Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 183/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1; art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Protokolant Referent-stażysta Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi P. w W. na decyzję B. w B. z dnia 21 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od B. w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P w W.(dalej: skarżąca; strona) stanowi decyzja nr [...] B. (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Podstawą prawną wydanej decyzji stanowił art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 17 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.).

Rozstrzygniecie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca wnioskiem z 28 września 2023 r. nr [...] zażądała udostępnienia następującej informacji publicznej:

1. Czy w okresie od stycznia 2023 r. do chwili obecnej pracownicy tutejszej jednostki otrzymali podwyżki i/lub regulację waloryzacji itp. Jeśli tak, prosimy o wskazanie wysokości (procentowo i kwotowo) tych podwyżek/regulacji oraz miesiąca w którym zostały wypłacone w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska występujące w tutejszej jednostce.

2. Podanie minimalnego, maksymalnego oraz średniego wypłaconego wynagrodzenia zasadniczego (bez pochodnych oraz dodatków wypłaconych przy wynagrodzeniu) pracowników w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska, występujące w tutejszej jednostce, według przedstawionej tabeli - wskazań poszczególnych stanowisk tj. podinspektor, inspektor, główny specjalista, księgowy itd.

Pismem z 26 października 2023 r. (przesłanym stronie za pośrednictwem poczty email 27 października 2023 r.) organ udzielił stronie informacji publicznej wskazując na średnią sumę podwyżki od stycznia 2023 r., średnią sumę regulacji płac, procent regulacji od stycznia 2023 r., średnią waloryzację płac od stycznia 2023 r. oraz procentową waloryzację na stanowiskach: (1) urzędniczych kierowniczych; (2) pozostałych urzędniczych; (3) stanowiskach pomocy i obsługi technicznej. Z podziałem na powyższe stanowiska organ wskazał dalej na minimalne, maksymalne oraz średnie wypłacone wynagrodzenie zasadnicze w czerwcu i lipcu 2023 r. dla pracowników jednostki budżetowej B.

Pismem z 30 października 2023 r. strona wezwała organ do pełnego uzupełnienia informacji publicznej, a mianowicie wskazania danych w podziale na wszystkie i poszczególne stanowiska w jednostce budżetowej B. W odpowiedzi na przedmiotowe pismo, 13 listopada 2023 r. organ skierował pismo, w treści którego wezwano stronę do wskazania, że udzielenie przetworzonej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W piśmie tym wyjaśniono również, że w odniesieniu do pojedynczych stanowisk dotyczących pracowników niewykonujących funkcji publicznej tj. Główny Księgowy, udostępnienie informacji o zarobkach jest ograniczone z względu na prawo do prywatności w trybie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Odpowiadając na to wezwanie skarżąca podała, że informacja o którą wystąpiła nie stanowi informacji przetworzonej (w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Tym niemniej, działając w ramach ostrożności, strona podała szczególnie istotny interes publiczny w uzyskaniu żądanej informacji publicznej a mianowicie:

1. Ochrony praworządności - żądane informacje dotyczą osób zatrudnionych, wykonujących określone zadania publiczne na rzecz jednostki organizacyjne, a ich pozyskanie ma na celu kontrolę i ochronę prawnych reguł postępowania w trakcie realizacji tychże zadań;

2. Ochronę praw pracowniczych - żądane informacje dotyczące wszystkich zapytań (w tym przedmiotowego) mają na celu kontrole i ochronę praw pracowniczych tj. związanych ze sprawiedliwym, równym i pozbawionym dyskryminacji dostępem do uprawnień pracowniczych;

3. Zapobieganie nadużyciom finansowym – żądane informacje dotyczą wydatków poczynionych przez jednostkę organizacyjną mającą na celu kontrolę i ochronę zasad wydatkowania środków publicznych.

Dyrektor jednostki budżetowej B. decyzją z 21 grudnia 2023 r. odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W jej uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast w przedmiotowej sprawie szczegółowy zakres zapytania w zakresie podwyżek, regulacji oraz waloryzacji w jednostce budżetowej B. za kilka miesięcy jest informacją przetworzoną. Do sporządzenia takiej informacji należy bowiem sprawdzić każdą osobę na danym stanowisku w danym miesiącu na kartotece wynagrodzeń, następnie wyliczyć średnią kwotę podwyżki, regulacji bądź waloryzacji oraz jej procent.

Ponadto organ wziął pod uwagę art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stanowiące o ograniczeniu prawa do informacji publicznej. Uwzględniając tę regulację prawną ujawnienie danych podlega ograniczeniu z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Wykazanie wysokości wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach, spowodowałoby identyfikację konkretnej osoby fizycznej.

Poza tym w odniesieniu do informacji publicznej przetworzonej ustawodawca uzależnił możliwość jej udzielenia od wykazania przez wnioskodawcę, iż jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W ocenie organu skarżąca w piśmie z 20 listopada 2023 r. nie wskazała szczególnego istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji objętej żądaniem stwierdzając, że w jej ocenie informacja, o którą występuje nie ma charakteru informacji przetworzonej.

Wnosząc skargę na tę decyzję skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie:

1) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, iż wniosek skarżącej dotyczył informacji publicznej wymagającej przetworzenia podczas gdy informacje, o których udostępnienie zwraca się skarżąca są informacją publiczną, którą organ dysponuje i której przekazanie wymaga wykonania prostych czynności techniczno- administracyjnych niewymagających szczególnych kwalifikacji czy też innych działań charakterystycznych dla informacji publicznej przetworzonej;

2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, iż skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego doprowadziłaby do wniosku wręcz przeciwnego;

3) art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji polegające m.in. na niewskazaniu przez organ jakiegokolwiek uzasadnienia faktyczno-prawnego, które mogłoby prowadzić do zakwestionowania istnienia po stronie P szczególnego interesu publicznego;

4) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez bezpodstawne wydania decyzji odmownej ze względu na ochronę prywatności.

Mając na uwadze powyższe domagała się uchylenia skarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona nie zgodziła się z organem co do kwalifikacji żądania jako informacji publicznej przetworzonej. Całość informacji stanowiących przedmiot wniosku skarżącego znajduje się w dokumentacji dostępnej bezpośrednio u pracodawcy, tj. m.in. listach płac lub aktach osobowych. Wyodrębnienie przedmiotowych informacji na potrzeby ich udostępnienia nie rodzi więc konieczności przetworzenia danych lub dokonania żadnych wyliczeń, a sprowadza się jedynie do dokonania prostych czynności administracyjnych. Niezależnie od powyższego, nawet gdyby przyjąć, że udostępnienie informacji publicznej wymaga czasochłonnych czynności, z czym Skarżąca się nie może zgodzić, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem samoistnie nie przemawia to za uznaniem informacji za przetworzoną.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie przypomnieć należy, że prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji RP stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Zasady realizacji tego prawa zawiera u.d.i.p.

U.d.i.p. w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Dyrektor B jest podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., I OSK 2373/17; wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2022 r., II SA/Wa 2486/21).

Bezspornym jest także, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. W zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, prawidłowo wskazano, że żądana przez skarżącą informacja stanowi informację przetworzoną. Przedstawione przez organ zestawienie czynności i sekwencja działań mogą wskazywać, że wnioskowana informacja we wskazanym zakresie, stanowi informację przetworzoną. Należy zauważyć, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji prostych, dostępnych bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usunięcia danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią z informacji prostej informację przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Ponadto przetworzenie informacji może polegać na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych, i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, choćby poprzez opracowanie prostego zestawienia (por. wyrok NSA z 20 października 2022 r., III OSK 5668/21).

Nie sposób natomiast zaakceptować stanowisko organu w zakresie braku wykazania przez skarżącą szczególnie istotnego interesu publicznego, co z kolei uzasadniało wydanie negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia informacji publicznej. Organ zaniechał również rozważenia podanych przez stronę w piśmie z 20 listopada 2023 r. okoliczności uzasadniających istnienie ww. interesu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy (art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 k.p.a.). Na szczególny interes publiczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., składają się trzy przesłanki:

1) działanie wnioskodawcy dla szerszej grupy osób, bowiem wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów,

2) jego działanie służy społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych,

3) możliwości rzeczywistego wykorzystania informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13, wyrok NSA z 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 787/10; wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11; wyrok NSA z 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12). Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (por. wyrok WSA w Szczecinie z 7 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 856/22). Wnioskodawca powinien posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 447/17). Przy czym - jak podkreślił NSA w wyroku z 18 października 2022 r. - w przypadku, gdy zdaniem podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej żądane dane zawierają w istocie wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej powinien on zwrócić się do wnioskodawcy o wykazanie, że jego działanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jeżeli wnioskodawca tego nie uczyni, wówczas wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również, kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazać. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Jeżeli uzna, że takie przesłanki wystąpią wówczas powinien udzielić informacji" (wyrok NSA z 18 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5382/21).

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, nawet gdyby ocenić sposób oznaczenia szczególnie istotnego interesu publicznego przez skarżącą jako ogólnego, to i tak organ dokonując jego oceny powinien uwzględnić przepisy ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 854). Zdaniem Sądu z samej swojej istoty [...] (jakim jest skarżąca) działający na podstawie art. 11 ustawy o związkach zawodowych realizuje zadania w celu – co wynika z wpisu do KRS [...] Dział 3 Rubryka 3 pkt. 1 – dbałości przestrzegania standardów wykonywania zawodu pracownika socjalnego lub pracownika pomocy społecznej oraz standardów wykonywanej pracy socjalnej. Tym samym Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym charakter czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie żądanych informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 366/22).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, że wydając decyzję o odmowie udostępnienia skarżącej informacji publicznej organ naruszył art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p., w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie wydanej decyzji (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22 sierpnia 2023 r., III SA/Gl 468/23).

W ocenie Sądu przedstawione przez organ w decyzji stanowisko co do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na prywatność osoby fizycznej nie jest zasadny i tym samym zarzut skarżącej w tym zakresie jest uzasadniony. Przede wszystkim należy podnieść, że przedmiotem wniosku skarżącej są informacje obejmujące wynagrodzenie różnych pracowników jednostki budżetowej B. Skarżąca nie żądała podania informacji o wynagrodzeniach konkretnych, określonych z imienia i nazwiska pracowników ww. jednostki, ale informacji o wynagrodzeniu zasadniczym jego pracowników. W ocenie Sądu, co do zasady informacja o kwocie wydatkowanej na wynagrodzenie zasadnicze w tego rodzaju podmiotach, także z podziałem na rodzaje stanowisk pracy, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyrokach z 14 września 2010 r., I OSK 1035/10, z 30 września 2015 r., I OSK 1853/14, czy w wyroku z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17 oraz w wyroku WSA w Krakowie z 13 kwietnia 2023 r., II SA/Kr 220/23, w którym stwierdzono, że udostępnienie informacji publicznej polega na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących zatrudnionego pracownika nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Dla uzyskania informacji o sposobie i wysokości wydatkowania finansów publicznych nie jest konieczna znajomość poszczególnych składników wynagrodzenia konkretnych osób.

Odnosząc się bezpośrednio do pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne", Sąd zauważa, że prawodawca posługuje się nie tylko w przywołanym wyżej art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ale również w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w którym wskazano, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Już tylko to spostrzeżenie naprowadza na wniosek, zgodnie z którym nie należy ustalać znaczenia analizowanego pojęcia, na gruncie spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, w nawiązaniu do pojęć zbliżonych, ale pochodzących z innych gałęzi prawa, w szczególności legalnymi definicjami funkcjonariusza publicznego i osoby pełniącej funkcję publiczną z art. 115 § 13 i § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1138).

W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r. (sygn. K 17/05; publ. OTK-A 2006/3/30) Trybunał dokonał wykładani pojęcia "osoba pełniąca funkcję publiczną" na tle stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podkreślając, że "nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji". Tym samym w każdej instytucji publicznej wykonującej zadania publiczne jest strefa chronionej prywatności podmiotów wykonujących w niej zadania jej przynależne. W przytoczonym powyżej wyroku Trybunał stwierdził także, że podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny .Respektując w pełni powyższe zapatrywania należy nadto podkreślić, że Trybunał zwrócił również uwagę na rozróżnienie pojęć "osoba pełniąca funkcje publiczne" i "osoba publiczna". Według Trybunału pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne obejmuje osoby, które są związane formalnymi więziami z instytucją (organem władzy publicznej). W tym przypadku chodzi zatem o osoby zajmujące (piastujące) stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób albo które łączą się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. W związku z tym osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. W ocenie Sądu orzekającego nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną oraz jak szeroki jest zakres jej kompetencji, jeżeli tylko taka osoba ma wpływ na realizację zadań wykonywanych w sferze publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych również skłania się za szeroką wykładnią pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (zob. wyrok NSA z 28 marca 2018 r.; sygn. akt I OSK 1526/16). Nie ulega przy tym wątpliwości, że prawo do prywatności nie chroni osoby pełniącej funkcję publiczną, w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji, a wysokość pobieranego przez niego wynagrodzenia (poza składnikami wynagrodzenia wynikającymi wyłącznie ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika) z całą pewnością pozostaje w związku z pełnioną przez niego funkcją. Skoro informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest informacją publiczną, to podlega ona udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przemawia za tym również sformułowana w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 z późn. zm.) zasada jawności i przejrzystości gospodarowania środkami publicznymi.

Rozpatrując sprawę ponownie organ zgodnie z art. 153 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania należnych skarżącej od organu Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 2 wyroku, a zawiera się w nich ustalone według stawek minimalnych wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł zgodnie z zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz 200 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego.