Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 376/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 i art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 stycznia 2023 r. znak WI-I.7840.8.48.2021.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Starosty Myślenickiego nr 1211/2021 z 19 listopada 2021 r., znak: AB.6740.1265.2021.JS zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono inwestorowi S[...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa zbiornika wodnego retencyjnego oraz budowa budynku technicznego związanego z funkcjonowaniem zbiornika wraz z instalacjami i drogą wewnętrzną, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości H., gm. S..

W odwołaniu od powyższej decyzji A. S., będący właścicielem sąsiedniej działki, zarzucił:

1. brak zaprojektowania właściwego dojazdu do inwestycji, z pominięciem interesu właścicieli sąsiednich działek (zdaniem skarżącego po zrealizowaniu inwestycji straci on dojazd do swojej działki; projektowany dojazd jest sprzeczny z planem miejscowym dla Gminy Sułkowice; istniejące dojazdy nie spełniają właściwych norm);

2. nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i brak zawiadomienia stron w trybie art. 10 § 1 kpa;

3. niewyjaśnienie istotnych zagadnień mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.: brak dojazdu, naruszenie ustaleń planu w zakresie wysokości, naruszenie przepisów dotyczących nasłonecznienia budynków sąsiednich;

4. niewyjaśnienie wszystkich zarzutów skarżącego, zdawkowe potraktowanie uwag i zastrzeżeń wniesionych przez odwołującego;

5. nieuzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji, która zdaniem skarżącego będzie negatywnie oddziaływała na inne nieruchomości m.in. poprzez zwiększony hałas, ponadto zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Decyzją z dnia 19 stycznia 2023 r. znak WI-I.7840.8.48.2021.SA Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku spornych robót budowlanych ma powstać wodny zbiornik retencyjny oraz budynek techniczny wraz z instalacjami i drogą wewnętrzną, mający poprawić funkcjonowanie istniejącej stacji narciarskiej (naśnieżanie stoku).

W opinii Wojewody inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Sułkowice dla obszaru wsi Harbutowice, zatwierdzonego uchwałą nr XLVI/302/2014 Rady Miejskiej w Sułkowicach z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U.4036.2014 ze zm.). Inwestycja ma miejsce w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3.USk - tereny z przeznaczeniem podstawowym: zabudowa usług sportu i rekreacji oraz przeznaczeniem uzupełniającym: zabudowa usługowa o profilu innym niż określony dla przeznaczenia podstawowego. Projektowany obiekt jest także zgodny z planem pod względem wysokości (§24 ust. 5 pkt 1c planu), powierzchni biologicznie czynnej (§ 24 ust. 5 pkt 5), wskaźnika intensywności zabudowy (§ 24 ust. 5 pkt 2 i 3 planu) oraz powierzchni zabudowy.

Wbrew zarzutom skarżącego związanego z kwestiami komunikacyjnymi, w opinii Wojewody inwestycja posiada właściwy dostęp do drogi publicznej. Zagwarantowany jest on zaprojektowaną drogą wewnętrzną o szerokości 3 m, biegnącą po działkach gminnych. Organ podkreślił, że drogę mają oddzielać od działki skarżącego zaprojektowane skarpy. Zarzut utraty dojazdu do działki odwołującego uznano za bezzasadny. Podkreślono też, że budowa zbiornika retencyjnego nie wymaga zarezerwowania odrębnych miejsc parkingowych.

Dalej wskazano, że postanowieniem znak: OO.4240.1.256.2017.ASł z 30 listopada 2017 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W konsekwencji inwestor uzyskał decyzję z dnia 29 grudnia 2017 r. znak: GP.6220.4.2017, którą Burmistrz Sułkowic stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Za bezzasadny uznano zarzut naruszenia przepisów dotyczących nasłonecznienia budynków sąsiednich z uwagi na odległość projektowanych obiektów, w tym budynku technicznego o wysokości zaledwie 3,57 m od najbliższej zabudowy mieszkalnej, wynoszącą ok. 120 m.

Organ II instancji podkreślił również, że przedmiotowa inwestycja posiada ostateczną decyzję Starosty Myślenickiego z 23 maja 2012 r., znak GM.6341.33.2012 - pozwolenie wodnoprawne na pobór wody powierzchniowej, a Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie stwierdziło, że na działkach inwestycyjnych brak jest urządzeń melioracji wodnych tj. sieci drenarskiej. Tym samym żądanie odwołującego - wykonania dodatkowych analiz hydrologicznych – było bezzasadne.

Inwestor przedstawił opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego i na tym etapie nie było podstaw prawnych, aby żądać od niego analizy geotechnicznej. Badania podłoża gruntowego i projekt geotechniczny jest dopiero wymagany na etapie przystąpienia do robót budowlanych.

Od powyższej decyzji A. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego poprzez:

1. niespełnienie obligatoryjnych wymogów w zakresie ochrony środowiska, poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

2. naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez niedokonanie wnikliwego sprawdzenia projektu budowlanego z ustaleniami MPZP, wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno- budowlanymi i pominięcie konieczności uprzedniego sporządzenia raportu w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko,

3. brak dojazdu do nieruchomości skarżącego wskutek rażącego naruszenia obowiązujących przepisów prawa budowlanego;

II. naruszenie przepisów art. 6, 7, 10, 77 § 1, 80 k.p.a., poprzez:

1. brak stania na straży praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na celu interes społeczny i słuszny interes obywateli,

2. naruszenie zasady prawdy obiektywnej w związku z nierozpatrzeniem wszystkich dowodów w sprawie i dowolną ocenę materiału dowodowego,

3. nierozpatrzenie istoty sprawy przez brak zapewnienia dojazdu do działek skarżącego, które są w bezpośrednim sąsiedztwie i utraciły wartość,

4. pominięcie skarżącego jako strony postępowania przez brak zawiadomień w toku postępowania oraz brak zawiadomienia przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło mi składanie wniosków i doprowadziło do pozbawienia mnie możliwości działania w tak istotnej dla mnie sprawie,

5. doprowadzenie do utraty wartości moich działek przez zniszczenie i pozbawienie jej dojazdu co doprowadziło już do utraty wartości rynkowej o ok. 80 % (ok. 0,4 mln zł).

W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2023, poz. 259), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 23251 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe przepisy wskazują zatem po pierwsze na przesłanki, od których uzależnione jest wydanie pozwolenia na budowę, wśród których należy wymienić przede wszystkim zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami odrębnymi, zaś po drugie, na charakter prawny decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak spełnienia choćby jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestycyjnym, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Natomiast w razie spełnienia ww. wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że organy zasadnie uznały, iż przedłożony projekt spełnia powyższe wymagania, przez co nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Badana inwestycja zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Sułkowice dla obszaru wsi Harbutowice, zatwierdzonego uchwałą nr XLVI/302/2014 Rady Miejskiej w Sułkowicach z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U.4036.2014 ze zm.). Inwestycja ma miejsce w terenie oznaczonym na rysunku plany symbolem 3.USk - tereny z przeznaczeniem podstawowym: zabudowa usług sportu i rekreacji oraz przeznaczeniem uzupełniającym: zabudowa usługowa o profilu innym niż określony dla przeznaczenia podstawowego. Zgodnie z § 24 ust. 4 planu, który ustala szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy ustala się realizację zabudowy usług sportu i rekreacji związanych z obsługą stoków i tras narciarskich, kolei linowych, wyciągów narciarskich, torów saneczkowych, tras turystyki rowerowej oraz pieszej (pkt 1) i dopuszcza się realizację obiektów serwisowo-technicznych związanych z obsługą terenów sportu i rekreacji (pkt 3).

W świetle powyższego nie budzi żadnych wątpliwości, że budowa zbiornika retencyjnego, umożliwiającego naśnieżanie istniejącego już stoku narciarskiego jest zgodna z planistycznym przeznaczeniem terenu objętego inwestycją.

Jeżeli chodzi o poszczególne parametry projektowanego obiektu, to zdaniem Sądu również odpowiadają one zapisom planu.

Projektowany budynek techniczny związany z funkcjonowaniem zbiornika retencyjnego do obsługi stacji narciarskiej o wysokości 3,57 m jest zgodny z § 24 ust. 5 pkt 1 c planu, który ustala maksymalną wysokość zabudowy: obiektów obsługi wyciągów narciarskich oraz obiektów serwisowo-technicznych - w dostosowaniu do potrzeb technologicznych. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 4604,8 m2, co stanowi 59,8% i spełnia wymagane w § 24 ust. 5 pkt 5 planu 50% powierzchni działki budowlanej. Wskaźnik intensywności zabudowy równy 0,34 mieści się w przedziale określonym w § 24 ust. 5 pkt 2 i 3 planu (od 0,05 do 0,8).

Skarżący kwestionował powierzchnię zabudowy, twierdząc, że przekracza ona założenia planu, jednakże i w tym miejscu nie ma sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami planu. Powierzchnia zabudowy zbiornika wynosi 2621,2 m2, budynku 25,0 m2, co daje sumę równą 2646,2 m2 i stanowi 34,4% powierzchni terenu inwestycji. § 24 ust. 5 pkt 4 planu stanowi, że maksymalna powierzchnia zabudowy wynosi 30% powierzchni działki budowlanej. Powierzchnia zabudowy jest zdefiniowana w § 4 pkt 15 planu, który stanowi, że należy przez nią rozumieć "powierzchnię zabudowaną budynkami, liczoną po zewnętrznym obrysie ich murów, a w przypadku nadwieszeń, podcieni z podporami czy przejazdów – po obrysie ich wyższych kondygnacji". Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 2) Prawa budowlanego, przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Powyższe definicje oznaczają, że powierzchnię zabudowy należy odnieść w przedmiotowej sprawie tylko i wyłącznie do zaprojektowanego budynku, a nie do zbiornika retencyjnego, który nie stanowi budynku w rozumieniu cyt. ustawy. Powierzchnia tego budynku nie przekracza natomiast przewidzianego w planie wskaźnika powierzchni zabudowy.

Inwestycja ma zapewniony prawidłowy dostęp do drogi publicznej. Jest on zrealizowany za pomocą zaplanowanej drogi wewnętrznej, o szerokości wynoszącej 3 m. NSA przesądził w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2196/12, że "przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć alternatywnie - albo bezpośredni dostęp do tej drogi - albo dostęp pośredni przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Obowiązek ustanowienia odpowiedniej służebności drogowej zachodzi dopiero wtedy, gdy teren inwestycji nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej albo przez drogę wewnętrzną."

W odpowiedzi na zarzut skarżącego, zdaniem którego zaplanowany przejazd jest zbyt wąski, należy wskazać, że szerokość dróg nie jest kwestią uznaniową organów, inwestorów, czy też sąsiadów inwestycyjnych działek, lecz jest ściśle uregulowana w przepisach. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2019.1065), "do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m." Skoro zatem zaprojektowana droga wewnętrzna spełnia powyższe kryterium, nie ma podstaw, aby nałożyć na inwestora obowiązek wykonania szerszej drogi, czy też aby odmówić mu wydania pozwolenia na budowę z uwagi na szerokość zaprojektowanego traktu.

Wszelkie zarzuty skarżącego dotyczące pozbawienia go możliwości dojazdu są bezpodstawne. Inwestor zlikwidował bowiem kolizję pomiędzy pierwotnie zaplanowaną drogą, a działką nr [...], przez co dostęp do działki skarżącego będzie nienaruszony.

Przechodząc do kwestii środowiskowych, które również były poruszane przez skarżącego, należy na wstępie wskazać, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010.213.1397) trasy narciarskie, tory bobslejowe, wyciągi narciarskie, w tym wyciągi do narciarstwa wodnego, skocznie narciarskie oraz urządzenia towarzyszące – kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przedmiotowej sprawie, po rozpoznaniu wniosku inwestora, opinią sanitarną z 12 czerwca 2017 r., znak: PSE.NZ-420/69/17, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Myślenicach nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem znak: OO.4240.1.256.2017.ASł z 30 listopada 2017 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Następnie, w dniu 29 grudnia 2017 r. Burmistrz Sułkowic wydał decyzję znak: GP.6220.4.2017, którą stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. Wskazano w niej, że z uwagi na charakter przedsięwzięcia i brak emisji gazów, pyłów, pola elektromagnetycznego czy fal akustycznych, zasięg oddziaływania przedsięwzięcia ogranicza się w tym zakresie do obszaru kompleksu narciarskiego. Planowane przedsięwzięcie nie wprowadzi do środowiska żadnych substancji, które zgodnie z ustawą o ochronie środowiska mogłaby znacząco wpłynąć na środowisko tj.

nie będzie wytwarzać gazów i płynów mogących zanieczyszczać powietrze, nie będzie wytwarzać nadmiernego hałasu i nie będzie wpływać ujemnie na faunę i florę.

W tym miejscu należy podkreślić, że organ wydający decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do weryfikacji decyzji środowiskowej, także wydanej na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. To w tym właśnie postępowaniu właściwe organy oceniają i analizują wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz możliwości i sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, według którego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego w istocie funkcję prejudycjalną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2008 r., II OSK 821/08 opubl. w CBOSA). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny oznacza to, że organy te nie mogą pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej. Równocześnie niedopuszczalna jest w postępowaniu o wydanie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej, analiza (ocena) decyzji środowiskowej, wydanej w odrębnym postępowaniu (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1231/13 oraz podane tam orzecznictwo, wyrok NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 1389/14 opubl. w CBOSA).

Treść decyzji z dnia 29 grudnia 2017 r. nie pozostawia wątpliwości, że organy właściwe do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oceniły merytorycznie wniosek i uznały, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ta ocena była zatem dla organu architektoniczno - budowlanego wiążąca. Tym samym bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące zaniechania przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czy też sporządzenia raportu w zakresie oddziaływania na środowisko.

W opinii Sądu, przedstawiony projekt budowlany był zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu, a także z przepisami techniczno-budowlanymi, był ponadto kompletny i sporządzony przez uprawnionego projektanta. W tej sytuacji organy administracyjne nie miały podstaw by odmówić zatwierdzenia spornego projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Fakt, że organy zaakceptowały planowaną inwestycję, która przeszkadza skarżącemu nie świadczy o tym, że jest niepraworządna, a organ naruszył art. 6 K.p.a. Wręcz przeciwnie, zasadzie praworządności sprzeciwiałaby się w realiach niniejszej sprawy decyzja odmowna. Organy nie miały podstaw do zablokowania planowanej inwestycji tylko na tej podstawie, że w opinii skarżącego prowadzi ona do obniżenia wartości jego nieruchomości.

Oddaleniu podlegały także zarzuty naruszenia prawdy obiektywnej, nierozpatrzenia istoty sprawy, czy też pozbawienie skarżącego możliwości działania w toku postępowania. Analiza akt prowadzi do wniosku, że skarżący był stroną postępowania, adresatem wydanych w jego toku postanowień i decyzji, a także zawiadomień. W szczególności otrzymał postanowienie o wszczęciu postępowania (k.36), decyzje organów obu instancji (k.66), a także brał aktywny udział w postępowaniu, składając pisma (odpowiedź na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, k.59) oraz środki zaskarżenia. Zarzut pominięcia skarżącego jako strony postępowania jest zatem całkowicie bezzasadny.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.