Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 590/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37d
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2024 r. nr SKO Gd/1725/23 w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2024 r., nr SKO Gd/1725/23, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 3 stycznia 2023 r., nr GDZDiZ.NP.701.103.12.2022.MNG/MP, wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w kwocie 5198,60 zł za umieszczenie od dnia wszczęcia postępowania, tj. od dnia 30 sierpnia 2022r. do dnia 20 września 2022r. urządzenia reklamowego w formie samochodu osobowego marki W. o numerze rejestracyjnym [...], przy ulicy Ł. w G., na działce numer [...] obręb U., o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklam wynoszącej 12,43m2, niezgodnego z przepisami uchwały krajobrazowej Gdańska, została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 30 sierpnia 2022 r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie urządzenia reklamowego, zawiadomienie zostało skutecznie doręczone w dniu 2 września 2022 r. Podczas przeprowadzonej tego samego dnia przez upoważnionych pracowników Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni, dalej GZDiZ, kontroli zgodności usytuowania reklam z zasadami i warunkami uchwały krajobrazowej Gdańska stwierdzono umieszczenie ww. urządzenia reklamowego i dokonano jego pomiaru obliczając w następujący sposób: pole powierzchni bocznej prostopadłościanu opisanego na urządzeniu reklamowym (3,87 x 1,18) x 2 + (1,40 x 1,18) x 2 = 12,43m2. Na okoliczność przeprowadzanej kontroli sporządzano protokół wraz z dokumentacją fotograficzną potwierdzający umieszczenie urządzenia reklamowego. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 2 września 2022r., 13 września 2022r. oraz 20 września 2022r. potwierdziły dalsze umieszczenie urządzenia reklamowego w formie samochodu osobowego marki W. o nr rej [...] przy ul. Ł. w G., działka numer [...] obręb U. w G. W dniu 2 listopada 2022r. dostarczono do organu ekspertyzę techniczną numer 081/2022 wykonaną przez powołanego w sprawie rzeczoznawcę samochodowego. W protokole z dnia 8 listopada 2022r. stwierdzono usunięcie urządzenia reklamowego.

O zakończeniu postępowania dowodowego zawiadomiono skarżącego pouczając o przysługujących uprawnieniach, w tym o prawie zapoznania się ze zgromadzonym w tej sprawie materiałem dowodowym. Zawiadomienie zostało doręczone w dniu 18 listopada 2022 r. Strona z tego prawa nie skorzystała.

Decyzją z dnia 3 stycznia 2023 r. nr GDZDiZ.NP.701.103.12.2022.MNG/MP Dyrektor Gdańskiego zarządu dróg i zieleni wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 5198,60 złotych za umieszczenie od dnia wszczęcia postępowania, tj. od dnia 30 sierpnia 2022r. do dnia 20 września 2022r. urządzenia reklamowego w formie samochodu osobowego marki W. o numerze rej. [...], przy ulicy Ł. w G., na działce numer [...] obręb U., o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklam wynoszącej 12,43m2, niezgodnego z przepisami Uchwały Krajobrazowej Gdańska. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku pismem z dnia 11 grudnia 2023 r. wezwało skarżącego do udzielenia wyjaśnień, poprzez wskazanie środków dowodowych na okoliczność, że pojazd w okresie od 30 sierpnia do 20 września 2022 r. uczestniczył w ruchu, wskazanie daty pierwszej rejestracji pojazdu oraz nr VIN, ewentualnie o przedstawienie dowodu przeprowadzenia badań technicznych pojazdu w opisanym okresie oraz dowodu opłacenia polisy OC za pojazd w opisanym okresie. Pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 grudnia 2024 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 4 stycznia 2024 r. nr SKO Gd/1725/23 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią art. 37d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej u.p.z.p., podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej. Karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1 albo usunięcia tablicy lub urządzenia. Za datę wszczęcia postępowania należało uznać kontrolę przeprowadzoną w dniu 30 września 2022r. o której poinformowano stronę w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 30 września 2022r.

Kolegium wskazało także, że Rada Miasta Gdańska podjęła uchwałę nr XLVIII/1465/18 z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych z jakich mogą być wykonane na terenie Miasta Gdańska. Zgodnie z § 2 ust. 1 uchwały zakazuje się sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych innych, niż wskazane w tej uchwale.

Jakkolwiek samochód może być uznany za urządzenie reklamowe, to jednak jego głównym przeznaczeniem jest poruszanie się po drogach. Dlatego, jak wskazał organ, oceniając tego rodzaju obiekt należy odróżnić zaparkowanie pojazdu, na którym znajduje się reklama, od umieszczenia tablicy lub urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 37d u.p.z.p. Nie każde zaparkowanie pojazdu, mimo że znajdują się na nim reklamy, stanowi umieszczenie reklamy wymagające spełnienia określonych wymogów prawnych. Dopóki pojazd nawet obklejony reklamami służy do przemieszczania się po drogach, dopóty jego zaparkowanie w określonym miejscu nie może zostać z góry uznane za "umieszczenie" urządzenia reklamowego. Organ I instancji przeprowadził dowody, które doprowadziły go do wniosku, że pojazd będący przedmiotem postępowania faktycznie utracił swoją zasadniczą funkcję polegającą na przemieszczaniu się, na rzecz prezentowania treści reklamowych. Mając powyższe na uwadze w ocenie SKO nie budzi wątpliwości, że samochód skarżącego nie służył do przemieszczania się, a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na to, że pojazd ten był i jest legalnie dopuszczony do ruchu drogowego.

Kolegium wskazało następnie, że ustalenia szczegółowe dla reklam przenośnych umieszczanych w obszarze SZ sformułowano w § 11 Uchwały Krajobrazowej. Przedmiotowe urządzenie reklamowe nie spełnia tych ustaleń, uchwała nie przewiduje możliwości umieszczania w obszarze SZ urządzeń reklamowych w formie samochodów osobowych. Samochód, o którym mowa w przedmiotowej sprawie, nie służy do przemieszczania się. Zgodnie z ekspertyzą numer 081/2022 wykonaną przez biegłego rzeczoznawcę samochodowego powołanego w sprawie stan techniczny pojazdu określono jako zły. Biegły rzeczoznawca zwrócił uwagę m.in. na to, że pojazd nie ma zderzaka przedniego, tylne drzwi pojazdu są pozbawione klamki, w przednich lewych drzwiach szyba została zastąpiona elementem z tworzywa sztucznego, elementy samochodu w istotny sposób zostały zniszczone przez korozję, tłumiki mają zerwane mocowania, drzwi kierowcy zabezpieczone zostały wkrętem uniemożliwiającym ich otwarcie. Pojazd nie miał lusterek zewnętrznych oraz wewnętrznego. Lusterko lewe pozbawione zostało swoich właściwości na skutek zniszczenia. Wnętrze pojazdu było w znacznym stopniu zniszczone. Pojazd miał odkształcony dach, skorodowane zawieszenie, skorodowane elementy silnika widoczne z zewnątrz, zdegradowane i zniszczone ogumienie.

W ocenie Kolegium wizualny stan pojazdu wystarczająco obrazuje jego stan techniczny w związku z czym brak jest potrzeby uzupełninia opinii o jakiekolwiek inne dowody celem ustalenia stanu technicznego silnika. Organ zwrócił uwagę także na kwestie formalne związane ze stanem pojazdu. Skarżący na wezwanie SKO nie przedstawił dowodu ubezpieczenia pojazdu ani badania technicznego. Pojazd będący przedmiotem sprawy w ocenie Kolegium z całą pewnością nie spełniał warunków dopuszczania do ruchu oraz z całą pewnością nie służył do przemieszczania się. Stał przez cały wskazany w decyzji okres przy drodze publicznej oklejony treściami, które należy uznać za reklamę.

W ocenie SKO waga naruszenia prawa nie była znikoma, dlatego organ I instancji prawidłowo dokonał oceny przesłanek zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z nim organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu. Za bezzasadny uznano też zarzut braku w aktach sprawy metryki sprawy. Cały materiał dowodowy został ujęty w aktach, nie jest on skomplikowany czy obszerny osoba zapoznająca się z aktami nie mogła natrafić na jakiekolwiek przeszkody natury formalnej czy faktycznej, przy których brak metryki mógł prowadzić do niezapoznania się z niektórymi dowodami i uniemożliwić przez to aktywność procesową.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze skarżący wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i o przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazał, że zarzuca naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Skarga została wniesiona na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2024 r., która utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 3 stycznia 2024 r. wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w kwocie 5198,60 zł za umieszczenie od dnia wszczęcia postępowania, tj. od dnia 30 sierpnia 2022r. do dnia 20 września 2022r. urządzenia reklamowego w formie samochodu osobowego marki W. o numerze rejestracyjnym [...], przy ulicy Ł. w G.., na działce numer [...] obręb U., o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklam wynoszącej 12,43m2 niezgodnego z przepisami uchwały krajobrazowej.

Podstawę prawną wydanych decyzji stanowił przepis art. 37d ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późń. zm.) dalej u.p.z.p., zgodnie z którym podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodnie z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 podlega karze pieniężnej. Kara ta jest wymierzana przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w drodze decyzji i obejmuje okres od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów uchwały albo usunięcia tablicy lub urządzenia (art. 37d ust. 2 i 3). Jak stanowi przy tym art. 37d ust. 4 u.p.z.p. karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.

Uchwała nr XLVIII/1465/18 z dnia 22 lutego 2018 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, 1566) w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta Gdańska (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2018 r., poz. 1034), dalej uchwała krajobrazowa, wydana została na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z § 2 ust. 1 uchwały zakazuje się sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych innych, niż wskazane w tej uchwale.

W przypadku gdy postępowanie wszczęte zostaje z urzędu, przepisy prawa nie wskazują wyraźnie, jaką datę należy przyjmować jako dzień wszczęcia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że wszczęcie postępowania z urzędu co do zasady następuje z chwilą podjęcia pierwszej czynności w sprawie przez organ administracji publicznej wobec strony (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 11, Warszawa 2011, s. 291 i nast.). Przy czym datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień pierwszej czynności dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji, pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 1981 r., SA 654/81, ONSA 1981 r., nr 1, poz. 15). Podkreśla się, że ustalając datę wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu bierze się pod uwagę pierwszą czynność dokonaną przez organ administracji państwowej na zewnątrz w stosunku do strony (zob. wyrok NSA z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 215/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek zawiadomienia strony o czynności organu ma zatem dla wyznaczenia daty wszczęcia postępowania z urzędu takie znaczenie, że tylko czynności dokonane przez organ, o których strony poinformowano, mogą skutkować wszczęciem postępowania. Jeżeli więc organ podejmował kilka czynności w różnych datach (np. wystąpienie o informacje do innych organów, zebranie informacji wewnętrznych, wizja w terenie), ale tylko o niektórych z nich poinformował stronę, to wyłącznie ta czynność, o której strona została zawiadomiona może zostać uznana za wszczynającą postępowanie administracyjne.

Przy tym, w orzecznictwie istnieje rozbieżność, od którego konkretnie dnia należy liczyć karę, o której stanowi art. 37d ust. 1 u.p.z.p. Wobec jednych poglądów, niewątpliwe tylko ta czynność, o której strona został zawiadomiona może być uznana za wszczynającą postępowanie administracyjne. Zawiadomienie o czynnościach organu jest zatem wymogiem niezbędnym dla wyznaczenia daty wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu, lecz nie determinującym daty wszczęcia postępowania. Nie ma, wobec tego też decydującego znaczenia data doręczenia owego zawiadomienia stronie, gdyż to nie zawiadomienie, tylko dokonana przez organ pierwsza czynność w sprawie wszczyna postępowanie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 1040/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie zaś z innymi poglądami, za datę wszczęcia postępowania należy uznać datę zawiadomienia strony o pierwszej czynności procesowej w postępowaniu, a więc będzie to dzień doręczenia zawiadomienia o tym stronie (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 528/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień podjęcia pierwszej czynności w stosunku do strony, najczęściej jest to zawiadomienie jej o wszczęciu postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 543/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli natomiast zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania ma być pierwszą czynnością to należy przyjąć, że czynność ta jest dokonana nie w dniu stworzenia pisma o zawiadomieniu, ale w dniu, kiedy to pismo zostało doręczone stronie w trybie k.p.a. (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 346/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie pierwszą czynnością w sprawie, była przeprowadzona przez pracowników GZDiZ kontrola zgodności usytuowania reklam z zasadami i warunkami uchwały krajobrazowej Gdańska. Podczas kontroli stwierdzono umieszczenie urządzenia reklamowego w formie samochodu osobowego marki W. o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 12,43m2. którego umieszczenie było niezgodne z postanowieniami Uchwały Krajobrazowej, co uzasadniało wszczęcie postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. O powyższej czynności strona została zawiadomiona pismem z dnia 30 sierpnia 2022 r., w którym poinformowano również o wszczęciu przedmiotowego postępowania. W związku z tym, że dopełniono warunku zawiadomienia strony o czynności organu i fakt skutecznego doręczenia tego zawiadomienia nie jest kwestionowany, prawidłowo organ uznał za datę, od której należy naliczać karę, dzień 30 sierpnia 2022 r.

Przeprowadzona w dniu 20 września 2022r. Kontrola stwierdzała dalsze umiejscowienie pojazdu służącego do ekspozycji reklamy. Należy jednak wskazać, że w protokole z dnia 8 listopada 2022 r. organ stwierdził usunięcie urządzenia reklamowego. Słusznie zatem organ przyjął jako końcową datę naliczania kary dzień 20 września 2022 r.

Zgodnie zaś z treścią art. 37d ust. 1 u.p.z.p. kara pieniężna nakładana jest na podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały. Z akt niniejszej sprawy wynika, że pojazd marki W. o numerze rejestracyjnym [...], przy ulicy Ł. w G., na działce numer [...] obręb U., eksponujący reklamę umieszczony został przez skarżącego. Kwestia ta nie była kwestionowana w toku postępowania administracyjnego. Nie podlega wątpliwości, że to on jest właścicielem przedmiotowego urządzenia.

Zgodnie z art. 2 pkt 16a u.p.z.p. przez reklamę należy rozumieć upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne. W art. 2 pkt 16a-16d u.p.z.p podano pojęcia tablicy reklamowej – przez co należy rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem oraz urządzenia reklamowego – przez co należy rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1-2 tej uchwały krajobrazowej zakazuje się sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych innych niż określone w niniejszej uchwale. Dopuszcza się sytuowanie wyłącznie takich rodzajów tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w przepisach uchwały, na zasadach i warunkach określonych w przepisach uchwały, z zastrzeżeniem ust. 2.

Zdaniem Sądu Kolegium właściwie uznało pojazd za urządzenie reklamowe. Opierając się na zebranym materiale dowodowym samochód ten nie mógł służyć do codziennego użytku. Pojazd nie posiadał ważnych badań technicznych, a także nie przedłożone zostało ważne ubezpieczenie. Jego stan techniczny uniemożliwiający korzystanie z niego potwierdza również wykonana na potrzeby postępowania administracyjnego ekspertyza. Ponadto organ II instancji zwrócił się do udzielenia wyjaśnień, poprzez wskazanie środków dowodowych na okoliczność, że pojazd w okresie od 30 sierpnia do 20 września 2022 r. uczestniczył w ruchu, wskazanie daty pierwszej rejestracji pojazdu oraz nr VIN, ewentualnie o przedstawienie dowodu przeprowadzenia badań technicznych pojazdu w opisanym okresie oraz dowodu opłacenia polisy OC za pojazd w opisanym okresie. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na korzystanie z samochodu zgodnie z jego przeznaczeniem. Należało więc uznać ekspozycję reklamy za jego jedyną funkcję.

Zgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej miejsce, w którym znajdował się samochód uznany za urządzenie reklamowe to obszar oznaczony symbolem SZ. Szczegółowe ustalenia dla tego obszaru określa § 11 uchwały krajobrazowej. Jak słusznie zauważa Kolegium przepis ten nie dopuszcza sytuowania w obszarze SZ urządzeń reklamowych w postaci pojazdów mechanicznych.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.