Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1321/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
article: art. 182  par. 1 i 2
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje adwokatowi A. B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 22 lutego 2016 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt , którym Sąd orzekł wobec J. H. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w ruchu lądowym.

Następnie decyzją z dnia "[...]" działający z upoważnienia Starosty Naczelnik Wydziału Komunikacji orzekł o dożywotnim cofnięciu stronie postępowania uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wskazał na wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt "[...]", którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w ruchu lądowym.

Od ww. decyzji J. H. wniósł odwołanie. Odwołujący się wskazał, że jest inwalidą (spiralne złamanie kości piszczelowej) i czasami jeździ rowerem oraz motorowerem, na który nie są wymagane uprawnienia. Wskazał również, że jego prawo jazdy jest zatrzymane oraz, że nie stać go na to, żeby "odnowić uprawnienia".

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.) starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Ponadto zgodnie z art. 182 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ze zm.) w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego; jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony; organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.

Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 22 lutego 2016 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt "[...]", którym Sąd orzekł wobec odwołującego się środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w ruchu lądowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z brzmienia powołanych wyżej przepisów prawa wynika, że decyzja w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w związku z orzeczeniem przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów ma charakter związany. Oznacza to zdaniem Kolegium, że organ administracji publicznej ma obowiązek wydania takiej decyzji w przypadku zaistnienia okoliczności określonych w art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. W rozpoznawanej sprawie takie okoliczności zaistniały, ponieważ na mocy wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt II "[...]" wobec odwołującego się orzeczony został środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w ruchu lądowym.

Wobec powyższego Kolegium wskazało, że w przypadku wpłynięcia do organu wyroku sądu orzekającego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, obowiązkiem Starosty było wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami osobie objętej wyrokiem.

Na powyższą decyzję skargę wniósł J. H.

W treści skargi skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja jest niesprawiedliwa, gdyż dotyczy osoby chorej będącej inwalidą trzeciej grupy. Jego prawo jazdy jest zatrzymane od wielu lat. Podniósł, że inwalidztwo nie pozwala mu poruszać się normalnie. Zgodnie z zaleceniami lekarza, skarżący winien jeździć rowerem, ale czasami ze względu na silny ból nogi skarżący zmuszony jest poruszać się motorowerem. Ponadto motorower potrzebny jest skarżącemu na dojazdy do dorywczej pracy, z której skarżący się utrzymuje. Skarżący wniósł o warunkowe zawieszenie wyroku ze względu na jego trudną sytuację, ażeby od czasu do czasu mógł dojechać do pracy rowerem albo motorowerem. Argumentował, że sąd powszechny orzekł w stosunku do niego trzy kary, tj. karę pozbawienia wolności, karę grzywny i karę zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w ruchu lądowym, co w ocenie skarżącego jest niesprawiedliwe. Zdaniem skarżącego wyrok sądu powszechnego jest stronniczy i wymierzony w inwalidztwo skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wiosło o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi.

Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi.

Ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2017 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zgodnie z treścią skargi wniesionej przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami prawa.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, wydaną w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Organ I instancji orzekł o dożywotnim cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii ABT w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 22 grudnia 2015 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II "[...]".

Poza sporem pozostaje, że ww. wyrokiem Sąd Rejonowy w Grajewie orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w ruchu lądowym.

Wskazać należy, że stosownie do treści art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Ponadto zgodnie z art. 182 ust. 1 i 2 ustawy Kodeks karny wykonawczy w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.

Treść przywołanych przepisów jest jednoznaczna. W przypadku orzeczenia przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, organ administracji ma obowiązek cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w orzeczonym przez sąd karny zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. W niniejszej sprawie w związku z orzeczeniem przez sąd dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów, właściwy miejscowo Starosta zobowiązany był wydać decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie dostosowanym do orzeczenia sądu karnego. Dlatego też brak jest podstaw do kwestionowania powyższej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem. Wskazać także należy, że decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ, w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek, ma bowiem nie tylko prawo lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 1389/15; Lex nr 2113865, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W tym miejscu podkreślić należy, że organy administracji są związane wydanym wyrokiem na podstawie przytoczonych wyżej przepisów i nie są uprawnione do weryfikowania wyroku sądu karnego. Podobnie sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego, a rolą sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy decyzja organu wydana w wykonaniu takiego wyroku nie narusza prawa. Z tych względów argumenty skargi wskazujące na to, że wydany przez Sąd Rejonowy wyrok jest niesprawiedliwy, czy też wniosek zawarty w skardze o czasowe zawieszenie tego wyroku, z oczywistych względów nie mogły zostać uwzględnione.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał w pkt 1 wyroku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Natomiast w pkt 2 sentencji orzeczono o przyznaniu od Skarbu Państwa adwokatowi ustanowionemu w sprawie wynagrodzenie za pomoc udzieloną z urzędu, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801 ze zm.).