Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1455/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 21 czerwca 2023 r.nr SKO.415/24/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu – skargę oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi MS (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ Il instancji") z 21 czerwca 2023 r. nr SKO.415/24/2023, wydana w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 18 lipca 2022 r. Skarżący zwrócił się do Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz" lub "Organ I instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zbiornika bezodpływowego oraz studni na działce nr [...].

Decyzją z [...] września 2022 r. nr [...] Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Zdaniem Burmistrza, w opisywanej sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z póżn. zm.) - dalej: "u.p.z.p.". Żadna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest bowiem zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Burmistrz podniósł, że stwierdzenie powyższego obligowało do wydania decyzji odmawiającej uwzględniania wniosku inwestora.

Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji podnosząc, że na mapie zasadniczej działka sąsiednia nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Odwołujący podniósł, że inwestycja ta jest realizowana na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej przez Burmistrza 2 listopada 2020 r. Brak jest tym samym podstaw prawnych do przyjęcia, że wnioskowana inwestycja nie spełnia określonego art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunku dobrego sąsiedztwa.

Decyzją z 21 czerwca 2023 r. nr SK0.415/24/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza.

Podzielając w całości stanowisko Organu I instancji Kolegium podało, że działka nr [...], wbrew twierdzeniom odwołującego, nie jest zabudowana. Pomimo wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę, realizacja inwestycji na dzień rozstrzygania sprawy nie doszła do skutku. Kolegium podniosło, że powyższe ustalenia potwierdza dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach administracyjnych, natomiast na mapie zasadniczej linią przerywaną wrysowano jedynie rzut planowanego budynku. Ponadto Kolegium podniosło, że kontener na działce nr [...] nie stanowi obiektu budowlanego i nie pełni funkcji mieszkalnej, a sam fakt jego usytuowania nie skutkuje uznaniem ww. nieruchomości za zabudowaną. Jednocześnie Organ odwoławczy podkreślił, że działki nr [...] mają różne położenia i w związku z tym inaczej wyznaczono obszar analizowany. Sam fakt ustalenia warunków zabudowy dla działki sąsiedniej nie świadczy zatem o naruszeniu art. 8 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) - dalej: "k.p.a."

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MS wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem Skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy na skutek:

- błędne i nieuzasadnione przyjęcie, że w obszarze analizowanym brak jest zabudowy pozwalającej na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, w sytuacji gdy okoliczności sprawy uzasadniają przyjęcia, że na działce sąsiedniej nr [...] (usytuowanej w obszarze analizowanym) istnieje zabudowa obejmująca budynek mieszkalny jednorodzinny;

- zaniechanie uwzględnienia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] nr [...], realizowanej na podstawie ostatecznej decyzji Starosty Rzeszowskiego wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz w oparciu o uprzednio wydaną przez Burmistrza [...] decyzję o warunkach zabudowy;

- zaniechanie uwzględnienie funkcji, charakteru i parametrów zabudowy istniejącej na działce sąsiedniej nr [...] poprzez ograniczenie się do stwierdzenia, że zabudowa ta nie może być uznana za zabudowę istniejącą w rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na fakt, że zastosowane na mapie sytuacyjno - wysokościowej oznaczenia graficzne dotyczące działki nr [...] należy odczytywać zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. 2015 poz. 2028), w sytuacji gdy przepisy rozporządzenia zostały uchylone z dniem 31 lipca 2021 r., a zatem nie obowiązywały w dacie wydania decyzji Organu I instancji i tym samym zaniechanie wskazania podstaw uzasadniających przyjęcie, że zabudowę na działce [...] nie można uznać za istniejącą, pomimo, że w obrocie prawnym istnieje decyzja o warunkach zabudowy i decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę pozwalająca na określenie funkcji i cech tej zabudowy;

- zaniechanie uwzględnienie przy dokonywaniu ustaleń dotyczących kontenera usytuowanego na działce sąsiedniej nr [...] (w szczególności jego funkcji, parametrów, charakterystyki i przeznaczenia), że kontener ten jako tymczasowy obiekt budowlany stanowi zaplecze budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, rozpoczętej na działce nr [...], tj. w obszarze analizowanym, co potwierdza istnienie na tym terenie zabudowy pozwalającej na określenie funkcji i cech zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji;

- zaniechanie uwzględnienia, że zasada kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, a zatem nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą, co w niniejszej sprawie ma miejsce, z uwagi na fakt, że objęta wnioskiem inwestycja nie zakłóci w żaden sposób ładu przestrzennego w obszarze analizowanym i jest spójna z zabudową zaprojektowaną i realizowaną na działce nr [...];

- pominięcie, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być wyłącznie planowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, w stopniu, który nie stwarza możliwości ich pogodzenia, co w niniejszej sprawie nie zachodzi, w szczególności ze względu zabudowę zaprojektowaną i realizowaną na działce nr [...];

- pominięcie skutków prawnych funkcjonujących w obrocie prawnym decyzji administracyjnych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...], które uzasadniają przyjęcie, że zabudowa ta pozwala na określenie funkcji i cech zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji;

2. art. 56, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 i art. 64a u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że nie został spełniony wynikający z art. 61 ust, 1 pkt 1 u.p.z.p. warunek istnienia w obszarze analizowanym zabudowy umożliwiającej przeprowadzenie analizy urbanistycznej;

3. art. 61 ust. 5a u.p.z.p polegające na zaniechaniu przeprowadzenia rzetelnej i wiarygodnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p,z.p., poprzez pominięcie w treści i wynikach części tekstowej analizy funkcji, cech i parametrów zabudowy istniejącej (realizowanej) na działce sąsiedniej w obszarze analizowanym, tj. na działce ewidencyjnej nr [...], uwidocznionej w części graficznej analizy;

4. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewywiązanie się z obowiązku zbadania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy;

5. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez odmowę ustalenia warunkach zabudowy na działce nr [...], pomimo uprzedniego wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy na sąsiedniej działce nr [...], zlokalizowanej w granicach obszaru analizowanego;

6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to narusza obowiązujące prawo.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd w całości oddalona.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art.156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 Kp.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu - art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.

Sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wobec wniosku w tym przedmiocie złożonego przez Stronę i braku sprzeciwu ze strony SKO, czego podstawę stanowił art. 119 pkt 2 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi z kolei art. 120 P.p.s.a.

Przedmiotem kontroli WSA uczyniono w niniejszej sprawie decyzję SKO wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. o utrzymaniu w mocy decyzji Organu l instancji o odmowie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zbiornika bezodpływowego oraz studni na działce o nr [...]. Według Organów orzekających w tej sprawie, żadna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

Decyzja SKO została wydana w oparciu o przepisy prawa materialnego wyrażone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 997; zwana dalej u.p.z.p.), a dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Otóż w myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku gdy dla inwestowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, w szczególności jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zasada dobrego sąsiedztwa. Najogólniej rzecz biorąc zasada dobrego sąsiedztwa stawia przed inwestorem konieczność takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby współgrała ona ze stanem wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa, pod względem wypełnianych funkcji, zagospodarowania oraz formy architektonicznej planowanej inwestycji. Warto też uwypuklić, iż badanie spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa odbywa się obowiązkowo przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, poprzez analizę istotnych dla prawa uwarunkowań istniejącego stanu zagospodarowania terenu. W tym celu wokół terenu objętego wnioskiem wyznacza się tzw. obszar analizowany, którego granice określa art. 61 ust, 5a u.p.z.p. Art. 61 ust. 5a został dodany do u.p.z.p. przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986) zmieniającej u.p.z.p. z dniem 3 stycznia 2022 r.

Nie mogło w tej sprawie nastąpić zarzucane skargą naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w obszarze analizowanym brak jest zabudowy pozwalającej na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Skarżąca strona podejmuje próbę wykazania, że istnieje możliwość uwzględnienia w procesie o ustalenie warunków zabudowy faktu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce sąsiedniej o nr [...], realizowanej na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w oparciu o decyzję Burmistrza [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu za prawidłowe uznać należało w tej sprawie ustalenie Organów obu instancji podjęte w oparciu o art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., iż zabudowa nieistniejąca nie może być uznana za zabudowę w rozumieniu tej kluczowej dla sprawy regulacji prawnej.

Należy przypomnieć, iż SKO na mocy decyzji kasacyjnej z dnia 25 października 2022 r. o nr. SKO.415/427/2022, zobligowało Organ i instancji do wyjaśnienia czy w obszarze analizowanym dla projektowanej zabudowy istnieje co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w sposób nakreślony zasadą dobrego sąsiedztwa - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium dostrzegło bowiem, że w obszarze analizowanym na działce o nr [...] został wrysowany budynek, co nie zostało należycie uwzględnione w rozważaniach prawnych i faktycznych Burmistrza.

Organ I instancji ponownie prowadząc postępowanie przeprowadził w terenie wizje lokalną, która pozwoliła stwierdzić, że aktualnie na działce o nr [...] nie występuje zabudowa, o jakiej mowa była w odwołaniu. Na w/w działce znajduje się blaszany kontener. Aktualny na dzień rozstrzygania widok działki utrwalono w postaci zdjęć załączonych do wyników analizy, obrazujących to ustalenie w sposób dostateczny dla zastosowania przepisów prawa materialnego. Z obrazu przedstawiającego stan działki wynika, że na jej powierzchni znajduje się obiekt w postaci konteneru. Nie można stwierdzić, aby rozpoczęto roboty budowlane, których efektem byłaby choćby część planowanej inwestycji. Po zrealizowaniu tej wytycznej z decyzji kasacyjnej SKO, Burmistrz wydał decyzję odmowną, ponownie stwierdzając że na działce sąsiedniej o nr [...] nie istnieje, a dopiero jest planowana zabudowa, co nie pozwala stwierdzić zaistnienia warunku z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. SKO tą ocenę Burmistrza potwierdziło utrzymując w mocy jego decyzję.

Zdaniem WSA, o zaistnieniu warunku dobrego sąsiedztwa nie można mówić jeżeli w obszarze analizowanym nie istnieje zabudowa podobna, czyli taka która pozwoli organom na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Punktem odniesienia dla określenia wymagań wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dla nowej zabudowy nie mogą być działki niezabudowane w chwili wydawania decyzji, niezależnie od tego czy w odniesieniu do nich zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy lub decyzje o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sadu, ustawowy wymóg działki zabudowanej jest spełniony dopiero wówczas gdy na jej terenie znajduje się obiekt budowlany, a jego stan określić można jako tzw. stan surowy zamknięty (zob. wyrok WSA w Łodzi z 11 marca 2022 r., II SA/Łd 846/21, LEX nr 3327555, a także wyrok WSA w Krakowie z 22 listopada 2023 r., II SA/Kr 1187/23, LEX nr 3663825). Pogląd ten jest zgodny z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi o prawie do zagospodarowania nieruchomości w granicach określonych ustawą. Taką granice wyznacza dla strony skarżącej art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez treść zasady dobrego sąsiedztwa.

Do tego wniosku prowadzą wyniki wykładni językowej jak i systemowej. W art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wyraźnie jest mowa o stanie, w którym co na najmniej jedna działka sąsiednia terenu inwestycji jest zabudowana. W powyższym przepisie nie zostały użyte wyrazy : "która ma być zabudowa" czy "która jest zabudowywana". Nie posłużono się również sformułowaniem "projektowanej zabudowy', jakie występuje w kolejnej jednostce redakcyjnej art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w odniesieniu do uzbrojenia terenu. Powyższe wnioski płynące z podstawowej reguły wykładni tekstu normatywnego, tj. wykładni językowej, są spójne z przepisami ustawy - Prawo budowlane. Po pierwsze, jej regulacje nie zobowiązują adresata pozwolenia na budowę do jego realizacji (pozwolenie na budowę jako akt przyznający uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych nie nadaje się do egzekucji administracyjnej), a więc podjęcia i zakończenia robót budowlanych, co może oznaczać że zatwierdzony przez organ projekt architektoniczno - budowlany może nie przyjąć kształtu w nim oznaczonego i zatwierdzonego. Po drugie, nie można mieć też całkowitej pewności, że określone w ostatecznym pozwoleniu warunki wykonania robót nie ulegną w toku ich przeprowadzania legalnym jak i nielegalnym modyfikacjom, które będą odbiegać od planowanych w procesie ustalenia warunków zabudowy uwarunkowań architktoniczno - urbanistycznych. Skarżący winien zwrócić w tym względzie uwagę na treść art. 36a ust. 1 i nast. u.P.b., który pozwala na istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również na art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b., który przewiduje sytuację istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę bez koniecznej w tej sytuacji zmiany pozwolenia na budowę.

Istnienie tych przewidzianych prawem ewentualności związanych z realizacją pozwolenia na budowę, zwłaszcza gdy żadne roboty nie zostały jeszcze na jego podstawie rozpoczęte, nie pozwalają wyrazić zgody na stwierdzenie zaistnienia warunku dobrego sąsiedztwa wyłącznie na podstawie treści pozwolenia na budowę, istnienie w obrocie prawnym takiego pozwolenia nie może zatem świadczyć o wypełnieniu się tej części hipotezy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w której jest mowa o zabudowie działki. Dopuszczenie preferowanego przez skarżącą stronę sposobu wykładni art, 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., znacząco zwiększałoby ryzyko wprowadzania

nieakceptowanych celami tej regulacji naruszeń pożądanej harmonii w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Reasumując, planowana zabudowa nie może być kształtowana w oparciu o zabudowę niezrealizowaną, lecz w oparciu o legalną zabudowę istniejącą. Wydane w sprawie decyzje o odmowne nie oznaczają, że także w przyszłości nie będzie można uzyskać żądanego rozstrzygnięcia. Kształtowanie terenu w oparciu o treść ostatecznego pozwolenia na budowę jest możliwe, o ile pozwolenie to zostanie zgodnie z jego treścią zrealizowane na działce sąsiedniej o nr [...]. Innymi słowy, wydane w tej sprawie decyzje nie oznaczają w perspektywie czasowej zupełnego wykluczenia zamiarów inwestycyjnych strony skarżącej, czyli wstrzymania wszelkich procesów inwestycyjnych i uniemożliwienia realizacji zagwarantowanego konstytucyjnie prawa własności (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2007 r., sygn. II OSK 239/06, LEX nr 320109).

Z tych przyczyn WSA na kanwie tej sprawy nie może podzielić poglądów orzecznictwa, do których nawiązuje uzasadnienie skargi. Przywoływane w uzasadnieniu skargi poglądy orzecznictwa nie mogły zmienić tej oceny, bowiem dotyczyły odmiennych od stwierdzonych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych. Przywoływany w skardze wyrok WSA Białymstoku z dnia 31 marca 2022 r. sygn. II SA/Bk 102/22, CBOSA, został wydany w sprawie, w której Organy nie zbadały czy wydane pozwolenie na budowę dla działki sąsiedniej zostało zrealizowane i na jakim etapie znajduje się inwestycja. W niniejszej sprawie Organy poczyniły wystarczające ustalenia faktyczne, aby stwierdzić brak zachowania wymogów płynących z dobrego sąsiedztwa, bowiem postawienie blaszanego kontenera na działce sąsiedniej nie świadczy o zabudowie istniejącej, jak wymaga treść art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Nie miała więc miejsca sytuacja naruszenia art. 56, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 i art. 64a ust. 1 u.p.z.p., bowiem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dotyczącej obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, obowiązkiem organu jest zbadanie czy zostały łącznie spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organy podjęły zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej działania wyjaśniające, które wykazały konieczność wydania decyzji odmownej wobec niespełnienia warunku dobrego sąsiedztwa z uwagi na brak w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym działki sąsiedniej zabudowanej w sposób wymagany art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę oraz postawienie blaszanego kontenera na działce sąsiedniej nie jest dowodem spełnienia warunku o jakim mowa w tej regulacji u.p.z.p.

Nie nastąpiło też naruszenie art. 61 ust. 5a u.p.z.p., bowiem w niniejszej sprawie przed wydaniem decyzji została sporządzona przez osobę uprawnioną analiza urbanistyczna, która zgodnie w wytycznymi kasacyjnej decyzji SKO, oparta została na wykazanej dowodami okoliczności braku możliwości ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej przez inwestora inwestycji, z powodu niespełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Potwierdzony materiałem dowodowym sposób zagospodarowania działki o nr [...], nie pozwalał bowiem stwierdzić zabudowy tej działki, a wydanie pozwolenia na budowę, podobnie jak postawienie kontenera blaszanego, nie jest z punktu widzenia wykładni literalnej ¡systemowej art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zdarzeniem faktycznym świadczącym o istnieniu zabudowy.

WSA nie mógł też potwierdzić w sposób mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy naruszenia art. 8 § 1 i 2 K.p.a. wyrażającego zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej i nieodchodzenia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przede wszystkim podnieść należy, że nie można powołać się na naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. w sytuacji, kiedy wydana w sprawie decyzja, choćby była odmienna od innej decyzji, wydanej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, jest jednak prawidłowa i zgodna z prawem. Wzgląd na zachowanie zasady praworządności ma w tej sytuacji priorytet nad oczekiwaniem strony do otrzymania decyzji takiej samej jak decyzje uprzednio wydawane w analogicznych stanach faktycznych i prawnych, bowiem oczekiwanie takie nie jest "słuszne" i "uzasadnione" jako naruszające zasadę praworządności (zob. wyrok NSA z 23 sierpnia 2023 r., sygn. II OSK 2964/20, LEX nr 3623406). WSA może tylko potwierdzić trafne stanowisko SKO, że nie mogło dojść do naruszenia powyższej normy z powodu nieuwzględnienia decyzji o warunkach zabudowy dla działki o nr [...], bowiem przepis art. 8 § 2 K.p.a. jako warunek stawia podobieństwo spraw wyrażające się w tym samym stanie faktycznym i prawnym. Tymczasem nie podlega kwestii, że z uwagi na różne położenie tych nieruchomości i różne parametry jakie są uwzględniane przy wyznaczeniu granic obszaru analizy, sprawy te nie są tożsame zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym.

Z wykazanych dotychczas przyczyn nie doszło więc do postulowanego naruszenia art 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, bowiem decyzja Burmistrza o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa w sposób, mogący prowadzić do jej podważenia w administracyjnym toku instancji. Nie budzi też wątpliwości, że Organ I instancji ponownie prowadząc postępowanie wykonał wytyczne wynikające z kasacyjnej decyzji SKO, bowiem zbadał rzeczywisty stan zabudowy działek sąsiadujących z terenem inwestycji - art. 138 § 2 K.p.a.

Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych - art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki.

Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.

O kosztach postępowania przed WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.