Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 476/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Szulc Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi [...].[...] sp. z o. o. w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 29 czerwca 2021 r. nr 1/2021/ODW w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz [...].[...] sp. z o. o. w W.kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w B., działając w imieniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Prezes NFZ"), na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej: "u.ś.o.z."), przeprowadził postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w trybie konkursu ofert dla obszaru powiatów bydgoskiego i B. (opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień; ośrodek środowiskowej opieki psychologicznej i psychoterapeutycznej dla dzieci i młodzieży). Zgodnie z warunkami określonymi w ogłoszeniu o konkursie ofert, oferenci przystępujący do konkursu powinni spełniać wymagania wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz zarządzeń Prezesa NFZ. W konkursie wpłynęły dwie oferty – "[...]" sp. z o.o. w B. oraz "[...]" sp. z o.o. w W..

Komisja konkursowa ustaliła, że oferta skarżącej nie spełnia warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 31d u.ś.o.z. i odrzuciła tę ofertę jako niespełniającą warunku określonego w § 2 ust. 8 pkt c rozporządzenia Ministra Zdrowia z 19 czerwca 2019 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (dalej: "rozporządzenie"). Protest spółki został oddalony, jako bezzasadny i Komisja konkursowa ogłosiła o rozstrzygnięciu postępowania, informując o wybraniu oferenta - spółki "[...]".

W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie tego rozstrzygnięcia i zobowiązanie Komisji konkursowej do przedłożenia całej dokumentacji w sprawie oraz rozpatrzenie jej oferty z uwzględnieniem przedłożonej w odwołaniu argumentacji prawnej i faktycznej.

Prezes NFZ decyzją z dnia [...] r. oddalił odwołanie, podnosząc, że wymagania dotyczące składanych ofert oraz warunków postępowania były jawne i znane oferentom, w tym także skarżącej, a niespełnienie przez spółkę warunku stanowiło obligatoryjną podstawę do odrzucenia oferty przez komisję konkursową.

Organ wskazał, że szczegółowe warunki, jakie są obowiązani spełniać świadczeniodawcy realizujący świadczenia gwarantowane z zakresu opieki psychiatrycznej dzieci i młodzieży w ww. zakresie, zostały określone w załączniku nr 8 do rozporządzenia, gdzie m.in. określono minimalne wymagania dotyczące personelu poradni psychologicznej dla dzieci i młodzieży w ramach I poziomu referencyjnego.

Organ podniósł również, że zgodnie z § 2 ust. 8 rozporządzenia pojęcie osoby ubiegającej się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty oznacza osobę, która spełnia łącznie następujące warunki: posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa, lub magistra po ukończeniu studiów na kierunku psychologii, pedagogiki, resocjalizacji, socjologii albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia [...] r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów; posiada status osoby uczestniczącej co najmniej dwa lata w podyplomowym szkoleniu w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzonym metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii psychodynamicznej, poznawczo-behawioralnej lub systemowej, w wymiarze co najmniej 1200 godzin albo przed 2007 r. ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia; posiada zaświadczenie wydane przez podmiot prowadzący kształcenie oraz pracująca pod nadzorem osoby posiadającej certyfikat psychoterapeuty.

Organ zauważył, że skarżąca w części IV formularza ofertowego, dotyczącej wykazu personelu wskazała 6 osób, przy czym 3 osoby określiła jako będące "w trakcie szkolenia do uzyskania certyfikatu psychoterapeuty". Te same osoby zostały wskazane przez skarżącą także w części VI formularza ofertowego, dotyczącej szczegółów oferty w zakresie harmonogramu pracy. Jednocześnie wśród osób wymienionych w ww. dokumencie skarżąca nie wskazała żadnej osoby, która posiadałaby certyfikat psychoterapeuty i w konsekwencji mogłaby wykonywać nadzór nad osobami w trakcie szkolenia do uzyskania certyfikatu psychoterapeuty, czyli osobami ubiegającymi się o otrzymanie ww. certyfikatu w rozumieniu § 2 ust. 8 pkt c rozporządzenia.

Zdaniem organu, warunek sformułowany w § 2 ust. 8 pkt c rozporządzenia, zgodnie z którym osoba ubiegająca się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty powinna pracować pod nadzorem osoby posiadającej certyfikat psychoterapeuty, w sposób jednoznaczny wskazuje na konieczność zapewnienia przez świadczeniodawcę możliwości wykonywania nadzoru w sposób realny, włącznie z zapewnieniem osobie sprawującej nadzór możliwości zapoznania się ze stanem pacjenta oraz jego dokumentacją medyczną. Oznacza to, że pomiędzy osobą sprawującą nadzór a świadczeniodawcą (oferentem) musi istnieć odpowiedni stosunek prawny, tzn. osoba sprawująca nadzór powinna wchodzić w skład personelu świadczeniodawcy i być uwzględniona w harmonogramie pracy. Jest to również uzasadnione na gruncie praw pacjentów i obowiązków osób wykonujących zawody medyczne. Zgodnie z art. 13 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, pacjent ma prawo do zachowania w tajemnicy przez osoby wykonujące zawód medyczny informacji z nim związanych a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu medycznego (udzielaniem świadczeń). Organ powołał się w tym zakresie na stanowisko sformułowane przez Departament Świadczeń Opieki Zdrowotnej NFZ (pismo z dnia 12 stycznia 2021 r., znak: DSOZ-SOPS.401.8.2021/ 2020.8519.ELKI), w którym wyjaśniono, że nie jest dopuszczalne, aby osoba nadzorująca nie była wyznaczona do realizacji świadczeń w zakresie, w jakim te świadczenia realizuje jej podopieczny, i w konsekwencji nie była umieszczona w harmonogramie pracy komórki organizacyjnej.

Zdaniem organu, warunek sformułowany w ww. regulacjach jest warunkiem "określonym w przepisach prawa" w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 7 u.ś.o.z. i jego niespełnienie stanowi podstawę do odrzucenia oferty przez komisję konkursową. Ma on przy tym charakter merytoryczny i nie podlega uzupełnieniu w trybie usunięcia braków formalnych oferty.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając:

- art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") przez podejmowanie decyzji, które nie zostały oparte na prawie;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny, w tym interes skarżącej i jej pacjentów;

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i stanowiska skarżącej;

- art. 7 k.p.a. przez nałożenie na skarżącą wymagania (obowiązku), nawet przy założeniu, że co do interpretacji przepisów rozporządzenia pozostają wątpliwości interpretacyjne, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść oferentów, w tym skarżącej;

- art. 8 k.p.a. przez brak kierowania się zasadą bezstronności i równego traktowania, co oznacza w szczególności zgodnie z treścią § 2, na podstawie którego bez uzasadnionej przyczyny nie należy odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim stanie faktycznym i prawnym;

- art. 134 ust. 1 i 2 u.ś.o.z. przez odmienne traktowanie ubiegających się o zawarcie umowy w zależności od indywidualnych decyzji terenowych Oddziałów NFZ, podejmowanych w odniesieniu do analogicznego zakresu świadczeń, gdzie wymagania odnośnie warunków, które powinien spełniać oferent oparte są na tych samych podstawach prawnych;

- art. 149 ust. 1 pkt. 7 u.ś.o.z. przez odrzucenie oferty złożonej przez skarżącą ze względu na brak spełnienia wymaganych warunków określonych w przepisach prawa bez przytoczenia przepisu prawa wskazującego na niespełniony wymóg;

- § 2 ust. 8 pkt c wraz z załącznikiem nr 8 rozporządzenia przez błędne przyjęcie braku osoby uprawnionej do nadzoru nad osobami ubiegającymi się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty pomimo pisemnego oświadczenia osoby zapewniającej nadzór dołączonego do akt sprawy postępowania konkursowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a w uzasadnieniu o odrzucenie skargi. Organ nie podzielił zarzutów przedstawionych w skardze.

Wyrokiem z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 577/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję.

Rozpatrując wniesioną przez Prezesa NFZ skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 650/22 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił skarżącej pisemne wypowiedzenie się w sprawie, wyznaczając jej 10- dniowy termin.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.

Podkreślenia wymaga, że sprawa ta była przedmiotem rozstrzygnięcia przez NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2023 r., II GSK 650/22, który uchylił wyrok tut. Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Należy zauważyć, że na podstawie art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W wyroku z dnia 11 stycznia 2023 r., II GSK 650/22 NSA za trafny uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 2 pkt 8 lit c rozporządzenia. Zdaniem Sądu kasacyjnego, Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, z jakiego powodu wykładnia powyższego przepisu przez organ była wadliwa i na czym polegało niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w okolicznościach niniejszej sprawy. Dopiero w świetle prawidłowo ustalonego normatywnego znaczenia pojęcia "praca pod nadzorem" (osoby posiadającej certyfikat psychoterapeuty), jakim prawodawca posłużył się w § 2 pkt. 8 lit. c rozporządzenia, możliwe będzie dokonanie oceny prawidłowości stanowiska organu w zakresie zastosowania analizowanej normy prawnej w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić przy tym należy, że w procesie ustalania treści normatywnej pojęcia "praca pod nadzorem" podmiot stosujący prawo - w tym przypadku Sąd pierwszej instancji - jest zobowiązany do wykorzystania adekwatnych reguł wykładni, korzystając oczywiście z dopuszczalnego luzu interpretacyjnego, jednakże odejście od znaczenia językowego pojęć składowych - "praca" i "pod nadzorem" - mających swoje prawne znaczenie, wymaga przedstawienia przekonujących argumentów jurydycznych w celu wyeliminowania arbitralności. Wobec naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego w opisanym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA nie miał - na tym etapie postępowania - wystarczających podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także art. 149 ust. 1 pkt 7 u.ś.o.z.

Wskazać należy, że z § 4 ust. 8 rozporządzenia wynika, iż w załączniku nr 8 do tego rozporządzenia zostały określone szczegółowe warunki, jakie są obowiązani spełniać świadczeniodawcy realizujący świadczenia gwarantowane z zakresu opieki psychiatrycznej dzieci i młodzieży. W ramach ww. załącznika określono m.in. minimalne wymagania dotyczące personelu poradni psychologicznej dla dzieci i młodzieży w ramach I poziomu referencyjnego. W skład zespołu terapeutycznego powinni wchodzić co najmniej:

psycholog posiadający co najmniej 2 lata doświadczenia w pracy z dziećmi i młodzieżą w placówkach działających w ramach systemu zdrowia, oświaty, pomocy społecznej, systemu wspierania rodziny lub pieczy zastępczej - równoważnik co najmniej 1 etatu;

specjalista w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży lub osoba posiadająca decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dorobku za równoważny ze zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego w tej dziedzinie, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2020 r., poz. 1169 i 1493), lub osoba w trakcie specjalizacji w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży, lub osoba prowadząca psychoterapię, lub osoba ubiegająca się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty - równoważnik co najmniej 2 etatów; w tym zakresie dopuszcza się udzielanie świadczeń przez osobę prowadzącą psychoterapię, która ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, w wymiarze co najmniej 600 godzin;

terapeuta środowiskowy lub osoba posiadająca certyfikat potwierdzający nadanie kwalifikacji rynkowej "Prowadzenie terapii środowiskowej dzieci i młodzieży włączonej do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji w rozumieniu art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji, lub osoba w trakcie szkolenia z terapii środowiskowej dzieci i młodzieży, lub osoba z udokumentowanym doświadczeniem pracy środowiskowej z dziećmi i młodzieżą - równoważnik co najmniej 1 etatu.

Z kolei w § 2 ust. 8 rozporządzenia zawarta jest definicja pojęcia "osoby ubiegającej się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty". Jest to osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:

posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa, lub magistra po ukończeniu studiów na kierunku psychologii, pedagogiki, resocjalizacji, socjologii albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów;

posiada status osoby uczestniczącej co najmniej dwa lata w podyplomowym szkoleniu w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzonym metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii psychodynamicznej, poznawczo-behawioralnej lub systemowej, w wymiarze co najmniej 1200 godzin albo przed 2007 r. ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia;

c) posiada zaświadczenie wydane przez podmiot prowadzący kształcenie oraz pracująca pod nadzorem osoby posiadającej certyfikat psychoterapeuty.

Z uwagi na to, że rozporządzenie nie zawiera definicji legalnej użytego w § 2 ust. 8 lit. c rozporządzenia pojęcia "pracującej pod nadzorem" zasadne jest odwołanie się do potocznego rozumienia pojęć składowych tego zwrotu: "praca" i "pod nadzorem". Przez pojęcie "pracy" należy rozumieć, "świadomą, celową działalność człowieka zmierzającą do wytworzenia określonych dóbr materialnych lub kulturalnych, będącą podstawą i warunkiem istnienia i rozwoju społeczeństwa", natomiast słowo "nadzór" oznacza "nadzorowanie, kontrolowanie pilnowanie kogoś lub czegoś: opieka, kontrola" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1979, t. II, str. 255 i 904). Praca pod nadzorem to zatem wykonywanie określonych czynności, w tym przypadku w zakresie opieki psychologicznej i psychoterapeutycznej, pod kontrolą jakiejś innej osoby. Jak wynika z § 2 ust. 8 lit. c rozporządzenia tą inną osobą powinna być osoba posiadająca certyfikat psychoterapeuty.

Zdaniem Sądu rację ma organ, że nadzór ten powinien mieć charakter realny, włącznie z zapewnieniem osobie nadzorującej możliwość zapoznania się ze stanem pacjenta, co oznacza, że osoba nadzorująca i świadczeniodawca powinny pozostawać ze sobą w jakimś stosunku prawnym. Trudno bowiem sobie wyobrazić, aby ze stanem pacjenta oraz z jego dokumentacją medyczną mogła zapoznawać się osoba zupełnie niezwiązana ze świadczeniodawcą. Natomiast za zbyt daleko idący należy uznać sformułowany przez organ warunek, aby osoba nadzorująca wchodziła "w skład personelu świadczeniodawcy i być uwzględniona w harmonogramie pracy". Zdaniem Sądu, taki warunek nie wynika z wykładni analizowanego zwrotu.

W definicji pojęcia "pracy pod nadzorem" użytym w § 2 ust. 8 lit. c rozporządzenia istotne jest to, aby osoba nadzorująca była osobą posiadającą certyfikat psychoterapeuty. Według organu skarżąca w części IV formularza ofertowego, dotyczącej wykazu personelu wskazała 6 osób, przy czym 3 osoby określono jako będące "w trakcie szkolenia do uzyskania certyfikatu psychoterapeuty". Te same osoby zostały wskazane przez spółkę także w części VI formularza ofertowego, dotyczącej szczegółów oferty w zakresie harmonogramu pracy. Jednakże – według organu - wśród osób wymienionych w ww. dokumencie skarżąca nie wskazała żadnej osoby, która posiadałaby certyfikat psychoterapeuty i w konsekwencji mogłaby wykonywać nadzór nad osobami w trakcie szkolenia do uzyskania certyfikatu psychoterapeuty, czyli osobami ubiegającymi się o otrzymanie certyfikatu w rozumieniu § 2 ust. 8 pkt c rozporządzenia.

Należy jednak zauważyć, że do dokumentacji ofertowej (str. 15) spółka załączyła oświadczenie o zapewnieniu superwizji dla osób udzielających świadczeń psychoterapeutycznych. Organ pominął te oświadczenie i w ogóle nie odniósł się do niego w zaskarżonej decyzji, mimo że strona w odwołania powoływała się na nie. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że spółka myli pojęcia superwizora psychoterapii i certyfikowanego psychoterapeuty. Zdaniem organu osobą posiadającą certyfikat, o której mowa w § 2 ust. 8 pkt c rozporządzenia może być tylko osoba będąca certyfikowanym psychoterapeutą, a nie superwizorem psychoterapii.

W orzecznictwie sądowym podnosi się jednak, że odpowiedź na skargę nie może być, jako pismo procesowe, traktowana jako uzupełnienie istotnych braków decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający powinien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć się w decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu nie jest bowiem stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, lecz prawidłowość wydanej przez organ decyzji (por. wyrok WSA w Lublinie z 6 lutego 2020 r., III SA/Lu 366/19; wyrok WSA w Gliwicach z 24 lipca 2018 r., I SA/Gl 452/18). W rezultacie zawarte w odpowiedzi na skargę wywody organu, uzupełniające treść zaskarżonej decyzji, nie mogą odnieść skutku.

W zaskarżonej decyzji organ nie rozpatrzył zatem w sposób wyczerpujący zebrany w sprawie materiał dowodowy. Decyzja ta nie zawiera też wytłumaczenia z jakich powodów superwizora psychoterapii nie można uważać za certyfikowanego psychoterapeutę. Należy przy tym zauważyć, że z odpowiedzi na skargę wynika, iż superwizor psychoterapii to osoba posiadająca certyfikat psychoterapeuty (str. 6); jeżeli okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, to organ wyjaśni swoje stanowisko. Ponownie rozpatrując sprawę organ wyjaśni także dlaczego dla określenia "osoby posiadającej certyfikat" odwołuje się w odpowiedzi na skargę do definicji zawartej w § 2 pkt 5 rozporządzenia, w sytuacji gdy dotyczy ona "osoby prowadzącej psychoterapię" (str. 7), a definicja "osoby posiadającej certyfikat psychoterapeuty" została wprowadzano do rozporządzenia dopiero z dniem [...] r.

Następnie organ oceni, czy stan faktyczny sprawy odpowiada wszystkim przedstawionym powyżej cechom normatywnym pojęcia "pracy pod nadzorem", mając na uwadze, że warunek, aby osoba nadzorująca wchodziła w skład personelu świadczeniodawcy i była uwzględniona w harmonogramie pracy, nie musi być spełniony.

W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Na koszt te składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł.