Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2409/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust 1, 64 ust 1 , art. 53 ust 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi D.M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 7 sierpnia 2023 r. znak DOA-WPPOH.612.96.2023.KD.2 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 7 sierpnia 2023 r. znak: DOA.WPPOH.612.96.2023.KD.2 Główny Dyrektor Ochrony Środowiska (zwany dalej "GDOŚ", organem odwoławczym) po rozpoznaniu zażalenia D.M. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...]stycznia 2023 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z dopuszczeniem garaży wbudowanych w główne bryły budynków, wraz z wydzieleniem działki, na części działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...].

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Burmistrz [...] pismem z 10 stycznia 2023 r., znak: [...], zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z dopuszczeniem garaży wbudowanych w główne bryły budynków, wraz z wydzieleniem działki, na części działki nr [...]położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...].

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], postanowieniem z

[...]stycznia 2023 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Uzasadniając swoje stanowisko, organ I instancji wskazał, że wnioskowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach [...]Parku Krajobrazowego, w odniesieniu do którego obowiązuje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...]z [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r. Nr 66, poz. 1462 ze zm.). Z uwagi na urozmaiconą rzeźbę oraz znaczną deniwelację terenu, na którym planowana jest realizacja projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, organ I instancji wskazał, iż koliduje ono z § 3 pkt 5 ww. uchwały, tj. zakazem wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu.

D.M złożył zażalenie na ww. postanowienie. Wskazał, iż zgodnie z wnioskiem planowana zabudowa ma zostać posadowiona w południowej części działki, gdzie różnica terenu wynosi 1,3 m - 1,7 m. Inwestor zadeklarował, iż budynki będą wkomponowane w rzeźbę terenu, tym samym nie zachodzi konieczność jego niwelacji. Podkreślił, iż teren o dużym spadku został wyłączony z zakresu objętego wnioskiem o warunki zabudowy. Zwrócił się również z wnioskiem o wprowadzenie do uzgadnianego projektu decyzji zapisów zakazujących niwelacji terenu powodującej naruszenie stanu wód, zniszczenia warstw gleby oraz trwałego przekształcenia naturalnego ukształtowania rzeźby terenu, poprzez wkomponowanie budynku w naturalne ukształtowanie terenu.

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem GDOŚ utrzymał w mocy postanowienie z 26 stycznia 2023 r.

Organ odwoławczy podniósł, że działka nr [...] obręb [...], gm. [...] położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego, którego reżim ochronny określa Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z

27 kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011 r. Nr 66, poz. 1462 ze zm.).

Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie istotne było wyjaśnienie przez organ uzgadniający, czy w kontekście przepisów odnoszących się do ww. obszaru chronionego dopuszczalna jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji.

Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego GDOŚ stwierdził, iż planowana inwestycja bezspornie wiąże się z naruszeniem wspomnianego zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu (§ 3 pkt 5 ww. uchwały), a ponadto w niniejszej sprawie nie będą miały zastosowania odstępstwa od jego stosowania.

Organ wyjaśnił w oparciu o orzecznictwo sądowo-administracyjne, że przez trwałe zniekształcenie rzeźby terenu należy rozumieć działania polegające na zaburzeniu stosunków wysokościowych (zmiana rzędnych terenu) oraz układu nachyleń i przebiegu naturalnych granic rzeźby, czego skutkiem towarzyszącym jest także utrata określonych cech morfologicznych danego typu rzeźby (tj. zmiana struktury gruntu i jego właściwości fizycznych w wyniku nadsypywania materiału, zniszczenie warstwy gleby i przerwanie procesów glebotwórczych). Do prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu należałoby zaliczyć prace, które prowadzą do zniszczenia lub przekształcenia form rzeźby terenu w sposób oznaczający utratę cech morfologicznych danego typu rzeźby. Wiąże się ona z istotnymi zmianami ukształtowania danego terenu w wyniku przemieszczania znacznych ilości mas ziemnych. Na gruncie prawa ochrony przyrody rzeźba terenu jest obok wartości ekologicznych, estetycznych lub kulturowych, tworów i składników przyrody ukształtowanych przez siły przyrody lub działalność człowieka wymieniana jako podlegający ochronie walor krajobrazowy. Organ zauważył również, iż nie każde działania inwestycyjne prowadzą do przekształcenia rzeźby terenu.

Organ wskazał, że istotnym było ustalenie, czy na przedmiotowej działce istnieją formy morfogenetyczne lub antropogeniczne, które kształtują walory krajobrazowe tego miejsca, a jeśli tak, to stwierdzenie, czy proponowane parametry inwestycji i zasady zagospodarowania terenu nie spowodują takiego przekształcenia rzeźby, że zniszczeniu ulegną jej charakterystyczne cechy i zostanie ona pozbawiona walorów decydujących o jej krajobrazotwórczym znaczeniu.

Podniósł, iż § 2 ww. uchwały określa szczególne cele ochrony [...] Parku Krajobrazowego, w tym m.in.:

- zachowanie specyfiki rzeźby terenu - wzniesień morenowych, dolin rzecznych i rynien jeziornych oraz wytopisk polodowcowych,

- ochronę unikatowych wartości krajobrazu, a zwłaszcza rynien jeziornych i dolin rzecznych oraz eksponowanych wzniesień i zboczy o znacznych spadkach terenu,

- oszczędne użytkowanie i planowe kształtowanie przestrzeni ze szczególnym uwzględnieniem ochrony walorów krajobrazowych.

Zdaniem Organu II instancji nie ulega wątpliwości, że obszar inwestycji, reprezentuje swoiste cechy, które wyróżniają rzeźbę [...] Parku Krajobrazowego.

Wyjaśnił, że teren inwestycji obejmuje część działki nr [...] o powierzchni ok. 4780 m2, która zgodnie z ewidencją gruntów stanowi użytki RV, PsV, PsVI. Z przedłożonego do uzgodnień projektu decyzji wynika, iż teren inwestycji jest niezabudowany i charakteryzuje się urozmaiconą rzeźbą terenu. Podniósł, że z analizy numerycznego profilu terenu dostępnego na stronie www.geoportal.gov.pl wynika, iż przedmiotowy obszar wyróżnia się znaczną deniwelacją. Organ wskazał, iż powyższe potwierdzają przekazane przez właścicielkę sąsiedniej działki zdjęcia objętej wnioskiem działki. Rzędna terenu w najwyższym punkcie wynosi ok. 187 m n.p.m., a w najniższym ok. 172 m n.p.m. Z uwagi na znaczne różnice rzędnych terenu realizacja planowanej inwestycji może wiązać się z robotami budowlanymi prowadzącymi do niwelacji terenu.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o wprowadzenie dodatkowych zapisów umożliwiających realizację inwestycji, GDOŚ wyjaśnił, że nie może uzgodnić przedmiotowego projektu decyzji "pod warunkami", takie rozstrzygnięcie byłoby niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podniósł, że z treści przepisu art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy p.z.p. wynika wprost, że organ współdziałający w zakresie swoich kompetencji wyraża zgodę lub odmawia jej udzielenia na projektowane w formie decyzji rozstrzygnięcie organu prowadzącego postępowanie główne. Wprowadzony warunek zakazujący niwelacji terenu powodującej naruszenie stanu wód, zniszczenia warstw gleby oraz trwałego przekształcenia naturalnego ukształtowania rzeźby terenu, poprzez wkomponowanie budynku w naturalne ukształtowanie terenu, nie mógłby być wyegzekwowany, gdyż nie wynikałby z treści projektu decyzji.

Zaznaczył, iż z załącznika graficznego będącego integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy wynika, że granica terenu objętego decyzją obejmuje obszar o znacznym nachyleniu. Również część tekstowa projektu decyzji w pkt 8 określającym ustalenia dotyczące m.in. zagrożeń osuwaniem się mas ziemnych, wskazuje że "w granicach terenu objętego decyzją występują różnice terenu - przed realizacją inwestycji należy wykonać badania geotechniczne". Podkreślił, iż sama deklaracja inwestora o posadowieniu budynków w południowej części działki jest niewystarczająca, bowiem nie znajduje odzwierciedlenia na załączniku graficznym projektu decyzji.

GDOŚ stwierdził także, iż z uwagi na charakter planowanej inwestycji (budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z dopuszczeniem garaży wbudowanych w główne bryły budynków) nie mają zastosowania przewidziane w regule przedmiotowego zakazu odstępstwa stanowiące, iż nie dotyczy on prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych.

Organ odwoławczy stwierdził, iż nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu określonych w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 poz. 1336), stanowiących odpowiednio, iż zakazy wymienione w § 3 ww. uchwały nie dotyczą wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "inwestycją celu publicznego".

Skargę na postanowienie GDOŚ z 7 sierpnia 2023 r. złożył D.M.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. oraz brak udokumentowania jaka forma ukształtowania terenu występuje na działce nr [...], brak udokumentowania granic formy ukształtowania terenu oraz brak sprecyzowania, co należy rozumieć przez znaczny spadek terenu, przez co nie wiadomo do jakiej części terenu przedmiotowej działki odnosi się zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Ponadto w skardze podkreślono, iż działka nr [...] położona jest w centralnej części wsi [...] , a przyległe działki są zabudowane lub posiadają wydane w ostatnich kilku latach warunki zabudowy jak np. działka nr [...], [...], [...].

W odpowiedzi GDOŚ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne.

Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie nie narusza prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie GDOŚ z [...] sierpnia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ w [...]z [...]stycznia 2023 r. znak: [...] którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z dopuszczeniem garaży wbudowanych w główne brył budynków, wraz z wydzieleniem działki, na części działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...].

Podstawę prawną ww. postanowień stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.". Z przepisów tej ustawy wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

W sprawie nie jest sporne, że planowana przez skarżącego inwestycja projektowana jest na działce o nr ewid. nr [...] obręb [...], gm. [...], kttóra położona jest w granicach [...]Parku Krajobrazowego, którego reżim ochronny określa Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z

27 kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011 r. Nr 66, poz. [...] ze zm.).

Tym samym, decyzja o warunkach zabudowy dla tego terenu może zostać wydana dopiero po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wyrażenie zgody (uzgodnienie) wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym; treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (zob. tezę drugą wyroku NSA z 1 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1490/01, LEX nr 682049). Jednocześnie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że przedmiotowe uzgodnienie dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a., a więc w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że ustalenia projektu decyzji mogą spowodować zmianę rzeźby terenu, tym samym są sprzeczne z § 3 pkt. 5 Uchwały Nr [...]Sejmiku Województwa [...]z [...]kwietnia 2011 r. w sprawie [...]Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011 r. Nr 66, poz. [...]ze zm.) zgodnie z którym zakazuje się "wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych". W niniejszej sprawie nie można zastosować odstępstwa od ww. zakazu dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ realizacja zamierzenia nie jest związana z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym i nie stanowi budowy, odbudowy, utrzymania, remontu lub naprawy urządzeń wodnych.

Podnieść należy, że w postępowaniu uzgodnieniowym, toczącym się na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., dyrektor regionalnej dyrekcji ochrony środowiska wypowiada się na temat planowanej inwestycji pod kątem jej wpływu na ochronę przyrody. W sytuacji, gdy teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, organ musi dokonać oceny, czy inwestycja ta jest możliwa do pogodzenia z celem, dla którego utworzony został zespół przyrodniczo-krajobrazowy. Najprostszą sytuacją jest jednak mająca miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdy ta konkretna inwestycja wywołuje skutki, których powstanie jest zakazane na terenie zespołu (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1022/09, CBOSA). Szczegółowe zakazy wprowadzone dla ustanowionego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego mają służyć zachowaniu cech charakterystycznych krajobrazu, a więc osiągnięciu celu, który został określony w uchwale o ustanowieniu zespołu przyrodniczo-krajobrazowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2757/16, CBOSA).

W badanym przypadku należy przyjąć, że lokalny prawodawca, działając w ramach ustawowego upoważnienia uznał za szczególnie pożądane z punktu widzenia ochrony krajobrazu zespołu ,, [...]Parku Krajobrazowego" ograniczenie zmian w sposobie użytkowania ziemi tak, aby zachowanie specyfiki rzeźby terenu - wzniesień morenowych, dolin rzecznych i rynien jeziornych oraz wytopisk polodowcowych zostało utrzymane. Dał temu wyraz zarówno w § 2 ust. 1 uchwały, jak i w § 3 pkt. 5 Uchwały zakazując wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych.

Choć nie jest to równoznaczne z zakazem zabudowy chronionego obszaru, to jednak w żadnym razie nie wydaje się aby możliwe do pogodzenia z ww. zakazami było dopuszczenie wprowadzenia akurat na tym fragmencie chronionego zespołu, jaki obejmuje teren działki skarżącego, budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z dopuszczeniem garaży wbudowanych w główne bryły budynków lub dobudowanych do głównych brył budynków, wraz z wydzieleniem działki, na części działki nr [...].

Organy przeanalizowały odstępstwa od zakazu wyrażonego w § 3 pkt. 5 Uchwały. Skorzystanie z tych wyjątków powinno być rozumiane ściśle. W sprawie nie jest poza tym podnoszone, aby budynki mieszkalne planowane do realizacji przez skarżącego mogły zostać objęty jednym z wyłączeń o których mowa ww. przepisie uchwały.

Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Prawidłowo organ ustalił stan faktyczny sprawy dokonując analizy załącznika graficznego przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy z oznaczonymi rzędnymi terenu, oraz materiałów pomocniczych w postaci danych kartograficznych udostępnianych za pośrednictwem portalu www.geoportal.gov.pl, oraz dokumentacji fotograficznej znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy.

Jak słusznie zauważył organ niezaprzeczalnym walorem [...]Parku Krajobrazowego jest rzeźba terenu. Jej głównym elementem są wysoczyzny morenowe, pasma moren czołowych i rozcinające je rynny polodowcowe. Z punktu widzenia deniwelacji terenu występuje tu krajobraz podgórski. Liczne wzniesienia i doliny gęsto poprzetykane rynnowymi jeziorami sprawiają, iż naturalny krajobraz jest wyjątkowy na skalę [...]. Charakterystyczne jeziora o wydłużonym kształcie, spośród których można wyróżnić dwie grupy: Jeziora [...] (10 akwenów) oraz Jeziora [...] (14 zbiorników).

Podnieść należy, że działka nr [...] oraz jej otoczenie jak sam wskazał skarżący charakteryzuje się zróżnicowaną rzeźbą terenu z licznymi pofałdowaniami charakterystycznymi dla polodowcowej rzeźby terenu. Jak wynika z akt sprawy działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wykazuje spadek w kierunku zabudowanych działek usytuowanych przy drodze na poziomie ok. 172 m n.p.m. Natomiast powierzchnia działki nr [...] ma zróżnicowane ukształtowanie powierzchni. Część północna, przy granicy z działką nr [...] charakteryzuje się dużym spadkiem terenu. Część działki o największym nachyleniu terenu została wyłączona z terenu miejsca realizacji inwestycji. Jak wskazał organ, mierząc teren objęty decyzją, od strony działki nr [...] w kierunku drogi, w miejscu gdzie została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy, na odcinku ok. 30 m różnica rzędnych terenu wynosi ok. 7 m (rzędne od ok. 179 m n.p.m. do 172 m n.p.m.). Różnice rzędnych terenu w różnych miejscach działki są inne, jest ona pofałdowana. Na wysokości działki nr [...] różnica ta na odcinku 20 m wynosi ok. 6 m. Widoczne to jest na numerycznym profilu terenu dostępnym na stronie www.geoportal.gov.pl.

W ocenie Sądu, zasadnie organ stwierdził, że planowana inwestycja bezspornie wiąże się z naruszeniem wspomnianego zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu (§ 3 pkt 5 ww. uchwały), a ponadto w niniejszej sprawie nie będą miały zastosowania odstępstwa od jego stosowania.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie GDOŚ zasadnie odmawia ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia planowanego przez inwestora, z uwagi na niespełnienie warunku, o którym mowa w z § 3 pkt. 5 Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...]kwietnia 2011 r. w sprawie [...]Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r. Nr 66, poz. 1462 ze zm.)

Ponadto, w ocenie Sądu bezzasadne pozostają zarzuty skargi sygnalizujące niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, gdyż organy orzekając w przedmiotowej sprawie zachowały wszystkie zasady wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia nie naruszono przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej podjęły wszelkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego koniecznego dla właściwego rozpoznania sprawy i dokonały jego rzetelnej oceny oraz prawidłowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcia (art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.