Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 783/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134, art. 145 § 1 pkt 1 a, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 200 poz 1679
law: Ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
article: art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A.Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] lipca 2013 roku, nr [...], którą to decyzją działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013r., Nr 267 ze zm.) oraz na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2013 r., Nr poz. 674 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.Ś. od decyzji wydanej przez Starostę Powiaty z dnia [...] lipca 2013 roku orzekającej o uznaniu strony z dniem [...] maja 2013 roku za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu

I instancji.

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny:

W dniu [...] maja 2013 roku A.Ś. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, składając między innymi kartę rejestracyjną bezrobotnego, zaświadczenie wystawione przez I sp. z o.o. spółka komandytowa, w którym wskazano w jakim okresie, w jakim wymiarze czasu pracy była zatrudniona w spółce oraz w jakiej wysokości osiągała wynagrodzenie w poszczególnych miesiącach, poczynając od lutego 2011 roku do marca 2013 roku. Jednocześnie w zaświadczeniu tym wskazano, że od wynagrodzenia pobieranego przez skarżącą była odprowadzana składka na Fundusz Pracy. Nadto skarżąca przedłożyła drugie zaświadczenie wystawione przez powyższy zakład pracy, w którym wymieniono okresy zatrudnienia A.Ś. na 1/8 etatu oraz podano wysokość wynagrodzenia, jakie otrzymywała w ramach tego zatrudnienia.

Z przedłożonych zaświadczeń wynika, że A.Ś. była zatrudniona;

– [...] lutego 2011 roku do [...] lutego 2011 roku na 1/8 etatu,

– od [...] lutego 2011 roku do [...] kwietnia 2011 roku na całym etacie,

– od [...] kwietnia 2011 roku do [...] czerwca 2011 roku na 1/8 etatu,

– od [...] czerwca 2011 roku do [...] sierpnia 2011 roku na całym etacie,

– od [...] sierpnia 2011 roku do [...] października 2011 roku na 1/8 etatu,

– od [...] października 2011 roku do [...] grudnia 2011 roku na całym etacie,

– od [...] grudnia 2011 roku do [...] lutego 2012 roku na 1/8 etatu,

– od [...] lutego 2012 roku do [...] kwietnia 2012 roku na całym etacie,

– od [...] kwietnia 2012 roku do [...] czerwca 2012 roku na 1/8 etatu,

– od [...] czerwca 2012 roku do [...] sierpnia 2012 roku donna całym etacie,

– od [...] sierpnia 2012 roku do [...] października 2013 roku na 1/8 etacie,

– od [...] października 2012 roku do [...] grudnia 2012 roku na całym etacie,

– od [...] grudnia 2012 roku do dnia [...] lutego 2013 roku na 1/8 etacie,

– od [...] lutego 2013 roku do [...] kwietnia 2013 roku na całym etacie,

– od [...] kwietnia 2013 roku do [...] kwietnia 2013 roku na 1/8 etacie.

W okresie, gdy A.Ś. była zatrudniona na całym etacie wynagrodzenie, które otrzymywała było wyższe niż minimalne wynagrodzenie pracowników przysługujące

w pełnym wymiarze czasu pracy, ogłoszone na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

Natomiast z przedłożonego przez stronę zaświadczenia z dnia [...] kwietnia 2013 roku wystawionego przez pracodawcę wynika, iż strona w okresie, gdy była zatrudniona na 1/8 etatu (od [...].12.2011 roku do [...].04.2013 roku z wyłączeniem okresów, w których skarżąca była zatrudniona na cały etat), osiągała następujące wynagrodzenie:

– od [...].12.2011 roku do [...].12.2011 roku - 132 zł,

– od [...].01.2012 roku do [...].01.2012 roku - 187,50 zł,

– od [...].02.2012 roku do [...].02.2012 roku - 35,72 zł,

– od [...].04.2012 roku do [...].04.2012 roku - 103,18 zł,

– od [...].05.2012 roku do [...].05.2012 roku - 187,50 zł,

– od [...].06.2012 roku do [...].06.2012 roku - 75,04 zł,

– od [...].08.2012 roku do [...].08.2012 roku - 85,20 zł,

– od [...].09.2012 roku do [...].09.2012 roku - 187,50 zł,

– od [...].10.2012 roku do [...].10.2012 roku - 81,50 zł,

– od [...].12.2012 roku do [...].12.2012 roku - 88,83 zł,

– od [...].01.2013 roku do [...].01.2013 roku - 200 zł,

– od [...].02.2013 roku do [...].02.2013 roku - 90 zł,

– od [...].04.2013 roku do [...].04.2013 roku - 38,10 zł.

W oparciu o powyższy materiał dowodowy, decyzją z dnia [...] maja 2013 roku Starosta, powołując się na art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), orzekł o uznaniu A.Ś. z dniem [...] maja 2013 roku za osobę bezrobotną i jednocześnie odmówił przyznania prawa do zasiłku.

W krótkim uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż w dniu rejestracji skarżąca spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną. Natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Od powyższej decyzji A.Ś. złożyła odwołanie, podnosząc zarzut naruszenia art. 77 § 1 kpa przez organ I instancji. W ocenie strony organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w wyniku czego błędnie ustalił, iż w ciągu 18 miesięcy przed dniem rejestracji strona nie osiągała, przez co najmniej 365 dni pozostając w zatrudnieniu minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ponadto odwołująca podniosła zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, albowiem organ w uzasadnieniu decyzji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ nie wskazał w jaki sposób wyliczył, iż skarżąca przez mniej niż 365 dni otrzymywała niższe wynagrodzenie niż wynagrodzenie minimalne, co utrudniło stronie ustosunkowanie się do zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 roku, nr [...] Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż uzasadnienie decyzji organu I instancji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji

z przytoczeniem przepisów prawa przez organ I instancji. Skoro jednak wnosząca odwołanie nie złożyła wniosku o uzupełnienie decyzji co do jej rozstrzygnięcia w oparciu

o przepis art. 111 § 1 kpa oraz możliwością uzupełnienia braków przez organ odwoławczy, nie zachodziła potrzeba uchylenia decyzji od której wniesiono odwołanie.

Przechodząc do oceny przesłanek warunkujących przyznanie prawa do zasiłku,

w oparciu o przepis art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...), organ II instancji stwierdził, że A.Ś. nie udokumentowała wymaganego 365 – dniowego ,,stażu zasiłkowego" w okresie ostatnich 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w biurze pracy. Do tego okresu zaliczono tylko okresy, w których pozostawała ona w zatrudnieniu na pełnym etacie i osiągała wynagrodzenie co najmniej równe minimalnemu wynagrodzeniu. Nie zaliczono natomiast okresów zatrudnienia na 1/8 etatu, kiedy to osiągała wynagrodzenie niższe niż minimalne wynagrodzenie. Organ stwierdził, że przepisy o zatrudnieniu są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie mogą być przez organ zatrudnienia stosowane uznaniowo. W trakcie stosowania ich wykładni nie można brać pod uwagę argumentów o charakterze słusznościowym bądź celowościowym, takich jakie wskazuje strona w swoim odwołaniu.

Skarżąca A.Ś. nie zgodziła się z decyzją Wojewody i w dniu [...] sierpnia 2013 roku złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W złożonej skardze strona podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 77 § 1 i art. 80 Kpa oraz naruszenia przepisów prawa materialnego zawartego w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z art. 8 ustawy 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Zdaniem skarżącej organ bezzasadnie nie uwzględnił wszystkich miesięcy w trakcie, których pozostawała w zatrudnieniu i osiągnęła wymagane wynagrodzenie, tj. co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Winno ono być

w przypadku dwóch umów obowiązujących w danym miesiącu zsumowane. Nadto podniosła, że wymóg osiągania co najmniej najniższego wynagrodzenia, o którym mowa

w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia (...) nie odnosi się do każdego wymiaru czasu pracy, w jakim był zatrudniony pracownik, lecz tylko do tego, który jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, dla niepełnego wymiaru czasu pracy wysokość minimalnego wynagrodzenia ustala się

w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę obliczeń wysokość minimalnego wynagrodzenia określonego w ustawie. Takie okresy winny również być zaliczane do okresu 365- dniowego tzw. "stażu zasiłkowego".

W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej podniósł, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy

o promocji zatrudnienia (...), "prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy,

z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a – 105,

w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni". Oznacza to, że przesłanką zaliczenia do "365 dni" okresu zatrudnienia jest osiąganie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Z kolei pojęcie "minimalnego wynagrodzenia" zostało określone w art. 2 pkt 12a ustawy

o promocji zatrudnienia (...) i jest to kwota minimalnego wynagrodzenia za pacę pracowników przysługująca za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy ogłaszana na podstawie ustawy z 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu z pracę. Organ stanął na stanowisku, iż w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 a ustawy o promocji zatrudnienia (...) chodzi o wynagrodzenie rzeczywiście otrzymywane przez pracownika, a nie to, które pracownik mógł otrzymywać gdyby był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy.

Reasumując, zdaniem organu, zatrudnienie na podstawie umowy, w której nie osiągnięto minimalnego wynagrodzenia nie podlega zaliczeniu do stażu zasiłkowego. Nie są przy tym istotne przyczyny takiego stanu rzeczy. Nie ma zatem znaczenia, czy zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy i otrzymywane w związku z tym niskie wynagrodzenie było wynikiem świadomego wyboru pracownika, czy też spowodowane było innymi okolicznościami, w szczególności brakiem możliwości podjęcia innej pracy. Przepisy art. 71 ust. 1 i 2 ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kierując się wskazaniami kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast skarga podlega oddaleniu w przypadku uznania przez sąd,

że zaskarżona decyzja lub postanowienie pozostaje w zgodności z przepisami prawa materialnego, a także nie narusza przepisów prawa procesowego w stopniu nakazującym jej wzruszenie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy ustawy

z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U.

z 2013 r., Nr poz. 674 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 a) i c) wymienionej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zatrudnienia , łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

W dalszej części tego przepisu ustawodawca zawiera wykaz innych okresów wliczanych do stażu warunkującego nabycie prawa do zasiłku Są to dwie zasadnicze ich kategorie; pierwsza kategoria dotyczy okresów przejawiania w różnych formach

i okolicznościach aktywności zawodowej ( ust. 1 pkt 2), a druga kategoria dotyczy okresów z nimi zrównanymi ( ust. 2 ).

Wśród pierwszej kategorii najważniejszy jest okres zatrudnienia, co w myśl definicji zamieszczonej w art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy o promocji zatrudnienia (...) oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, oraz umowy

o pracę nakładczą. Nie wskazuje się przy tym wyraźnie na rozmiar zatrudnienia, przewidując jedynie, by osiągane z tego tytułu wynagrodzenie (w przypadku stosunku służbowego uposażenie), wynosiło co najmniej kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie

z definicją zawartą w art. 2 ust. 12 a ustawy o promocji zatrudnienia (...), minimalne wynagrodzenie za pracę oznacza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłoszoną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Należy podkreślić,

że ustawodawca traktuje o odpowiednim okresie zatrudnienia oraz osiąganej wysokości wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy

w sposób kumulatywny. Warunki te zatem muszą zaistnieć łącznie. W związku

z powyższym powstała wątpliwość, czy minimalne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia (...),

to wynagrodzenie faktycznie otrzymywane przez pracownika, czy też wynagrodzenie, które pracownik mógłby otrzymywać gdyby był zatrudniony w pełnym wymiarze czasy pracy.

W przypadku bowiem pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy (np. jak skarżąca na 1/8 etatu), może się zdarzyć, że otrzymuje on wynagrodzenie w wysokości niższej od minimalnego wynagrodzenia. Kwestia ta zdaniem Sądu, została już przesądzona w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sądy stanęły na stanowisku,

iż w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2a) ustawy o promocji zatrudnienia (...) chodzi

o wynagrodzenie rzeczywiście otrzymywane przez pracownika, a nie to, które pracownik mógł otrzymać, gdyby był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Celem wymienionego przepisu jest wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla bezrobotnych tych zatrudnionych, którzy nie mogą się wylegitymować uzyskaniem wynagrodzenia w wysokości (a nie proporcjonalnej wysokości) odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. W praktyce bowiem każde wynagrodzenie osób zatrudnionych przez pracodawcę, stosującego się do obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także w minimalnym wymiarze czasu pracy, rodziłoby uprawnienie do zasiłku, gdyż byłoby ono pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i wyliczenia dokonanego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 roku. Jeżeli intencją ustawodawcy byłoby zaliczenie do 365 dni okresów pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, za które osiągane było wynagrodzenie proporcjonalnie zmniejszone do liczby godzin, którą dany pracownik ma przepracować w danym miesiącu, to racjonalny ustawodawca określiłby te kryteria przeliczenia wynagrodzenia. W ustawie o promocji zatrudnienia (...), takie kryteria nie zostały określone. W związku z czym, do okresu 365 dni zalicza się tylko takie okresy zatrudnienia, w których dany pracownik faktycznie otrzymał wynagrodzenie nie niższe od najniższego wynagrodzenia. Taki pogląd został wyrażony miedzy innymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia

2011 roku w sprawie o sygn. akt I OSK 1330/10, Lex nr 951958) i z dnia 14 marca

2013 roku w sprawie o sygn. akt I OSK 1799/12, Lex nr 1295809, czy też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2010 roku

w sprawie o sygn. akt II SA/Po 801/10, Lex nr 354534), wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 maja 2010 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Op 2201/10, Lex nr 528054). Tym samym do okresu 365 dniowego okresu zasiłku stażowego nie wlicza się tych miesięcy, w których skarżąca była zatrudniona przez cały miesiąc

w wymiarze 1/8 etatu i jej wynagrodzenie za ten okres było niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę o którym mowa w art. 2 pkt 12a ustawy o promocji zatrudnienia...

Następną kwestią sporną, która pojawiła się w rozpoznawanej sprawie jest to, czy skarżąca nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych, a w szczególności czy posiadała ona okres 365 dni tzw. "stażu zasiłkowego", o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy

o promocji zatrudnienia (...), w związku z zatrudnieniem w danym miesiącu na podstawie dwóch umów o pracę. Czy w związku z tym należy w tych sytuacjach zsumować otrzymywane wynagrodzenie i w przypadku, gdy w ramach tych umów otrzymywała łącznie wynagrodzenie w kwocie odpowiadającej co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu, okres ten zaliczyć do okresu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku. Zdaniem Sądu, w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w danym miesiącu

u kilku pracodawców lub nawet u jednego pracodawcy na podstawie różnych umów

(np. przez 15 dni na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu, a przez 15 dni na podstawie umowy o pracę na 1/8 etatu lub na podstawie umowy zlecenia) należy jednak, brać pod uwagę sumę uzyskiwanego wynagrodzenia. Znajduje to potwierdzenie w art. 104 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia (...), zgodnie z którym wtedy, gdy uzyskiwane kwoty pochodzą z różnych źródeł (a więc także niezwiązanych z zatrudnieniem w ramach stosunku pracy), obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje, jeżeli łączna kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Skoro od wynagrodzenia osiąganego przez taką osobę odprowadza się składkę na Fundusz Pracy brak jest podstaw, aby w przypadku ubiegania o przyznanie zasiłku takiego kresu nie zaliczać do stażu 365 dniowego, o którym mowa

w art. 71 ust. pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z treścią art. 108 ustawy

o promocji zatrudnienia (...) środki z Funduszu Pracy, na które składają się między innymi powyższe składki są przeznaczane na cele w nim określone, w tym na finasowanie zasiłków, o których mowa w art. 71 ustawy.

Mając powyższe na uwadze, organ winien zaliczyć do okresu czasu pracy, od którego zależy przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych te miesiące, w których część skarżąca przepracowała na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze, a cześć na podstawie umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy (na 1/8 części etatu),

a w których to miesiącach łącznie skarżąca osiągnęła wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia lub wyższe. Jak wynika z dołączonych do akt dokumentów, od każdego wynagrodzenia, jakie wypłacono skarżącej została odprowadzona składka na Fundusz Pracy. Przy uwzględnieniu bowiem tych miesięcy okaże się, że skarżąca przepracowała co najmniej 365 dni w ramach stosunku pracy, w którym to okresie otrzymywała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego odprowadzono składkę na Fundusz Pracy, a tym samym nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnego.

Uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji Sąd miał na uwadze również fakt, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie odpowiada zasadom określonym w art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Tym warunkom uzasadnienie decyzji organu

I instancji nie odpowiada, ogranicza się ono jedynie do dwóch ogólnych zdań. Takie naruszenie art. 107 § 3 kpa skutkuje tym, że organ utrudnił składającej odwołanie ustosunkowanie się do zaskarżonej decyzji, wskazanie dokonanych przez organ naruszeń prawa oraz powołanie stosownej argumentacji.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.