Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 103/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29a, art. 40 ust. 12 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 14 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 24 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję Naczelnika Wydziału Zarządzania i Ewidencji Dróg Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia 15 marca 2022 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 557,- (słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z 15 marca 2021 r. Naczelnik Wydziału Zarządzania i Ewidencji Dróg Zarządu Dróg Miejskich w P., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta P., nałożył na J. K. karę pieniężną w wysokości 18 564 zł za zajęcie od 22 listopada 2021 r. do 30 listopada 2021 r. pasa drogowego ul. [...] w P. bez zezwolenia zarządcy drogi.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej k.p.a., art. 29a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470), dalej: u.d.p. i § 4 ust. 1 uchwały Nr XLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta Poznania (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2021 r., poz. 1376 ze zm.), dalej "uchwała z 25 maja 2004 r.".

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, co następuje.

W wyniku przeprowadzonej przez pracowników ZDM wizji w terenie w dniu 22 listopada 2021 r. stwierdzono wybudowanie nowego zjazdu oraz składowanie gruzu i materiałów budowlanych na poboczu drogi powiatowej - ul. [...] w P. - bez wymaganego zezwolenia. Ze zdjęć oraz pomiarów wykonanych w trakcie kontroli wynika, że przedmiotowy zjazd znajdował się w pasie drogowym i prowadził na teren nieruchomości o oznaczeniu geodezyjnym obręb S. , art. 20 dz. 8/1 .Ustalono, że za zbudowanie zjazdu oraz składowanie gruzu a także materiałów budowlanych odpowiedzialny jest J. K..

Dodatkowe kontrole przeprowadzono w dniach 23 listopada 2021 r., 24 listopada 2021 r., 26 listopada 2021 r. i 29 listopada 2021 r.

Zawiadomieniem z dnia 3 stycznia 2022 r. organ poinformował J. K., że w dniu 22 listopada 2021 r. na podstawie art. 40 ust 12 u.d.p. wszczął z urzędu postępowanie o wymierzenie kary pieniężnej w związku z zajęciem pasa drogowego ul [...] – stanowiącej drogę powiatową bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez budowę zjazdu na teren nieruchomości o powierzchni zajęcia 56,69 m˛ oraz składowanie gruzu i materiałów budowlanych na poboczu o powierzchni zajęcia 15,39 m˛

Wysokość kary obliczono według stawek określonych w uchwale Rady Miasta P. z dnia 25.05.2004 r. , tj. 4,00 zł/m˛za 1 dzień za zajęcie chodnika oraz 3,00 zł /m˛za 1 dzień za zajęcie pobocza.

Jednocześnie organ stwierdził brak przesłanek, o których mowa w art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a, odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, gdyż waga naruszenia nie jest znikoma (wysoka kara pieniężna; zajęcie pasa drogowego w określonym, ciągłym przedziale czasu; zagrożenie bezpieczeństwa ruchu i zaburzenie estetyki miasta i duża szkodliwość czynu mogącego potencjalnie zachęcić inne podmioty do tego rodzaju naruszeń prawa).

J. K. wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, w którym zarzucił naruszenie:

1. art. 29a u.d.p. przez nałożenie kary pieniężnej, podczas gdy:

a) decyzja Zarządu Dróg Miejskich z 19 listopada 2021 r. nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z ul. [...] na wysokości nr [...] na działkę ew. nr [...] nie stała się ostateczna, gdyż strona wniosła od niej odwołanie; wniosek o wydanie zezwolenia złożono w marcu 2021 r.;

b) decyzją z 17 lutego 2022 r. nr [...] wydano zezwolenie na lokalizację zjazdu z ul. [...] na wysokości nr [...] na działkę ew. nr [...] na podstawie nowego, analogicznego wniosku;

2. art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. przez uznanie, że nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia kary, mimo że decyzją z 17 lutego 2022 r. nr [...] na skutek nowego wniosku wydano zezwolenie na lokalizację zjazdu z ul. [...] na wysokości nr [...] na działkę ew. nr [...];

3. art. 8 K.p.a. przez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że organ powołał jako podstawę prawną art. 29a u.d.p., zgodnie z którym za wybudowanie zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną. Z sentencji decyzji wynika natomiast, że kara pieniężna została nałożona za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu decyzji organ wskazuje zarówno na okoliczności związane z wybudowaniem zjazdu jak i z zajęciem pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przez składowanie gruzu i materiałów budowlanych na poboczu drogi powiatowej. Karę pieniężną organ uzasadnia powołując się na art. 40 ust. 1 u.d.p. Nie sposób zatem ustalić, czy nałożona kara pieniężna dotyczy budowy zjazdu bez zezwolenia, czy zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia w celu składowania gruzu i materiałów budowlanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 24 listopada 2022 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania jest nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego ul. [...] zarówno za wybudowany zjazd jak i składowanie gruzu i materiałów budowlanych bez zezwolenia zarządcy drogi. Bezsporne jest, że nastąpiło zarówno wybudowanie zjazdu jak i składowanie gruzu i materiałów budowlanych, na co wskazuje materiał dowodowy, stąd organ nałożył karę za oba przewinienia odpowiednio na podstawie art. 29a u.d.p. i art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.

W kontrolowanym okresie tj. od 22 listopada 2021 r.do 30 listopada 2021 r. strona nie posiadała żadnego dokumentu zezwalającego na zajęcie pasa drogowego ul. [...], bowiem decyzja z 19 listopada 2021 r. dotycząca budowy zjazdu nie była prawomocna, natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę zjazdu wydana 17 lutego 2022 r. w okresie kontrolowanym nie istniała.

Organ uznał również, ze nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 k.p.a. Jak wskazano, nie można uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Zajęcie pasa drogowego dotyczyło drogi powiatowej, a strona

J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, zarzucił naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez:

a) przyjęcie, że przedmiotem postępowania przed SKO jest nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego zarówno za wybudowany zjazd, jak i za składowanie gruzu i materiałów budowlanych bez zezwolenia zarządcy drogi;

b) pominięcie, że postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu wobec uchylenia decyzji z 19 listopada 2021 r. o odmowie wydania zezwolenia zostało umorzone, jako bezprzedmiotowe wobec wydania decyzji lokalizacyjnej z 17 lutego 2022 r.

2. art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej;

3. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przez uznanie, że nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia kary, mimo że decyzją z 17 lutego 2022 r. na skutek wniosku z 8 grudnia 2021 r. wydano zezwolenie na lokalizację zjazdu z ul. [...] w tym samym miejscu i na tych samych warunkach, o które wnioskowano w poprzednim wniosku z 11 marca 2021 r., a postępowanie wywołane wnioskiem z 11 marca 2021r. zostało umorzone, jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu skargi, skarżący zarzucił, m.in., że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów, że organ pierwszej instancji jako podstawę prawną swej decyzji powołał art. 29a u.d.p., natomiast wysokość kary ustalono w oparciu o art. 40 ust. 12 u.d.p. Ponadto, skarżący podniósł, że dla ustalenia, czy były podstawy do nałożenia karty pieniężnej na podstawie art. 40 ust 12 u.d.p. konieczne było ustalenie, czy decyzja z dnia 19.11. 2021 r. odmawiająca zezwolenia na lokalizację zjazdu była ostateczna, czy tez nie. SKO decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r. uchyliło tę decyzję i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Ostatecznie postępowanie przed ZDM, podjęte na skutek ww. decyzji SKO z 27 czerwca 2022 r. zostało umorzone, jako bezprzedmiotowe, wobec tego, że ZDM decyzją z dnia 22 lipca 2022 r. zezwolił na lokalizacje zjazdu w oparciu o drugi wniosek złożony przez skarżącego w dniu 8 grudnia 2021r. Decyzja ta została wydana w oparciu o takie same okoliczności, które wskazane były w pierwszym wniosku z dnia 11 marca 2021r. o wydanie zezwolenia na lokalizacje zjazdu.

Skarżący podniósł również, że przy badaniu przesłanki znikomości naruszenia prawa z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszenia, skutki), jak i podmiotowym (np. wina). Skarżący działał w zaufaniu do władzy publicznej, biorąc pod uwagę wyżej wymienione decyzje. Ponadto, w uzasadnieniu decyzji z 27 czerwca 2022 r. SKO wskazało, że organ odmawiając zezwolenia na lokalizację zjazdu nie wyjaśnił, z jakich przyczyn i w jakich okolicznościach proponowana lokalizacja zjazdu wpłynie na ograniczenie płynności ruchu i potencjalnego zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu, co wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Skarżący podjął zatem wszelkie przewidziane prawem działania zmierzające do uzyskania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Na rozpoznanie wniosku z 11 marca 2021 r. skarżący czekał ponad 7 miesięcy, a decyzja organu odmawiająca zezwolenia na lokalizację zjazdu została wydana z naruszeniem przepisów k.p.a. i brakiem wyjaśnienia istotnych okoliczności, co skutkowało jej uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasadniczą przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji jest niemożność kategorycznego ustalenia, w jakim przedmiocie było prowadzone postępowanie, w ramach którego wskazane wyżej decyzje zostały wydane.

Z zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, doręczonego skarżącemu w dniu 7 stycznia 2021 r., wynika, że organ wszczął z urzędu postępowanie o wymierzenie na podstawie art. 40 ust 12 u.d.p kary pieniężnej w związku z zajęciem pasa drogowego ul [...] – stanowiącej drogę powiatową bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez budowę zjazdu na teren nieruchomości oraz składowanie gruzu i materiałów budowlanych na poboczu.

Zgodnie z art. 40 ust 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi (...) zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną wysokości 10 – krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6

Natomiast w podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał art. 29 a u.d.p., zgodnie z którym za wybudowanie lub przebudowę zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust 4.

Z powyższego, jak słusznie zarzuca skarżący w skardze wniesionej do Sądu, niewątpliwie wynika, że postępowanie w istocie dotyczyło dwóch spraw, wybudowania zjazdu bez zgody zarządcy drogi oraz zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia na prowadzenie w nim robót budowlanych

Organ odwoławczy, odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu w tym zakresie, wskazał, że przedmiotem postępowania jest nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego ul. [...] zarówno za wybudowany zjazd jak i składowanie gruzu i materiałów budowlanych bez zezwolenia zarządcy drogi. Bezsporne jest bowiem, że nastąpiło zarówno wybudowanie zjazdu jak i składowanie gruzu i materiałów budowlanych, na co wskazuje materiał dowodowy, stąd organ nałożył karę za oba przewinienia odpowiednio na podstawie art. 29a u.d.p. i art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.

Co należy zatem podkreślić, postępowanie w przedmiocie nałożenia kary za wybudowanie zjazdu bez zgody zarządcy drogi (art. 29a ust. 1 pkt 1 u.d.p.) oraz postępowanie w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia na prowadzenie w nim robót budowlanych (art. 40 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 12 u.d.p.) są zakresowo różne i wymagają dwóch odrębnych rozstrzygnięć.

W obu sprawach sankcjonuje się podjęcie aktywności w obrębie pasa drogowego bez uprzedniego uzyskania zezwolenia zarządcy drogi, tyle że w pierwszym wypadku chodzi o wybudowanie zjazdu, a w drugim - o zajęcie pasa drogowego w celu przeprowadzenia takich robót. W możliwych układach faktycznych może dojść do skumulowania odpowiedzialności, gdy inwestor ( w przypadku budowy lub przebudowy zjazdu właściciel lub użytkownik nieruchomości przyległych do drogi), wybuduje zjazd nie uzyskawszy uprzednio tak zezwolenia na jego budowę (art. 29 u.d.p.), jak i zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu przeprowadzenia robót budowlanych (art. 40 ust. 2 pkt 1 u.d.p.). Nie ulega jednak wątpliwości, że są to dwa autonomiczne przedmioty, w których powinno się przeprowadzić dwa odrębne postępowania. Zaś jedynie wysokość wymierzanej kary pieniężnej, w obu przypadkach, jest ustalana na podstawie art. 40 ust 4 u.d.p.

Jak wskazał jednak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 września 2015 r. wydanym w sprawie o syg. akt II GSK 1682/14 (...) adoptowanie art. 40 ust 4 u.d.p na potrzeby wymiaru kar pieniężnych, o których mowa w art. 29a tej ustawy nie oznacza, że mamy do czynienia z odpowiedzialnością za zajęcie pasa drogowego. Odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego została bowiem oddzielnie uregulowana w art. 40 ust 12 u.d.p. Stanowisko to Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela.

W kontrolowanej sprawie, jak wskazano wyżej, jako podstawę prawną decyzji organ pierwszej instancji powołał art. 29a u.d.p., co powinno identyfikować przedmiot postępowania, jako wymierzenie kary pieniężnej za wybudowanie zjazdu bez zezwolenia. Z treści rozstrzygnięcia wynika natomiast, że karę wymierzono za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Natomiast z uzasadnienia decyzji wynika, że organ wskazuje zarówno na wybudowanie zjazdu bez zezwolenia, jak i na zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia przez wybudowanie zjazdu jak i składowanie gruzu i materiałów budowlanych ( tabela str. 2 decyzji ).

Co należy podkreślić, również w decyzji organu odwoławczego, błędnie zakwalifikowano wybudowanie zjazdu bez zezwolenia, jako zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia., błędnie uznając, że prawidłowo organ I instancji przyjął, że przedmiotem postępowania jest wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, gdyż w istocie, jak wynika z ustaleń dokonanych przez organ, w przedmiotowej sprawie chodzi o oddzielnie uregulowaną w art. 29 a u.t.d. odpowiedzialność za wybudowanie zjazdu bez zezwolenia.

W związku z powyższym za uzasadnione należy uznać podniesione w skardze w tym zakresie zarzuty.

Za uzasadniony tym samym należy również uznać zarzut naruszenia art. 189f k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:

1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub

2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

Jak podkreśla się zarówno w rzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w piśmiennictwie, obligatoryjność kary nakładanej na podstawie art. 29a ust 1 u.d.p., która z założenia ma charakter represyjny i prewencyjny, a więc ma służyć zapewnieniu przestrzegania ustawy o drogach publicznych, nie może sprzeciwiać się zakwalifikowaniu rozpatrywanego naruszenia, jako znikomego. Każdy przypadek wymaga indywidualnej analizy.

Celem art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest zaś niedopuszczenie do wymierzenia kary, która byłaby rażąco nieproporcjonalna do wagi naruszenia. Zatem, ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa, jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 6.06.2023 r. , syg akt IIIOSK 2411/21, A. Cebera, J. G. Firlus (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 189f).

Ocena w przedstawionym wyżej zakresie niewątpliwie należy do organu, który powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej.

W kontrolowanej sprawie ocena ta nie jest wystarczająca. Organy w żaden sposób nie odniosły się bowiem do podnoszonych przez skarżącego okoliczności ,m.in., że decyzją z 17 lutego 2022 r. na skutek wniosku z 8 grudnia 2021 r. wydano skarżącemu zezwolenie na lokalizację zjazdu z ul. [...], w tym samym miejscu i na tych samych warunkach, o które wnioskował w poprzednim wniosku z 11 marca 2021 r., a postępowanie wywołane wnioskiem z 11 marca 2021r. zostało umorzone, jako bezprzedmiotowe. Zatem obowiązująca decyzja, jak podnosi skarżący, potwierdza, że wybudowany zjazd nie narusza prawa.

Przedstawione okoliczności, wynikają jednak wyłącznie z zarzutów i twierdzeń skarżącego ( w aktach sprawy brak jakichkolwiek dowodów w tym zakresie), a niewątpliwie mogą one mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie w przedmiocie odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary za wybudowanie zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi. W tym zakresie niezbędne jest zatem ponowne przeprowadzenie postępowania, celem prawidłowego dokonania ustaleń faktycznych oraz ich oceny, w świetle art. 189f § 1 k.p.a, zgodnie z przedstawionymi wyżej rozważaniami Sądu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w pierwszej kolejności organ prawidłowo określi jego przedmiot, uwzględniając powyższe wskazania Sądu oraz dokonana odpowiednich ustań i ich oceny, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 i art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.