Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 761/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-01-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 27 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie Protokolant po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 roku przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy /-/M. Kosewska


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 września 2009 r. skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok.

Skarżąca Spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w osobach adwokata, radcy prawnego i doradcy podatkowego. Wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę [...]

Postanowieniem z dnia [...] r. Referendarz sądowy odmówił spółce przyznania prawa pomocy. W ustawowo przewidzianym terminie skarżąca złożyła sprzeciw od postanowienia, wskutek czego orzeczenie to utraciło moc. Mając zatem na względzie treść art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył co następuje:

Skarżąca spółka jest właścicielem nieruchomości [...], i zabudowanej: trzema budynkami gospodarczymi, budynkiem administracyjni-gospodarczym oraz zadaszoną halą. Wniesiona tytułem aportu nieruchomość została wyceniona w dowodach księgowych na [...]. Nieruchomość jest obciążona hipoteką przymusową na łączną kwotę [...]. Jedynym wspólnikiem, a obecnie również likwidatorem spółki, jest Z.K.. Spółka posiada jeden rachunek bankowy, na którym w okresie od czerwca do września 2009 r. widniało saldo ujemne wysokości około [....] zł. Według oświadczenia likwidatora od chwili powstania spółka nie wykonywała żadnej działalności gospodarczej. Przychód netto w kwocie [...], wykazany w rachunku zysków i strat na dzień [...] r., pochodził ze sprzedaży złomu składowanego na terenie nieruchomości.

W sprzeciwie skarżąca podniosła, iż nie posiada środków finansowych w formie gotówki. Ponadto spółka nie prowadzi obecnie żadnej działalności gospodarczej, nie zatrudnia pracowników i jest postawiona z dniem [...] r. w stan likwidacji.

W ocenie Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż spółka nie wykazała, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania w rozumieniu art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Z bilansu załączonego do wniosku wynika, iż jej majątek został wyceniony na kwotę [...] zł, co znacznie przewyższa wartość zobowiązań, stanowiącą kwotę [...] zł. Tak więc spółka posiada środki (również nieruchomości), które w całości wystarczą na pokrycie kosztów postępowania sądowego oraz pełnomocnika. Przy tym powołanie się w sprzeciwie na brak środków finansowych w postaci gotówki, biorąc pod uwagę posiadany przez spółkę majątek, jest okolicznością niewystarczającą do przyznania prawa pomocy.

Dodatkowo należy podkreślić, iż likwidator powinien w procedurze planowania wydatków, uwzględnić również potrzebę gromadzenia środków na prowadzenie ewentualnych postępowań sądowych i liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów na ten cel. Skoro dostępność do sądu wymaga z natury rzeczy posiadania środków finansowych, posiadanie tych środków staje się istotnym składnikiem planów finansowych, zaś likwidator, przewidując realizację praw i obowiązków przed sądem, powinien uwzględnić także konieczność posiadania środków na prowadzenie procesu sądowego.

Planowanie wydatków bez uwzględnienia zasady, o której wspomniano wyżej, jest naruszeniem równoważności w traktowaniu swoich powinności finansowych, zaś strona, która realizuje swoje zobowiązania w taki sposób, że wyzbywa się zdolności do zapłaty kosztów sądowych - preferencyjnie traktując inne zobowiązania - nie może prawnie skutecznie podnieść ewentualnego zarzutu, iż odmowa zwolnienia jej od kosztów sądowych jest ograniczeniem dostępności do realizacji jej praw przed sądami.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

/-/M. Kosewska