Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1383/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 280
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OSK 1383 / 09 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 253/07 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 248/03 w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1383 / 09

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. C. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2005 r.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wyrokiem z dnia 29 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. C. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2003 r. w przedmiocie nakazania J. C. wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót, polegających na wybudowaniu zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr [...] we wsi W. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 25 listopada 2005 r., po uprzednim odrzuceniu postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2005 r. skargi kasacyjnej J. C.

Pismem z dnia 12 maja 2007 r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej ww. wyrokiem "w celu zmiany orzeczenia WSA we Wrocławiu z dnia 29.07.2005 [...] tj. unieważnienie decyzji nr [...] z dnia [...] października 2002 r. wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie wrocławskim oraz utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] z dnia [...]stycznia 2003 r. wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu". Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał przepis art. 273 § 2 "ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

W uzasadnieniu swej skargi skarżący wskazał, iż w dniu 26 lutego 2007 r. otrzymał jako uczestnik postępowania, postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2007 r., którym to postanowieniem nałożono na K. B. obowiązek dostarczenia oceny technicznej, dotyczącej stanu zbiornika na nieczystości. Porównując powyższe rozstrzygnięcie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...]października 2002 r., którą nałożono na skarżącego obowiązek dostarczenia oceny stanu technicznego zbiornika na nieczystości i do której odnosiło się również orzeczenie Sądu z dnia 29 lipca 2005 r.- skarżący stwierdził, że rozstrzygnięcia te są zasadniczo odmienne, gdyż w jednym przypadku wydana została decyzja (wbrew przepisom Prawa budowlanego), a w drugim postanowienie (zgodnie z art. 81 c Prawo budowlanego). Ponadto skarżący podniósł, że obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy powstaną uzasadnione wątpliwości, co do stanu technicznego obiektu (art. 81 c ust. 2 ww. ustawy). Tymczasem w stosunku do należącego do niego zbiornika takich zastrzeżeń nie zgłoszono, wręcz przeciwnie, jego prawidłowy stan techniczny potwierdzony został przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] października 2006 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stanu technicznego zbiornika, która została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Konkludując swe wywody skarżący stwierdził, że "opisane fakty, w szczególności wydanie przez PINB postanowienia nr [...] w analogicznej sprawie, jak również wydanie przez PINB decyzji nr [...] oraz utrzymanie jej w mocy przez WINB decyzją z dnia [...], stanowią w myśl art. 273 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu".

W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że pismem z dnia 31 października 2006 r. J. C. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. a wobec odmowy unieważnienia tej decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. toczy się postępowanie sądowadministracyjne ze skargi J. C. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i tam też znajdują się akta administracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucając skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wskazał, iż skarżący oparł swoją skargę o wznowienie postępowania na przesłance restytucyjnej określonej w 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). Jako wykryte okoliczności faktyczne lub środki dowodowe skarżący wskazał postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2007 r. wydane - jak uważa - w "analogicznej sprawie", które poddał analizie i konfrontacji z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] (wydanej w sprawie w której zapadł wyrok Sądu z dnia 29 lipca 2005 r.) i dopiero wówczas pozyskał wiedzę, że właściwą formą prawną nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej jest postanowienie, o którym mowa w art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, a nie decyzja wskazana w art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Oprócz przywołanego postanowienia strona wskazała również na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. i decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 7 grudnia 2006 r. z których powzięła informację, że należący do niej zbiornik na nieczystości utrzymywany jest w należytym stanie technicznym. Z powyższego wynika w ocenie Sądu pierwszej instancji, iż strona jako środki dowodowe traktuje ww. decyzje organów nadzoru budowlanego, a jako okoliczności faktyczne wiedzę z nich powziętą, co do właściwej podstawy prawnej i formy nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy oraz co do stanu technicznego jego zbiornika.

Skarżący wskazuje, że o postanowieniu z dnia [...] lutego 2007 r. dowiedział się w dniu 26 lutego 2007 r., data jego doręczenia. Zatem tę datę należy przyjąć jako datę wskazaną przez stronę, datę dowiedzenia się o podstawie wznowienia.

W ocenie Sądu pierwszej instancji termin do wniesienia skargi nie może być jednak w niniejszej sprawie liczony od tej daty. Jeżeli chodzi o pierwszą okoliczność faktyczną wskazaną przez stronę, to nie można zgodzić się, że wiedzę co do nieprawidłowej formy i podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nakładającego obowiązek przedłożenia oceny technicznej szamba, J. C. uzyskał dopiero w związku z otrzymaniem postanowienia z dnia [...] lutego 2007 r.

Z wypożyczonych przez Naczelny Sąd Administracyjny akt administracyjnych do sprawy II OSK 594/08 ze skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 listopada 2007, sygn. VII SA/Wa 1632/07 (dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, będącej przedmiotem oceny tutejszego Sądu w wyroku II SA/Wr 248/03 z dnia 29 lipca 2005r., którego to wyroku dotyczy niniejsza skarga o wznowienie) wynika, że skarżący taką wiedzę bezsprzecznie posiadał już w dniu 31 października 2006 r. Z tą datą sporządził, bowiem wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. (w stosunku do której wyrokiem z dnia 29 lipca 2005 r. oddalono jego skargę) w uzasadnieniu którego podał: "decyzja nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż po pierwsze sama w sobie jako taka była niewłaściwa. W tym, bowiem przypadku powinno być wydane postanowienie, nie zaś decyzja". Na potwierdzenie tego stanowiska skarżący przywołał fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. IV SA 74/03 - tego samego, który przywołany został przez niego również w skardze o wznowienie postępowania. Ponadto zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżący wiedzę w powyższym zakresie posiadał już wcześniej. Wskazana wyżej argumentacja przywołana również została w skardze kasacyjnej złożonej w dniu 20 września 2005 r. od wyroku Sądu z dnia 29 lipca 2005r. następnie odrzuconej ze względów formalnych. Jak wynika z adnotacji poczynionej w aktach przez pracownika Sądu, akta sprawy zawierające ww. skargę zostały udostępnione skarżącemu w dniu 17 lutego 2006 r. Ta okoliczność wskazuje więc, że już w tym dniu skarżący posiadał wiedzę co do formy prawnej i podstawy nałożenia kwestionowanego obowiązku, którą uważa za okoliczność faktyczną.

Wobec powyższego Sąd przyjął, że o pierwszej z okoliczności faktycznych strona dowiedziała się najpóźniej w dniu 30 października 2006 r. Jeżeli zaś chodzi o drugą okoliczność faktyczną wskazaną przez stronę tj. wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego Nr [...] i Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego należącego do niego zbiornika na nieczystości, to Sąd ustalił, na podstawie zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy w której zapadły wskazane decyzje przekazanych przez organy nadzoru budowlanego I i II instancji, że zostały one doręczone skarżącemu odpowiednio w dniu: 29 listopada 2006 r.- decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz w dniu 13 grudnia 2006 r. decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Najpóźniej zatem w dniu 13 grudnia 2006 r. skarżący posiadał wiedzę o drugiej wskazanej przez siebie okoliczności faktycznej wynikającej z treści przywołanych decyzji tj. odpowiednim stanie technicznym zbiornika.

Poczynione wyżej ustalenia prowadzą do jednoznacznego wniosku, że o wskazanych przez siebie podstawach wznowienia skarżący dowiedział się w dniu 31 października 2006 r. oraz w dniu 13 grudnia 2006 r. Skoro zaś skarga o wznowienie postępowania wniesiona została do Sądu w dniu 15 maja 2007 r., to tym samym w obu przypadkach nastąpiło to z uchybieniem trzymiesięcznego terminu określonego w przepisie art. 277 p.p.s.a. To zaś oznacza, że omawiany wymóg z art. 280 p.p.s.a. nie został spełniony, co jest już wystarczającą przesłanką do odrzucenia skargi.

Wobec przedstawionej przez J. C. podstawy wznowienia - art. 273 § 2 p.p.s.a. oraz zawartych w uzasadnieniu wywodów wyjaśniających te podstawy Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył również, czy w niniejszej sprawie spełniona została również druga przesłanka z art. 280 § 1 p.p.s.a. - tj. wymóg oparcia skargi na ustawowej przesłance wznowienia. Podstawowe znaczenie w tym względzie ma ocena czy przesłankę oparcia skargi na ustawowej podstawie wypełnia sytuacja, gdy strona przywołuje jedynie przepis określający taką podstawę.

W ocenie Sądu pierwszej instancji przytoczenie przepisu określającego taką podstawę bądź też ograniczenie się do sformułowania podstawy w sposób odpowiadający brzmieniu takiej regulacji, nie przesądza jednoznacznie, że omawiany warunek został spełniony. Konieczne jest zestawienie wskazanej przez stronę podstawy skargi o wznowienie z treścią jej uzasadnienia i zbadanie czy twierdzenia skargi taką ustawową podstawę stanowią. Jeżeli analiza okoliczności przedstawianych w uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania prowadzi do wniosku, że wskazywana przez stronę podstawa w konkretnej sprawie w istocie nie zachodzi to znaczy, że skarga ta nie jest oparta na ustawowej podstawie. W konsekwencji samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom i poprzez powołanie się na te przepisy nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już tylko z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.

Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, iż strona w skardze o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 29 lipca 2005 r. podstawę wznowienia oparła na przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a. W doktrynie podkreśla się zaś, że okoliczności faktyczne lub dowody, o których mowa w tym przepisie muszą być tego rodzaju, że mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w poprzednim postępowaniu. Logiczna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że chodzi w nim o takie okoliczności faktyczne lub dowody, które dotyczą podstawy, a w szczególności podstawy faktycznej skontrolowanej przez sąd decyzji administracyjnej. Z samego więc założenia okolicznościami tymi nie mogą być czynności podjęte przez organ już po wydaniu decyzji administracyjnej. Ponadto sformułowanie "wykrycie" określone w tym przepisie odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnionych z tego powodu, że nie były znane stronom. Oznacza to, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Tym samym późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tego samego stosunku prawnego stanowi podstawę wznowienia postępowania wówczas, gdy orzeczenie to zostało wydane i uprawomocniło się przed zakończeniem postępowania we wznawianej sprawie.

W niniejszej sprawie skarżący powołał się na orzeczenia (decyzję i postanowienie) podjęte przez organy nadzoru budowlanego już po uprawomocnieniu się wyroku kończącego postępowanie w sprawie, której dotyczy skarga o wznowienie tj. po dniu 29 listopada 2005 r. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, podjęte one zostały w zupełnie innych sprawach niż sprawa objęta kontrolą sądową zakończoną wyrokiem z dnia 29 lipca 2005 r. Wyrok ten dotyczył, bowiem decyzji wdanej w postępowaniu w sprawie usytuowania zbiornika niezgodnie z projektem (art. 51 Prawa budowanego), zaś wskazane w skardze o wznowienie akty, dotyczyły postępowań prowadzonych w sprawie nieprawidłowego stanu technicznego obiektu (art. 66 Prawa budowlanego). Ponadto postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. zapadło w postępowaniu dotyczącym innego podmiotu, co w skardze wprost zostało potwierdzone. Powołanie się więc na wykrycie okoliczności faktycznych i na środki dowodowe z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, może być skuteczne, jeżeli okoliczności te pozostają w związku z rozstrzygnięciem, które jest zaskarżone. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną. Tymczasem "wykryte" przez skarżącego okoliczności faktyczne, z których jedna w istocie sprowadza się do odmiennej od przyjętej w wyroku z dnia 29 lipca 2005 r. wykładni przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a druga jest wynikiem ustaleń organów administracji poczynionych w innym postępowaniu, nie są następstwem zdarzeń powstałych w zaskarżonym postępowaniu sądowym. Ponadto odmienna aniżeli przyjęta w prawomocnym wyroku interpretacja przepisów dokonana przez organy administracji, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania sądowego, gdyż interpretacja przepisów nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a.

W ocenie Sądu pierwszej instancji wskazane przez stronę decyzje i postanowienie nie dotyczą tego samego stosunku prawnego, którego dotyczy wyrok z 29 lipca 2005 r. i podjęte zostały już po jego uprawomocnieniu się. Już zatem z samego uzasadnienia skargi o wznowienie ewidentnie wynika, że powoływana przez skarżącego podstawa wznowienia w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Okoliczności przytoczone przez wnoszącego skargę o wznowienie postępowania- mimo powołania art. 273 § 2 p.p.s.a. - nie stanowią okoliczności przewidzianych tą ustawową podstawą.

Skoro, więc skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie to niemożliwe jest jej merytoryczne rozpoznanie, co czyni ją niedopuszczalną.

Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę o wznowienie postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. C., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów postępowania tj. przepisów art. 106 § 3 i 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1 i 2, art. 135, art. 141 § 4 p.p.s.a.;

2. przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 68 § 1, art. 77, art. 80, art. 81, art. 104 § 1 i art. 107 § 1, 2 i 3 k.p.a.;

3. przepisów prawa materialnego tj. przepisów art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyz, dokumentów i ocen w oparciu o ten przepis za prawidłowe mimo, iż takie uprawnienie daje organowi przepis art. 81 tego prawa.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie wydanego "postanowienia I instancji o odrzuceniu skargi" oraz o zasądzenie skarżącemu kosztów tego postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, iż jako uczestnik postępowania otrzymał w dniu 26 lutego 2007 r. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu nr [...] z dnia 21 lutego 2007 r. nakładające na stronę (osobę inną) obowiązek dostarczenia oceny technicznej dotyczącej stanu technicznego zbiornika na nieczystości. Postanowienie to zdaniem skarżącego J. C. stanowi bezsprzecznie środek dowodowy, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym postanowieniem, a z którego skarżący jako strona nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu.

W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji błędnie ustalił naruszenie przez skarżącego J. C. trzymiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przyjmując, iż termin ten biegnie od 17 lutego 2006 r., bądź od 29 listopada 2006 r. lub też biegnie od 31 października 2006 r. albo od 13 grudnia 2006 r., tj. od powzięcia przez skarżącego "wiedzy co do formy prawnej i podstawy nałożenia kwestionowanego obowiązku, którą uważa za okoliczność faktyczną". Tym samym, zdaniem skarżącego, Sąd nie rozstrzygnął w istocie, jaki termin uznał za wiążący i od którego zdaniem Sądu biegł 3 miesięczny termin przewidziany w art.277 p.p.s.a.

Tymczasem jak wskazał skarżący w dniu 26 lutego 2007 r. otrzymał postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], które zdaniem skarżącego stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Ponadto skarżący zakwestionował ustalenia Sądu pierwszej instancji, iż powołał on decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] i decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] jako podstawy wniosku o wznowienie postępowania, bowiem osnową tego wniosku był nowy środek dowodowy w postaci wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia nr [...], nie zaś wspomniane wyżej decyzje. Decyzje te skarżący przywołał w końcowej części uzasadnienia, wniosku o wznowienie na potwierdzenie tezy, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] nie tylko posiadała błędną podstawę prawną i niedopuszczalną w takim przypadku formę aktu prawnego, lecz nadto nie posiadała jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego.

Autor kasacji wskazał, iż w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] został, w oparciu o protokół oględzin, nałożony na stronę obowiązek dostarczenia w określonym terminie oceny technicznej, dotyczącej stanu technicznego zbiornika na nieczystości. Natomiast decyzja nr [...] wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego także na podstawie protokołu oględzin dotyczyła nałożenia na skarżącego J. C. obowiązku dostarczenia w określonym terminie ekspertyzy stanu technicznego jego zbiornika na nieczystości wraz z inwentaryzacją techniczną. Tym samym zestawienie obydwu ww. rozstrzygnięć podjętych przez ten sam organ prowadzi do wniosku, iż rozstrzygnięcia te są w sposób oczywisty odmienne, bowiem w jednym przypadku wydana została decyzja administracyjna wbrew zapisom Prawa Budowlanego, zaś w drugim przypadku prawidłowo wydane zostało postanowienie zgodnie z art.81 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania K. i P. B., wnieśli o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw..

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach wniesioną skargę kasacyjną w pierwszej kolejności wskazać należy na błędne skonstruowanie stawianych w niej zarzutów. Przedmiotem niniejszej sprawy jest bowiem skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, która ma prowadzić do ponownego rozpatrzenia i rozpoznania sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem sądowym w przypadku zajścia ustawowych przyczyn wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest więc nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w wyjątkowych, ściele określonych wypadkach. Wniesienie tegoż środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, w którym w pierwszej fazie badana jest sama dopuszczalność skargi o wznowienie, a po pozytywnym ustaleniu jej dopuszczalności w drugim etapie, badana jest jej zasadność. Zgodnie z art. 280 p.p.s.a. w pierwszej fazie badania wstępnego Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Brak którejkolwiek z powyższych przesłanek powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w efekcie odrzucenie skargi o wznowienie postępowania.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji dokonując badania na posiedzeniu niejawnym ustalił, iż skarga o wznowienie postępowania nie spełnia warunków koniecznych określonych w powyższym przepisie. Tym samym skarżący chcąc prawidłowo zakwestionować stanowisko Sądu pierwszej instancji powinien powiązać zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej z podstawami skargi o wznowienia postępowania i podstawą prawną jej odrzucenia.

Abstrahując od okoliczności, iż skarżący w ogóle nie odniósł się do kwestii, na czym miałoby jego zdaniem polegać naruszenie przepisów postępowania i jaki mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy, co jest elementem konstrukcyjnym zarzutu skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to za całkowicie bezzasadny należy uznać stawiany zarzut naruszenia Sądowi pierwszej instancji przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 68 § 1, art. 77, art. 80, art. 81, art. 104 § 1 i art. 107 § 1, 2 i 3 k.p.a., czyli norm prawnych regulujących postępowanie przed organami administracyjnymi. W skardze kasacyjnej należy wskazać przepis prawa procesowego, regulujące postępowanie sądowoadministracyjne i wywieść, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tzn., że gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżony akt administracyjny - pod względem zgodności z prawem - wskazanego naruszenia prawa się nie dopuścił to wyrok- co do istoty - byłby odmienny od skarżonego. Stwierdzić należy, że oczywiście w skardze kasacyjnej, można, a często jest to wręcz konieczne, postawić zarzut naruszenia przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej i powiązać go z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, wykazując, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jednakże nie w przypadku skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Nie można, bowiem w takim przypadku skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji, iż nie dostrzegł błędów proceduralnych, których dopuścił się organ, skoro nie jest to przedmiotem jego badania.

Z tych też przyczyn za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię. Nie można było, bowiem postawić Sądowi pierwszej instancji skutecznie takiego zarzutu, skoro nie dokonywał on w ogóle wykładni tego przepisu.

Za nieuzasadnione należy również uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania t.j. art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew opinii skarżącego, który również i w tym przypadku nie wskazał na czym polegało uchybienie powyżej wskazanym normom i jaki to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie uchybił wskazanym przepisom.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.