Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 198/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

| | | POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 190/23 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 października 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I,II,III i IV kwartał 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 27 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 190/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku M. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: Spółka, Skarżąca) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej do tego Sądu decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: DIAS) z 28 października 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III, IV kwartał 2015 r.

Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w całości. W jego uzasadnieniu wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wydał 20 czerwca 2018 r. zarządzenia zabezpieczenia należności pieniężnych. W dniu 28 czerwca 2018 r. sporządzono protokół zarządzenia zabezpieczenia na rzeczach ruchomych, których zakup został udokumentowany fakturami. Za jedyny majątek, z jakiego może dojść do znikomego zaspokojenia należności określonej decyzją, Spółka uznała rzeczy ruchome objęte protokołem zarządzenia zabezpieczenia. Według Skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji zagraża istnieniu jej przedsiębiorstwa, doprowadzi do likwidacji działalności poprzez potrzebę ogłoszenia upadłości. Jest to związane z utratą majątku, a tym samym brakiem możliwości realizacji jakichkolwiek kontraktów, utratą marki i zaufania wypracowanego przez cały czas istnienia Spółki. W ocenie Skarżącej, wykonanie decyzji spowoduje utratę pozycji handlowej i zajęcie zajmowanego przez nią segmentu rynku przez podmioty konkurencyjne, innymi słowy próby odbudowania zaufania klientów mogą okazać się niemożliwe ze względu na opinie nieuczciwego kontrahenta. Zauważyła, iż szkoda ma w tym wymiarze charakter częściowo niemajątkowy, gdyż dotyczy marki przedsiębiorcy. Zdaniem Skarżącej, w sprawie występuje również niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Późniejsze próby powrotu na rynek wiązać się będą z koniecznością ponownych inwestycji. Będzie to wymagało podjęcia starań o uzyskanie funduszy na ponowny rozwój działalności gospodarczej.

Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.) stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych obrazujących jej sytuację materialną, w tym przede wszystkim kondycję finansową i osiągane dochody. Tym samym nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnie przejawiającą się w uznaniu, że w odniesieniu do Skarżącej brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje wyrządzenia jej znacznej szkody i nie spowoduje w stosunku do niej trudnych do odwrócenia skutków, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia słusznego interesu społecznego.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w pełni słusznie przyjął, że Skarżąca nie wykazała w niniejszej sprawie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zaznaczyć należy, że sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego poszukiwania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. To Skarżąca, w celu uzyskania ochrony własnego interesu, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny, powinna wykazać istnienie oraz uzasadnienie ustawowych przesłanek. Twierdzenia Skarżącej powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12, z 11 października 2012 r., II OZ 877/12, z 11 stycznia 2013 r., II OSK 2895/12, z 15 stycznia 2013 r.: II OSK 3070/12, I FZ 589/12, I GZ 423/12, II GSK 2086/12, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12, z 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z 15 marca 2013 r., II FSK 410/13, z 4 lipca 2013 r., II GZ 323/13; orzeczenia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA).

Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1064/12, dostępne – CBOSA). Ponadto powstanie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 stycznia 2014 r., II FZ 1350/13 dostępne – CBOSA). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FZ 110/10, dostępne – CBOSA).

W świetle powyższego nie naruszała przepisów wskazanych w zażaleniu, w tym art. 61 § 3 P.p.s.a. przyjęta przez Sąd pierwszej instancji ocena, że Skarżąca w złożonym wniosku nie uprawdopodobniła należycie istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domagała się Skarżąca, powinna była uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach danych przesłanek i przedstawić na tą okoliczność stosowną dokumentację obrazującą jego sytuację finansową i materialną, czego nie uczyniła. Obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie Skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienie NSA z 20 sierpnia 2018 r., II FSK 1837/18). Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony.

Tym samym zarzut naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie, jako nieuzasadnione.