał na jakich podstawach faktycznych oparł swoje przekonanie, iż to firma skarżącego dokonała eksploatacji kruszywa, podczas gdy już tylko w oparciu o materiał sprawy wiadomym było, że firma ta prowadziła prace na zlecenie właściciela sąsiedniej działki, zaś ustalenia przekazane przez Starostę M. w piśmie z dnia [...] r. po części okazały się nieprawidłowe o czym świadczy wydanie w dniu [...] r. przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w L. decyzji umarzającej postępowanie. Nadto należy podkreślić, iż skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. wskazał, iż podejmowano już próby przypisania mu prowadzenia działalności wydobywczej w sąsiednim terenie, gdyż widziano tak samochody z jego logo, jednakże w tamtych postępowaniach brał czynny udział i zakończyły się one dla niego pozytywnie.

Wskazane okoliczności świadczą o potrzebie uzupełnienia postępowania dowodowego i zapewnienia w nim udziału skarżącemu, gdyż warunku tego nie spełniło pismo z dnia [...] r. Jednocześnie należy podkreślić, iż już w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący, działający wówczas bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wskazał na okoliczności wymagające wyjaśnienia, a to na fakt, iż wyrobisko było eksploatowane od połowy lat dziewięćdziesiątych przez okolicznych mieszkańców, a skarżący dokonywał jedynie robót niwelacyjnych na działce A. K.. Organ odwoławczy nie odniósł się do tych kwestii, poprzestając na ustaleniach organu I instancji, nie wezwał też skarżącego do uzupełnienia tych twierdzeń o wskazanie stosownych dowodów.

Rozpoznając sprawę ponownie organ winien zgodnie z treścią art. 136 Kpa dokonać uzupełnienia dowodów, w tym kierunku by powiązanie osoby skarżącego z eksploatacją kruszywa z działki nr [...] wynikało z toku postępowania administracyjnego, było uzasadnione powołanymi faktami i okolicznościami ustalonymi i ocenionymi zgodnie z regułami art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 Kpa, jak również odbyło się z zachowaniem reguł określonych w art. 10 Kpa poprzez osobisty udział skarżącego w tymże postępowaniu. Powyższe kwestie winny znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji przedstawiając uzasadnienie faktyczne i prawne zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a.

Wobec powyższego należało stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, c p.p.s.a. Wykonanie zaskarżonej decyzji wstrzymano na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.