Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 430/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 797
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Barbara Ciołek, , Protokolant specjalista Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 września 2023 r. Nr BP.501.2309.2022.2250.DL1.457809 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 14 września 2023 r. nr BP.501.2309.2022.2250.DL1.457809 - po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym - Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) utrzymał w całości w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: DWITD) z 21 października 2022 r. nr WP.8150.157.2022.I0049.AK(110) w przedmiocie nałożenia na A. P. (dalej: strona, skarżący) kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm. - dalej: u.t.d.) oraz lp. 4.2, lp. 4.7, lp. 4.8, lp.6.1.5, lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 24 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 797 z późn. zm. dalej: "ustawa o odpadach"), art.34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1, dalej: rozporządzenie UE nr 165/2014), § 8 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. z 2022 r. poz. 699), art. 2, art. 64, art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.- dalej; p.r.d.) i § 6a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2141 – dalej; rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego).

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i argumentację prawną. Wyjaśnił, że organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na:

1) wykonywaniu przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne przez transportującego odpady bez wymaganego wpisu do rejestru o którym mowa w przepisach ustawy o odpadach;

2) wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

3) wykonywaniu przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

4) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie;

5) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne – za każdy pojazd.

Powyższe stwierdzono w dniu 9 sierpnia 2022 r. podczas kontroli drogowej na "ul. [...]" we W., zestawu pojazdów składającego się z pojazdu marki M. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował A. B., który wykonywał krajowy transport rzeczy w imieniu i na rzecz strony. W trakcie kontroli ustalono, że kierujący przewozi ładunek w postaci mas ziemnych skwalifikowany jako odpad o kodzie 170504. Kierowca podczas kontroli nie okazał żadnego dokumentu, z którego wynikałoby że przewozi odpady. Ponadto ujawniono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez oznakowania środka transportu oraz bez wymaganego wpisu do rejestru. Ponadto stwierdzono, że tachograf nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi i zerwano plomby impulsatora. W naczepie stwierdzono nadmierne zużycie opony oraz znaczące uszkodzenia lub przecięcia – uszkodzony kord. Podczas kontroli została sporządzona dokumentacja fotograficzna, a przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli, podpisanym bez zastrzeżeń przez kierowcę.

Za stwierdzone naruszenia Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu 21 października 2022 r. wydał decyzję o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone naruszenia załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 25.000 zł, ale z uwagi na treść art. 92a ust. 3 u.t.d. została zredukowana do 12.000 zł

Po rozpatrzeniu odwołania – w którym skarżący zarzucił organowi niezastosowanie przepisów art. 189a, art. 189d, art. 189e, art. 189f k.p.a oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że dla przewożonego odpadu miał obowiązek prowadzenia ewidencji i że stwierdzona usterka została zakwalifikowana jako niebezpieczna – zaskarżoną decyzją z dnia 14 września 2023 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że przepisy art. 189a k.p.a i następne nie znajdą zastosowania z uwagi na regułę kolizyjną wyrażoną w art. 189a § 2 k.p.a., który daje pierwszeństwo przepisom odrębnym. Wysokość kar jest określona w art. 92 a ust. 1 i 7 w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d. w sposób sztywny i nie ma możliwości ich miarkowania a zasady odstąpienia od nałożenia kary zostały uregulowane w art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d.

W ocenie organu odwoławczego z tytułu naruszenia lp. 4.2 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne przez transportującego odpady bez wymaganego wpisu do rejestru o którym mowa w przepisach ustawy o odpadach zasadnie nałożono na stronę karę w wysokości 2000 zł. Organ powołał niesporną treść art. 50 ust. 1 pkt 5 lit b oraz ust. 2 i ust. 3, art. 51 ust. 1, art. 52 ust. 1 pkt 1-2 oraz ust. 8 lit a ustawy o odpadach i wskazał, że w toku kontroli, po analizie okazanych dokumentów przewozowych ustalono, że przewożony odpad to masy ziemne sklasyfikowany pod numerem 170504. Kierowca nie okazał żadnego dokumentu, z którego wynikałoby że przewozi odpady. Na podstawie informacji zawartych w rejestrze BDO ustalono, iż na dzień kontroli strona nie dokonała wpisu do rejestru BDO i nie widniała w rejestrze.

W ocenie GITD z tytułu naruszenia lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach prawidłowo nałożono na stronę karę w wysokości 10.000 zł.

Organ wskazał, że zgodnie z treścią § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U z 2016 r., poz.1742) – dalej: rozporządzenie, odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, a w przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz nazwę gminy, z terenu której są odbierane odpady (ust. 1). W trakcie kontroli kierowca nie okazał żadnego dokumentu, z którego wynikałaby ilość ani kategoria transportowanego odpadu. W związku z czym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów

W ocenie GITD z tytułu naruszenia lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. wykonywaniu przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach prawidłowo nałożono na stronę karę w wysokości 10.000 zł. W § 9 ust. 1-5 rozporządzenia wskazano jaką tablicą oznacza się środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Organ podkreślił, że w czasie kontroli stwierdzono nieumieszczenie tablicy wymaganej przy przewozie odpadów – tablicy z napisem "ODPADY". Fakt nieumieszczenia wymaganego oznakowania potwierdza zgromadzona w sprawie dokumentacja fotograficzna.

Odnośnie naruszenia lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie organ odwoławczy uznał, że zasadnie nałożono na skarżącego karę w wysokości 1.000 zł.

Organ powołał przepis art. 23 oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia UE nr 165/2014, które dotyczą przeglądów tachografów wykonywanych przez zatwierdzone warsztaty oraz zapewniania przez przedsiębiorstwa transportowe i kierowców poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów.

Organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli na podstawie oględzin pojazdu stwierdzono zerwanie plomby impulsatora. Brak plomby na impulsatorze znajdującym się na skrzyni biegów tego pojazdu powoduje, że urządzenie to utraciło cechę legalności, a w konsekwencji utraciło ważność wymaganego sprawdzenia okresowego.

W ocenie organu odwoławczego z tytułu naruszenia lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne – za każdy pojazd, zasadnie nałożono na skarżącego karę pieniężna w wysokości 2.000 zł.

Organ powołał treść art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d., zgodnie z którym pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę.

Organ podkreślił, że w trakcie kontroli ww. pojazdu na podstawie badania organoleptycznego wykazano usterkę w postaci nadmiernego zużycia opony oraz znaczące uszkodzenie lub przecięcie – uszkodzony kord. W załączniku I rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego tj. sposobu identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania wskazano w pozycji 5.2.3.d2 – KOŁA i OPONY – Opony – widoczny lub uszkodzony kord opony. Zdaniem GTDI materiał dowodowy w postaci sporządzonych podczas kontroli fotografii jednoznacznie ukazuje, iż opony zainstalowane w pojeździe uległy tak znacznemu zużyciu, iż widoczny i uszkodzony został kord opon, zatem usterka powinna zostać sklasyfikowana jako pozycja 5.2.3d.2 czyli widoczny lub uszkodzony kord opony, a nie jak wskazał organ I instancji jedynie jako pozycja 5.2.3.d.1 - znaczące uszkodzenie lub przecięcie opony. Usterka pod tą pozycją nosi kategorię niebezpiecznej. Usterka ta powoduje, że bieżnik nie może w pełni skutecznie wypełniać swojej roli, co ma bezpośredni wpływ na wzrost zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Natomiast uszkodzenia boczne na oponach mogą nieść ze sobą ryzyko pęknięcia opony, a w ekstremalnych przypadkach nawet stanowić przyczyny wystrzału opony. Ujawnione uszkodzenia opon są wynikiem długotrwałej eksploatacji i nadmiernego zużycia opon. Strona kontrolując stan techniczny pojazdu mogła z łatwością ujawnić powyższą usterkę.

Organ odwoławczy podkreślił, że podczas kontroli skarżący nie okazał żadnego dokumentu, z którego wynikałoby że przewozi odpady, jakiego rodzaju są to odpady oraz w jakiej ilości. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu obrazującego ilość przewożonego ładunku. Zdaniem organu brak takich dowodów nie pozwala na weryfikację czy strona nie przekroczyła dopuszczalnej maksymalnej ilości odpadu dla której nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji (20 ton rocznie). Jednak jak skarżący sam wskazał, po dostarczeniu całości towaru dokument z rejestru BDO został wystawiony, zatem strona bezsprzecznie przekroczyła dopuszczalną maksymalną ilość odpadu.

Organ odwoławczy zgodził się również ze stanowiskiem organu I instancji co do tego, że nie zachodziły w sprawie przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary, bowiem do naruszenia przepisów u.t.d. doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji DWITD oraz umorzenie postępowania w całości ponosząc, że została wydana z naruszeniem:

1. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 7, art. 8 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w związku z art. 189a § 1, art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario oraz art. 189f k.p.a. poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar ( w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a. (por. wyrok VI SA/Wa 198/23, VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22). Ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominiecie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji;

2. przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj. - art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d. w związku z lp. 4.2, 4.7 i 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej za naruszenie związane z transportem odpadów, w sytuacji gdy w momencie wykonywania przewozu strona nie wiedziała czy powstanie obowiązek ewidencji przewożonego towaru, a więc tym samym czy zaktualizują się pozostałe obowiązki związane z przewozem odpadów;

3. art. 92a ust. 1 u.t.d. w związku z lp.9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z § 6 ust. 2 i § 8 pkt 3 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenie zakwalifikowane jako najpoważniejsze (NN), w sytuacji gdy nie została przeprowadzona szczegółowa drogowa kontrola techniczna, która jest wymagana do stwierdzenia tego typu naruszeń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Spór w sprawie dotyczył oceny, czy transportowany przez kierowcę 9 sierpnia 2022 r. ładunek w postaci mas ziemnych musiał odbywać się zgodnie ze stosownymi wymaganiami, w tym w szczególności, czy kierowca zobligowany był do dokonania wpisu do rejestru oraz do posiadania i okazania w trakcie kontroli dokumentu potwierdzającego rodzaj przewożonego ładunku (art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach) a także odpowiednio oznaczyć pojazd. Ponadto sporne jest nałożenie kary pieniężnej za naruszenie z poz. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. zakwalifikowane jako najpoważniejsze (NN), w sytuacji gdy nie została przeprowadzona szczegółowa drogowa kontrola techniczna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach, odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W piśmiennictwie zauważono, że zdefiniowanie pojęcia "odpady" nie jest sprawą prostą, a to ze względu na konstrukcję tego pojęcia i odwoływanie się przez prawodawcę do kryteriów subiektywnych, przy czym kluczowe znaczenie ma tu pojęcie "pozbywanie się odpadów". Ono bowiem odróżnia odpady od innych substancji i przedmiotów (B. Rakoczy i. K. Karpus (w:) B. Rakoczy (red.) Ustawa o odpadach. Komentarz. Komentarz do art. 3 i cytowana tam literatura; Lex).

Problematyka kwalifikacji danej substancji jako odpadu była analizowana m.in. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE). TSUE w uzasadnieniu wyroku z 14 marca 2019 r., C-399/17 (Dz.U. UE. C. 2019/155/5) w sprawie ze skargi Komisji Europejskiej przeciwko Republice Czeskiej, wskazał, że dana substancja jest odpadem nie ze względu na swój charakter, ale ze względu na zamiar lub obowiązek usunięcia tej substancji przez jej posiadacza, a więc ze względu na wolę posiadacza lub ustawodawcy. Opierając się na swoim wcześniejszym orzecznictwie TSUE powtórzył stanowisko, że skład chemiczny danej substancji może co najwyżej stanowić wskazówkę co do tego, że ma ona charakter odpadu, zaś zagrożenia stwarzane przez daną substancję dla środowiska naturalnego lub zdrowia ludzkiego nie mają decydującego wpływu na jej kwalifikację jako odpadu (por. także wyrok NSA z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2058/17).

O kwalifikacji danego przedmiotu jako odpad rozstrzyga zatem przesłanka "pozbycia się", mogącego być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym. Przesłankę tę można więc stwierdzić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu, z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiaru, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu (wyrok NSA z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2655/17).

Organy prawidłowo uznały, że w kontrolowanym pojeździe, przewożony był ładunek w postaci mas ziemi, który należało uznać jako odpad w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach. Odpad ten odpowiadał poz. 17 05 04 wynikającej z rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r., poz. 10). Wynika to z dokumentacji fotograficznej oraz z podpisanego przez kierowcę protokołu kontroli. Istotne jest również, że do protokołu, który ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i jako taki korzysta z domniemania wiarygodności stwierdzonych w nim ustaleń, nie zgłoszono zastrzeżeń.

Tym samym (również) dalsze postępowanie z ładunkiem w postaci mas ziemi stanowiącym odpad winno odbywać się ściśle wg. zasad wynikających z ustawy o odpadach, a jej transport wg. zasad określonych w u.t.d. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki przewozu lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz innych aktów prawnych wymienionych w tym przepisie, w tym ustawy o odpadach.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że przez gospodarowanie odpadami należy rozumieć zbieranie, transport lub przetwarzanie odpadów (art. 3 pkt 1 ust. 2 ustawy o odpadach). Transportujący odpady zobowiązany jest zatem do posiadania wpisu w rejestrze BDO. Rejestr podmiotów gospodarujących odpadami prowadzi Marszałek województwa (art. 49 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach) i stanowi on integralną część Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO). Marszałek województwa dokonuje wpisu do ww. rejestru - który musi zostać uzyskany przed rozpoczęciem działalności - na wniosek transportującego odpady (art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. b i ust. 2 ustawy o odpadach). Rejestr ten – w odniesieniu do transportujących odpady – zawiera natomiast kod i nazwę rodzajów transportowanych odpadów (art. 52 ust. 1 pkt 8 ustawy o odpadach). Niezwłocznie po zakończeniu transportu transportujący odpady potwierdza transport odpadów w BDO (art. 69 ust. 3b ustawy o odpadach). Art. 79 ustawy o odpadach wskazuje natomiast, że BDO, gromadzi się szereg danych i informacji. Stosownie zaś do ust. 5 pkt 1 tego przepisu, w BDO gromadzi się również informacje zawarte w dokumentach ewidencji odpadów, o których mowa w art. 67 ust. 1, a więc także te zawarte w karcie przekazania odpadów (art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach).

Po myśli art. 24 ust. 1 ustawy o odpadach, transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7. Na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach została wydana delegacja ustawowa, na podstawie której minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla transportu odpadów. Na podstawie § 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. 2016, poz. 1742) odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, a w przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz nazwę gminy, z terenu której są odbierane odpady (ust. 1). Dokumentem, o którym mowa w ust. 1, jest:

1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

2) faktura sprzedaży odpadów;

3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm.);

5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4 (ust. 2).

Z powyższych przepisów wynika zatem, że transportujący odpady winien posiadać wpis w rejestrze BDO (tam oznaczony jest kod i nazwa rodzajów transportowanych odpadów), a kierowca w trakcie transportu winien posiadać potwierdzenie wygenerowane (BDO) oraz dokument, o którym mowa w § 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r.

Ponadto jak wynika z treści § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów oznacza się tablicą na której umieszcza się napis "ODPADY".

Jak wynika z akt sprawy, w tym protokołu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz drogowy odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego wpisu do rejestru, bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów oraz bez oznakowania środków transportu, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Skarżący zarzuca, że z uwagi na ilość przewożonego ładunku nie był zobowiązany prowadzić ewidencji a następnie wykonać pozostałe obowiązki.

Wskazać w tym miejscu należy, że posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów zamieszczonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r. poz. 10). Ewidencję odpadów prowadzi się z zastosowaniem karty przekazania odpadów oraz karty ewidencji odpadów (art. 67 ustawy o odpadach). Obowiązek prowadzenia ewidencji (co do zasady) obciąża posiadacza odpadów, tj. zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów. W odniesieniu do sytuacji, w której odpady są transportowane, ustawa przewiduje regulację art. 24 ust. 4a. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku transportu odpadów bez wymaganych dokumentów, w których wskazany jest posiadacz odpadów przekazujący odpad oraz posiadacz odpadów, do którego należy dostarczyć odpady, posiadaczem tych odpadów jest transportujący te odpady.

W art. 66 ust. 4 ustawy o odpadach ustawodawca wprowadził natomiast zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji motywowane względami podmiotowymi (pkt 1-3) oraz przedmiotowymi (pkt 4). Zwolnienie przedmiotowe obejmuje rodzaje odpadów i ich ilości określone w załączniku do wydanego na podstawie art. 66 ust. 5 rozporządzenia Ministra Klimatu z 23 grudnia 2019 r. w sprawie rodzajów odpadów i ilości odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów (Dz.U. poz. 2531). Załącznik ten określa rodzaje i ilość odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, zgodnie z którym dla odpadu wskazanego w poz. 17 05 04 nie wymaga się prowadzenia ewidencji jeżeli w danym roku posiadacz dysponuje ilością mniejszą niż 20 ton tego odpadu na rok. Nie mniej jednak zważywszy na obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów (przez posiadaczy odpadów), nie sposób zgodzić się ze stroną skarżącą, że przewożony w dniu kontroli ładunek (w postaci o poz. 17 05 04) był zwolniony z prowadzenia jakiejkolwiek ewidencji, a tym samym, aby kierowca nie miał obowiązku posiadania jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanego odpadu.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że co prawda postępowanie dowodowe jest tak skonstruowane, że ciężar dowodu spoczywa na organie, jednakże strona nie może pozostawać bierna, zwłaszcza jeśli twierdzi przeciwnie niż organ. Powinna wykazać się zatem aktywnością w dowodzeniu swoich racji. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, że każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (wyroki NSA z 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2104/12, czy z 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2609/11). Organ nie jest więc zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w nieskończoność, a tylko do momentu zgromadzenia wystarczającego materiału w sprawie tj. uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zasady te nie mają jednak charakteru bezwzględnego. Bezwzględne ich stosowanie prowadziłoby do faktycznej niemożności ukończenia postępowania z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 180/11).

Skarżący powołując się na zwolnienie z posiadania jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanego ładunku z uwagi na okoliczność, że przewożony przez niego odpad nie wymaga prowadzenia ewidencji jeżeli w jednym roku posiadacz dysponuje ilością mniejszą niż 20 ton takich odpadów na rok, w żaden sposób okoliczności tej nie uwiarygodnił. Ponadto skarżący w odwołaniu sam wskazał, że po dostarczeniu całości towaru dokument z rejestru BDO został wystawiony, co dodatkowo wskazuje że skarżący przekroczył wskazaną wyżej ilość odpadów i tym samym w chwili kontroli nie wypełnił ciążących na nim obowiązków.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 u.t.d. w związku z lp.9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z § 6 ust. 2 i § 8 pkt 3 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenie zakwalifikowane jako najpoważniejsze (NN), w sytuacji gdy nie została przeprowadzona szczegółowa drogowa kontrola techniczna.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego:

1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;

2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych;

3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych;

4) nie powodowało niszczenia drogi;

5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu;

6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych.

Konsekwencję powyższych unormowań stanowi lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wprowadzając karę pieniężną w kwocie 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd.

Strony postępowania są zgodne co do rozumienia tych przepisów. Skarżący jednak zaprzecza, aby stan faktyczny sprawy odpowiadał dyspozycji tych przepisów. Zdaniem skarżącego nie zostało udowodnione, że w kontrolowanych pojazdach miały miejsce usterki niebezpieczne, albowiem organy oparły się jedynie na kontroli wstępnej (organoleptycznej), a nie na szczegółowej drogowej kontroli technicznej.

Sąd nie podziela tego stanowiska skarżącego. Główny dowód w sprawie stanowił protokół kontroli drogowej z załącznikami. Protokół ten sporządzony został przez uprawnionego Policjanta Wydziału Ruchu Drogowego KMP w zakresie właściwości jego działania i w przepisanej formie. W związku z tym, zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a. jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W zamieszczonym w protokole kontroli opisie stwierdzonych naruszeń w sposób jednoznaczny wskazano, że na dzień kontroli pojazd posiadał usterkę w postaci nadmiernego zużycia opony oraz znaczące uszkodzenie lub przecięcie – uszkodzony kord. W załączniku I rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego tj. sposobu identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania wskazano w pozycji 5.2.3.d2 – KOŁA i OPONY – Opony – widoczny lub uszkodzony kord opony. Okoliczności tych nie zakwestionował kierowca, który podpisał protokół kontroli bez uwag.

Tym samym protokół kontroli stanowi pełnoprawny dowód w sprawie. Podważenie tego dowodu przez stronę wymagało przedstawienia dowodów, które skutecznie podważyłyby treść protokołu (art. 76 § 3 K.p.a.). Skarżący zaś tego nie uczynił.

W kontekście zarzutów skargi podkreślić należy, że Policjanci Wydziału Ruchu Drogowego KMP upoważnieni do przeprowadzania kontroli drogowych muszą spełnić określone prawem wymagania, przechodzą specjalne szkolenia. Posiadają więc wiedzę potrzebną do oceny stanu technicznego pojazdu, a stwierdzone usterki nie wymagały w realiach niniejszej sprawy potwierdzenia, czy wręcz ich ustalenia poprzez przeprowadzenie szczegółowej drogowej kontroli technicznej, czy też zasięgania opinii biegłego. Były widoczne, a tym samym łatwe do ujawnienia. Potwierdza to też znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna.

Należy wskazać na przepisy art. 129fb ust. 2 i 3 p.r.d. dotyczące szczegółowej drogowej kontroli technicznej, który w ustępie 1 stanowi, że na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący może skierować ten pojazd na szczegółową drogową kontrolę techniczną. Z przepisem art. 129fb ust. 1 p.r.d. koreluje przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu użytkowego kontrolujący decyduje, czy pojazd ten poddać szczegółowej drogowej kontroli technicznej.

Niezasadnie zatem, w ocenie Sądu, skarżący neguje kompetencje Policjanta Wydziału Ruchu Drogowego KMP oraz możliwość stwierdzenia stanu opon zamontowanych w pojeździe w czasie kontroli drogowej.

W świetle dokonanych w sprawie ustaleń, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo oceniły, że stwierdzone w trakcie kontroli usterki należało zakwalifikować jako wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d. naruszenia skutkujące nałożeniem kary na skarżącego.

Dokonana przez organy kwalifikacja zarówno w zakresie grupy jak i wagi stwierdzonego naruszenia jest zgodna z przepisami prawa unijnego realizowanego u.t.d., zarówno stosowanymi bezpośrednio jak i wskazanymi w art. 4 pkt 22 u.t.d. Opisane w lp. 9.2.załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenie odpowiada grupie 5.2 załącznika nr 1 do rozporządzenia 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenia parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do kwalifikacji naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik nr III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE. L. z 2016 r., poz. 74, s. 8, ze zm.), dalej: rozporządzenie nr 2016/403.

Rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich. Kategoryzację poważnych naruszeń przepisów unijnych w komercyjnym transporcie drogowym - mogących prowadzić do utraty dobrej reputacji - określają tabele w załączniku nr I, w podziale na trzy kategorie wagi tych naruszeń według stwarzanego przez nie ryzyka śmierci lub ciężkich obrażeń. Zgodnie z grupą 5 tego rozporządzenia (Grupy naruszeń przepisów dyrektywy 2014/45/UE - okresowe badania zdatności do ruchu drogowego - i dyrektywy2014/47/UE - drogowa kontrola techniczna) nieutrzymywanie pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu stanowi najpoważniejsze naruszenie.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/47/UE z 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE (Dz. Urz. UE. L. nr 127, s. 134), usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdów są klasyfikowane do jednej z następujących kategorii:

a) usterki drobne bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub oddziaływania na środowisko oraz inne drobne niezgodności;

b) usterki poważne, które mogą zagrażać bezpieczeństwu pojazdu lub oddziaływać na środowisko lub stwarzać zagrożenie dla innych użytkowników dróg, lub inne istotniejsze niezgodności;

c) usterki niebezpieczne stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziaływujące na środowisko.

Nie może zatem być żadnych wątpliwości, że stwierdzona w sprawie podczas kontroli drogowej pojazdu skarżącego usterka w postaci nadmiernego zużycia opony oraz znaczące uszkodzenie lub przecięcie – uszkodzony kord, winna być przyporządkowana do naruszenia opisanego w lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. odpowiadającego naruszeniu opisanemu w grupie 5.2. rozporządzenia nr 2016/403.

Sąd podkreśla, że dyrektywa nr 2014/47/UE ustanawia wymogi minimalne mające zastosowanie do systemu drogowych kontroli technicznych zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się po terytorium państw członkowskich w celu poprawy bezpieczeństwa drogowego i ochrony środowiska (art. 1). Na państwa członkowskie został nałożony obowiązek przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy (art. 26), co realizują powołane w zaskarżonej decyzji przepisy prawa krajowego. Z art. 25 dyrektywy nr 2014/47/UE wynika ponadto obowiązek państw członkowskich ustanowienia przepisów dotyczących sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia dyrektywy. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (także motyw 29 tej dyrektywy). Ustawa o transporcie drogowym wymóg ten realizuje dla stwierdzonego w sprawie naruszenia. Ze względu na cel kary pieniężnej - wynikający z ww. przepisów prawa unijnego - i wagę naruszenia opisanego w lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. ustawodawca przewidział sztywną wysokość kary pieniężnej.

Zdaniem Sądu, prawidłowo ocenił również organ, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec strony skarżącej regulacji z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, a Sąd orzekający w kontrolowanej sprawie stanowisko to podziela, przedsiębiorca nie ma wpływu na powstanie naruszenia w sytuacji, gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do jego powstania. W szczególności, sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń, z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. Wskazany wyżej przepis odnosi się zatem do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewozy drogowe, przy zachowaniu staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Przyjąć zatem należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry, w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Podkreślenia wymaga, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego, między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie środków dyscyplinujących.

Przyjmuje się, że okoliczności wskazane w ww. przepisie powinien wykazać przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem (por. wyroki NSA z 25 maja 2011 r., II GSK 510/10 oraz z 20 października 2010 r., II GSK 936/09; wyrok WSA w Lublinie z 21 listopada 2023 r., III SA/Lu 435/23; dostępne w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podzielając powyższe poglądy sądów administracyjnych, w kontrolowanej sprawie należy przyznać rację organom, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Jak wynika z art. 189a § 1 k.p.a., w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu (Dział IVa k.p.a.). W § 2 wymienionego przepisu wskazano, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21, że "z przywołanej regulacji - i abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej - jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021)".

Wobec powyższego przepisy działu IVa k.p.a. mają zastosowanie jedynie wówczas, gdy dana kwestia w przepisach odrębnych w ogóle nie została uregulowana (por. np. wyroki NSA: z 19 października 2023 r., sygn. akt II GSK 847/20; 19 października 2023 r., sygn. akt II GSK 866/20; z 28 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1769/22; z 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 624/20; z 15 września 2022 r., sygn. akt II GSK 689/21; z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21; z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 375/21). Taka sytuacja w niniejszej sprawie natomiast nie występuje. Tym samym argumentacja strony, wskazująca na niezbadanie przez organ przesłanek z art. 189f k.p.a. oraz niezastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a skarga podlegała oddaleniu.