Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 104/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e), f), pkt 4, ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi D. R. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w udostępnieniu informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 30 styczna 2024 r., przesłanym drogą elektroniczną, D. R. (dalej jako: "skarżący") zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lidzbarku Warmińskim (dalej jako: "PINB", "organ"), na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."), o udostępnienie sygnatur akt wszelkich postępowań wszczętych (na wniosek i z urzędu) przed organem w okresie od 1 lipca 2023 r. do 31 lipca 2023 r.

W odpowiedzi z 8 lutego 2024 r. organ poinformował skarżącego, że informacja o znaku sprawy sama w sobie nie stanowi informacji publicznej, wobec czego żądanie nie może być zrealizowane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność PINB w udostepnieniu informacji publicznej skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 6 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez błędne uznanie, iż wnioskowane informacje nie są udostępniane w trybie u.d.i.p.;

- art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia informacji publicznej, skutkującej uchybieniem obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej;

- art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, iż żądana informacja nie podlega udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p.;

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez uchybienie obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej na wniosek;

- art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez uchybienie terminom do udostępnienia informacji publicznej;

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej;

-art. 54 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uniemożliwienie realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej;

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uchybienie zasadzie legalności i praworządności działania organów administracji publicznej, wynikające z naruszania prawa materialnego i procesowego przy rozstrzyganiu wniosku o dostęp do informacji publicznej.

Skarżący wniósł o: zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że PINB jest w rażącym błędzie, że sygnatura sprawy nie stanowi informacji publicznej. Wskazał, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 4 marca 2021 r., sygn. IV SAB/Po 144/20, informacją publiczną jest w szczególności informacja o stanie przyjmowanych przez organy spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.), to także dane niezbędne do identyfikacji załatwianych spraw - takie zwłaszcza jak ich sygnatura, oznaczenie stron lub przedmiotu - muszą być uznane za informację publiczną. Co do zasady informacja o sygnaturze konkretnej sprawy - sama w sobie, a nawet łącznie z oznaczeniem przedmiotu sprawy - stanowi informację prostą. Skarżący podniósł, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. II SAB/Wa 352/20, "Wniosek Fundacji o udostępnienie kopii raportów

z losowania przeprowadzonego przez SLPS dla wszystkich sądów, uwzględniających co najmniej: imię i nazwisko sędziego, sąd oraz wydział, w którym wykonuje swoje funkcje, sygnaturę sprawy, datę losowania - dotyczy informacji publicznej

w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.". Zdaniem skarżącego, organ w sposób rażący naruszył konstytucyjną zasadę dostępu do informacji publicznej, która może być ograniczona tylko w formie regulacji ustawowej, a treść ograniczenia powinna być jasna. Niedopuszczalne jest więc przyjęcie, że informacja, która nie została wymieniona w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., nie jest informacją publiczną. W takim przypadku podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien zastosować ogólne zasady zawarte w art. 1-5 u.d.i.p. W razie wątpliwości, czy żądana informacja mieści się w przedmiocie uregulowanym ustawą, należy - respektując zasadę powszechnego dostępu - interpretować przepisy na korzyść wykonującego prawo do takiej informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że z żądania o udostepnienie informacji publicznej musi wynikać jakiej sprawy publicznej wniosek dotyczy. Zgodnie z uchwałą NSA z 9 grudnia 2013 r. I OPS 7/13 wniosek

o udostępnienie informacji publicznej musi zawierać co najmniej takie dane i być na tyle precyzyjny, aby możliwe było jego załatwienie zgodnie z prawem. Nie można jednak uznać za prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli wnioskodawca nie wskazuje konkretnie określonej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie. Wniosek tak sformułowany nie jest żądaniem udostępnienia informacji publicznej i nie może być prawidłowo rozpoznany, bowiem nie jest określony zakres żądania. Podkreślono, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, a więc to, że służy realizacji zadań publicznych i została wytworzona na zlecenie organów administracji publicznej. Zdaniem organu wniosek skarżącego

o wskazanie numerów akt spraw nie wskazywał na żadne fakty i treść, przez co nie można go było ocenić przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ stwierdził, ze stany faktyczne wyroków powoływanych przez skarżącego są odmienne od niniejszej sprawy. W pierwszym z podanych wyroków przedmiot wniosku był na tyle skonkretyzowany, że wiadomym było, iż dotyczy on konkretnej sprawy. PINB zaznaczył, że decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej musi być wydana jedynie, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną

w rozumieniu ustawy. Dodatkowo organ podniósł, że skarżący w okresie od 22 stycznia 2024 r. złożył 23 wnioski w przedmiocie informacji publicznej, co w sposób znaczący generowało dodatkowe obowiązki po stronie organu. Działania skarżącego, w ocenie organu, stanowią nadużycie prawa do informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy

o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy

i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż

w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje

w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji

w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika

z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno- technicznej - udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji

o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia

w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym,

że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie organ zareagował na wniosek skarżącego

niezwłocznie, gdyż wniosek wpłynął do organu 30 stycznia 2024 r., a odpowiedź doręczona została skarżącemu już 9 lutego 2024 r.

W sprawie nie jest też sporne, że wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego co do zasady do udostępniania informacji publicznych, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024r. poz. 725., dalej jako: "u.p.b."), powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest organem nadzoru budowlanego.

W myśl art. 81 ust. 1 pkt 1 i art. 84 ust. 1 u.p.b. do podstawowych obowiązków organów nadzoru budowlanego należy: 1) nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego; 2) kontrola działania organów administracji architektoniczno-budowlanej; 3) badanie przyczyn powstawania katastrof budowlanych; 4) współdziałanie z organami kontroli państwowej. Stosownie do art. 81 ust. 4 u.p.b. organy nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych

w przepisach prawa budowlanego. Art. 81a ust. 1 u.p.b. stanowi, że organy nadzoru budowlanego lub osoby działające z ich upoważnienia mają prawo wstępu: 1) do obiektu budowlanego; 2) na teren: a) budowy, b) zakładu pracy. Zgodnie z art. 84a ust. 2 u.p.b. organy nadzoru budowlanego, kontrolując stosowanie przepisów prawa budowlanego: 1) badają prawidłowość postępowania administracyjnego przed organami administracji architektoniczno-budowlanej oraz wydawanych w jego toku decyzji i postanowień; 2) sprawdzają wykonywanie obowiązków wynikających

z decyzji i postanowień wydanych na podstawie przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z art. 83 ust. 1 u.p.b. do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, należą zadania i kompetencje,

o których mowa w art. 37 ust. 3, art. 40 ust. 2, art. 41 ust. 4, art. 48-51, art. 54, art. 55, art. 57 ust. 4 i 8, art. 59, art. 59a, art. 59c ust. 1, art. 59d ust. 1, art. 59g ust. 1, art. 59i, art. 62 ust. 1 pkt 3 i ust. 3, art. 65, art. 66, art. 67 ust. 1 i 3, art. 68, art. 69, art. 70 ust. 2, art. 71a, art. 74, art. 75 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 76, art. 78 oraz art. 97 ust. 1.

Przytoczone unormowania wskazują jednoznacznie, że PINB jako organ nadzoru budowlanego jest organem władzy publicznej zobowiązanym do czuwania nad przestrzeganiem i stosowaniem przepisów prawa budowlanego, w tym kontroli legalności budowy i użytkowania obiektów budowlanych. PINB prowadzi postępowania administracyjne, a także może podejmować na terenie właściwości miejscowej czynności sprawdzające, których wynik, jako materiał informacyjny, może uzasadniać wszczęcie postępowania administracyjnego albo nie. Cytowane przepisy przyznają powiatowemu inspektorowi nadzoru budowlanego uprawnienia do prowadzenia czynności kontrolnych - czy to w terenie (art. 81a ust. 1 u.p.b.), czy też na podstawie żądanych od uczestników procesu budowlanego informacji (art. 81c ust. 1 u.p.b.).

Uwzględniając treść przytoczonych przepisów, które obrazują na czym polegają zadania publiczne PINB, przyznać należy rację organowi, że wnioskowana informacja o sygnaturze nieokreślonych spraw nie może być uznana za żądanie udostępnienia informacji publicznej. Powoływane przez skarżącego wyroki sądów administracyjnych dotyczą zupełnie odmiennych stanów faktycznych i nie są adekwatne do realiów niniejszej sprawy.

W wyroku z 5 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 2888/12 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy kwalifikacji informacji publicznej istotne jest przede wszystkim to, co dana informacja zawiera, a więc czy dotyczy sprawy publicznej. W wyroku z 4 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 5207/21, publ.

w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny akcentował, że "sprawa publiczna" to sprawa ogółu, która w znacznym stopniu koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). "Sprawa publiczna" to przejaw działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponuje element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń

o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, CBOSA). Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (por. np. wyroki NSA z dnia: 7 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3461/21, z 7 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3195/21, z 21 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 1059/22, publ. w CBOSA).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej w sferze zewnętrznej. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, publ.

w CBOSA). Takiego charakteru nie mają co do zasady działania wewnętrzne, które służą wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają

o kierunkach działania organu, nie przedstawiają stanowiska organu na zewnątrz. Działania takie są dokumentowane, ale dokumenty takie mają charakter roboczy, służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, wytwarzane są tylko na potrzeby danego podmiotu. Nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (zob. wyroki NSA: z 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11; z 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10; z 20 września 2016 r. sygn. akt I OSK 2649/15, z 4 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 5207/21, publ. w CBOSA).

W wyroku z 12 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 4095/21, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że na bazie przepisu art. 6 ust. 2 u.d.i.p.

w drodze rozumowania a contrario w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stworzone zostało pojęcie dokumentu wewnętrznego, a więc działania, które nie stanowi informacji publicznej. Pojęcie to stosuje się dla określenia działań, które nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych, które służą wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu lub struktury administracyjnej, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania pracowników w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu.

Uwzględniając przedstawione rozumienie informacji publicznej, nie jest możliwe domaganie się od organu wskazania działań, które miały charakter wyłącznie wewnętrzny.

Charakteru informacji publicznej nie można przypisać żądaniu wskazania samych tylko sygnatur, które przydzielane są sprawom, ale nie wyjaśniają w żaden sposób przedmiotu postępowania ani trybu działania organu. Sam znak sprawy, którego udostępnienia wyłącznie domaga się skarżący, nie wyjaśnia zasad funkcjonowania organu, w szczególności nie daje odpowiedzi o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozpatrywania oraz nie daje wiedzy na temat prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji i archiwów oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych - w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e) i f) u.d.i.p., na który skarżący powołuje się w skardze. Nie można też na podstawie samych tylko sygnatur spraw dowiedzieć się o przebiegu i efektach kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p.).

O tym, że sygnatura sprawy sama w sobie nie ma charakteru publicznego przekonuje to, że jest nadawana w ramach czynności kancelaryjnych. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r.

w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych (Dz.U. z 2011 r. nr 14 poz. 67) określa instrukcję kancelaryjną, która normuje szczegółowe zasady i tryb wykonywania czynności kancelaryjnych w podmiotach i stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia (§ 3). Zgodnie § 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia: 1. Dokumentacja tworząca akta spraw to dokumentacja, która została przyporządkowana do sprawy i otrzymała znak sprawy. 2. Znak sprawy jest stałą cechą rozpoznawczą całości akt danej sprawy. 3. Znak sprawy zawiera następujące elementy: 1) oznaczenie komórki organizacyjnej; 2) symbol klasyfikacyjny z wykazu akt; 3) kolejny numer sprawy, wynikający ze spisu spraw;

4) cztery cyfry roku kalendarzowego, w którym sprawa się rozpoczęła.

4. Poszczególne elementy znaku sprawy umieszcza się w kolejności, o której mowa w ust. 3, i oddziela kropką w następujący sposób: ABC.123.77.2011, gdzie: 1) ABC to oznaczenie komórki organizacyjnej; 2) 123 to symbol klasyfikacyjny z wykazu akt; 3) 77 to liczba określająca siedemdziesiątą siódmą sprawę rozpoczętą w 2011 r.

w komórce organizacyjnej oznaczonej ABC, w ramach symbolu klasyfikacyjnego 123; 4) 2011 to oznaczenie roku, w którym sprawa się rozpoczęła.

Stosownie do cytowanych przepisów instrukcji kancelaryjnej znak sprawy stanowi ciąg literowo-cyfrowy, który przyporządkowano danej sprawie, w celu wyodrębnienia całości akt tej sprawy, w sposób pozwalający na swoiste odróżnienie tak wyodrębnionego zbioru dokumentów od innego zbioru dokumentów wytworzonych w trakcie realizacji zadań publicznych. Skład orzekający podziela pogląd wyrażony przez WSA w Lublinie w wyroku z 27 lutego 2018 r. sygn. akt II SAB/Lu 180/17, publ. CBOSA, zgodnie z którym nadawanie sprawom znaków zapewnia odpowiednią ewidencję, przechowywanie oraz ochronę przed uszkodzeniem, zniszczeniem bądź utratą dokumentacji powstającej lub składanej

w urzędach obsługujących organy władzy publicznej. Żądanie wskazania znaku sprawy, a więc ciągu literowo-cyfrowego, przyporządkowanego danej sprawie, nie odnosi się do wskazania zasad funkcjonowania organu, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., rozumianych jako kwestie dotyczące sposobu wykonywania zadań publicznych, załatwiania spraw i podejmowania decyzji. To zaś oznacza,

że wniosek strony w tym zakresie nie zawiera żądania udostępnienia danych

o charakterze publicznym. Sam znak sprawy, jako ciąg liter i cyfr, nie zawiera

w sobie przekazu o sprawności realizowania danej sprawy, terminowości podejmowanych czynności czy też stanie sprawy. Żądanie wskazania znaku sprawy nie może być traktowane też jako pytanie o efekt działania w danej sprawie organu, ponieważ efektem takim mogłoby być podjęcie rozstrzygnięcia czy innego rodzaju aktu lub czynności wymaganej od organu.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.