Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 434/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 16 ust. 7a pkt 1, art. 24 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 143
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Tomasz Smoleń /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi T. Spółka Jawna z siedzibą w Ł. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 czerwca 2023 r., nr 0111-KDIB3-3.4013.97.2023.3.MS w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T. Sp.j. z siedzibą w Ł. (dalej: Wnioskodawca/Spółka/Skarżąca) jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego z dnia 29 marca 2023 r. nr 0111-KDIB3-3.4013.97.2023.3.MS w przedmiocie podatku akcyzowego.

Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, przedstawiając następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest właścicielem dwóch niezależnych od siebie farm fotowoltaicznych położonych w różnych miejscowościach. Pierwsza z nich składa się z generatorów o łącznej mocy 1,99 MW, a cała wyprodukowana przez te generatory energia elektryczna jest odsprzedawana odbiorcy posiadającemu koncesję na obrót energią elektryczną i nie jest wykorzystywana na potrzeby Spółki. Druga z farm fotowoltaicznych składa się z generatorów o łącznej mocy 0,035 MW, zaś energia ta w całości zużywana jest na potrzeby własne w ramach działalności gospodarczej. Spółka posiada koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej. Spółka nie dokonuje innych czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w zakresie innym niż objęte niniejszym wnioskiem, z tytułu których ciąży obowiązek rejestracji i składania deklaracji. W uzupełnieniu Spółka wskazała, że z generatorów o łącznej mocy 1,99 MW przeciętnie w każdym miesiącu produkuje się około 191,38 MW (w zależności od nasłonecznienia w danym miesiącu), z tego odsprzedawane jest na rzecz odbiorcy posiadającego koncesję na obrót energią elektroniczną około 189,541 MW, a pozostała część, tj. około 2 MW jest zużywana w procesie produkcji i do podtrzymywania procesów produkcyjnych i w związku z powyższym w tym zakresie Spółka korzysta ze zwolnienia z art. 30 ust. 6 ustawy o podatku akcyzowym.

W związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym Wnioskodawca zadał następujące pytanie:

1. Czy Spółka, w przypadku instalacji fotowoltaicznej o mocy 0,035 MW, będzie mogła skorzystać ze zwolnienia określonego w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, które zwalnia od akcyzy zużycie energii elektrycznej wyprodukowanej z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW przez podmiot, który zużywa tę energię?

2. Czy Spółka w przedstawionym stanie faktycznym zobowiązana jest do sporządzania i składania do organu podatkowego deklaracji podatkowej AKC-4?

W zakresie pytania nr 1 w ocenie Wnioskodawcy, pomimo iż łączna moc posiadanych przez niego, w różnych lokalizacjach, instalacji fotowoltaicznych przekracza moc 1 MW będzie on, uprawniony do korzystania ze zwolnienia z akcyzy określonego w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 czerwca 2021 r., gdyż moc instalacji wykorzystywanej do wytworzenia energii elektrycznej na własne potrzeby nie przekracza 1 MW. W zakresie pytania nr 2 Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż nie będzie zobowiązany do sporządzania i składania do organu podatkowego deklaracji podatkowej AKC-4.

W przypadku pierwszej farmy fotowoltaicznej z generatorów o łącznej mocy 1,99 MW przeciętnie w każdym miesiącu produkuje się około 191,38 MW (w zależności od nasłonecznienia w danym miesiącu), z tego odsprzedawane jest na rzecz odbiorcy posiadającego koncesję na obrót energią elektryczną około 189,541 MW, a pozostała część, tj. około 2 MW jest zużywana w procesie produkcji i do podtrzymywania procesów produkcyjnych. W związku z powyższym sprzedaż odbiorcy posiadającemu koncesję na obrót energią elektryczną nie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, gdyż nie spełnia przesłanek z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 143 ze zm., dalej ustawa), nie następuje bowiem sprzedaż do nabywcy końcowego. Ponadto w myśl art. 30 ust. 6 ustawy zwolnione jest od akcyzy zużycie energii elektrycznej w procesie produkcji energii elektrycznej, jak również zużycie tej energii w celu podtrzymywania tych procesów produkcyjnych. Dlatego też, w opisanym wyżej stanie faktycznym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany również do sporządzania i składania do organu podatkowego deklaracji podatkowej AKC-4, gdyż nie zostały spełnione przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy.

W przypadku drugiej z farm fotowoltaicznych moc jej generatorów łącznie wynosi 0,035 MW, zaś energia ta w całości zużywana jest na potrzeby własne Wnioskodawcy w ramach działalności gospodarczej.

Zwolnienie ujęte w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1178, z póżn. zm., dalej rozporządzenie) w sprawie zwolnień, uprawnia Wnioskodawcę do zastosowania zwolnienia względem wytworzonej we własnym zakresie, a następnie zużytej energii elektrycznej, o ile łączna moc generatorów w których wytwarzana jest ta energia, nie będzie przekraczać 1 MW.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu sprawy wynika, że Wnioskodawca posiada dwie farmy fotowoltaiczne o mocy 1,99 MW oraz o mocy 0,035 MW. Obydwie farmy stanowią odrębne, niezależnie od siebie działające instalacje fotowoltaiczne (przyłączone są w różnych miejscowościach, niezależnie od siebie). Co prawda ich łączna moc przekracza 1 MW, jednakże Wnioskodawca zużywa jedynie energię elektryczną wyprodukowaną tylko w jednej z tych instalacji o mocy 0,035 MW. Pozostała energia produkowana jest na farmie z generatorów o łącznej mocy 1,99 MW. Przeciętnie w każdym miesiącu produkuje się około 191,38 MW (w zależności od nasłonecznienia w danym miesiącu), z tego odsprzedawane jest na rzecz odbiorcy posiadającego koncesję na obrót energią elektryczną około 189,541 MW, a pozostała część, tj. około 2 MW jest zużywana w procesie produkcji i do podtrzymywania procesów produkcyjnych. W niniejszym stanie faktycznym, nie ma zastosowania warunek wynikający z § 5 ust. 2 rozporządzenia, a poza tym, szczególnie istotne jest to, iż Wnioskodawca dokonuje wytworzenia, a następnie zużycia energii elektrycznej wyłącznie w jednej instalacji, której moc nie przekracza 1 MW.

Wnioskodawca uważa, iż w tychże okolicznościach łączna moc instalacji, w której dochodzi do wytworzenia, a następnie zużycia energii elektrycznej nie przekracza 1 MW, dlatego przysługuje mu możliwość do skorzystania ze zwolnienia w oparciu o § 5 ust. 1 rozporządzenia. Wnioskodawca uważa ponadto, że dla zastosowania zwolnienia z akcyzy nie jest istotna łączna moc używanych przez niego instalacji fotowoltaicznych, ale jedynie moc instalacji, wykorzystywanych do wytwarzania energii elektrycznej, którą następnie Wnioskodawca zużywa.

Z uwagi na powyższe, Wnioskodawca nie będzie również zobowiązany do sporządzania i składania do organu podatkowego deklaracji podatkowej AKC-4, gdyż nie zostały spełnione przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy.

W zaskarżonej interpretacji Dyrektor KIS uznał, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

Dokonując oceny prawnej przedstawionego we wniosku stanowiska Wnioskodawcy względem sformułowanych pytań, Dyrektor KIS wskazał, że przedmiotem opodatkowania akcyzą w przypadku energii elektrycznej jest m.in. zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję (art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy). Podmiot dokonujący czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą w zakresie energii elektrycznej staje się podatnikiem podatku akcyzowego, co wynika z treści art. 13 ust. 1 ustawy, zobowiązanym do jego zadeklarowania i zapłaty na zasadach wynikających z art. 24 ustawy. W przedstawionych ostatecznie po uzupełnieniu wniosku okolicznościach stanu faktycznego, podatnikiem podatku akcyzowego jest Spółka w związku z tym, że zużywa wyprodukowaną przez siebie energię elektryczną (w instalacji o mocy 1,99 MW i instalacji o mocy 0,035MW). Niemniej ustawodawca przewidział także zwolnienia, których zastosowanie spowodować może częściowe lub całkowite wyłączenie z obowiązku zapłaty podatku akcyzowego w zakresie energii elektrycznej. Równocześnie przedmiotem opodatkowania nie jest sprzedaż energii elektrycznej podmiotowi posiadającemu koncesję, przez podmiot, który tą energię elektryczną wyprodukował.

Organ stwierdził, że zwolnienie, które budzi wątpliwości Wnioskodawcy, uregulowane w § 5 rozporządzenia, zgodnie z celem ustawodawcy adresowane jest do podmiotu, który wytwarza i zużywa energię elektryczną (będącego podatnikiem podatku akcyzowego z tego tytułu), wyprodukowaną w generatorach o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW. Tym samym zwolnienie to, zgodnie z treścią tego przepisu, nie dotyczy tej energii elektrycznej, która nie zostanie zużyta przez ten podmiot, jak i energii elektrycznej, która zostanie wytworzona z generatorów o łącznej mocy przekraczającej 1 MW. Wolą racjonalnego prawodawcy, limit uprawniający podatnika do zwolnienia został określony na maksymalnym poziomie 1 MW, przekroczenie tej łącznej mocy generatorów wytwarzających energię elektryczną skutkuje utratą prawa do zwolnienia dla całości zużywanej energii elektrycznej.

Następnie Dyrektor KIS zauważył, że celem omawianego zwolnienia z § 5 ust. 1 rozporządzenia była preferencja podatkowa dla podmiotów zużywających energię elektryczną, wyprodukowaną przez nie z urządzeń (generatorów) służących do produkcji tej energii, których łączna moc nie przekracza 1 MW. Tym samym, zwolnienie to uprawnia podatnika zużywającego energię elektryczną wytworzoną w jednym lub kilku generatorach do jego zastosowania, o ile łączna moc użytkowanych generatorów (ustawodawca posłużył się liczbą mnogą), wytwarzających tą energię elektryczną, nie będzie przekraczać 1 MW. Jak bowiem wskazuje literalne brzmienie § 5 ust. 1 rozporządzenia, zwolnieniu podlega czynność zużycia energii elektrycznej, ściśle wówczas, gdy została ona wyprodukowana z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW.

Organ uznał, że w sytuacji, w której łączna moc generatorów, w których Wnioskodawca wytwarza, a następnie zużywa (choćby częściowo) energię elektryczną przekracza 1 MW, to wówczas Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do zastosowania zwolnienia wynikającego z § 5 rozporządzenia. Kluczowy dla sprawy jest fakt, że łączna moc wszystkich generatorów, w których dochodzi do wytworzenia, a następnie zużycia energii elektrycznej (w przypadku jednej farmy częściowo, w przypadku drugiej w całości), przekracza 1 MW, niezależnie od lokalizacji tych generatorów.

W ocenie Dyrektora KIS poszczególne farmy fotowoltaiczne należące do Spółki, dla celów omawianego zwolnienia, nie mogą być uznane za odrębne jednostki, którym niezależnie przysługuje zwolnienie od akcyzy. Wnioskodawca jest bowiem jednym podmiotem prawa i jest jednym podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu zużycia energii elektrycznej we wszystkich posiadanych i wykorzystywanych generatorach (instalacjach fotowoltaicznych) ze wszelkimi tego konsekwencjami. Z treści wniosku wynika jednoznacznie, że Spółka zużywa energię wytwarzaną w instalacjach fotowoltaicznych (generatorach), których łączna moc przekracza 1 MW. W tej sytuacji nie jest zatem spełniona przesłanka do zwolnienia, która wymaga, aby łączna moc generatorów nie przekraczała 1 MW. Tym samym ww. zwolnienie na podstawie § 5 rozporządzenia nie będzie miało zastosowania, a Spółka będzie zobowiązana do obliczenia, zapłacenia podatku akcyzowego i złożenia deklaracji (AKC-4 wraz z załącznikiem AKC4-H) od zużytej energii, wyprodukowanej we wszystkich posiadanych przez Spółkę generatorach, o których mowa we wniosku, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy.

Spółka złożyła skargę do tut. Sądu na interpretację indywidualną zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci art. 9 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że w stanie faktycznym zaprezentowanym we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej nie będzie miał zastosowania ww. przepis, gdyż Spółka zużywa energię wytwarzaną w instalacjach fotowoltaicznych (generatorach), których łączna moc przekracza 1 MW, co nie spełnia przesłanki zwolnienia, która wymaga aby łączna moc generatorów nie przekraczała 1 MW, podczas gdy o skutku zwolnienia - wbrew ocenie organu - rozstrzyga to, że zużycie energii elektrycznej przez podmiot który ją wyprodukował z generatorów nie powinno przekroczyć 1MW, a taki warunek w sprawie został spełniony, skoro Spółka zużywa tylko energię z generatora o mocy 0,035 MW, a pozostałą część energii z generatora o mocy 1,99 MW odsprzedaje odbiorcy posiadającemu koncesję na obrót energią elektryczną.

W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Dyrektor KIS, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: - Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia uznania, czy Spółka może skorzystać ze zwolnienia z podatku akcyzowego, uregulowanego w § 5 rozporządzenia. Powyższa kwestia determinuje bowiem kolejne obowiązki Skarżącej to jest czy będzie zobowiązana do obliczenia, zapłacenia podatku akcyzowego i złożenia deklaracji.

Przed odniesieniem się do powyższych kwestii przypomnieć należy, że w myśl art. 1 ust. 1 ustawy: Ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej "akcyzą", wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy. Stosownie natomiast do art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy wyroby akcyzowe to wyroby energetyczne, energia elektryczna, napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe, susz tytoniowy, płyn do papierosów elektronicznych oraz wyroby nowatorskie, określone w załączniku nr 1 do ustawy. W załączniku nr 1 pod poz. 33 wymieniono energię elektryczną o kodzie CN 2716 00 00. Energia elektryczna jest zatem wyrobem akcyzowym.

Z art. 9 ust. 1 ustawy wynika, że w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

1) nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

2) sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, magazynowanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię;

3) zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2;

4) zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię;

5) import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;

6) zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Stosownie zaś do art. 11 ust. 1 ustawy w przypadku energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje:

1) z dniem nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego,

2) z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, w przypadku sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju,

3) z dniem zużycia energii elektrycznej, w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6,

4) z dniem powstania długu celnego, w przypadku importu energii elektrycznej przez nabywcę końcowego.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy, podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

W myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy, podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy zgłoszenia rejestracyjnego jest obowiązany dokonać podmiot prowadzący działalność gospodarczą zamierzający wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu akcyzą - przed dniem wykonania pierwszej takiej czynności (lit. a) oraz podmiot prowadzący działalność gospodarczą zamierzający wykonywać czynności z wykorzystaniem wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie - przed dniem wykonania pierwszej czynności z wykorzystaniem tych wyrobów (lit. b).

Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 7a pkt 1 ustawy obowiązek dokonania zgłoszenia rejestracyjnego nie ma zastosowania do podmiotów produkujących energię elektryczną z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, która jest zużywana przez te podmioty, pod warunkiem że od wyrobów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii elektrycznej została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Natomiast w myśl art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy w przypadku energii elektrycznej podatnik jest obowiązany, bez wezwania organu podatkowego, składać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracje podatkowe według ustalonego wzoru oraz obliczać i wpłacać akcyzę na rachunek właściwego urzędu skarbowego, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zużycie energii elektrycznej - w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy, Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych i deklaracji w sprawie przedpłaty akcyzy, wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego składania tych deklaracji, informacjami o terminach i miejscu ich składania oraz pouczeniem podatnika, że deklaracje podatkowe stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, zapewniając możliwość prawidłowego obliczenia wysokości akcyzy.

W dniu 28 czerwca 2021 r. Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej wydał rozporządzenie w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1178, z późn. zm.). Zgodnie z § 5 rozporządzenia, zwalnia się od akcyzy zużycie energii elektrycznej wyprodukowanej z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW przez podmiot, który zużywa tę energię (ust. 1), w przypadku wykorzystywania do produkcji energii elektrycznej wyrobów energetycznych innych niż pochodzące z odnawialnych źródeł energii w rozumieniu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610 i 1093) zwolnienie od akcyzy, o którym mowa w ust. 1, może być stosowane pod warunkiem, że od tych wyrobów energetycznych została zapłacona akcyza w należnej wysokości (ust. 2).

Z przepisu powyższego wynika, że dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia od akcyzy koniecznym jest aby łączna moc generatorów, z których produkowana jest energia elektryczna nie przekraczała 1 MW. Skoro zatem w analizowanym przypadku Skarżąca posiada dwie instalacje fotowoltaiczne (generatorach), których łączna moc przekracza 1 MW, to nie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących zwolnienie od akcyzy zużycia energii elektrycznej na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia tj. przesłanka wskazująca, że energia elektryczna jest wyprodukowana z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW.

W świetle powyższego podkreślić należy, że z uwagi na jasne brzmienie ww. przepisu, nie sposób zaakceptować stanowiska Skarżącej, co do błędnego przyjęcia przez organ, że o prawie do zwolnienia od akcyzy przesądza suma wartości mocy energii elektrycznej generatorów, za pomocą których podmiot wytwarza energię elektryczną, gdyż w ocenie Spółki przedmiotem opodatkowania nie jest bowiem moc produkowanej energii elektrycznej, ale zużycie energii elektrycznej z generatora, za pomocą którego podmiot sam ją wyprodukował. I to ta, zdaniem Spółki właśnie wartość, tzn. wartość zużytej energii pochodzącej z generatora (generatorów) o mocy nieprzekraczającej 1 MW, przesądza o tym, czy tak rozumiane zużycie jest, czy też nie jest, objęte zwolnieniem od akcyzy.

W ocenie Sądu, Skarżąca w sposób nieuprawniony domaga się wyłączenia z opodatkowania akcyzą zużycie energii elektrycznej wytworzonej w dwóch farmach fotowoltaicznych. Skoro w sprawie ma miejsce produkcja i zużywanie energii z generatorów o łącznej mocy pow. 1 MW, to taka energia jest przedmiotem opodatkowania mocą art. 9 ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.a. i nie korzysta ze zwolnienia na podstawie § 5 rozporządzenia, niezależnie od tego czy Spółka wyprodukowaną energię zużywa z jednej, czy też z obu instalacji fotowoltaicznych.

Zgodzić również trzeba się z organem, że "... poszczególne farmy fotowoltaiczne należące do Spółki, dla celów omawianego zwolnienia, nie mogą być uznane za odrębne jednostki, którym niezależnie przysługuje zwolnienie od akcyzy. Wnioskodawca jest bowiem jednym podmiotem prawa i jest jednym podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu zużycia energii elektrycznej we wszystkich posiadanych i wykorzystywanych generatorach (instalacjach fotowoltaicznych) ze wszelkimi tego konsekwencjami.".

Reasumując zwolnienie na podstawie § 5 rozporządzenia nie będzie miało zastosowania, a Spółka będzie zobowiązana do obliczenia, zapłacenia podatku akcyzowego i złożenia deklaracji (AKC-4 wraz z załącznikiem AKC4-H) od zużytej energii, wyprodukowanej we wszystkich posiadanych przez Spółkę generatorach, o których mowa we wniosku, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy.

W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że zarzuty Strony zasługują na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.