Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 558/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 par 1 pkt 5 , art 57 , art 220 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/342/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego i braku fiskalnego skargi, 2. odrzucić skargę, 3. zwrócić uiszczony wpis sądowy w kwocie 500 (pięćset) zł.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 marca 2024 r. (reprezentowany przez I. J.) J. J. wywiódł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/342/2023 (k. 3-4).

Zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2024 r. (k. 8) wezwano pełnomocnika skarżącego do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego (w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że nie posiada umocowania) oraz usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego (w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi).

Zarządzeniem z dnia 2 maja 2024 r. (k. 9) wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł (w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi).

Przesyłka zawierająca powyższe wezwania była awizowana po raz pierwszy w dniu 13 maja 2024 r. i wydana pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 maja 2024 r. (k. 14).

W dniu 5 czerwca 2024 r. (k. 17-20) pełnomocnik skarżącego nadał przesyłkę, w której znajdowały się: odpis skargi, pełnomocnictwo "do reprezentowania mnie w sprawie II SA/Kr 8558/24" i potwierdzenie przelewu na kwotę 500 zł zleconego w tym samym dniu.

Nadto pełnomocnik skarżącego wskazał: "Równocześnie wnoszę o przywrócenie terminu na uzupełnienie w/w dokumentów z uwagi na zły stan zdrowia. Od ponad dwóch lat mierzę się z zaburzeniami depresyjno-lękowymi, które nasilają się w różnych okresach. Towarzyszące im zaburzenia wpływają na zdolność koncentracji, uwagi, chęci do działania i możliwości spełniania obowiązków dnia codziennego. W okresach nasilenia choroby i stresu, które miały miejsce w ostatnim czasie dopełnienie obowiązków jest niemożliwe. Biorąc pod uwagę powyższe wnoszę o przywrócenie terminu i rozpatrzenie sprawy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W razie niemożności doręczenia pisma [...] pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej [...] dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art. 73 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej [...] w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.).

W świetle powyższych przepisów stwierdzić trzeba, że datą doręczenia pełnomocnikowi wezwań nie jest dzień 28 maja 2024 r. (data faktycznego wydania przesyłki), lecz dzień 27 maja 2024 r. (ostatni dzień okresu 14-dniowego). Skoro tak, to siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego i braku fiskalnego skargi upłynął w dniu 3 czerwca 2024 r. Gdyby jednak nawet wziąć pod uwagę późniejszą z dwóch wymienionych dat (tj. 28 maja 2024 r.), to i tak trzeba byłoby dojść do wniosku, że pełnomocnik skarżącego spóźnił się ze swoimi czynnościami procesowymi, skoro dokonał ich dopiero w dniu 5 czerwca 2024 r.

Biorąc powyższe pod uwagę należało rozpoznać złożony wniosek o przywrócenie terminu. W tym zakresie Sąd – z korzyścią dla skarżącego – przyjął, że wniosek "o uzupełnienie w/w dokumentów" dotyczy zarówno czynności uzupełnienia braku formalnego skargi, jak i czynności uzupełnienia braku fiskalnego skargi, choć uiszczenie wpisu sądowego nie polega na "uzupełnieniu dokumentów". Brak precyzji wniosku Sąd złożył na karb tego, że pełnomocnik skarżącego nie jest pełnomocnikiem profesjonalnym. Sąd miał też na uwadze to, że przyjęcie inaczej (że wniosek nie obejmuje przywrócenia terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi) niweczyłoby sens całego wniosku, albowiem skarga (nawet w przypadku przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi) musiałaby podlegać odrzuceniu ze względu na uiszczenie wpisu sądowego po terminie.

Stosownie do art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko wówczas, gdy wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze przede wszystkim czynności pełnomocnika, choć w okolicznościach konkretnej sprawy nie bez znaczenia mogą być również działania samej strony.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że wnioskowi nie towarzyszy żadna dokumentacja potwierdzająca stan zdrowia (aktualny czy historyczny) pełnomocnika skarżącego. Pełnomocnik skarżącego twierdzi, że mierzy się z zaburzeniami nasilającymi się w różnych okresach "od ponad dwóch lat". Ze skargi i dokumentu pełnomocnictwa wynika co prawda, że skarżący (ojciec) i jego pełnomocnik (córka) nie mieszkają pod jednym adresem, ale ich miejsca zamieszkania dzieli zaledwie kilka kilometrów (oboje mieszkają w tej samej miejscowości). W świetle łączącej ich relacji rodzinnej oraz treści rozpoznawanego wniosku rozsądne wydaje się założenie, że skarżący miał świadomość ryzyka wynikającego z wyboru swojego pełnomocnika. Fakt, iż pełnomocnik skarżącego dokonał czynności zaledwie dwa dni po terminie, nie może być decydujący dla kierunku rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o przywrócenie terminu, albowiem nie ma prostego przełożenia między liczbą dni spóźnienia a brakiem winy w niedochowaniu terminu. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Ponieważ taki przypadek miał miejsce w niniejszej sprawie, Sąd – na podstawie wspomnianych przepisów – orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.

O uiszczonym wpisie (500 zł – k. 15) Sąd orzekł w pkt 3 sentencji postanowienia na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.