Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 158/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6 i  par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] listopada 2018r. dotyczącego wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K. G. (zwana dalej: "Skarżąca") pismem z 17 lutego 2020r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Komendanta Głównego Policji (zwany dalej: "KGP") postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] listopada 2018r., dotyczącego wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.

KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Pismami z 6 lipca 2020r. - w wykonaniu zarządzenia z 2 czerwca 2020r. - wezwano Skarżącą i pełnomocnika KGP do udzielenia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - informacji, czy Skarżąca przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wniosła do organu ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a.

Pełnomocnik KGP w piśmie z 20 lipca 2020r. wyjaśnił, że z ewidencji korespondencji wpływającej do Komendy Głównej Policji, a także informacji przekazanych z komórek organizacyjnych Policji, w których zakresie merytorycznym pozostaje realizacja wniosków wpływających do Komendy Głównej Policji, związanych z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018r. sygn. akt K 7/15, wynika, że Skarżąca nie wnosiła w sprawie ponaglenia.

Skarżąca do pisma z 16 lipca 2020r. załączyła natomiast kopię ponaglenia z 15 maja 2019r., wyjaśniając, że jej syn wysłał je, ale nie odebrała od niego potwierdzenia nadania.

KGP - w wykonaniu zarządzenia Sądu, wzywającego do ustosunkowania się do ww. pisma Skarżącej - w piśmie z 13 sierpnia 2020r. wyjaśnił, że dokonał ponownej kwerendy korespondencji wpływającej do Komendy Głównej Policji, i wskazał, że Skarżąca nie wnosiła w sprawie ponaglenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Od 1 czerwca 2017r. obowiązuje ustawa z 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935, dalej jako: "k.p.a."). Na mocy ww. ustawy nowe brzmienie otrzymał m.in. art. 52 § 2 i art. 53 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwana dalej: "P.p.s.a."), a także art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Art. 52 § 2 P.p.s.a. stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Powyższe oznacza, że strona przed wniesieniem skargi w przypadku bezczynności lub przewlekłości organu, winna skorzystać z art. 37 k.p.a., zgodnie z którym przysługuje jej służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

W świetle art. 37 § 2 k.p.a. ponaglenie powinno zawierać uzasadnienie. Przepis art. 37 § 3 k.p.a. stanowi, że ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Organ prowadzący postępowanie, na podstawie art. 37 § 4 k.p.a., obowiązany jest przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Odpisy mogą zostać sporządzone w formie dokumentu elektronicznego. Przekazując ponaglenie, organ jest obowiązany ustosunkować się do niego. Art. 37 § 5 k.p.a. stanowi, że organ, o którym mowa w § 3, rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania.

Z powyższych unormowań wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 § 1 P.p.s.a. jest uprzednie złożenie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Ponaglenie służy zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy (art. 35 i art. 36 k.p.a.) czy bezczynności w merytorycznym załatwieniu sprawy zawisłej przed organem i nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter incydentalny (wpadkowy), nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Niezależnie zatem od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu, strona może wnieść skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania czy bezczynność. Złożenie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi więc wyłącznie warunek formalny do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia, a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi.

Sąd stwierdza, że w sprawie - co wynika z pism KGP z 20 lipca i 13 sierpnia 2020r. - Skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia wynikających z art. 37 § 1 k.p.a., bowiem nie wniosła ponaglenia do KGP. Załączone natomiast przez Skarżącą do pisma z 16 lipca 2020r. ponaglenie, nie zawiera prezentaty, która wskazywałaby na jego wniesienie do właściwego organu, a ponadto Skarżąca nie załączyła dowodu nadania ww. ponaglenia do ww. organu we właściwym terminie. Gołosłowne twierdzenie Skarżąca, że złożyła ponaglenie, przy braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających tą okoliczność, nie może być uznane za wiarygodne. Tym samym sporządzenie ponaglenia i załączenie go przez Skarżącą do ww. pisma z 16 lipca 2020r. nie może zostać uznane za skuteczne wyczerpanie przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia.

Sąd w konsekwencji uznał, że Skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała środków zaskarżenia wynikających z art. 37 § 1 k.p.a., bowiem nie złożyła ponaglenia do organu we właściwym czasie.

Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do przyczyn tych zalicza się m.in. sytuację, gdy skargę wniesiono bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Sąd z tych względów, działając na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.