Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 110/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 255
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi B. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych p o s t a n a w i a: odmówić przyznania B. G. prawa pomocy w żądanym zakresie


UZASADNIENIE

W dniu 13 lutego 2008 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożony przez B. G. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych.

Z podanych przez skarżącą w formularzu informacji wynika, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem oraz małoletnim synem. Oboje małżonkowie prowadzą działalność gospodarczą z której łączny dochód brutto miesięcznie skarżąca oszacowała na 3 256 zł. Majątek skarżącej obejmuje dom [...] oraz działkę rolną [...], sklep i mieszkanie. Skarżąca podała, iż dysponuje oszczędnościami w wysokości 17 456 zł, lecz jak wyjaśniła w uzasadnieniu wniosku, zobowiązania wobec partnerów handlowych oraz instytucji państwowych przekraczają posiadane środki finansowe.

Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej, Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni poprzez nadesłanie:

a/ dokumentu wskazującego na wysokość dochodu osiąganego z prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2007 - odpisu ostatniej złożonej w 2007 r. deklaracji o wysokości dochodu (straty) z prowadzonej działalności gospodarczej osiągniętego od początku ww. roku podatkowego,

b/ dokumentów potwierdzających wysokość zadłużenia strony skarżącej wobec kontrahentów oraz instytucji publicznych,

c/ wyciągów z posiadanych rachunków bankowych za okres 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy,

d/ określenie wysokości koniecznych miesięcznych wydatków ponoszonych przez skarżącą wraz z załączeniem dokumentów potwierdzających te dane.

Skarżąca w zakreślonym powyżej terminie żądanych dokumentów nie przedstawiła, nie udzielając również żadnych wyjaśnień dotyczących jej sytuacji majątkowej.

Zgodnie z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Taka właśnie sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, mianowicie skarżąca została wezwana do potwierdzenia stosownymi dokumentami oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, czego nie uczynił.

Zgodnie natomiast z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004 s. 319).

Skarżąca z uwagi na nieprzesłanie odpowiedzi na wezwanie Sądu nie wykazała, iż wypełnia przesłanki art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności, iż z danych podanych w formularzu wynika, iż dysponuje oszczędnościami.

Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób które, ze względu na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny (tak na gruncie przepisów k.p.c. J. Gudowski /w:/ T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska "Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze", tom 1, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 290 i cytowane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego).

Skoro zatem jest to pomoc państwa, Sąd musi ustalić, czy ubiegający się o prawo pomocy wypełnia ustawowe przesłanki jej przyznania, co nie jest możliwe w przypadku niewykazania stanu majątkowego skarżącą.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.