Postanowienie NSA, sygn. akt III OSK 2200/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Zgromadzenia
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 7 i art. 14
journal: Dz.U. 2015 poz 1485
law: Ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. Prawo o zgromadzeniach
article: art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych [...] S.A [...] i [...] II S.A. [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Po 308/24 w sprawie ze skarg [...] S.A [...] i [...] II S.A. [...] na czynności Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie niewydania decyzji o zakazie zgromadzeń postanawia: 1. oddalić skargi kasacyjne, 2. oddalić wniosek Burmistrza Miasta [...] o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 19 czerwca 2024 r, sygn. akt II SA/Po 308/24, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.), odrzucił skargi [...] S.A. z siedzibą w Poznaniu i [...] II S.A. (dalej jako: "spółki") na czynności Burmistrza [...] w przedmiocie niewydania decyzji o zakazie zgromadzeń oraz zwrócił spółkom uiszczone wpisy od skarg. Sprawy ze skarg [...] S.A. i II S.A. [...] zostały połączone w celu ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzenia pod sygnaturą akt II SA/Po 308/24, postanowieniem WSA w Poznaniu z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt jw.

W uzasadnieniu postanowienia z 19 czerwca 2024 r. Sąd I instancji podał, że spółki, reprezentowane przez zawodowego pełnomocnika, wskazując jako podstawę art. 3 § 2 pkt 1 lub 4 w zw. z art. 50 § 1, art. 53 § 2 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odrębne skargi określając jako przedmiot zaskarżenia czynności Burmistrza [...] - niewydanie przez Burmistrza [...] decyzji o zakazie zgromadzeń w związku z zawiadomieniami organizatorów o zorganizowaniu w terminach: 16 lutego 2024 od godz. 11.00 do godz. 16.00; 7 marca 2024 r. od godz. 10.00 do godz. 20.00; 20 marca 2024 r. od godz. 8.00 do godz. 22.00, zgromadzeń polegających na blokowaniu okolic ronda na drodze wojewódzkiej [...] w kierunku miejscowości [...] i [...]. Skutkiem tych blokad było ograniczenie lub uniemożliwienie wjazdu i zjazdu z autostrady A2 przez węzeł [...] w obu kierunkach (dalej jako "zgromadzenia").

Sąd I instancji uznał, że skargi podlegały odrzuceniu jako niedopuszczalne.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do postanowień ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. - Prawo o zgromadzeniach (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 1389; dalej jako: "Pr.zgr."), w celu organizacji zgromadzenia nie jest konieczne uzyskanie zezwolenia władzy publicznej. Jest to wyrazem konstytucyjnej wolności zgromadzeń. Jak stanowi art. 57 Konstytucji RP, "każdemu zapewnia się wolność organizowania pokojowych zgromadzeń i uczestniczenia w nich. Ograniczenie tej wolności może określać ustawa". Wolność zgromadzeń obejmuje m.in. wolność ich organizowania (vide: M. Florczak-Wątor [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, red. P. Tuleja, Warszawa 2019, s. 197, zob. też wyrok NSA z 13 grudnia 2023 r. sygn. akt III OSK 3002/23). Zgodnie z art. 7 ust. 1 Pr.zgr., organizator zgromadzenia zawiadamia organ gminy o zamiarze zorganizowania zgromadzenia w taki sposób, aby wiadomość dotarła do organu nie wcześniej niż na 30 dni i nie później niż na 6 dni przed planowaną datą zgromadzenia. Zawiadomienie jako akt notyfikacyjny nie może być uznane za równoznaczne z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego.

Sąd I instancji stwierdził również, że z obowiązkiem jednostki zgłoszenia zgromadzenia koreluje kierowany do organu nakaz niezwłocznego udostępnienia, na stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP), informacji o miejscu i terminie organizowanego zgromadzenia – art. 7 ust. 3 Pr.zgr. Jak wskazuje się w doktrynie, udostępnienie informacji o organizowanym zgromadzeniu w BIP organu nie jest przesłanką dopuszczalności zgromadzenia. Udostępnienie tej informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej organu administracji, a nie decyzji administracyjnej (S. Gajewski, A. Jakubowski, Prawo o zgromadzeniach, Komentarz do art. 7, Legalis), a do czynności organu gminy związanych ze złożeniem zawiadomienia nie stosuje się przepisów k.p.a. Wniesienie tego dokumentu nie wszczyna bowiem postępowania administracyjnego, a działania podejmowane w związku z nim są odrębnie uregulowane w Prawie o zgromadzeniach. (S. Gajewski, A. Jakubowski, Prawo o zgromadzeniach..., art. 7).

WSA w Poznaniu zwrócił też uwagę, że w sytuacji braku przeszkód do odbycia się zgromadzenia ustawodawca nie przewiduje wydania "decyzji o zezwoleniu na zgromadzenie". Ustawodawca czyni to wyłącznie w sytuacji przeciwnej, a więc zakazując zgromadzenia przewiduje się obligatoryjne wydanie decyzji administracyjnej, do której stosuje się przepisy k.p.a. W przypadku wydania decyzji zakazującej organizacji zgromadzenia, przysługiwać będzie ściśle określony w ustawie tryb odwoławczy do sądu powszechnego, rozpoznającego odwołanie od decyzji niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 24 godzin od wniesienia odwołania (art. 16 ust. 3 Pr.zgr.). Dopuszczalność podważenia zgody na zorganizowanie zgromadzenia wiązałaby się z możliwością kontroli tego na drodze postępowania administracyjnego, a następnie sądowoadministracyjnego – i to jeszcze przed odbyciem zgromadzenia, co równałaby się z koniecznością uzyskania zezwolenia na organizację zgromadzenia, a rozwiązanie to zostało uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP jako naruszające wolność zgromadzeń (wyrok TK z 18 stycznia 2006 r., K 21/05, OTK-A 2006, Nr 1, poz. 4).

W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona czynność, polegająca na niewydaniu decyzji o zakazie zgromadzenia, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd I instancji jeszcze raz przypomniał, że przepisy ustawy PrZgr nie przewidują formy prawnej dla "oprotestowania braku zakazania" przez organ organizacji zgromadzenia, co wynika, w ocenie Sądu, z istoty konstytucyjnego charakteru prawa do organizowania pokojowych zgromadzeń i uczestniczenia w nich (art. 57 Konstytucji RP). WSA w Poznaniu wywiódł, że skoro wolność zgromadzeń jest konstytucyjnie chroniona, to jakiekolwiek jej ograniczenia muszą być wprost w ustawie wyrażone i wykluczone są wszelkie interpretacje rozszerzające czy wnioskowanie przez analogię. Tym samym ewentualna interwencja organów władzy publicznej w wolność zgromadzeń musi mieć charakter wyjątkowy i być wyraźnie wskazana w ustawie.

W konsekwencji, Sąd I instancji uznał, że - wbrew stanowisku spółek, - objęte skargami czynności nie mieszczą się w katalogu wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a., w szczególności nie podpadają pod pkt 4 powołanego przepisu. Sąd zaznaczył przy tym, że istotne w sprawie pozostaje to, że skarżące spółki nie zarzucały organowi ogólnie ujmowanej bezczynności związanej z rozstrzygnięciem

w zakresie zakazu zgromadzeń, lecz ograniczyły swój przedmiot skargi do czynności w zakresie niewydania decyzji o zakazie zgromadzeń. Z kolei na tak zakreślony przedmiot zaskarżenia skarga jednak nie przysługiwała.

Dodatkowo WSA w Poznaniu wyjaśnił, że zajęcie pasa drogowego na cele organizacji pokojowego zgromadzenia publicznego, zgodnie z wymogami określonymi w ustawie Pr.zgr., nie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320). Nałożenie obowiązku uprzedniego uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wskutek umieszczenia w nim przedmiotów związanych z organizacją zgromadzenia i będących jego zapleczem technicznym - stanowiłoby ograniczenie konstytucyjnego prawa wolności organizowania pokojowych zgromadzeń i uczestniczenia w nich oraz naruszałoby istotę tego prawa (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r. sygn. II GSK 1063/18).

Skargi kasacyjne od powyższego postanowienia wniosły spółki.

Skarżące kasacyjne wniosły, w związku z art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a.:

a. na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie skarg - a w ramach tego:

1) ustalenie, że organ na podstawie art. 14 pkt 1 i 2 Pr.zgr. miał obowiązek wydać decyzję o zakazie zgromadzeń planowanych w terminach:

• 16 lutego 2024 od godz. 11.00 do godz. 16.00;

• 7 marca 2024 r. od godz. 10.00 do godz. 20.00;

• 20 marca 2024 r. od godz. 8.00 do godz. 22.00;

- polegających na blokowaniu okolic ronda na drodze wojewódzkiej [...]

w kierunku miejscowości [...] i [...] powodujących ograniczenie lub uniemożliwienie wjazdu i zjazdu z autostrady A2 przez węzeł [...] w obu kierunkach;

2) stwierdzenie, że zaskarżone czynności w postaci niewydania decyzji

o zakazie protestów rolników były niezgodne z prawem, ewentualnie – w przypadku przyjęcia przez Sąd, że przedmiotem skarg jest bezczynność organu w wydaniu decyzji zakazujących protestów rolników stwierdzenie, że bezczynność organu w wydaniu decyzji o zakazie protestów rolników była niezgodna z prawem;

ewentualnie - w przypadku uznania, iż istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona i nie ma podstaw do zastosowania art. 188 p.p.s.a.:

b. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie;

Skarżące kasacyjnie spółki wystąpiły ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Oświadczyły też, że zrzekają się przeprowadzenia rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciły naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że skargi na czynności Burmistrza [...] polegające na niewydaniu przez organ decyzji o zakazie zgromadzeń zorganizowanych w terminach: 16 lutego 2024 od godz. 11.00 do godz. 16.00; 7 marca 2024 r. od godz. 10.00 do godz. 20.00; 20 marca 2024 r. od godz. 8.00 do godz. 22.00, w okolicach ronda na drodze wojewódzkiej [...] w kierunku miejscowości [...] i [...] są niedopuszczalne, ponieważ nie są sprawami należącymi do właściwości sądu administracyjnego, w szczególności nie dotyczą one innych niż decyzje lub postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podczas gdy prawidłowa ocena wszystkich okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że skargi na czynności organu polegające na niewydaniu decyzji zakazujących zgromadzeń są dopuszczalne, gdyż czynności organu spełniały przesłanki do uznania ich za inne niż decyzje lub postanowienia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, ponieważ nie miały one charakteru decyzji lub postanowienia, były podejmowane w sprawach indywidualnych, miały charakter publicznoprawny oraz dotyczyły uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, co z kolei powinno skutkować uznaniem, że skargi spółek podlegają kognicji sądu administracyjnego;

1)

2) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że skargi na czynności Burmistrza [...] polegające na niewydaniu przez organ decyzji o zakazie zgromadzeń zorganizowanych w terminach: 16 lutego 2024 r. od godz. 11.00 do godz. 16.00; 7 marca 2024 r. od godz. 10.00 do godz. 20.00; 20 marca 2024 r. od godz. 8.00 do godz. 22.00, w okolicach ronda na drodze wojewódzkiej [...] w kierunku miejscowości [...] i [...], są niedopuszczalne

z innych przyczyn bez jednoczesnego wskazania w zaskarżonym postanowieniu jakie inne przyczyny miałyby stanowić o niedopuszczalności spraw objętych przedmiotem skarg, podczas gdy prawidłowa ocena wszystkich okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowe skargi były niedopuszczalne z innych przyczyn, tym bardziej, że skarżące mają interes prawny w ich złożeniu i merytorycznym rozpoznaniu z uwagi na fakt, że spółki identyfikują prawne oraz faktyczne możliwości wystąpienia z roszczeniami odszkodowawczymi w związku z protestami rolników na drodze postępowania cywilnego, których jedną z przesłanek na podstawie art. 4171 § 3 Kc jest konieczność uprzedniego uzyskania we właściwym postępowaniu orzeczenia (tzw. prejudykatu) stwierdzającego niezgodność z prawem niewydania przez Burmistrza [...] decyzji o zakazie zgromadzeń.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz [...], reprezentowany przez adwokata, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Uzasadniając tak sformułowany wniosek procesowy, organ podniósł, że

w wywiedzionej skardze kasacyjnej skarżące kasacyjnie prowadzą bezskuteczną polemikę z argumentami przedstawionymi w zaskarżonym postanowieniu, pomijając przedstawiony tam katalog zamknięty zawarty w art. 3 p.p.s.a., a w konsekwencji czego, pomijają fakt, iż przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów powszechnych, nie zaś administracyjnych. Stwierdził, że dlatego wywiedzione przez skarżące skargi są niedopuszczalne, w konsekwencji czego zostały odrzucone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę. Jednakże o tym, czy w tego rodzaju sprawie skarga kasacyjna zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie, decyduje Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności sprawy oraz przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty nie uzasadniają przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie.

Wniesione skargi kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu z poniższych względów.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w polskim porządku prawnym przyjmuje się wyłączność Pr.zgr., jako regulacji zupełnej dla odbycia zgromadzenia. Na rzecz tego poglądu przemawia to, że określona w art. 57 Konstytucji RP wolność zgromadzeń ma charakter prawa podstawowego. Może być ona realizowana tylko wówczas, gdy władza publiczna nie ma wpływu na korzystanie z tej wolności, poza sytuacjami wynikającymi wprost z ustawy. Oczywiście wolność zgromadzeń może być ograniczana, co wprost wynika z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, jednak warunki jej ograniczania muszą odnosić się do Pr.zgr. i zawsze mają być interpretowane ścieśniająco (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 259/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją powyższej wyłączności są

następujące okoliczności: 1. stroną postępowania w przedmiocie zakazu zgromadzenia są tylko organizatorzy zgromadzenia, a nie podmioty trzecie wobec tychże organizatorów, 2. wyłączna kompetencji do przyjmowania zawiadomień o zamiarze zorganizowania zgromadzenia i wydawania decyzji o ich zakazie w ściśle określonych przypadkach przypisana została organom gminy, 3. kontroli sądów powszechnych i tylko tych sądów poddano kwestię zakazu zgromadzeń i tylko zakazu zgromadzeń. Oznacza to, że kognicja sądów administracyjnych została całkowicie wyłączona w zakresie czynności, czy też braku czynności organów gminy w zakresie wydania decyzji – o zakazie zgromadzenia - na podstawie art. 14 Pr.zgr. Tym bardziej zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do oceny legalności braku wydania takiej decyzji wskutek skargi podmiotu nie będącego organizatorem zgromadzenia.

Należy przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zamieszczone w wyroku z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 817/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl), wedle którego "art. 14 ustawy - Prawo o zgromadzeniach daje organom władzy publicznej możliwość zakazania odbycia zgromadzenia w sytuacjach wskazanych w tym przepisie. Oznacza to, że organ może przeciwdziałać realizacji wolności zgromadzeń w sposób wyraźny, wskazując powody zakazu. Jeżeli organ widział niebezpieczeństwo naruszenia prawem określonych wartości, wynikających z art. 14 ustawy - Prawo o zgromadzeniach lub art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, to mógł zakazać odbycia zgromadzenia. Skoro tego nie uczynił, to uznał, że zgłoszenie potwierdza legalność zgromadzenia i tym samym wyłączył możliwość ingerencji w jego przebieg na podstawie innych przepisów niż ustawy - Prawo o zgromadzeniach". Stanowisko to w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargi kasacyjne spółek.

Dlatego, oczywiście bezzasadny jest postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że skargi na czynności Burmistrza [...] polegające na niewydaniu przez organ decyzji o zakazie zgromadzeń są niedopuszczalne - ponieważ nie są sprawami należącymi do właściwości sądu administracyjnego, w szczególności nie dotyczą one innych niż decyzje lub postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Należy jeszcze raz podkreślić, że brak właściwości sądu administracyjnego wynika z uregulowania ustawowego o charakterze szczególnym – ograniczającym wolność konstytucyjną, co wynika wprost z art. 57 Konstytucji RP. Przyjęcie zatem skargi podmiotu trzeciego przez sąd administracyjny, wbrew tej ustawie i tym samym wbrew właściwości sądu administracyjnego, oznaczałoby w istocie wprowadzenie do systemu prawnego ograniczenia prawa do zgromadzeń niemającego podstawy w ustawie w rozumieniu art. 57 Konstytucji RP, czyli ograniczenia nie tylko pozaustawowego, ale także niekonstytucyjnego.

Nie zasługuje również na uwzględnienie sformułowany w skargach kasacyjnych zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a przez błędne przyjęcie, że skargi na czynności Burmistrza [...] polegające na niewydaniu przez organ decyzji o zakazie zgromadzeń są niedopuszczalne z innych przyczyn bez jednoczesnego wskazania w zaskarżonym postanowieniu jakie inne przyczyny miałyby stanowić o niedopuszczalności spraw objętych przedmiotem skarg, podczas gdy prawidłowa ocena wszystkich okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowe skargi były niedopuszczalne z innych przyczyn, tym bardziej, że skarżące mają interes prawny w ich złożeniu i merytorycznym rozpoznaniu. Rozpoznając ten zarzut trzeba zauważyć, że Sąd I instancji rzeczywiście jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia wymienił przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., czyli podstawę do odrzucenia skarg z innych przyczyn, podczas gdy z uzasadnienia postanowienia jednoznacznie wynika, że podstawą odrzucenia skarg był brak właściwości sądu administracyjnego do ich rozpoznania, co WSA w Poznaniu wyraźnie wyjaśnia w końcowej części uzasadnienia stwierdzając, że "wbrew więc stanowisku skarżących, objęte skargami czynności nie mieszczą się w katalogu wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a., w szczególności nie podpadają pod pkt 4 powołanego przepisu.". W tej zaś sytuacji podanie podstawy prawnej przez wskazanie pkt. 6. przepisu art. 58 zamiast jego pkt 1. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Podstawa prawna wynika bowiem jednoznacznie z uzasadnienia postanowienia i jest czytelna dla stron postępowania, konsekwentnie wynika z toku rozważań przeprowadzonych przez Sąd I instancji. Przedmiotem tych rozważań w kontekście odrzucenia skarg nie była też legitymacja skargowa skarżących, co spółki usiłują wywieść wiążąc zarzut naruszenia przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z przepisem art. 50 § 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. je oddalił.

Odnosząc się natomiast do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania stwierdzić należy, iż brak było podstaw prawnych do uwzględnienia tego wniosku. W myśl uchwały NSA z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, LEX nr 341205, przepisy art. 203 i 204 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Zgodnie z p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie.