Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1379/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Joanna Dąbrowska Protokolant ref. Katarzyna Rutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. z

siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z 22 grudnia 2022 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO") nr [...], wydana na podstawie art. 127 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z

dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1376, dalej: "u.d.p."), utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 22 czerwca 2022 r. w przedmiocie wymierzenia Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, decyzją z dnia 22 czerwca 2022r. Prezydent m. st. Warszawy orzekł o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej za zajęcie części pasa drogowego drogi gminnej - ul. W. w Warszawie (dz. nr [...]poprzez umieszczenie w dniach 3 sierpnia - 14 września 2021 r. reklamy (nr [...]) o pow. 2,60 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Wysokość kary wyniosła 3.913,00 zł, wskazano termin i sposób jej zapłaty.

SKO dodało, że w uzasadnieniu decyzji I instancji opisano stan faktyczny

sprawy oraz wskazano przesłanki merytoryczne i prawne, którymi kierował się

zarządca drogi podejmując rozstrzygnięcie. W szczególności wskazano, iż zajęcie

pasa drogowego stwierdziły kontrole przeprowadzone przez zarządcę drogi w dniach

3, 19 sierpnia i 14 września 2021 r., czego dowodem jest dokumentacja fotograficzna.

Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji, SKO po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, stwierdziło, że z akt wynika, że działka ewidencyjna nr [...] położona przy ul. W. opisana jest użytkiem "dr"

- drogi, zatem nie ma podstaw do innego określania granic pasa drogowego. SKO wyjaśniło, że okoliczność, że element budynku jak witryna okienna, balkon i inne są wysunięte poza obrys budynku nie oznacza, że inne wysunięcia są prawnie dopuszczalne. Organ dodał, że granice pasa drogowego na gruncie (wyznaczające obszar w przestrzeni nad i pod gruntem) nie mogą przebiegać poza granicami działek ewidencyjnych. Z mapy zasadniczej oraz Opinii geodezyjnej i zawartym w niej szkicu pomiaru nośnika reklamowego jednoznacznie wynika, że sporny nośnik zamontowany na budynku przy ul. [...] znajdującego się na działce ew. [...], wykracza poza linie graniczne działki ewidencyjnej [...], wchodząc tym samym w pas drogowy ul. W. w Warszawie, oraz częściowo nad pasem

drogowym ul. K.j. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo przyjął, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego.

Organ wyjaśnił, że materiał dowodowy, na którym oparto decyzję I instancji o nałożeniu kary pieniężnej stanowią protokoły z kontroli pasa drogowego oraz fotografie wykonane przez pracowników zarządcy drogi. Wyjaśniło, że załączona "Opinia geodezyjna" niezbicie potwierdza zajęcie pasa. Na szkicu geodeta uprawniony zaznaczyła granicę pasa drogowego i wrysowała nośnik reklamowy. Widnieje w Opinii adnotacja, że całość powierzchni reklamowej znajduje się w pasie drogowym ul.

W. oraz częściowo nad pasem drogowym ul. K..

SKO wyjaśniło, że o istnieniu obiektu we wskazanym miejscu zarządca drogi dowiedział się przed wszczęciem postępowania. Z racji obowiązków pełnionej funkcji zarządca drogi musi bowiem sprawować bieżący nadzór nad pasami dróg publicznych.

SKO uznało, że wbrew zarzutom odwołania, zasadnie zarządca drogi uznał, iż

w sprawie istnieją podstawy do naliczenia kary pieniężnej za bezprawne zajęcie pasa drogowego przez Spółkę i oparcie ustaleń co do powierzchni reklamy na dowodach geodezyjnych sporządzonych przed wszczęciem postępowania. Tym bardziej, że

sama Spółka nie przedstawia żadnego dowodu wskazującego na inną powierzchnię

niż przyjęta w decyzji. Organ wyjaśnił, że z akt wynika, że kolejna kontrola została przeprowadzona już po wszczęciu postępowania jednak niepowiadomienie Spółki nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia. Rodzaj, miejsce umieszczenia i powierzchnia obiektu nie zmieniły się. Już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wskazano podstawę prawną oraz sposób obliczania kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, co umożliwiało profesjonalnemu podmiotowi, jakim jest Spółka, oszacowanie skutków naruszenia. Zdaniem organu, zarządca drogi nie jest też obligowany do dokumentowania istnienia obiektu każdego dnia, za który wymierzono karę.

Odnosząc się do przedłożonych opinii prywatnych Kolegium wskazało, że

opinie te nie dotyczą przedmiotowej reklamy, za którą Spółce wymierzona została kara pieniężna, a w związku z tym nie mogą w żaden sposób wpływać na ustalenia dokonane przez zarządcę drogi.

Zdaniem SKO, w sprawie nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 189f K.p.a. Trudno uznać, w ocenie Kolegium, iżby waga tego naruszenia była znikoma, skoro warunkiem legalnego zajęcia pasa przez reklamę jest posiadanie zezwolenia a odwołująca się Spółka profesjonalnie zajmuje się reklamą. W tych warunkach zaniechanie uzyskania stosownego zezwolenia na umieszczenie reklam (urządzeń reklamowych) przez podmiot zajmujący się profesjonalnie reklamą, w ocenie Kolegium postrzegać należy w kategoriach braku należytej staranności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO w Warszawie z 22 grudnia 2022 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji w części co do punktów: II- wymierzającej karę, III ustalającej wysokość kary i IV zobowiązującej do zapłaty oraz o umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania,

które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 84 § 1,136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1) u.d.p., poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zaniechanie wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, w skład, którego obligatoryjnie powinny wchodzić; a) dokumenty

zawarte w operatach technicznych Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (protokoły graniczne, protokoły ustalenia przebiegu działek ewidencyjnych, szkice połowę, dzienniki danych ewidencyjnych), b) mapa do celów prawnych z wrysowanym przez biegłego geodetę nośnikiem, c) opinia biegłego geodety, na okoliczność ustalenia, czy nośnik reklamowy znajdował się w granicach pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1) u.d.p., skutkiem czego było pozbawione podstaw faktycznych ustalenie, że Skarżący dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi,

2) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 oraz 81a § 1 K.p.a. w zw. z art. 40 ust. 3 i 6 u.d.p. oraz poz. 23 Załącznika nr 3 do Uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2204 z dnia

27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych ("Uchwała") poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny

zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie jakoby reklamy były umiejscowione i wyświetlane w dniach od 3 sierpnia do 14 września 2021 r. w sytuacji gdy kontrole miały miejsce w dniach 3,19 sierpnia i 14 września 2021 r. a pomiar odbył się 30 sierpnia 2021 r. zaś w aktach sprawy brakuje jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, iż reklamy były wyświetlane w okresie pomiędzy dniami kontroli i dniem pomiaru reklam,

3) art. 8 § 1 w zw. z art. 9 w zw. z art. 12 § 1 K.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania bez poinformowania Skarżącego o toczącym się postępowaniu, co doprowadziło do rażącego naruszenia zasad prawa administracyjnego w postaci obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw

i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz

obowiązku działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia,

4) art. 79 § 1 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak zawiadomienia Skarżącego (lub jego przedstawiciela) o czynnościach kontrolnych, a przez to niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, w tym w szczególności

niezapewnienie udziału Skarżącego (jego przedstawiciela), podczas gdy z

powołanych przepisów wynika obowiązek zapewnienia stronom, przez organ administracji, możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, w tym w szczególności udziału w prowadzonych czynnościach dowodowych,

5) art. 36 u.d.p. w zw. z art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1) u.d.p., poprzez wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z uwagi na brak zezwolenia zarządcy

drogi, podczas gdy reklama ze względu na swoje położenie względem jezdni ul.

[...]nie znajdowała się w granicach pasa drogowego,

6) art. 40 ust. 6 i 12 u.d.p. w zw. art. 81a § 1 k.p.a., poprzez błędne obliczenie wysokości kary pieniężnej w przyjętym przez Organy stanie faktycznym, polegające

na nieuprawnionym doliczeniu ramki nośnika przy obliczaniu jego powierzchni,

podczas gdy uwzględnieniu podlegać powinna wyłącznie powierzchnia reklam wyświetlanych na tym nośniku.

Skarżący na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a."), wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci:

a) Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z 20 września 2019 r. oraz dokumentu w postaci Opinii uzupełniającej Stowarzyszenia Geodetów Polskich z 2 lipca 2020 r. (Opinia z 20 września 2019 r. oraz opinia uzupełniająca z 2 lipca 2020 r. w załączeniu do pisma Strony z 29 stycznia 2021 r.; opinia uzupełniająca została wydana dla lokalizacji [...], przy czym wnioski tej opinii mają charakter uniwersalny i znajdują zastosowanie również na gruncie niniejszej sprawy - uzasadnienie poniżej) w przedmiocie zakresu i źródeł niezbędnych do rozstrzygania spraw dotyczących instalacji tablic i urządzeń reklamowych na budynkach położonych bezpośrednio przy granicy lub bliskiej odległości od granicy na fakt ustalenia czynności dowodowych i zakresu dokumentów, jakie powinien przeprowadzić i zgromadzić organ w celu prawidłowego ustalenia, czy nośnik reklamowy znajdował się w granicach pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1) u.d.p.,

b) Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z 16 września 2020 r. oraz Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z 19 marca 2021 r. (w załączeniu do odwołania)

na okoliczność (w celu wykazania faktu), że:

- w sprawach o analogicznym stanie faktycznym opinia geodezyjna (tak jak i szkic pomiaru nośnika czy adnotacja urzędowa) geodety uprawnionego nie stanowiła wiarygodnego źródła stwierdzenia zajęcia pasa drogowego,

- dla przesądzenia, czy w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego Organ powinien przeprowadzić dowód z opinii biegłego geodety oraz mapy do celów prawnych z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym (co do którego tyczy się niniejsze postępowanie) przez biegłego geodetę w odniesieniu do granic pasa drogowego,

- opinia geodezyjna 3/2020 z 21 maja 2020 r. i z uwagi na nieuwzględnienie przez geodetę uprawnionego wystających elementów elewacji budynku nie pozwala na ustalenie, czy w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego, a zatem pozbawiona jest waloru wiarygodności,

c) Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z 11 stycznia 2022 r. wraz z załącznikiem oraz Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z 17 stycznia 2022 r. (w załączeniu; opinia z 17 stycznia 2022 r. została wydana dla lokalizacji ul. [...] przy czym wnioski w niej zawarte znajdują odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie) na okoliczność w celu wykazania faktu, że dla rozstrzygnięcia granic nieruchomości niezbędne są szczegółowe informacje uwzględniające m.in. geometryczny kształt ściany budynku oraz, że błędne jest założenie, że w każdym przypadku granice pasa drogowego określają współrzędne punktów granicznych zawarte w bazie danych ewidencji gruntów i budynków, co prowadzi do wniosku, iż dowód w postaci opinii geodezyjnej uprawnionego geodety nie stanowi wiarygodnego dowodu, na podstawie którego można byłoby określić, czy nośnik znajduje się w granicach pasa drogowego,

d) Opinii biegłej geodety inż. A. B. z 27 października 2022 r. w sprawie zarzutu zajęcia części pasa drogowego drogi powiatowej PI. [...] w Warszawie (w załączeniu; opinia z dnia 27 października 2022 r. zostało wydana dla lokalizacji PI. [...] przy czym wnioski w niej zawarte znajdują odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie] na okoliczność (w celu wykazania faktu), że:

- dla przesądzenia, czy nośnik reklamowy znajduje się w pasie drogowym koniecznym jest dokonanie JEDNOCZEŚNIE bezpośredniego pomiaru sytuacyjnego zarówno nośnika reklamowego, jak i położenia budynku i jego fasady (w tym pomiaru gzymsów

i przyziemia budynku),

- kształt fasady budynku ma KLUCZOWY wpływ na przestrzeń pasa drogowego, zaś występowanie na elewacji budynku jakichkolwiek wystających elementów o innym niż cel drogowy przeznaczeniu takich jak: - gzymsy, - nawisy, - cokoły, powoduje, iż

obszar pod tymi elementami (w przypadku cokołów nad tymi elementami) - stanowi obszar o innym niż drogowym przeznaczeniu, a zatem, iż umieszczenie nośnika w tymże obszarze nie może stanowić zajęcia pasa drogowego,

- wyłącznie jednoczesny pomiar wszystkich elementów pozwala na ich zobrazowanie względem siebie z jednakową dokładnością pomiaru i tylko wówczas możliwym jest kategoryczne stwierdzenie, czy nośnik zajmuje pas drogowy czy nie, a zatem NIEMOŻLIWYM jest ustalenie zajęcia pasa drogowego WYŁĄCZNIE na podstawie dokonania pomiaru samego nośnika (przy pominięciu jednoczesnego pomiaru ściany

i nieuwzględnieniu wystających elementów elewacji budynku),

- opinia geodezyjna z uwagi na nieuwzględnienie przez geodetę uprawnionego wystających elementów elewacji budynku nie stanowi wiarygodnego dowodu, na podstawie którego można byłoby kategorycznie stwierdzić, czy nośnik zajmował pas drogowy.

Skarżący poparł podniesione zarzuty obszerną argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób

uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia jego zarządcy w okresie od 3 sierpnia do 14 września 2021 r. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1768), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 21 września 2022 r. prowadzonych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 3 (u.d.p.) w brzmieniu dotychczasowym stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym.

Analizując mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dniach stwierdzonego zajęcia pasa drogowego, pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p., pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło

realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 - 6 u.d.p.).

W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do Skarżącego reklama (nośnik) zajmował jego przestrzeń, jak bowiem wynika z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., zezwolenie, na zajecie pasa drogowego dotyczy umieszczania w pasie drogowym m.in. reklam.

Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem

wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 §

1 i art. 80 K. p. a., zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13.06.2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek

o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 426/00,

OSNKW 2002/9-10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego

przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze.

W ocenie Sądu materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary,

a mianowicie: 1) opinii geodezyjnej [...] z 3 września 2021 r. wraz ze szkicem sporządzonym 30 sierpnia 2021 r. oraz mapą wywiadu terenowego z 30 sierpnia 2021 r. zgodnie z którymi reklama zamontowana na budynku przy ul. [...], znajdującym się na działce [...], znajduje się nad pasem drogowym

(działka nr [...] ul. [...] oraz częściowo nad pasem drogowym ul. [...] 2) protokoły z oględzin pasa drogowego ul. [...], z 3 i 19 sierpnia oraz 14 września 2021 r. wraz z dokumentacją fotograficzną; 3) wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków pasa drogowego ul. [...] w Warszawie (dz. ew. nr [...]), - jest wystarczający do uznania, że doszło w niniejszej sprawie do zajęcia pasa drogowego.

Niewątpliwie zatem w rozpoznawanej sprawie został przedstawiony dokument geodezyjny - szkic sporządzony przez geodetę, określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w tym pasie reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego.( por. wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1665/05

i VI SA/Wa 1819/05 oraz wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 380/08). Położenie reklamy/urządzenia reklamowego zostało odwzorowane na szkicu sporządzonym przez geodetę, z którego wynika, że reklama wysunięta jest nad pas drogowy i dlatego jej lokalizacja jest bezpodstawnie kwestionowana przez

Skarżącego.

Z tych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 136 § 1 K.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., należy uznać za niezasadne, może słuszne w innych sprawach, o których wiadomo Sądowi z urzędu, ale nie mające potwierdzenia w okolicznościach tej konkretnej sprawy.

Z tych samych względów za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 36 w zw. z art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., poprzez wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z uwagi na brak zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy, jak twierdzi Skarżący, nośnik reklamowy ze względu na swoje położenie względem ul. W.w Warszawie w rej. nr [...] oraz brak funkcjonalnego związku z ruchem drogowym nie znajdował się w granicach pasa drogowego. Jak wskazano powyżej, SKO w prawidłowy sposób wykazało w niniejszej sprawie zajęcie przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a takie zajęcie pasa drogowego podlega karze pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. Organ I instancji umorzył postępowania w części dotyczącej przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego w związku z usunięciem przez Skarżącego

reklamy.

Za niezasadne należy uznać również zarzuty skargi dotyczące naruszenia

przez SKO art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 oraz art. 81a § 1 K.p.a. w zw. z art. 40 ust. 3 i 6 u.d.p. oraz poz. 23 Załącznika nr 3 do Uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2204 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, poprzez bezpodstawne przyjęcie, jakoby nośnik

był umiejscowiony w dniach od 3 sierpnia do 14 września 2021 r. w sytuacji gdy kontrole miały miejsce w dniach 3,19 sierpnia i 14 września 2021 r. a pomiar odbył się 30 sierpnia 2021 r. zaś w aktach sprawy brakuje jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, iż reklamy były wyświetlane w okresie pomiędzy dniami kontroli i dniem pomiaru reklam. Podkreślenia wymaga, że kontrole przeprowadzone w powyższych dniach potwierdzają funkcjonowanie w tych dniach spornej reklamy, za

co została nałożona na Skarżącego kara pieniężna w wysokości 3 913,00 zł. Nie potwierdzają funkcjonowania spornej reklamy w pozostałych dniach, ale niewątpliwie potwierdzają występowanie spornego nośnika reklamowego w całym okresie objętym zaskarżoną decyzją. Organ słusznie zatem uznał, że sporny nośnik reklamowy znajdował się w spornej lokalizacji w okresie od 3 sierpnia do 14 września 2021r. wskazując na brak racjonalności w przyjęciu, że Skarżący dokonywał demontażu spornego nośnika reklamowego w okresach pomiędzy dokonywanymi kontrolami

przez organ. Skarżący natomiast nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego dowodów potwierdzających taki demontaż spornego nośnika reklamowego.

Odnośnie podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 8 § 1 w zw. z art.

9 w zw. z art. 12 § 1 K.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania bez poinformowania Skarżącego oraz art. 79 § 1 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia Skarżącego o czynnościach kontrolnych, o oględzinach nośnika reklamowego i niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym

na każdym jego etapie, w tym, w szczególności braku udziału w prowadzonych czynnościach dowodowych – podkreślić należy, że organ nie dopuszczał dowodu z oględzin. Stwierdzony stan faktyczny wynikał z kontroli pasa drogowego, jaka obligatoryjnie wynika z kompetencji zarządcy drogi. Ponadto pismem z 23 września 2021 r. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w niniejszej

sprawie, Skarżący zatem nie był pozbawiony prawa złożenia dowodów w sprawie, o

ile kwestionował materiał dowodowy zgromadzony przez organy oraz same podstawy wszczęcia postępowania.

Za bezzasadny należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 40 ust. 6 i 12 u.d.p. w zw. art. 81a § 1 K.p.a., poprzez błędne obliczenie wysokości kary pieniężnej w przyjętym przez organy stanie faktycznym, polegające na nieuprawnionym doliczeniu ramki nośnika przy obliczaniu jego powierzchni, podczas gdy uwzględnieniu podlegać powinna wyłącznie powierzchnia reklam wyświetlanych

na tym nośniku. Rama nośnika mieści się w pojęciu elementów konstrukcyjnych, bez których prezentowanie treści reklamowych byłoby niemożliwe pod względem technicznym. Organ prawidłowo objął zatem ramę nośnika przy wyznaczeniu powierzchni reklamy, a także naliczył karę pieniężną za reklamę obejmującą ramę nośnika w dniach, w których nie dokonywał kontroli zajęcia przedmiotowego pasa drogowego (por. wyroki NSA: z 24 marca 2009 r. sygn. akt II GSK 811/08 i z 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 325/14).

W niniejszej sprawie wysokość kary pieniężnej została prawidłowo wyliczona przez organ I instancji, w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. z uwzględnieniem stawek wynikających z ww. uchwały Rady m.st. Warszawy z 27 maja 2004 r. Nr XXXI/666/2004. Za każdy dzień naruszenia pasa drogowego przez nośnik reklamowy wymierzono stronie karę według stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w wysokości przewidzianej w poz. 20a kol. 4 załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady m. st. Warszawy.

SKO rozważyło kwestię zastosowania w sprawie art. 189f K.p.a. Słusznie

jednak wskazało, że trudno uznać, iżby waga spornego naruszenia była znikoma,

skoro warunkiem legalnego zajęcia pasa przez reklamę jest posiadanie zezwolenia a Spółka profesjonalnie zajmuje się reklamą. W tych warunkach organ prawidłowo zauważył, że zaniechanie uzyskania stosownego zezwolenia na umieszczenie reklam (urządzeń reklamowych) przez podmiot zajmujący się profesjonalnie reklamą należy postrzegać w kategoriach braku należytej staranności.

Wnioskowane w skardze przez Skarżącego dowody z dokumentów nie

dotyczyły spornej w niniejszej sprawie reklamy i nośnika reklamowego. Ponadto większość z wnioskowanych opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich znajdowały się w aktach administracyjnych sprawy przesłanych przez Kolegium do Sądu. Sąd natomiast orzekając na podstawie akt administracyjnych z urzędu był zobligowany do oceny wartości dowodowej tych dokumentów i ich wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., oddalił wnioski dowodowe podnoszone przez Skarżącego, w skardze.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.