Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 306/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 97
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M.K. i I.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 16 lutego 2024 r. nr SKO.GN/41/4/24 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie podziału nieruchomości gruntowej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 lutego 2024 r. nr SKO.GN/451/4/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej jako: "SKO"|), po rozpoznaniu zażalenia I. i M. K. (dalej jako: "skarżący") na postanowienie Burmistrza L. z dnia 15 grudnia 2023 r., nr RN.6831.30.2023, o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie podziału nieruchomości gruntowej, położonej w M., w granicach działki nr [...], obręb [...]-M., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia SKO wyjaśniło, że wnioskiem z dnia 6 grudnia 2023 r. skarżący zwrócili się do Burmistrza L. o wydanie decyzji zatwierdzającej podział, stanowiącej ich własność, nieruchomości gruntowej położonej w M., w granicach działki nr [...] obręb [...] M. Do wniosku załączyli mapę z projektem podziału, w którym zapisano, że dojazd do projektowanych działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] odbywać się będzie z drogi stanowiącej działkę nr [...] oraz że dojazd do projektowanych działek nr [...], nr [...] odbywać się będzie z drogi stanowiącej działkę nr [...] poprzez działkę nr [...], a dojazd do projektowanej działki nr [...] odbywać się będzie z drogi stanowiącej działkę nr [...] poprzez działkę nr [...].

Burmistrz L. w dniu 15 grudnia 2023 r. wydał postanowienie nr RN.6831.30.2023, którym zawiesił z urzędu postępowanie o zatwierdzenie podziału nieruchomości. W uzasadnieniu organ podał m.in., że przed Sądem Rejonowym w L. toczy się postępowanie o zasiedzenie części nieruchomości położonej w M. w granicach działki nr [...], stanowiącej drogę wewnętrzną Gminy L. Dalej organ podał, że mając na względzie treść art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz okoliczność, że przed Sądem Rejonowym w L. toczy się postępowanie o zasiedzenie części działki nr [...], zawiesza postępowanie w sprawie podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w M., do czasu zakończenia postępowania o zasiedzenie przed sądem powszechnym.

Utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie, SKO wskazało w pierwszej kolejności na treść przepisu art. 97 § 1 punkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a."), zgodnie z którym, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Stosownie do § 2 tego artykułu, gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, o których mowa w § 1 pkt 1-4, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, SKO wyjaśniło pojęcie zagadnienia wstępnego i wskazało, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od łącznego wystąpienia trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Zasadnicze znaczenie dla przyjęcia, że zaistniała sytuacja wymieniona w tym przepisie, jest stwierdzenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy rozpoznaniem konkretnej sprawy a wcześniejszym wyjaśnieniem określonej kwestii prawnej; brak jej wyjaśnienia stanowi bezwzględną przeszkodę dla wydania decyzji w prowadzonym przez organ postępowaniu.

DAALEJ Kolegium wyjaśniło, że podział nieruchomości może nastąpić na wniosek każdej osoby, która ma w tym "interes prawny". Ustawodawca wprawdzie nie zdefiniował pojęcia interesu prawnego, jednakże przy wykładni tego pojęcia znajdą zastosowanie kryteria wypracowane w orzecznictwie na tle art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące pojęcia strony. Interes prawny nie może wynikać z uznania organu administracyjnego, czy też sądu, lecz z konkretnej normy prawnej (konkretnego przepisu prawa), która w sposób bezpośredni lub pośredni określa interes prawny w zgłoszeniu wniosku podziałowego. Co do zasady interes prawny w postępowaniu o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości ma niewątpliwie jej właściciel, a także użytkownik wieczysty, czyli osoby, które dysponują tytułem prawnym do dzielonej nieruchomości.

Jednakże interes prawny w postępowaniu podziałowym mogą też mieć osoby, którym przysługuje ograniczone prawo rzeczowe do tej działki, jeśli wykażą swój interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. Co do zasady, nie są stroną postępowania o podział nieruchomości osoby, którym nie przysługuje do dzielonej nieruchomości żaden z tytułów prawnych, np. właściciel sąsiedniej nieruchomości. Takie stanowisko jest jednak uprawnione tylko wówczas, gdy dokonany podział nieruchomości nie ingeruje swoim działaniem w prawa właścicieli gruntów sąsiednich czy też nie wskazuje, że może dojść do takiej ingerencji. Gdyby jednak podział naruszał granice sąsiednich nieruchomości, to wówczas właściciele tych nieruchomości mają interes prawny w postępowaniu podziałowym, a jeśli to zostanie prawomocnie zaskarżone, to w postępowaniach mających na celu wzruszenie ostatecznych orzeczeń w przedmiocie podziału.

Dalej Kolegium wskazało, że stosownie do przepisu art. 93 ust. 2 u.g.n., podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6.

SKO stwierdziło, że bez dostępu do drogi publicznej samodzielne zagospodarowanie działek, które po podziale zmieniły właściciela, nie byłoby możliwe, nawet gdyby działki te spełniały inne wymogi określone w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zapewnienie dostępu do drogi publicznej polega przede wszystkim na tym, że działka przylega do pasa drogowego drogi publicznej i istnieje możliwość urządzenia zjazdu z tej działki na tę drogę. Ewentualnie można również zapewnić pośredni dostęp działki do drogi publicznej w ten sposób, że w ramach podziału nieruchomości zostanie wydzielona także działka gruntu pod drogę wewnętrzną, która ma połączenie z drogą publiczną. Do tej drogi wewnętrznej powinny przylegać pozostałe działki wydzielone w wyniku podziału nieruchomości, a ich dostęp do drogi publicznej zapewniony będzie przez ustanowienie służebności drogi koniecznej na drodze wewnętrznej dla każdej z wydzielonych działek albo przez zbycie udziałów we własności lub w prawie użytkowania wieczystego działki drogi wewnętrznej osobom, którym zbywa się działki gruntu przylegające do drogi wewnętrznej. Możliwy jest dojazd poprzez inną działkę, przy czym konieczne jest obciążenie tej działki odpowiednią służebnością. Zatem pośredni dostęp do drogi publicznej może też polegać na tym, że zamiast wydzielać działkę pod drogę wewnętrzną ustanawia się służebność dla działek gruntu nieprzylegających do drogi publicznej na działkach, które do drogi publicznej przylegają. Możliwy jest dojazd poprzez inną działkę gruntu stanowiącą istniejącą już drogę wewnętrzną, ogólnodostępną, będącą własnością gminy.

SKO podkreśliło jednakże, że ustanowienie dla wydzielanych działek innych służebności drogowych w rozumieniu art. 93 ust. 3 ustawy powinno jednak następować tylko wówczas, gdy nie ma rzeczywistej możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem lub nowo wydzielone działki mają dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, ogólnodostępną, stanowiącą własność gminy. W takim przypadku, właściciel działki sąsiedniej, na której ustanowiona ma być służebność, ma przy tym przymiot strony w postępowaniu podziałowym. Skoro bowiem działki powstałe w wyniku podziału mają mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez służebność na cudzym gruncie, to właścicielowi tego gruntu musi przysługiwać możliwość ochrony praw właścicielskich jako praw podlegających ochronie konstytucyjnej.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy SKO uznało, że toczące się przed Sądem Rejonowym w L. postępowanie o zasiedzenie części nieruchomości położonej w M. w granicach działki nr [...], stanowiącej drogę wewnętrzną Gminy L., ma wpływ na sposób rozpatrzenia wniosku skarżących o podział nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Bez jednoznacznego rozstrzygnięcia kwestii własność działki nr [...], w postępowaniu o podział działki nr [...] nie można ustalić prawidłowo kręgu stron tego postępowania. Bowiem w przypadku stwierdzenia zasiedzenia części działki nr [...], w przypadku uznania przez Burmistrza L., że na tej części drogi - działki nr [...] należy ustalić ewentualnie służebność dostępu do drogi publicznej nowo wydzielonych działek z działki nr [...], to wówczas właściciela tej zasiedzianej części działki nr [...] byliby stronami postępowania o podział działki nr [...] i w decyzji zatwierdzającej taki podział należałoby umieścić warunek wynikający z art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W takim przypadku należałoby rozważyć również kwestie dostępności nowo wydzielonych działek od strony działki nr [...] stanowiącej wewnętrzną drogę gminną, przy której znajduje się działka nr [...]. Natomiast w przypadku oddalenia wniosku o zasiedzenie, działka nr 981 w całości stanowiłaby wewnętrzną drogę gminną. W takim przypadku osoby wnoszące o zasiedzenie części działki nr [...] nie mogłyby zostać uznane za strony postępowania o podział działki nr [...], gdyż nie potrzeba byłoby ustanawiać służebności drogowych na wewnętrznej drodze stanowiącej własność gminy.

Wobec powyższego uzasadnionym w ocenie SKO jest stanowisko, że toczące się przed Sądem Rejonowym w L. postępowanie o zasiedzenie części nieruchomości położonej w M. w granicach działki nr [...], stanowiącej drogę wewnętrzną Gminy L. stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem wnioskodawcy wnieśli do tutejszego sądu skargę, domagając się jego uchylenia.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie:

1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu tej normy w sytuacji, gdy sprawa o zasiedzenie nieruchomości nie ma bezpośredniego wpływu na prawa strony i rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, co w efekcie doprowadziło do wadliwego zawieszenia postępowania w sprawie;

2. art. 93 ust. 3 w zw. z art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej jako: "u.g.n.") poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projektowany podział działki nr [...] może nie zapewnić dostępu do drogi publicznej przez działkę nr [...], tymczasem działka ta stanowi w całości własność Gminy L. i jest ujęta jako droga wewnętrzna, a zapewnienie dostępu do drogi publicznej może również polegać na zastrzeżeniu w decyzji służebności drogi koniecznej;

3. art. 93 ust. 3 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że projektowane działki mają mieć dostęp do drogi publicznej w dacie zatwierdzenia podziału, podczas gdy wymóg prawnie odrębnego dostępu do drogi publicznej nie jest wymagany na etapie zatwierdzenia podziału, tylko dopiero po ich zbyciu na odrębną własność.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że toczące się przed Sądem Rejonowym w L. postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], która to działka stanowi dojazd do drogi gminnej dla działek stanowiących ich własność tj. projektowanych działek nr [...], [...], [...] i [...], nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a z pewnością nie jest to "zagadnienie wstępne" w rozumieniu jakiemu nadaje mu norma art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Stosownie do tego unormowania organ zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przedmiotowej sprawie nie występuje żadne zagadnienie wstępne, które musi być rozstrzygnięte przez Sąd lub inny organ. Jak się przyjmuje w doktrynie prawa administracyjnego przez pojęcie to rozumie się "sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Orzecznictwo formułuje zaś wymóg aby istniał związek bezpośredni między rozstrzyganą sprawą, a zagadnieniem wstępnym.

Nawet gdyby, zdaniem skarżących, założyć, że doszłoby do stwierdzenia przez Sąd zasiedzenia części działki nr [...], która stanowi dojazd do nowoprojektowanych działek, to jednak nic nie zmieniłoby to w ich sytuacji, ponieważ w takiej sytuacji służyłoby im roszczenie o ustanowienie drogi koniecznej do ewentualnych nowych właścicieli części działki nr [...], która stanowi jedyną komunikację z drogą publiczną. Zatem nawet przy pozytywnym rozstrzygnięciu wniosku o zasiedzenie nie zmieniłoby to nic w ich uprawnieniach. Stosownie bowiem do art. 145 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna).

Skarżący wskazali, iż sprawa o zasiedzenie nieruchomości może toczyć się przez wiele miesięcy, a nawet lat i w tym czasie spoczywałoby też postępowanie w niniejszej sprawie z oczywistym pokrzywdzeniem wnioskodawców. W tych okolicznościach brak było podstaw do zastosowania przez Burmistrza L. normy art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Popełnione w tym zakresie uchybienie ma jednocześnie oczywisty wpływ na wynik sprawy, skoro w następstwie wydania zaskarżonego postanowienia doszło do zawieszenia postępowania, które w tej sytuacji - zamiast się toczyć - spoczywa, co wprost narusza ich interes, którzy mają interes w żądaniu dokonania zatwierdzenia wstępnego podziab działek stanowiących ich własność.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak stanowi art. art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiącego podstawę prawną postanowienia Burmistrza L. z dnia 15 grudnia 2023 r. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organy obu instancji uznały, że zagadnieniem wstępnym, o jakim mowa w cytowanym przepisie, dla postępowania o podział nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], jest toczące się przed Sądem Rejonowym w L. postępowanie o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności części nieruchomości położonej w M. w granicach działki nr [...].

W pierwszej kolejności należy wskazać, że aby mogło nastąpić zawieszenie postępowania na tej podstawie niezbędne jest wystąpienie łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne musi być w toku, rozstrzygniecie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozpoznane. W skardze zakwestionowane zostało przyjęte przez organy istnienie związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym określonym w postanowieniu o zawieszeniu postępowania podziałowego. Zdaniem skarżących, toczące się postępowanie sądowe o zasiedzenie części działki ewidencyjnej nr [...] nie może tamować postępowania o podział działki nr [...], wszczętego na wniosek właścicieli tej nieruchomości, po uzyskaniu wcześniejszego pozytywnego zaopiniowania proponowanego podziału.

W ocenie Sądu stanowisko skarżących jest słuszne.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że sam podział nieruchomości dokonany w trybie administracyjnym nie wywołuje zmian podmiotowych w przedmiocie prawa własności, albowiem jest to podział geodezyjny nieruchomości a nie podział prawny.

Naczelny Sąd Administracyjny kilkukrotnie wypowiadał się już w podobnych sprawach uznając, że nawet jeżeli postępowanie w sprawie zasiedzenia nieruchomości toczy się w odniesieniu do działki będącej przedmiotem wniosku o zatwierdzenie projektu podziału, to postepowanie w sprawie stwierdzenia zasiedzenia nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie o dokonanie podziału geodezyjnego i nie może być podstawą do zawieszenia postępowania o podział . W wyroku z dnia 27 marca 20178 r. sygnatura akt I OSK 975/16 NA (internetowa baza orzeczeń sądów administracyjnych CBOSA) NSA wyjaśnił, że przez podział nieruchomości w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami należy rozumieć podział nieruchomości gruntowej polegający na geodezyjnym wydzieleniu w ramach jednej nieruchomości większej liczby działek ewidencyjnych. Podział nieruchomości dokonywany jest ramach określonych granic danej działki i nie może wykraczać poza jej granice. Podział geodezyjny należy odróżnić od prawnego podziału nieruchomości łączącego się z dokonaniem zmian podmiotowych w zakresie prawa własności w stosunku do wydzielonych działek.

Celem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości jest wyłącznie dokonanie fizycznego i ewidencyjnego podziału działki gruntu celem wyodrębnienia osobnych działek i odrębnym ich oznaczeniu w katastrze nieruchomości bez dokonywania jakichkolwiek zmian w zakresie prawa własności nieruchomości, jej powierzchni i przeznaczenia.

Fakt, że dana nieruchomość w wyniku podziału będzie składała się z kilku działek gruntu (art. 4 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami) w żaden sposób nie wpływa na możliwość zasiedzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 124/06 – pub. CBOSA).

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia zasiedzenia nie dotyczy nawet działki będącej przedmiotem wniosku skarżących. Rację mają skarżący wskazując, że ewentualne (przyszłe i niepewne) zmiany w stosunkach właścicielskich działki nr [...], stanowiącej przedmiot postępowania o zasiedzenia, będą miały co najwyżej wpływ, na określenie adresata żądania ustanowienia służebności gruntowej. Natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o zatwierdzenie oddziału, nie jest uzależnione od orzeczenia w sprawie zasiedzenia nieruchomości drogowej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji publicznej uwzględni powyższe stanowisko Sądu wydając rozstrzygnięcie w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p,.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a, jak w sentencji wyroku.

Sprawa niniejsza została rozpatrzona, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, gdyż przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł, w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a.. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł,