Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1427/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15zzzzzb ust. 1 pkt 6, ust. 2, 2a oraz 3 a także art. 15zzzzzc
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1438/22 w sprawie ze skargi S. w O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2023 r , sygn. akt V SA/Wa 1438/22 oddalił skargę S. w Polsce (dalej "skarżący", "stowarzyszenie") na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. zobowiązał stowarzyszenie do zwrotu pobranej w nadmiernej wysokości części dotacji celowej w kwocie 3 749,85 zł oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem części dotacji celowej w kwocie 2 550,00 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w uroczystościach związanych z organizacją 76 rocznicy likwidacji obozu [...], usytuowanego na terenie byłego obozu koncentracyjnego [...], miało wziąć udział około 900 osób. W trakcie realizacji zawartej ze skarżącym umowy nr [...] z dnia [...] maja 2020 r., dalej: "umowa", stowarzyszenie zmniejszyło jednak liczbę uczestników wydarzenia z planowanych 900 osób do 150, co stanowiło 16,67 % planowanej liczby. Ponadto, stowarzyszenie (w przeważającej części) ze środków dotacji dokonało zwrotu kosztów podróży trzem osobom, które przyjechały na uroczystości, a wypłaty dokonano na podstawie pisemnych oświadczeń tych osób. Natomiast we wniosku o udzielenie dotacji uwzględniono jedynie wydatki dotyczące przewozu osób starszych i kombatantów, nie było natomiast kosztów związanych ze zwrotami kosztów podróży, które nie stanowią usługi przewozowej.

Następnie stowarzyszenie złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku jego rozpoznania, organ stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnych dodatkowych argumentów i okoliczności uzasadniających zmianę uprzednio zajętego stanowiska. Z uwagi na powyższe, organ decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy pierwotną decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r.

Skarżąca zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2023 r , sygn. akt V SA/Wa 1438/22 ją oddalił. Sąd I instancji podkreślił, że organ administracji publicznej nie naruszył przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił, że zarzuty skarżącego mają charakter administracyjno-prawny i odnoszą się do konkretnych przepisów procedury administracyjnej, które naruszył jego zdaniem organ, to jednak w pewnym zakresie nierozerwalnie wiążą się z zarzutami cywilnoprawnymi, co do których oceny sąd administracyjny kompetencji nie posiada, a mogą one zostać poddane analizie jedynie przez sąd powszechny. Odnosząc się do zarzutów dotyczących możliwości zmiany umowy, która została zaakceptowana w całości przez obie jej strony, to zgodnie z § 17 ust. 1 tej umowy wszelkie zmiany wymagają zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności, z zastrzeżeniem § 5 ust. 1,3 i 6 oraz § 18, które to jednak pozostają bez znaczenia w zakresie podniesionego zarzutu. Mając więc na względzie wyraźne postanowienie umowne, to jakiekolwiek ustalenie zawarte nie tylko z niezachowaniem formy pisemnej ale również pomiędzy osobami nie posiadającymi stosownych upoważnień (w szczególności pracownika organu nie posiadającego upoważnienia Ministra do zaciągania zobowiązań finansowych) pozostają bez wpływu na ważność zawartej w dniu [...] maja 2020 r. umowy.

Sąd I instancji podkreślił, że poza sporem bowiem pozostaje to, że skarżący na mocy zawartej umowy zobowiązał się do zorganizowania uroczystości dla 900 osób, a zorganizował je jedynie dla 150 osób. Minister miał więc nie tylko prawo, ale przede wszystkim obowiązek, żądać od skarżącego zwrotu środków pobranych w nadmiernej wysokości. Odnośnie natomiast kosztów usług transportowych, Sąd I instancji uznał za nieuzasadnione w sprawie stanowisko skarżącego, który wskazał, że przewóz przez prywatne osoby był tańszy od przewozu przez taksówkę. W ocenie Sądu I instancji, taki sposób rozliczenia był niezgodny z ustaleniami zawartymi przez obie strony w umowie, i już tylko na tej podstawie zobowiązywało organ do żądania ich zwrotu.

Następnie skarżąca, na podstawie art. 173 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. o sygnaturze akt V SA/Wa 1438/22.

I. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj:

1. Art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi, będące konsekwencją błędnego uznania przez Sąd I instancji, że w uroczystości miało wziąć udział 900 osób, którzy mieli partycypować w kosztach zgromadzenia, wzięło udział tylko 150 osób, tj. 16,67%, zaś "w aktach sprawy (w szczególności w zawartej umowie) brak jest jakichkolwiek informacji, iż intencją stowarzyszenia było zorganizowanie tych usług dla mniejszej liczby uczestników." - podczas gdy w Kosztorysie będącym częścią umowy strony expressis verbis wpisały, iż koszty usług obcych dotyczyć mają wyłącznie: 1) pkt A Usługi obce. 2. Usługi hotelowe dla zaproszonych gości oraz kombatantów. Kwota 3000 zł.

1) pkt A3 Usługi obce. 3. Poczęstunek zaproszonych gości oraz kombatantów. Kwota 3 000 zł.

2) pkt A3 Usługi obce. 5. Oprawa muzyczna uroczystości oraz spotkania z zaproszonymi gośćmi i kombatantami. Kwota 3 000 zł.

3) pkt A4. Pozostałe koszty, z tego: 1. Usługi przewozowe osób starszych i

4) kombatantów. Kwota 3 000 zł,

5) - to jest łącznie 35 osób podlegających dotowaniu, w tym 23 osoby to goście, osoby starsze i kombatanci, którzy korzystali z usługi hotelowej oraz cateringu a także 12 osób - osoby starsze i kombatanci, którzy korzystali z usługi taksówkowej oraz przewozowej samochodami prywatnymi.

2. Art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi wskutek nieuwzględnienia zarzutu naruszenia przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: Minister) przepisu art. 6 oraz art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: Kpa) zobowiązujących go do działania na podstawie przepisów prawa a także do stania na straży praworządności mając na względzie interes społeczny poprzez nieuwzględnienie przy analizie umowy z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] (dalej: Umowa) zapisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z i zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjach kryzysowych, nakazów i । zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm.), dalej "ustawa "COVID-owa", w szczególności art. 15zzzzzb ust. 1 pkt 6, ust. 2, 2a oraz 3 a także art. 15zzzzzc tej ustawy, które to przepisy nałożyły na obie strony umowy obowiązki wzajemnego informowania się o wpływie okoliczności związanych z COVID-em na należyte wykonanie umowy. Tymczasem Sąd przyjął za Ministrem, iż obowiązki w tym zakresie leżały wyłącznie po stronie skarżącego oraz, że zgłaszane organowi . (Ministrowi) przez skarżącego w trybie wskazanego przepisu wnioski co do potrzeby zmiany Umowy "nie miały znaczenia w sprawie".

3. Art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi wskutek nieuwzględnienia przez Ministra przepisów art. 6 oraz 7 Kpa zobowiązujących go do działania na podstawie przepisów prawa a także stania na straży praworządności mając na względzie interes społeczny - poprzez nieuwzględnienie przy analizie umowy skutków obowiązującego strony rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów, zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1066, ze zm.), dalej: "rozporządzenie COVID-owe", wprowadzającego ograniczenie uczestników zgromadzeń do 150 osób.

4. Art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi wskutek nieuwzględnienia przez Ministra części kosztów przewozu kombatantów i osób starszych na podstawie oświadczenia tych osób (rozliczenie tzw. kilometrówką) , przy jednoczesnym stwierdzeniu, że "Cel w postaci zorganizowania w dniu uroczystości 76 - tej rocznicy likwidacji obozu [...]został zrealizowany."

II. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i na podstawie:

1. art. 188 ustawy p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie na podstawie art. 185 par. 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

2. art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie od Ministra na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

3. art. 176 par. 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że godnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem części dotacji celowej. Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy, a którymi związanie polega na tym, że wskazanie przez skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niewyartykułowane przez skarżącą naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony.

Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przepis ten określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).

Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczenia wymaga, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy, w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy, które zdaniem jej autora zostały naruszone oraz uzasadnić na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także – co istotne – wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny.

Przypomnienie warunków materialnych skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie o tyle ważne, że skarga kasacyjna zasadniczo nie spełnia powyższych wymogów, istotnie ograniczając jej rozpoznanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiera wady zarówno w zakresie sformułowania zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Sąd II instancji nie może domniemywać kierunków i zakresu weryfikacji wyroku Sądu I instancji, jeżeli wprost nie wynika to z treści skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została sporządzona w sposób niestaranny. Spostrzeżenie to odnosi się zarówno do warstwy metodologicznej, jak i techniczno-redakcyjnej. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny mocą art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.

Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a., należy wskazać, że przepis ten jest przepisem wynikowym i kompetencyjnym, na jego podstawie sąd administracyjny oddala skargę w przypadku niestwierdzenia podstaw do jej uwzględnienia. W części formalnej skargi kasacyjnej (w pkt.1 i 4 petitum skargi kasacyjnej) postawiono zarzut naruszenia art.151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, bez połączenia z naruszeniem innego przepisu procedury, który mógłby uzasadniać zarzut. W świetle bogatego orzecznictwa NSA (zob. np. wyrok NSA z 28 marca 2017 r., II OSK 226/17, tamże), nie ulega wątpliwości, że wskazany przepis ma charakter wynikowy i dlatego nie może być naruszony samodzielnie. Naruszenie wskazanego przepisu jest możliwe tylko wtedy, gdy autor skargi kasacyjnej wykaże naruszenie innego przepisu procedury i wykaże związek tych naruszeń.

W pkt. 2 i 3 petitum, autor skargi kasacyjnej obok art. 151 p.p.s.a. powołał art. 6 i 7 k.p.a. Skoro zatem skarżący kasacyjnie wskazuje wadliwe skorzystanie przez Sąd I instancji z kompetencji określonej w art. 151 p.p.s.a., to rozstrzygająca dla oceny zasadności jest ocena jego trafności w powiązaniu ze stawianymi zarzutami naruszenia przepisów k.p.a. W tym zakresie nie można zarzucić Sądowi, że wadliwie oddalił skargę, zamiast uchylić zaskarżoną decyzję z powodu zarzucanego naruszenia art. 6 oraz art. 7 k.pa przez organy. W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, bowiem oddalając skargę wyraźnie odniósł się do zarzutów dotyczących ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W toku postępowania organ podjął bowiem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy co prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji. W aktach administracyjnych znajduje się materiał dowodowy, który pozwolił na ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia przedmiotu prowadzonego postępowania. Zebrano wystarczający materiał dowodowy potwierdzający zaistnienie okoliczności uzasadniających zwrot dotacji pobranych w nadmiernej wysokości. Skarżący na mocy zawartej umowy zobowiązał się do zorganizowania uroczystości dla 900 osób, natomiast ze względu na pandemię covid-19 w rzeczywistości zorganizował uroczystość jedynie dla 150 osób W tej sprawie nie miało znaczenie że zmniejszenie ilości osób nastąpiło z przyczyn od skarżącego niezależnych, co zresztą Sąd I instancji podkreślił. Jednocześnie nie pozostawia wątpliwości, wbrew temu co twierdzi stowarzyszenie, że koszt zorganizowania uroczystości (usługi hotelowe, wyżywienie, plakaty i ulotki) dla 150 osób jest niższy niż gdyby taki sam zakres usług zorganizować dla 900 osób. Prawidłowo również stwierdził Sąd I instancji, że w aktach sprawy, w tym w zawartej umowie, brak jest jakichkolwiek informacji, iż intencją stowarzyszenia było zorganizowanie tych usług dla mniejszej liczby uczestników. Natomiast jeśli chodzi o koszty usług transportowych zgodnie z umową, miały być rozliczane na podstawie faktury, dlatego prawidłowo ocenił Sąd I instancji, że przewóz przez osoby prywatne, potwierdzony wyłącznie oświadczeniami, był niezgodny z ustaleniami zawartymi przez obie strony, co zobowiązywało organ do żądania ich zwrotu, jako świadczenia wykorzystanego niezgodnie z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy a wydana decyzja zaakceptowana przez Sąd I instancji odpowiada prawu.

Należy również podkreślić że wyłącznie poprzez przytoczenie tekstu przepisów prawnych i lapidarne uzasadnienie autor skargi kasacyjnej nie mógł skutecznie wykazać naruszenia przepisów art. 15zzzzzb ust. 1 pkt. 6, ust.2, 2a oraz 3a a także 15zzzzzc i w końcu przywołanego tylko w uzasadnieniu art. 15zzzzzd (który mówi o wyłączeniu odpowiedzialności karnej).

Wobec braku stwierdzenia naruszenia któregokolwiek ze wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. należało w okolicznościach sprawy uznać za nieusprawiedliwiony. Powyższe oznacza również, że skarżący kasacyjnie skutecznie nie zakwestionował stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne w sprawie i zaaprobowanego przez Sąd I instancji, a biorąc pod uwagę że zarzucił wyłącznie naruszenie przepisów postępowania należało skargę jako niezasadną oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.