Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2495/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Gabriela Nowak, asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 28 lipca 2022 r. nr DO-II.7610.136.2022.AB w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju i Technologii (dalej: "Minister"), po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżący"), decyzją z 28 lipca 2022 r., nr DO-II.7610.136.2022.AB, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda") z 1 czerwca 2022 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...], obręb Dz. [...], obejmującego działkę nr [...] o pow. 461 m2, uregulowaną w księdze wieczystej nr [...], podzieloną na działkę nr [...], uregulowaną w księdze wieczystej nr [...]oraz działkę nr [...], uregulowaną w księdze wieczystej nr [...].

Decyzja Ministra wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda, działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 344) dalej: "u.g.n.", oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi

dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 ze zm.) dalej: "rozporządzenie", decyzją z 1 czerwca 2022 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu opisanego na wstępie, obejmującego działkę nr [...], podzieloną na działkę nr [...] oraz działkę nr [...]. Przyczyną wydania negatywnej decyzji było stwierdzenie, że inicjujący postępowanie skarżący nie wykazał przysługującego jego poprzednikowi prawnemu w kluczowej dla uwłaszczenia dacie prawa zarządu do gruntu ww. nieruchomości.

Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie, po rozpoznaniu którego Minister decyzją z 28 lipca 2022 r. utrzymał decyzję Wojewody w mocy. W motywach tego rozstrzygnięcia odwołał się do treści art. 200 u.g.n. i wskazał, że decyzja uwłaszczeniowa ma charakter deklaratoryjny i odnosi się do stanu istniejącego na nieruchomości w dniu 5 grudnia 1990 r. W dalszej kolejności zauważył, że z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że grunt oznaczony jako działka nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowił własność Skarbu Państwa.

Prawo własności Skarbu Państwa przepisano z księgi wieczystej dawnej t. [...] k. [...], gdzie w dziale II jako właściciela m.in. działki nr [...] wpisano Skarb Państwa "[...]" na podstawie traktatu wersalskiego z dnia 29 czerwca 1919 r. oraz uchwały sejmowej z dnia 14 lipca 1920 r. i 16 czerwca 1922 r. (Nr 46, poz. 388 R.P.P.). Wskazał również, że działka nr [...] o pow. 461 m2 uległa podziałowi na działki nr [...] i nr [...] na podstawie decyzji Wojewody z 8 czerwca 2017 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Podał, że w dziale drugim księgi wieczystej nr [...] prowadzonej obecnie dla działki nr [...] jako użytkownika wieczystego nieruchomości ujawniono [...] [...]S.A. w [...], a zatem spółkę tą należy uznać za stronę niniejszego postępowania. W ocenie Ministra spełniona zatem została jedna z przesłanek warunkujących uwłaszczenie. Kwestią sporną pozostaje natomiast to czy zaistniała druga wskazana w art. 200 u.g.n. przesłanka, dotycząca pozostawania nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu podmiotu na rzecz, którego miało nastąpić uwłaszczenie. W tym zaś kontekście organ – odwołując się do poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych - wywodził, że zarząd jest prawną formą władania nieruchomością i nie można jego istnienia domniemywać. Obowiązująca zaś w dniu 5 grudnia 1990 r. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przewidywała jego powstanie w ściśle określony sposób. Zgodnie z jej art. 38 ust. 2 powołanej ustawy państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości.

Minister, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że wpis w dziale II księgi wieczystej dawnej nr t. [...] k. [...] K. prowadzonej dla przedmiotowej działki, nie został dokonany na podstawie decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd lub użytkowanie (a tylko wtedy świadczyłyby to o ustanowieniu prawa zarządu na nieruchomości). Podkreślił, że istnienia prawa zarządu nie można domniemywać. Prawo zarządu mogło zostać ustanowione tylko w ściśle określony sposób, a wykazanie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych w § 4 rozporządzenia. Przyznał również rację Wojewodzie, że traktat wersalski z dnia 29 czerwca 1919 r., będący podstawą wpisu w dziale II ww. KW o treści: "Skarb państwa Polskiego - [...]" nie przywidywał ustanowienia prawa zarządu lub użytkowania gruntu na rzecz [...]. Podał, że Wojewoda wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo zarządu, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia (vide: pismo z 13 września 2004 r.), jednakże nie nadesłał on stosownych dokumentów. Natomiast pismem z 9 listopada 2007 r. skarżący podtrzymał stanowisko, że dokumentem potwierdzającym prawo zarządu do przedmiotowej działki jest ww. odpis księgi wieczystej. Minister podał, że pismem z 23 sierpnia 2004 r. Prezydent Miasta [...] wskazał, iż brak jest dokumentów o przekazaniu w zarząd przedmiotowej nieruchomości.

Organ stwierdził również, że jak wynika z pisma Kierownika Referatu Ewidencji Mienia Wydziału Geodezji i Gospodarki Mieniem z 23 sierpnia 2004 r. oraz z podglądu na [...]działka nr [...] położona jest w pasie dróg publicznych - zbiegu ulic [...], [...], [...] i [...]. Rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (Dz.U. Nr 30, poz. 151) ulice [...] i [...] (Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 marca 1991 r. zmieniła nazwę na ul. [...]) zostały zaliczone do kategorii dróg wojewódzkich. Natomiast na podstawie art. 103 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) z dniem 1 stycznia 1999 r. ul. [...] i ul. [...] stały się drogami powiatowymi. Natomiast ul. [...] (uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia 28 lutego 1990 r. zmieniła nazwę na ul. [...]) oraz ul. [...] zostały zaliczone do kategorii dróg publicznych lokalnych miejskich uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia 27 lutego 1986 r. Ponadto jak wynika z wykazu dróg powiatowych i gminnych na terenie [...] sporządzonego przez Zarząd Miasta jako wykonanie pkt. 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia 25 września 2000 r. ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...] stanowią drogi powiatowe, natomiast ul. [...] stanowi drogę publiczną gminną.

Zdaniem Ministra powyższe ustalenie, że będący przedmiotem postępowania uwłaszczeniowego grunt oznaczony jako działka nr [...] stanowił w dniu 5 grudnia 1990 r. drogę zaliczoną na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645) do jednej z kategorii tych dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych (art. 1 ww. ustawy), skutkuje uznaniem, iż nie mógł podlegać uwłaszczeniu jako grunt objęty prawem osób trzecich - zarządcy drogowego. Jednocześnie wskazał, że na podstawie art. 22 ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 grudnia 1990 r., zarząd gruntami zajętymi pod drogi publiczne sprawują właściwe organy drogowe. Zarząd ten powstał z mocy prawa.

Na decyzję Ministra skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775) dalej: "K.p.a.", poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;

2. art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 75 § 1 ab initio K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

3. art. 200 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120) poprzez nieuwzględnienie, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego [...] z siedzibą w [...], co winno doprowadzić do przyjęcia, że [...] nabyły z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody oraz o rozpatrzenie sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego; jak również o zwrot od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest niezasadna.

Stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji przepis art. 200 u.g.n., odwołuje się do art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), który w ustępie 1 stanowił, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem ich użytkowania wieczystego. Reguluje on zatem tryb potwierdzania następującej z mocy prawa konwersji przynależnego państwowej osobie prawnej w ww. dacie prawa zarządu nieruchomością w prawo użytkowania wieczystego.

Kluczowe zatem dla podjęcia na tej podstawie decyzji było ustalenie, czy podmiot ubiegający się o uwłaszczenie (w tym przypadku przedsiębiorstwo państwowe [...]) na dzień 5 grudnia 1990 r. legitymował się prawem zarządu przedmiotowym gruntem. Zarząd zaś (obecnie trwały zarząd) był prawną formy władania, która uprawniała określony podmiot do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo, a następnie spółkę z nieruchomości tego prawa zatem nie kreuje. Decydujące znaczenie mają bowiem dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej z 29 września 1990 r. - tj. 5 grudnia 1990 r. oraz obowiązujące w tym dniu przepisy pozwalające stwierdzić, że w tym dniu określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych. Obowiązująca natomiast wówczas ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Tak więc stosownie do art. 38 ust. 2 tej ustawy dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu, umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) bądź umowa o nabyciu nieruchomości. W konsekwencji istnienia powyższego prawa, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (którego przykłady przywołano w uzasadnieniu skarżonej decyzji), nie można domniemywać.

W sprawie pozostaje bezsporne, że według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. przedmiotowy grunt stanowił własność Skarbu Państwa. Spór dotyczy natomiast tego, czy dokumenty przedłożone przez skarżącego potwierdzają spełnienie przez jego poprzednika prawnego posiadania prawa zarządu do tego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r. W kwestii sposobu dokumentowania tego prawa zasadnicze znaczenie mają zaś przepisy rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., w tym jego § 4 ust. 1, gdzie wymienione zostały dokumenty wskazujące na istnienie prawa zarządu. Mogą więc niemi po myśli tego przepisu być: decyzja o przekazaniu nieruchomości w zarząd (pkt 1); decyzja o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeśli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r. (pkt 2); umowa między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawarta za zgodą organu (pkt 3); umowa zawarta w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r., przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa (pkt 4); odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości (pkt 5); decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością (pkt 6); decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r. (pkt 7); uchwała, zarządzenie lub decyzja wydana w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości (pkt 8); protokół przekazania nieruchomości sporządzony między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r. (pkt 9), a także umowa o przekazaniu nieruchomości lub protokół przekazania nieruchomości sporządzone przed 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi (pkt 10). Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa w ust. 1, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Z kolei w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 k.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym.

W niniejszej sprawie jako dowód na istnienie prawa zarządu do wnioskowanej do uwłaszczenia nieruchomości skarżący powołał się na zapis w dziele II księgi wieczystej dawnej nr t. [...] k. [...] prowadzonej dla przedmiotowej działki, gdzie widnieje wpis Skarbu Państwa "Zarząd Kolejowy" dokonany na podstawie traktatu wersalskiego z dnia 29 czerwca 1919 r. oraz uchwały sejmowej z dnia 14 lipca 1920 r. i 16 czerwca 1922 r. (Nr 46, poz. 388 R.P.P.). W jego ocenie bowiem wpis ten, stosownie do § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia jest wystarczający do wykazania prawa zarządu.

Ze stanowiskiem tym jednak nie sposób się zgodzić. Wprawdzie istotnie z woli ustawodawcy odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości może stanowić dowód na istnienie po stronie przedsiębiorstwa prawa zarządu, jednakże - jak zasadnie zauważał Minister – dowód ów podlegać musi ocenie organu prowadzącego postępowanie uwłaszczeniowe. W ramach zaś tej oceny koniecznym staje się ustalenie na jakiej podstawie wpis omawianego prawa został dokonany. Jeśli zatem nie znajduje on oparcia w akcie to konkretnie prawo kreującym nie może być uznany za wystarczający dowód na jego istnienie. Tak też należy interpretować przyjęte w § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia założenie, że podstawą stwierdzenia przez organ prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych na dzień 5 grudnia 1990 r. jest odpis z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości. Z niespornych ustaleń organów wynika natomiast, że wpis w dziale II ww. księgi wieczystej został dokonany w oparciu o traktat wersalski z dnia 29 czerwca 1919 r., który nie przywidywał ustanowienia prawa zarządu lub użytkowania gruntu na rzecz [...]. Skoro w toku postępowania skarżący nie przedstawił indywidulanego aktu prawo zarządu kreującego, zasadnie organy obu instancji uznały sam wpis w księdze za niewystraczający dla stwierdzenia istnienia tego prawa w kluczowej dla uwłaszczenia dacie. Postępując w ten sposób nie naruszyły one zatem ww. przepisu, a sformułowany w tym kontekście zarzut skargi uznać należy za chybiony.

Nie mogło także potwierdzić sprawowania zarządu przedmiotowym gruntem przez poprzednika skarżącego, złożone w tym przedmiocie oświadczenie członków organu spółki, mapa ewidencyjna, wypis z rejestru gruntów oraz wydruk z ewidencji terenów zamkniętych. Nie można ich nawet potencjalnie rozpatrywać w kategorii dowodów, o których mowa w § 4 ust. 3 rozporządzenia. Przewidziane w tym przepisie dowody z oświadczeń czy zeznań świadków mogą mieć prawne znaczenie jedynie wówczas, gdy zostanie w sposób pewny ustalone, że konkretne dokumenty potwierdzające prawo zarządu jednostki państwowej istniały (zostaną ustalone ich dane umożliwiające ich identyfikację), ale się nie zachowały (np. zostały zniszczone, zaginęły). Tym samym bez potwierdzenia istnienia tego rodzaju dokumentów (a takowego w sprawie zabrakło), zeznania świadków (ich oświadczenia) samodzielnego dowodu na potwierdzenie zarządu stanowić nie mogą.

Organy ustaliły również (co szczegółowo opisane zostało w stanie faktycznym), że grunt obejmujący działkę nr [...] stanowił w dniu 5 grudnia 1990 r. drogę publiczną. Wobec tego, zasadnie przyjęły, że nie mogła ona podlegać uwłaszczeniu, gdyż była objęta prawem osób trzecich - zarządcy drogowego. Zgodnie z art. 2 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym na datę 5 grudnia 1990 r., do dróg publicznych zaliczano m.in.: drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Drogi publiczne wyłączone są z obrotu prawnego, co wynika bezpośrednio z art. 2a ustawy. Jednocześnie na podstawie art. 22 ust. 1 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 grudnia 1990 r.) zarząd gruntami zajętymi pod drogi publiczne sprawują właściwe organy drogowe.

Skoro zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził aby przywoływane przedsiębiorstwo dysponowało jakimkolwiek indywidualnym aktem dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo - odbiorczego, który ustanowiłby na jego rzecz zarząd bądź użytkowanie i na taki akt nie powołuje się także skarżący – który pismem z 9 listopada 2007 r. podtrzymał stanowisko, że dokumentem potwierdzającym prawo zarządu do przedmiotowej nieruchomości jest odpis księgi wieczystej - to odmowa potwierdzenia uwłaszczenia na tej nieruchomości owego przedsiębiorstwa odpowiada prawu. Podejmując zatem tej treści rozstrzygnięcie Wojewoda nie naruszył prawa. W konsekwencji czego nie naruszył także prawa Minister utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy, w kluczowych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia, zostały ustalony w sposób prawidłowy. Dowody, w oparciu o które był on rekonstruowany, znajdują się w aktach sprawy i zostały przez organy ocenione w sposób niewykraczający poza granice wyznaczone treścią art. 80 k.p.a. Stąd także zarzut naruszenia tego przepisu oraz zasad ogólnych postępowania, w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), jest zdaniem Sądu niezasadny. Skarżący zresztą, poza polemiką ze stanowiskiem organu w zakresie znaczenia w sprawie wisu w księdze wieczystej nie wskazuje, żadnych innych dowodów, których ewentualne przeprowadzanie prowadziłoby lub mogło prowadzić do odmiennych konkluzji niż poczynione przez organ. Stąd także zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. pozostaje chybiony. Prawne i faktyczne racje decyzyjne, które legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia zostały przedstawione w motywach decyzji w sposób czytelny, spełniając standard wyznaczony treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 kwietnia 2023 r. w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 614).