Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1725/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 169 par 1 i par 4, art. 235, art. 13 par 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2012r. sprawy ze skargi A.-T. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2012r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym; 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza na rzecz A.-T. Sp. z o.o. w W. od Dyrektora Izby Celnej w W. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W. powołując się na art. 169 § 4 w związku z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), pozostawił odwołanie z 16 stycznia 2012 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z [...]grudnia 2011 r. określające "A.-T." Sp. z o.o. w W. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy kwiecień 2009 r. w wysokości 2.612.989,00 zł bez rozpatrzenia.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną.

Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. postanowieniem z [...] lipca 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec "A.-T." Sp. z o.o. w W. (zwanej dalej: skarżącą), w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego za okres rozliczeniowy kwiecień 2009 r.

W dniu 23 listopada 2011 r. do Urzędu Celnego [...] w W. wpłynęło pismo doradcy podatkowego Z. A., wraz z kopią, poświadczoną za zgodność z oryginałem "Pełnomocnictwa w sprawach celnych" do reprezentowania M. C. działającego jako prezes zarządu skarżącej spółki, ze wskazanym adresem do doręczeń: "Z. A., ul. [...] , skrytka pocztowa [...], [...] Z. W. [...]".

Po zakończeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Celnego [...]w Warszawie decyzją z [...]grudnia 2011 r. określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy kwiecień 2009 r. w wysokości 2.612.989,00 zł. Decyzja została doręczona 3 stycznia 2012 r. pełnomocnikowi skarżącej spółki.

Pismem z 16 stycznia 2012 r. Z. A. złożył odwołanie od powyższej decyzji organu podatkowego I instancji.

Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu art. 226 Ordynacji podatkowej i przy piśmie z 25 stycznia 2012 r. przekazał do organu II instancji odwołanie wraz z aktami sprawy.

Organ II instancji uznał, że w sprawie brak jest stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed Dyrektorem Izby Celnej w W. w związku z wniesionym odwołaniem. W związku z tym, pismem z 2 kwietnia 2012 r. wezwał wnoszącego odwołanie do usunięcia jego braku formalnego, tj. nadesłania oryginału pełnomocnictwa, lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, udzielonego przez skarżącą do reprezentowania przed Dyrektorem Izby Celnej w W. w związku z wniesionym odwołaniem w sprawie. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie ww. braku formalnego, zgodnie z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, w terminie 7 dni licząc od dnia następnego po dniu doręczenia pisma, spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało doręczone doradcy podatkowemu Z. A.10 kwietnia 2012 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Z. A. przy piśmie z 12 kwietnia 2012 r. przesłał 14 uwierzytelnionych kopii pełnomocnictw "w sprawach celnych".

Następnie organ odwoławczy przytoczył m.in. treść art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w myśl którego – jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków, w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W sytuacji, gdy osoba wezwana, zgodnie z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, nie uzupełni podania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia – na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Wskazany w tym przepisie siedmiodniowy termin do usunięcia braków podania jest terminem ustawowym zawitym, co oznacza, że z jego upływem będzie wiązany skutek w postaci bezskuteczności dokonanej czynności.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że pełnomocnikiem strony w postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 137 § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. Przy czym pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu, a do obowiązków pełnomocnika należy dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny i doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis pełnomocnictwa. Organ podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem, z treści art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej wynika jednoznaczny obowiązek złożenia pełnomocnictwa do akt. Oznacza to, że osoba chcąca działać w sprawie jako pełnomocnik musi złożyć do akt tej konkretnej sprawy pełnomocnictwo lub jego odpis. Organ podatkowy nie ma natomiast podstaw prawnych do zastąpienia pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z tego przepisu, ponieważ jest to ewidentnie obowiązek pełnomocnika. Zgłoszenie pełnomocnictwa musi być konkretne i wskazywać, że dotyczy określonego postępowania i że celem jego złożenia jest reprezentowanie podatnika w tym właśnie postępowaniu.

Następnie organ odwoławczy opisał przesłane na wezwanie "Pełnomocnictwo w sprawach celnych" z 10 listopada 2011 r. dla doradcy podatkowego Z. A.. Po czym zauważył, że stosownie do treści art. 13 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest dyrektor izby celnej jako organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celnego. Na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, organami podatkowymi w zakresie akcyzy stosownie do ich właściwości są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, właściwi ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu (obecnie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym). Jednak umocowanie organów podatkowych w zakresie akcyzy, wynikające z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (lub art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym) nie obejmuje spraw związanych z importem wyrobów akcyzowych, dla których właściwe są organy celne.

Organ odwoławczy podkreślił, że w postępowaniu podatkowym pełnomocnictwo musi być udzielone wprost i nie może być domniemane. Tym samym z treści pełnomocnictwa powinien jasno wnikać jego zakres, tzn. jakich czynności, w jakim postępowaniu, przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy. Ponadto organ nie ma wpływu na zakres pełnomocnictwa, moment jego wystawiania oraz wybór osoby umocowanej do reprezentowania strony. Jedyną kompetencją organów w tym zakresie jest ocena, czy pełnomocnik odpowiada wymogom wyrażonym przez ustawodawcę w art. 137 § 1 Ordynacji podatkowej pod względem zdolności do czynności prawnych. Rzeczą organu jest też weryfikacja przedłożonego pełnomocnictwa z punktu widzenia tego, czy zawiera ono umocowanie do działania w sprawie. Organ nie ma jednak podstaw prawnych do zastąpienia pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ jest to ewidentnie obowiązek pełnomocnika.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że z treści przedmiotowego pełnomocnictwa jasno wynika, że stanowi ono podstawę do reprezentowania skarżącej przed organami celnymi ale jedynie "w sprawach celnych'", co jednoznacznie oznacza, że niniejsze pełnomocnictwo nie upoważnia Z. A. do reprezentowania skarżącej w sprawie podatkowej dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy kwiecień 2009 r., w związku z obrotem odbarwionym olejem opałowym jako olejem napędowym.

Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy wynika, że doradca podatkowy Z. A. zdawał sobie sprawę w jakim zakresie jest prowadzone postępowanie, tzn. postępowanie podatkowe przed organem podatkowym I instancji, gdyż został o tym poinformowany przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. pismem z 29 listopada 2011 r., i jako profesjonalny pełnomocnik winien rozróżniać pojęcia: ,,w sprawach celnych" i "w sprawach podatkowych", wynikające z przepisów prawa.

Konkludując organ odwoławczy uznał, że z uwagi na fakt, iż wnoszący przedmiotowe odwołanie nie usunął jego braku formalnego, a tym samym nie spełnia ono wymogów określonych przepisami prawa, pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. skarżąca – reprezentowana przez doradcę podatkowego – wniosła pismem z 27 czerwca 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik skarżącej, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, przepisów o pełnomocnictwie zawartych w prawie cywilnym, do których odsyła Ordynacja podatkowa oraz błędną wykładnię treści pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącej wskazał, że zdanie zawarte w treści pełnomocnictwa: "...w sprawach należących do jurysdykcji organów celnych..." przesądza, iż pełnomocnictwo jest skuteczne i wystarczające w sprawie. Zatytułowanie pełnomocnictwa "... w sprawach celnych" oznacza, iż obowiązuje w spawach, którymi zajmują się organy celne. Z prawa cywilnego wynika, iż w sprawach nie przekraczających zwykłego zarządu skuteczne jest pełnomocnictwo ogólne. Niezależnie od powyższego, w przypadku wątpliwości organu co do wykładni treści pełnomocnictwa w świetle w art. 121 Ordynacji podatkowej – organ winien był się zwrócić bezpośrednio do mocodawcy w celu wyjaśnienia swoich wątpliwości. Przez pryzmat analizy prawnej i stanu faktycznego zawartego w uzasadnieniu postanowienia – pełnomocnik nabrał także wątpliwości, czy zaskarżane postanowienie ukonstytuowało się w obrocie prawnym – skoro pełnomocnictwo jest nieskuteczne – to postanowienia należało doręczyć bezpośrednio stronie, przy czym dodał, że działa zgodnie z pouczeniem organu z ostrożności procesowej.

Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Ponadto Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie będące przedmiotem kontroli narusza przepisy prawa, a to powoduje konieczność jego uchylenia. Wskazać jednak należy, że przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia nie jest błędna ocena Dyrektora Izby Celnej w W. zakresu pełnomocnictwa z 10 listopada 2011 r., lecz niepoprawne przeprowadzenie postępowania uzupełniającego dotyczącego braku stosowanego upoważnienia doradcy podatkowego Z. A. do reprezentowania skarżącej spółki przed Dyrektorem Izby Celnej w W.

Sąd stwierdza, że Dyrektor Izby Celnej w W. zasadnie uznał, że pełnomocnictwo z 10 listopada 2011 r. zatytułowane "Pełnomocnictwo w sprawach celnych" nie upoważnia doradcy podatkowego Z. A. do reprezentowania skarżącej spółki w sprawie dotyczącej podatku akcyzowego prowadzonej przez organy celne. Wynika to z tego, że pojęcie "sprawa celna" i "sprawa podatkowa" nie są tożsame, a Naczelnicy Urzędów Celnych oraz Dyrektorzy Izb Celnych w zależności od rodzaju spraw występują jako organy celne lub organy podatkowe.

Wskazać należy, że postępowania podatkowe (sprawa podatkowa) zmierza do określenia obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa oraz przepisów materialnego prawa podatkowego wynikających z przepisów ustaw podatkowych – w niniejszej sprawie z ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Natomiast ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) nie definiuje pojęcia sprawy celnej. Regulacja zawarta w Rozdziale 6 "Postępowanie w sprawach celnych" Prawa celnego będzie miała zastosowanie tylko wtedy, gdy powstanie i zawiśnie przed organem celnym sprawa celna. Stosownie do brzmienia art. 73 ust. 1 Prawa celnego – do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Stosownie do brzmienia art. 1 Prawa celnego – ustawa ta reguluje zasady przywozu towarów na obszar celny Unii Europejskiej i wywozu towarów z tego obszaru, zasady postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną, sposób przekazywania informacji do celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu towarowego z państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz związane z tym prawa i obowiązki osób, a także uprawnienia i obowiązki organów celnych, w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego. Sprawa celna powstaje w przypadku wprowadzenia towaru na obszar celny Unii Europejskiej lub jego wyprowadzenie z tego obszaru. To wprowadzenie lub jego wyprowadzenie powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej (art. 2 Prawa celnego). Przepis art. 69 ust. 1 Prawa celnego definiuje organy w sprawie celnej – w postępowaniu celnym organami właściwymi są: 1. naczelnik urzędu celnego - jako organ pierwszej instancji; 2. dyrektor izby celnej – jako: a) organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celnego, b)organ pierwszej instancji w sprawach określonych w przepisach prawa celnego oraz przepisach odrębnych, c) organ odwoławczy od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Z wyżej opisanymi przypadkami definiującymi sprawę celną bez wątpienia nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Niniejsza sprawa dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu obrotu olejem opałowym niezgodnie z jego przeznaczeniem wynikającą z przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (art. 2 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 2, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 62 ust. 1 i 2 i art. 65 ust. 1 i 1a). Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym – organami podatkowymi w zakresie akcyzy stosownie do ich właściwości są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, właściwi ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu (obecnie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym). Zauważyć także należy, że umocowanie organów podatkowych w zakresie akcyzy, wynikające z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (lub art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym) nie obejmuje spraw związanych z importem wyrobów akcyzowych, dla których właściwe są organy celne (taka sytuacja w sprawie nie występuje). Ponadto zgodnie z art. 13 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest dyrektor izby celnej jako organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celnego.

Powyższe powoduje, że skarżąca spółka – jak trafnie argumentuje organ odwoławczy – powinna upoważnić pełnomocnika z uwagi na charakter postępowania do prowadzenia sprawy podatkowej, a nie celnej. Dlatego też organ zasadnie uznał, że pełnomocnictwo z 10 listopada 2011 r. nie upoważniało doradcę podatkowego do działania w imieniu spółki w sprawie podatku akcyzowego. Pełnomocnictwo z 10 listopada 2011 r. wyraźnie wskazuje, że jest pełnomocnictwem w sprawach celnych i nie przeczy temu sformułowanie zawarte w pełnomocnictwie, że dotyczy ono spraw "należących do jurysdykcji organów celnych", skoro w tym w postępowaniu – jak wyżej wskazano – Naczelnik Urzędu Celnego i Dyrektor Izby Celnej są organami podatkowymi, a nie celnymi.

Nie mniej jednak fakt przedłożenia przez stronę do odwołania niewłaściwego pełnomocnictwa nie powoduje automatycznie konieczności pozostawienia jego bez rozpatrzenia. W takiej sytuacji – stosowanie do art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej – organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Przy czym wskazać należy, że pismo wzywające do usunięcia braków odwołania powinno być na tyle jasne i czytelne, aby umożliwiało stronie wywiązanie się z nałożonego nań obowiązku, inaczej mówiąc, aby strona postępowania nie miała wątpliwości czego konkretnie dotyczy wezwanie organu. Taki bowiem sposób działania organów jest zgodny z zasadą zaufania wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej – postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Bez znaczenia przy tym jest do kogo kierowane jest wezwanie (czy do profesjonalnego pełnomocnika czy bezpośrednio strony), bowiem powyższy przepis art. 169 Ordynacji podatkowej nie zakłada konieczności sformułowania wezwania w sposób odmienny w zależności od adresata.

W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej w W. nie sformułował wezwania z 2 kwietnia 2012 r. – sporządzonego na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej – w sposób jasny i czytelny. Przede wszystkim w wezwaniu tym zabrakło wyjaśnienia, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo z 10 listopada 2011 r. nie upoważnia doradcy podatkowego Z. A. do reprezentowania skarżącej spółki w postępowaniu podatkowym (akcyzowym), ponieważ dotyczy możliwości reprezentowania skarżącej jedynie w postępowaniu celnym. Takie wyjaśnienie było konieczne zważywszy na to, że pełnomocnictwo z 10 listopada 2011 r. nie budziło zastrzeżeń w postępowaniu pierwszo instancyjnym, w którym Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. traktował doradcę podatkowego Z. A. jako właściwie ustanowionego pełnomocnika do działania w imieniu skarżącej spółki (decyzja została doręczona pełnomocnikowi). Zatem wezwanie skarżącej w sposób ogólny: "nadesłania oryginału pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania, udzielonego Panu Z. A. przez A.-T. Sp. o.o. z siedzibą w W., do reprezentowania jej przed Dyrektorem Izby Celnej w W. w związku z wniesionym odwołaniem" mogło skarżącą wprowadzić w błąd i tak też w istocie się stało. Świadczy o tym treść pisma doradcy podatkowego Z. A. z 12 kwietnia 2012 r. przy którym ponownie nadesłał pełnomocnictwo z 10 listopada 2011 r. W piśmie tym wyjaśnił, że wykonał wezwanie organu, pomimo tego, iż postępowanie przed Dyrektorem Izby Celnej w W. nie jest "nowym" postępowaniem, a jest to kontynuacja postępowania i żądanie nowych pełnomocnictw jest bezprawne. Oznacza to, że doradca podatkowy nie był świadomy, czego tak naprawdę żąda organ, a przyczyną tego było niejasno sporządzone wezwanie.

Sąd uznał, że organ odwoławczy precyzując w sposób mało czytelny wezwanie do uzupełnienia odwołania o pełnomocnictwo naruszył prawo. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 169 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, albowiem przedwcześnie pozostawiono odwołanie bez rozpatrzenia.

Reasumując, Sąd stwierdził naruszenie wskazanych przepisów postępowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie sprawy uznać należało, iż wnioski jakie wyprowadził organ odwoławczy są nieprawidłowe.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w Warszawie powinien ponownie wezwać doradcę podatkowego Z. A. do przedłożenia pełnomocnictwa w sprawie reprezentowania spółki w sprawie podatkowej na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przed doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075 ze zm.).