Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 469/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: rt. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 1 pkt 2, art. 151,
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 48, art. 49, art. 49h ust. 1 i 2, art. 49i ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 50,  art. 51
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 października 2022 r. sygn. akt II SA/Po 34/22 w sprawie ze skargi G.M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2021 r. nr WOA.7721.289.2021.MO w przedmiocie legalizacji obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 21 października 2022 r., II SA/Po 34/22 oddalił skargę G.M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB) z 29 października 2021 r., nr WOA.7721.289.2021.MO utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) z 6 września 2021 r., znak PINB/WOA/430/47/2021/4707, którą wskazany organ, działając na podstawie 49i ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), dalej: p.b., a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., zalegalizował budynek magazynowo-warsztatowy zlokalizowany na działce nr ew. [...] (w granicy z działkami nr ew. [...]) przy ul. [...] w S., równocześnie stwierdzając, iż ww. decyzja stanowi podstawę użytkowania ww. obiektu budowlanego.

Uczestnik postępowania I.H. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a.:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi i błędnym uznaniu przez Sąd I Instancji, że na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do wydania decyzji przez organ z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, z pominięciem części materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, z błędną oceną części materiału dowodowego oraz brakiem zgromadzenia części niezbędnego materiału dowodowego, czego konsekwencją był brak uznania przez Sąd I instancji, że organ poczynił przy wydawaniu decyzji błędne ustalenia faktyczne, iż: (i) inwestorem obiektu budowlanego, którego dotyczy postępowanie był A.R., podczas gdy z oświadczenia A.R. złożonego 31 marca 2021 r. w trakcie kontroli robót budowlanych wynika, że inwestorem budynku był S.R., które to błędne ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 49f ust. 1 oraz art. 49i ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1 p.b. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji wobec niewłaściwego podmiotu; (ii) bezspornym jest, iż obiekt budowlany, którego dotyczy postępowanie, powstał na co najmniej 20 lat przed wszczęciem postępowania w sprawie, podczas gdy obiekt ten powstał później, a okoliczność jego budowy na ponad 20 lat przed wszczęciem postępowania była kwestionowana m.in. w piśmie G.M. z 12 sierpnia 2021 r., które to błędne ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 49f ust. 1 oraz art. 49i ust. 1 p.b. poprzez prowadzenie uproszczonego postępowania legalizacyjnego i wydanie w jego przedmiocie merytorycznej decyzji, podczas gdy takie postępowanie w ogóle nie powinno było zostać wszczęte; 2) art. 151 w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 49i ust. 1 pkt 2 lit. a p.b. polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi i braku stwierdzenia przez Sąd I instancji nieważności zaskarżonej decyzji w całości, pomimo że wydano ją z rażącym naruszeniem prawa, to jest orzeczono o legalizacji obiektu, podczas gdy organ zobligowany był do wydania decyzji o nakazie rozbiórki z uwagi na brak przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w wyznaczonym terminie; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 49h ust. 1 i 2 p.b. oraz § 3 ust. 1, § 6, § 7, § 15 i § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1429), dalej: r.s.t., polegające na niesłusznym stwierdzeniu kompletności dokumentów legalizacyjnych i braku wezwania do ich uzupełnienia, pomimo błędnej i nierzetelnej geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej obiektu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 49i ust. 1 p.b. poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie niekompletnej i nierzetelnej dokumentacji; 4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 49h ust. 1 i 2 p.b. polegające na niesłusznym stwierdzeniu kompletności dokumentów legalizacyjnych i braku wezwania do ich uzupełnienia, pomimo błędnej, nierzetelnej i nieobiektywnej ekspertyzy technicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 49i ust. 1 p.b. poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie niekompletnej, nierzetelnej i nieobiektywnej dokumentacji;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 49f ust. 1 w zw. z art. 48-49, art. 50 i art. 51 p.b. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie skargi, podczas gdy zastosowanie w niniejszej sprawie trybu uproszczonego postępowania legalizacyjnego jest wykluczone z uwagi na to, że prowadzi do ominięcia wymogów postępowania naprawczego w zakresie przebudowy, co kłóci się z wykładnią celowościową i systemową ww. przepisów.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania A.R. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez uczestnika postępowania na uzasadnionych podstawach.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji WWINB poddanej w niniejszej sprawie kontroli Sądu I instancji stanowił art. 49i ust. 1 p.b. Zgodnie z powyższym przepisem, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wydać decyzję o legalizacji, jako rozstrzygnięcie kończące uproszczone postępowanie legalizacyjne, gdy dokumenty legalizacyjne są kompletne lub ich niekompletność została usunięta zgodnie z postanowieniem, o którym mowa w art. 49h ust. 2 p.b., a równocześnie z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 3 p.b., wynika, że stan techniczny legalizowanego obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne jego użytkowanie zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania.

Zastosowanie powyższej regulacji w niniejszej sprawie Sąd I instancji trafnie oparł na zaakceptowaniu ustalenia WWINB, że sporny obiekt budowlany (budynek magazynowo-warsztatowy zlokalizowany na działce nr ew. [...] w S.) spełnia przesłankę przewidzianą w art. 49f ust. 1 p.b., by mogło zostać prowadzone względem niego uproszczone postępowanie legalizacyjne, tj. został zrealizowany w warunkach samowoli budowalnej wobec nielegitymowania się przez inwestora wymaganym pozwoleniem na budowę, a przy tym od zakończenia jego budowy upłynęło co najmniej 20 lat. Niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej przypisujący Sądowi I instancji błąd z uwagi na to, że ww. okoliczność miała nie zostać wykazana w świetle zgromadzonego przez organy nadzoru budowlanego materiału dowodowego. Wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obowiązująca w postępowaniu administracyjnym obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Brak jest podstaw, by w kontekście wymogu stwierdzenia wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 49f ust. 1 p.b., organy były zobowiązane zanegować złożone przez A.R. oświadczenie. Wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie, z pisma G.M. z 12 sierpnia 2021 r., wniesionego do PINB w związku z zawiadomieniem przez organ stron postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, nie wynika, by skarżąca podważyła datę zakończenia budowy budynku stanowiącego przedmiot prowadzonego postępowania. Treść pisma wskazuje bowiem, że jej zastrzeżenia dotyczyły wyłącznie funkcji pełnionej przez sporny obiekt. Skarżąca zaprzeczyła bowiem temu, by budowa "budynku przemysłowego warsztatowo-magazynowego" została zakończona ponad 20 lat temu, wyjaśniając, że nie było możliwości budowy takich obiektów na działkach przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe. Wskazała, że realizowane na nich były budynki gospodarcze, dodając, że zmiana funkcji i sposobu użytkowania budynku gospodarczego należącego do A.R. została wprowadzona w latach 2018-2020 po przeprowadzeniu modernizacji tego budynku, co uniemożliwia wyprowadzenie z przytoczonych wyjaśnień wniosków, które zostały w kontekście dopuszczalności zastosowania dyspozycji art. 49f ust. 1 p.b. sformułowane w skardze kasacyjnej. Powyższej oceny nie zmienia odwołanie się przez skarżącą kasacyjnie do art. 48-49 i art. 50-51 p.b., wykonanie przy samowolnie zrealizowanym budynku, którego budowa zakończyła się przed 20 laty, robót budowlanych spełniających definicję przebudowy (art. 3 pkt 7a p.b.) albo remontu (art. 3 pkt 8 p.b.) nie stanowi bowiem okoliczności uzasadniającej stosowanie do takiego obiektu postępowania naprawczego, które wyłącza możliwość objęcia go uproszczoną procedurą legalizacyjną.

Również aprobując pozostałe ustalenia faktyczne przyjęte w sprawie, Sąd I instancji nie uchybił art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że dopuszczając się błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, organy prowadziły postępowanie i wydały decyzje wobec niewłaściwego podmiotu. Nawet, jeżeli to S.R., a nie jego syn (A.R.), powinien być uważany za faktycznego organizatora procesu budowlanego, w wyniku którego powstał w latach 90. ubiegłego wieku poddany uproszczonej procedurze legalizacyjnej budynek, nie zmienia to faktu, że kontrolowane postępowanie było prowadzone przez organy nadzoru budowlanego z udziałem aktualnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...], tj. A.R. i to do niego jako właściciela obiektu w toku tego postępowania postanowieniem z 4 maja 2021 r., znak PINB/WOA/430/47/2021/7407 prawidłowo skierowały nakaz przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, o których mowa w art. 49g ust. 2 p.b. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania zasadnie zauważył w kontekście treści art. 52 p.b., że formułowane w toku uproszczonego postępowania legalizacyjnego obowiązki, mające postać nakazów, powinny być nakładane na inwestora, niemniej tylko w takim przypadku, gdy posiada on tytuł prawny do nieruchomości umożliwiający mu zastosowanie się do tychże nakazów. Niesporny charakter ustalenia potwierdzającego, że A.R. w dacie prowadzonego postępowania pozostawał właścicielem nieruchomości, na której usytuowany jest poddawany legalizacji budynek magazynowo-warsztatowy, nie pozwalał w tych warunkach doszukać się jakichkolwiek wadliwości w odniesieniu do "strony podmiotowej" działań podjętych przez PINB i WWINB, co Sąd I instancji miał pominąć, kontrolując decyzję z 29 października 2021 r.

Nie ma uzasadnionego charakteru zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 49i ust. 1 pkt 2 lit. a p.b. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji nie mógł oddalić skargi na zaskarżoną decyzję WWINB, ale zobowiązany był stwierdzić jej nieważność ze względu na orzeczenie o zalegalizowaniu budynku, który powinien podlegać rozbiórce z racji nieprzedłożenia przez A.R. jako adresata postanowienia PINB z 4 maja 2021 r. dokumentów legalizacyjnych w wyznaczonym terminie.

Odnosząc się do terminu wyznaczanego w postanowieniu przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 49g ust. 1 p.b. i skutków jego uchybienia, należy przypomnieć, że czynności procesowe dokonywane przez podmioty postępowania administracyjnego muszą spełniać określone wymagania przewidziane przez przepisy prawa administracyjnego procesowego, aby mogły wywoływać określone skutki procesowe. Takim wymogiem jest między innymi czas dokonania takiej czynności. Terminem procesowym jest termin określony w przepisach regulujących postępowanie administracyjne, przewidziany do dokonania danej czynności procesowej. Termin procesowy wywołuje skutki w płaszczyźnie procesowej, uzależniając skuteczność czynności procesowych od jego zachowania. Terminy procesowe mogą mieć charakter terminów ustawowych, gdy ich długość określają przepisy prawa, jak też stanowić terminy urzędowe, które podlegają wyznaczeniu przez organ administracji publicznej. Możliwość wyznaczenia terminu przez organ nie oznacza, że traktować go należy jako termin niestanowczy, tj. taki, którego uchybienie nie powoduje skutków określonych w przepisach. Pod tym względem terminy stanowcze należy odróżnić od terminów instrukcyjnych (niestanowczych), których przekroczenie nie powoduje bezpośrednich skutków w postępowaniu administracyjnym. Ustawodawca w art. 49g ust. 1 p.b. przyjął, że w ramach uproszczonego postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia jego doręczenia, równocześnie traktując okoliczność nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych w tym terminie za przesłankę wydania decyzji o nakazie rozbiórki (art. 49i ust. 1 pkt 2 lit. a p.b.). W świetle wskazanej regulacji prawnej nie może budzić wątpliwości, że analizowany termin nie jest terminem instrukcyjnym mającym wyłącznie porządkowy charakter, ale terminem procesowym. Pozostaje on równocześnie terminem urzędowym z uwagi na to, że jego określenie wymaga jego wyznaczenia przez organ nadzoru budowlanego. Z woli ustawodawcy przybrał on charakter terminu minimalnego (nie krótszego niż 60 dni), co jest następstwem uznania, że wskazany okres 60 dni zasadniczo jest odpowiedni do wykonania przez zainteresowanego omawianego obowiązku, niemniej czas potrzebny do sporządzenia i przedłożenia wymaganej dokumentacji legalizacyjnej może w określonych okolicznościach być również dłuższy, wobec czego organ nadzoru budowlanego powinien posiadać uprawnienie do jego skonkretyzowania aktem indywidualnym.

Jakkolwiek powyższe wyjaśnienia nakazują za prawidłowe uznać przyjęte w skardze kasacyjnej założenie, że na gruncie art. 49g ust. 1 p.b. wymagane jest określenie konsekwencji procesowych niezachowania przez adresata postanowienia terminu przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, tym niemniej skarżąca kasacyjnie mylnie przyjęła, iż rozstrzygnięciu zamieszczonemu w zaskarżonej decyzji WWINB zobowiązany był nadać treść przewidzianą w art. 49i ust. 1 pkt 2 p.b. Z akt sprawy wynika, że skierowane do A.R. postanowienie z 4 maja 2021 r. zostało odebrane w dniu 11 maja 2021 r., co powoduje, iż wyznaczony w nim 60-dniowy termin zakończył swój bieg 12 lipca 2021 r., uwzględniając, że 10 lipca wypadał w sobotę (art. 57 § 4 k.p.a.). Z pisma A.R. z 1 lipca 2021 r. (k. 20 akt adm.), które zostało złożone 5 lipca 2021 r., równocześnie wynika, że wnioskodawca w ww. terminie przedłożył dokumenty legalizacyjne. Zaniechał wyłącznie przedstawienia oświadczenia o przysługującym mu prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które dołączył 2 września 2021 r. Nie ulega jednakże wątpliwości, że oświadczenie to odpowiadało włączonemu wcześniej do akt przez organ dokumentowi potwierdzającemu stan prawny nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. 1926 (k. 4 akt adm.). Zauważenia wymaga, że ocena wykonania obowiązku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych jest współkształtowana procedurą sprawdzającą kompletność tychże dokumentów (art. 49h ust. 1-2 p.b.), której wprowadzenie jest wynikiem zobowiązania organów nadzoru budowlanego do posługiwania się oceną różnicującą przypadek, gdy podmiot zobowiązany do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych nie ujawnia woli zastosowania się do tego obowiązku, oraz przypadek, gdy obowiązek ten realizuje, aczkolwiek robi to wadliwie z punktu widzenia jego treści wynikającej z postanowienia, o którym mowa w art. 49g ust. 1 p.b. W sytuacji stwierdzenia takiego stanu rzeczy organ jest zobowiązany postanowieniem wezwać zainteresowanego do usunięcia niekompletności dokumentów legalizacyjnych w wyznaczonym terminie i dopiero brak wykonania tego obowiązku w tym terminie może prowadzić do nakazania rozbiórki (art. 49i ust. 1 pkt 2 lit. b p.b.).

Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że wydanie zaskarżonej decyzji o legalizacji budynku magazynowo-warsztatowego było wynikiem przyjęcia, iż skarżący przedłożył dokument ekspertyzy technicznej oraz geodezyjną inwentaryzację powykonawczą budynku, a także dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownie do wymagań art. 49g ust. 2 pkt 1-3 p.b. Dokument ekspertyzy technicznej wymagany podczas uproszczonej legalizacji obiektu budowlanego został sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Do ww. osób nie można stosować przepisu art. 24 § 1 w zw. z art. 84 § 2 k.p.a. dotyczącego wyłączenia biegłego od udziału w sprawie z uwagi na wątpliwości co do jego bezstronności (por. wyrok NSA z 15 września 2021 r., II OSK 1268/19). Postrzeganie ekspertyzy przez skarżącą kasacyjnie jako nierzetelnej i nieobiektywnej jest niewystarczające, by za skuteczny mógł zostać uznany postawiony Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 49h ust. 1 i 2 p.b. Z ekspertyzy technicznej wynika jednoznacznie, że stan techniczny przedmiotowego budynku nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne jego użytkowanie zgodnie z dotychczasowym i zamierzonym sposobem użytkowania.

Podobnie ocenić należy zarzut naruszenia ww. przepisów w związku z regulacją zawartą w § 3 ust. 1, § 6, § 7, § 15 i § 19 ust. 1 r.s.t. Sąd I instancji nie miał podstaw do podważenia przyjętego przez WWINB ustalenia dotyczącego sporządzenia wymaganej geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej legalizowanego budynku. Geodeta uprawniony sporządzając geodezyjną dokumentację powykonawczą, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 2 p.b., jest zobowiązany uwzględnić stan rzeczywisty, tj. aktualny stan objętego procedurą legalizacji obiektu i taka sytuacja, jak należy przyjąć, wystąpiła w kontrolowanej sprawie. Geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza ma na celu wytyczenie obiektów budowlanych w terenie po zakończeniu procesu budowlanego. Jej istotą jest zatem wskazanie aktualnych danych o przestrzennym rozmieszczeniu danego obiektu w terenie po jego wybudowaniu. Geodezyjne pomiary sytuacyjne i wysokościowe wykonuje się, jak stwierdza § 3 ust. 1 r.s.t., z wykorzystaniem metod, technik i technologii zapewniających uzyskanie dokładności położenia punktów szczegółów terenowych i spełnienie warunków wykonywania pomiarów, określonych w § 16 oraz § 20 r.s.t., z uwzględnieniem zasad określonych w § 18 r.s.t. Równocześnie § 3 ust. 2 r.s.t. stanowi, że wybór stosowanych metod, technik i technologii, spełnienie warunków wykonywania pomiarów oraz zapewnienie wymaganej dokładności spoczywa na kierowniku prac geodezyjnych, którym jest geodeta uprawniony, ustanowiony przez wykonawcę zgłoszonych prac geodezyjnych do kierowania tymi pracami. Organy nadzoru budowlanego w sposób niewadliwy, na podstawie pozyskanych dokumentów ustaliły, że złożona do akt geodezyjna dokumentacja powykonawcza została sporządzona przez geodetę uprawnionego K.W. Znajduje się w niej złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji, którego nie podważają ogólne uwagi skarżącej kasacyjnie, której zdaniem ww. opracowanie pozbawione jest wymaganej dokładności i spójności.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.