Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 318/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi K. B. i R. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. B. i R. B. wnieśli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 kwietnia 2012 r., Nr [[...]], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2012 r., Nr [[...]]. Decyzją tą organ I instancji, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 nr 243 poz. 1623 ze zm.), nakazał K. B. rozbiórkę samowolnie zamontowanego "display’a ledowego" (telewizyjnej reklamy świetlnej) wraz ze stalową kratownicową konstrukcją wsporczą o łącznej długości konstrukcji 6,10 m, szerokości 5,35 m i wysokości 5,25 m na dachu pawilonu usługowego położonego przy ul. [[...]].

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy:

K. B. w 2008 r. zgłosił zamiar budowy przedmiotowego urządzenia reklamowego do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta. Prezydent Miasta decyzją z dnia 20 listopada 2008 r. nr [[...]] zgłosił sprzeciw w sprawie planowanych robót budowlanych, wskazując na sprzeczność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym wprowadzono zakaz umieszczania reklam na budynkach. Wojewoda decyzją nr [[...]] z dnia 13 marca 2009 r. uchylił powyższą decyzję oraz wniósł sprzeciw i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że wprowadzonego planem zakazu nie stosuje się do reklam umieszczonych na budynkach na okres do 3 lat, pod warunkiem przeznaczenia w sposób udokumentowany środków uzyskanych z ich ekspozycji na cele remontu elewacji tych budynków, a inwestor przedłożył oświadczenie o przekazaniu dochodów z reklamy na remont i rozbudowę obiektu. Organ jednocześnie stwierdził, że z uwagi na wielkość reklamy i możliwość jej oddziaływania na konstrukcję pawilonu, inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 15 kwietnia 2009 r. nr [[...]] umorzył postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego urządzenia reklamowego, ponieważ roboty budowlane zostały przez inwestora wykonane przed złożeniem wniosku o udzielenia pozwolenia na budowę.

W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych, polegających na montażu stalowej konstrukcji wsporczej i "display’a ledowego", na dachu pawilonu znajdującego się przy ul. [[...]] Oględziny przeprowadzone przez organ nadzoru w dniu 19 lutego 2009 r. potwierdziły zamontowanie przedmiotowej konstrukcji na dachu pawilonu mieszczącego się na terenie działki nr [[...]] przy ul. [[...]]. Na attyce budynku oparto i zakotwiono cokół konstrukcyjny wykonany z kształtowników stalowych o przekroju dwuteowym. Na cokole zamontowano ramę z cienkościennych elementów stalowych tworzących kratownicę przestrzenną. Na uzyskanym ruszcie o szerokości 5,54 m i wysokości 4,3 m zamontowano poszczególne ekrany LCD w układzie 4 rzędów i 4 kolumn o łącznych wymiarach powierzchni reklamowej 5,12 m x 3,84 m. Całkowite wymiary powstałej konstrukcji wynoszą odpowiednio: długość konstrukcji z cokołem - 6,10 m, szerokość konstrukcji z cokołem - 5,35 m, wysokość konstrukcji z cokołem - 5,25 m. Ustalono, że inwestorem urządzenia reklamowego jest K. B.

Organ ocenił, że stalowa konstrukcja wsporcza wraz z ekranem reklamowym, tworzą urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a jego realizacja wymagała dokonania zgłoszenia. W decyzji z dnia 13 marca 2009 r. Wojewoda wskazał na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na możliwość oddziaływania urządzenia na konstrukcję pawilonu. Organ stwierdził, że wykonywanie takich robót bez wymaganego zgłoszenia, bądź bez pozwolenia na budowę, stanowi przypadek przewidziany w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Organ wskazał, iż brak jest możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, wykonane roboty budowlane naruszają bowiem ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ ustalił, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "południowej części pasa przykolejowego" zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Sopotu Nr XXXIV/573/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. (Dz.Urz.Woj.Pomorskiego z 2006 r. nr 59, poz. 1203) działka, na której usytuowane jest przedmiotowe urządzenie reklamowe położona jest na terenie oznaczonym symbolem [[...]]. W punkcie [[...]] karty terenu [[...]] ustalono zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. W § 3 ust. 1 pkt 10 uchwały wskazano, że określenie reklama stała na obiektach budowlanych lub wolnostojąca oznacza między innymi takie rodzaje reklam jak ekran reklamowy (np. billboard, baner, transparent), oświetloną planszę lub kaseton, przy czym określenia "reklama stała" nie stosuje się do reklam umieszczonych na budynkach na okres do 3 lat, dopuszczonych pod warunkiem przeznaczenia w sposób udokumentowany środków uzyskanych z ich ekspozycji na cele remontu elewacji tych budynków.

Organ wskazał, że w przypadku, gdy zamierzeniem inwestora było zainstalowanie przedmiotowego urządzenia reklamowego na pawilonie przy ul. [[...]] na okres do 3 lat i przeznaczenie uzyskanych z ekspozycji reklamy środków na cele remontu elewacji tego budynku, należałoby uznać, że lokalizacja urządzenia reklamowego nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże istotne znacznie ma w niniejszym przypadku fakt, że od momentu zainstalowania przedmiotowego urządzenia reklamowego na dachu pawilonu przy ul. [[...]] upłynął już okres 3 lat. Informację o samowolnym wykonaniu urządzenia reklamowego organ uzyskał z pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta z dnia 20 stycznia 2009 r., a fakt ten został potwierdzony podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 19 lutego 2009 r. Przedmiotowa reklama wraz ze stalową konstrukcją wsporczą narusza zatem obecnie w sposób niedopuszczalny warunek ustalony w przepisach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarty w punkcie [[...]] karty terenu [[...]] - zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. Jednocześnie organ wskazał, że brak jest możliwości doprowadzenia urządzenia reklamowego do zgodności z planem miejscowym (np. poprzez wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych).

Od decyzji organu I instancji dwa odrębne, jednakowo brzmiące odwołania złożyli K. B. i R. B. Skarżący wnieśli o jej uchylenie i zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia złożonego przez nich wniosku o usunięcie naruszenia interesu prawnego wnioskodawcy w treści uchwały Rady Miasta Sopotu nr XXXIV/573/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części pasa przykolejowego w S., poprzez wykreślenie z jego treści § 3 ust.1 pkt 10, precyzującego definicję reklamy z czasowym ograniczeniem jej umieszczenia na okres do 3 lat. Jednocześnie strony wskazały na różnicę semantyczną pomiędzy wyrażeniem "umieszczanych" w treści ww. uchwały a "umieszczonych" i stwierdziły, że przekroczenie terminu 3 lat ekspozycji reklamy nie pociąga za sobą uznania jej za umiejscowioną wbrew zapisom uchwały, jeżeli intencją inwestora była 3-letnia ekspozycja, a w dalszym ciągu deklaruje on chęć przeznaczania uzyskanych środków na cele remontowe elewacji, gdyż miejscowy plan nie wprowadza warunku jednorazowej 3-letniej ekspozycji ani interwału czasowego pomiędzy jednym i drugim okresem jej trwania. Odwołujący się wskazali, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie precyzuje konsekwencji przekroczenia okresu ekspozycji reklamy, a Prawu budowlanemu nieznane jest zgłoszenie zamiaru budowy urządzenia reklamowego na okres 3 lat, obwarowane warunkiem celowego przeznaczenia uzyskanych z reklamy środków pieniężnych, zatem właściwy organ nie mógłby udzielić pozwolenia na budowę bądź wydać je bez ograniczenia czasowego i bez warunku przeznaczenia uzyskanych środków na potrzeby inwestycyjne nieruchomości, bo w przeciwnym razie wykroczyłby poza nadane mu ustawą kompetencje.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 kwietnia 2012 r., Nr [[...]], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ocenę prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Organ uznał, że w świetle przywołanych zapisów miejscowego planu zagospodarowania, niedopuszczalne jest umiejscawianie na budynkach reklam stałych na okres powyżej 3 lat. Ekspozycja przedmiotowej reklamy przekroczyła już 3 lata, tym samym organ uznał za niemożliwe doprowadzenie samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, albowiem lokalizacja reklamy narusza zakaz zamieszczony w planie.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli K. i R. B. żądając jej uchylenia. Skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia ich wniosku z dnia 23 lutego 2012 r. o usunięcie naruszenia interesu prawnego, poprzez wykreślenie z miejscowego planu zagospodarowania tej części S. zapisów definiujących pojęcie reklamy oraz czasowe ograniczenie ich stosowania na okres do 3 lat. W uzasadnieniu skargi wskazano, że karta terenu nr [[...]], którą objęta jest działka nr [[...]], przewiduje w pkt [[...]] zakaz umieszczania reklam. Stosuje się jednak wyłączenie zakazu umieszczania reklam z § 3 ust. 1 pkt 10 uchwały. W treści § 3 pkt 10 planu wyłączono z ogólnego zakazu te urządzenia reklamowe, które umieszczane są na budynkach na okres 3 lat pod warunkiem przeznaczenia w sposób udokumentowany środków uzyskanych z ich eksploatacji na cele remontu elewacji tych budynków. Skarżący stwierdzili, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie pozostaje w sprzeczności z zapisami planu miejscowego. Reklama była umieszczona na okres 3 lat, a środki pozyskane z jej eksploatacji przekazane zostały na potrzeby remontowe elewacji nieruchomości. Podkreślono, że intencją inwestora było umieszczenie reklamy na okres 3 lat i to winno mieć kluczowe znaczenie w sprawie. Upływ okresu 3-letniego ekspozycji reklamy nie powoduje, że pozostaje ona w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeśli inwestor nadal deklaruje chęć przekazywania uzyskanych środków na cele remontowe elewacji. Według skarżących mogą oni eksponować reklamę na kolejny okres 3 – letni. Skarżący wskazali, że miejscowy plan zagospodarowania wprowadził zakaz reklam, który nie jest zgodny z obowiązującym prawem, w tym prawem budowlanym. Wprowadza bowiem ograniczenia czasowe w budowie obiektów budowlanych nieznane prawu budowlanemu.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Podstawą prawną zakwestionowanych w skardze rozstrzygnięć był przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.).

Przedmiot kontrolowanego postępowania dotyczy samowolnie umieszczonej na dachu budynku przy ul. [[...]] w S. na działce nr [[...]] telewizyjnej reklamy świetlnej. W toku oględzin uzyskano oświadczenie, że reklama ta została umieszczona na dachu budynku w dniu 29 grudnia 2008 r.

Teren, na którym znajduje się działka nr [[...]] w S. decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 lutego 1979 r. wpisany został do rejestru zabytków jako zespół urbanistyczno – krajobrazowy miasta S. pod nr [[...]] (obecnie nr [[...]]).

Inwestor przez wykonaniem robót budowlanych obowiązany był uzyskać pozwolenie na budowę. Brak tego pozwolenia uzasadniał wszczęcie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W toku postępowania legalizacyjnego organy nadzoru zobowiązane są do zbadania, czy zachodzi w ogóle możliwość zalegalizowania zaistniałej samowoli. Jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa, wówczas organ jest zobowiązany wydać decyzję nakazującą rozbiórkę wykonanych robót. (Art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego)

Badając możliwość legalizacji wykonanych robót budowlanych organy winien mieć na uwadze m.in. normę art. 35 ustawy Prawo budowlane i w jej świetle dokonać oceny wykonanych robót.

W pierwszej kolejności zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane organ winien badać zgodność obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "południowej części pasa przykolejowego" zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Sopotu Nr XXXIV/573/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. (Dz.Urz.Woj.Pom. z 2006 r. nr 59, poz. 1203) działka inwestora znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [[...]] nr terenu [[...]]. W pkt [[...]] karty terenu [[...]] ustanowiono zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. W § 3 ust. 1 pkt 10 uchwały ustalono definicję reklamy stałej na obiektach budowlanych i wolnostojącej. (rodzaje reklam takie jak ekran reklamowy np. billboard, baner, transparent, oświetlona plansza lub kaseton) Z definicji tej wyłączono reklamy umieszczone na budynkach na okres do 3 lat, dopuszczone, pod warunkiem przeznaczenia w sposób udokumentowany środków uzyskanych z ich eksploatacji na cele remontu elewacji tych budynków.

Zapis pkt [[...]] planu zagospodarowania karty terenu [[...]] ustanowił wyraźny zakaz umieszczania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. Zakaz ten objął również budynek przy ul. [[...]] w S. Wprowadzenie tego zakazu wiąże się m.in. z faktem, iż teren ten wpisany jest do rejestru zabytków jako zespół urbanistyczno – krajobrazowy miasta S. Wprowadzona w planie zagospodarowania przestrzennego zasada generalna wprowadza zatem wyraźny zakaz inwestycji takich jak zrealizowana przez inwestora.

Przedmiotowa reklama została samowolnie zamontowana w dniu 29 grudnia 2008 r. i w dacie wydawania kwestionowanych decyzji w przedmiocie rozbiórki nadal tam znajdowała się. Okres, na który reklama ta została umieszczona na dachu budynku przekroczył okres 3 lat. W tych okolicznościach organy zasadnie uznały, że nie ma możliwości prawnych doprowadzenia umieszczonej reklamy do stanu zgodnego z prawem, z powodu jej sprzeczności z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z treści § 3 ust. 1 pkt 10 uchwały wynika, iż reklamę można umieścić na budynku wyłącznie na okres nie dłuższy niż 3 lata, pod warunkiem przeznaczenia w sposób udokumentowany środków uzyskanych z ich ekspozycji na cele remontu elewacji tych budynków. Zapis ten jest wyjątkiem od ogólnej zasady zakazu montażu reklam na budynkach. Brak takiego zapisu uniemożliwiałby w ogóle realizację reklam tego typu jak wykonana przez inwestora na tym obszarze. Jako wyjątek od zasady, zapis ten nie może być interpretowany rozszerzająco. Nie budzi wątpliwości, że wolą prawodawcy było dopuszczenie montażu reklamy wyłącznie na okres do 3 lat. Celem takiego unormowania było, mimo generalnego zakazu zamieszczania reklam, umożliwienie właścicielom budynków pozyskania środków niezbędnych na wykonanie remontu elewacji budynku. Przewidziany w § 3 ust. 1 pkt 10 uchwały okres zamieszczenia reklamy na budynku nie może przekroczyć 3 lat. Przeciwna, proponowana przez skarżących interpretacja, dopuszczająca powtarzanie okresów 3-letnich, pozbawiałaby sensu ustanowienie ograniczenia czasowego, które w rzeczywistości utraciłoby moc obowiązującą i doprowadziło do wyłączenia stosowania ogólnej reguły zakazu zamieszczania reklam. Przedmiotowa reklama była zamieszczona na obiekcie budowlanym przez okres ponad 3 lat. Inwestor wyczerpał zatem przysługującą mu zgodnie z planem możliwość zamieszczenia reklamy w celu uzyskania środków na remont obiektu. Zalegalizowanie wykonanych robót, sprzecznie z planem doprowadziłoby do wydłużenia dopuszczonego w tym planie okresu zamieszczenia reklamy.

Podnoszone przez skarżących wątpliwości, co do ważności zapisu § 3 ust. 1 pkt 10 planu, wprowadzającego 3-letnie ograniczenie czasowe możliwości zamieszczenia reklamy jak i braku spójności z uregulowaniami przepisów Prawa budowlanego, nie mają znaczenia dla zaopatrzenia sprawy. Ewentualna nieważność tego zapisu planu, wykluczyłaby bowiem w ogóle możliwość realizacji reklam na tym obszarze, z uwagi na ustanowioną w planie generalna regułę zakazu umieszczania reklam na tym terenie. Stwierdzenie nieważności zapisu § 3 ust. 1 pkt 10 uchwały w części wyłączającej spod pojęcia reklamy, reklamy umieszczonej na okres do 3 lat, pod warunkiem przeznaczenia uzyskanych w ten sposób środków na remont elewacji budynku, wywarłoby skutek w postaci sprzeczność inwestycji z planem z uwagi na ogólny zakaz realizacji urządzeń reklamowych na tym obszarze.

W sprawie brak było podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania, z uwagi na wystąpienie przez skarżących z żądaniem usunięcia naruszenia prawa w uchwale o planie zagospodarowania przestrzennego. W sprawie nie zostały bowiem spełnione przesłanki z art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270) W szczególności, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest uzależnione od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego. Organ administracji wydawał decyzję w określonym stanie prawnym, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie kontroluje prawidłowość wydanej decyzji na dzień jej wydania. W sprawie brak było także podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego przez organy prowadzące postępowanie. Rozpatrzenie sprawy nie było uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. (art. 97 §1 pkt 4 k.p.a.) Organ dysponował bowiem wszystkimi informacjami niezbędnymi do rozpatrzenia sprawy.

Organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały normę art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i orzekły rozbiórkę samowolnie umieszczonej tablicy reklamowej, z uwagi na sprzeczność wykonanych robót z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, oddalił skargę jako bezzasadną.