Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 693/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 58 PAR. 1 PKT 6, PAR. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 3 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ś. na niewykonanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2020 roku sygn. III SAB/Łd 1/20 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

25 listopada 2019 r. R. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby, zarzucając naruszenie art. 35 § 3 i następnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256) przez niezakończenie postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem skarżącego z 12 listopada 2018 r. w sposób przewidziany prawem. Z uwagi na powyższe wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni od daty wydania przez sąd orzeczenia w sprawie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wyjaśnił, że w wyniku dokonanej analizy skargi, działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., uznał podniesione zarzuty w całości za uzasadnione. 23 grudnia 2019 r. wydał decyzję nr 17/2019, którą odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby stwierdzając, że bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi nie miała miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego 13 stycznia 2020 r.

Wyrokiem z 29 kwietnia 2020 r. sygn. III SAB/Łd 1/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w przedmiocie wniosku o wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnienie ze służby 1. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne;

2. stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego;

3. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi na rzecz R.Ś. kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok jest prawomocny od 25 czerwca 2020 r.

W uzasadnieniu WSA w Łodzi podkreślił m.in., że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić. WSA stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., po uwzględnieniu w trybie autokontroli skargi na bezczynność w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby, uwzględnił skargę w całości.

Następnie 1 marca 2024 r. skarżący wniósł do organu ponaglenie do załatwienia wniosku w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego w związku ze zwolnieniem.

W odpowiedzi, w piśmie z 19 marca 2024 r. organ wskazał, że ponaglenie nie może być rozpoznane, ponieważ sprawa, której dotyczy ponaglenie została już przez organ rozpatrzona i zakończona 23 grudnia 2019 r. – wydaniem decyzji.

13 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł skargę na niewykonanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi wyroku Wojewódzkiego sadu Administracyjnego w Łodzi z 29 kwietnia 2020 r. sygn. III SAB/Łd 1/20. Skarżący zarzucił naruszenie art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. przez niezałatwienie sprawy w ustawowo określonym terminie i niezakończenie postępowania administracyjnego w sprawie wniosku skarżącego z 12 listopada 2018 r. w sposób przewidzianym prawem.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni, licząc od dnia wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego w wysokości 480,00 zł. Na podstawie art. 154 § 4 p.p.s.a., z uwagi na fakt, że niewykonanie wyroku nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa oraz spowodowało wymierną szkodę u skarżącego w postaci niewypłacenia mu należności finansowej w związku z wyrównaniem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlopy dodatkowe, a które to postępowanie do obecnego czasu na pewno zakończyłoby się prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego skarżący wniósł o orzeczenie na rzecz skarżącego kwoty odszkodowania w wysokości 2000 złotych oraz nałożenie na organ grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na jej wniesienie po terminie. Organ podkreślił, że strona kwestionuje de facto rozstrzygnięcie zawarte w niezaskarżonej w ustawowym terminie decyzji z 23 grudnia 2019 r. Skoro termin do zaskarżenia decyzji upłynął ponad 4,5 roku temu, skarga pomimo innego tytułu w niej zawartego powinna podlegać odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z ostrożności, w przypadku uznania braku podstaw do jej wniesienia, organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 154 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1), przy czym wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3).

Z analizy akt sprawy wynika, że wyrokiem z 29 kwietnia 2020 r. sygn. III SAB/Łd 1/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi R. Ś. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w przedmiocie wniosku o wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnienie ze służby:

1. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne;

2. stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego;

3. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi na rzecz R. Ś.kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Jak wynika z wyroku sygn. III SAB/Łd 1/20 podstawę do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego stanowiła okoliczność, że po wniesieniu skargi organ wydał 23 grudnia 2019 r. decyzję rozstrzygającą wniosek skarżącego z 12 listopada 2018 r., którą odmówił wypłaty wyrównania wnioskowanego ekwiwalentu. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego 13 stycznia 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Sąd podkreśla, że wyrok sygn. III SAB/Łd 1/20 jest prawomocny od 25 czerwca 2020 r. Obecnie skarżący wniósł skargę na niewykonanie powyższego wyroku sygn. III SAB/Łd 1/20 zarzucając naruszenie art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. przez niezałatwienie sprawy w ustawowo określonym terminie i niezakończenie postępowania administracyjnego w sprawie wniosku skarżącego z 12 listopada 2018 r. w sposób przewidzianym prawem.

Uwzględniając powyższe należało uznać, że niniejsza skarga, wobec okoliczności wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi 23 grudnia 2019 r. decyzji oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. III SAB/Łd 1/20 oraz podniesionego sposobu sformułowania treści skargi i wezwania do wykonania wyroku, swym zakresem obejmuje żądanie rozpoznania wniosku z 12 listopada 2018 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu.

W tym miejscu należy wskazać, że niewykonanie wyroku polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuowaniu postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2018 r. sygn. II OSK 71/18, publ.www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się zatem do żądania strony skarżącej wskazać należy, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienia sprawy. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Strona nie ma innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy.

Podkreślenia wymaga, że przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny ogranicza wniesienie skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego wyłącznie do wyroku uwzględniającego skargę, której przedmiotem była bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi na niewykonanie każdego wyroku wydanego przez sąd administracyjny (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 kwietnia 2024 r. sygn. VIII SA/Wa 234/24, publ. jak wyżej). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na niewykonanie wyroku umarzającego postępowanie sądowoadministracyjne w związku z załatwieniem wniosku skarżącego przez organ przez wydanie decyzji po wniesieniu skargi na bezczynność. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarga na niewykonanie wyroku jest niedopuszczalna, bowiem wyrok sygn. III SAB/Łd 1/20 nie zobowiązywał organu do powinnego zachowania w określonym terminie, tj. do załatwienia wniosku z 12 listopada 2018 r. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie dotyczy zatem niewykonania wyroku sygn. III SAB/Łd 1/20, a w istocie kwestionuje prawidłowość decyzji z 23 grudnia 2019 r. Intencją strony jest zwalczanie nierozpoznania jej sprawy przez organ w oczekiwany przez nią sposób.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

e.o.