Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2138/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1374/19 w sprawie ze skargi Z. B. i J. B. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 18 października 2019 r. nr OA.7721.2.2.2019 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy drogi oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1374/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z. B. i J. B. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", w Rzeszowie z dnia 18 października 2019 r., nr OA.7721.2.2.2019, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", w Brzozowie z dnia 7 sierpnia 2019 r., nr PINB.5160.2.4.2018, o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy drogi na działce nr [...] w D..

Sąd wskazał, że ponieważ przedmiotowa sprawa dotyczyła przebudowy drogi, która była realizowana na podstawie dokonanego zgłoszenia z 7 października 2015 r., dlatego poza zakresem rozstrzygania organów w prowadzonym postępowaniu był sposób realizowania drogi na spornej nieruchomości jeszcze przed dokonaniem jej utwardzenia w 2016 r. W związku z tym wszelkie dygresje i uwagi dotyczące szerokości pasa drogowego oraz spełnienia parametrów drogi i innych wymogów wynikających z ustawy o drogach publicznych nie mogły mieć wpływu na treść zapadłych w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięć.

W rozpoznawanej sprawie najistotniejszą kwestią było zbadanie, czy inwestor wykonując roboty objęte zgłoszeniem przekroczył jego zakres. W przypadku takiej właśnie sytuacji organy nadzoru budowlanego stosują art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej "P.b", a w powiązaniu z tym przepisem art. 51 tej ustawy. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości zastosowanie trybu legalizacji także w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały wykonane z przekroczeniem zakresu zgłoszenia budowlanego, do którego właściwy organ architektoniczno-budowlany nie zgłosił sprzeciwu, tj. art. 50 ust. 1 pkt 3 P.b. (por. wyrok NSA: z 3 kwietnia 2014 r., II OSK 2644/12; wyrok WSA w Łodzi z 15 stycznia 2015 r., II SA/Łd 684/14). Istotą tego trybu jest nałożenie na inwestora obowiązku dokonania ewentualnych zmian lub przeróbek koniecznych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z warunkami i wymogami określonymi w pozwoleniu na budowę (zgłoszeniu) lub w przepisach Prawa budowlanego, a dopiero w razie niewykonania takiego obowiązku, do nakazania rozbiórki obiektu lub jego części.

Z akt sprawy wynika, wbrew twierdzeniom skargi, że inwestor wykonał roboty przy przebudowie i remoncie drogi zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Zgłoszenie to nie obejmowało zarówno wykonania zjazdu na działkę skarżących, jak i urządzeń służących odwodnieniu drogi, a wcześniej takich obiektów nie było, stąd też zarzuty skargi w tym zakresie są niezasadne. Nie ma też znaczenia miejsce, na którym w zgłoszeniu wykazano działkę nr [...] (ostatnie) i sugestia, że numer ten został dopisany, w sytuacji gdy nie zakwestionowano autentyczności tego dokumentu w sposób prawnie skuteczny, a ponadto w ocenie organów, którą Sąd podzielił autentyczność ta nie budzi wątpliwości.

Stwierdzenie wykonania robót budowlanych zgodnie ze zgłoszeniem skutkować musiała uznaniem postępowania dotyczącego legalności tych robót za bezprzedmiotowe.

Ponadto Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowość postępowania wynika także z faktu rozbiórki nawierzchni asfaltowej zrealizowanej w 2016 r. w ramach zgłoszenia, jaka została dokonana również za stosownym zgłoszeniem do Starosty Brzozowskiego w dniu 12 grudnia 2018 r. Wobec fizycznej likwidacji spornego utwardzenia drogi, brak było podstaw do procedowania w sprawie prowadzonej w przedmiocie przebudowy drogi, bowiem przedmiot postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, rozumiany jako roboty budowlane związane z wykonaniem tego utwardzenia, przestał istnieć. Organ nadzoru budowlanego jest bowiem władny do ewentualnego wdrożenia jednego z postępowań naprawczych określonych ustawą – Prawo budowlane jedynie w sytuacji, gdy stan niezgodności z przepisami istnieje.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył J. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 48 ust. 1 P.b. przez pełną akceptację przez Sąd I instancji pominięcia przez organy administracji, tj. przez PINB w Brzozowie i Podkarpackiego WINB w Rzeszowie, oczywistej samowoli budowlanej Wójta Gminy D., polegającej m.in. na bezprawnym wyasfaltowaniu i zajęciu pod drogę gminną części nieruchomości będącej własnością skarżącego, stanowiącej niezabudowaną działkę ew. nr [...] położoną w D.,

- art. 51 ust. 7 P.b. w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 tejże ustawy oraz w związku z art. 28 P.b., a także w związku z art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm.), zwanej dalej "P.w.", i w związku z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470):

• poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji faktu, że inwestor znacznie przekroczył zakres robót wymienionych w zgłoszeniu z 7 października 2015 r. dokonanym przed Starostą Brzozowskim, gdyż wyasfaltował działkę ew. nr [...] położoną w D., stanowiącą własność skarżącego, mimo iż nie miał prawa dysponowania przedmiotową nieruchomością i nie wskazał jej w zgłoszeniu, bo do tego też nie miał prawa;

• poprzez akceptację przez Sąd I instancji zignorowania przez ww. organy administracji ciągłego naruszania przez Wójta Gminy D. art. 234 ust. 1 P.w. i poprzez akceptację przez Sąd I instancji całkowitej bierności wskazanych organów administracji wobec tego faktu (Wójt od 2016 r. stale i ciągle odprowadza wody opadowe i roztopowe oraz błoto z drogi gminnej położonej na dz. ew. nr [...] w D. na posesję skarżącego stanowiącą dz. ew. nr [...] w D., zalewając całą posesję wraz z zabudowaniami mieszkalnymi i gospodarczymi);

• poprzez akceptację przez Sąd I instancji bierności ze strony wskazanych wyżej organów administracji wobec naruszania przez Wójta Gminy D. art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych (Wójt w 2016 r. zlikwidował zjazd z drogi gminnej na posesję skarżącego zlokalizowaną pod adresem D. Nr [...] i nie odbudował tego zjazdu, mimo, że ww. przepis ustawy o drogach publicznych wyraźnie i jednoznacznie to nakazuje zarządcy drogi – Wójt pozbawił skarżącego możliwości bezpiecznego zjazdu z drogi na posesję skarżącego);

• poprzez akceptację przez Sąd I instancji zaniechania przez organ administracji I instancji, tj. PINB w Brzozowie, wdrożenia postępowania naprawczego jednoznacznie nakazanego przez ustawodawcę we wszystkich ww. okolicznościach, zwłaszcza w razie samowoli budowlanej i poprzez akceptację przez Sąd I instancji bierności w tej sprawie ze strony Podkarpackiego WINB w Rzeszowie.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i § 3, art. 75, art. 77 § 1 i § 4, art. 78, art. 79, art. 79a, art. 80, art. 81, art. 84 § 1 oraz art. 86 K.p.a., tj.

a) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie poprzez całkowite pominięcie przez Sąd I instancji wszystkich dowodów wskazanych przez skarżącego i poprzez pełną akceptację przez Sąd I instancji całkowitego pominięcia wszystkich wniosków dowodowych skarżącego przez ww. organy administracji orzekające w sprawie, a zwłaszcza:

• nieuwzględnienie przez Sąd I instancji dokumentacji fotograficznej złożonej przez skarżącego przed PINB w Brzozowie;

• pominięcie przez Sąd I instancji faktu niepowołania przez organy administracji do niniejszej sprawy biegłego geodety celem potwierdzenia samowoli budowlanej Wójta Gminy D. (tj. celem potwierdzenia przez biegłego geodetę, iż Wójt naruszył własność i posiadanie nieruchomości skarżącego, gdyż wyasfaltował część jego działki ew. nr [...] położonej w D. na około 1 metr w głąb tej posesji na całej jej długości, tj. łącznie Wójt bezprawnie zagarnął skarżącemu około 120 m2 tej działki), mimo że skarżący i pozostałe strony wnosili o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety;

b) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu I instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, poprzez:

• uznanie przez Sąd I instancji, jakoby w aktach sprawy nie było dowodów potwierdzających samowolę budowlaną Wójta Gminy D., podczas, gdy zarówno ze złożonej przez skarżącego dokumentacji fotograficznej, jak i z zeznań świadków jednoznacznie wynika, że Wójt Gminy D. wykonał rozbudowę drogi gminnej, gdyż wykroczył poza granice pasa drogowego drogi przebiegającej po dz. ew. nr [...] w D., w tym bezprawnie wyasfaltował część posesji skarżącego, tj. dz. ew. nr [...] położonej w D., nigdy przedtem nie należącej do pasa drogowego ww. drogi gminnej;

• bezpodstawne odmówienie przez Sąd I instancji mocy dowodowej dokumentacji fotograficznej przedłożonej przez skarżącego na okoliczności podnoszone przez skarżącego, z równoczesnym uwzględnieniem przez Sąd I instancji tego samego dowodu, czyli tej samej dokumentacji fotograficznej, na okoliczności podnoszone przez organy administracyjne orzekające w tej sprawie;

• nieuwzględnienie przez Sąd I instancji oczywistej sprzeczności w materiale dowodowym, na którym opierają się rozstrzygnięcia organów orzekających w sprawie, tj. nieuwzględnienie sprzeczności między treścią formularza zgłoszenia przez Wójta Gminy D. zamiaru remontu drogi gminnej Nr [...] – z treścią wszystkich załączników złożonych przez Wójta wraz z tym zgłoszeniem (zgłoszenie z 7 października 2015 r. do Starosty Brzozowskiego);

• nieuwzględnienie przez Sąd I instancji faktu, że inwestor znacznie przekroczył zakres robót wymienionych w zgłoszeniu z 7 października 2015 r. dokonanym przed Starostą Brzozowskim, gdyż wyasfaltował działkę ew. nr [...] położoną w D., stanowiącą własność skarżącego, mimo iż nie miał prawa dysponowania przedmiotową nieruchomością i nie wskazał jej w zgłoszeniu, bo do tego też nie miał prawa;

c) pozbawienie skarżącego możliwości obrony jego praw i pozbawienie skarżącego możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania poprzez akceptację przez Sąd I instancji naruszenia przez PINB w Brzozowie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 79 oraz art. 79a K.p.a.; Sąd I instancji w ogóle nie wziął pod uwagę, że PINB w Brzozowie:

• nie powiadomił skarżącego o terminie wizji lokalnej – przez co uniemożliwił skarżącemu udział w tej wizji;

• nie powiadomił skarżącego przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie o zebraniu w sprawie materiału dowodowego – przez co uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów;

• nie powiadomił skarżącego o oddaleniu wniosku skarżącego o powołanie biegłego geodety celem potwierdzenia, że Wójt Gminy D. bezprawnie wyasfaltował część nieruchomości skarżącego – przez co uniemożliwił skarżącemu należytą obronę jego praw, naruszył zasadę bezstronności chroniąc sprawcę samowoli budowlanej kosztem praw i mienia skarżącego, a przede wszystkim nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że okoliczności, na które powołuje się skarżący nie uprawniały organy nadzoru budowlanego do zastosowania trybu postępowania z art. 48 ust. 1 P.b. Należy wskazać, że przedmiotowa inwestycja drogowa była realizowana w oparciu o zgłoszenie, zaś wskazywane przez skarżącego przekroczenie zakresu zgłoszenia wymagało wdrożenia trybu naprawczego z art. 50-51 P.b., który ma zastosowanie właśnie do przypadków realizacji inwestycji na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (art. 50 ust. 1 pkt 3 P.b.), ale też w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.), a więc także w przypadku ewentualnego naruszenia prawa własności, czy też Prawa wodnego (jeśli chodzi o naruszenie stosunków wodnych). W tych warunkach nie można zatem skutecznie zarzucić organom nadzoru budowlanego naruszenia art. 48 ust. 1 P.b., który w sprawie nie mógł mieć zastosowania.

Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 48 ust. 1 P.b. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W skardze kasacyjnej skarżący nie podważył skutecznie oceny Sądu I instancji, według której "inwestor wykonał roboty przy przebudowie i remoncie drogi zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Zgłoszenie to nie obejmowało zarówno wykonania zjazdu na działkę skarżących, jak i urządzeń służących odwodnieniu drogi, a wcześniej takich obiektów nie było, stąd też zarzuty skargi w tym zakresie są niezasadne". W tym miejscu należy skarżącemu wskazać, że jego argumentacja odnośnie przekroczenia granicy jego nieruchomości przy realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej jest gołosłowna. Skarżący swoich twierdzeń nie poparł żadnymi dowodami, które jednoznacznie obrazowałyby, jak przebiega prawna granica pomiędzy działkami na gruncie, i czy rzeczywiście w wyniku robót budowlanych związanych z przebudową drogą doszło do przekroczenia granicy działki drogowej. Wskazywana przez skarżącego okoliczność, że w wyniku robót budowlanych doszło do poszerzenia drogi, nie stanowi wystarczającego dowodu potwierdzającego przekroczenie granicy działki drogowej. Czym innym jest bowiem "pas drogowy" (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych), a czym innym jest "droga" (art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych). Podobnie należy ocenić twierdzenia skarżącego oparte na treści art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. W sprawie oceniono bowiem, że wcześniej takich obiektów jak zjazd na nieruchomość skarżącego i odwodnienia drogi nie było. W tym miejscu wskazania skarżącemu wymaga, że art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych nie dotyczy każdego faktyczne istniejącego zjazdu z drogi publicznej, lecz – dotyczy zlokalizowania prawnych zjazdów z drogi publicznej. Skarżący zaś nie wykazał aby jego argumentacja dotyczyła prawnego zjazdu na jego nieruchomość, a poza tym przedstawiony przez skarżącego materiał zdjęciowy nie potwierdza aby przedmiotowa inwestycja uniemożliwiała faktyczny zjazd z drogi publicznej na jego nieruchomość. Ma też rację Sąd I instancji, że skarżący nie wykazał aby przedmiotowa droga przed przebudową wyposażona była w urządzenia odwadniające. Poza tym jeżeli chodzi o rozpatrywanie przedmiotowej sprawy w aspekcie naruszenia stosunków wodnych, to nie wystarczy samo wskazanie, że wody opadowe spływają z drogi na nieruchomość skarżącego, ale wymagane jest wykazanie, czy w wyniku zrealizowanych robót doszło do zmiany naturalnego spływu wód opadowych, tym bardziej gdy mamy do czynienia z terenem pagórkowatym, czy z istniejącymi skarpami. Skarżący nie wykazał zatem aby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zakazu zmiany stanu wody i odprowadzania wody, o jakim mowa w art. 234 ust. 1 Prawa wodnego z 2017 r. W konsekwencji, brak jest podstaw do akceptacji stanowiska skarżącego, który twierdzi, że doszło do wyasfaltowania jego działki ew. nr [...] położonej w D.; że w wyniku tych robót budowlanych nastąpiło odprowadzanie wód opadowych na jego nieruchomość; że doszło do likwidacji zjazdu z drogi gminnej na posesję skarżącego zlokalizowanej pod adresem D. Nr [...] i nie odbudowano tego zjazdu. Dlatego skarżący nie podważył skutecznie oceny, zgodnie z którą w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do wdrożenia postępowania naprawczego, a tym samym aby w omawianym powyżej zakresie Podkarpacki WINB wykazał się biernością. Oceny tej nie niweczy okoliczność, że organy nadzoru budowlanego nie powołały biegłego, jeżeli z akt sprawy wynikają określone okoliczności. Jeżeli z tymi ustaleniami i ich oceną nie zgadzał się skarżący, to w ramach przysługującej mu inicjatywy procesowej mógł przedstawić on stosowną opinię biegłego, która podlegałaby ocenie organów. Jeżeli skarżący formułował w sprawie określone stanowisko, to mógł w każdym momencie postępowania administracyjnego (a najpóźniej w skardze kasacyjnej) przedstawić stosowne dokumenty na potwierdzenie swoich twierdzeń. W takim bowiem zakresie inicjatywa działania ciąży także na stronie postępowania, ponieważ ze swojej istoty określone twierdzenia powinny zostać potwierdzone stosownymi dowodami. Ciężar dowodu w tym zakresie ciąży na stronie postępowania jeżeli ta formułuje stosowną ocenę. Brak wykazania trafności swoich twierdzeń oznacza, że skarżący nie podważył skutecznie legalności działania organów administracyjnych w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skoro w sprawie oceniono, że przedstawione okoliczności nie świadczą o konieczności wdrożenia trybu naprawczego z art. 50-51 P.b., co doprowadziło organy nadzoru budowlanego do zastosowania art. 105 § 1 K.p.a., którego prawidłowość zastosowania nie była w ogóle przedmiotem skargi kasacyjnej zarówno w ramach sformułowanych zarzutów, jak i jej argumentacji. A zatem skarżący w skardze kasacyjnej nie podjął próby podważenia legalności zastosowania przez organy art. 105 § 1 K.p.a., który stanowił podstawę prawną do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy drogi na działce nr [...] w D..

Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 51 ust. 7 P.b. w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 tejże ustawy oraz w związku z art. 28 P.b., a także w związku z art. 234 ust. 1 P.w. i w związku z art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W konsekwencji powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie doszło także do wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Poza tym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia "art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i § 3, art. 75, art. 77 § 1 i § 4, art. 78, art. 79, art. 79a, art. 80, art. 81, art. 84 § 1 oraz art. 86 K.p.a." został wadliwie skonstruowany, ponieważ Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego, lecz – przepisów ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, nie mógł bezpośrednio naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnej, takich jak: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i § 3, art. 75, art. 77 § 1 i § 4, art. 78, art. 79, art. 79a, art. 80, art. 81, art. 84 § 1 oraz art. 86. Formułując w tym zakresie zarzut naruszenia prawa procesowego wymagane było powiązanie w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a. z odpowiednimi przepisami p.p.s.a. W innym wypadku tak sformułowany zarzuty, jako błędnie sformułowany, nie podlegał uwzględnieniu.

Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i § 3, art. 75, art. 77 § 1 i § 4, art. 78, art. 79, art. 79a, art. 80, art. 81, art. 84 § 1 oraz art. 86 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W tym zaś miejscu dodatkowo wskazania wymaga, że w skarze kasacyjnej nie podjęto próby podważenia oceny prawnej, którą wypowiedział Sąd I instancji, a mianowicie, że "w rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowość postępowania wynika także z faktu rozbiórki nawierzchni asfaltowej zrealizowanej w 2016 r. w ramach zgłoszenia, jaka została dokonana również za stosownym zgłoszeniem do Starosty Brzozowskiego w dniu 12 grudnia 2018 r.". Jak dalej argumentował Sąd I instancji "wobec fizycznej likwidacji spornego utwardzenia drogi, brak było podstaw do procedowania w sprawie prowadzonej w przedmiocie przebudowy drogi, bowiem przedmiot postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, rozumiany jako roboty budowlane związane z wykonaniem tego utwardzenia, przestał istnieć. Organ nadzoru budowlanego jest bowiem władny do ewentualnego wdrożenia jednego z postępowań naprawczych określonych ustawą Prawo budowlane jedynie w sytuacji, gdy stan niezgodności z przepisami istnieje". Z tej oceny Sądu I instancji wynika, że aktualnie nie istnieje przedmiot postepowania w związku z faktem rozbiórki nawierzchni asfaltowej. Takie zaś okoliczności zasadniczo potwierdzają istnienie przeszkody przedmiotowej do prowadzenia postępowania administracyjnego, a tym samym uprawniały do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 K.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Taką przesłanką w odniesieniu do art. 50-51 P.b. jest stwierdzony brak naruszenia prawa, jak i w ogóle brak przedmiotu postępowania (tu: następczo wykonana rozbiórka nawierzchni asfaltowej).

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.