Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 578/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 2 lit. j, art. 33 ust. 4 pkt 1,
journal: Dz.U. 2023 poz 735
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 20 maja 2024 r., nr PS.III.8641.6.2024.ADZ w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i utraty prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Prudnickiego z dnia 10 kwietnia 2024 r., nr [...].


UZASADNIENIE

J. O. (dalej zwany też: "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Wojewody Opolskiego (dalej zwanego też: "organem odwoławczym") z dnia 20 maja 2024 r., nr PS.III.8641.6.2024.ADZ, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Prudnickiego (dalej zwanego też: "organem pierwszej instancji") z dnia 10 kwietnia 2024 r., nr [...], w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym:

Starosta Prudnicki decyzją z dnia 9 listopada 2022 r. orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 9 listopada 2022 r. oraz o przyznaniu mu od tego dnia prawa do zasiłku. Wobec podjęcia przez skarżącego zatrudnienia kolejną decyzją z dnia 1 lutego 2023 r. orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 stycznia 2023 r. oraz o utracie przez niego z tym dniem prawa do zasiłku. Odrębną decyzją z dnia 1 lutego 2023 r. orzekł również o przyznaniu skarżącemu prawa do dodatku aktywizacyjnego w okresie od 26 stycznia do 31 marca 2023 r. w wysokości 50% zasiłku.

Następnie skarżący po raz kolejny zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Prudniku. W konsekwencji na mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia 5 lipca 2023 r. uznany został z dniem 5 lipca 2023 r. za osobę bezrobotną oraz przyznano mu z tym dniem prawo do zasiłku dla bezrobotnych wskazując, że zasiłek będzie podlegać waloryzacji na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2023 r., poz. 735).

W dniu 5 kwietnia 2024 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w Prudniku wpłynęła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 marca 2024 r. uchylająca decyzję Burmistrza P. o odmowie przyznania J. O. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką B. O. i orzekająca o przyznaniu J. O. tego świadczenia na okres od dnia 1 października 2023 r. do dnia 30 stycznia 2024 r.

Wobec powyższego Starosta Prudnicki, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r., poz. 475 - dalej jako: "ustawa"), decyzją z dnia 10 kwietnia 2024 r. orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 października 2023 r. i o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku z dniem 1 października 2023 r. Na podstawie art. 33 ust. 4ca ustawy decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej decyzji J. O. wniósł odwołanie, w którym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przywrócenia statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 października 2023 r., bądź ewentualnie przywrócenia statusu osoby bezrobotnej wraz z prawem do zasiłku od dnia 31 stycznia 2024 r. Podniósł, że zgodnie z art. 71 pkt 9 ustawy przysługuje mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych w związku z tym, że utracił prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 30 stycznia 2024 r. (śmierć matki). Wydana decyzja narusza natomiast zasadę równego traktowania. Spowodowała, że został wyrejestrowany z ubezpieczenia zdrowotnego i został bez środków do życia. Wskazując, że na dzień dzisiejszy jest na utrzymaniu żony oraz, że jest osoba chorą z orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym skarżący zaznaczył, że informując Powiatowy Urząd Pracy o złożeniu wniosku o świadczenie pielęgnacyjne nie uzyskał informacji, że z tego tytułu utraci status osoby bezrobotnej i zasiłek dla bezrobotnych. W Ośrodku Pomocy Społecznej poinformowano go z kolei, że zasiłku nie utraci i nie będzie musiał oddawać pieniędzy.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Opolski opisaną we wstępie decyzją z dnia 20 maja 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 10 kwietnia 2024 r. W uzasadnianiu powołał definicję bezrobotnego z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy i wskazał, że w dniu rejestracji skarżący został zapoznany z regulacjami ustawy odnoszącymi się do warunków posiadania statusu osoby bezrobotnej w tym został poinformowany, że status bezrobotnego nabywa osoba, która nie pobiera na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych świadczenia pielęgnacyjnego oraz o pozbawieniu przez starostę statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków o których mowa w rozdziale I informacji. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego ma wpływ na status danej osoby jako osoby bezrobotnej. Stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego, a następnie wszczęcia postępowania w sprawie pozbawienia zasiłku dla bezrobotnego, gdyż jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy jednoczesne pobieranie tych dwóch świadczeń jest niemożliwe. W sytuacji bowiem, kiedy ustawodawca dopuszcza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z mocą wsteczną (art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych) utrata statusu bezrobotnego także nastąpi z mocą wsteczną. W związku z powyższym, przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skutkuje koniecznością pozbawienia strony statusu bezrobotnego, a w konsekwencji prawa do zasiłku. Natomiast argumenty dotyczące trudnej sytuacji zdrowotnej strony nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Z kolei uprawnienia strony do zasiłku dla bezrobotnych w związku m.in. z nabyciem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego mogą zostać zweryfikowane podczas kolejnej rejestracji w PUP. Organ odwoławczy nie ma bowiem kompetencji do prowadzenia rejestracji i wydawania decyzji jako organ pierwszej instancji w zakresie przyznania statusu bezrobotnego i ustalenia uprawnień do zasiłku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J. O. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Opolskiego oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Opisując okoliczności przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżący powtórzył wyjaśnienia z odwołania i podniósł, że pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 października 2023 r. jest niezgodne z art. 17 pkt. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323). Ponadto zaznaczył, że na dzień 31 stycznia 2024 r. zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy, spełniał warunki osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Wobec tego, od tego dnia powinien mieć przywrócony status osoby bezrobotnej wraz z prawem do zasiłku. Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego miał bowiem przyznane na okres od dnia 1 października 2023 r. do dnia 30 stycznia 2024 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do wskazanego w skardze przepisu art. 17 pkt 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych zaznaczył, że jednoczesne pobieranie zasiłku dla bezrobotnych i świadczenia pielęgnacyjnego nie jest możliwe. Jeżeli w decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne przyznano je za okres poprzedzający wydanie tej decyzji, to również od tej daty osoba zarejestrowana w urzędzie nie spełnia warunków do uznania jej za osobę bezrobotną, a samo "pobranie" polega na wypłacie za miesiące poprzedzające, a więc każdy kolejny miesiąc jest miesiącem w którym następuje pobranie świadczeń. Żądanie skarżącego o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej wraz z prawem do zasiłku od dnia 31 stycznia 2024 r. na podstawie art. 71 ust. 9 nie może zostać uwzględnione, ponieważ rejestracji w urzędzie pracy dokonuje się w trybie i na zasadach określonych w Rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Społecznej w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 667) i wymaga to przeprowadzenia właściwego postępowania administracyjnego. Trudna sytuacja zdrowotna i osobista skarżącego nie stanowi natomiast podstaw do uwzględnienia żądań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy Sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodność z prawem zaskarżonego aktu i w przypadku skargi na decyzję uwzględnia wszystkie zaistniałe w sprawie naruszenia, na które wskazano w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona przez Sąd, w tych granicach, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a - poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji wykazała, że akty te zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie stanowiły przepisy wskazanej wyżej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r., poz. 475) zwanej nadal "ustawą", która określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej (art. 1 ust. 1). Zgodnie z 33 ust. 4 pkt 1 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. We wskazanym art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy sformułowana została legalna definicja bezrobotnego, określająca wymogi jakie musi spełniać osoba, aby mogła zostać uznana za bezrobotnego. Wszystkie wskazane w tym przepisie wymogi muszą być spełnione łącznie, przy czym zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy bezrobotny oznacza osobę, która m.in.: nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania. Z regulacji tej niewątpliwie wynika, że nie istnieje możliwość łączenia statusu bezrobotnego z pobieraniem świadczenia pielęgnacyjnego przewidzianych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Nadmienić należy w tym miejscu, że skarżący został pouczony o powyższym w Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy podpisanej przez niego w dniu 5 lipca 2023 r.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane to, że skarżącemu, który został uznany za osobę bezrobotna od dnia 5 lipca 2023 r. i któremu od tego dnia przyznano również prawo do zasiłku dla bezrobotnych, na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 marca 2024 r. przyznane zostało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z mocą wsteczną i na okres zamknięty: od dnia 1 października 2023 r. do dnia 30 stycznia 2024 r., tj. do dnia śmierci podopiecznej.

W tej sytuacji słusznie organy obu instancji uznały, że w związku z przyznaniem skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego przestał on spełniać warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej i w konsekwencji do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Prawidłowo również organy przyjęły, że jeżeli w decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne przyznano to świadczenie wstecz, tj. od dnia 1 października 2023 r., to od tej daty również skarżący nie spełniał warunków uznania go za osobę bezrobotną i do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, nawet jeśli wypłata (czyli "pobranie") świadczenia pielęgnacyjnego nastąpiła z mocą wsteczną, dopiero po wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 marca 2024 r. (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2022 r., sygn. akt I OSK 222/22; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organy obu instancji przeoczyły, że rozstrzygnięcie w przedmiocie statusu bezrobotnego ma charakter deklaratoryjny, tj. stwierdza wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocą wsteczną (ex tunc). Decyzja organu stwierdza jedynie fakt uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, potwierdzając tym samym, że danej osobie przysługuje taki status, wywołując skutek prawny wstecz, tj. od momentu, w jakim stan prawny zaistniał (por. wyroki NSA: z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 1679/21 i z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1859/20).

Podkreślić również trzeba, że w aktualnym stanie prawny, o ile utrata przez skarżącego statusu bezrobotnego nastąpiła z mocą wsteczną od dnia 1 października 2023 r., to nabycie tego statusu z datą wsteczną jest ograniczone od dnia złożenia wniosku o rejestrację. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, uznanie danej osoby za osobę bezrobotną opiera się na formalnoprawnej przesłance obowiązku rejestracji w urzędzie pracy. Jakkolwiek więc akt rejestracji jest czynnością administracyjnoprawną i nie przyjmuje formy decyzji administracyjnej, to jednak należy przypisać mu walor konstytutywności w tym sensie, że dopiero od tego momentu dana osoba może być formalnie i w świetle prawa uznawana za "osobę bezrobotną". Samo zarejestrowanie musi być poprzedzone procedurą oceny przesłanek ustawowych, których negatywna weryfikacja zobowiązuje organ do wydania decyzji o odmowie uznania osoby wypełniającą i podpisującą kartę rejestracji za osobę bezrobotną. Takie rozwiązanie zapobiega sporom co do daty nabycia statusu osoby bezrobotnej. Status ten można nabyć najwcześniej od dnia rejestracji. Inaczej mówiąc od dnia pozytywnej weryfikacji przez organ wniosku o dokonanie rejestracji przy uwzględnieniu przesłanek ustawowych uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W aktualnym stanie prawnym nie ma więc możliwości nabycia statusu osoby bezrobotnej ze skutkiem przed dniem złożenia wniosku o dokonanie rejestracji (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 169/23).

Mając na uwadze powyższe, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd uznał, że organy nieprawidłowo deklaratoryjnie orzekły o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz utracie prawa do zasiłku, bez jednoczesnego określenia daty końcowej okresu w jakim nastąpiła utrata tych uprawnień. Inaczej mówiąc, bez określenia czasu w jakim, w związku z przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego, skarżący nie spełniał warunków do uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organy obu instancji były zobowiązane uwzględnić stan faktyczny na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Na dzień jej wydania było im znane, że skarżący nie spełniał warunków do uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych czasowo: od dnia 1 października 2023 r. do dnia 30 stycznia 2024 r. Orzekając o utracie statusu od dnia 1 października 2023 r. pozbawiły skarżącego statusu osoby bezrobotnej w okresie, w którym podnoszona w zaskarżonej decyzji przesłanka uzasadniająca utratę statusu już nie występowała, tj. za okres po dniu 30 stycznia 2024 r., co uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - zwanej dalej: "K.p.a.").

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy powinny dokonywać wykładni przepisów art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, mając na uwadze nie tylko ich literalne brzmienie, ale również wykładnię celowościową i funkcjonalną oraz zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przy czym nie chodzi tu oczywiście o ich stosowanie w sposób uznaniowy. Należy natomiast uwzględnić, że celem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest zwiększenie zatrudnienia i zahamowanie wzrostu bezrobocia, w tym rozwiązywanie problemów społecznych, zwłaszcza takich jak bezrobocie, ubóstwo i wykluczenie społeczne (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 547/17). Wskazane w art. 1 ust. 1 ustawy, jako jej cel "łagodzenie skutków bezrobocia" odnieść natomiast należy do wspierania socjalnego bezrobotnych i szeroko rozumianych świadczeń z tytułu pozostawania bez pracy.

Pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, z mocą wsteczną, za okres od dnia 31 stycznia 2024 r., w którym nie pobierał już świadczenia pielęgnacyjnego jest - w ocenie Sądu - zdecydowanie nieadekwatne do celu jaki powinien zostać osiągnięty w wyniku podjęcia decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. W ustalonych okolicznościach faktycznych, z uwagi na słuszny interes strony, organy powinny orzec o utracie statusu bezrobotnego jedynie na okres, w którym wystąpiła przesłanka uzasadniająca utratę tego statusu: tu przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Orzekające w sprawie organy miały wiedzę, że już najpóźniej od dnia 31 stycznia 2024 r. przestała istnieć podstawa faktyczna do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika by przesłanki pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego istniały w okresie od dnia 31 stycznia 2024 r.

W ocenie Sądu takiemu rozstrzygnięciu nie stoi na przeszkodzie przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, który co należy podkreślić, nie zabrania orzeczenia o pozbawieniu statusu bezrobotnego jedynie za okres, w którym nie spełniał on warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy (podobnie, choć w odniesieniu do decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania, WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 437/20).

Pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego za okres po 30 stycznia 2024 r. w ocenie Sądu jest nieadekwatne do celu, jaki powinien zostać osiągnięty w wyniku podjęcia decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Pozbawia bowiem skarżącego możliwości ponownej rejestracji z datą wsteczną oraz prawa do zabezpieczenia społecznego, narażając na ujemne konsekwencje jakie z tego wynikają. Taka sytuacja narusza z kolei cele ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jakimi są łagodzenie skutków bezrobocia i aktywizacja zawodowa bezrobotnych (por. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 391/23; w Rzeszowie z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1277/18).

Reasumując, w ocenie Sądu, organy dokonały błędnej wykładni art. 33 ust. 4 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 2 lit. j ustawy. Odpowiednio do art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. nie uwzględniły w tym zakresie słusznego interesu skarżącego oraz zasady proporcjonalności, jak również nie rozpoznały sprawy w sposób wyczerpujący, tj. nie dokonały oceny co do spełniania przez skarżącego przesłanek posiadania statusu bezrobotnego, po ustaniu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, czym naruszyły wskazane przepisy postępowania.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań i zastosowania przedstawionej wykładni przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. W tym zakresie, z uwagi na przyznanie skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 15 marca 2024 r., tj. z mocą wsteczną i na okres zamknięty od dnia 1 października 2023 r. do dnia 30 stycznia 2024 r., deklaratoryjne pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego z tego powodu powinno nastąpić tylko za okres, w którym wystąpiły przesłanki uzasadniające utratę tego statusu.

Stwierdzone naruszenia były tego rodzaju, że miały wpływ na wynik sprawy wobec czego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.