Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 499/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 13 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 672
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 89, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 12 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2023 roku sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 14 marca 2023 roku znak: KO.4113.3.2023 w przedmiocie odmowy zmiany lasu na użytek rolny oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

II SA/Łd 499/23

Uzasadnienie

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z 14 marca 2023 r. (znak: KO.4113.3.2023) utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z 2 stycznia 2023 r. (znak: [...]) odmawiającą zmiany lasu na użytek rolny.

Z akt sprawy wynika, że A.W. pismem z 27 września 2022 r., uzupełnionym 2 listopada 2022 r. wniósł o zmianę lasu o powierzchni 0,31 ha na użytek rolny, na działce nr [...] w obręb C. w gminie S., powiat [...]. Jako uzasadnienie wniosku skarżący wskazał, iż na ww. powierzchni 0,31 ha stanowiącej użytek leśny planuje zwiększenie powierzchni gruntów rolnych, na których dokona nowych nasadzeń drzew owocowych. Skarżący wskazał, iż jego jedynym źródłem dochodu jest gospodarstwo rolne, a zwiększenie powierzchni gruntów rolnych zwiększy dochód z gospodarstwa.

Do wniosku została dołączona ostateczna decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z 2 sierpnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Wnioskodawca dołączył też do wniosku zaświadczenie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o wpisie do ewidencji producentów ARiMR wraz z informacją o wysokości otrzymanych dopłat bezpośrednich za 2020 r. i 2021 r., kserokopię decyzji Burmistrza Białej [...] i Wójta Gminy S. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r., wypis z rejestru gruntów i budynków dla przedmiotowej działki, mapę ewidencyjną, informację na temat Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S., wypis ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. oraz mapę z zaznaczonym obszarem, wnioskowanym o zmianę lasu na użytek rolny.

Skarżący oświadczył, że jego gospodarstwo domowe jest jednoosobowe, a na działkach stanowiących jego własność prowadzi gospodarstwo rolne na terenie gminy Biała Rawska o powierzchni użytków rolnych 8,97 ha, a na terenie gminy S. o powierzchni użytków rolnych 0,27 ha oraz 0,31 ha lasu. Nieruchomości stanowiące grunty rolne wykorzystane są pod uprawy sadownicze (wiśnie, śliwy, jabłonie). Zmiana sposobu użytkowania lasu na użytek rolny ma na celu zwiększenie powierzchni gruntów rolnych, a co za tym idzie zwiększenie dochodów z gospodarstwa. A.W. nadmienił, iż zwiększy opłacalność produkcji, gdyż odległość z miejsca zamieszkania na przedmiotową działkę wynosi ok. 2 km, co związane jest z kosztami obsługi oraz dojazdu.

Starosta [...] 2 stycznia 2023 r. decyzją wydaną na podstawie art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 672 ze zm.) [dalej: ustawa o lasach] odmówił zmiany lasu na użytek rolny.

Organ ustalił, że działka nr [...] położona w obrębie C. stanowi własność skarżącego, a zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków w jej skład wchodzą następujące użytki: grunty orne klasy Illb o powierzchni 0,22 ha, grunty orne klasy IVa o powierzchni 0,05 ha oraz las klasy III o powierzchni 0,31 ha, co łącznie stanowi działkę o powierzchni 0,58 ha.

W ocenie organu sporny las spełnia definicję lasu określoną w ustawie o lasach., a objęta wnioskiem zmiana ma na celu zwiększenie powierzchni rolnej planowanej do realizacji produkcji roślinnej, tj. nasadzenia drzew owocowych.

Następnie, Starosta [...] wskazał, że dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych, położonych w obrębie C. sporządził na okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2031 r. Inwentaryzację Stanu Lasów, w której przewidziano na działce nr [...] wykonanie rębni z maksymalną miąższością do pozyskania w ilości 48,7m³ drewna, odnowienie powierzchni zrębowej i pielęgnowanie uprawy.

Organ podniósł, że 30 listopada 2022 r. pracownik Starostwa Powiatowego w Rawie Mazowieckiej w obecności właściciela nieruchomości przeprowadził oględziny spornej działki. Podczas oględzin ustalono, że na działce znajduje się las, który według ewidencji gruntów i budynków zajmuje powierzchnię 0,31 ha. Drzewostan stanowią dęby szypułkowe w wieku ok. 120-140 lat oraz w wieku 80-90 lat, pojedynczo rosną drzewa gatunku brzoza brodawkowata, które są obumarłe. Warstwę podszytu tworzą leszczyna pospolita, czereśnia ptasia, jarząb pospolity i są w dobrym stanie zdrowotnym. Na części działki stanowiącej użytek rolny znajduje się grunt orny, który nie jest obsadzony żadną uprawą rolną, nie jest użytkowany rolniczo i według oświadczenia właściciela działki planowane jest jego obsadzenie drzewami owocowymi. W trakcie oględzin ustalono, iż od strony zachodniej działki znajduje się droga; od strony wschodniej działka graniczy z użytkiem rolnym, na którym znajduje się sad; od strony północnej, tj. działki nr [...], na użytku rolnym rośnie sad i las; od strony południowej działki na użytku rolnym również rośnie sad oraz las.

Organ nadmienił, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi decyzją z 2 sierpnia 2022 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na przekształceniu lasu na użytek rolny o powierzchni 0,31 ha, rosnącego na działce skarżącego.

Organ I instancji podkreślił, że ustawodawca nie uzależnił zgody na zmianę lasu na użytek rolny od wydania ww. decyzji, jako jedynej przesłanki, wskazując istnienie szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu.

Organ podkreślił, iż z oględzin terenu, mapy ewidencyjnej, mapy gospodarczej dla lasów wsi C. wynika, że las ten graniczy po sąsiedzku z działkami leśnymi i rolnymi. Na spornej działce oraz w sąsiedztwie brak jest zabudowań gospodarczych i mieszkalnych, a na terenie wsi znajduje się mała powierzchnia lasów, tj. 6,14 ha z czego las wnioskodawcy zajmuje powierzchnię 0,31 ha. Organ zauważył, że do wniosku załączono informację Wójta Gminy S. z 13 września 2022 r., iż dla działki nr [...] obręb C. brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednocześnie dołączono wypis ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzonego uchwałą nr XXXIII/90/2013 z 17 grudnia 2013 r. W ocenie organu I instancji jedną z przesłanek przemawiających za wydaniem decyzji odmownej w niniejszej sprawie jest treść wspomnianego Studium, zgodnie z którymi działka nr [...] w obrębie C., oznaczona symbolem R1, stanowi obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej z ograniczeniem możliwości pod zabudowę oraz symbolem R2, tj. obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy związanej z użytkowaniem rolniczym. Podstawowymi założeniami i celem polityki dla "terenów o symbolu R1 i R2 jest ochrona obszarów rolniczej przestrzeni produkcyjnej, w których istniejące tereny zalesione i zadrzewione należy utrzymać i zachować, z możliwością regulacji granicy rolnoleśnej", stanowiąc ograniczenia w zagospodarowaniu. Organ I instancji uznał, iż zmiana lasu na użytek rolny byłaby sprzeczna ze studium, które jest wiążące dla organów gminy przy opracowywaniu planu miejscowego.

Powołując się na art. 8 ustawy o lasach organ wywiódł, że przesłanką warunkującą zmianę lasu na użytek rolny jest "szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu", które to pojęcie nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, zatem ocena, czy w danej sprawie istnieją takie uzasadnione potrzeby, nie może być dowolna. Zdaniem organu dla ustalenia istnienia "szczególnie uzasadnionych potrzeb" nie wystarcza wystąpienie po stronie właściciela lasu jakichkolwiek potrzeb, tj. potrzeb zwykłych, choćby nawet uzasadnionych, ale konieczne jest, aby te uzasadnione potrzeby miały charakter kwalifikowany, czyli wyjątkowy, nadzwyczajny, a zatem w sposób wyraźny odbiegający od potrzeb typowych. Przy rozpatrywaniu sprawy organ podjął się zatem ustalenia jakie są warunki życia skarżącego, źródła utrzymania, dochody rodziny, w tym uzyskiwane z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego (również dopłaty unijne), sposób wykorzystywania gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, jak również warunki zamierzonego wykorzystania działki.

Organ zwrócił uwagę, że skarżący nie podnosi, że jest w trudnej sytuacji materialnej. Do wniosku załączono zaświadczenie z Urzędu Gminy i Miasta Biała Rawska w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego, który wynosił w roku 2020 - 3.819,00 zł. Urząd Miasta i Gminy w Białej Rawskiej zaświadczył, iż A.W. posiada opodatkowane gospodarstwo rolne położone na terenie gminy Biała Rawska o ogólnej powierzchni 8,97 ha, w tym przeliczeniowe 9,1155 ha, użytki rolne 8,97 ha. Ponadto wnioskodawca dołączył zaświadczenie z Urzędu Gminy w S., iż jest podatnikiem podatku rolnego z gruntów położnych we wsi C. o powierzchni użytków rolnych 0,27 ha, w tym przeliczeniowe 0,325 ha oraz podatnikiem podatku leśnego z lasu o powierzchni 0,31 ha. Załączone do wniosku zaświadczenie nr [...] z 31 października 2022 r. wydane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Rawie Mazowieckiej potwierdza, iż A.W. jest wpisany do ewidencji producentów ARiMR oraz pobiera dopłaty w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, które w roku 2020 wyniosły 10.143,28 zł, w roku 2021 - 8.421,17 zł. Natomiast wysokość dopłat bezpośrednich uzyskiwana z tytułu prowadzonych upraw rolnych w roku 2022 nie jest możliwa do określenia z uwagi na brak decyzji administracyjnej określającej ich wysokość. Skarżący podał, że użytki rolne stanowią nasadzenia drzew owocowych: wiśni, śliw i jabłoni. Poinformował, iż innych gruntów nie dzierżawi, nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, nie pobiera renty. W ocenie organu skarżący nie wykazał trudnej sytuacji materialnej, mieszkaniowej czy życiowej zaliczanej do "szczególnie uzasadnionej potrzeby" uprawniającej do zmiany lasu na użytek rolny.

Zdaniem organu w rozważanej sprawie trudno mówić o przymusowej sytuacji życiowej podyktowanej sytuacją materialną wyłącznie ze względu na dojazd z miejsca zamieszkania na działkę nr [...] obręb C., tj. ok. 2 km. W ocenie organu I instancji wnioskodawca nie wykazał, aby dochody uzyskiwane z upraw prowadzonych na działce miały znaczący wpływ na jego egzystencję i z tego tytułu znalazłby się w trudnej sytuacji materialnej. Organ skonstatował, że w przedmiotowej sprawie strona zamierza wykonać nasadzenia drzew owocowych, ale nie wykazała w jaki sposób zwiększy dochodowość swojego gospodarstwa, a jedynym argumentem jest odległość ok. 2 km od miejsca zamieszkania do działki nr [...] obręb C., co zdaniem organu dodatkowo dowodzi, że jest to sprzeczne z ideą zmiany lasu na użytek rolny. W ocenie organu I instancji okoliczności wskazane przez skarżącego jako przemawiające za uwzględnieniem wniosku nie spełniają przesłanki "szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli" w rozumieniu art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, a zwiększenie powierzchni gospodarstwa rolnego o 0,31 ha nie jest niezbędne do zaspokojenia potrzeb życiowych strony, gdyż nie uprawdopodobnił, że sytuacja materialna ulegnie poprawie.

W odwołaniu od powyższej decyzji A.W. podniósł, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi wyraził zgodę na zamianę, lecz ta zgoda nie miała znaczenia, bo o odmowie zdecydowało Starostwo. Skarżący zauważył, że jego sytuacja materialna nie powinna być powodem odmowy, a fakt, że nie jest on petentem opieki społecznej nie może być jednym z powodów odmowy i nie świadczy o tym, że ma wystarczające dochody na utrzymanie i spłatę kredytów w wysokości 386.200 zł, co oznacza, że jego sytuacja materialna jest nie do pozazdroszczenia, jest bardzo trudna. Jeśli chodzi o jego dochody to wskazuje, że według wyliczeń Gminy Biała Rawska przeciętnie wynoszą 3.819 zł z hektara przeliczeniowego. Wyjaśnił, że sam prowadzi gospodarstwo sadownicze o powierzchni 8,97 ha na terenie gminy Biała Rawska i 0,27 ha oraz 0,31 ha lasu na terenie gminy S.. Skarżący oświadczył, że grunty na terenie gminy S. chce przeznaczyć pod uprawy sadownicze na powierzchni 0,58 ha, które powstaną po odlesieniu. Podkreślił, że dopiero wówczas uprawa gruntu byłaby opłacalna i zwiększyłaby jego dochód, jak również dopiero wtedy opłaciłoby się dojeżdżać na tę działkę, która znajduje się około 2 km od jego gospodarstwa, co generuje dodatkowe koszty dojazdu. Wyjaśnił, że z tego lasu nie ma żadnego pożytku, nie otrzymuje dotacji, a musi płacić podatek. Nadmienił, że w tym lesie jest kilka dębów, ale w większości drzewa są spróchniałe, obumarłe a grunt zachwaszczony. Zdaniem skarżącego decyzja Starostwa w Rawie Mazowieckiej jest tendencyjna i niesprawiedliwa.

Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że podziela stanowisko organu I instancji, iż szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu, mająca uzasadniać przekształcenie przedmiotowego lasu w użytek rolny, nie zaistniała w rozpoznawanym przypadku. Podnoszony bowiem we wniosku i w odwołaniu zamiar rolniczego użytkowania gruntów leśnych wnioskowanych do zmiany, z przeznaczeniem na nasadzenia drzew owocowych - w ocenie Kolegium - nie ma w sobie niczego szczególnego (jest istotą, rodzajem zmiany, a nie jej uzasadnieniem). Ubiegając się o zgodę na zmianę lasu na użytek rolny wnioskodawca powinien wykazać, jaka szczególna potrzeba uzasadnia rolnicze (sadownicze) wykorzystanie części przedmiotowej nieruchomości. Należy też zauważyć, że pomimo tego, że grunt rolny na przedmiotowej działce nie był w żaden sposób użytkowany rolniczo przez wnioskodawcę, o czym świadczą ustalenia z oględzin. W ocenie składu Kolegium wyrażona przez stronę potrzeba rolniczego (sadowniczego) użytkowania przedmiotowego lasu, uzasadniona względami subiektywnymi (ogólnie wskazanymi jako poprawa sytuacji ekonomicznej), nie mogła zostać uznana za sytuację przymusową, bezwzględnie przemawiającą za udzieleniem zezwolenia na przekształcenie istniejącego lasu w użytek rolny. Podkreślić należy, że zamiar odwołującego się dotyczący zagospodarowania całej działki na cele rolnicze (sadownicze), jakkolwiek niewątpliwie świadczy o jego interesie w zmianie przeznaczenia gruntu i jest on zrozumiały, to jednak nie oznacza istnienia szczególnie uzasadnionej potrzeby, aby takiej zmiany dokonać. Zatem z subiektywnego punktu widzenia strony o ile potrzeba uzyskania opłacalnego dochodu może wskazywać na uzasadnioną potrzebę zmiany lasu na użytek rolny, o tyle obiektywne kryteria oceny tej przesłanki taką kwalifikację wykluczają. W przedmiotowym postępowaniu nie było możliwe wykazanie zaistnienia szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu, co jest niezbędnym warunkiem uzyskania zgody na jego przekwalifikowanie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ uznał je za niezasadne. Podkreślił, iż powoływanie się przez stronę na wnioski płynące z treści decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na zmianie lasu na użytek rolny, nie mogło mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Fakt, iż organ ochrony środowiska nie uznał potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko nie oznacza, że istniały przesłanki do odlesienia spornej części działki gruntu. Stwierdzenie, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest potrzebne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, nie wpływa na sposób rozstrzygnięcia podstawowej dla niniejszej sprawy kwestii, tj. dowiedzenia że planowane działania są podyktowane szczególnie uzasadnionymi potrzebami właściciela lasu. Dlatego nie można zgodzić się z zarzutem, że nie została wzięta pod uwagę treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Powyższa decyzja nie stanowiła przeszkody dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony o zmianę lasu na użytek rolny, jednakże nie przesądzała o jego zasadności.

Skoro wnioskodawca nie wykazał, że zamiana lasu na użytek rolny jest podyktowana szczególnymi jego potrzebami, to zaskarżonej decyzji nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa.

Kontrolując zaś prawidłowość zaskarżonej decyzji, wydanej w warunkach uznania administracyjnego uznano, że organ przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie, a wydane rozstrzygnięcie wynika z dokonanych ustaleń czyli nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W ocenie SKO zarówno dokonana przez organ I instancji analiza okoliczności faktycznych, jak i przeprowadzone postępowanie dowodowe nie budzą wątpliwości co do ich prawidłowości. Odnośnie zaś rozważenia interesu publicznego i prywatnego wskazać należy, że skoro uszczuplanie powierzchni leśnej jest wyjątkiem od zasady utrzymywania dotychczasowej powierzchni leśnej, a nawet jej zwiększania, to by przeciwstawić tej generalnej zasadzie mającej na celu ochronę interesu publicznego interes indywidualny - musi być on wyjątkowy, szczególny, obiektywnie uzasadniający to przełamanie.

Potrzeby obiektywnie postrzegane jako zwykłe, choć zrozumiałe, nie są tymi, które uzasadniają wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. W świetle powyższego stanu rzeczy Kolegium doszło do przekonania, że odwołujący się nie wskazał szczególnie uzasadnionej potrzeby zmiany lasu na użytek rolny. Nie ulega wątpliwości, że teren objęty wnioskiem stanowi las, więc zarówno zasady powszechnej ochrony lasów oraz trwałości utrzymania lasów (art. 8 ustawy o lasach), jak i konieczność ochrony środowiska naturalnego przed nieuzasadnioną degradacją powodują, że należy przyznać prymat interesowi publicznemu nad interesem strony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.W. zarzucił organowi naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny stanu sprawy, dokonanie oceny dowodów w dowolny a nie swobodny sposób, co doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia badania stanu drzewostanu, jego kondycji oraz jego powszechności, odległości od działek rolnych, sąsiedztwa infrastruktury przemysłowej czy też wykorzystania do innych celów, którą wykonałby biegły dendrolog, w sytuacji gdy w protokole oględzin stwierdzono, że cześć drzew jest obumarłych a zatem nie występuję przesłanka utrzymania powierzchni lasu,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nierozpatrzenie całego materiału zgromadzonego w sprawie, w szczególności informacji przekazywanych przeze skarżącego, w tym dotyczących sytuacji materialnej w postaci zobowiązań kredytowych na łączną kwotę ponad 350.000 zł, wzrostu kosztów życia oraz produkcji wywołanych inflacją a także recesją gospodarczą w jakiej znajduje się Polska z powodu inflacji oraz wojny na Ukrainie,

- art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i nie zlecenie wydania opinii biegłemu dendrologowi, który w oparciu o posiadaną wiedzę a także przeprowadzone badania ustaliłby czy sporny las jest zdrowy, czy wymaga wycinki z uwagi na stan drzewostanu, jego wiek, a także rodzaj drzew itp., a tym samym czy zachodzi potrzeba do jego utrzymania,

- art. 89 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu ustalenia okoliczności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w szczególności co do sytuacji ekonomicznej skarżącego, wystąpienia u strony szczególnej potrzeby uzasadniającej zmianę lasu na użytek rolny,

- art. 75 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez oparcie w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie braku szczególnej potrzeby do zmiany lasu na użytek rolny, jedynie w oparciu o zaświadczenia o wysokości dopłat rolnych oraz wysokości dochodu z jednego hektara, które nie mogą stanowić pełnowartościowego dowodu w sprawie, podczas gdy organ powinien dążyć do wszechstronnego badania stanu sprawy, przeprowadzając z urzędu dowód z przesłuchania na okoliczność sytuacji materialnej, wystąpienia szczególnej potrzeby zmiany lasu na użytek rolny,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewskazanie w uzasadnieniu decyzji jakie fakty organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zmiana przeznaczenia działki byłaby sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. w sytuacji, gdy akt ten nie jest aktem prawa miejscowym, a tym nie może on z uwagi na swój wewnętrzy charakter wiązać organu wydającego decyzję administracyjną, gdyż jest ona wydawana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących,

- art. 13 ust. 2 ustawy o lasach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że na gruncie niniejszej sprawy nie występują przesłanka uzasadniająca zmianę lasu na użytek rolny, w sytuacji gdy w sprawie organ I instancji nie poczynił ustaleń, które prowadziłby do odmiennego wniosku, w szczególności nie przeprowadzając dowodu z przesłuchania skarżącego czy opinii dendrologa co do stanu drzewostanu i konieczności utrzymywania lasu.

Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący w szczególności wskazał, że obie zaskarżone decyzje nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz w stanie faktycznym sprawy. Nie można bowiem zgodzić się z organem I jak i II instancji, iż w przedmiotowej sprawie ponad wszelką wątpliwość ustalono, że nie występuje szczególna potrzeba uzasadniająca zmianę lasu na użytek rolny.

Skarżący zaakcentował, że w protokole z oględzin nieruchomości wskazano, iż cześć drzew jest obumarłych, a zatem nie można przyjąć, że las przedstawia tę samą wartość jak inne. Wskazać należy, żeby adekwatnie poczynić ustalenia w tym zakresie, należy wziąć pod uwagę takie okoliczności jak: wielkość lasu, jego wiek, utrzymanie (stan/kondycja) oraz rodzaj (powszechność/rzadkość) drzewostanu, położenie w zwartym kompleksie leśnym, odległość oddziałek rolnych, sąsiedztwo infrastruktury przemysłowej, drogowej (każdej nie-leśnej), wykorzystanie lub możliwość wykorzystania do produkcji i gospodarki leśnej, itp. Na gruncie niniejszej sprawy nie dokonano takich ustaleń a zatem nie można bezwzględnie przyjmować, że istnieje konieczność utrzymania lasu. Wydaje się, że oceny takiej nie może dokonywać osoba bez odpowiedniej wiedzy, umiejętności i doświadczenia. W przypadku wątpliwości organ administracji powinien skorzystać z pomocy biegłego w celu jednoznacznego określenia funkcji i parametrów lasu. Czego na gruncie niniejszej sprawy nie uczyniono.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach, co uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 13 ust. 2 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1356 ze zm.) [dalej: ustawa o lasach], zgodnie z którym, zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Wykładnia językowa zwrotu "szczególnie uzasadniona potrzeba" wskazuje na "konieczność, mus, niezbędność, przymus sytuacyjny". Pojęcie użyte w tym przepisie wskazuje, że ustawodawca zezwala na zmianę przeznaczenia lasu jedynie w sytuacjach wyjątkowych, a mianowicie "w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów". Użycie przez ustawodawcę zwrotu "szczególnie" oznacza, że nie wystarczy ustalenie wystąpienia po stronie właściciela lasu jakiejkolwiek, zwykłej potrzeby przekształcenia terenu leśnego na użytek rolny, ale musi to być potrzeba wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami. Zmiana przekształcenia lasu w użytek rolny musi być zatem dla właściciela lasu czymś absolutnie niezbędnym w danej sytuacji. Wyjątkowość sytuacji podmiotu ubiegającego się o zezwolenie na zmianę na użytek rolny gruntu leśnego, postrzegana poprzez pryzmat obowiązków ciążących na nim jako właścicielu lasu, określonych ustawą o lasach oraz poprzez pryzmat celów ustawy o lasach, powinna mieć wagę przewyższającą wartości chronione ustawą o lasach. Zauważyć bowiem należy, iż w art. 8 ustawy o lasach wskazano, że podstawowymi zasadami prowadzenia gospodarki leśnej jest powszechna ochrona lasów, trwałość utrzymania lasów, ciągłość i zrównoważone wykorzystanie wszystkich funkcji lasów oraz powiększanie zasobów leśnych. Natomiast w art. 13 ust. 1 powoływanej ustawy nałożono na właścicieli lasów obowiązek trwałego ich utrzymywania i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, w tym ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu. Jak wskazał przekładowo WSA w Warszawie w wyroku z 29 lutego 2012 r., IV SA/Wa 1609/11 "Przejściowe nawet pozbawienie lasu drzew nie stanowi przesłanki do zmiany przeznaczenia terenu na użytek rolny, ale zobowiązuje właściciela do uzupełnienia struktury lasu i jego zalesienia".

W tym kontekście przyjąć zatem należy, że za szczególne potrzeby z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach mogą być uznane tylko takie wyjątkowe, kwalifikowane przesłanki, które w sytuacji konkretnego właściciela przeważają nad zasadą ochrony i trwałości utrzymania lasu. Powody wystąpienia z wnioskiem winny, innymi słowy, wykraczać poza subiektywny interes strony, nawet uzasadniony. Jak to trafnie ujął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 października 2011 r., II OSK 1448/10 "szczególnie uzasadnionej potrzeby" nie należy utożsamiać z uzasadnionym interesem strony, sprowadzającym się np. do chęci zagospodarowania działki dla celów rekreacyjnych, czy hodowlanych i jak zasadnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 24 lipca 2012 r., II SA/Bk 374/12, nawet dążenie do rozwijania własnej działalności, choć jest naturalnym procesem, nie spełnia przesłanki szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni akceptuje wypracowaną na tle stosowania art. 13 ust. 2 ustawy o lasach praktykę orzeczniczą, dodatkowo podkreślając, że szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu, mająca uzasadniać przekształcenie lasu w użytek rolny, musi być aktualna (realna) w dacie występowania z wnioskiem, a nie tylko być potencjalna. Ważna potrzeba życiowa właściciela lasu, która skłoniła go do wystąpienia z wnioskiem, winna być na tyle realna, że jej szybkie niezaspokojenie stanowiłoby wręcz zagrożenie dla egzystencji właściciela lasu. Zatem, możliwość zmiany lasu na użytek rolny należy do sytuacji szczególnych, wyjątkowych, a właściciel lasu powinien wykazać szczególnie uzasadnioną potrzebę dokonania takiej zmiany. To na właścicielu lasu spoczywa bowiem ciężar wykazania, że zaistniały szczególnie uzasadnione potrzeby. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy dokonały właściwej oceny, zasadnie odmawiając zmiany przeznaczenia przedmiotowego gruntu leśnego na użytek rolny.

Z akt sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem spornej działki, w której skład - zgodnie z postanowieniami ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę [...] - wchodzą następujące użytki: grunty orne klasy Illb o powierzchni 0,22 ha, grunty orne klasy IVa o powierzchni 0,05 ha oraz las klasy III o powierzchni 0,31 ha, co łącznie stanowi działkę o powierzchni 0,58 ha. Na części działki będącej sklasyfikowana jako las drzewostan stanowią dęby szypułkowe w wieku ok. 120-140 lat oraz w wieku 80-90 lat, pojedynczo rosną drzewa gatunku brzoza brodawkowata, które są obumarłe. Warstwę podszytu tworzą leszczyna pospolita, czereśnia ptasia, jarząb pospolity i są w dobrym stanie zdrowotnym. Na części działki stanowiącej użytek rolny znajduje się grunt orny, który nie jest obsadzony żadną uprawą rolną, nie jest użytkowany rolniczo. Z protokołu przeprowadzonych oględzin wynika, że od strony zachodniej przedmiotowej działki znajduje się droga, od strony wschodniej działka graniczy z użytkiem rolnym, na którym znajduje się sad, a od strony północnej na użytku rolnym rośnie sad i las. Z kolei od strony południowej działki na użytku rolnym również rośnie sad oraz las.

Z ustaleń organów wynika, że na przedmiotowej działce oraz w sąsiedztwie brak jest zabudowań gospodarczych i mieszkalnych, a na terenie wsi znajduje się mała powierzchnia lasów, tj. 6,14 ha z czego las wnioskodawcy zajmuje powierzchnię 0,31 ha. Organ zauważył przy tym trafnie, że ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. wynika, że działka nr [...] w obrębie C., oznaczona symbolem R1, stanowi obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej z ograniczeniem możliwości pod zabudowę oraz symbolem R2, tj. obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy związanej z użytkowaniem rolniczym. Podstawowymi założeniami i celem polityki dla "terenów o symbolu R1 i R2 jest ochrona obszarów rolniczej przestrzeni produkcyjnej, w których istniejące tereny zalesione i zadrzewione należy utrzymać i zachować, z możliwością regulacji granicy rolnoleśnej", stanowiąc ograniczenia w zagospodarowaniu.

Zmiana przeznaczenia gruntu leśnego na spornej działce mogłaby zatem doprowadzić do uszczuplenia drzewostanu na terenie gminy. Słusznie zatem przyjęto, że w takich okolicznościach likwidacja drzewostanu będącego w dobrym stanie, byłaby bezzasadna. Skarżący zaś nie wykazał, aby zaistniały jakiekolwiek okoliczności, które miałyby szczególnie uzasadniać zmianę lasu na użytek rolny. W złożonym wniosku wskazano bowiem jedynie chęć przekształcenia terenu całej działki w sad. Stwierdzić zatem należy, że chęć wprowadzenia uprawy sadowniczej na przedmiotowym terenie oznacza jedynie, że skarżący ma interes w żądaniu zmiany przeznaczenia działki, ale nie oznacza w żadnym razie, że wystąpiła szczególnie uzasadniona potrzeba, aby takiej zmiany dokonać. Należy raz jeszcze podkreślić, że słowo "potrzeba" z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach łączy się z elementem pewnego przymusu sytuacyjnego, który może wynikać dla strony z różnych okoliczności. Zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi więc być dla właściciela tego lasu czymś niezbędnym w danej sytuacji, przy czym potrzeba ta powinna być uzasadniona nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim, przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny sytuacji strony i jej argumentów, o czym była już mowa powyżej. Takie okoliczności nie zostały zaś w niniejszej sprawie wykazane.

Z treści wniosku wynika, że głównym powodem żądania zmiany lasu na użytek rolny była chęć powiększenia przez skarżącego prowadzonego gospodarstwa rolnego. Przy czym stanowisko strony skarżącej o potrzebie powiększenia areału użytków rolnych kosztem powierzchni leśnej pozostaje w opozycji do faktu, że po pierwsze skarżący pozostałą część spornej działki (o powierzchni całkowitej 0,58 ha), która ma charakter rolny (0,22 ha), nie wykorzystywał dotychczas dla celów prowadzenia gospodarki rolnej – sadu. Po drugie zaś należy mieć na uwadze, iż skarżący posiada inne grunty rolne o łącznej powierzchni 8,97 ha.

W powyższej sytuacji, w żadnym razie nie może być uznane za dowolne stwierdzenie organów, że nie jest szczególnie uzasadnioną potrzebą założenie uprawy sadowniczej na terenie spornej działki (o łącznej powierzchni 0,58 ha) kosztem likwidacji lasu, którego stan jest dobry. Organy trafnie wskazały, że nie mamy do czynienia z niezbędnością lokalizacyjną i koniecznością uszczuplenia zasobów leśnych na wnioskowanej działce. Obiektywnie istnieje bowiem możliwość założenia uprawy sadowniczej na części spornej działki, która nie ma charakteru terenu leśnego, właśnie bez konieczności likwidacji lasu. Utrudnienia wskazywane przez skarżącego, a związane z "kosztami obsługi oraz dojazdu" nie mogą stanowić przesłanki do uzasadnienia zmiany gruntu leśnego na rolny. W szczególności dotyczy to okoliczności dojazdu na sporną działkę. Jak wskazał skarżący, odległość od głównego gospodarstwa do spornej działki wynosi ok. 2 km, w związku z czym nieopłacalnym ma być zagospodarowywanie jedynie fragmentu spornej działki o powierzchni 0,22 ha, natomiast dopiero wykorzystanie całej działki (0,58 ha) wskazywałoby – w ocenie skarżącego – na opłacalność rozpoczęcia działalności sadowniczej na spornej działce. W ocenie Sądu wskazane argumenty skarżącego mają wyłącznie charakter subiektywny i nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia ochrony zasobów leśnych. Dlatego też, powyższe okoliczności nie uzasadniały zmiany lasu na użytek rolny, w szczególności nie mogą być uznane za szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu. Raz jeszcze zauważyć należy, iż to skarżący winien przedstawić rację i argumenty przemawiające za niezbędnością zmiany przeznaczenia konkretnej działki leśnej w użytek rolny. W świetle przedstawionej argumentacji należy natomiast uznać, że strona nie wykazała, iż prowadzi gospodarstwo rolne, które cierpi na deficyt powierzchni i jedyną możliwością jego powiększenia jest zmiana przeznaczenia działki leśnej w użytek rolny i korzyść jaką odniesie w wyniku powiększenia areału rolnego jest niewspółmiernie większa i ważniejsza niż strata i zmniejszenie powierzchni leśnej.

Także analiza indywidualnych okoliczności istniejących po stronie skarżącego nie wskazuje, by jego aktualna sytuacja życiowa wymagała dokonania przekształcenia gruntu leśnego na użytek rolny. Zgodzić się należy, iż dopiero w razie ustalenia, że osoba ubiegająca się o zmianę lasu na użytek rolny nie jest w stanie utrzymać siebie i swojej rodziny z dochodów jakie przynosi gospodarstwo rolne, można rozważyć czy ww. "szczególnie uzasadnione potrzeby" zachodzą w danym przypadku.

W realiach niniejszej sprawy – w ocenie Sądu- zasadnie organy oceniły że nie mamy do czynienia z sytuacją wyjątkową po stronie skarżącego, w aspekcie jego sytuacji materialnej i osobistej. Skarżący, jak wskazywano już uprzednio, jest właścicielem gospodarstwa rolnego o ogólnej powierzchni 8,97 ha, w tym przeliczeniowe 9,1155 ha, użytki rolne 8,97 ha. Z załączonego do wniosku zaświadczenia z Urzędu Gminy i Miasta Biała Rawska w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego wynika, iż wyniosło ono w roku 2020 - 3.819,00 zł. Skarżący jest wpisany do ewidencji producentów ARiMR i otrzymuje dopłaty rolne. Z załączonego do wniosku zaświadczenia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Rawie Mazowieckiej, wynika, iż w roku 2020 wyniosły one 10.143,28zł, w roku 2021 8.421,17 zł. Natomiast wysokość dopłat bezpośrednich uzyskiwana z tytułu prowadzonych upraw rolnych w roku 2022 nie jest możliwa do określenia z uwagi na brak decyzji administracyjnej określającej ich wysokość. Skarżący wskazał również, że nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, nie pobiera renty oraz nie przedstawił innych istotnych zdarzeń mających wpływ na jego sytuację materialną, życiową czy mieszkaniową. Podnoszona natomiast na etapie odwołania argumentacja o spłacaniu kredytu, notabene niepoparta żadnym dokumentem, nie może sama w sobie stanowić argumentu na rzecz uznania szczególnych okoliczności pozwalających na przekształcenie gruntu leśnego na rolny. Zwrócić bowiem także należy uwagę, że argument ten pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami skarżącego o jego trudnej sytuacji materialnej. Skoro bowiem otrzymał kredyt na wskazaną kwotę i powyższy spłaca (bynajmniej nie wskazał na problemy z regulowaniem rat) to bank dokonując oceny wiarygodności kredytowej skarżącego badał już jego sytuację majątkową. Ponadto nie sposób uznać, iż sam fakt zagospodarowania, przekształcenia dodatkowego terenu o powierzchni 0,31 ha na uprawy rolne wygeneruje tak duże dochody, iż będzie miało to istotny wpływ na sytuację finansowa skarżącego i spowoduje tak istotne zmiany dochodowości jego gospodarstwa rolnego, które obecnie obejmuje powierzchnię 8,97 ha.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem składu orzekającego organy prawidłowo oceniły brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Jeszcze raz podkreślić należy, że zamiar skarżącego dotyczący zagospodarowania działki na cele rolnicze niewątpliwie świadczy o interesie strony w zmianie przeznaczenia gruntu, i trudno też uznać go za niezrozumiały, jednak nie oznacza istnienia szczególnie uzasadnionej potrzeby, aby takiej zmiany dokonać. Innymi słowy, sam fakt, że właściciel działki nie jest zainteresowany prowadzeniem na niej gospodarki leśnej, a wolałby prowadzić gospodarkę rolną, nie stanowi wystarczającej przesłanki do żądanej zmiany przeznaczenia działki i nie powoduje, że organy winny się do tego wniosku przychylić.

Reasumując, w przedmiotowym postępowaniu nie wykazano istnienia szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu, co jest niezbędnym warunkiem uzyskania zgody na jego przekwalifikowanie.

Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów skargi należało uznać je za niezasadne. W szczególności na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym zaniechania wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy czy też błędów w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organy podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia tej sprawy. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 80 kpa. W świetle tych zasad organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 kpa., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, w szczególności dowodzi on, że skarżący nie wykazał szczególnie uzasadnionej potrzeby zmiany lasu na użytek rolny. Ogólne wskazanie na chęć powiększenia gospodarstwa rolnego, posadowienie sadu na spornej działce nie uzasadnia, w świetle zasady ochrony zasobów leśnych wynikającej z ustawy o lasach, wyjątkowej potrzeby zmiany lasu na użytek rolny.

Uzasadnienie decyzji jest także przekonywujące i odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a., wbrew temu co twierdzi skarżący. Nie został zatem również naruszony art. 107 § 3 k.p.a., określający wymogi konstrukcyjne decyzji administracyjnej, z tego tylko powodu, że nie uwzględnia poglądów przedstawionych przez skarżącego. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a organ II instancji w jej uzasadnieniu odniósł się do wszelkich zarzutów strony skarżącej.

Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, iż naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. może tylko w wyjątkowych sytuacjach skutkować uchyleniem skarżonej decyzji. Decyzja może być bowiem uchylona w przypadku takich naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Ewentualne braki w uzasadnieniu decyzji zasadniczo nie mają wpływu na wynik sprawy.

Reasumując, zasadniczo naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. może być skuteczne wówczas, jeżeli uzasadnienie uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania organu, ustalonego przez niego stanu faktycznego. Nie można zwalczać na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, z którymi skarżący się nie zgadza, tym bardziej, że w niniejszej sprawie ustalenia te są prawidłowe. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. uznać zatem należy za bezzasadny.

Zdaniem Sądu fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli skarżącego oceniony przez organy nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania administracyjnego.

Odnośnie rozważenia interesu publicznego i prywatnego wskazać należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Mając to uwadze stwierdzić należy, że skoro uszczuplanie powierzchni leśnej jest wyjątkiem od zasady utrzymywania dotychczasowej powierzchni leśnej a nawet jej zwiększania, to by przeciwstawić tej generalnej zasadzie mającej na celu ochronę interesu publicznego interes indywidualny - musi być on wyjątkowy, szczególny, obiektywnie uzasadniający to przełamanie. Trudno przyjąć, aby wyłącznie zamiar zwiększenia powierzchni rolnej dla celów produkcji sadowniczej był takim szczególnie uzasadnionym powodem mogącym być stawianym np. na równi z koniecznością zapewnienia egzystencji rodziny. Skarżący przy tym – jak wskazano już uprzednio - nie wykazał, aby nie posiadał środków na utrzymanie. Potrzeby obiektywnie postrzegane jako zwykłe, choć zrozumiałe, nie są tymi, które uzasadniają wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Taka ocena wynika z uzasadnień wydanych decyzji, zatem zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. nie może być oceniony jako uzasadniony. Ocena ta, istotnie różniąca się od tej prezentowanej przez skarżącego, w realiach rozpatrywanej sprawy była uprawniona i nie nosi cech dowolności.

Co do pozostałych zarzutów skargi zgodzić się należy, iż decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na zmianie lasu na użytek rolny (zarzut zawarty w uzasadnianiu skargi), nie mogła mieć wpływu na zaskarżoną decyzję oraz nie przesądzała o zasadności wniosku strony o zmianę lasu na użytek rolny. Skarżący w trakcie postępowania mając ku temu możliwości nie wskazał szczególnie uzasadnionej potrzeby zmiany lasu na użytek rolny.

Co do zaś zarzutu skargi nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej wskazać należy, iż celowa ona byłaby, gdyby skarżący wykazał na etapie postępowania celowość jej przeprowadzenia, tymczasem brak było podniesienia takowej argumentacji w toku postępowania. Z koeli przeprowadzenie rozprawy jedynie w celu umożliwienia wykazania trudnej sytuacji życiowej skarżącego (na co wskazuje w treści skargi) nie jest zasadne i nie odpowiada sytuacjom przewidzianym w art. 89 k.p.a. Również wnioskowane w skardze powołanie biegłego dendrologa na okoliczność ustalenia stanu lasu i potrzeby dalszego jego utrzymywania na przedmiotowej działce – jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę - nie ma bezpośredniego związku z przedmiotem niniejszego postępowania.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.