Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2660/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 8 września 2022 r. nr DSZ-V.5321.1.1455.3.2021.AC/MK w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rodziny i Polityki Społecznej postanowieniem z 8 września 2022 r.,

nr DSZ-V.5321.1.1455.3.2021.AC/MK, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Śląskiego nr 7259/PSXII/2020 z 30 października 2020r., w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z 28 kwietnia 2020 r. M. M. (dalej jako skarżąca), reprezentowana przez adwokata, wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem – A. W.

Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. przy piśmie z 4 maja 2020 r. przekazał powyższy wniosek Wojewodzie Śląskiemu.

Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda Śląski decyzją z 30 października 2020 r.,

nr 7259/PSXII/2020, odmówił przyznania skarżącej prawa do dodatku dyferencyjnego

w postaci zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem – A. W. za okres od 1 maja 2020 r. do 4 czerwca 2020 r.

Decyzja powyższa została doręczona pełnomocnikowi skarżącej – adwokatowi

w dniu 29 października 2021 r.

Pismem z 25 listopada 2021 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, złożyła odwołanie.

Minister Rodziny i Polityki Społecznej postanowieniem z 8 września 2022 r.,

nr DSZ-V.5321.1.1455.3.2021.AC/MK, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wojewody Śląskiego z 30 października 2020 r.

W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, że decyzja Wojewody Śląskiego z 30 października 2020 r. została uznana za prawidłowo doręczoną w dniu

29 października 2021 r., o czym świadczy dołączone do akt zwrotne potwierdzenie odbioru. Tymczasem odwołanie od tej decyzji zostało nadane, przez pełnomocnika

w dniu 26 listopada 2021 r., tj. 29. dnia licząc od dnia skutecznego doręczenia. Przy czym decyzja Wojewody zawierała prawidłowe pouczenie o terminie do wniesienia odwołania.

W świetle powyższego Minister uznał odwołanie za wniesione z uchybieniem terminu.

Minister wskazał również, że zgodnie z art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nim sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz.1842 z późn. zm.) w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających

z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę

o uchybieniu terminu i wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku

o przywrócenie terminu.

Zauważył również, że z uwagi na wskazany przepis, organ miał obowiązek zawiadomić skarżącą, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu i wskazać 30 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Podkreślił, że wraz z wniesionym odwołaniem od decyzji Wojewody Śląskiego

z 30 października 2020 r. złożony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Rozpoznając ten wniosek Minister Rodziny i Polityki Społecznej postanowieniem z 8 września 2022 r., DSZ-V.5321.1.1455.3.2021.AC/MK, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Na postanowienie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżącą, zastępowana przez adwokata, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynika sprawy, tj. art. 8 i 9 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z 8 września 2022 r., w sytuacji gdy postanowienie

o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie stało się prawomocne

i powstającą za tym wątpliwość u strony, które z rozstrzygnięć zaskarżyć.

W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację na poparcie podniesionego zarzutu skargi.

W oparciu o powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny i Polityki Społecznej wniósł

o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym,

na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi

ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał,

że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z 8 września 2022 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Śląskiego z 30 października 2020 r.,

nr 7259/PSXII/2020, w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy ocenia, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w ustawowym terminie. W razie stwierdzenia, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu organ odwoławczy ma bezwarunkowy obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy odwołanie od powyższej decyzji Wojewody zostało wniesione przez skarżącą w terminie określonym w k.p.a.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Z analizy akt sprawy wynika, iż skarżąca wniosła odwołanie z uchybieniem czternastodniowego terminu do dokonania tej czynności.

Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja Wojewody została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej 29 października 2021 r. Pełnomocnik skarżącej osobiście odebrał przesyłkę, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody upłynął w dniu 12 listopada 2021 r. Tymczasem pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie dniu

26 listopada 2021 r. (data stempla pocztowego).

W tej sytuacji Minister słusznie uznał, iż odwołanie zostało wniesione

z przekroczeniem ustawowego terminu do jego wniesienia określonego w art. 129

§ 2 k.p.a. W konsekwencji Minister prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co czego był zobligowany na postawie art. 134 k.p.a.

Podkreślenia przy tym wymaga, że pełnomocnik skarżącej w treści skargi przyznał wprost, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu.

Wskazać również należy, że Minister ostatecznym postanowieniem z 8 września 2022 r., nr DSZ-V.5321.1.1455.3.2021.AC/MK, odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/WA 2659/22 oddalił skargę na to postanowienie. Konsekwencją odmowy przywrócenia terminu jest stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - co wynika z art. 134 kpa.

Zarzuty skargi okazały się nieuprawnione, albowiem skarżąca korzystając

z przysługującego jej prawa do sądu zaskarżyła do sądu administracyjnego zarówno postanowienie Ministra o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania,

jak i postanowienie Ministra stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ww. ustawy.