Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1069/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Ewa Michna, Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Kopalni M. S.A. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 821/08 w sprawie ze skargi Kopalni M. S. A. w T. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 1 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Kopalni M. S.A. w T. na rzecz Ministra Finansów kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z 12 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 821/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. S.A. w T. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 1 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego.

1.2. Sąd podał, że wnioskiem z 14 kwietnia 2008 r. spółka zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku wskazano, że w oparciu o art. 15 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm., dalej: "u.g.n.") spółka na mocy stosownej umowy dokonała z Miastem T. zamiany nieruchomości gruntowych niezabudowanych. Przedmiotem dokonanej zamiany było: przysługujące dotychczas spółce prawo wieczystego użytkowania działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr: 977/3, 977/4, 977/5, 977/6, 974/3, 978/1, 978/2, 978/7, 978/9, 978/10, 978/11, 978/12, 280/3 i 500/17 w obrębach M., K. i N. o łącznej powierzchni 3,6295 ha, które zamienione zostało na przysługujące dotychczas Miastu T. prawo własności nieruchomości oznaczonej działkami ewidencyjnymi nr: 232, 106, 81, 82/6, 82/7, 64, 127, 177, 271/2, 254, 194, 305/2, 305/3, 473, 454, 235/1 424/1 w obrębach K. i M. o łącznej powierzchni 2,8315 ha. W rejestrze ewidencji gruntów działki, których wieczystym użytkownikiem była dotychczas spółka stanowią odpowiednio: nr ew. 977/3, 977/4, 977/5, 977/6, 974/3, 978/1, 978/2, 978/7, 978/9, 978/10, 978/11, 978/12 - użytki kopalne oznaczone symbolem K, nr ew. 280/3 - drogi oznaczone symbolem dr, nr ew. 500/17 - tereny różne oznaczone symbolem Tr.

Zgodnie z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego, działki wchodzące w skład nieruchomości leżą na terenach: działki nr ew. 977/3, 977/4, 977/5, 977/6, 978/1, 978/2, 978/7, 978/9, 978/10, 978/11, 978/12 - tereny zadrzewień, działka nr ew. 974/3 położona jest na terenie zbiornika wodnego w wyrobisku pogórniczym, działka nr ew. 280/3 - teren ulic miejskich o funkcji dróg wojewódzkich, działka nr ew. 500/17 - teren zbiornika wodnego w wyrobisku pogórniczym - w części tereny zadrzewień. Celem dokonywanej zamiany było uregulowanie stosunków własnościowych na terenie i w otoczeniu zbiornika wodnego, który powstaje w wyrobisku pogórniczym. Działki będące w dotychczasowym użytkowaniu wieczystym M. leżą bezpośrednio przy zbiorniku wodnym, oprócz działki nr 280/3, która położona jest pod drogą miejską.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Jaką stawkę podatku VAT M. powinna zastosować w opisanym stanie faktycznym do zbycia (w drodze zamiany) prawa wieczystego użytkowania: działek oznaczonych w rejestrze gruntów nr ew. 977/3, 977/4, 977/5, 977/6, 978/1, 978/2, 978/7, 978/9, 978/10, 978/11, 978/12 - stanowiących, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego tereny zadrzewień; jaką w przypadku działek: nr ew. 974/3, nr ew. 500/17 - położonych na terenie zbiornika wodnego w wyrobisku pogórniczym M. i jaką w przypadku działki nr ew. 280/3 - położonej na terenie ulic miejskich?

Podając własne stanowisko w tej sprawie strona stwierdziła, że jej zdaniem dostawa powyższych gruntów powinna być objęta zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., jako terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczonych pod zabudowę, za wyjątkiem działki nr ew. 280/3 – położonej na terenie ulic miejskich, której dostawa powinna być opodatkowana stawką 22 %.

1.3. Minister Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2008 r. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Organ zwrócił uwagę, że zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. uzależnione jest od rodzaju przeznaczenia zbywanego gruntu. Istotne w rozstrzygnięciu tego zagadnienia będzie zatem ustalenie w oparciu o plan zagospodarowania terenu, czy grunty podlegające zbyciu przeznaczone są pod zabudowę czy też na cele rolnicze. Sprzedaż niezabudowanych gruntów na cele rolnicze korzystać będzie z przedmiotowego zwolnienia.

Mając na uwadze treść art. 43 ust. 1 pkt 9 oraz § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm., dalej: "rozporządzenie MF z 2004r.") Minister Finansów uznał, że w przedmiotowej sprawie, w stosunku do działek 977/3, 977/4/ 977/5, 977/6, 978/1, 978/2, 978/7, 978/9, 978/10, 978/11 i 978/12 zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu w drodze zamiany na prawo własności nieruchomości będzie korzystało ze zwolnienia z podatku od towarów i usług. To samo dotyczyć będzie działki nr 500/17 w części położonej na terenie zadrzewień. Zwolnienie to nie będzie miało natomiast zastosowania do działki nr ew. 974/3 i pozostałej części działki 500/17, które zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego położone są na terenie zbiornika wodnego w wyrobisku pogórniczym M. oraz działki nr ew. 280/3 - płożonej na terenie ulic miejskich o funkcji dróg wojewódzkich. Przedmiotem zamiany prawa wieczystego użytkowania gruntu nie są bowiem grunty rolne, lecz tereny zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy przeznaczone pod zabudowę tj. działki położone na terenie powstającego już zbiornika wodnego, który jest budowlą w świetle ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz.1118 ze zm., dalej: "Prawo budowlane"), a także działka nr ew. 280/3, na której położona jest droga. Zdaniem organu zamiana prawa użytkowania wieczystego działek nr ew. 974/3, części działki 500/17 i działki nr 280/3 na prawo własności podlegać będzie opodatkowaniu 22% stawką podatku VAT.

1.4. Minister Finansów podtrzymał powyższe stanowisko w odpowiedzi na złożone przez spółkę wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. Spółka zaskarżyła interpretację indywidualną Ministra Finansów, zarzucając mu:

- naruszenie prawa materialnego, tj. niezastosowanie § 8 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia MF z 2004 r. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. i przyjęcie, że dostawa (zamiana) prawa użytkowania wieczystego działki o nr ew. 280/3 zabudowanej drogą nie powinna być zwolniona od podatku VAT;

- naruszenie prawa materialnego, tj. niezastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. i przyjęcie, że dostawa (zamiana) prawa użytkowania wieczystego działek o nr ew. 500/17 oraz 974/3, położonych zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego m.in. na terenie zbiornika wodnego nie powinna być zwolniona od podatku VAT;

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 u.p.t.u. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że dostawa (zamiana) prawa użytkowania wieczystego działek o nr ew. 280/3, 500/17 (w części odpowiadającej terenom budowlanym) oraz 974/3 podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 22 %;

- naruszenie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej: "O.p.") przez nieuczynienie zadość wynikającemu z tego przepisu obowiązkowi zapewnienia przez Ministra Finansów jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe.

2.2. W odpowiedzi Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując tym samym dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do tych zarzutów skargi, które dotyczyły oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy w zakresie zbycia w drodze zamiany prawa wieczystego użytkowania działki nr 280/03 położonej na terenie ulic miejskich. Sąd podkreślił, że organ trafnie przyjął w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji, że transakcja ta nie podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Tym samym Sąd stwierdził, że dla oceny stanowiska Ministra Finansów w ww. zakresie nie mają znaczenia okoliczności powołane przez stronę dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Interpretacja dotyczy bowiem wyłącznie stanu faktycznego nakreślonego we wniosku o jej wydanie.

3.2. Sąd wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest opodatkowanie zbycia w drodze zamiany prawa użytkowania wieczystego działki nr 974/3 i części działki 500/17, które położone są na terenie zbiornika wodnego.

W tym kontekście Sąd za trafne uznał stanowisko Ministra Finansów, że ww. czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wg stawki 22% zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 u.p.t.u.

Zdaniem Sądu organ słusznie uznał, że zbiornik wodny wykonany w wyrobisku pokopalnianym jest budowlą w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowe działki leżą na terenie zbiornika wodnego w wyrobisku pogórniczym, a wyrobisko to po wykonaniu prac zabezpieczających jego dno oraz zbudowaniu niezbędnej infrastruktury jest wypełniane wodami rzeki Wisły. Budowa zbiornika nie została jeszcze zakończona, a odbywa się na podstawie przepisów prawa geologicznego i górniczego, w związku z tym nie zachodziła konieczność uzyskiwania pozwolenia na budowę, o którym mowa w Prawie budowlanym.

W ocenie Sądu fakt położenia działek na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego pod budowę zbiornika wodnego, przesądza o tym, że nie można ich uznać za tereny niezabudowane inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że budowa tego zbiornika odbywa się na podstawie przepisów prawa geologicznego i górniczego i nie wymaga pozwolenia na budowę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, ani też fakt, że zbiornik wodny uznawany jest za urządzenie wodne w świetle przepisów prawa wodnego.

W związku z powyższym nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT dostawy terenów, o której mowa w art. 43 ust.1 pkt 9 u.p.t.u., a zbycie w drodze zamiany prawa wieczystego użytkowania przedmiotowych działek podlega opodatkowaniu stawką 22%.

3.3. Za nieuzasadnione Sąd uznał także zarzuty skarżącej w zakresie sprzeczności zaskarżonej interpretacji z dotychczasowym orzecznictwem organów podatkowych. Sąd zwrócił uwagę, że przytoczone w skardze interpretacje wydane zostały przez naczelników urzędów skarbowych w indywidualnych sprawach i są wiążące dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla danego wnioskodawcy. Interpretacje te w żaden sposób nie wiążą Ministra Finansów przy wydawaniu interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie.

Minister Finansów nie mógł – w ocenie Sądu – naruszyć przepisu art. 14a O.p., przewidującego możliwość dokonania interpretacji ogólnej, celem zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, ponieważ w rozpoznawanej sprawie udzielał interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b O.p.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie zarzucono naruszenie:

- przepisów postępowania, tj.:

1. art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") przez odmowę merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia tj. ustosunkowania się do postawionych w skardze zarzutów naruszenia § 8 ust. 1 pkt. 12 rozporządzenia MF z 2004 r. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt. 2 u.p.t.u.

Niezależnie od kwestii wyrażenia w zarzutach skargi naruszenia § 8 ust. 1 pkt. 12 rozporządzenia MF z 2004 r. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt. 2 u.p.t.u., skarżąca formułuje zarzut naruszenia przepisu postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. polegającego na niewzięciu pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze tj. przepisu:

1) art. 235 § 1 i § 2 k.c.;

2) art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego;

2. art. 141 § 4 P.p.s.a., przez:

brak merytorycznego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów strony - tym samym błędne uzasadnienie rzutuje na treść

rozstrzygnięcia, a w konsekwencji spowodowało nieuwzględnienie skargi w wyniku

pominięcia w uzasadnieniu naruszenia przepisów prawa materialnego § 8 ust. 1 pkt. 12 rozporządzenia MF z 2004 r. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt. 2 u.p.t.u., jakich w toku

wydawania przedmiotowej interpretacji dopuścił się organ podatkowy;

pominięcie argumentacji uzasadniającej rozstrzygnięcie Sądu, w wyniku czego nie można ustalić na jakiej podstawie i z jakich przyczyn WSA w Rzeszowie oddalił skargę;

- prawa materialnego, tj.:

niewłaściwe zastosowanie § 8 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia MF z 2004 r. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., polegające na braku zastosowania tych przepisów,

co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że dostawa (zamiana) prawa użytkowania wieczystego działki o nr 280/3 zabudowanej drogą, nie powinna być zwolniona od podatku VAT;

niewłaściwe zastosowanie art. 235 § 1 oraz § 2 k.c, polegające na braku

zastosowania tych przepisów, wskutek czego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że

przedmiotem dostawy (sprzedaży) może być wyłącznie grunt objęty użytkowaniem

wieczystym, z wyłączeniem położonej na tym gruncie budowli w postaci drogi;

niewłaściwe zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt. 9 u.p.t.u., polegające na braku

zastosowania tego przepisu i w konsekwencji na przyjęciu, że dostawa (zamiana) prawa użytkowania wieczystego działek o nr 500/17 oraz 974/3, położonych zgodnie

z planem zagospodarowania przestrzennego min. na terenie zbiornika wodnego nie

powinna być zwolniona od podatku VAT;

błędną wykładnię art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, polegające na przyjęciu, że zbiornik wodny stanowi budowlę w myśl rzeczonego przepisu;

art. 41 ust. 1 u.p.t.u. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że dostawa (zamiana) prawa użytkowania wieczystego działek o nr 280/3, 500/17 (w części) oraz 974/3 podlega opodatkowaniu podatkiem VAT (według stawki 22 %).

4.2. W odpowiedzi Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, przekonując tym samym o prawidłowości kwestionowanego wyroku.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Przede wszystkim nie są zasadne zarzuty odnoszące się do oceny interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania działki nr ew. 280/3, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz prawa materialnego, tj. § 8 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia MF z 2004 r. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. i art. 235 § 1 oraz § 2 k.c.

Trafnie bowiem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ prawidłowo przyjął w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji, że transakcja zamiany ww. działki nie podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., a dla oceny stanowiska Ministra Finansów w ww. zakresie nie mają znaczenia okoliczności powołane przez stronę dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, gdyż interpretacja dotyczy wyłącznie stanu faktycznego nakreślonego we wniosku o jej wydanie. Przypomnieć zatem należy, że składająca skargę kasacyjną spółka we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zwróciła się o interpretację art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. (patrz: punkt D.3. Wniosku), m.in. w kontekście oceny zbycia (w drodze zamiany) prawa wieczystego użytkowania działki nr ew. 280/3 – położonej na terenie ulic miejskich, co do której to czynności sama zajęła stanowisko, że czynność ta "powinna zostać opodatkowana stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22 %, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy".

Dodatkowo w piśmie uzupełniającym wniosek podano, że droga na tej działce została wybudowana wcześniej niż 5 lat licząc od dnia dzisiejszego, jednak M. nie posiada dokumentów potwierdzających ten fakt, jak również nie posiada informacji, czy poczynione były nakłady finansowe na jej ulepszenie.

5.2. Chybiony jest zatem zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do zarzutu skargi wskazującego na naruszenie § 8 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia MF z 2004 r. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. i art. 235 § 1 oraz § 2 k.c. i dopuścił się dodatkowo naruszenia tych przepisów, gdyż Sąd ten w sposób prawidłowy odniósł się do tego zarzutu stwierdzając, że nie mogło dojść do naruszenia powyższych przepisów skoro nie były one przedmiotem wydanej interpretacji, w której podatnik pytał - w kontekście zbycia działki nr ew. 280/03 - jedynie o zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., a nie przepisów § 8 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia MF z 2004 r. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. i art. 235 § 1 oraz § 2 k.c. Podnoszenie przez spółkę argumentacji opartej na tych przepisach w wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa uznać należy w takim przypadku za bezprzedmiotowe, skoro podatnik w swoim wniosku zakreślił inny zakres interpretacji prawa, której domagał się od tegoż organu na podstawie przedstawionego stanu faktycznego.

5.3. Za nietrafne uznać również należy zarzuty naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 41 ust. 1 u.p.t.u. przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez jego wadliwą wykładnię. Składający skargę kasacyjną zarzutem tym pragnął dowieść, że zbiornik wodny usytuowany na działkach o nr 500/17 oraz 974/3, nie stanowi budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a w konsekwencji sporne działki nie stanowią terenów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę.

Stanowisko takie jest jednak chybione, gdyż Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej wykładni art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz trafnej oceny wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 41 ust. 1 u.p.t.u. dokonanej przez organ podatkowy na tle przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego.

Przede wszystkim z samej treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że w pojęciu "budowli" w rozumieniu tego Prawa mieści się każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym, m.in. budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne i zbiorniki. Czyli zbiornik wodny będący obiektem budowlanym niewątpliwie jest budowlą w ujęciu tego przepisu. Na to natomiast, że w rozpoznawanej sprawie sporny zbiornik wodny jest obiektem budowlanym stanowiącym budowlę wskazuje stan faktyczny opisany przez wnioskodawcę, który w piśmie z dnia 18 czerwca 2008 r. uzupełniającym wniosek podał, że "wyrobisko pokopalniane po wykonaniu prac zabezpieczających jego dno oraz zbudowaniu niezbędnej infrastruktury jest napełniane wodami z rzeki Wisły" przy czym "Budowa zbiornika wodnego jako stanowiąca element prac rekultywacyjnych nie stanowi inwestycji w rozumieniu przepisów o rachunkowości". Z przedstawionego zatem przez podatnika stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że sporne grunty o nr 500/17 oraz 974/3, "które zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego położone są na terenie zbiornika wodnego w wyrobisku górniczym", na którym realizowana jest "budowa zbiornika wodnego" w ramach prac rekultywacyjnych – nie mogą być w sensie prawnym oraz faktycznym uznane za grunty niezabudowane inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., co skutkuje prawidłowym stanowiskiem, że ich zbycie podlegać powinno opodatkowaniu na podstawie art. 41 ust. 1 u.p.t.u. Skoro bowiem plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że przedmiotowe grunty są przeznaczone pod zbiornik wodny, będący przy tym – jak wynika ze stanu faktycznego podanego przez podatnika - w budowie, w żadnym przypadku nie ma podstaw do przyjęcia, że tereny te należy traktować pod względem prawnym oraz faktycznym jako grunty niezabudowane, korzystające przy ich zbyciu ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.

5.4. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, gdyż sformułowane w niej zarzuty uznać należy za chybione.

5.5. Działając zatem na podstawie przepisów art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.