Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 658/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant specjalista Justyna Hołyńska-Matela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "O. " w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO", Kolegium") decyzją z 10 czerwca 2024 r. znak: [...], (dalej "decyzja z 10 czerwca 2024r.") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z 1 września 2023 r. znak: [...], (dalej "decyzja z 1 września 2023r.") w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami (na pierwszej kondygnacji nadziemnej) oraz niezbędnej infrastruktury, przewidzianej do realizacji na części działek nr [...], [...], [...], arkusz 15, obręb R. i działce nr [...], arkusz 15, obręb R.; położonych w P. przy ul. [...].

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 8 maja 2023 r. M. Sp. z o.o. sp. k. (dalej również: wnioskodawca) wystąpił do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowo-usługowymi, garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą, przewidzianą do realizacji na części działek nr [...], [...], [...], arkusz 15, obręb R. i działce nr [...], arkusz 15, obręb R., położonych w P. przy ul. [...] (dalej również: inwestycja, przedsięwzięcie).

Prezydent Miasta P. po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i zawiadomieniu o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, w dniu 1 września 2023 r. wydał decyzję nr [...], którą ustalił warunki zabudowy dla inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "O. " (dalej również: skarżąca), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiającej ustalenie warunków zabudowy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżąca uprzednio wnioskowała o wydanie decyzji odmownej, a organowi I instancji przekazała swoje stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że planowana inwestycja nie będzie stanowić harmonijnego uzupełnienia zabudowy oraz, że wpłynie na zwiększenie ruchu kołowego na ul. [...] i połączonych z nią arterii komunikacyjnych. Ponadto, zdaniem skarżącej organ ustalił zbyt niski współczynnik miejsc postojowych na każde mieszkanie.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wymienioną we wstępie decyzją z 10 czerwca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO podkreśliło, że sprawie w wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej oraz funkcji usługowej. Prawidłowo zatem organ I instancji uznał, że planowane przez inwestora zamierzenie budowlane kontynuuje funkcję zabudowy występującą w obszarze analizowanym.

Dalej SKO wskazało, że tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy oraz przesłanki, jaki muszą zostać spełnione, aby mogła zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz aktu wykonawczego do tejże ustawy: Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie).

W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1 mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1 na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 2 i 3). Zgodnie z ust. 4 § 7 dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. Organ pierwszej instancji wskazał, że budynki znajdujące się w obszarze przyjętym do analizy posiadają wysokość od 4,1 m do 57,3m. Kolegium zatem stwierdza, że organ I instancji prawidłowo określił powyższy parametr ustalając go na poziomie do 50% powierzchni zabudowy 47,5-57m, do 60% powierzchni zabudowy do 5,5m. Dopuszczono możliwość ustalenia wysokości zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia, bowiem wynika to z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy urbanistycznej. Słusznie organ I instancji uznał, iż w obszarze przyjętym do analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania ternu, występuje zabudowa o zróżnicowanej wysokości, a co za tym idzie za dopuszczalne uznano ustalenie wysokości budynku zgodnie z żądaniem Inwestora, bowiem nowy budynek nie wpłynie negatywnie na zabudowę sąsiednią.

W ocenie organu odwoławczego – wbrew twierdzeniom skarżącej – inwestycja dostosowuje się do urbanistycznych cech starej zabudowy, a biorąc pod uwagę fakt, że pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. zostały spełnione, należy stwierdzić, iż Prezydent Miasta P. zasadnie ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego.

Odnosząc się do kwestii miejsc postojowych, SKO wskazało na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 marca 2014 r. (II SA/Po 1137/13), w którym stwierdzono, że określenie w formie liczbowej wymazanych stanowisk postojowych nie jest bezwzględnie konieczne w decyzji o warunkach zabudowy oraz, że nie ma podstaw do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać minimalną liczbę miejsc parkingowych.

Skarżąca, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem SKO, pismem z 26 lipca 2024 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie:

- art. 7, 77 § 1, 80 w zw. z art. 8 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), poprzez niewłaściwe zebranie i ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienia stanowiska, a dotyczące:

a) ustalenia linii zabudowy, polegające na stwierdzeniu przez Organ odwoławczy, że Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił linię zabudowy w odległości 10 m od działki nr [...], podczas gdy przepisy prawa nie pozwalają na takie wyznaczenie linii zabudowy, a ponadto na niewyjaśnieniu przez Organ odwoławczy w jaki sposób wyliczona została odległość 10 m linii zabudowy od działki nr [...] i poprzestaniu tylko na wskazaniu odległości innych budynków od pasa drogowego oraz niewyjaśnieniu tego dlaczego pod uwagę wzięte zostały wybrane odległości budynków od pasa drogowego;

b) sposobu wyliczenia dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej, a polegające jedynie na stwierdzeniu, że średnia szerokość elewacji wynosi 50 m, podaniu skrajnych wartości szerokości elewacji w obszarze analizowanym (9 m i 225 m), wartości uwzględniających dopuszczalną tolerancję 20% od ustalonej średniej, tj. 40 m - 70 m wraz z konstatacją, że wnioskowana przez inwestora szerokość frontu elewacji nie przekracza wartości występujących w analizowanym obszarze;

c) lakonicznego odniesienia się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia prawa materialnego, polegającego na tym, że Organ II instancji nie dopatrzył się naruszenia przez Organ I instancji przepisów prawa, w sytuacji gdy inwestor nie przedstawił dokumentu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. w zakresie zapewnienia wykonania uzbrojenia terenu w postaci doprowadzenia przyłącza cieplnego, z uwagi na to, że inwestor przedłożył do wniosku jedynie opinię techniczną wydaną przez V. S.A. nr [...] z dnia 4 maja 2023 r., która nie zapewnia wykonania uzbrojenia terenu w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem;

- art. 15 k.p.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy powinna ona podlegać, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyleniu w całości a sprawa powinna zostać przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania;

- art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy do wniosku nie dołączono umowy zapewniającej wykonanie uzbrojenia terenu w postaci wykonania przyłącza cieplnego.

Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga była niezasadna.

Sprawa w przedmiocie wydania warunków zabudowy jest rozstrzygana na podstawie przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wyrażającym zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jak powszechnie się przyjmuje zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Oznacza to, że wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej, w tym m.in. w zakresie kontynuacji funkcji, zabudowy już istniejącej, a rzetelne określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy (zob. Z. Niewiadomski (red.), "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2011, s. 515, 517). Narzędziem służącym do ustalenia, czy zachodzą przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno-urbanistyczną (§ 3 rozporządzenia). Sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analiza urbanistyczna ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami prawa przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania.

Analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w jej części tekstowej rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami ww. rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki analizy stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy.

Należy przy tym podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (zob. wyroki NSA z 18 grudnia 2012 r., sygn. II OSK 1518/11, z 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1542/09, wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe a nawet wymagane, w przypadku łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Oznacza to, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli zaś wszystkie ww. przesłanki są spełnione organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z treścią art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Konsekwencją tej zasady jest konstatacja, że jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych.

Sąd wskazuje, że w kontrolowanej sprawie w świetle analizy trafnie organy przyjęły, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust.1 u.p.z.p., w tym dotyczące funkcji i parametrów zabudowy w obszarze analizowanym. W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono, że w obszar analizowany znajduje się zabudowa o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej oraz funkcji usługowej. Prawidłowo zatem przyjęły organy, że planowana inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy występującą w obszarze analizowanym.

Wbrew twierdzeniom skarżącej należało podzielić argumentację SKO, że organ I instancji prawidłowo ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 10 m od działki nr [...]. Sam sposób wyznaczenia linii zabudowy poprzez odniesienie się do odległości od działki nr [...], która jest działką drogową, oddzielającą obszar inwestycji od ul. [...], jest czytelny i nie pozostawia wątpliwości co do tego, jak ma przebiegać linia zabudowy. Natomiast usytuowanie linii zabudowy zostało oparte na § 4 ust. 4 rozporządzenia jako wyjątek od zasad wskazanych w § 4 ust. 1-3 rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia nie nakładają na organ konieczności wyznaczenia linii zabudowy jedynie w oparciu o średnie parametry i wyliczenia wynikające z § 4 ust. 1-3 rozporządzenia. § 4 ust. 4 rozporządzenia stanowi, że dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. W realiach niniejszej sprawy linia zabudowy została wyznaczona stosownie do wyników analizy, stąd należało uznać, że jest dopuszczalna i uzasadniona.

Równie nieuzasadniony okazał się zarzut skarżącej dotyczący wadliwego sposobu wyliczenia dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej. Przede wszystkim należy podkreślić, że szerokość elewacji frontowej wyznaczono na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Trafnie zauważyło SKO, że jak wynika z przeprowadzonej analizy urbanistycznej średnia szerokość elewacji frontowej występującej w obszarze przyjętym do analizy wynosi 50 m, a kształtuje się od 9 m - ul. [...] do 225 m - os. [...]. Dlatego szerokość elewacji frontowej na poziomie 30-35 m wpisuje się w ład urbanistyczny, który nie może być jednak wprost rozumiany jako utrwalanie zastanego kształtu istniejącej zabudowy. Rozwój ładu przestrzennego musi mieć charakter ewolucyjny, zatem nowy budynek powinien nawiązywać do istniejącej zabudowy. Kluczową kwestią jest bowiem harmonijne wkomponowanie nowej zabudowy, dostosowanie jej parametrów do określonych cech zagospodarowania terenów sąsiednich (zob. wyrok NSA z 3 listopada 2021 r., sygn. II OSK 100/21).

Należy nadmienić, że przedmiotowa analiza urbanistyczna jest domeną urbanistyki i jako dowód zbliżony do opinii biegłego, stanowi merytoryczną część ustaleń organu pierwszej instancji w przedmiocie warunków zabudowy. Jej ustawowym celem jest dostosowanie nowej zabudowy do urbanistycznych cech starej zabudowy, łącznie z zasadą kontynuacji funkcji. Każdy przypadek wydawania warunków zabudowy jest odrębny i unikatowy, bowiem każdy teren, który obejmuje decyzja lokalizacyjna, wydawana przez kompetentny w decyzji o warunkach zabudowy, ma niepowtarzające się cechy. W konsekwencji badanie możliwości wydania warunków zabudowy winno odnosić się do szerszego kontekstu terenu i jego charakteru, indywidualnego zamierzenia inwestora, a także wyważenia interesu publicznego oraz prawnego w konkretnym, rozpatrywanym przypadku (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 20 czerwca 2023 r., sygn. II SA/Wr 83/23).

Nie miała racji także skarżąca zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. poprzez nieprzedłożenie umowy zapewniającej wykonanie uzbrojenia terenu w postaci wykonania przyłącza cieplnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. nie jest więc uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (zob. wyroki NSA z 21 kwietnia 2021 r., sygn. II OSK 1815/18, z 22 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 3487/18, WSA w Poznaniu z 12 października 2023 r., sygn. IV SA/Po 510/23). Niemniej, w niniejszej sprawie wnioskodawca najpierw na etapie postępowania przed organem I instancji przedłożył opinię (zapewnienie) od operatora sieci ciepłowniczej, a następnie na etapie postępowania odwoławczego przedłożył w dniu 9 maja 2024 r. kopię stosownej umowy z operatorem sieci ciepłowniczej (k. 35-46 akt postępowania organu II instancji). Dokonał tego, pomimo braku wyraźnego obowiązku w tym zakresie nałożonego przez ustawodawcę na inwestora.

Z opisanych wyżej względów nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy przepisów u.p.z.p. Podobnie nieuzasadnione okazały się zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. Orzekające w sprawie organy należycie i dokładnie ustaliły stan faktyczny, dokonując analizy zebranej w sprawie dokumentacji. Ustaleń tych dokonały zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., dając im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Jednocześnie, niezależnie od zarzutów skargi, Sąd z urzędu zbadał kwestię przekształcenia spółki (wnioskodawcy) na etapie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji i organ odwoławczy, ze spółki pod firmą M. sp. z o.o. sp. k. (KRS: [...]) na spółkę pod firmą M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS: [...]), a następnie zmianie firmy na M. sp. z o.o. (KRS: [...]). O powyższych zmianach wnioskodawca poinformował pismem z 5 czerwca 2024r. Zagadnienie to miało bowiem znaczenie w kontekście utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Kwestia skutków administracyjnoprawnych przekształcenia spółki prawa handlowego uregulowana jest w art. 553 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm., dalej: k.s.h.) spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Przepis ten ustanowił zasadę ograniczonej (albo inaczej warunkowej) kontynuacji praw i obowiązków administracyjnych (por. A. Kidyba, op. cit., t.3 - "przyjąć więc należy, że przekształcenie w przypadku praw i obowiązków administracyjnoprawnych powoduje zasada warunkowej kontynuacji" oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., II FSK 2289/11, "W art. 553 § 1 k.s.h. ustawodawca ustanowił zasadę kontynuacji praw i obowiązków cywilnoprawnych, a w art. 553 § 2 k.s.h. zasadę ograniczonej kontynuacji praw i obowiązków administracyjnych"). Zmiana formy organizacyjnoprawnej danej spółki kapitałowej nie powoduje utraty zezwoleń, koncesji czy ulg – chyba że ustawa stanowi inaczej. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z 29 listopada 2017 r., III CZP 68/17 (OSNC 2018/6/60, LEX nr 2405318), w której to uchwale Sąd Najwyższy stwierdził, że "normatywna konstrukcja przekształcenia spółek handlowych (tzw. przekształcenie sensu stricto) opiera się na realizacji zasady kontynuacji (ciągłości). Z zasady tej, wyrażonej w art. 553 § 1-3 k.s.h., eksponującej sferę podmiotową przekształcenia wynika, że spółka poddana procesowi przekształcenia jest tym samym podmiotem, a na skutek przekształcenia zmienia się tylko forma prawna prowadzonej działalności. Przekształcenie oznacza zatem zmianę typu spółki przy zachowaniu tożsamości podmiotowej w zakresie praw i obowiązków. W konsekwencji w przypadku przekształcenia nie dochodzi do sukcesji praw i obowiązków. Zarówno przed, jak i po przekształceniu mamy do czynienia z tym samym podmiotem, który w wyniku przekształcenia zmienia jedynie formę prawną («szatę prawną») na inny ustawowy typ spółki. Tym założeniom konstrukcyjnym nie przeczy przyjęte w ustawie rozróżnienie terminologiczne pomiędzy «spółką przekształcaną» a «spółką przekształconą», służy bowiem ono jedynie zasygnalizowaniu zmiany formy prawnej spółki przed i po przekształceniu, nie zaś akcentowaniu odrębności podmiotowo-organizacyjnej pomiędzy spółkami uczestniczącymi w procesie transformacyjnym. Tożsamość podmiotowa spółek oznacza, że spółka przekształcona nie wstępuje w prawa i obowiązki o charakterze cywilnoprawnym przysługujące spółce przekształcanej, lecz z dniem przekształcenia spółce przekształconej przysługują wszelkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej (art. 553 § 1 k.s.h.). Innymi słowy, mimo przeprowadzonego przekształcenia nadal w odniesieniu do tych praw i obowiązków chodzi o tę samą spółkę. Wyrażona w art. 553 § 1 k.s.h. zasada kontynuacji obejmuje zarówno prawa i obowiązki prywatnoprawne (art. 553 § 1 k.s.h.), jak i publicznoprawne (art. 553 § 2 k.s.h.). (por. Wyrok NSA z 22.03.2022 r., II FSK 648/21, LEX nr 3366077, Wyrok NSA z 30.06.2023 r., III OSK 2473/21, LEX nr 3611783.) W związku z powyższym wskazać należy, że między spółką przekształcaną, a spółką przekształconą zachodzi tożsamość podmiotowa, a nie następstwo prawne. Wyłączenie zasady, o której mowa w art. 553 § 2 k.s.h. jest możliwe jedynie wówczas, gdy ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. W realiach niniejszej sprawy, tj. w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy ustawodawca nie wprowadził żadnych odstępstw od zasady ciągłości podmiotowej spółki przekształcanej. Dlatego też spółka przekształcona (M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która zmieniła firmę (nazwę) na M. sp. z o.o.) pozostaje podmiotem decyzji o warunkach zabudowy, która wydana została na wniosek spółki przekształcanej (M. sp. z o.o. sp. k.).

Mając na uwadze wszystkie opisane wyżej okoliczności, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.