Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 442/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 110, art. 130 par. 2, art. 7, art. 77 par. 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi K.L. na rozkaz personalny Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 26 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie mianowania i uposażenia funkcjonariusza Policji 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu rozkazem personalnym z dnia 26 lipca 2012 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 27 kwietnia 2012 r., nr [...] w części dotyczącej daty mianowania st. sierż. K. L. na równorzędne stanowisko: referenta Zespołu Przewodników Psów Służbowych Wydziału Prewencji KPP w [...] i ustalił nową datę mianowania na to stanowisko na dzień 1 sierpnia 2012 r., w pozostałej części utrzymując w mocy w/w rozkaz personalny.

W postępowaniu administracyjnym organy ustaliły następujący stan faktyczny sprawy.

W związku ze zmianami organizacyjnymi w Komendzie Powiatowej Policji w [...], wprowadzonymi rozkazem organizacyjnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 30 marca 2012 r., nr [...], Naczelnik Wydziału Prewencji KPP w [...] wystąpił z wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. o mianowanie st. sierż. K. L. - referenta Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP w [...] na stanowisko referenta Zespołu Przewodników Psów Służbowych Wydziału Prewencji KPP w [...].

Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 27 kwietnia 2012 r., nr [...], działając m.in. na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 art. 34 ust. 1 i ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), zwolnił z dniem 30 kwietnia 2012 r. st. sierż. K. L. z dotychczas zajmowanego stanowiska referenta Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP w [...] i z dniem 1 maja 2012 r. mianował go na równorzędne stanowisko referenta Zespołu Przewodników Psów Służbowych Wydziału Prewencji KPP w [...] z zachowaniem składników jego dotychczasowego uposażenia. Decyzja została uzasadniona zmianami organizacyjnymi wprowadzonymi rozkazem organizacyjnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 30 marca 2012 r., nr [...], na podstawie którego z Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji zostały wyłączone dwa etaty referentów, które włączono do Zespołu Przewodników Psów Służbowych. W uzasadnieniu wskazano, iż policjantowi od dnia 18 października 2011 r. przydzielono psa służbowego, a w dniu 23 marca 2012 r. ukończył on kurs specjalistyczny dla przewodników psów patrolowo - tropiących w Centrum Szkolenia Policji w Legionowie.

W odwołaniu z dnia 21 maja 2012 r. K. L. nie zgodził się z zaszeregowaniem jego w trzeciej grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej twierdząc, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lutego 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U z 2009 r. Nr 30, poz. 201) spełnia on wszystkie zawarte w nim wymagania, w związku z czym powinien zostać zaszeregowany w 4 grupie z mnożnikiem 1,45 kwoty bazowej. Nadto wskazywał, że według obowiązującego zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 20 marca 2008 r., nr 296 w sprawie metod i form wykonywania zadań z użyciem psów służbowych, szczegółowych zasad ich szkolenia oraz norm wyżywienia (Dz. Urz. KGP z 2008 r., Nr 7, Poz. 46) jest on przewodnikiem psa służbowego, w związku z czym powinien otrzymywać odpowiadające temu stanowisku uposażenie.

Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, po rozpatrzeniu złożonego w dniu 21 maja 2012 r., odwołania rozkazem personalnym z dnia 26 lipca 2012 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko równorzędne, w pozostałej zaś części utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu organ, po zrelacjonowaniu stanu faktycznego sprawy oraz przytoczeniu mających w sprawie zastosowanie przepisów, w tym art. 32 ustawy o Policji wyjaśnił, iż stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, lecz stosunkiem o charakterze administracyjno-prawnym, którego cechą charakterystyczną jest uprawnienie przełożonego właściwego w sprawach osobowych do jednostronnego kształtowania istotnych elementów tego stosunku, również bez zgody policjanta. Powyższe w ocenie organu oznacza, że przełożony ma prawo mianować policjanta na inne stanowisko służbowe. Zaznaczył, iż zgodnie z rozkazem organizacyjnym nr [...] oraz w związku z brakiem możliwości utworzenia dwóch stanowisk przewodników psów służbowych zaszeregowanych w 4 grupie z mnożnikiem 1,45 kwoty bazowej i stopniem etatów: aspirant sztabowy, psy zostały przydzielone policjantom na stanowiskach referentów zaszeregowanych w 3 grupie z mnożnikiem 1,35 i stopniem etatowym: sierżant sztabowy, których włączono do Zespołu Przewodników Psów Służbowych. Wyjaśniał, iż wachlarz zadań służbowych spoczywających na przewodnikach psów służbowych oraz odmienne umocowanie prawne tej służby powoduje konieczność dostosowania obecnych struktur tak, aby zadaniami wynikającymi z zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 20 marca 2008 r., nr 296. w sprawie metod i form wykonywania zadań z użyciem psów służbowych, szczegółowych zasad ich szkolenia oraz norm wyżywienia (Dz. Urz. KGP nr 7, poz. 46) dalej zarządzenie nr 296, zajmowali się policjanci pełniący służbę w jednej komórce organizacyjnej. Nadto argumentował, iż przeniesienie st. sierż. K. L. na równorzędne stanowisko służbowe w żaden sposób nie zmieniło jego składników uposażenia, ani stopnia etatowego, a policjant ten w dalszym ciągu wykonuje te same zadania, które wykonywał wcześniej. Sama zaś zmiana organizacyjna, a następnie mianowanie na nowe stanowisko służbowe ma charakter porządkujący strukturę organizacyjną, w związku z czym nie ma tutaj mowy o naruszeniu interesu strony. Jednocześnie organ, cytując przepis art. 34 ustawy o Policji przyznał, że w/w policjant spełnia wymagania formalne w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby do mianowania na stanowisko służbowe: przewodnik psa służbowego, jednakże nie zobowiązuje to przełożonego do mianowania go na wyższe stanowisko służbowe. Podkreślał, że awans zawodowy uzależniony jest przede wszystkim od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, w tym w szczególności z osiąganych wyników w służbie. Zauważył także, że przywołany przez odwołującego się przepis § 2 pkt 2 zarządzenia nr 296 stanowi definicję "przewodnika psa służbowego" na potrzeby tego zarządzenia i określenie to nie może być utożsamiane z katalogiem stanowisk służbowych stanowiącym załącznik nr 2 (tabele zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych) do rozporządzenia MSWIA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.) – dalej rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. Dodał, iż organ zgodnie z w/w rozporządzeniem, rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 25 października 2011 r., nr [...] przyznał st. sierż. K. L. dodatek za opiekę nad psem służbowym w wysokości 10% kwoty bazowej z dniem 18 października 2011 r. Reasumując organ stwierdził, że w kontekście tego, że Komendant Powiatowy Policji w [...] nie mógł i obecnie nie może mianować ww. policjanta na stanowisko służbowe przewodnika psa służbowego odwołanie pozostaje bezzasadne. Wskazując na treść przepisów art. 130 § 1 i 2 Kpa oraz art. 110 Kpa organ wskazał, że wobec tego, że decyzja wywołuje określone skutki prawne dopiero od dnia doręczenia lub ogłoszenia stronie, należało na nowo określić datę przeniesienia na nowe stanowisko z dniem 1 sierpnia 2012 r. Z zamieszczonej na w/w rozkazie personalnym adnotacji wynika, iż K. L. otrzymał go w dniu 3 sierpnia 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu K. L. zarzucając naruszenie art. 99 ust. 1, art. 106 ustawy o Policji oraz przepisów rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu w części dotyczącej uposażenia i wniósł o zaszeregowanie go do czwartej grupy stanowisk służbowych policjantów z mnożnikiem 1,45 kwoty bazowej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zaskarżone przez niego rozstrzygnięcie, w którym organ odwoławczy zmienił jedynie datę mianowania z dnia 1 maja 2012 r. na 1 sierpnia 2012 r., a w pozostałym zakresie utrzymał rozkaz w mocy, w żaden sposób nie zmieniło jego sytuacji prawnej. Co więcej stosownie do uregulowań zawartych w ustawie o policji, zauważył iż prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, a zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających, które w jego przypadku przypadają na dzień 1 maja 2012 r., a nie 1 sierpnia 2012 r. Twierdził, iż zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, powinien był zostać zaszeregowany i otrzymywać uposażenie odpowiadające przewodnikowi psa służbowego. Wskazując na odrębne regulacje zarządzenia nr 296 nie zgodził się z organem, że stanowisko przewodnika psa służbowego i uprzednio przez niego zajmowane są równorzędne. W tym zakresie podniósł, że nie można policjanta mianować na stanowisko przewodnika psa służbowego z zachowaniem dotychczasowego niższego uposażenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie.

Na rozprawie skarżący wskazał, iż już w październiku 2011 r., po wyjeździe na kurs przewodników psów służbowych, rozpoczął służbę łącznie z psem służbowym i od tego momentu wykonuje wszystkie czynności służbowe z psem. Oświadczył również, że specyfika jego służby oraz jej rodzaj jest całkiem odmienny, od tych jakie wykonywał na stanowisku referenta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej P.p.s.a.).

Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 26 lipca 2012 r., nr [...], którym uchylono rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 27 kwietnia 2012 r., nr [...] w części dotyczącej daty mianowania st. sierż. K. L. na równorzędne stanowisko: referenta Zespołu Przewodników Psów Służbowych Wydziału Prewencji KPP w [...] i ustalono nową datę mianowania na to stanowisko na dzień 1 sierpnia 2012 r., a w pozostałej części utrzymano ten rozkaz w mocy.

Przypomnieć należy, iż rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 27 kwietnia 2012 r., nr [...] K. L. został z dniem 30 kwietnia 2012 r. zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska: referenta Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP w [...] i z dniem 1 maja 2012 r. mianowany na równorzędne stanowisko służbowe: referenta Zespołu Przewodników Psów Służbowych Wydziału Prewencji KPP w [...], z zachowaniem składników jego dotychczasowego uposażenia. Rozkaz ten nie został przy tym zaopatrzony w klauzulę natychmiastowej wykonalności, nie był też natychmiast wykonalny z mocy prawa.

Zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej K.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Wydając zatem rozkaz personalny z dnia 27 kwietnia 2012 r., organ związany był datą zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska ustaloną na dzień 30 kwietnia 2012 r oraz datą mianowania określoną na dzień 1 maja 2012 r.

Sytuacja ta jednak uległa zmianie w dniu 21 maja 2012 r. tj. z chwilą złożenia przez K. L. odwołania. Zgodnie bowiem z treścią art. 130 § 2 K.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Wykonanie rozkazu, które miałoby miejsce w razie braku odwołania, zostało zatem z mocy prawa wstrzymane (art. 130 § 2 Kpa, vide też wyrok NSA z dnia 5 lipca 2001 r. II SA 593/01, LEX. Nr 776683). Innymi słowy, ustalony przez organ I instancji termin zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska tak jak i data jego mianowania na nowe stanowisko w związku z wniesieniem przez niego odwołania zostały wstrzymane stosownie do art. 110 i art. 130 § 2 K.p.a.

Organ odwoławczy, orzekający ponownie w sprawie w dniu 26 lipca 2012 r., nie mógł zignorować faktu, że zaskarżony rozkaz z dnia 27 kwietnia 2012 r. wyznaczał datę zwolnienia funkcjonariusza z dotychczasowego stanowiska na dzień 30 kwietnia 2012 r. oraz datę mianowania określoną na dzień 1 maja 2012 r.

Tymczasem rozkazem personalnym z dnia 26 lipca 2012 r., Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu ustalił na nowo jedynie datę mianowania K. L., w pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia 27 kwietnia 2012 r. Tym samym organ nie ustalił nowej daty zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska w Policji. Taka treść rozstrzygnięcia organu II instancji pozostawiała jako datę zwolnienia funkcjonariusza z dotychczas zajmowanego stanowiska dzień 30 kwietnia 2012 r., natomiast datę mianowania go na nowe stanowisko ustalała dopiero na dzień 1 sierpnia 2012 r.

Powyższe w ocenie Sądu stanowi o wadliwości rozkazu personalnego organu II instancji. Wyjaśnić należy, że w dniu 26 lipca 2012 r., wszystkie okoliczności prawne i faktyczne sprawy nie uległy zmianie i były takie same, jak w chwili podejmowania rozkazu z dnia 27 kwietnia 2012 r., za wyjątkiem daty wydawania decyzji odwoławczej. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne orzekanie z uwzględnieniem wszystkich zmian stanu prawnego i faktycznego, zaistniałych po wydaniu decyzji organu I instancji, a nie tylko kontrola prawidłowości decyzji tego organu. W konsekwencji brak było podstaw do zmieniany sytuacji prawnej strony w okresie sprzed wydania decyzji odwoławczej w dniu 26 lipca 2012 r., tj. zwolnić skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska z dniem 30 kwietnia 2012 r. Mając na uwadze art. 130 i 110 K.p.a. organ odwoławczy powinien był tak określić tę datę, aby przypadała ona po wydaniu decyzji odwoławczej. Skoro bowiem Opolski Komendant Wojewódzki Policji rozstrzygnął odwołanie merytoryczne tak samo jak organ I instancji, to uznając zwolnienie funkcjonariusza na tej podstawie za prawidłowe, winien konsekwentnie obok daty mianowania K. L. na nowe stanowisko dokonać odpowiedniej korekty daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego przez niego stanowiska, ustalając ją jednak w taki sposób, aby nie wypadała ona przed datą rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugoinstancyjny (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2000 r. sygn. akt II SA 2224/00 publ. Lex nr 53773). Co więcej – konieczne jest przyjęcie takiej daty, aby przypadała ona po wprowadzeniu decyzji odwoławczej do obrotu prawnego, tj. po jej doręczeniu stronie. Tymczasem skarżący, co wynika z umieszczonej na przedmiotowym rozkazie personalnym z dnia 26 lipca 2012 r. adnotacji, otrzymał go w dniu 3 sierpnia 2012 r., a więc dwa dni później aniżeli określona na dzień 1 sierpnia 2012 r. nowa data mianowania na równorzędne stanowisko.

W konsekwencji stwierdzenia wymaga, że zarówno zmieniona zaskarżonym rozkazem personalnym data mianowania określona przez organ odwoławczy na 1 sierpnia 2012 r., jak i brak określenia w zaskarżonym akcie na nowo daty zwolnienia były w ocenie Sądu wadliwe. Powyższe stanowi naruszenie art. 110 i art. 130 § 2 K.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Nadto odnosząc się do merytorycznego przedmiotu sprawy wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zwolnienia i przeniesienia skarżącego na stanowisko równorzędne jest art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 227 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Wskazany przepis ma charakter normy kompetencyjnej ponieważ określa jedynie organ uprawniony do podjęcia takiej decyzji. Nie wskazuje on natomiast merytorycznych przesłanek i okoliczności warunkujących podjęcie takiej decyzji. Przepisy cytowanej ustawy nie pozostawiają jednak wątpliwości, iż zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Ocenę celowości i zasadności przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko ustawodawca pozostawił zaś właściwym przełożonym służbowym. Stąd też na organie wydającym decyzję w tym zakresie spoczywa obowiązek wykazania równorzędności nowego stanowiska służbowego, a także zasadności i celowości przeniesienia na to nowe stanowisko.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie reprezentowany jest pogląd, iż fakt, że w związku z mianowaniem na nowe stanowisko służbowe nie uległo zmianie dotychczasowe uposażenie, nie oznacza, że było to stanowisko równorzędne, gdyż uposażenie jest tylko jednym z elementów pozwalających na ocenę równorzędności stanowiska (por. NSA z dnia 30 maja 2000 r. sygn. II SA 2220/00, wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. I OSK 891/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym przyznanie funkcjonariuszowi tego samego uposażenia jakie posiadał na poprzednio zajmowanym stanowisku nie stanowi jedynego tylko wyznacznika stanowiącego o równorzędności nowego stanowiska z dotychczas zajmowanym. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż przy ocenie równorzędności stanowisk organ oprócz uposażenia, kwalifikacji, wykształcenia stażu pracy jak i nazwy stanowiska powinien poddać ocenie także warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. Warunki te zaś – po myśli § 2 pkt 14 lit. d) zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r., nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP Nr 18, poz. 135 z późn. zm.), stanowiącego podstawę prawną rozkazu organizacyjnego z dnia 30 marca 2012 r., nr [...] – składają się na dokument określany kartą opisu stanowiska pracy. Fakt ten dowodzi więc, że warunki służby (pracy) są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. Jeśli zatem zmiana tych warunków jest istotna, to w takiej sytuacji nie można mówić o jednakowych, równorzędnych stanowiskach pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1014/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym zakresie Sąd zauważa, iż organ odwoławczy nie dokonał analizy warunków pracy funkcjonariusza, co z uwagi na podkreślany przez niego w toku postępowania odmienny charakter obowiązków, jest niezbędne. W sytuacji bowiem ustalenia przez organ istotnej zmiany warunków pracy funkcjonariusza od dotychczas wykonywanych, a w szczególności ustalenia że zakres obowiązków funkcjonariusza odpowiada zakresowi obowiązków przewidzianych dla stanowiska przewodnika psa, nie istnieje możliwość przyjęcia tezy o równorzędności stanowisk, a zatem w takim przypadku funkcjonariusz zaszeregowany winien zostać zgodnie z grupą przewidzianą dla tego stanowiska.

W tych okolicznościach postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 99 i ust. 1 oraz 106 ust. 1 ustawy o Policji jest przedwczesny, a organ naruszył przepisy procesowe art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany wziąć pod uwagę powyższe wskazania Sądu.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie może być wykonana, Sąd określił zgodnie z art. 152 P.p.s.a. (punkt 2).

-----------------------

9