Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 181/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski Asesor WSA Anna Kuczyńska – Szczytkowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 4 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 grudnia 2023 r., nr 0113-KDIPT1-1.4012.566.2023.2.RG w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 października 2023 r., nr 0113-KDIPT1-1.4012.566.2023.1.MG; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2023 r. (nr 0113-KDIPT1-1.4012.566.2023.2.RG) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: DKIS, Organ interpretacyjny, Organ podatkowy), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 25 października 2023 r. (nr 0113-KDIPT1-1.4012.566.2023.1.MG) o odmowie wydania, na wniosek M. P. (dalej: Skarżąca, Wnioskodawczyni, Strona), interpretacji indywidualnej.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Wnioskodawczyni wskazała, że w dniu 23 marca 2022 r. zawarła z Gminą N. umowę, na podstawie której zobowiązała się do zapewnienia obiektu noclegowego w celu krótkotrwałego zakwaterowania - na potrzeby zakwaterowania, wyżywienia i zapewnienia warunków socjalno-bytowych dla obywateli Ukrainy, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2022, poz. 583 ze zm., dalej jako: ustawa o pomocy) w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 marca 2022 r. Podała, że dokonywała rozliczenia za wykonanie umowy na podstawie comiesięcznych faktur VAT z uwzględnieniem stawki VAT 0%, co gwarantowała jej umowa oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2022 r. w sprawie obniżonych stawek podatku od towarów i usług w 2023 r. Łącznie wystawiła 16 faktur na rzecz Gminy N. ze stawką VAT 0%.

W dniu 19 czerwca 2023 r. Wnioskodawczyni dokonała korekt wystawionych faktur. Podała, że pierwotnie wystawiła faktury niezgodnie ze świadczoną usługą wykonywaną na rzecz Gminy N., wskazując "usługi hotelarskie", zamiast "usługi zakwaterowania, wyżywienia i zapewnienia warunków socjalno-bytowych dla obywateli Ukrainy, o których mowa w ustawie o pomocy".

Wnioskodawczyni wniosła o wydanie interpretacji podatkowej dotyczącej zastosowania właściwej stawki VAT przy wykonaniu usług specjalnych, tj. czy faktyczna usługa wykonywana na rzecz Gminy N., dotycząca zakwaterowania, wyżywienia i zapewnienia warunków socjalno-bytowych dla obywateli Ukrainy, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy, podlega stawce VAT 0%. Poinformowała jednocześnie, że we wskazanym okresie nie wykonywała żadnych usług na rzecz innych podmiotów gospodarczych czy też osób fizycznych.

W tak przedstawiony stanie faktycznym Wnioskodawczyni sformułowała pytanie następującej treści: "Jaką stawkę VAT powinna zastosować wykonując usługi na rzecz Gminy N., w związku z zawartą w dniu 23 marca 2022 r. umową, dotyczącą zapewnienia obiektu noclegowego i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania na potrzeby zakwaterowania, wyżywienia i zapewnienia warunków socjalno-bytowych dla obywateli Ukrainy, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy?"

Przedstawiając swoje stanowisko, Wnioskodawczyni wskazała, że w jej ocenie, prawidłowo wystawiła na rzecz Gminy N. faktury ze stawką VAT 0%, na podstawie znanych jej przepisów.

Odmawiając, postanowieniem z dnia 25 października 2023 r., wydania interpretacji indywidualnej, DKIS wskazał, że wniosek Strony dotyczy określenia stawki podatku VAT dla usług polegających na zapewnieniu obiektu noclegowego i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania na potrzeby zakwaterowania, wyżywienia i zapewnienia warunków socjalno-bytowych dla obywateli Ukrainy, świadczonych po 30 czerwca 2020 r. Podkreślił, że nie może ocenić, jaka stawka podatku VAT jest właściwa dla ww. usług świadczonych po 30 czerwca 2020 r., ponieważ zagadnienie to podlega zakresowi wiążących informacji stawkowych (dalej jako: WIS).

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, dalej: o.p.), poprzez bezpodstawne uznanie, iż nie można ocenić jaka stawka podatku VAT jest właściwa dla świadczonej przez nią usługi na rzecz Gminy N., w sytuacji: braku stawki wiążącej dla tej usługi, przedstawienia przez Skarżącą aktualnego i faktycznego stanu zagadnienia i braku unikania przez Skarżącą opodatkowania ww. usługi.

Zaskarżonym postanowieniem DKIS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie o odmowie wydania interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu przywołał treść art. 14b § 1, §1a, § 2 i § 3 o.p., art. 14c § 1 o.p. i wskazał, że DKIS nie może w drodze wydania interpretacji w trybie art. 14b § 1 o.p. określić stawki podatku VAT dla usług polegających na zapewnieniu obiektu noclegowego i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania na potrzeby zakwaterowania, wyżywienia i zapewnienia warunków socjalno-bytowych dla obywateli Ukrainy, ponieważ zagadnienie to podlega zakresowi WIS. Wyjaśnił, że WIS i interpretacja indywidualna to dwie odrębne instytucje prawne, obsługiwane przez ten sam organ, tj. DKIS. Przepisy prawa podatkowego określają różne tryby postępowania w celu uzyskania WIS i interpretacji indywidualnych. Odmienny jest także zakres podmiotowy i przedmiotowy obu tych instytucji, a w konsekwencji inna jest również procedura wydawania WIS i interpretacji indywidualnych. Do wydawania WIS stosuje się art. 42a – 42i ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm., dalej: ustawa o VAT) oraz przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. Natomiast w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych stosuje się przepisy art. 14b-14s o.p.

Zdaniem DKIS, Organ I instancji nie był uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej dotyczycącej oceny, jaka stawka podatku VAT jest właściwa dla ww. usługi w trybie art. 14b § 1 o.p. Przy czym Organ, wskazał, że na podstawie art. 42b ust. 1 w powiązaniu z art. 42a ustawy o VAT Skarżąca może wystąpić do DKIS z odrębnym wnioskiem o WIS.

W skardze do Sądu, Skarżąca zarzuciła naruszenie:

a) art. 14b § 2 o.p., poprzez bezpodstawne uznanie, iż sprawa dotyczy wyłącznie stawki podatku VAT, a nie zaistniałego stanu faktycznego, tj. konieczności wystawienia "dokumentu rozliczeniowego" za usługi polegające na "zapewnieniu obiektu noclegowego i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania na potrzeby zakwaterowania, wyżywienia i zapewnienia warunków socjalno-bytowych dla obywateli Ukrainy", świadczone przez Skarżącą na podstawie umowy zawartej z Gminą N. w sytuacji: przedstawienia przez Skarżącą aktualnego i faktycznego stanu zagadnienia i braku unikania opodatkowania w/w usług;

b) naruszenie art. 14b § 3 o.p., poprzez bezpodstawne uznanie, że Skarżąca mimo przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego odniosła się wyłącznie do stawki VAT, a nie do samego zdarzenia oraz sposobu prawidłowego rozliczenia w/w usługi oraz bezpodstawne wskazanie, że badane zagadnienie podlega zakresowi WIS, w sytuacji odmowy przez DKIS wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie WIS dotyczącej usługi zakwaterowania, wyżywienia i zapewnienia warunków socjalno-bytowych dla obywateli Ukrainy.

Mając powyższe na względzie, Skarżąca wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 14b § 1 i 2 o.p. dotyczącej zaistniałego stanu faktycznego opisanego przez podatniczkę.

Do skargi Skarżąca dołączyła kserokopię postanowienia DKIS z 11 stycznia 2024 r. (nr 0112-KDSL2-2.440.373.2023.1.DS) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z 6 listopada 2023 r. o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej usługi zakwaterowania, wyżywienia i zapewnienia warunków socjalno-bytowych dla obywateli Ukrainy.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Na wstępie niniejszych rozważań należy zwrócić uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, cel wydania interpretacji indywidualnej i jej istotne cechy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Podatnik w celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej się wątpliwości sytuacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. Dlatego w orzecznictwie akcentuje się także, że instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje, tj.: 1) informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości, co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz 2) gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści.

Ponadto wskazuje się też, że wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - § 2 o.p.). Podkreśla się ponadto, że pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy Ordynacji podatkowej, nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa, ani też nawet interpretacji rozumianej, jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy.

Jak już wyżej wskazano, art. 14b § 3 o.p. nakłada na składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W judykaturze wyrażono pogląd, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13, CBOSA). Organ podatkowy nie może domniemywać intencji podatnika ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować, czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., II FPS 2/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 268/14, CBOSA).

Podkreślenia, jednakże wymaga, że na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p., organ podatkowy może żądać uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 o.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Należy przy tym zastrzec, że organ w trybie art. 169 § 1 o.p. nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko przedstawione we wniosku i jego ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Należy zauważyć, że owe elementy organ wydający interpretację winien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając, dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 o.p., zgodnie z art. 14g § 1 o.p., pozostawia się bez rozpatrzenia.

W sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy zasadnie DKIS uznał, że w sprawie nie był uprawniony do wydania w trybie art. 14b § 1 o.p. interpretacji indywidualnej dotyczącej oceny opodatkowania podatkiem VAT usługi zakwaterowania obywateli Ukrainy przybyłych do Polski w związku z konfliktem zbrojnym. Podkreślić przy tym należy, że Organ podatkowy poinformował skarżącą, że na podstawie art. 42b ust. 1 w zw. z art. 42a ustawy o VAT może wystąpić z odrębnym wnioskiem o wydanie WIS. Jak wynika treści skargi, Skarżąca wystąpiła z takim wnioskiem, jednak DKIS odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie.

Zgodnie z art. 42a ustawy o VAT wiążąca informacja stawkowa jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi. Stosownie do art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT wniosek o wydanie WIS, oprócz danych wnioskodawcy oraz informacji dotyczącej opłaty należnej od wniosku zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym: a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, b) wskazanie klasyfikacji, według której mają być klasyfikowane towar lub usługa, c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w ust. 4. Na podstawie art. 42b ust. 4 ustawy o VAT wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku. Zgodnie z art. 43b ust. 5 ustawy o VAT przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: towar albo usługa, albo towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

W ocenie Sądu, z powołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że organ w ramach WIS ma dokonać przyporządkowania wskazanych we wniosku towarów lub usług do właściwej jednostki klasyfikacyjnej CN, PKWiU lub PKOB w celu wskazania właściwej stawki VAT lub na potrzeby stosowania innych przepisów ustawy VAT oraz przepisów wykonawczych do ustawy VAT. Istotą WIS jest zatem dokonanie wspomnianej klasyfikacji, jeśli jest to niezbędne do określenia stawki podatku lub odpowiedniego zastosowania przepisów normujących i regulujących opodatkowanie podatkiem od towarów i usług.

W sprawie, biorąc pod uwagę tylko treść zadanego przez Skarżącą pytania, należałoby dojść do wniosku, że właściwym trybem, który należało zastosować, powinien być wniosek o wydanie WIS. Z przedstawionego jednak przez Skarżącą opisu stanu faktycznego, a także z jej stanowiska w sprawie wynika, że w istocie chciała ona uzyskać informację dotyczącą opodatkowania podatkiem VAT świadczonych przez nią usług związanych z zakwaterowaniem i wyżywieniem obywateli Ukrainy, którzy przybyli do Polski w związku z konfliktem zbrojnym. Mając przy tym na uwadze treść złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a także okoliczność późniejszej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania WIS (po tym, jak Organ poinformował Skarżącą, że w tym właśnie trybie powinna dążyć do uzyskania odpowiedzi dotyczącej jej wątpliwości), zdaniem Sądu, DKIS powinien był zastosować w sprawie art. art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. Na podstawie tych regulacji powinien był wezwać Skarżącą do przeformułowania zadanego pytania, ewentualnie do uzupełnienia stanu faktycznego i udzielić jej stosownego pouczenia i wyjaśnienia. Postępowanie Organu, który odmawia wydania interpretacji, wskazując, że właściwym trybem jest wniosek o wydanie WIS, a następnie odmawia wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie WIS, stanowi naruszenia zawartej w art. 121 o.p. w zw. z art. 14h o.p. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów.

Powyższe prowadzi do wniosku, że odmawiając wydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie, DKIS naruszył art. 14b § 1, § 1a, art. 169 § 1 i art. 121 o.p. w zw. z art. 14h o.p. Rozpoznając wniosek Skarżącej, Organ podatkowy zastosuje się do stanowiska Sądu i wystosuje do Skarżącej odpowiednie wezwanie wraz ze stosownym wyjaśnieniem i pouczeniem.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania (punkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a.